معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

http://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی http://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ ابوسعید ابوالخیر

ابوسعید فضل‌الله بن ابوالخیر احمد بن محمد بن ابراهیم (۳۵۷-۴۴۰ق) عارف و شاعر نامدار ایرانی قرن چهارم و پنجم است. شیخ ابوسعید ابوالخیر از عارفان بزرگ و مشهور اواخر قرن چهارم و اوایل قرن پنجم هجری است. ابوسعید در اول محرم ۳۵۷ در روستای میهنه از توابع ابیورد دیده به جهان گشود و در شب جمعه چهارم شعبان ۴۴۰ در زادگاهش دیده از جهان فرو بست. او سالها در مرو و سرخس فقه و حدیث آموخت تادر یک حادثه مهم در زندگی اش درس را رها کرده و به جمع صوفیان شیعی پیوست و به وادی عرفان روی آورد. شیخ ابوسعید پس از اخذ طریقه تصوف در نزد شیخ ابوالفضل سرخسی و ابوالعباس آملی به دیار اصلی خود (میهنه) بازگشت و هفت سال به ریاضت پرداخت و در سن ۴۰ سالگی به نیشابور رفت. در این سفرها بزرگان علمی و شرعی نیشابور با او به مخالفت برخاستند، اما چندی نگذشت که مخالفت به موافقت بدل شد و مخالفان وی تسلیم شدند.

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۱ : باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ

رباعی شمارهٔ ۲ : یا رب به محمد و علی و زهرا

رباعی شمارهٔ ۳ : وصل تو کجا و من مهجور کجا

رباعی شمارهٔ ۴ : منصور حلاج آن نهنگ دریا

رباعی شمارهٔ ۵ : وا فریادا ز عشق وا فریادا

رباعی شمارهٔ ۶ : ای شیر سرافراز زبردست خدا

رباعی شمارهٔ ۷ : گفتم صنما لاله رخا دلدارا

رباعی شمارهٔ ۸ : گفتی که منم ماه نشابور سرا

رباعی شمارهٔ ۹ : هرگاه که بینی دو سه سرگردانرا

رباعی شمارهٔ ۱۰ : یا رب مکن از لطف پریشان ما را

رباعی شمارهٔ ۱۱ : گر بر در دیر می‌نشانی ما را

رباعی شمارهٔ ۱۲ : تا چند کشم غصهٔ هر ناکس را

رباعی شمارهٔ ۱۳ : پرسیدم ازو واسطهٔ هجران را

رباعی شمارهٔ ۱۴ : از زهد اگر مدد دهی ایمان را

رباعی شمارهٔ ۱۵ : تسبیح ملک را و صفا رضوان را

رباعی شمارهٔ ۱۶ : ای دوست دوا فرست بیماران را

رباعی شمارهٔ ۱۷ : دی شانه زد آن ماه خم گیسو را

رباعی شمارهٔ ۱۸ : در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا

رباعی شمارهٔ ۱۹ : تا درد رسید چشم خونخوار ترا

رباعی شمارهٔ ۲۰ : در دیده بجای خواب آبست مرا

رباعی شمارهٔ ۲۱ : آن رشته که قوت روانست مرا

رباعی شمارهٔ ۲۲ : یا رب ز کرم دری برویم بگشا

رباعی شمارهٔ ۲۳ : ای دلبر ما مباش بی دل بر ما

رباعی شمارهٔ ۲۴ : آن عشق که هست جزء لاینفک ما

رباعی شمارهٔ ۲۵ : ای کرده غمت غارت هوش دل ما

رباعی شمارهٔ ۲۶ : مستغرق نیل معصیت جامهٔ ما

رباعی شمارهٔ ۲۷ : مهمان تو خواهم آمدن جانانا

رباعی شمارهٔ ۲۸ : من دوش دعا کردم و باد آمینا

رباعی شمارهٔ ۲۹ : گه میگردم بر آتش هجر کباب

رباعی شمارهٔ ۳۰ : در رفع حجب کوش نه در جمع کتب

رباعی شمارهٔ ۳۱ : بر تافت عنان صبوری از جان خراب

رباعی شمارهٔ ۳۲ : کارم همه ناله و خروشست امشب

رباعی شمارهٔ ۳۳ : از چرخ فلک گردش یکسان مطلب

رباعی شمارهٔ ۳۴ : بیطاعت حق بهشت و رضوان مطلب

رباعی شمارهٔ ۳۵ : ای ذات و صفات تو مبرا زعیوب

رباعی شمارهٔ ۳۶ : ای آینه حسن تو در صورت زیب

رباعی شمارهٔ ۳۷ : تا زلف تو شاه گشت و رخسار تو تخت

رباعی شمارهٔ ۳۸ : تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت

رباعی شمارهٔ ۳۹ : مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت

رباعی شمارهٔ ۴۰ : آنروز که آتش محبت افروخت

رباعی شمارهٔ ۴۱ : دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت

رباعی شمارهٔ ۴۲ : عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت

رباعی شمارهٔ ۴۳ : شیرین دهنی که از لبش جان میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۴ : عشق آمد و خاک محنتم بر سر ریخت

رباعی شمارهٔ ۴۵ : میرفتم و خون دل براهم میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۶ : از کفر سر زلف وی ایمان میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۷ : از نخل ترش بار چو باران میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۸ : ایدل چو فراقش رگ جان بگشودت

رباعی شمارهٔ ۴۹ : آن یار که عهد دوستداری بشکست

رباعی شمارهٔ ۵۰ : از بار گنه شد تن مسکینم پست

رباعی شمارهٔ ۵۱ : از کعبه رهیست تا به مقصد پیوست

رباعی شمارهٔ ۵۲ : تیری ز کمانخانه ابروی تو جست

رباعی شمارهٔ ۵۳ : چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست

رباعی شمارهٔ ۵۴ : دی طفلک خاک بیز غربال بدست

رباعی شمارهٔ ۵۵ : کردم توبه، شکستیش روز نخست

رباعی شمارهٔ ۵۶ : آزادی و عشق چون همی نامد راست

رباعی شمارهٔ ۵۷ : خیام تنت بخیمه میماند راست

رباعی شمارهٔ ۵۸ : هر چند بطاعت تو عصیان و خطاست

رباعی شمارهٔ ۵۹ : من بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست

رباعی شمارهٔ ۶۰ : گر طالب راه حق شوی ره پیداست

رباعی شمارهٔ ۶۱ : غم عاشق سینهٔ بلا پرور ماست

رباعی شمارهٔ ۶۲ : ما کشتهٔ عشقیم و جهان مسلخ ماست

رباعی شمارهٔ ۶۳ : یا رب غم آنچه غیر تو در دل ماست

رباعی شمارهٔ ۶۴ : یاد تو شب و روز قرین دل ماست

رباعی شمارهٔ ۶۵ : گردون کمری ز عمر فرسودهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۶۶ : دوزخ شرری ز آتش سینهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۶۷ : عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست

رباعی شمارهٔ ۶۸ : آن آتش سوزنده که عشقش لقبست

رباعی شمارهٔ ۶۹ : از ما همه عجز و نیستی مطلوبست

رباعی شمارهٔ ۷۰ : گویند دل آیینهٔ آیین عجبست

رباعی شمارهٔ ۷۱ : گر سبحهٔ صد دانه شماری خوبست

رباعی شمارهٔ ۷۲ : پیوسته ز من کشیده دامن دل تست

رباعی شمارهٔ ۷۳ : دل کیست که گویم از برای غم تست

رباعی شمارهٔ ۷۴ : ای دل غم عشق از برای من و تست

رباعی شمارهٔ ۷۵ : ناکامیم ای دوست ز خودکامی تست

رباعی شمارهٔ ۷۶ : اسرار ملک بین که بغول افتادست

رباعی شمارهٔ ۷۷ : ای حیدر شهسوار وقت مددست

رباعی شمارهٔ ۷۸ : عشقم که بهر رگم غمی پیوندست

رباعی شمارهٔ ۷۹ : نقاش رخت ز طعنها آسودست

رباعی شمارهٔ ۸۰ : در عالم اگر فلک اگر ماه و خورست

رباعی شمارهٔ ۸۱ : سوفسطایی که از خرد بی‌خبرست

رباعی شمارهٔ ۸۲ : پی در گاوست و گاو در کهسارست

رباعی شمارهٔ ۸۳ : ای برهمن آن عذار چون لاله پرست

رباعی شمارهٔ ۸۴ : آلودهٔ دنیا جگرش ریش ترست

رباعی شمارهٔ ۸۵ : یا رب سبب حیات حیوان بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۶ : یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۷ : ای خالق خلق رهنمایی بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۸ : ما را بجز این جهان جهانی دگرست

رباعی شمارهٔ ۸۹ : سرمایهٔ عمر آدمی یک نفسست

رباعی شمارهٔ ۹۰ : گفتی که فلان ز یاد ما خاموشست

رباعی شمارهٔ ۹۱ : راه تو بهر روش که پویند خوشست

رباعی شمارهٔ ۹۲ : دل رفت بر کسیکه سیماش خوشست

رباعی شمارهٔ ۹۳ : دل بر سر عهد استوار خویشست

رباعی شمارهٔ ۹۴ : بر شکل بتان رهزن عشاق حقست

رباعی شمارهٔ ۹۵ : گریم زغم تو زار و گویی زرقست

رباعی شمارهٔ ۹۶ : گنجم چو گهر در دل گنجینه شکست

رباعی شمارهٔ ۹۷ : آنشب که مر از وصلت ای مه رنگست

رباعی شمارهٔ ۹۸ : دور از تو فضای دهر بر من تنگست

رباعی شمارهٔ ۹۹ : کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست

رباعی شمارهٔ ۱۰۰ : نردیست جهان که بردنش باختنست

رباعی شمارهٔ ۱۰۱ : آواز در آمد بنگر یار منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۲ : تا مهر ابوتراب دمساز منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۳ : عشق تو بلای دل درویش منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۴ : از گل طبقی نهاده کین روی منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۵ : آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۶ : دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است

رباعی شمارهٔ ۱۰۷ : دردیکه ز من جان بستاند اینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۸ : ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۹ : چشمی دارم همه پر از دیدن دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۰ : دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۱ : شب آمد و باز رفتم اندر غم دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۲ : عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۳ : غازی بره شهادت اندر تک و پوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۴ : هر چند که آدمی ملک سیرت و خوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۵ : آنرا که حلال زادگی عادت و خوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۶ : عالم به خروش لااله الا هوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۷ : عنبر زلفی که ماه در چنبر اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۸ : عقرب سر زلف یار و مه پیکر اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۹ : زان میخوردم که روح پیمانهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۰ : آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۱ : بر ما در وصل بسته میدارد دوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۲ : ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۳ : ای دوست ای دوست ای دوست ای دوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۴ : ای خواجه ترا غم جمال ماهست

رباعی شمارهٔ ۱۲۵ : عارف که ز سر معرفت آگاهست

رباعی شمارهٔ ۱۲۶ : در کار کس ار قرار میباید هست

رباعی شمارهٔ ۱۲۷ : تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست

رباعی شمارهٔ ۱۲۸ : در درد شکی نیست که درمانی هست

رباعی شمارهٔ ۱۲۹ : با دل گفتم که ای دل احوال تو چیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۰ : پرسید ز من کسیکه معشوق تو کیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۱ : جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست

رباعی شمارهٔ ۱۳۲ : دیروز که چشم تو بمن در نگریست

رباعی شمارهٔ ۱۳۳ : عاشق نتواند که دمی بی غم زیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۴ : گر مرده بوم بر آمده سالی بیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۵ : می‌گفتم یار و می‌ندانستم کیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۶ : ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۷ : اندر همه دشت خاوران گر خاریست

رباعی شمارهٔ ۱۳۸ : در بحر یقین که در تحقیق بسیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۹ : رنج مردم ز پیشی و از بیشیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۰ : ما عاشق و عهد جان ما مشتاقیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۱ : گاهی چو ملایکم سر بندگیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۲ : چون حاصل عمر تو فریبی و دمیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۳ : دردا که درین سوز و گدازم کس نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۴ : در سینه کسی که راز پنهانش نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۵ : در کشور عشق جای آسایش نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۶ : افسوس که کس با خبر از دردم نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۷ : گفتار نکو دارم و کردارم نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۸ : هرگز المی چو فرقت جانان نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۹ : در هجرانم قرار میباید و نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۰ : گر کار تو نیکست به تدبیر تو نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۱ : از درد نشان مده که در جان تو نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۲ : جانا به زمین خاوران خاری نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۳ : اندر همه دشت خاوران سنگی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۴ : سر تا سر دشت خاوران سنگی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۵ : کبریست درین وهم که پنهانی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۶ : دایم نه لوای عشرت افراشتنیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۷ : ای دیده نظر کن اگرت بیناییست

رباعی شمارهٔ ۱۵۸ : سیمابی شد هوا و زنگاری دشت

رباعی شمارهٔ ۱۵۹ : آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۰ : هان تا تو نبندی به مراعاتش پشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۱ : از اهل زمانه عار میباید داشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۲ : روزم به غم جهان فرسوده گذشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۳ : افسوس که ایام جوانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۴ : سر سخن دوست نمی‌یارم گفت

رباعی شمارهٔ ۱۶۵ : دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت

رباعی شمارهٔ ۱۶۶ : آسان آسان ز خود امان نتوان یافت

رباعی شمارهٔ ۱۶۷ : آن دل که تو دیده‌ای زغم خون شد و رفت

رباعی شمارهٔ ۱۶۸ : از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت

رباعی شمارهٔ ۱۶۹ : دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت

رباعی شمارهٔ ۱۷۰ : آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت

رباعی شمارهٔ ۱۷۱ : یار آمد و گفت خسته میدار دلت

رباعی شمارهٔ ۱۷۲ : علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت

رباعی شمارهٔ ۱۷۳ : صد شکر که گلشن صفا گشت تنت

رباعی شمارهٔ ۱۷۴ : دی زلف عبیر بیز عنبر سایت

رباعی شمارهٔ ۱۷۵ : ای قبلهٔ هر که مقبل آمد کویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۶ : ای مقصد خورشید پرستان رویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۷ : زنار پرست زلف عنبر بویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۸ : گفتم چشمت گفت که بر مست مپیچ

رباعی شمارهٔ ۱۷۹ : گر درویشی مکن تصرف در هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۸۰ : ای در تو عیانها و نهانها همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۸۱ : ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۸۲ : حمدا لک رب نجنی منک فلاح

رباعی شمارهٔ ۱۸۳ : رخساره‌ات تازه گل گلشن روح

رباعی شمارهٔ ۱۸۴ : بی شک الفست احد، ازو جوی مدد

رباعی شمارهٔ ۱۸۵ : گر درد کند پای تو ای حور نژاد

رباعی شمارهٔ ۱۸۶ : در سلسلهٔ عشق تو جان خواهم داد

رباعی شمارهٔ ۱۸۷ : هر راحت و لذتی که خلاق نهاد

رباعی شمارهٔ ۱۸۸ : در وصل زاندیشهٔ دوری فریاد

رباعی شمارهٔ ۱۸۹ : با کوی تو هر کرا سر و کار افتد

رباعی شمارهٔ ۱۹۰ : گر عشق دل مرا خریدار افتد

رباعی شمارهٔ ۱۹۱ : با علم اگر عمل برابر گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۲ : آن را که حدیث عشق در دل گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۳ : ما را نبود دلی که خرم گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۴ : دل از نظر تو جاودانی گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۵ : ای صافی دعوی ترا معنی درد

رباعی شمارهٔ ۱۹۶ : دردا که درین زمانهٔ پر غم و درد

رباعی شمارهٔ ۱۹۷ : فردا که به محشر اندر آید زن و مرد

رباعی شمارهٔ ۱۹۸ : دل صافی کن که حق به دل می‌نگرد

رباعی شمارهٔ ۱۹۹ : گویند که محتسب گمانی ببرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۰ : من زنده و کس بر آستانت گذرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۱ : از چهرهٔ عاشقانه‌ام زر بارد

رباعی شمارهٔ ۲۰۲ : از دفتر عشق هر که فردی دارد

رباعی شمارهٔ ۲۰۳ : طالع سر عافیت فروشی دارد

رباعی شمارهٔ ۲۰۴ : دل وقت سماع بوی دلدار برد

رباعی شمارهٔ ۲۰۵ : گل از تو چراغ حسن در گلشن برد

رباعی شمارهٔ ۲۰۶ : شادم بدمی کز آرزویت گذرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۷ : گر پنهان کرد عیب و گر پیدا کرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۸ : گفتار دراز مختصر باید کرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۹ : دردا که همه روی به ره باید کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۰ : قدت قدم زبار محنت خم کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۱ : من بی تو دمی قرار نتوانم کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۲ : از واقعه‌ای ترا خبر خواهم کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۳ : آن دشمن دوست بود دیدی که چه کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۴ : جمعیت خلق را رها خواهی کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۵ : خرم دل آنکه از ستم آه نکرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۶ : عاشق چو شوی تیغ به سر باید خورد

رباعی شمارهٔ ۲۱۷ : عارف بچنین روز کناری گیرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۸ : من صرفه برم که بر صفم اعدا زد

رباعی شمارهٔ ۲۱۹ : حورا به نظارهٔ نگارم صف زد

رباعی شمارهٔ ۲۲۰ : گر غره به عمری به تبی برخیزد

رباعی شمارهٔ ۲۲۱ : خواهی که ترا دولت ابرار رسد

رباعی شمارهٔ ۲۲۲ : این گیدی گبر از کجا پیدا شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۳ : دلخسته و سینه چاک می‌باید شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۴ : از شبنم عشق خاک آدم گل شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۵ : تا ولولهٔ عشق تو در گوشم شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۶ : انواع خطا گر چه خدا می‌بخشد

رباعی شمارهٔ ۲۲۷ : از لطف تو هیچ بنده نومید نشد

رباعی شمارهٔ ۲۲۸ : صوفی به سماع دست از آن افشاند

رباعی شمارهٔ ۲۲۹ : کی حال فتاده هرزه گردی داند

رباعی شمارهٔ ۲۳۰ : این عمر به ابر نوبهاران ماند

رباعی شمارهٔ ۲۳۱ : اسرار وجود خام و ناپخته بماند

رباعی شمارهٔ ۲۳۲ : چرخ و مه و مهر در تمنای تواند

رباعی شمارهٔ ۲۳۳ : آنها که ز معبود خبر یافته‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۳۴ : زان پیش که طاق چرخ اعلا زده‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۳۵ : آن روز که نور بر ثریا بستند

رباعی شمارهٔ ۲۳۶ : آنروز که نقش کوه و هامون بستند

رباعی شمارهٔ ۲۳۷ : قومی ز خیال در غرور افتادند

رباعی شمارهٔ ۲۳۸ : در تکیه قلندران چو بنگم دادند

رباعی شمارهٔ ۲۳۹ : هوشم نه موافقان و خویشان بردند

رباعی شمارهٔ ۲۴۰ : در دیر شدم ماحضری آوردند

رباعی شمارهٔ ۲۴۱ : سبزی بهشت و نوبهار از تو برند

رباعی شمارهٔ ۲۴۲ : مردان خدا ز خاکدان دگرند

رباعی شمارهٔ ۲۴۳ : یارم همه نیش بر سر نیش زند

رباعی شمارهٔ ۲۴۴ : آن کس که به کوه ظلم خرگاه زند

رباعی شمارهٔ ۲۴۵ : خوبان همه صید صبح خیزان باشند

رباعی شمارهٔ ۲۴۶ : در مدرسه اسباب عمل می‌بخشند

رباعی شمارهٔ ۲۴۷ : عاشق همه دم فکر غم دوست کند

رباعی شمارهٔ ۲۴۸ : نقاش اگر ز موی پرگار کند

رباعی شمارهٔ ۲۴۹ : با شیر و پلنگ هر که آمیز کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۰ : خواهی که خدا کار نکو با تو کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۱ : زان خوبتری که کس خیال تو کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۲ : عاشق که تواضع ننماید چه کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۳ : دل گر ره عشق او نپوید چه کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۴ : نی دیده بود که جستجویش نکند

رباعی شمارهٔ ۲۵۵ : در چنگ غم تو دل سرودی نکند

رباعی شمارهٔ ۲۵۶ : ای باد ! به خاک مصطفایت سوگند

رباعی شمارهٔ ۲۵۷ : درویشانند هر چه هست ایشانند

رباعی شمارهٔ ۲۵۸ : گر عدل کنی بر جهانت خوانند

رباعی شمارهٔ ۲۵۹ : گه زاهد تسبیح به دستم خوانند

رباعی شمارهٔ ۲۶۰ : شب خیز که عاشقان به شب راز کنند

رباعی شمارهٔ ۲۶۱ : مردان رهش میل به هستی نکنند

رباعی شمارهٔ ۲۶۲ : خلقان تو ای جلال گوناگونند

رباعی شمارهٔ ۲۶۳ : مردان تو دل به مهر گردون ننهند

رباعی شمارهٔ ۲۶۴ : دشمن چو به ما درنگرد بد بیند

رباعی شمارهٔ ۲۶۵ : کامل ز یکی هنر ده و صد بیند

رباعی شمارهٔ ۲۶۶ : در عشق تو گاه بت پرستم گویند

رباعی شمارهٔ ۲۶۷ : اول رخ خود به ما نبایست نمود

رباعی شمارهٔ ۲۶۸ : اول که مرا عشق نگارم بربود

رباعی شمارهٔ ۲۶۹ : رفتم به کلیسیای ترسا و یهود

رباعی شمارهٔ ۲۷۰ : ز اول ره عشق تو مرا سهل نمود

رباعی شمارهٔ ۲۷۱ : آنروز که بنده آوریدی به وجود

رباعی شمارهٔ ۲۷۲ : فردا که زوال شش جهت خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۳ : گر ملک تو شام و گر یمن خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۴ : گویند به حشر گفتگو خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۵ : عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۶ : آن کس که زروی علم و دین اهل بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۷ : زان ناله که در بستر غم دوشم بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۸ : هر چند که جان عارف آگاه بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۹ : دوشم به طرب بود نه دلتنگی بود

رباعی شمارهٔ ۲۸۰ : بخشای بر آنکه جز تو یارش نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۱ : آن وقت که این انجم و افلاک نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۲ : جایی که تو باشی اثر غم نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۳ : عاشق به یقین دان که مسلمان نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۴ : نه کس که زجور دهر افسرده نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۵ : چندانکه به کوی سلمه تارست و پود

رباعی شمارهٔ ۲۸۶ : هر کو ز در عمر درآید برود

رباعی شمارهٔ ۲۸۷ : عاشق که غم جان خرابش نرود

رباعی شمارهٔ ۲۸۸ : در دل چو کجیست روی بر خاک چه سود

رباعی شمارهٔ ۲۸۹ : در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

رباعی شمارهٔ ۲۹۰ : روزی که چراغ عمر خاموش شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۱ : گر دشمن مردان همگی حرق شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۲ : گفتی که شب آیم ارچه بیگاه شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۳ : یا رب برهانیم ز حرمان چه شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۴ : آن رشته که بر لعل لبت سوده شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۵ : روزی که جمال دلبرم دیده شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۶ : تا مرد به تیغ عشق بی سر نشود

رباعی شمارهٔ ۲۹۷ : تا دل ز علایق جهان حر نشود

رباعی شمارهٔ ۲۹۸ : هرگز دلم از یاد تو غافل نشود

رباعی شمارهٔ ۲۹۹ : تا مدرسه و مناره ویران نشود

رباعی شمارهٔ ۳۰۰ : یک ذره زحد خویش بیرون نشود

رباعی شمارهٔ ۳۰۱ : دلبر دل خسته رایگان می‌خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۰۲ : ار کشتن من دو چشم مستت خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۰۳ : دل وصل تو ای مهر گسل می‌خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۰۴ : یک نیم رخت الست منکم ببعید

رباعی شمارهٔ ۳۰۵ : آورد صبا گلی ز گلزار امید

رباعی شمارهٔ ۳۰۶ : گوشم چو حدیث درد چشم تو شنید

رباعی شمارهٔ ۳۰۷ : هر چند که دیده روی خوب تو ندید

رباعی شمارهٔ ۳۰۸ : معشوقهٔ خانگی به کاری ناید

رباعی شمارهٔ ۳۰۹ : یاد تو کنم دلم به فریاد آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۰ : در باغ روم کوی توام یاد آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۱ : پیریم ولی چو عشق را ساز آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۲ : در دوزخم ار زلف تو در چنگ آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۳ : ای خواجه ز فکر گور غم می‌باید

رباعی شمارهٔ ۳۱۴ : چشمی به سحاب همنشین می‌باید

رباعی شمارهٔ ۳۱۵ : ای عشق به درد تو سری می‌باید

رباعی شمارهٔ ۳۱۶ : آسان گل باغ مدعا نتوان چید

رباعی شمارهٔ ۳۱۷ : جانم به لب از لعل خموش تو رسید

رباعی شمارهٔ ۳۱۸ : گلزار وفا ز خار من می‌روید

رباعی شمارهٔ ۳۱۹ : یا رب بدو نور دیدهٔ پیغمبر

رباعی شمارهٔ ۳۲۰ : تا چند حدیث قامت و زلف نگار

رباعی شمارهٔ ۳۲۱ : چشمم که نداشت تاب نظارهٔ یار

رباعی شمارهٔ ۳۲۲ : سر رشته دولت ای برادر به کف آر

رباعی شمارهٔ ۳۲۳ : هر در که ز بحر اشکم افتد به کنار

رباعی شمارهٔ ۳۲۴ : یا رب بگشا گره ز کار من زار

رباعی شمارهٔ ۳۲۵ : بستان رخ تو گلستان آرد بار

رباعی شمارهٔ ۳۲۶ : گفتم: چشمم، گفت: براهش میدار

رباعی شمارهٔ ۳۲۷ : یا رب در دل به غیر خود جا مگذار

رباعی شمارهٔ ۳۲۸ : ناقوس نواز گر ز من دارد عار

رباعی شمارهٔ ۳۲۹ : با یار موافق آشنایی خوشتر

رباعی شمارهٔ ۳۳۰ : یا رب به کرم بر من درویش نگر

رباعی شمارهٔ ۳۳۱ : لذات جهان چشیده باشی همه عمر

رباعی شمارهٔ ۳۳۲ : امروز منم به زور بازو مغرور

رباعی شمارهٔ ۳۳۳ : ای پشت تو گرم کرده سنجاب و سمور

رباعی شمارهٔ ۳۳۴ : ای در طلب تو عالمی در شر و شور

رباعی شمارهٔ ۳۳۵ : خورشید چو بر فلک زند رایت نور

رباعی شمارهٔ ۳۳۶ : گر دور فتادم از وصالت به ضرور

رباعی شمارهٔ ۳۳۷ : هر لقمه که بر خوان عوانست مخور

رباعی شمارهٔ ۳۳۸ : در بارگه جلالت ای عذر پذیر

رباعی شمارهٔ ۳۳۹ : در بزم تو ای شوخ منم زار و اسیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۰ : شمشیر بود ابروی آن بدر منیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۱ : مجنون و پریشان توام دستم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۲ : ای فضل تو دستگیر من، دستم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۳ : گفتم که: دلم، گفت: کبابی کم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۴ : آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۵ : تا روی ترا بدیدم ای شمع تراز

رباعی شمارهٔ ۳۴۶ : در خدمت تو چو صرف شد عمر دراز

رباعی شمارهٔ ۳۴۷ : در هر سحری با تو همی گویم راز

رباعی شمارهٔ ۳۴۸ : من بودم دوش و آن بت بنده نواز

رباعی شمارهٔ ۳۴۹ : ای سر تو در سینه هر محرم راز

رباعی شمارهٔ ۳۵۰ : گر چشم تو در مقام ناز آید باز

رباعی شمارهٔ ۳۵۱ : دل جز ره عشق تو نپوید هرگز

رباعی شمارهٔ ۳۵۲ : دانی که مرا یار چه گفتست امروز

رباعی شمارهٔ ۳۵۳ : جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز

رباعی شمارهٔ ۳۵۴ : دل خسته و جان فگار و مژگان خونریز

رباعی شمارهٔ ۳۵۵ : الله، به فریاد من بی کس رس

رباعی شمارهٔ ۳۵۶ : ای جملهٔ بی کسان عالم را کس

رباعی شمارهٔ ۳۵۷ : نوروز شد و جهان برآورد نفس

رباعی شمارهٔ ۳۵۸ : دارم دلکی غمین بیامرز و مپرس

رباعی شمارهٔ ۳۵۹ : در دل دردیست از تو پنهان که مپرس

رباعی شمارهٔ ۳۶۰ : ای شوق تو در مذاق چندانکه مپرس

رباعی شمارهٔ ۳۶۱ : شاها ز دعای مرد آگاه بترس

رباعی شمارهٔ ۳۶۲ : اندر صف دوستان ما باش و مترس

رباعی شمارهٔ ۳۶۳ : ای آینهٔ ذات تو ذات همه کس

رباعی شمارهٔ ۳۶۴ : ای واقف اسرار ضیمر همه کس

رباعی شمارهٔ ۳۶۵ : تا در نزنی به هرچه داری آتش

رباعی شمارهٔ ۳۶۶ : چون ذات تو منفی بود ای صاحب هش

رباعی شمارهٔ ۳۶۷ : چون تیشه مباش و جمله بر خود متراش

رباعی شمارهٔ ۳۶۸ : در میدان آ با سپر و ترکش باش

رباعی شمارهٔ ۳۶۹ : گر قرب خدا میطلبی دلجو باش

رباعی شمارهٔ ۳۷۰ : شاهی‌طلبی برو گدای همه باش

رباعی شمارهٔ ۳۷۱ : چون شب برسد ز صبح خیزان میباش

رباعی شمارهٔ ۳۷۲ : از قد بلند یار و زلف پستش

رباعی شمارهٔ ۳۷۳ : دل جای تو شد و گر نه پر خون کنمش

رباعی شمارهٔ ۳۷۴ : سودای توام در جنون می زد دوش

رباعی شمارهٔ ۳۷۵ : دارم گنهان ز قطره باران بیش

رباعی شمارهٔ ۳۷۶ : در خانه خود نشسته بودم دلریش

رباعی شمارهٔ ۳۷۷ : شوخی که به دیده بود دایم جایش

رباعی شمارهٔ ۳۷۸ : آتش بدو دست خویش بر خرمن خویش

رباعی شمارهٔ ۳۷۹ : پیوسته مرا ز خالق جسم و عرض

رباعی شمارهٔ ۳۸۰ : ای بر سر حرف این و آن نازده خط

رباعی شمارهٔ ۳۸۱ : گشتی به وقوف بر مواقف قانع

رباعی شمارهٔ ۳۸۲ : کی باشد و کی لباس هستی شده شق

رباعی شمارهٔ ۳۸۳ : دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق

رباعی شمارهٔ ۳۸۴ : بر عود دلم نواخت یک زمزمه عشق

رباعی شمارهٔ ۳۸۵ : ما را شده‌است دین و آیین همه عشق

رباعی شمارهٔ ۳۸۶ : خلقان همه بر درگهت ای خالق پاک

رباعی شمارهٔ ۳۸۷ : دامان غنای عشق پاک آمد پاک

رباعی شمارهٔ ۳۸۸ : گر فضل کنی ندارم از عالم باک

رباعی شمارهٔ ۳۸۹ : یا من بک حاجتی و روحی بیدیک

رباعی شمارهٔ ۳۹۰ : بر چهره ندارم زمسلمانی رنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۱ : تا شیر بدم شکار من بود پلنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۲ : در عشق تو ای نگار پر کینه و جنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۳ : دستی که زدی به ناز در زلف تو چنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۴ : پرسید کسی منزل آن مهر گسل

رباعی شمارهٔ ۳۹۵ : درماند کسی که بست در خوبان دل

رباعی شمارهٔ ۳۹۶ : شیدای ترا روح مقدس منزل

رباعی شمارهٔ ۳۹۷ : ای عهد تو عهد دوستان سر پل

رباعی شمارهٔ ۳۹۸ : در باغ کجا روم که نالد بلبل

رباعی شمارهٔ ۳۹۹ : هر نعت که از قبیل خیرست و کمال

رباعی شمارهٔ ۴۰۰ : ای چارده ساله مه که در حسن و جمال

رباعی شمارهٔ ۴۰۱ : می‌رست زدشت خاوران لالهٔ آل

رباعی شمارهٔ ۴۰۲ : یا رب به علی بن ابی طالب و آل

رباعی شمارهٔ ۴۰۳ : گر با غم عشق سازگار آید دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۴ : هر جا که وجود کرده سیرست ای دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۵ : چندت گفتم که دیده بردوز ای دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۶ : در عشق چه به ز بردباری ای دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۷ : با خود در وصل تو گشودن مشکل

رباعی شمارهٔ ۴۰۸ : با اهل زمانه آشنایی مشکل

رباعی شمارهٔ ۴۰۹ : بر لوح عدم لوایح نور قدم

رباعی شمارهٔ ۴۱۰ : گر پاره کنی مرا ز سر تا به قدم

رباعی شمارهٔ ۴۱۱ : من دانگی و نیم داشتم حبهٔ کم

رباعی شمارهٔ ۴۱۲ : از گردش افلاک و نفاق انجم

رباعی شمارهٔ ۴۱۳ : هم در ره معرفت بسی تاخته‌ام

رباعی شمارهٔ ۴۱۴ : حک کردنی است آنچه بنگاشته‌ام

رباعی شمارهٔ ۴۱۵ : بستم دم مار و دم عقرب بستم

رباعی شمارهٔ ۴۱۶ : گر من گنه جمله جهان کردستم

رباعی شمارهٔ ۴۱۷ : تب را شبخون زدم در آتش کشتم

رباعی شمارهٔ ۴۱۸ : دیریست که تیر فقر را آماجم

رباعی شمارهٔ ۴۱۹ : رنجورم و در دل از تو دارم صد غم

رباعی شمارهٔ ۴۲۰ : هر چند به صورت از تو دور افتادم

رباعی شمارهٔ ۴۲۱ : دی بر سر گور ذله غارت گردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۲ : یا رب من اگر گناه بی حد کردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۳ : تا چند به گرد سر ایمان گردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۴ : عودم چو نبود چوب بید آوردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۵ : اندوه تو از دل حزین می‌دزدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۶ : گر خاک تویی خاک ترا خاک شدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۷ : اندر طلب یار چو مردانه شدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۸ : آنان که به نام نیک می‌خوانندم

رباعی شمارهٔ ۴۲۹ : چونان شده‌ام که دید نتوانندم

رباعی شمارهٔ ۴۳۰ : گر خلق چنانکه من منم دانندم

رباعی شمارهٔ ۴۳۱ : آن دم که حدیث عاشقی بشنودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۲ : عمری به هوس باد هوی پیمودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۳ : من از تو جدا نبوده‌ام تا بودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۴ : هرگز نبود شکست کس مقصودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۵ : در وصل تو پیوسته به گلشن بودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۶ : در کوی تو من سوخته دامن بودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۷ : یک چند دویدم و قدم فرسودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۸ : ز آمیزش جان و تن تویی مقصودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۹ : در خواب جمال یار خود میدیدم

رباعی شمارهٔ ۴۴۰ : روزی ز پی گلاب می‌گردیدم

رباعی شمارهٔ ۴۴۱ : دیشب که بکوی یار می‌گردیدم

رباعی شمارهٔ ۴۴۲ : گر در سفرم تویی رفیق سفرم

رباعی شمارهٔ ۴۴۳ : از هجر تو ای نگار اندر نارم

رباعی شمارهٔ ۴۴۴ : گر دست تضرع به دعا بردارم

رباعی شمارهٔ ۴۴۵ : یا رب چو به وحدتت یقین می‌دارم

رباعی شمارهٔ ۴۴۶ : از خاک درت رخت اقامت نبرم

رباعی شمارهٔ ۴۴۷ : آزرده ترم گر چه کم آزار ترم

رباعی شمارهٔ ۴۴۸ : جهدی بکنم که دل زجان برگیرم

رباعی شمارهٔ ۴۴۹ : ساقی اگرم می ندهی می‌میرم

رباعی شمارهٔ ۴۵۰ : نه از سر کار با خلل می‌ترسم

رباعی شمارهٔ ۴۵۱ : تا ظن نبری کز آن جهان می‌ترسم

رباعی شمارهٔ ۴۵۲ : مشهود و خفی چو گنج دقیانوسم

رباعی شمارهٔ ۴۵۳ : عیبم مکن ای خواجه اگر می نوشم

رباعی شمارهٔ ۴۵۴ : یا رب ز گناه زشت خود منفعلم

رباعی شمارهٔ ۴۵۵ : یک روز بیوفتی تو در میدانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۶ : از جملهٔ دردهای بی درمانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۷ : زان دم که قرین محنت وافغانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۸ : بی‌مهری آن بهانه‌جو می‌دانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۹ : رویت بینم چو چشم را باز کنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۰ : عشق تو ز خاص و عام پنهان چه کنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۱ : بی روی تو رای استقامت نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۲ : از بیم رقیب طوف کویت نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۳ : با چشم تو یاد نرگس‌تر نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۴ : با درد تو اندیشهٔ درمان نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۵ : یادت کنم ار شاد و اگر غمگینم

رباعی شمارهٔ ۴۶۶ : آن بخت ندارم که به کامت بینم

رباعی شمارهٔ ۴۶۷ : تا بردی ازین دیار تشریف قدوم

رباعی شمارهٔ ۴۶۸ : غمناکم و از کوی تو با غم نروم

رباعی شمارهٔ ۴۶۹ : هر چند گهی زعشق بیگانه شوم

رباعی شمارهٔ ۴۷۰ : یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم

رباعی شمارهٔ ۴۷۱ : هیهات که باز بوی می می‌شنوم

رباعی شمارهٔ ۴۷۲ : دانی که چها چها چها میخواهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۳ : ای دوست طواف خانه‌ات می‌خواهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۴ : نی باغ به بستان نه چمن می‌خواهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۵ : سرمایهٔ غم ز دست آسان ندهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۶ : در کوی تو سر در سر خنجر بنهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۷ : دارم ز خدا خواهش جنات نعیم

رباعی شمارهٔ ۴۷۸ : دی تازه گلی ز گلشن آورد نسیم

رباعی شمارهٔ ۴۷۹ : ما بین دو عین یار از نون تا میم

رباعی شمارهٔ ۴۸۰ : با یاد تو با دیدهٔ تر می‌آیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۱ : چون دایره ما ز پوست پوشان توایم

رباعی شمارهٔ ۴۸۲ : هر چند زکار خود خبردار نه‌ایم

رباعی شمارهٔ ۴۸۳ : افسوس که ما عاقبت اندیش نه‌ایم

رباعی شمارهٔ ۴۸۴ : مادر ره سودای تو منزل کردیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۵ : هر چند که دل به وصل شادان کردیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۶ : ما طی بساط ملک هستی کردیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۷ : جانا من و تو نمونهٔ پرگاریم

رباعی شمارهٔ ۴۸۸ : ما با می و مستی سر تقوی داریم

رباعی شمارهٔ ۴۸۹ : شمعم که همه نهان فرو می‌گریم

رباعی شمارهٔ ۴۹۰ : ما جز به غم عشق تو سر نفرازیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۱ : در مصطبها درد کشان ما باشیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۲ : یک جو غم ایام نداریم خوشیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۳ : ببرید ز من نگار هم خانگیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۴ : من لایق عشق و درد عشق تو نیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۵ : ما قبلهٔ طاعت آن دو رو می‌دانیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۶ : در حضرت پادشاه دوران ماییم

رباعی شمارهٔ ۴۹۷ : افتاده منم به گوشهٔ بیت حزن

رباعی شمارهٔ ۴۹۸ : ای دوست ترا به جملگی گشتم من

رباعی شمارهٔ ۴۹۹ : بگریختم از عشق تو ای سیمین تن

رباعی شمارهٔ ۵۰۰ : فریاد ز دست فلک بی سر و بن

رباعی شمارهٔ ۵۰۱ : ای خالق ذوالجلال وحی رحمان

رباعی شمارهٔ ۵۰۲ : جانست و زبانست زبان دشمن جان

رباعی شمارهٔ ۵۰۳ : چندین چه زنی نظاره گرد میدان

رباعی شمارهٔ ۵۰۴ : رفتم به طبیب و گفتم از درد نهان

رباعی شمارهٔ ۵۰۵ : رویت دریای حسن و لعلت مرجان

رباعی شمارهٔ ۵۰۶ : فریاد و فغان که باز در کوی مغان

رباعی شمارهٔ ۵۰۷ : هستی به صفاتی که درو بود نهان

رباعی شمارهٔ ۵۰۸ : آن دوست که هست عشق او دشمن جان

رباعی شمارهٔ ۵۰۹ : یا رب ز قناعتم توانگر گردان

رباعی شمارهٔ ۵۱۰ : یا رب زدو کون بی‌نیازم گردان

رباعی شمارهٔ ۵۱۱ : یا رب ز کمال لطف خاصم گردان

رباعی شمارهٔ ۵۱۲ : در درویشی هیچ کم و بیش مدان

رباعی شمارهٔ ۵۱۳ : دارم گله از درد نه چندان چندان

رباعی شمارهٔ ۵۱۴ : دنیا گذران، محنت دنیا گذران

رباعی شمارهٔ ۵۱۵ : یا رب تو مرا به یار دمساز رسان

رباعی شمارهٔ ۵۱۶ : بر گوش دلم ز غیب آواز رسان

رباعی شمارهٔ ۵۱۷ : قومی که حقست قبلهٔ همتشان

رباعی شمارهٔ ۵۱۸ : فریاد ز شب روی و شب رنگیشان

رباعی شمارهٔ ۵۱۹ : رخسار تو بی نقاب دیدن نتوان

رباعی شمارهٔ ۵۲۰ : بحریست وجود جاودان موج زنان

رباعی شمارهٔ ۵۲۱ : با گلرخ خویش گفتم: ای غنچه دهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۲ : حاصل زدر تو دایما کام جهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۳ : بنگر به جهان سر الهی پنهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۴ : چون حق به تفاصیل شئون گشت بیان

رباعی شمارهٔ ۵۲۵ : سودت نکند به خانه در بنشستن

رباعی شمارهٔ ۵۲۶ : پل بر زبر محیط قلزم بستن

رباعی شمارهٔ ۵۲۷ : از ساحت دل غبار کثرت رفتن

رباعی شمارهٔ ۵۲۸ : عشق آن صفتی نیست که بتوان گفتن

رباعی شمارهٔ ۵۲۹ : از باده بروی شیخ رنگ آوردن

رباعی شمارهٔ ۵۳۰ : تا لعل تو دلفروز خواهد بودن

رباعی شمارهٔ ۵۳۱ : سهلست مرا بر سر خنجر بودن

رباعی شمارهٔ ۵۳۲ : دنیا نسزد ازو مشوش بودن

رباعی شمارهٔ ۵۳۳ : در راه خدا حجاب شد یک سو زن

رباعی شمارهٔ ۵۳۴ : یا رب تو زخواب ناز بیدارش کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۵ : یک لحظه چراغ آرزوهاپف کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۶ : خواهی که کسی شوی زهستی کم کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۷ : یا رب تو به فضل مشکلم آسان کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۸ : یا رب نظری بر من سرگردان کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۹ : ای غم گذری به کوی بدنامان کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۰ : ای نه دلهٔ ده دله هر ده یله کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۱ : در درگه ما دوستی یک دله کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۲ : ای شمع چو ابر گریه و زاری کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۳ : ای ناله گرت دمیست اظهاری کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۴ : گفتم که: رخم به رنگ چون کاه مکن

رباعی شمارهٔ ۵۴۵ : درویشی کن قصد در شاه مکن

رباعی شمارهٔ ۵۴۶ : افعال بدم ز خلق پنهان می‌کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۷ : عاشق من و دیوانه من و شیدا من

رباعی شمارهٔ ۵۴۸ : ای چشم من از دیدن رویت روشن

رباعی شمارهٔ ۵۴۹ : ای عشق تو مایهٔ جنون دل من

رباعی شمارهٔ ۵۵۰ : شد دیده به عشق رهنمون دل من

رباعی شمارهٔ ۵۵۱ : ای زلف مسلسلت بلای دل من

رباعی شمارهٔ ۵۵۲ : بختی نه که با دوست در آمیزم من

رباعی شمارهٔ ۵۵۳ : ای آنکه تراست عار از دیدن من

رباعی شمارهٔ ۵۵۴ : ای گشته سراسیمه به دریای تو من

رباعی شمارهٔ ۵۵۵ : اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

رباعی شمارهٔ ۵۵۶ : زد شعله به دل آتش پنهانی من

رباعی شمارهٔ ۵۵۷ : سلطان گوید که نقد گنجینهٔ من

رباعی شمارهٔ ۵۵۸ : رازی که به شب لب تو گوید با من

رباعی شمارهٔ ۵۵۹ : دارم ز جفای فلک آینه گون

رباعی شمارهٔ ۵۶۰ : شوریده دلی و غصه گردون گردون

رباعی شمارهٔ ۵۶۱ : فریاد ز دست فلک آینه گون

رباعی شمارهٔ ۵۶۲ : تا گرد رخ تو سنبل آمد بیرون

رباعی شمارهٔ ۵۶۳ : در راه یگانگی نه کفرست و نه دین

رباعی شمارهٔ ۵۶۴ : گر سقف سپهر گردد آیینهٔ چین

رباعی شمارهٔ ۵۶۵ : گر صفحهٔ فولاد شود روی زمین

رباعی شمارهٔ ۵۶۶ : ای در همه شان ذات تو پاک از شین

رباعی شمارهٔ ۵۶۷ : یا رب به رسالت رسول الثقلین

رباعی شمارهٔ ۵۶۸ : بر ذره نشینم بچمد تختم بین

رباعی شمارهٔ ۵۶۹ : هان یاران هوی و ها جوانمردان هو

رباعی شمارهٔ ۵۷۰ : دورم اگر از سعادت خدمت تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۱ : ای آینه را داده جلا صورت تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۲ : جان و دل من فدای خاک در تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۳ : ای گشته جهان تشنهٔ پرآب از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۴ : ای شعلهٔ طور طور پر نور از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۵ : ای سبزی سبزهٔ بهاران از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۶ : ای رونق کیش بت‌پرستان از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۷ : ابریست که خون دیده بارد غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۸ : از دیدهٔ سنگ خون چکاند غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۹ : ای پیر و جوان دهر شاد از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۰ : ای نالهٔ پیر قرطه پوش از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۱ : ای آمده کار من به جان از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۲ : ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۳ : ای خالق ذوالجلال و ای رحمان تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۴ : ای کعبه پرست چیست کین من و تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۵ : هر چند که یار سر گرانست به تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۶ : ای در دل من اصل تمنا همه تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۷ : ای در دل و جان صورت و معنی همه تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۸ : شبهای دراز ای دریغا بی تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۹ : درد دل من دواش می‌دانی تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۰ : ای شمع دلم قامت سنجیدهٔ تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۱ : من میشنوم که می نبخشایی تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۲ : ما را نبود دلی که کار آید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۳ : زلفش بکشی شب دراز آید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۴ : عشقست که شیر نر زبون آید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۵ : ابر از دهقان که ژاله می‌روید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۶ : سودای سر بی سر و سامان یک سو

رباعی شمارهٔ ۵۹۷ : ای دل چو فراق یار دیدی خون شو

رباعی شمارهٔ ۵۹۸ : ای در صفت ذات تو حیران که و مه

رباعی شمارهٔ ۵۹۹ : اندر شش و چار غایب آید ناگاه

رباعی شمارهٔ ۶۰۰ : ای خاک نشین درگه قدر تو ماه

رباعی شمارهٔ ۶۰۱ : ای زاهد و عابد از تو در ناله و آه

رباعی شمارهٔ ۶۰۲ : اینک سر کوی دوست اینک سر راه

رباعی شمارهٔ ۶۰۳ : معمورهٔ دل به علم آراسته به

رباعی شمارهٔ ۶۰۴ : در گفتن ذکر حق زبان از همه به

رباعی شمارهٔ ۶۰۵ : از مردم صدرنگ سیه پوشی به

رباعی شمارهٔ ۶۰۶ : از هر چه نه از بهر تو کردم توبه

رباعی شمارهٔ ۶۰۷ : از بس که شکستم و ببستم توبه

رباعی شمارهٔ ۶۰۸ : جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه

رباعی شمارهٔ ۶۰۹ : چشمم که سرشک لاله گون آورده

رباعی شمارهٔ ۶۱۰ : ای نیک نکرده و بدیها کرده

رباعی شمارهٔ ۶۱۱ : زاهد خوشدل که ترک دنیا کرده

رباعی شمارهٔ ۶۱۲ : گر جا به حرم ور به کلیسا کرده

رباعی شمارهٔ ۶۱۳ : بحریست نه کاهنده نه افزاینده

رباعی شمارهٔ ۶۱۴ : افسوس که عمر رفت بر بیهوده

رباعی شمارهٔ ۶۱۵ : ما درویشان نشسته در تنگ دره

رباعی شمارهٔ ۶۱۶ : تا کی زجهان پر گزند اندیشه

رباعی شمارهٔ ۶۱۷ : هجران ترا چو گرم شد هنگامه

رباعی شمارهٔ ۶۱۸ : دنیا طلبان ز حرص مستند همه

رباعی شمارهٔ ۶۱۹ : ای چشم تو چشم چشمه هر چشم همه

رباعی شمارهٔ ۶۲۰ : چون باز سفید در شکاریم همه

رباعی شمارهٔ ۶۲۱ : ای روی تو مهر عالم آرای همه

رباعی شمارهٔ ۶۲۲ : سودا به سرم همچو پلنگ اندر کوه

رباعی شمارهٔ ۶۲۳ : هستی که ظهور می‌کند در همه شی

رباعی شمارهٔ ۶۲۴ : ای خالق ذوالجلال و ای بار خدای

رباعی شمارهٔ ۶۲۵ : دارم صنمی چهره برافروخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۶ : من کیستم آتش به دل افروخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۷ : آنم که توام ز خاک برداشته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۸ : ای غم که حجاب صبر بشکافته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۹ : من کیستم از خویش به تنگ آمده‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۳۰ : یا پست و بلند دهر را سرکوبی

رباعی شمارهٔ ۶۳۱ : یا سرکشی سپهر را سرکوبی

رباعی شمارهٔ ۶۳۲ : عهدی به سر زبان خود بربستی

رباعی شمارهٔ ۶۳۳ : غم جمله نصیب چرخ خم بایستی

رباعی شمارهٔ ۶۳۴ : زلفت سیمست و مشک را کان گشتی

رباعی شمارهٔ ۶۳۵ : ای شیر خدا امیر حیدر فتحی

رباعی شمارهٔ ۶۳۶ : در کوی خودم مسکن و ماوا دادی

رباعی شمارهٔ ۶۳۷ : اول همه جام آشنایی دادی

رباعی شمارهٔ ۶۳۸ : ای شاه ولایت دو عالم مددی

رباعی شمارهٔ ۶۳۹ : من کیستم از قید دو عالم فردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۰ : از چهره همه خانه منقش کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۱ : عشقم دادی زاهل دردم کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۲ : با فاقه و فقر هم نشینم کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۳ : ای دیده مرا عاشق یاری کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۴ : ای دل تا کی مصیبت‌افزا گردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۵ : ای آنکه به گرد شمع دود آوردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۶ : ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۷ : ای کاش مرا به نفت آلایندی

رباعی شمارهٔ ۶۴۸ : ای خالق ذوالجلال هر جانوری

رباعی شمارهٔ ۶۴۹ : دستی نه که از نخل تو چینم ثمری

رباعی شمارهٔ ۶۵۰ : هنگام سپیده دم خروس سحری

رباعی شمارهٔ ۶۵۱ : ای ذات تو در صفات اعیان ساری

رباعی شمارهٔ ۶۵۲ : عالم ار نه‌ای ز عبرت عاری

رباعی شمارهٔ ۶۵۳ : یا رب یا رب کریمی و غفاری

رباعی شمارهٔ ۶۵۴ : گیرم که هزار مصحف از برداری

رباعی شمارهٔ ۶۵۵ : ای شمع نمونه‌ای زسوزم داری

رباعی شمارهٔ ۶۵۶ : چون گل بگلاب شسته رویی داری

رباعی شمارهٔ ۶۵۷ : ای دل بر دوست تحفه جز جان نبری

رباعی شمارهٔ ۶۵۸ : پیوسته تو دل ربوده‌ای معذوری

رباعی شمارهٔ ۶۵۹ : یا شاه تویی آنکه خدا را شیری

رباعی شمارهٔ ۶۶۰ : یا گردن روزگار را زنجیری

رباعی شمارهٔ ۶۶۱ : از کبر مدار هیچ در دل هوسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۲ : ای در سر هر کس از خیالت هوسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۳ : گر شهره شوی به شهر شر الناسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۴ : تا نگذری از جمع به فردی نرسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۵ : گه شانه کش طرهٔ لیلا باشی

رباعی شمارهٔ ۶۶۶ : مزار دلی را که تو جانش باشی

رباعی شمارهٔ ۶۶۷ : جان چیست غم و درد و بلا را هدفی

رباعی شمارهٔ ۶۶۸ : بگشود نگار من نقاب از طرفی

رباعی شمارهٔ ۶۶۹ : وصافی خود به رغم حاسد تا کی

رباعی شمارهٔ ۶۷۰ : ای دل زشراب جهل مستی تا کی

رباعی شمارهٔ ۶۷۱ : ای آنکه به کنهت نرسد ادراکی

رباعی شمارهٔ ۶۷۲ : ای از تو به باغ هر گلی را رنگی

رباعی شمارهٔ ۶۷۳ : تا بتوانی بکش به جان بار دلی

رباعی شمارهٔ ۶۷۴ : از درد تو نیست چشم خالی ز نمی

رباعی شمارهٔ ۶۷۵ : بی پا و سران دشت خون آشامی

رباعی شمارهٔ ۶۷۶ : دل داغ تو دارد ارنه بفروختمی

رباعی شمارهٔ ۶۷۷ : حقا که اگر چو مرغ پر داشتمی

رباعی شمارهٔ ۶۷۸ : هستی که عیان نیست روان در شانی

رباعی شمارهٔ ۶۷۹ : گر در طلب گوهر کانی کانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۰ : میدان فراخ و مرد میدانی نی

رباعی شمارهٔ ۶۸۱ : دردی داریم و سینهٔ بریانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۲ : گر طاعت خود نقش کنم بر نانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۳ : نزدیکان را بیش بود حیرانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۴ : نزدیکان را بیش بود حیرانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۵ : ای آنکه دوای دردمندان دانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۶ : آنی تو که حال دل نالان دانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۷ : گفتی که به وقت مجلس افروختنی

رباعی شمارهٔ ۶۸۸ : ما را به سر چاه بری دست زنی

رباعی شمارهٔ ۶۸۹ : تا چند سخن تراشی و رنده زنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۰ : ای واحد بی مثال معبود غنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۱ : خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۲ : گر زانکه هزار کعبه آزاد کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۳ : ای آنکه سپهر را پر از ابر کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۴ : ای خوانده ترا خدا ولی ادر کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۵ : یاقوت ز دیده ریختم تا چه کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۶ : دنیای دنی پر هوس را چه کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۷ : تا ترک علایق و عوایق نکنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۸ : یا رب در خلق تکیه گاهم نکنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۹ : گر در یمنی چو با منی پیش منی

رباعی شمارهٔ ۷۰۰ : از سادگی و سلیمی و مسکینی

رباعی شمارهٔ ۷۰۱ : باز آی که تا صدق نیازم بینی

رباعی شمارهٔ ۷۰۲ : ای دل اگر آن عارض دلجو بینی

رباعی شمارهٔ ۷۰۳ : ای در خم چوگان تو سرها شده گوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۴ : هان مردان هان و هان جوانمردان هوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۵ : در کوی تو میدهند جانی به جوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۶ : تحقیق معانی ز عبارات مجوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۷ : در ظلمت حیرت ار گرفتار شوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۸ : در مدرسه گر چه دانش اندوز شوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۹ : گر صید عدم شوی زخود رسته شوی

رباعی شمارهٔ ۷۱۰ : از هستی خویش تا پشیمان نشوی

رباعی شمارهٔ ۷۱۱ : آمد بر من قاصد آن سرو سهی

رباعی شمارهٔ ۷۱۲ : تا تو هوس خدای از سر ننهی

رباعی شمارهٔ ۷۱۳ : دنیا راهی بهشت منزلگاهی

رباعی شمارهٔ ۷۱۴ : ای دلبر عیسی نفس ترسایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۵ : پاکی و منزهی و بی همتایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۶ : گفتم که کرایی تو بدین زیبایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۷ : بردارم دل گر از جهان فرمایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۸ : آنجا که ببایی نه پدیدی گویی

رباعی شمارهٔ ۷۱۹ : آیینه صفت بدست او نیکویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۰ : ای آنکه بر آرنده حاجات تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۱ : ای آنکه گشایندهٔ هر بند تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۲ : سبحان الله بهر غمی یار تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۳ : الله تویی وز دلم آگاه تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۴ : ای آنکه به ملک خویش پاینده تویی

رباعی شمارهٔ ۱

باز آ باز آ هر آنچه هستی باز آ

گر کافر و گبر و بت‌پرستی باز آ

این درگه ما درگه نومیدی نیست

صد بار اگر توبه شکستی باز آ

رباعی شمارهٔ ۲

یا رب به محمد و علی و زهرا

یا رب به حسین و حسن و آل‌عبا

کز لطف برآر حاجتم در دو سرا

بی‌منت خلق یا علی الاعلا

رباعی شمارهٔ ۳

وصل تو کجا و من مهجور کجا

دردانه کجا حوصله مور کجا

هر چند ز سوختن ندارم باکی

پروانه کجا و آتش طور کجا

رباعی شمارهٔ ۴

منصور حلاج آن نهنگ دریا

کز پنبهٔ تن دانهٔ جان کرد جدا

روزیکه انا الحق به زبان می‌آورد

منصور کجا بود؟ خدا بود خدا

رباعی شمارهٔ ۵

وا فریادا ز عشق وا فریادا

کارم بیکی طرفه نگار افتادا

گر داد من شکسته دادا دادا

ور نه من و عشق هر چه بادا بادا

رباعی شمارهٔ ۶

ای شیر سرافراز زبردست خدا

ای تیر شهاب ثاقب شست خدا

آزادم کن ز دست این بی‌دستان

دست من و دامن تو ای دست خدا

رباعی شمارهٔ ۷

گفتم صنما لاله رخا دلدارا

در خواب نمای چهره باری یارا

گفتا که روی به خواب بی ما وانگه

خواهی که دگر به خواب بینی ما را

رباعی شمارهٔ ۸

گفتی که منم ماه نشابور سرا

ای ماه نشابور نشابور ترا

آن تو ترا و آن ما نیز ترا

با ما بنگویی که خصومت ز چرا

رباعی شمارهٔ ۹

هرگاه که بینی دو سه سرگردانرا

عیب ره مردان نتوان کرد آنرا

تقلید دو سه مقلد بی‌معنی

بدنام کند ره جوانمردان را

رباعی شمارهٔ ۱۰

یا رب مکن از لطف پریشان ما را

هر چند که هست جرم و عصیان ما را

ذات تو غنی بوده و ما محتاجیم

محتاج بغیر خود مگردان ما را

رباعی شمارهٔ ۱۱

گر بر در دیر می‌نشانی ما را

گر در ره کعبه میدوانی ما را

اینها همگی لازمهٔ هستی ماست

خوش آنکه ز خویش وارهانی ما را

رباعی شمارهٔ ۱۲

تا چند کشم غصهٔ هر ناکس را

وز خست خود خاک شوم هر کس را

کارم به دعا چو برنمی‌آید راست

دادم سه طلاق این فلک اطلس را

رباعی شمارهٔ ۱۳

پرسیدم ازو واسطهٔ هجران را

گفتا سببی هست بگویم آن را

من چشم توام اگر نبینی چه عجب

من جان توام کسی نبیند جان را

رباعی شمارهٔ ۱۴

از زهد اگر مدد دهی ایمان را

مرتاض کنی به ترک دینی جان را

ترک دنیا نه زهد دنیا زیراک

نزدیک خرد زهد نخوانند آن را

رباعی شمارهٔ ۱۵

تسبیح ملک را و صفا رضوان را

دوزخ بد را بهشت مر نیکان را

دیبا جم را و قیصر و خاقان را

جانان ما را و جان ما جانان را

رباعی شمارهٔ ۱۶

ای دوست دوا فرست بیماران را

روزی ده جن و انس و هم یاران را

ما تشنه لبان وادی حرمانیم

بر کشت امید ما بده باران را

رباعی شمارهٔ ۱۷

دی شانه زد آن ماه خم گیسو را

بر چهره نهاد زلف عنبر بو را

پوشید بدین حیله رخ نیکو را

تا هر که نه محرم نشناسد او را

رباعی شمارهٔ ۱۸

در کعبه اگر دل سوی غیرست ترا

طاعت همه فسق و کعبه دیرست ترا

ور دل به خدا و ساکن میکده‌ای

می نوش که عاقبت بخیرست ترا

رباعی شمارهٔ ۱۹

تا درد رسید چشم خونخوار ترا

خواهم که کشد جان من آزار ترا

یا رب که ز چشم زخم دوران هرگز

دردی نرسد نرگس بیمار ترا

رباعی شمارهٔ ۲۰

در دیده بجای خواب آبست مرا

زیرا که بدیدنت شتابست مرا

گویند بخواب تا به خواب‌ش بینی

ای بیخبران چه جای خوابست مرا

رباعی شمارهٔ ۲۱

آن رشته که قوت روانست مرا

آرامش جان ناتوانست مرا

بر لب چو کشی جان کشدم از پی آن

پیوند چو با رشتهٔ جانست مرا

رباعی شمارهٔ ۲۲

یا رب ز کرم دری برویم بگشا

راهی که درو نجات باشد بنما

مستغنیم از هر دو جهان کن به کرم

جز یاد تو هر چه هست بر از دل ما

رباعی شمارهٔ ۲۳

ای دلبر ما مباش بی دل بر ما

یک دلبر ما به که دو صد دل بر ما

نه دل بر ما نه دلبر اندر بر ما

یا دل بر ما فرست یا دلبر ما

رباعی شمارهٔ ۲۴

آن عشق که هست جزء لاینفک ما

حاشا که شود به عقل ما مدرک ما

خوش آنکه ز نور او دمد صبح یقین

ما را برهاند ز ظلام شک ما

رباعی شمارهٔ ۲۵

ای کرده غمت غارت هوش دل ما

درد تو شده خانه فروش دل ما

رمزی که مقدسان ازو محرومند

عشق تو مر او گفت به گوش دل ما

رباعی شمارهٔ ۲۶

مستغرق نیل معصیت جامهٔ ما

مجموعهٔ فعل زشت هنگامهٔ ما

گویند که روز حشر شب می‌نشود

آنجا نگشایند مگر نامهٔ ما

رباعی شمارهٔ ۲۷

مهمان تو خواهم آمدن جانانا

متواریک و ز حاسدان پنهانا

خالی کن این خانه، پس مهمان آ

با ما کس را به خانه در منشانا

رباعی شمارهٔ ۲۸

من دوش دعا کردم و باد آمینا

تا به شود آن دو چشم بادامینا

از دیدهٔ بدخواه ترا چشم رسید

در دیدهٔ بدخواه تو بادامینا

رباعی شمارهٔ ۲۹

گه میگردم بر آتش هجر کباب

گه سر گردان بحر غم همچو حباب

القصه چو خار و خس درین دیر خراب

گه بر سر آتشم گهی بر سر آب

رباعی شمارهٔ ۳۰

در رفع حجب کوش نه در جمع کتب

کز جمع کتب نمی‌شود رفع حجب

در طی کتب بود کجا نشهٔ حب

طی کن همه را بگو الی الله اتب

رباعی شمارهٔ ۳۱

بر تافت عنان صبوری از جان خراب

شد همچو ر کاب حلقه چشم از تب و تاب

دیگر چو عنان نپیچم از حکم تو سر

گر دولت پابوس تو یابم چو رکاب

رباعی شمارهٔ ۳۲

کارم همه ناله و خروشست امشب

نی‌صبر پدیدست و نه هو شست امشب

دوشم خوش بود ساعتی پنداری

کفارهٔ خوشدلی دوشست امشب

رباعی شمارهٔ ۳۳

از چرخ فلک گردش یکسان مطلب

وز دور زمانه عدل سلطان مطلب

روزی پنج در جهان خواهی بود

آزار دل هیچ مسلمان مطلب

رباعی شمارهٔ ۳۴

بیطاعت حق بهشت و رضوان مطلب

بی‌خاتم دین ملک سلیمان مطلب

گر منزلت هر دو جهان میخواهی

آزار دل هیچ مسلمان مطلب

رباعی شمارهٔ ۳۵

ای ذات و صفات تو مبرا زعیوب

یک نام ز اسماء تو علام غیوب

رحم آر که عمر و طاقتم رفت بباد

نه نوح بود نام مرا نه ایوب

رباعی شمارهٔ ۳۶

ای آینه حسن تو در صورت زیب

گرداب هزار کشتی صبر و شکیب

هر آینه‌ای که غیر حسن تو بود

خواند خردش سراب صحرای فریب

رباعی شمارهٔ ۳۷

تا زلف تو شاه گشت و رخسار تو تخت

افکند دلم برابر تخت تو رخت

روزی بینی مرا شده کشتهٔ بخت

حلقم شده در حلقهٔ سیمین تو سخت

رباعی شمارهٔ ۳۸

تا پای تو رنجه گشت و با درد بساخت

مسکین دل رنجور من از درد گداخت

گویا که ز روز گار دردی دارد

این درد که در پای تو خود را انداخت

رباعی شمارهٔ ۳۹

مجنون تو کوه را ز صحرا نشناخت

دیوانهٔ عشق تو سر از پا نشناخت

هر کس بتو ره یافت ز خود گم گردید

آنکس که ترا شناخت خود را نشناخت

رباعی شمارهٔ ۴۰

آنروز که آتش محبت افروخت

عاشق روش سوز ز معشوق آموخت

از جانب دوست سرزد این سوز و گداز

تا در نگرفت شمع پروانه نسوخت

رباعی شمارهٔ ۴۱

دیشب که دلم ز تاب هجران میسوخت

اشکم همه در دیدهٔ گریان میسوخت

میسوختم آنچنانکه غیر از دل تو

بر من دل کافر و مسلمان میسوخت

رباعی شمارهٔ ۴۲

عشق آمد و گرد فتنه بر جانم بیخت

عقلم شد و هوش رفت و دانش بگریخت

زین واقعه هیچ دوست دستم نگرفت

جز دیده که هر چه داشت بر پایم ریخت

رباعی شمارهٔ ۴۳

شیرین دهنی که از لبش جان میریخت

کفرش ز سر زلف پریشان میریخت

گر شیخ به کفر زلف او ره می‌برد

خاک ره او بر سر ایمان می‌ریخت

رباعی شمارهٔ ۴۴

عشق آمد و خاک محنتم بر سر ریخت

زان برق بلا به خرمنم اخگر ریخت

خون در دل و ریشهٔ تنم سوخت چنان

کز دیده بجای اشک خاکستر ریخت

رباعی شمارهٔ ۴۵

میرفتم و خون دل براهم میریخت

دوزخ دوزخ شرر ز آهم میریخت

می‌آمدم از شوق تو بر گلشن کون

دامن دامن گل از گناهم میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۶

از کفر سر زلف وی ایمان میریخت

وز نوش لبش چشمهٔ حیوان میریخت

چون کبک خرامنده بصد رعنایی

میرفت و ز خاک قدمش جان میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۷

از نخل ترش بار چو باران میریخت

وز صفحهٔ رخ گل بگریبان میریخت

از حسرت خاکپای آن تازه نهال

سیلاب ز چشم آب حیوان میریخت

رباعی شمارهٔ ۴۸

ایدل چو فراقش رگ جان بگشودت

منمای بکس خرقهٔ خون آلودت

می‌نال چنانکه نشنوند آوازت

می‌سوز چنانکه برنیاید دودت

رباعی شمارهٔ ۴۹

آن یار که عهد دوستداری بشکست

میرفت و منش گرفته دامن در دست

می‌گفت دگر باره به خواب‌م بینی

پنداشت که بعد ازو مرا خوابی هست

رباعی شمارهٔ ۵۰

از بار گنه شد تن مسکینم پست

یا رب چه شود اگر مرا گیری دست

گر در عملم آنچه ترا شاید نیست

اندر کرمت آنچه مرا باید هست

رباعی شمارهٔ ۵۱

از کعبه رهیست تا به مقصد پیوست

وز جانب میخانه رهی دیگر هست

اما ره میخانه ز آبادانی

راهیست که کاسه می‌رود دست بدست

رباعی شمارهٔ ۵۲

تیری ز کمانخانه ابروی تو جست

دل پرتو وصل را خیالی بر بست

خوشخوش زدلم گذشت و میگفت بناز

ما پهلوی چون تویی نخواهیم نشست

رباعی شمارهٔ ۵۳

چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست

چون هست ز هر چه نیست نقصان و شکست

انگار که هر چه هست در عالم نیست

پندار که هر چه نیست در عالم هست

رباعی شمارهٔ ۵۴

دی طفلک خاک بیز غربال بدست

میزد بدو دست و روی خود را می‌خست

میگفت به های‌های کافسوس و دریغ

دانگی بنیافتیم و غربال شکست

رباعی شمارهٔ ۵۵

کردم توبه، شکستیش روز نخست

چون بشکستم بتوبه‌ام خواندی چست

القصه زمام توبه‌ام در کف تست

یکدم نه شکسته‌اش گذاری نه درست

رباعی شمارهٔ ۵۶

آزادی و عشق چون همی نامد راست

بنده شدم و نهادم از یکسو خواست

زین پس چونان که داردم دوست رواست

گفتار و خصومت از میانه برخاست

رباعی شمارهٔ ۵۷

خیام تنت بخیمه میماند راست

سلطان روحست و منزلش دار بقاست

فراش اجل برای دیگر منزل

از پافگند خیمه چو سلطان برخاست

رباعی شمارهٔ ۵۸

هر چند بطاعت تو عصیان و خطاست

زین غم نکشی که گشتن چرخ بلاست

گر خسته‌ای از کثرت طغیان گناه

مندیش که ناخدای این بحر خداست

رباعی شمارهٔ ۵۹

من بندهٔ عاصیم رضای تو کجاست

تاریک دلم نور و صفای تو کجاست

ما را تو بهشت اگر به طاعت بخشی

این بیع بود لطف و عطای تو کجاست

رباعی شمارهٔ ۶۰

گر طالب راه حق شوی ره پیداست

او راست بود با تو، تو گر باشی راست

وانگه که به اخلاص و درون صافی

او را باشی بدان که او نیز تراست

رباعی شمارهٔ ۶۱

غم عاشق سینهٔ بلا پرور ماست

خون در دل آرزو ز چشم ترماست

هان غیر، اگر حریف مایی پیش آی

کالماس بجای باده در ساغر ماست

رباعی شمارهٔ ۶۲

ما کشتهٔ عشقیم و جهان مسلخ ماست

ما بیخور و خوابیم و جهان مطبخ ماست

ما را نبود هوای فردوس از آنک

صدمرتبه بالاتر از آن دوزخ ماست

رباعی شمارهٔ ۶۳

یا رب غم آنچه غیر تو در دل ماست

بردار که بیحاصلی از حاصل ماست

الحمد که چون تو رهنمایی داریم

کز گمشدگانیم که غم منزل ماست

رباعی شمارهٔ ۶۴

یاد تو شب و روز قرین دل ماست

سودای دلت گوشه نشین دل ماست

از حلقهٔ بندگیت بیرون نرود

تا نقش حیات در نگین دل ماست

رباعی شمارهٔ ۶۵

گردون کمری ز عمر فرسودهٔ ماست

دریا اثری ز اشک آلودهٔ ماست

دوزخ شرری ز رنج بیهودهٔ ماست

فردوس دمی ز وقت آسودهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۶۶

دوزخ شرری ز آتش سینهٔ ماست

جنت اثری زین دل گنجینهٔ ماست

فارغ ز بهشت و دوزخ ای دل خوش باش

با درد و غمش که یار دیرینهٔ ماست

رباعی شمارهٔ ۶۷

عصیان خلایق ارچه صحرا صحراست

در پیش عنایت تو یک برگ گیاست

هرچند گناه ماست کشتی کشتی

غم نیست که رحمت تو دریا دریاست

رباعی شمارهٔ ۶۸

آن آتش سوزنده که عشقش لقبست

در پیکر کفر و دین چو سوزنده تبست

ایمان دگر و کیش محبت دگرست

پیغمبر عشق نه عجم نه عربست

رباعی شمارهٔ ۶۹

از ما همه عجز و نیستی مطلوبست

هستی و توابعش زما منکوبست

این اوست پدید گشته در صورت ما

این قدرت و فعل از آن بمامنسو بست

رباعی شمارهٔ ۷۰

گویند دل آیینهٔ آیین عجبست

دوری رخ شاهدان خودبین عجبست

در آینه روی شاهدان نیست عجب

خود شاهد و خود آینه‌اش این عجبست

رباعی شمارهٔ ۷۱

گر سبحهٔ صد دانه شماری خوبست

ور جام می از کف نگذاری خوبست

گفتی چه کنم چه تحفه آرم بر دوست

بی‌درد میا هر آنچه آری خوبست

رباعی شمارهٔ ۷۲

پیوسته ز من کشیده دامن دل تست

فارغ ز من سوخته خرمن دل تست

گر عمر وفا کند من از تو دل خویش

فارغ‌تر از آن کنم که از من دل تست

رباعی شمارهٔ ۷۳

دل کیست که گویم از برای غم تست

یا آنکه حریم تن سرای غم تست

لطفیست که میکند غمت با دل من

ورنه دل تنگ من چه جای غم تست

رباعی شمارهٔ ۷۴

ای دل غم عشق از برای من و تست

سر بر خط او نه که سزای من و تست

تو چاشنی درد ندانی ورنه

یکدم غم دوست خونبهای من و تست

رباعی شمارهٔ ۷۵

ناکامیم ای دوست ز خودکامی تست

وین سوختگیهای من از خامی تست

مگذار که در عشق تو رسوا گردم

رسوایی من باعث بدنامی تست

رباعی شمارهٔ ۷۶

اسرار ملک بین که بغول افتادست

وان سکهٔ زر بین که بپول افتادست

وان دست برافشاندن مردان زد و کون

اکنون بترانهٔ کچول افتادست

رباعی شمارهٔ ۷۷

ای حیدر شهسوار وقت مددست

ای زبدهٔ هشت و چار وقت مددست

من عاجزم از جهان و دشمن بسیار

ای صاحب ذوالفقار وقت مددست

رباعی شمارهٔ ۷۸

عشقم که بهر رگم غمی پیوندست

دردم که دلم بدرد حاجتمندست

صبرم که بکام پنجهٔ شیرم هست

شکرم که مدام خواهشم خرسندست

رباعی شمارهٔ ۷۹

نقاش رخت ز طعنها آسودست

کز هر چه تمام‌تر بود بنمودست

رخسار و لبت چنانکه باید بودست

گویی که کسی برزو فرمودست

رباعی شمارهٔ ۸۰

در عالم اگر فلک اگر ماه و خورست

از بادهٔ مستی تو پیمانه خورست

فارغ زجهانی و جهان غیر تو نیست

بیرون زمکانی و مکان از تو پرست

رباعی شمارهٔ ۸۱

سوفسطایی که از خرد بی‌خبرست

گوید عالم خیالی اندر گذرست

آری عالم همه خیالیست ولی

پیوسته حقیقتی درو جلوه گرست

رباعی شمارهٔ ۸۲

پی در گاوست و گاو در کهسارست

ماهی سریشمین بدریا بارست

بز در کمرست و توز در بلغارست

زه کردن این کمان بسی دشوارست

رباعی شمارهٔ ۸۳

ای برهمن آن عذار چون لاله پرست

رخسار نگار چارده ساله پرست

گر چشم خدای بین نداری باری

خورشید پرست شو نه گوساله پرست

رباعی شمارهٔ ۸۴

آلودهٔ دنیا جگرش ریش ترست

آسوده‌ترست هر که درویش ترست

هر خر که برو زنگی و زنجیری هست

چون به نگری بار برو بیش ترست

رباعی شمارهٔ ۸۵

یا رب سبب حیات حیوان بفرست

وز خون کرم نعمت الوان بفرست

از بهر لب تشنهٔ طفلان نبات

از سینهٔ ابر شیر باران بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۶

یا رب تو زمانه را دلیلی بفرست

نمرودانرا پشه چو پیلی بفرست

فرعون صفتان همه زبردست شدند

موسی و عصا و رود نیلی بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۷

ای خالق خلق رهنمایی بفرست

بر بندهٔ بی‌نوا نوایی بفرست

کار من بیچاره گره در گرهست

رحمی بکن و گره گشایی بفرست

رباعی شمارهٔ ۸۸

ما را بجز این جهان جهانی دگرست

جز دوزخ و فردوس مکانی دگرست

قلاشی و عاشقیش سرمایهٔ ماست

قوالی و زاهدی از آنی دگرست

رباعی شمارهٔ ۸۹

سرمایهٔ عمر آدمی یک نفسست

آن یک نفس از برای یک همنفسست

با همنفسی گر نفسی بنشینی

مجموع حیات عمر آن یک نفسست

رباعی شمارهٔ ۹۰

گفتی که فلان ز یاد ما خاموشست

از بادهٔ عشق دیگری مدهوشست

شرمت بادا هنوز خاک در تو

از گرمی خون دل من در جوشست

رباعی شمارهٔ ۹۱

راه تو بهر روش که پویند خوشست

وصل تو بهر جهت که جویند خوشست

روی تو بهر دیده که بینند نکوست

نام تو بهر زبان که گویند خوشست

رباعی شمارهٔ ۹۲

دل رفت بر کسیکه سیماش خوشست

غم خوش نبود ولیک غمهاش خوشست

جان میطلبد نمیدهم روزی چند

در جان سخنی نیست، تقاضاش خوشست

رباعی شمارهٔ ۹۳

دل بر سر عهد استوار خویشست

جان در غم تو بر سر کار خویشست

از دل هوس هر دو جهانم بر خاست

الا غم تو که برقرار خویشست

رباعی شمارهٔ ۹۴

بر شکل بتان رهزن عشاق حقست

لا بل که عیان در همه آفاق حقست

چیزیکه بود ز روی تقلید جهان

والله که همان بوجه اطلاق حقست

رباعی شمارهٔ ۹۵

گریم زغم تو زار و گویی زرقست

چون زرق بود که دیده در خون غرقست

تو پنداری که هر دلی چون دل تست

نی‌نی صنما میان دلها فرقست

رباعی شمارهٔ ۹۶

گنجم چو گهر در دل گنجینه شکست

رازم همه در سینهٔ بی کینه شکست

هر شعلهٔ آرزو که از جان برخاست

چون پارهٔ آبگینه در سینه شکست

رباعی شمارهٔ ۹۷

آنشب که مر از وصلت ای مه رنگست

بالای شبم کوته و پهنا تنگست

و آنشب که ترا با من مسکین جنگست

شب کور و خروس گنک و پروین لنگست

رباعی شمارهٔ ۹۸

دور از تو فضای دهر بر من تنگست

دارم دلکی که زیر صد من سنگست

عمریست که مدتش زمانرا عارست

جانیست که بردنش اجلرا ننگست

رباعی شمارهٔ ۹۹

کردیم هر آن حیله که عقل آن دانست

تا بو که توان راه به جانان دانست

ره می‌نبریم وهم طمع می‌نبریم

نتوان دانست بو که نتوان دانست

رباعی شمارهٔ ۱۰۰

نردیست جهان که بردنش باختنست

نرادی او بنقش کم ساختنست

دنیا بمثل چو کعبتین نردست

برداشتنش برای انداختنست

رباعی شمارهٔ ۱۰۱

آواز در آمد بنگر یار منست

من خود دانم کرا غم کار منست

سیصد گل سرخ بر رخ یار منست

خیزم بچنم که گل چدن کار منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۲

تا مهر ابوتراب دمساز منست

حیدر بجهان همدم و همراز منست

این هر دو جگر گوشه دو بالند مرا

مشکن بالم که وقت پرواز منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۳

عشق تو بلای دل درویش منست

بیگانه نمی‌شود مگر خویش منست

خواهم سفری کنم ز غم بگریزم

منزل منزل غم تو در پیش منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۴

از گل طبقی نهاده کین روی منست

وز شب گرهی فگنده کین موی منست

صد نافه بباد داده کین بوی منست

و آتش بجهان در زده کین خوی منست

رباعی شمارهٔ ۱۰۵

آنرا که فنا شیوه و فقر آیینست

نه کشف یقین نه معرفت نه دینست

رفت او زمیان همین خدا ماند خدا

الفقر اذا تم هو الله اینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۶

دنیا به مثل چو کوزهٔ زرین است

گه آب در او تلخ و گهی شیرین است

تو غره مشو که عمر من چندین است

کاین اسب عمل مدام زیر زین است

رباعی شمارهٔ ۱۰۷

دردیکه ز من جان بستاند اینست

عشقی که کسش چاره نداند اینست

چشمی که همیشه خون فشاند اینست

آنشب که به روزم نرساند اینست

رباعی شمارهٔ ۱۰۸

ایزد که جهان به قبضهٔ قدرت اوست

دادست ترا دو چیز کان هر دو نکوست

هم سیرت آنکه دوست داری کس را

هم صورت آنکه کس ترا دارد دوست

رباعی شمارهٔ ۱۰۹

چشمی دارم همه پر از دیدن دوست

با دیده مرا خوشست چون دوست دروست

از دیده و دوست فرق کردن نتوان

یا اوست درون دیده یا دیده خود اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۰

دنیا به جوی وفا ندارد ای دوست

هر لحظه هزار مغز سرگشتهٔ اوست

میدان که خدای دشمنش میدارد

گر دشمن حق نه‌ای چرا داری دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۱

شب آمد و باز رفتم اندر غم دوست

هم بر سر گریه‌ای که چشمم را خوست

از خون دلم هر مژه‌ای پنداری

سیخیست که پارهٔ جگر بر سر اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۲

عشق آمد و شد چو خونم اندر رگ و پوست

تا کرد مرا تهی و پر کرد ز دوست

اجزای وجودم همگی دوست گرفت

نامیست ز من بر من و باقی همه اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۳

غازی بره شهادت اندر تک و پوست

غافل که شهید عشق فاضلتر ازوست

فردای قیامت این بدان کی ماند

کان کشتهٔ دشمنست و این کشتهٔ دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۴

هر چند که آدمی ملک سیرت و خوست

بد گر نبود به دشمن خود نیکوست

دیوانه دل کسیست کین عادت اوست

کو دشمن جان خویش میدارد دوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۵

آنرا که حلال زادگی عادت و خوست

عیب همه مردمان به چشمش نیکوست

معیوب همه عیب کسان می‌نگرد

از کوزه همان برون تراود که دروست

رباعی شمارهٔ ۱۱۶

عالم به خروش لااله الا هوست

عاقل بگمان که دشمنست این یا دوست

دریا به وجود خویش موجی دارد

خس پندارد که این کشاکش با اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۷

عنبر زلفی که ماه در چنبر اوست

شیرین سخنی که شهد در شکر اوست

زان چندان بار نامه کاندر سر اوست

فرمانده روزگار فرمانبر اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۸

عقرب سر زلف یار و مه پیکر اوست

با این همه کبر و ناز کاندر سر اوست

شیرین دهنی و شهد در شکر اوست

فرمانده روزگار فرمانبر اوست

رباعی شمارهٔ ۱۱۹

زان میخوردم که روح پیمانهٔ اوست

زان مست شدم که عقل دیوانهٔ اوست

دودی به من آمد آتشی با من زد

زان شمع که آفتاب پروانهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۰

آن مه که وفا و حسن سرمایهٔ اوست

اوج فلک حسن کمین پایهٔ اوست

خورشید رخش نگر و گر نتوانی

آن زلف سیه نگر که همسایهٔ اوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۱

بر ما در وصل بسته میدارد دوست

دل را به فراق خسته میدارد دوست

من‌بعد من و شکستگی بر در دوست

چون دوست دل شکسته میدارد دوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۲

ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست

درد تو بجان خسته داریم ای دوست

گفتی که به دلشکستگان نزدیکم

ما نیز دل شکسته داریم ای دوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۳

ای دوست ای دوست ای دوست ای دوست

جور تو از آنکشم که روی تو نکوست

مردم گویند بهشت خواهی یا دوست

ای بیخبران بهشت با دوست نکوست

رباعی شمارهٔ ۱۲۴

ای خواجه ترا غم جمال ماهست

اندیشهٔ باغ و راغ و خرمن گاهست

ما سوختگان عالم تجریدیم

ما را غم لا اله الا اللهست

رباعی شمارهٔ ۱۲۵

عارف که ز سر معرفت آگاهست

بیخود ز خودست و با خدا همراهست

نفی خود و اثبات وجود حق کن

این معنی لا اله الا اللهست

رباعی شمارهٔ ۱۲۶

در کار کس ار قرار میباید هست

وین یار که در کنار میباید هست

هجریکه بهیچ کار می‌ناید نیست

وصلی که چو جان بکار میباید هست

رباعی شمارهٔ ۱۲۷

تا در نرسد وعدهٔ هر کار که هست

سودی ندهد یاری هر یار که هست

تا زحمت سرمای زمستان نکشد

پر گل نشود دامن هر خار که هست

رباعی شمارهٔ ۱۲۸

در درد شکی نیست که درمانی هست

با عشق یقینست که جانانی هست

احوال جهان چو دم به دم میگردد

شک نیست در این که حالگردانی هست

رباعی شمارهٔ ۱۲۹

با دل گفتم که ای دل احوال تو چیست

دل دیده پر آب کرد و بسیار گریست

گفتا که چگونه باشد احوال کسی

کو را بمراد دیگری باید زیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۰

پرسید ز من کسیکه معشوق تو کیست

گفتم که فلان کسست مقصود تو چیست

بنشست و به های‌های بر من بگریست

کز دست چنان کسی تو چون خواهی زیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۱

جسمم همه اشک گشت و چشمم بگریست

در عشق تو بی جسم همی باید زیست

از من اثری نماند این عشق ز چیست

چون من همه معشوق شدم عاشق کیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۲

دیروز که چشم تو بمن در نگریست

خلقی بهزار دیده بر من بگریست

هر روز هزار بار در عشق تو ام

میباید مرد و باز میباید زیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۳

عاشق نتواند که دمی بی غم زیست

بی یار و دیار اگر بود خود غم نیست

خوش آنکه بیک کرشمه جان کرد نثار

هجران و وصال را ندانست که چیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۴

گر مرده بوم بر آمده سالی بیست

چه پنداری که گورم از عشق تهیست

گر دست بخاک بر نهی کین جا کیست

آواز آید که حال معشوقم چیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۵

می‌گفتم یار و می‌ندانستم کیست

می‌گفتم عشق و می‌ندانستم چیست

گر یار اینست چون توان بی او بود

ور عشق اینست چون توان بی او زیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۶

ای دل همه خون شوی شکیبایی چیست

وی جان بدرآ اینهمه رعنایی چیست

ای دیده چه مردمیست شرمت بادا

نادیده به حال دوست بینایی چیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۷

اندر همه دشت خاوران گر خاریست

آغشته به خون عاشق افگاریست

هر جا که پریرخی و گل‌رخساریست

ما را همه در خورست مشکل کاریست

رباعی شمارهٔ ۱۳۸

در بحر یقین که در تحقیق بسیست

گرداب درو چو دام و کشتی نفسیست

هر گوش صدف حلقهٔ چشمیست پر آب

هر موج اشاره‌ای ز ابروی کسیست

رباعی شمارهٔ ۱۳۹

رنج مردم ز پیشی و از بیشیست

امن و راحت به ذلت و درویشیست

بگزین تنگ دستی از این عالم

گر با خرد و بدانشت هم خویشیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۰

ما عاشق و عهد جان ما مشتاقیست

ماییم به درد عشق تا جان باقیست

غم نقل و ندیم درد و مطرب ناله

می خون جگر مردم چشمم ساقیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۱

گاهی چو ملایکم سر بندگیست

گه چون حیوان به خواب و خور زندگیست

گاهم چو بهایم سر درندگیست

سبحان الله این چه پراکندگیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۲

چون حاصل عمر تو فریبی و دمیست

زو داد مکن گرت به هر دم ستمیست

مغرور مشو بخود که اصل من و تو

گردی و شراری و نسیمی و نمیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۳

دردا که درین سوز و گدازم کس نیست

همراه درین راه درازم کس نیست

در قعر دلم جواهر راز بسیست

اما چه کنم محرم رازم کس نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۴

در سینه کسی که راز پنهانش نیست

چون زنده نماید او ولی جانش نیست

رو درد طلب که علتت بی‌دردیست

دردیست که هیچگونه درمانش نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۵

در کشور عشق جای آسایش نیست

آنجا همه کاهشست افزایش نیست

بی درد و الم توقع درمان نیست

بی جرم و گنه امید بخشایش نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۶

افسوس که کس با خبر از دردم نیست

آگاه ز حال چهرهٔ زردم نیست

ای دوست برای دوستیها که مراست

دریاب که تا درنگری گردم نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۷

گفتار نکو دارم و کردارم نیست

از گفت نکوی بی عمل عارم نیست

دشوار بود کردن و گفتن آسان

آسان بسیار و هیچ دشوارم نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۸

هرگز المی چو فرقت جانان نیست

دردی بتر از واقعهٔ هجران نیست

گر ترک وداع کرده‌ام معذورم

تو جان منی وداع جان آسان نیست

رباعی شمارهٔ ۱۴۹

در هجرانم قرار میباید و نیست

آسایش جان زار میباید و نیست

سرمایهٔ روزگار می‌باید و نیست

یعنی که وصال یار میباید و نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۰

گر کار تو نیکست به تدبیر تو نیست

ور نیز بدست هم ز تقصیر تو نیست

تسلیم و رضا پیشه کن و شاد بزی

چون نیک و بد جهان به تقدیر تو نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۱

از درد نشان مده که در جان تو نیست

بگذر ز ولایتیکه آن زان تو نیست

از بی‌خردی بود که با جوهریان

لاف از گهری زنی که در کان تو نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۲

جانا به زمین خاوران خاری نیست

کش با من و روزگار من کاری نیست

با لطف و نوازش جمال تو مرا

دردادن صد هزار جان عاری نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۳

اندر همه دشت خاوران سنگی نیست

کش با من و روزگار من جنگی نیست

با لطف و نوازش وصال تو مرا

دردادن صد هزار جان ننگی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۴

سر تا سر دشت خاوران سنگی نیست

کز خون دل و دیده برو رنگی نیست

در هیچ زمین و هیچ فرسنگی نیست

کز دست غمت نشسته دلتنگی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۵

کبریست درین وهم که پنهانی نیست

برداشتن سرم به آسانی نیست

ایمانش هزار دفعه تلقین کردم

این کافر را سر مسلمانی نیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۶

دایم نه لوای عشرت افراشتنیست

پیوسته نه تخم خرمی کاشتنیست

این داشتنیها همه بگذاشتنیست

جز روشنی رو که نگه داشتنیست

رباعی شمارهٔ ۱۵۷

ای دیده نظر کن اگرت بیناییست

در کار جهان که سر به سر سوداییست

در گوشهٔ خلوت و قناعت بنشین

تنها خو کن که عافیت تنهاییست

رباعی شمارهٔ ۱۵۸

سیمابی شد هوا و زنگاری دشت

ای دوست بیا و بگذر از هرچه گذشت

گر میل وفا داری اینک دل و جان

ور رای جفا داری اینک سر و تشت

رباعی شمارهٔ ۱۵۹

آنرا که قضا ز خیل عشاق نوشت

آزاد ز مسجدست و فارغ ز کنشت

دیوانهٔ عشق را چه هجران چه وصال

از خویش گذشته را چه دوزخ چه بهشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۰

هان تا تو نبندی به مراعاتش پشت

کو با گل نرم پرورد خار درشت

هان تا نشوی غره به دریای کرم

کو بر لب بحر تشنه بسیار بکشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۱

از اهل زمانه عار میباید داشت

وز صحبتشان کنار میباید داشت

از پیش کسی کار کسی نگشاید

امید به کردگار میباید داشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۲

روزم به غم جهان فرسوده گذشت

شب در هوس بوده و نابوده گذشت

عمری که ازو دمی جهانی ارزد

القصه به فکرهای بیهوده گذشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۳

افسوس که ایام جوانی بگذشت

دوران نشاط و کامرانی بگذشت

تشنه بکنار جوی چندان خفتم

کز جوی من آب زندگانی بگذشت

رباعی شمارهٔ ۱۶۴

سر سخن دوست نمی‌یارم گفت

در یست گرانبها نمی‌یارم سفت

ترسم که به خواب در بگویم بکسی

شبهاست کزین بیم نمی‌یارم خفت

رباعی شمارهٔ ۱۶۵

دل گر چه درین بادیه بسیار شتافت

یک موی ندانست و بسی موی شکافت

گرچه ز دلم هزار خورشید بتافت

آخر به کمال ذره‌ای راه نیافت

رباعی شمارهٔ ۱۶۶

آسان آسان ز خود امان نتوان یافت

وین شربت شوق رایگان نتوان یافت

زان می که عزیز جان مشتاقانست

یک جرعه به صد هزار جان نتوان یافت

رباعی شمارهٔ ۱۶۷

آن دل که تو دیده‌ای زغم خون شد و رفت

وز دیدهٔ خون گرفته بیرون شد و رفت

روزی به هوای عشق سیری میکرد

لیلی صفتی بدید و مجنون شد و رفت

رباعی شمارهٔ ۱۶۸

از باد صبا دلم چو بوی تو گرفت

بگذاشت مرا و جستجوی تو گرفت

اکنون ز منش هیچ نمی‌آید یاد

بوی تو گرفته بود خوی تو گرفت

رباعی شمارهٔ ۱۶۹

دل عادت و خوی جنگجوی تو گرفت

جان گوهر همت سر کوی تو گرفت

گفتم به خط تو جانب ما را گیر

آن هم طرف روی نکوی تو گرفت

رباعی شمارهٔ ۱۷۰

آنی که ز جانم آرزوی تو نرفت

از دل هوس روی نکوی تو نرفت

از کوی تو هر که رفت دل را بگذاشت

کس با دل خویشتن ز کوی تو نرفت

رباعی شمارهٔ ۱۷۱

یار آمد و گفت خسته میدار دلت

دایم به امید بسته می‌دار دلت

ما را به شکستگان نظرها باشد

ما را خواهی شکسته میدار دلت

رباعی شمارهٔ ۱۷۲

علمی نه که از زمرهٔ انسان نهمت

جودی نه که از اصل کریمان نهمت

نه علم و عمل نه فضل و احسان و ادب

یا رب بکدام تره در خوان نهمت

رباعی شمارهٔ ۱۷۳

صد شکر که گلشن صفا گشت تنت

صحت گل عشق ریخت در پیرهنت

تب را به غلط در تنت افتاد گذار

آن تب عرقی شد و چکید از بدنت

رباعی شمارهٔ ۱۷۴

دی زلف عبیر بیز عنبر سایت

از طرف بناگوش سمن سیمایت

در پای تو افتاد و بزاری می‌گفت

سر تا پایم فدای سر تا پایت

رباعی شمارهٔ ۱۷۵

ای قبلهٔ هر که مقبل آمد کویت

روی دل مقبلان عالم سویت

امروز کسی کز تو بگرداند روی

فردا بکدام روی بیند رویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۶

ای مقصد خورشید پرستان رویت

محراب جهانیان خم ابرویت

سرمایهٔ عیش تنگ دستان دهنت

سررشتهٔ دلهای پریشان مویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۷

زنار پرست زلف عنبر بویت

محراب نشین گوشهٔ ابرویت

یا رب تو چه کعبه‌ای که باشد شب و روز

روی دل کافر و مسلمان سویت

رباعی شمارهٔ ۱۷۸

گفتم چشمت گفت که بر مست مپیچ

گفتم دهنت گفت منه دل بر هیچ

گفتم زلفت گفت پراکنده مگوی

باز آوردی حکایتی پیچا پیچ

رباعی شمارهٔ ۱۷۹

گر درویشی مکن تصرف در هیچ

نه شادی کن بهیچ و نه غم خور هیچ

خرسند بدان باش که در ملک خدای

در دنیی و آخرت نباشی بر هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۸۰

ای در تو عیانها و نهانها همه هیچ

پندار یقین‌ها و گمانها همه هیچ

از ذات تو مطلقا نشان نتوان داد

کانجا که تویی بود نشانها همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۸۱

ای با رخت انوار مه و خور همه هیچ

با لعل تو سلسبیل و کوثر همه هیچ

بودم همه بین، چو تیزبین شد چشمم

دیدم که همه تویی و دیگر همه هیچ

رباعی شمارهٔ ۱۸۲

حمدا لک رب نجنی منک فلاح

شکرا لک فی کل مساء و صباح

من عندک فتح کل باب ربی

افتح لی ابواب فتوح و فتاح

رباعی شمارهٔ ۱۸۳

رخساره‌ات تازه گل گلشن روح

نازک بود آن قدر که هر شام و صبوح

نزدیک به دیده گر خیالش گذرد

از سایهٔ خار دیده گردد مجروح

رباعی شمارهٔ ۱۸۴

بی شک الفست احد، ازو جوی مدد

وز شخص احد به ظاهر آمد احمد

در ارض محمد شد و محمود آمد

اذ قال الله: قل هو الله احد

رباعی شمارهٔ ۱۸۵

گر درد کند پای تو ای حور نژاد

از درد بدان که هر گزت درد مباد

آن دردمنست بر منش رحم آید

از بهر شفاعتم بپای تو فتاد

رباعی شمارهٔ ۱۸۶

در سلسلهٔ عشق تو جان خواهم داد

در عشق تو ترک خانمان خواهم داد

روزی که ترا ببینم ای عمر عزیز

آن روز یقین بدان که جان خواهم داد

رباعی شمارهٔ ۱۸۷

هر راحت و لذتی که خلاق نهاد

از بهر مجردان آفاق نهاد

هر کس که زطاق منقلب گشت بجفت

آسایش خویش بر دو بر طاق نهاد

رباعی شمارهٔ ۱۸۸

در وصل زاندیشهٔ دوری فریاد

در هجر زدرد ناصبوری فریاد

افسوس ز محرومی دوری افسوس

فریاد زدرد ناصبوری فریاد

رباعی شمارهٔ ۱۸۹

با کوی تو هر کرا سر و کار افتد

از مسجد و دیر و کعبه بیزار افتد

گر زلف تو در کعبه فشاند دامن

اسلام بدست و پای زنار افتد

رباعی شمارهٔ ۱۹۰

گر عشق دل مرا خریدار افتد

کاری بکنم که پرده از کار افتد

سجادهٔ پرهیز چنان افشانم

کز هر تاری هزار زنار افتد

رباعی شمارهٔ ۱۹۱

با علم اگر عمل برابر گردد

کام دو جهان ترا میسر گردد

مغرور مشو به خود که خواندی ورقی

زان روز حذر کن که ورق بر گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۲

آن را که حدیث عشق در دل گردد

باید که زتیغ عشق بسمل گردد

در خاک تپان تپان رخ آغشته به خون

برخیزد و گرد سر قاتل گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۳

ما را نبود دلی که خرم گردد

خود بر سر کوی ما طرب کم گردد

هر شادی عالم که بما روی نهد

چون بر سر کوی ما رسد غم گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۴

دل از نظر تو جاودانی گردد

غم با الم تو شادمانی گردد

گر باد به دوزخ برد از کوی تو خاک

آتش همه آب زندگانی گردد

رباعی شمارهٔ ۱۹۵

ای صافی دعوی ترا معنی درد

فردا به قیامت این عمل خواهی برد

شرمت بادا اگر چنین خواهی زیست

ننگت بادا اگر چنان خواهی مرد

رباعی شمارهٔ ۱۹۶

دردا که درین زمانهٔ پر غم و درد

غبنا که درین دایرهٔ غم پرورد

هر روز فراق دوستی باید دید

هر لحظه وداع همدمی باید کرد

رباعی شمارهٔ ۱۹۷

فردا که به محشر اندر آید زن و مرد

وز بیم حساب رویها گردد زرد

من حسن ترا به کف نهم پیش روم

گویم که حساب من ازین باید کرد

رباعی شمارهٔ ۱۹۸

دل صافی کن که حق به دل می‌نگرد

دلهای پراکنده به یک جو نخرد

زاهد که کند صاف دل از بهر خدا

گویی ز همه مردم عالم ببرد

رباعی شمارهٔ ۱۹۹

گویند که محتسب گمانی ببرد

وین پردهٔ تو پیش جهانی بدرد

گویم که ازین شراب اگر محتسبست

دریابد قطره‌ای به جانی بخرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۰

من زنده و کس بر آستانت گذرد

یا مرغ بگرد سر کویت بپرد

خار گورم شکسته در چشم کسی

کو از پس مرگ من برویت نگرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۱

از چهرهٔ عاشقانه‌ام زر بارد

وز چشم ترم همیشه آذر بارد

در آتش عشق تو چنان بنشینم

کز ابر محبتم سمندر بارد

رباعی شمارهٔ ۲۰۲

از دفتر عشق هر که فردی دارد

اشک گلگون و چهر زردی دارد

بر گرد سری شود که شوریست درو

قربان دلی رود که دردی دارد

رباعی شمارهٔ ۲۰۳

طالع سر عافیت فروشی دارد

همت هوس پلاس پوشی دارد

جایی که به یک سؤال بخشند دو کون

استغنایم سر خموشی دارد

رباعی شمارهٔ ۲۰۴

دل وقت سماع بوی دلدار برد

ما را به سراپردهٔ اسرار برد

این زمزمهٔ مرکب مر روح تراست

بردارد و خوش به عالم یار برد

رباعی شمارهٔ ۲۰۵

گل از تو چراغ حسن در گلشن برد

وز روی تو آیینه دل روشن برد

هر خانه که شمع رخت افروخت درو

خورشید چو ذره نور از روزن برد

رباعی شمارهٔ ۲۰۶

شادم بدمی کز آرزویت گذرد

خوشدل بحدیثی که ز رویت گذرد

نازم بدو چشمی که به سویت نگرد

بوسم کف پایی که به کویت گذرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۷

گر پنهان کرد عیب و گر پیدا کرد

منت دارم ازو که بس برجا کرد

تاج سر من خاک سر پای کسیست

کو چشم مرا به عیب من بینا کرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۸

گفتار دراز مختصر باید کرد

وز یار بدآموز حذر باید کرد

در راه نگار کشته باید گشتن

و آنگاه نگار را خبر باید کرد

رباعی شمارهٔ ۲۰۹

دردا که همه روی به ره باید کرد

وین مفرش عاشقی دو ته باید کرد

بر طاعت و خیر خود نباید نگریست

در رحمت و فضل او نگه باید کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۰

قدت قدم زبار محنت خم کرد

چشمت چشمم چو چشمه‌ها پر نم کرد

خالت حالم چو روز من تیره نمود

زلفت کارم چو تار خود در هم کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۱

من بی تو دمی قرار نتوانم کرد

احسان ترا شمار نتوانم کرد

گر بر تن من زفان شود هر مویی

یک شکر تو از هزار نتوانم کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۲

از واقعه‌ای ترا خبر خواهم کرد

و آنرا به دو حرف مختصر خواهم کرد

با عشق تو در خاک نهان خواهم شد

با مهر تو سر ز خاک بر خواهم کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۳

آن دشمن دوست بود دیدی که چه کرد

یا اینکه بغور او رسیدی که چه کرد

میگفت همان کنم که خواهد دل تو

دیدی که چه میگفت و شنیدی که چه کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۴

جمعیت خلق را رها خواهی کرد

یعنی ز همه روی بما خواهی کرد

پیوند به دیگران ندامت دارد

محکم مکن این رشته که واخواهی کرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۵

خرم دل آنکه از ستم آه نکرد

کس را ز درون خویش آگاه نکرد

چون شمع ز سوز دل سراپا بگداخت

وز دامن شعله دست کوتاه نکرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۶

عاشق چو شوی تیغ به سر باید خورد

زهری که رسد همچو شکر باید خورد

هر چند ترا بر جگر آبی نبود

دریا دریا خون جگر باید خورد

رباعی شمارهٔ ۲۱۷

عارف بچنین روز کناری گیرد

یا دامن کوه و لاله‌زاری گیرد

از گوشهٔ میخانه پناهی طلبد

تا عالم شوریده قراری گیرد

رباعی شمارهٔ ۲۱۸

من صرفه برم که بر صفم اعدا زد

مشتی خاک لطمه بر دریا زد

ما تیغ برهنه‌ایم در دست قضا

شد کشته هر آنکه خویش را بر ما زد

رباعی شمارهٔ ۲۱۹

حورا به نظارهٔ نگارم صف زد

رضوان بعجب بماند و کف بر کف زد

آن خال سیه بر آن رخ مطرف زد

ابدال زبیم چنگ در مصحف زد

رباعی شمارهٔ ۲۲۰

گر غره به عمری به تبی برخیزد

وین روز جوانی به شبی برخیزد

بیداد مکن که مردم آزاری تو

در زیر لبی به یا ربی برخیزد

رباعی شمارهٔ ۲۲۱

خواهی که ترا دولت ابرار رسد

مپسند که از تو بر کس آزار رسد

از مرگ میندیش و غم رزق مخور

کین هر دو بوقت خویش ناچار رسد

رباعی شمارهٔ ۲۲۲

این گیدی گبر از کجا پیدا شد

این صورت قبر از کجا پیدا شد

خورشید مرا ز دیده‌ام پنهان کرد

این لکهٔ ابر از کجا پیدا شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۳

دلخسته و سینه چاک می‌باید شد

وز هستی خویش پاک می‌باید شد

آن به که به خود پاک شویم اول کار

چون آخر کار خاک می‌باید شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۴

از شبنم عشق خاک آدم گل شد

شوری برخاست فتنه‌ای حاصل شد

سر نشتر عشق بر رگ روح زدند

یک قطرهٔ خون چکید و نامش دل شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۵

تا ولولهٔ عشق تو در گوشم شد

عقل و خرد و هوش فراموشم شد

تا یک ورق از عشق تو از بر کردم

سیصد ورق از علم فراموشم شد

رباعی شمارهٔ ۲۲۶

انواع خطا گر چه خدا می‌بخشد

هر اسم عطیه‌ای جدا می‌بخشد

در هر آنی حقیقت عالم را

یک اسم فنا یکی بقا می‌بخشد

رباعی شمارهٔ ۲۲۷

از لطف تو هیچ بنده نومید نشد

مقبول تو جز مقبل جاوید نشد

مهرت بکدام ذره پیوست دمی

کان ذره به از هزار خورشید نشد

رباعی شمارهٔ ۲۲۸

صوفی به سماع دست از آن افشاند

تا آتش دل به حیلتی بنشاند

عاقل داند که دایه گهوارهٔ طفل

از بهر سکون طفل می‌جنباند

رباعی شمارهٔ ۲۲۹

کی حال فتاده هرزه گردی داند

بی‌درد کجا لذت دردی داند

نامرد به چیزی نخرد مردان را

مردی باید که قدر مردی داند

رباعی شمارهٔ ۲۳۰

این عمر به ابر نوبهاران ماند

این دیده به سیل کوهساران ماند

ای دوست چنان بزی که بعد از مردن

انگشت گزیدنی به یاران ماند

رباعی شمارهٔ ۲۳۱

اسرار وجود خام و ناپخته بماند

و آن گوهر بس شریف ناسفته بماند

هر کس به دلیل عقل چیزی گفتند

آن نکته که اصل بود ناگفته بماند

رباعی شمارهٔ ۲۳۲

چرخ و مه و مهر در تمنای تواند

جان و دل و دیده در تماشای تواند

ارواح مقدسان علوی شب و روز

ابجد خوانان لوح سودای تواند

رباعی شمارهٔ ۲۳۳

آنها که ز معبود خبر یافته‌اند

از جملهٔ کاینات سر یافته‌اند

دریوزه همی کنند مردان ز نظر

مردان همه از قرب نظر یافته‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۳۴

زان پیش که طاق چرخ اعلا زده‌اند

وین بارگه سپهر مینا زده‌اند

ما در عدم آباد ازل خوش خفته

بی ما رقم عشق تو بر ما زده‌اند

رباعی شمارهٔ ۲۳۵

آن روز که نور بر ثریا بستند

وین منطقه بر میان جوزا بستند

در کتم عدم بسان آتش بر شمع

عشقت به هزار رشته بر ما بستند

رباعی شمارهٔ ۲۳۶

آنروز که نقش کوه و هامون بستند

ترکیب سهی قدان موزون بستند

پا بسته به زنجیر جنون من بودم

مردم سخنی به پای مجنون بستند

رباعی شمارهٔ ۲۳۷

قومی ز خیال در غرور افتادند

و ندر طلب حور و قصور افتادند

قومی متشککند و قومی به یقین

از کوی تو دور دور دور افتادند

رباعی شمارهٔ ۲۳۸

در تکیه قلندران چو بنگم دادند

در کاسه بجای لوت سنگم دادند

گفتم ز چه روی خاست این خواری ما

ریشم بگرفتند و به چنگم دادند

رباعی شمارهٔ ۲۳۹

هوشم نه موافقان و خویشان بردند

این کج کلهان مو پریشان بردند

گویند چرا تو دل بدیشان دادی

والله که من ندادم ایشان بردند

رباعی شمارهٔ ۲۴۰

در دیر شدم ماحضری آوردند

یعنی ز شراب ساغری آوردند

کیفیت او مرا ز خود بیخود کرد

بردند مرا و دیگری آوردند

رباعی شمارهٔ ۲۴۱

سبزی بهشت و نوبهار از تو برند

آنجا که به خلد یادگار از تو برند

در چینستان نقش و نگار از تو برند

ایران همه فال روزگار از تو برند

رباعی شمارهٔ ۲۴۲

مردان خدا ز خاکدان دگرند

مرغان هوا ز آشیان دگرند

منگر تو ازین چشم بدیشان کایشان

فارغ ز دو کون و در مکان دگرند

رباعی شمارهٔ ۲۴۳

یارم همه نیش بر سر نیش زند

گویم که مزن ستیزه را بیش زند

چون در دل من مقام دارد شب و روز

میترسم از آنکه نیش بر خویش زند

رباعی شمارهٔ ۲۴۴

آن کس که به کوه ظلم خرگاه زند

خود را به دم آه سحرگاه زند

ای راهزن از دور مکافات بترس

راهی که زنی ترا همان راه زند

رباعی شمارهٔ ۲۴۵

خوبان همه صید صبح خیزان باشند

در بند دعای اشک ریزان باشند

تا تو سگ نفس را به فرمان باشی

آهو چشمان ز تو گریزان باشند

رباعی شمارهٔ ۲۴۶

در مدرسه اسباب عمل می‌بخشند

در میکده لذت ازل می‌بخشند

آنجا که بنای خانهٔ رندانست

سرمایهٔ ایمان به سبل می‌بخشند

رباعی شمارهٔ ۲۴۷

عاشق همه دم فکر غم دوست کند

معشوق کرشمه‌ای که نیکوست کند

ما جرم و گنه کنیم و او لطف و کرم

هر کس چیزی که لایق اوست کند

رباعی شمارهٔ ۲۴۸

نقاش اگر ز موی پرگار کند

نقش دهن تنگ تو دشوار کند

آن تنگی و نازکی که دارد دهنت

ترسم که نفس لب تو افگار کند

رباعی شمارهٔ ۲۴۹

با شیر و پلنگ هر که آمیز کند

از تیر دعای فقر پرهیز کند

آه دل درویش به سوهان ماند

گر خود نبرد برنده را تیز کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۰

خواهی که خدا کار نکو با تو کند

ارواح ملایک همه رو با تو کند

یا هر چه رضای او در آنست بکن

یا راضی شو هر آنچه او با تو کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۱

زان خوبتری که کس خیال تو کند

یا همچو منی فکر وصال تو کند

شاید که به آفرینش خود نازد

ایزد که تماشای جمال تو کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۲

عاشق که تواضع ننماید چه کند

شبها که به کوی تو نیاید چه کند

گر بوسه دهد زلف ترا رنجه مشو

دیوانه که زنجیر نخاید چه کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۳

دل گر ره عشق او نپوید چه کند

جان دولت وصل او نجوید چه کند

آن لحظه که بر آینه تابد خورشید

آیینه انا الشمس نگوید چه کند

رباعی شمارهٔ ۲۵۴

نی دیده بود که جستجویش نکند

نی کام و زبان که گفتگویش نکند

هر دل که درو بوی وفایی نبود

گر پیش سگ افگنند بویش نکند

رباعی شمارهٔ ۲۵۵

در چنگ غم تو دل سرودی نکند

پیش تو فغان و ناله سودی نکند

نالیم به ناله‌ای که آگه نشوی

سوزیم به آتشی که دودی نکند

رباعی شمارهٔ ۲۵۶

ای باد ! به خاک مصطفایت سوگند

باران ! به علی مرتضایت سوگند

افتاده به گریه خلق، بس کن بس کن

دریا ! به شهید کربلایت سوگند

رباعی شمارهٔ ۲۵۷

درویشانند هر چه هست ایشانند

در صفهٔ یار در صف پیشانند

خواهی که مس وجود زر گردانی

با ایشان باش کیمیا ایشانند

رباعی شمارهٔ ۲۵۸

گر عدل کنی بر جهانت خوانند

ور ظلم کنی سگ عوانت خوانند

چشم خردت باز کن و نیک ببین

تا زین دو کدام به که آنت خوانند

رباعی شمارهٔ ۲۵۹

گه زاهد تسبیح به دستم خوانند

گه رندو خراباتی و مستم خوانند

ای وای به روزگار مستوری من

گر زانکه مرا چنانکه هستم خوانند

رباعی شمارهٔ ۲۶۰

شب خیز که عاشقان به شب راز کنند

گرد در و بام دوست پرواز کنند

هر جا که دری بود به شب بربندند

الا در عاشقان که شب باز کنند

رباعی شمارهٔ ۲۶۱

مردان رهش میل به هستی نکنند

خودبینی و خویشتن پرستی نکنند

آنجا که مجردان حق می نوشند

خم خانه تهی کنند و مستی نکنند

رباعی شمارهٔ ۲۶۲

خلقان تو ای جلال گوناگونند

گاهی چو الف راست گهی چون نونند

در حضرت اجلال چنان مجنونند

کز خاطر و فهم آدمی بیرونند

رباعی شمارهٔ ۲۶۳

مردان تو دل به مهر گردون ننهند

لب بر لب این کاسهٔ پر خون ننهند

در دایرهٔ اهل وفا چون پرگار

گر سر بنهند پای بیرون ننهند

رباعی شمارهٔ ۲۶۴

دشمن چو به ما درنگرد بد بیند

عیبی که بر ماست یکی صد بیند

ما آینه‌ایم، هر که در ما نگرد

هر نیک و بدی که بیند از خود بیند

رباعی شمارهٔ ۲۶۵

کامل ز یکی هنر ده و صد بیند

ناقص همه جا معایب خود بیند

خلق آینهٔ چشم و دل یکدگرند

در آینه نیک نیک و بد بد بیند

رباعی شمارهٔ ۲۶۶

در عشق تو گاه بت پرستم گویند

گه رند و خراباتی و مستم گویند

اینها همه از بهر شکستم گویند

من شاد به اینکه هر چه هستم گویند

رباعی شمارهٔ ۲۶۷

اول رخ خود به ما نبایست نمود

تا آتش ما جای دگر گردد دود

اکنون که نمودی و ربودی دل ما

ناچار ترا دلبر ما باید بود

رباعی شمارهٔ ۲۶۸

اول که مرا عشق نگارم بربود

همسایهٔ من ز نالهٔ من نغنود

واکنون کم شد ناله چو دردم بفزود

آتش چو همه گرفت کم گردد دود

رباعی شمارهٔ ۲۶۹

رفتم به کلیسیای ترسا و یهود

دیدم همه با یاد تو در گفت و شنود

با یاد وصال تو به بتخانه شدم

تسبیح بتان زمزمه ذکر تو بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۰

ز اول ره عشق تو مرا سهل نمود

پنداشت رسد به منزل وصل تو زود

گامی دو سه رفت و راه را دریا دید

چون پای درون نهاد موجش بربود

رباعی شمارهٔ ۲۷۱

آنروز که بنده آوریدی به وجود

میدانستی که بنده چون خواهد بود

یا رب تو گناه بنده بر بنده مگیر

کین بنده همین کند که تقدیر تو بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۲

فردا که زوال شش جهت خواهد بود

قدر تو به قدر معرفت خواهد بود

در حسن صفت کوش که در روز جزا

حشر تو به صورت صفت خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۳

گر ملک تو شام و گر یمن خواهد بود

وز سر حد چین تا به ختن خواهد بود

روزی که ازین سرا کنی عزم سفر

همراه تو هفت گز کفن خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۴

گویند به حشر گفتگو خواهد بود

وان یار عزیز تندخو خواهد بود

از خیر محض جز نکویی ناید

خوش باش که عاقبت نکو خواهد بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۵

عاشق که غمش بر همه کس ظاهر بود

جمعیت او تفرقهٔ خاطر بود

در دهر دمی خوش نزده شاد بزیست

گویا که دم خوشش دم آخر بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۶

آن کس که زروی علم و دین اهل بود

داند که جواب شبهه بس سهل بود

علم ازلی علت عصیان بودن

پیش حکما ز غایت جهل بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۷

زان ناله که در بستر غم دوشم بود

غمهای جهان جمله فراموشم بود

یاران همه درد من شنیدند ولی

یاری که درو کرد اثر گوشم بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۸

هر چند که جان عارف آگاه بود

کی در حرم قدس تواش راه بود

دست همه اهل کشف و ارباب شهود

از دامن ادراک تو کوتاه بود

رباعی شمارهٔ ۲۷۹

دوشم به طرب بود نه دلتنگی بود

سیرم همه در عالم یکرنگی بود

می‌رفتم اگرچه از سر لنگی بود

من بودم و سنگ من دو من سنگی بود

رباعی شمارهٔ ۲۸۰

بخشای بر آنکه جز تو یارش نبود

جز خوردن اندوه تو کارش نبود

در عشق تو حالتیش باشد که دمی

هم با تو و هم بی تو قرارش نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۱

آن وقت که این انجم و افلاک نبود

وین آب و هوا و آتش و خاک نبود

اسرار یگانگی سبق می‌گفتم

وین قالب و این نوا و ادارک نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۲

جایی که تو باشی اثر غم نبود

آنجا که نباشی دل خرم نبود

آن را که ز فرقت تو یک دم نبود

شادیش زمین و آسمان کم نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۳

عاشق به یقین دان که مسلمان نبود

در مذهب عشق کفر و ایمان نبود

در عشق دل و عقل و تن و جان نبود

هر کس که چنین باشد نادان نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۴

نه کس که زجور دهر افسرده نبود

نی گل که درین زمانه پژمرده نبود

آنرا که بیامدست زیبا آمد

دانی که بیامده چو آورده نبود

رباعی شمارهٔ ۲۸۵

چندانکه به کوی سلمه تارست و پود

چندانکه درخت میوه دارست و مرود

چندانکه ستاره است بر چرخ کبود

از ما به بر دوست سلامست و درود

رباعی شمارهٔ ۲۸۶

هر کو ز در عمر درآید برود

چیزیش بجز غم نگشاید برود

از سر سخن کسی نشانی ندهد

ژاژی دو سه هر کسی بخاید برود

رباعی شمارهٔ ۲۸۷

عاشق که غم جان خرابش نرود

تا جان بود از جان تب و تابش نرود

خاصیت سیماب بود عاشق را

تا کشته نگردد اضطرابش نرود

رباعی شمارهٔ ۲۸۸

در دل چو کجیست روی بر خاک چه سود

چون زهر به دل رسید تریاک چه سود

تو ظاهر خود به جامه آراسته‌ای

دلهای پلید و جامهٔ پاک چه سود

رباعی شمارهٔ ۲۸۹

در دل همه شرک و روی بر خاک چه سود

با نفس پلید جامهٔ پاک چه سود

زهرست گناه و توبه تریاک وی است

چون زهر به جان رسید تریاک چه سود

رباعی شمارهٔ ۲۹۰

روزی که چراغ عمر خاموش شود

در بستر مرگ عقل مدهوش شود

با بی دردان مکن خدایا حشرم

ترسم که محبتم فراموش شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۱

گر دشمن مردان همگی حرق شود

هم برق صفت به خویشتن برق شود

گر سگ به مثل درون دریا برود

دریا نشود پلید و سگ غرق شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۲

گفتی که شب آیم ارچه بیگاه شود

شاید که زبان خلق کوتاه شود

بر خفته کجا نهان توانی کردن

کز بوی خوش تو مرده آگاه شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۳

یا رب برهانیم ز حرمان چه شود

راهی دهیم به کوی عرفان چه شود

بس گبر که از کرم مسلمان کردی

یک گبر دگر کنی مسلمان چه شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۴

آن رشته که بر لعل لبت سوده شود

وز نوش دهانت اشک آلوده شود

خواهم که بدین سینهٔ چاکم دوزی

شاید که زغمهای تو آسوده شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۵

روزی که جمال دلبرم دیده شود

از فرق سرم تا به قدم دیده شود

تا من به هزار دیده رویش نگرم

آری به دو دیده دوست کم دیده شود

رباعی شمارهٔ ۲۹۶

تا مرد به تیغ عشق بی سر نشود

اندر ره عشق و عاشقی بر نشود

هر یار طلب کنی و هم سر خواهی

آری خواهی ولی میسر نشود

رباعی شمارهٔ ۲۹۷

تا دل ز علایق جهان حر نشود

اندر صدف وجود ما در نشود

پر می نشود کاسهٔ سرها ز هوس

هر کاسه که سرنگون بود پر نشود

رباعی شمارهٔ ۲۹۸

هرگز دلم از یاد تو غافل نشود

گر جان بشود مهر تو از دل نشود

افتاده ز روی تو در آیینهٔ دل

عکسی که به هیچ وجه زایل نشود

رباعی شمارهٔ ۲۹۹

تا مدرسه و مناره ویران نشود

این کار قلندری به سامان نشود

تا ایمان کفر و کفر ایمان نشود

یک بنده حقیقة مسلمان نشود

رباعی شمارهٔ ۳۰۰

یک ذره زحد خویش بیرون نشود

خودبینان را معرفت افزون نشود

آن فقر که مصطفی بر آن فخر آورد

آنجا نرسی تا جگرت خون نشود

رباعی شمارهٔ ۳۰۱

دلبر دل خسته رایگان می‌خواهد

بفرستم گر دلش چنان می‌خواهد

وانگه به نظاره دیده بر ره بنهم

تا مژده که آورد که جان میخواهد

رباعی شمارهٔ ۳۰۲

ار کشتن من دو چشم مستت خواهد

شک نیست که طبع بت پرستت خواهد

ترسنده از آنم که اگر بر دستت

من کشته شوم که عذر دستت خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۰۳

دل وصل تو ای مهر گسل می‌خواهد

ایام وصال متصل می‌خواهد

مقصود من از خدای باشد وصلت

امید چنان شود که دل می‌خواهد

رباعی شمارهٔ ۳۰۴

یک نیم رخت الست منکم ببعید

یک نیم دگر ان عذابی لشدید

بر گرد رخت نبشته یحی و یمیت

من مات من العشق فقد مات شهید

رباعی شمارهٔ ۳۰۵

آورد صبا گلی ز گلزار امید

یا روح قدس شهپری افگند سفید

یا کرد صبا شق ورقی از خورشید

یا نامهٔ یارست که آورد نوید

رباعی شمارهٔ ۳۰۶

گوشم چو حدیث درد چشم تو شنید

فی‌الحال دلم خون شد و از دیده چکید

چشم تو نکو شود به من چون نگری

تا کور شود هر آنکه نتواند دید

رباعی شمارهٔ ۳۰۷

هر چند که دیده روی خوب تو ندید

یک گل ز گلستان وصال تو نچید

اما دل سودا زده در مدت عمر

جز وصف جمال تو نه گفت و نه شنید

رباعی شمارهٔ ۳۰۸

معشوقهٔ خانگی به کاری ناید

کودل برد و روی به کس ننماید

معشوقه خراباتی و مطرب باید

تا نیم شبان زنان و کوبان آید

رباعی شمارهٔ ۳۰۹

یاد تو کنم دلم به فریاد آید

نام تو برم عمر شده یاد آید

هرگه که مرا حدیث تو یاد آید

با من در و دیوار به فریاد آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۰

در باغ روم کوی توام یاد آید

بر گل نگرم روی توام یاد آید

در سایهٔ سرو اگر دمی بنشینم

سرو قد دلجوی توام یاد آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۱

پیریم ولی چو عشق را ساز آید

هنگام نشاط و طرب و ناز آید

از زلف رسای تو کمندی فگنیم

بر گردن عمر رفته تا باز آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۲

در دوزخم ار زلف تو در چنگ آید

از حال بهشتیان مرا ننگ آید

ور بی تو به صحرای بهشتم خوانند

صحرای بهشت بر دلم تنگ آید

رباعی شمارهٔ ۳۱۳

ای خواجه ز فکر گور غم می‌باید

اندر دل و دیده سوز و نم می‌باید

صد وقت برای کار دنیا داری

یک وقت به فکر گور هم می‌باید

رباعی شمارهٔ ۳۱۴

چشمی به سحاب همنشین می‌باید

خاطر به نشاط خشمگین می‌باید

سر بر سر دار و سینه بر سینهٔ تیغ

آسایش عاشقان چنین می‌باید

رباعی شمارهٔ ۳۱۵

ای عشق به درد تو سری می‌باید

صید تو ز من قوی‌تری می‌باید

من مرغ به یک شعله کبابم بگذار

کین آتش را سمندری می‌باید

رباعی شمارهٔ ۳۱۶

آسان گل باغ مدعا نتوان چید

بی سرزنش خار جفا نتوان چید

بشکفته گل مراد بر شاخ امید

تا سر ننهی به زیر پا نتوان چید

رباعی شمارهٔ ۳۱۷

جانم به لب از لعل خموش تو رسید

از لعل خموش باده نوش تو رسید

گوش تو شنیده‌ام که دردی دارد

درد دل من مگر به گوش تو رسید

رباعی شمارهٔ ۳۱۸

گلزار وفا ز خار من می‌روید

اخلاص ز رهگذار من می‌روید

در فکر تو دوش سر به زانو بودم

امروز گل از کنار من می‌روید

رباعی شمارهٔ ۳۱۹

یا رب بدو نور دیدهٔ پیغمبر

یعنی بدو شمع دودمان حیدر

بر حال من از عین عنایت بنگر

دارم نظر آنکه نیفتم ز نظر

رباعی شمارهٔ ۳۲۰

تا چند حدیث قامت و زلف نگار

تا کی باشی تو طالب بوس و کنار

گر زانکه نه‌ای دروغزن عاشق‌وار

در عشق چو او هزار چون او بگذار

رباعی شمارهٔ ۳۲۱

چشمم که نداشت تاب نظارهٔ یار

شد اشک فشان به پیش آن سیم عذار

در سیل سرشک عکس رخسارش دید

نقش عجبی بر آب زد آخر کار

رباعی شمارهٔ ۳۲۲

سر رشته دولت ای برادر به کف آر

وین عمر گرامی به خسارت مگذار

دایم همه جا با همه کس در همه کار

میدار نهفته چشم دل جانب یار

رباعی شمارهٔ ۳۲۳

هر در که ز بحر اشکم افتد به کنار

در رشتهٔ جان خود کشم گوهروار

گیرم به کفش چو سبحه در فرقت یار

یعنی که نمی‌زنم نفس جز بشمار

رباعی شمارهٔ ۳۲۴

یا رب بگشا گره ز کار من زار

رحمی که زعقل عاجزم در همه کار

جز در گه تو کی بودم در گاهی

محروم ازین درم مکن یا غفار

رباعی شمارهٔ ۳۲۵

بستان رخ تو گلستان آرد بار

لعل تو حیوت جاودان آرد بار

بر خاک فشان قطره‌ای از لعل لبت

تا بوم و بر زمانه جان آرد بار

رباعی شمارهٔ ۳۲۶

گفتم: چشمم، گفت: براهش میدار

گفتم: جگرم، گفت: پر آهش میدار

گفتم که: دلم، گفت: چه داری در دل

گفتم: غم تو، گفت: نگاهش میدار

رباعی شمارهٔ ۳۲۷

یا رب در دل به غیر خود جا مگذار

در دیدهٔ من گرد تمنا مگذار

گفتم گفتم ز من نمی‌آید هیچ

رحمی رحمی مرا به من وامگذار

رباعی شمارهٔ ۳۲۸

ناقوس نواز گر ز من دارد عار

سجاده نشین اگر ز من کرده کنار

من نیز به رغم هر دو انداخته‌ام

تسبیح در آتش، آتش اندر زنار

رباعی شمارهٔ ۳۲۹

با یار موافق آشنایی خوشتر

وز همدم بی‌وفا جدایی خوشتر

چون سلطنت زمانه بگذاشتنیست

پیوند به ملک بینوایی خوشتر

رباعی شمارهٔ ۳۳۰

یا رب به کرم بر من درویش نگر

در من منگر در کرم خویش نگر

هر چند نیم لایق بخشایش تو

بر حال من خستهٔ دلریش نگر

رباعی شمارهٔ ۳۳۱

لذات جهان چشیده باشی همه عمر

با یار خود آرمیده باشی همه عمر

هم آخر عمر رحلتت باید کرد

خوابی باشد که دیده باشی همه عمر

رباعی شمارهٔ ۳۳۲

امروز منم به زور بازو مغرور

یکتایی من بود به عالم مشهور

من همچو زمردم عدو چون افعی

در دیدهٔ من نظر کند گردد کور

رباعی شمارهٔ ۳۳۳

ای پشت تو گرم کرده سنجاب و سمور

یکسان به مذاق تو چه شیرین و چه شور

از جانب عشق بانگ بر بانگ و تو کر

وز جانب حسن عرض در عرض و تو کور

رباعی شمارهٔ ۳۳۴

ای در طلب تو عالمی در شر و شور

نزدیک تو درویش و توانگر همه عور

ای با همه در حدیث و گوش همه کر

وی با همه در حضور و چشم همه کور

رباعی شمارهٔ ۳۳۵

خورشید چو بر فلک زند رایت نور

در پرتو آن خیره شود دیده ز دور

و آن دم که کند ز پردهٔ ابر ظهور

فالناظر یجتلیه من غیر قصور

رباعی شمارهٔ ۳۳۶

گر دور فتادم از وصالت به ضرور

دارد دلم از یاد تو صد نوع حضور

خاصیت سایهٔ تو دارم که مدام

نزدیک توام اگر چه می‌افتم دور

رباعی شمارهٔ ۳۳۷

هر لقمه که بر خوان عوانست مخور

گر نفس ترا راحت جانست مخور

گر نفس ترا عسل نماید بمثل

آن خون دل پیر زنانست مخور

رباعی شمارهٔ ۳۳۸

در بارگه جلالت ای عذر پذیر

دریاب که من آمده‌ام زار و حقیر

از تو همه رحمتست و از من تقصیر

من هیچ نیم همه تویی دستم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۳۹

در بزم تو ای شوخ منم زار و اسیر

وز کشتن من هیچ نداری تقصیر

با غیر سخن گویی کز رشک بسوز

سویم نکنی نگه که از غصه بمیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۰

شمشیر بود ابروی آن بدر منیر

و آن دیده به خون خوردن چستست چو شیر

از یک سو شیر و از دگر سو شمشیر

مسکین دل من میان شیر و شمشیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۱

مجنون و پریشان توام دستم گیر

سرگشته و حیران توام دستم گیر

هر بی سر و پا چو دستگیری دارد

من بی سر و سامان توام دستم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۲

ای فضل تو دستگیر من، دستم گیر

سیر آمده‌ام ز خویشتن، دستم گیر

تا چند کنم توبه و تا کی شکنم

ای توبه ده و توبه شکن، دستم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۳

گفتم که: دلم، گفت: کبابی کم گیر

گفتم: چشمم، گفت: سرابی کم گیر

گفتم: جانم، گفت: که در عالم عشق

بسیار خرابست، خرابی کم گیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۴

آگاه بزی ای دل و آگاه بمیر

چون طالب منزلی تو در راه بمیر

عشقست بسان زندگانی ور نه

زینسان که تویی خواه بزی خواه بمیر

رباعی شمارهٔ ۳۴۵

تا روی ترا بدیدم ای شمع تراز

نی کار کنم نه روزه دارم نه نماز

چون با تو بوم مجاز من جمله نماز

چون بی تو بوم نماز من جمله مجاز

رباعی شمارهٔ ۳۴۶

در خدمت تو چو صرف شد عمر دراز

گفتم که مگر با تو شوم محرم راز

کی دانستم که بعد چندین تک و تاز

در تو نرسم وز دو جهان مانم باز

رباعی شمارهٔ ۳۴۷

در هر سحری با تو همی گویم راز

بر درگه تو همی کنم عرض نیاز

بی منت بندگانت ای بنده نواز

کار من بیچارهٔ سرگشته بساز

رباعی شمارهٔ ۳۴۸

من بودم دوش و آن بت بنده نواز

از من همه لابه بود و از وی همه ناز

شب رفت و حدیث ما به پایان نرسید

شب را چه گنه قصهٔ ما بود دراز

رباعی شمارهٔ ۳۴۹

ای سر تو در سینه هر محرم راز

پیوسته در رحمت تو بر همه باز

هر کس که به درگاه تو آورد نیاز

محروم ز درگاه تو کی گردد باز

رباعی شمارهٔ ۳۵۰

گر چشم تو در مقام ناز آید باز

بیمار تو بر سر نیاز آید باز

ور حسن تو یک جلوه کند بر عارف

از راه حقیقت به مجاز آید باز

رباعی شمارهٔ ۳۵۱

دل جز ره عشق تو نپوید هرگز

جان جز سخن عشق نگوید هرگز

صحرای دلم عشق تو شورستان کرد

تا مهر کسی در آن نروید هرگز

رباعی شمارهٔ ۳۵۲

دانی که مرا یار چه گفتست امروز

جز ما به کسی در منگر دیده بدوز

از چهره خویش آتشی افروزد

یعنی که بیا و در ره دوست بسوز

رباعی شمارهٔ ۳۵۳

جهدی بکن ار پند پذیری دو سه روز

تا پیشتر از مرگ بمیری دو سه روز

دنیا زن پیریست چه باشد ار تو

با پیر زنی انس نگیری دو سه روز

رباعی شمارهٔ ۳۵۴

دل خسته و جان فگار و مژگان خونریز

رفتم بر آن یار و مه مهرانگیز

من جای نکرده گرم گردون به ستیز

زد بانگ که هان چند نشینی برخیز

رباعی شمارهٔ ۳۵۵

الله، به فریاد من بی کس رس

فضل و کرمت یار من بی کس بس

هر کس به کسی و حضرتی مینازد

جز حضرت تو ندارد این بی کس کس

رباعی شمارهٔ ۳۵۶

ای جملهٔ بی کسان عالم را کس

یک جو کرمت تمام عالم را بس

من بی کسم و تو بی کسان را یاری

یا رب تو به فریاد من بی کس رس

رباعی شمارهٔ ۳۵۷

نوروز شد و جهان برآورد نفس

حاصل زبهار عمر ما را غم و بس

از قافلهٔ بهار نامد آواز

تا لاله به باغ سر نگون ساخت جرس

رباعی شمارهٔ ۳۵۸

دارم دلکی غمین بیامرز و مپرس

صد واقعه در کمین بیامرز و مپرس

شرمنده شوم اگر بپرسی عملم

یا اکرم‌اکرمین بیامرز و مپرس

رباعی شمارهٔ ۳۵۹

در دل دردیست از تو پنهان که مپرس

تنگ آمده چندان دلم از جان که مپرس

با این همه حال و در چنین تنگدلی

جا کرده محبت تو چندانکه مپرس

رباعی شمارهٔ ۳۶۰

ای شوق تو در مذاق چندانکه مپرس

جان را به تو اشتیاق چندان که مپرس

آن دست که داشتم به دامان وصال

بر سر زدم از فراق چندان که مپرس

رباعی شمارهٔ ۳۶۱

شاها ز دعای مرد آگاه بترس

وز سوز دل و آه سحرگاه بترس

بر لشکر و بر سپاه خود غره مشو

از آمدن سیل به ناگاه بترس

رباعی شمارهٔ ۳۶۲

اندر صف دوستان ما باش و مترس

خاک در آستان ما باش و مترس

گر جمله جهان قصد به جان تو کنند

فارغ دل شو، از آن ما باش و مترس

رباعی شمارهٔ ۳۶۳

ای آینهٔ ذات تو ذات همه کس

مرآت صفات تو صفات همه کس

ضامن شدم از بهر نجات همه کس

بر من بنویس سیئات همه کس

رباعی شمارهٔ ۳۶۴

ای واقف اسرار ضیمر همه کس

در حالت عجز دستگیر همه کس

یا رب تو مرا توبه ده و عذر پذیر

ای توبه ده و عذرپذیر همه کس

رباعی شمارهٔ ۳۶۵

تا در نزنی به هرچه داری آتش

هرگز نشود حقیقت حال تو خوش

اندر یک دل دو دوستی ناید خوش

ما را خواهی خطی به عالم درکش

رباعی شمارهٔ ۳۶۶

چون ذات تو منفی بود ای صاحب هش

از نسبت افعال به خود باش خمش

شیرین مثلی شنو مکن روی ترش

ثبت العرش اولا ثم انقش

رباعی شمارهٔ ۳۶۷

چون تیشه مباش و جمله بر خود متراش

چون رنده ز کار خویش بی‌بهره مباش

تعلیم ز اره گیر در امر معاش

نیمی سوی خود می کش و نیمی می پاش

رباعی شمارهٔ ۳۶۸

در میدان آ با سپر و ترکش باش

سر هیچ بخود مکش بما سرکش باش

گو خواه زمانه آب و خواه آتش باش

تو شاد بزی و در میانه خوش باش

رباعی شمارهٔ ۳۶۹

گر قرب خدا میطلبی دلجو باش

وندر پس و پیش خلق نیکوگو باش

خواهی که چو صبح صادق‌القول شوی

خورشید صفت با همه کس یک رو باش

رباعی شمارهٔ ۳۷۰

شاهی‌طلبی برو گدای همه باش

بیگانه زخویش و آشنای همه باش

خواهی که ترا چو تاج بر سر دارند

دست همه گیر و خاک پای همه باش

رباعی شمارهٔ ۳۷۱

چون شب برسد ز صبح خیزان میباش

چون شام شود زاشک ریزان میباش

آویز در آنکه ناگزیرست ترا

وز هر چه خلاف او گریزان میباش

رباعی شمارهٔ ۳۷۲

از قد بلند یار و زلف پستش

وز نرگس بی خمار بی می‌مستش

ترسا بکلیسیای گبرم بینی

ناقوس بدستی و بدستی دستش

رباعی شمارهٔ ۳۷۳

دل جای تو شد و گر نه پر خون کنمش

در دیده تویی و گر نه نه جیحون کنمش

امید وصال تست جان را ورنه

از تن به هزار حیله بیرون کنمش

رباعی شمارهٔ ۳۷۴

سودای توام در جنون می زد دوش

دریای دو دیده موج خون میزد دوش

در نیم شبی خیل خیال تو رسید

ورنه جانم خیمه برون میزد دوش

رباعی شمارهٔ ۳۷۵

دارم گنهان ز قطره باران بیش

از شرم گنه فگنده‌ام سر در پیش

آواز آید که سهل باشد درویش

تو در خور خود کنی و ما در خور خویش

رباعی شمارهٔ ۳۷۶

در خانه خود نشسته بودم دلریش

وز بار گنه فگنده بودم سر پیش

بانگی آمد که غم مخور ای درویش

تو در خور خود کنی و ما در خور خویش

رباعی شمارهٔ ۳۷۷

شوخی که به دیده بود دایم جایش

رفت از نظرم سر و قد رعنایش

گشت از پی او قطره ز نان مردم چشم

چندان که زاشک آبله شد بر پایش

رباعی شمارهٔ ۳۷۸

آتش بدو دست خویش بر خرمن خویش

چون خود زده‌ام چه نالم از دشمن خویش

کس دشمن من نیست منم دشمن خویش

ای وای من و دست من و دامن خویش

رباعی شمارهٔ ۳۷۹

پیوسته مرا ز خالق جسم و عرض

حقا که همین بود و همینست غرض

کان جسم لطیف را به خلوتگه ناز

فارغ بینم همیشه ز آسیب مرض

رباعی شمارهٔ ۳۸۰

ای بر سر حرف این و آن نازده خط

پندار دویی دلیل بعدست بخط

در جملهٔ کاینات بی سهو و غلط

یک عین فحسب دان و یک ذات فقط

رباعی شمارهٔ ۳۸۱

گشتی به وقوف بر مواقف قانع

شد قصد مقاصدت ز مقصد مانع

هرگز نشود تا نکنی کشف حجب

انوار حقیقت از مطالع طالع

رباعی شمارهٔ ۳۸۲

کی باشد و کی لباس هستی شده شق

تابان گشته جمال وجه مطلق

دل در سطوات نور او مستهلک

جان در غلبات شوق او مستغرق

رباعی شمارهٔ ۳۸۳

دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق

جز دوست ندید هیچ رو در خور عشق

چندانکه رخت حسن نهد بر سر حسن

شوریده دلم عشق نهد بر سر عشق

رباعی شمارهٔ ۳۸۴

بر عود دلم نواخت یک زمزمه عشق

زان زمزمه‌ام ز پای تا سر همه عشق

حقا که به عهدها نیایم بیرون

از عهدهٔ حق گزاری یک دمه عشق

رباعی شمارهٔ ۳۸۵

ما را شده‌است دین و آیین همه عشق

بستر همه محنتست و بالین همه عشق

سبحان الله رخی و چندین همه حسن

انالله دلی و چندین همه عشق

رباعی شمارهٔ ۳۸۶

خلقان همه بر درگهت ای خالق پاک

هستند پی قطرهٔ آبی غمناک

سقای سحاب را بفرما از لطف

تا آب زند بر سر این مشتی خاک

رباعی شمارهٔ ۳۸۷

دامان غنای عشق پاک آمد پاک

زآلودگی نیاز با مشتی خاک

چون جلوه گر و نظارگی جمله خود اوست

گر ما و تو در میان نباشیم چه باک

رباعی شمارهٔ ۳۸۸

گر فضل کنی ندارم از عالم باک

ور عدل کنی شوم به یک باره هلاک

روزی صدبار گویم ای صانع پاک

مشتی خاکم چه آید از مشتی خاک

رباعی شمارهٔ ۳۸۹

یا من بک حاجتی و روحی بیدیک

عن غیرک اعرضت و اقبلت علیک

مالی عمل صالح استظهر به

الجات علیک واثقا خذ بیدیک

رباعی شمارهٔ ۳۹۰

بر چهره ندارم زمسلمانی رنگ

بر من دارد شرف سگ اهل فرنگ

آن رو سیهم که باشد از بودن من

دوزخ را ننگ و اهل دوزخ را ننگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۱

تا شیر بدم شکار من بود پلنگ

پیروز شدم به هرچه کردم آهنگ

تا عشق ترا به بر درآوردم تنگ

از بیشه برون کرد مرا روبه لنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۲

در عشق تو ای نگار پر کینه و جنگ

گشتیم سرا پای جهان با دل تنگ

شد دست زکار و ماند پا از رفتار

این بس که به سر زدیم و آن بس که به سنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۳

دستی که زدی به ناز در زلف تو چنگ

چشمی که زدیدنت زدل بردی زنگ

آن چشم ببست بی توام دیده به خون

و آن دست بکوفت بی توام سینه به سنگ

رباعی شمارهٔ ۳۹۴

پرسید کسی منزل آن مهر گسل

گفتم که: دل منست او را منزل

گفتا که: دلت کجاست؟ گفتم: بر او

پرسید که: او کجاست؟ گفتم: در دل

رباعی شمارهٔ ۳۹۵

درماند کسی که بست در خوبان دل

وز مهر بتان نگشت پیوند گسل

در صورت گل معنی جان دید و بماند

پای دل او تا به قیامت در گل

رباعی شمارهٔ ۳۹۶

شیدای ترا روح مقدس منزل

سودای ترا عقل مجرد محمل

سیاح جهان معرفت یعنی دل

در بحر غمت دست به سر پای به گل

رباعی شمارهٔ ۳۹۷

ای عهد تو عهد دوستان سر پل

از مهر تو کین خیزد و از قهر تو ذل

پر مشغله و میان تهی همچو دهل

ای یک شبه همچو شمع و یک روزه چو گل

رباعی شمارهٔ ۳۹۸

در باغ کجا روم که نالد بلبل

بی تو چه کنم جلوهٔ سرو و سنبل

یا قد تو هست آنچه میدارد سرو

یا روی تو هست آنچه میدارد گل

رباعی شمارهٔ ۳۹۹

هر نعت که از قبیل خیرست و کمال

باشد ز نعوت ذات پاک متعال

هر وصف که در حساب شرست و وبال

دارد به قصور قابلیات مل

رباعی شمارهٔ ۴۰۰

ای چارده ساله مه که در حسن و جمال

همچون مه چارده رسیدی بکمال

یا رب نرسد به حسنت آسیب زوال

در چارده سالگی بمانی صد سال

رباعی شمارهٔ ۴۰۱

می‌رست زدشت خاوران لالهٔ آل

چون دانهٔ اشک عاشقان در مه و سال

بنمود چو روی دوست از پرده جمال

چون صورت حال من شدش صورت حال

رباعی شمارهٔ ۴۰۲

یا رب به علی بن ابی طالب و آل

آن شیر خدا و بر جهان جل جلال

کاندر سه مکان رسی به فریاد همه

اندر دم نزع و قبر هنگام سؤال

رباعی شمارهٔ ۴۰۳

گر با غم عشق سازگار آید دل

بر مرکب آرزو سوار آید دل

گر دل نبود کجا وطن سازد عشق

ور عشق نباشد به چه کار آید دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۴

هر جا که وجود کرده سیرست ای دل

می‌دان به یقین که محض خیرست ای دل

هر شر ز عدم بود، عدم غیر وجود

پس شر همه مقتضای غیرست ای دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۵

چندت گفتم که دیده بردوز ای دل

در راه بلا فتنه میندوز ای دل

اکنون که شدی عاشق و بدروز ای دل

تن درده و جان کن و جگر سوز ای دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۶

در عشق چه به ز بردباری ای دل

گویم به تو یک سخن زیاری ای دل

هر چند رسد ز یار خواری ای دل

زنهار به روی او نیاری ای دل

رباعی شمارهٔ ۴۰۷

با خود در وصل تو گشودن مشکل

دل را به فراق آزمودن مشکل

مشکل حالی و طرفه مشکل حالی

بودن مشکل با تو، نبودن مشکل

رباعی شمارهٔ ۴۰۸

با اهل زمانه آشنایی مشکل

با چرخ کهن ستیزه رایی مشکل

از جان و جهان قطع نمودن آسان

در هم زدن دل به جدایی مشکل

رباعی شمارهٔ ۴۰۹

بر لوح عدم لوایح نور قدم

لایح گردید و نه درین سر محرم

حق را مشمر جدا ز عالم زیراک

عالم در حق حقست و حق در عالم

رباعی شمارهٔ ۴۱۰

گر پاره کنی مرا ز سر تا به قدم

موجود شوم ز عشق تو من ز عدم

جانی دارم ز عشق تو کرده رقم

خواهیش به شادی کش و خواهیش به غم

رباعی شمارهٔ ۴۱۱

من دانگی و نیم داشتم حبهٔ کم

دو کوزه نبید خریده‌ام پارهٔ کم

بر بربط ما نه زیر ماندست و نه بم

تا کی گویی قلندری و غم و غم

رباعی شمارهٔ ۴۱۲

از گردش افلاک و نفاق انجم

سر رشتهٔ کار خویشتن کردم گم

از پای فتاده‌ام مرا دست بگیر

ای قبلهٔ هفتم ای امام هشتم

رباعی شمارهٔ ۴۱۳

هم در ره معرفت بسی تاخته‌ام

هم در صف عالمان سر انداخته‌ام

چون پرده ز پیش خویش برداشته‌ام

بشناخته‌ام که هیچ نشناخته‌ام

رباعی شمارهٔ ۴۱۴

حک کردنی است آنچه بنگاشته‌ام

افگندنی است آنچه برداشته‌ام

باطل بودست آنچه پنداشته‌ام

حاصل که به هرزه عمر بگذاشته‌ام

رباعی شمارهٔ ۴۱۵

بستم دم مار و دم عقرب بستم

نیش و دمشان بیکدگر پیوستم

شجن قرنین قرنین خواندم

بر نوح نبی سلام دادم رستم

رباعی شمارهٔ ۴۱۶

گر من گنه جمله جهان کردستم

عفو تو امیدست که گیرد دستم

گفتی که به روز عجز دستت گیرم

عاجزتر ازین مخواه کاکنون هستم

رباعی شمارهٔ ۴۱۷

تب را شبخون زدم در آتش کشتم

یک چند به تعویذ کتابش کشتم

بازش یک بار در عرق کردم غرق

چون لشکر فرعون در آبش کشتم

رباعی شمارهٔ ۴۱۸

دیریست که تیر فقر را آماجم

بر طارم افلاک فلاکت تاجم

یک شمه ز مفلسی خود برگویم

چندانکه خدا غنیست من محتاجم

رباعی شمارهٔ ۴۱۹

رنجورم و در دل از تو دارم صد غم

بی لعل لبت حریف دردم همه دم

زین عمر ملولم من مسکین غریب

خواهد شود آرامگهم کوی عدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۰

هر چند به صورت از تو دور افتادم

زنهار مبر ظن که شدی از یادم

در کوی وفای تو اگر خاک شوم

زانجا نتواند که رباید بادم

رباعی شمارهٔ ۴۲۱

دی بر سر گور ذله غارت گردم

مر پاکان را جنب زیارت کردم

شکرانهٔ آنکه روزه خوردم رمضان

در عید نماز بی طهارت کردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۲

یا رب من اگر گناه بی حد کردم

دانم به یقین که بر تن خود کردم

از هرچه مخالف رضای تو بود

برگشتم و توبه کردم و بد کردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۳

تا چند به گرد سر ایمان گردم

وقتست کز افعال پشیمان گردم

خاکم ز کلیسیا و آبم ز شراب

کافرتر از آنم که مسلمان گردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۴

عودم چو نبود چوب بید آوردم

روی سیه و موی سپید آوردم

چون خود گفتی که ناامیدی کفرست

فرمان تو بردم و امید آوردم

رباعی شمارهٔ ۴۲۵

اندوه تو از دل حزین می‌دزدم

نامت ز زبان آن و این می‌دزدم

می‌نالم و قفل بر دهان می‌فگنم

می‌گردیم و خون در آستین می‌دزدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۶

گر خاک تویی خاک ترا خاک شدم

چون خاک ترا خاک شدم پاک شدم

غم سوی تو هرگز گذری می‌نکند

آخر چه غمت از آنکه غمناک شدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۷

اندر طلب یار چو مردانه شدم

اول قدم از وجود بیگانه شدم

او علم نمی‌شنید لب بر بستم

او عقل نمی‌خرید دیوانه شدم

رباعی شمارهٔ ۴۲۸

آنان که به نام نیک می‌خوانندم

احوال درون بد نمی‌دانندم

گز زانکه درون برون بگردانندم

مستوجب آنم که بسوزانندم

رباعی شمارهٔ ۴۲۹

چونان شده‌ام که دید نتوانندم

تا پیش توای نگار بنشانندم

خورشید تویی به ذره من مانندم

چون ذره به خورشید همی‌دانندم

رباعی شمارهٔ ۴۳۰

گر خلق چنانکه من منم دانندم

همچون سگ ز در بدر رانندم

ور زانکه درون برون بگردانندم

مستوجب آنم که بسوزانندم

رباعی شمارهٔ ۴۳۱

آن دم که حدیث عاشقی بشنودم

جان و دل و دیده را به غم فرسودم

می‌پنداشتم عاشق و معشوق دواند

چون هر دو یکیست من خود احول بودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۲

عمری به هوس باد هوی پیمودم

در هر کاری خون جگر پالودم

در هر چه زدم دست زغم فرسودم

دست از همه باز داشتم آسودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۳

من از تو جدا نبوده‌ام تا بودم

اینست دلیل طالع مسعودم

در ذات تو ناپدیدم ار معدومم

وز نور تو ظاهرم اگر موجودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۴

هرگز نبود شکست کس مقصودم

آزرده نشد دلی ز من تا بودم

صد شکر که چشم عیب بینم کورست

شادم که حسود نیستم محسودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۵

در وصل تو پیوسته به گلشن بودم

در هجر تو با ناله و شیون بودم

گفتم به دعا که چشم بد دور ز تو

ای دوست مگر چشم بدت من بودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۶

در کوی تو من سوخته دامن بودم

وز آتش غم سوخته خرمن بودم

آری جانا دوش به بامت بودم

گفتی دزدست دزد نبد من بودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۷

یک چند دویدم و قدم فرسودم

آخر بی تو پدید نامد سودم

تا دست به بیعت وفایت سودم

در خانه نشستم و فرو آسودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۸

ز آمیزش جان و تن تویی مقصودم

وز مردن و زیستن تویی مقصودم

تو دیر بزی که من برفتم ز میان

گر من گویم، ز من تویی مقصودم

رباعی شمارهٔ ۴۳۹

در خواب جمال یار خود میدیدم

وز باغ وصال او گلی می‌چیدم

مرغ سحری زخواب بیدارم کرد

ای کاش که بیدار نمی‌گردیدم

رباعی شمارهٔ ۴۴۰

روزی ز پی گلاب می‌گردیدم

پژمرده عذار گل در آتش دیدم

گفتم که چه کرده‌ای که میسوزندت

گفتا که درین باغ دمی خندیدم

رباعی شمارهٔ ۴۴۱

دیشب که بکوی یار می‌گردیدم

دانی که پی چه کار می‌گردیدم

قربان خلاف وعده‌اش می‌گشتم

گرد سر انتظار می‌گردیدم

رباعی شمارهٔ ۴۴۲

گر در سفرم تویی رفیق سفرم

ور در حضرم تویی انیس حضرم

القصه بهر کجا که باشد گذرم

جز تو نبود هیچ کسی در نظرم

رباعی شمارهٔ ۴۴۳

از هجر تو ای نگار اندر نارم

می‌سوزم ازین درد و دم اندر نارم

تا دست به گردن تو اندر نارم

آغشته به خون چو دانه اندر نارم

رباعی شمارهٔ ۴۴۴

گر دست تضرع به دعا بردارم

بیخ و بن کوهها ز جا بردارم

لیکن ز تفضلات معبود احد

فاصبر صبرا جمیل را بردارم

رباعی شمارهٔ ۴۴۵

یا رب چو به وحدتت یقین می‌دارم

ایمان به تو عالم آفرین می‌دارم

دارم لب خشک و دیدهٔ تر بپذیر

کز خشک و تر جهان همین می‌دارم

رباعی شمارهٔ ۴۴۶

از خاک درت رخت اقامت نبرم

وز دست غمت جان به سلامت نبرم

بردار نقاب از رخ و بنمای جمال

تا حسرت آن رخ به قیامت نبرم

رباعی شمارهٔ ۴۴۷

آزرده ترم گر چه کم آزار ترم

بی یار ترم گر چه وفادار ترم

با هر که وفا و صبر من کردم بیش

سبحان الله به چشم او خوارترم

رباعی شمارهٔ ۴۴۸

جهدی بکنم که دل زجان برگیرم

راه سر کوی دلستان برگیرم

چون پرده میان من و دلدار منم

برخیزم و خود را ز میان برگیرم

رباعی شمارهٔ ۴۴۹

ساقی اگرم می ندهی می‌میرم

ور ساغر می ز کف نهی می‌میرم

پیمانهٔ هر که پر شود می‌میرد

پیمانهٔ من چو شد تهی می‌میرم

رباعی شمارهٔ ۴۵۰

نه از سر کار با خلل می‌ترسم

نه نیز ز تقصیر عمل می‌ترسم

ترسم ز گناه نیست آمرزش هست

از سابقهٔ روز ازل می‌ترسم

رباعی شمارهٔ ۴۵۱

تا ظن نبری کز آن جهان می‌ترسم

وز مردن و از کندن جان می‌ترسم

چون مرگ حقست من چرا ترسم ازو

من خویش پرستم و از آن می‌ترسم

رباعی شمارهٔ ۴۵۲

مشهود و خفی چو گنج دقیانوسم

پیدا و نهان چو شمع در فانوسم

القصه درین چمن چو بید مجنون

می‌بالم و در ترقی معکوسم

رباعی شمارهٔ ۴۵۳

عیبم مکن ای خواجه اگر می نوشم

در عاشقی و باده پرستی کوشم

تا هشیارم نشسته با اغیارم

چون بی‌هوشم به یار هم آغوشم

رباعی شمارهٔ ۴۵۴

یا رب ز گناه زشت خود منفعلم

وز قول بد و فعل بد خود خجلم

فیضی به دلم ز عالم قدس رسان

تا محو شود خیال باطل ز دلم

رباعی شمارهٔ ۴۵۵

یک روز بیوفتی تو در میدانم

آن روز هنوز در خم چوگانم

گفتی سخنی و کوفتی برجانم

آن کشت مرا و من غلام آنم

رباعی شمارهٔ ۴۵۶

از جملهٔ دردهای بی درمانم

وز جملهٔ سوز داغ بی پایانم

سوزنده‌تر آنست که چون مردم چشم

در چشم منی و دیدنت نتوانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۷

زان دم که قرین محنت وافغانم

هر لحظه ز هجران به لب آید جانم

محروم ز خاک آستانت زانم

کز سیل سرشک خود گذر نتوانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۸

بی‌مهری آن بهانه‌جو می‌دانم

بی درد و ستم عادت او می‌دانم

جز جور و جفا عادت آن بدخو نی

من شیوهٔ یار خود نکو می‌دانم

رباعی شمارهٔ ۴۵۹

رویت بینم چو چشم را باز کنم

تن دل شودم چو با تویی راز کنم

جز نام تو پاسخ ندهد هیچ کسی

هر جا که به نام خلق آواز کنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۰

عشق تو ز خاص و عام پنهان چه کنم

دردی که ز حد گذشت درمان چه کنم

خواهم که دلم به دیگری میل کند

من خواهم و دل نخواهد ای جان چه کنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۱

بی روی تو رای استقامت نکنم

کس را به هوای تو ملامت نکنم

در جستن وصل تو اقامت نکنم

از عشق تو توبه تا قیامت نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۲

از بیم رقیب طوف کویت نکنم

وز طعنهٔ خلق گفتگویت نکنم

لب بستم و از پای نشستم اما

این نتوانم که آرزویت نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۳

با چشم تو یاد نرگس‌تر نکنم

بی‌لعل تو آرزوی کوثر نکنم

گر خضر به من بی تو دهد آب حیات

کافر باشم که بی تو لب تر نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۴

با درد تو اندیشهٔ درمان نکنم

با زلف تو آرزوی ایمان نکنم

جانا تو اگر جان طلبی خوش باشد

اندیشهٔ جان برای جانان نکنم

رباعی شمارهٔ ۴۶۵

یادت کنم ار شاد و اگر غمگینم

نامت برم ار خیزم اگر بنشینم

با یاد تو خو کرده‌ام ای دوست چنانک

در هرچه نظر کنم ترا می‌بینم

رباعی شمارهٔ ۴۶۶

آن بخت ندارم که به کامت بینم

یا در گذری هم به سلامت بینم

وصل تو بهیچگونه دستم ناید

نامت بنویسم و به نامت بینم

رباعی شمارهٔ ۴۶۷

تا بردی ازین دیار تشریف قدوم

بر دل رقم شوق تو دارم مرقوم

این قصه مرا کشت که هنگام وداع

از دولت دیدار تو گشتم محروم

رباعی شمارهٔ ۴۶۸

غمناکم و از کوی تو با غم نروم

جز شاد و امیدوار و خرم نروم

از درگه همچو تو کریمی هرگز

نومید کسی نرفت و من هم نروم

رباعی شمارهٔ ۴۶۹

هر چند گهی زعشق بیگانه شوم

با عافیت کنشت و همخانه شوم

ناگاه پری‌رخی بمن بر گذرد

برگردم زان حدیث و دیوانه شوم

رباعی شمارهٔ ۴۷۰

یا رب تو چنان کن که پریشان نشوم

محتاج برادران و خویشان نشوم

بی منت خلق خود مرا روزی ده

تا از در تو بر در ایشان نشوم

رباعی شمارهٔ ۴۷۱

هیهات که باز بوی می می‌شنوم

آوازهٔ های و هوی و هی می‌شنوم

از گوش دلم سر الهی هر دم

حق میگوید ولی ز نی می‌شنوم

رباعی شمارهٔ ۴۷۲

دانی که چها چها چها میخواهم

وصل تو من بی سر و پا می‌خواهم

فریاد و فغان و ناله‌ام دانی چیست

یعنی که ترا ترا ترا می‌خواهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۳

ای دوست طواف خانه‌ات می‌خواهم

بوسیدن آستانه‌ات می‌خواهم

بی‌منت خلق توشه این ره را

می‌خواهم و از خزانه‌ات می‌خواهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۴

نی باغ به بستان نه چمن می‌خواهم

نی سرو و نه گل نه یاسمن می‌خواهم

خواهم زخدای خویش کنجی که در آن

من باشم و آن کسی که من می‌خواهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۵

سرمایهٔ غم ز دست آسان ندهم

دل بر نکنم زدوست تا جان ندهم

از دوست که یادگار دردی دارم

آن درد به صد هزار درمان ندهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۶

در کوی تو سر در سر خنجر بنهم

چون مهرهٔ جان عشق تو در بر بنهم

نامردم اگر عشق تو از دل بکنم

سودای تو کافرم گر از سر بنهم

رباعی شمارهٔ ۴۷۷

دارم ز خدا خواهش جنات نعیم

زاهد به ثواب و من به امید عظیم

من دست تهی میروم او تحفه به دست

تا زین دو کدام خوش کند طبع کریم

رباعی شمارهٔ ۴۷۸

دی تازه گلی ز گلشن آورد نسیم

کز نکهت آن مشام جان یافت شمیم

نی نی غلطم که صفحه‌ای بود از سیم

مشکین رقمش معطر از خلق کریم

رباعی شمارهٔ ۴۷۹

ما بین دو عین یار از نون تا میم

بینی الفی کشیده بر صفحهٔ سیم

نی نی غلطم که از کمال اعجاز

انگشت نبیست کرده مه را بدو نیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۰

با یاد تو با دیدهٔ تر می‌آیم

وز بادهٔ شوق بی‌خبر می‌آیم

ایام فراق چون به سرآمده‌است

من نیز به سوی تو به سر می‌آیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۱

چون دایره ما ز پوست پوشان توایم

در دایرهٔ حلقه بگوشان توایم

گر بنوازی زجان خروشان توایم

ور ننوازی هم از خموشان توایم

رباعی شمارهٔ ۴۸۲

هر چند زکار خود خبردار نه‌ایم

بیهوده تماشاگر گلزار نه‌ایم

بر حاشیهٔ کتاب چون نقطهٔ شک

بی کارنه‌ایم اگر چه در کار نه‌ایم

رباعی شمارهٔ ۴۸۳

افسوس که ما عاقبت اندیش نه‌ایم

داریم لباس فقر و درویش نه‌ایم

این کبر و منی جمله از آنست که ما

قانع به نصیب و قسمت خویش نه‌ایم

رباعی شمارهٔ ۴۸۴

مادر ره سودای تو منزل کردیم

سوزیست در آتشی که در دل کردیم

در شهر مرامیان چشم می‌خوانند

نیکو نامی ز عشق حاصل کردیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۵

هر چند که دل به وصل شادان کردیم

دیدیم که خاطرت پریشان کردیم

خوش باش که ما خوی به هجران کردیم

بر خود دشوار و بر تو آسان کردیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۶

ما طی بساط ملک هستی کردیم

بی نقض خودی خداپرستی کردیم

بر ما می وصل نیک می‌پیوندد

تف بر رخ می که زود مستی کردیم

رباعی شمارهٔ ۴۸۷

جانا من و تو نمونهٔ پرگاریم

سر گر چه دو کرده‌ایم یک تن داریم

بر نقطه روانیم کنون چون پرگار

در آخر کار سر بهم باز آریم

رباعی شمارهٔ ۴۸۸

ما با می و مستی سر تقوی داریم

دنیی طلبیم و میل عقبی داریم

کی دنیی و دین هر دو بهم آید راست

اینست که ما نه دین نه دنیی داریم

رباعی شمارهٔ ۴۸۹

شمعم که همه نهان فرو می‌گریم

می‌خندم و هر زمان فرو می‌گریم

چون هیچ کس از گریه من آگه نیست

خوش خوش بمیان جان فرو می‌گریم

رباعی شمارهٔ ۴۹۰

ما جز به غم عشق تو سر نفرازیم

تا سر داریم در غمت دربازیم

گر تو سر ما بی سر و سامان داری

ماییم و سری در قدمت اندازیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۱

در مصطبها درد کشان ما باشیم

بدنامی را نام و نشان ما باشیم

از بد بترانی که تو شان می‌بینی

چون نیک ببینی بدشان ما باشیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۲

یک جو غم ایام نداریم خوشیم

گر چاشت بود شام نداریم خوشیم

چون پخته به ما میرسد از مطبخ غیب

از کس طمع خام نداریم خوشیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۳

ببرید ز من نگار هم خانگیم

بدرید به تن لباس فرزانگیم

مجنون به نصیحت دلم آمده‌است

بنگر به کجا رسیده دیوانگیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۴

من لایق عشق و درد عشق تو نیم

زنهار که هم نبرد عشق تو نیم

چون آتش عشق تو بر آرد شعله

من دانم و من که مرد عشق تو نیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۵

ما قبلهٔ طاعت آن دو رو می‌دانیم

ایمان سر زلف مشکبو می‌دانیم

با این همه دلدار به ما نیکو نیست

ما طالع خویش را نکو می‌دانیم

رباعی شمارهٔ ۴۹۶

در حضرت پادشاه دوران ماییم

در دایرهٔ وجود سلطان ماییم

منظور خلایقست این سینهٔ ما

پس جام جهان نمای خلقان ماییم

رباعی شمارهٔ ۴۹۷

افتاده منم به گوشهٔ بیت حزن

غمهای جهان مونس غمخانهٔ من

یا رب تو به فضل خویش دندانم را

بخشای به روح حضرت ویس قرن

رباعی شمارهٔ ۴۹۸

ای دوست ترا به جملگی گشتم من

حقا که درین سخن نه زرقست و نه فن

گر تو زوجود خود برون جستی پاک

شاید صنما به جای تو هستم من

رباعی شمارهٔ ۴۹۹

بگریختم از عشق تو ای سیمین تن

باشد که زغم باز رهم مسکین من

عشق آمد واز نیم رهم باز آورد

مانندهٔ خونیان رسن در گردن

رباعی شمارهٔ ۵۰۰

فریاد ز دست فلک بی سر و بن

کاندر بر من نه نو بهشت و نه کهن

با این همه نیز شکر میباید کرد

گر زین بترم کند که گوید که مکن

رباعی شمارهٔ ۵۰۱

ای خالق ذوالجلال وحی رحمان

سازندهٔ کارهای بی سامانان

خصمان مرا مطیع من می‌گردان

بی‌رحمان را رحیم من می‌گردان

رباعی شمارهٔ ۵۰۲

جانست و زبانست زبان دشمن جان

گر جانت بکارست نگه‌دار زبان

شیرین سخنی بگفت شاه صنمان

سر برگ درختست، زبان باد خزان

رباعی شمارهٔ ۵۰۳

چندین چه زنی نظاره گرد میدان

اینجا دم اژدهاست و زخم پیلان

تا هر که در آید بنهد او دل و جان

فارغ چه کند گرد سرای سلطان

رباعی شمارهٔ ۵۰۴

رفتم به طبیب و گفتم از درد نهان

گفتا: از غیر دوست بر بند زبان

گفتم که: غذا؟ گفت: همین خون جگر

گفتم: پرهیز؟ گفت: از هر دو جهان

رباعی شمارهٔ ۵۰۵

رویت دریای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبر صدف دهان در دندان

ابرو کشتی و چین پیشانی موج

گرداب بلا غبغب و چشمت طوفان

رباعی شمارهٔ ۵۰۶

فریاد و فغان که باز در کوی مغان

می‌خواره ز می نه نام یابد نه نشان

زانگونه نهان گشت که بر خلق جهان

گشتست نهان گشتن او نیز نهان

رباعی شمارهٔ ۵۰۷

هستی به صفاتی که درو بود نهان

دارد سریان در همه اعیان جهان

هر وصف زعینی که بود قابل آن

بر قدر قبول عین گشتست عیان

رباعی شمارهٔ ۵۰۸

آن دوست که هست عشق او دشمن جان

بر باد همی دهد غمش خرمن جان

من در طلبش دربدر و کوی به کوی

او در دل و کرده دست در گردن جان

رباعی شمارهٔ ۵۰۹

یا رب ز قناعتم توانگر گردان

وز نور یقین دلم منور گردان

روزی من سوختهٔ سرگردان

بی منت مخلوق میسر گردان

رباعی شمارهٔ ۵۱۰

یا رب زدو کون بی‌نیازم گردان

وز افسر فقر سرفرازم گردان

در راه طلب محرم رازم گردان

زان ره که نه سوی تست بازم گردان

رباعی شمارهٔ ۵۱۱

یا رب ز کمال لطف خاصم گردان

واقف بحقایق خواصم گردان

از عقل جفا کار دل افگار شدم

دیوانهٔ خود کن و خلاصم گردان

رباعی شمارهٔ ۵۱۲

در درویشی هیچ کم و بیش مدان

یک موی تو در تصرف خویش مدان

و آنرا که بود روی به دنیا و به دین

در دوزخ یا بهشت درویش مدان

رباعی شمارهٔ ۵۱۳

دارم گله از درد نه چندان چندان

با گریه توان گفت نه خندان خندان

در و گهرم جمله بتاراج برفت

آن در و گهر چه بود دندان دندان

رباعی شمارهٔ ۵۱۴

دنیا گذران، محنت دنیا گذران

نی بر پدران ماند و نی بر پسران

تا بتوانی عمر به طاعت گذران

بنگر که فلک چه میکند با دگران

رباعی شمارهٔ ۵۱۵

یا رب تو مرا به یار دمساز رسان

آوازهٔ دردم بهم آواز رسان

آن کس که من از فراق او غمگینم

او را به من و مرا به او بازرسان

رباعی شمارهٔ ۵۱۶

بر گوش دلم ز غیب آواز رسان

مرغ دل خسته را به پرواز رسان

یا رب که به دوستی مردان رهت

این گمشدهٔ مرا به من باز رسان

رباعی شمارهٔ ۵۱۷

قومی که حقست قبلهٔ همتشان

تا سر داری مکش سر از خدمتشان

آنرا که چشیده زهر آفاق زدهر

خاصیت تریاق دهد صحبتشان

رباعی شمارهٔ ۵۱۸

فریاد ز شب روی و شب رنگیشان

وز چشم سیاه و صورت زنگیشان

از اول شب تا به دم آخر شب

اینها همه در رقص و منم چنگیشان

رباعی شمارهٔ ۵۱۹

رخسار تو بی نقاب دیدن نتوان

دیدار تو بی حجاب دیدن نتوان

مادام که در کمال اشراق بود

سر چشمهٔ آفتاب دیدن نتوان

رباعی شمارهٔ ۵۲۰

بحریست وجود جاودان موج زنان

زان بحر ندیده غیر موج اهل جهان

از باطن بحر موج بین گشته عیان

بر ظاهر بحر و بحر در موج نهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۱

با گلرخ خویش گفتم: ای غنچه دهان

هر لحظه مپوش چهره چون عشوه دهان

زد خنده که: من بعکس خوبان جهان

در پرده عیان باشم و بی پرده نهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۲

حاصل زدر تو دایما کام جهان

لطف تو بود باعث آرام جهان

با فیض خدا تا بابد تابان باد

مهر علمت مدام بر بام جهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۳

بنگر به جهان سر الهی پنهان

چون آب حیات در سیاهی پنهان

پیدا آمد ز بحر ماهی انبوه

شد بحر ز انبوهی ماهی پنهان

رباعی شمارهٔ ۵۲۴

چون حق به تفاصیل شئون گشت بیان

مشهود شد این عالم پر سود و زیان

گر باز روند عالم و عالمیان

با رتبهٔ اجمال حق آیند عیان

رباعی شمارهٔ ۵۲۵

سودت نکند به خانه در بنشستن

دامنت به دامنم بباید بستن

کان روز که دست ما به دامان تواست

ما را نتوان ز دامنت بگسستن

رباعی شمارهٔ ۵۲۶

پل بر زبر محیط قلزم بستن

راه گردش به چرخ و انجم بستن

نیش و دم مار و دم کژدم بستن

بتوان نتوان دهان مردم بستن

رباعی شمارهٔ ۵۲۷

از ساحت دل غبار کثرت رفتن

به زانکه به هرزه در وحدت سفتن

مغرور سخن مشو که توحید خدا

واحد دیدن بود نه واحد گفتن

رباعی شمارهٔ ۵۲۸

عشق آن صفتی نیست که بتوان گفتن

وین در به سر الماس نشاید سفتن

سوداست که می‌پزیم والله که عشق

بکر آمد و بکر هم بخواهد رفتن

رباعی شمارهٔ ۵۲۹

از باده بروی شیخ رنگ آوردن

اسلام ز جانب فرنگ آوردن

ناقوس به کعبه در درنگ آوردن

بتوان نتوان ترا بچنگ آوردن

رباعی شمارهٔ ۵۳۰

تا لعل تو دلفروز خواهد بودن

کارم همه آه و سوز خواهد بودن

گفتی که بخانهٔ تو آیم روزی

آن روز کدام روز خواهد بودن

رباعی شمارهٔ ۵۳۱

سهلست مرا بر سر خنجر بودن

یا بهر مراد خویش بی سر بودن

تو آمده‌ای که کافری را بکشی

غازی چو تویی خوشست کافر بودن

رباعی شمارهٔ ۵۳۲

دنیا نسزد ازو مشوش بودن

از سوز غمش دمی در آتش بودن

ما هیچ و جهان هیچ و غم و شادی هیچ

خوش نیست برای هیچ ناخوش بودن

رباعی شمارهٔ ۵۳۳

در راه خدا حجاب شد یک سو زن

رو جملهٔ کار خویش را یک سو زن

در ماندهٔ نفس خویش گشتی و ترا

یک سو غم مال و دختر و یک سو زن

رباعی شمارهٔ ۵۳۴

یا رب تو زخواب ناز بیدارش کن

وز مستی حسن خویش هشیارش کن

یا بی‌خبرش کن که نداند خود را

یا آنکه زحال خود خبردارش کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۵

یک لحظه چراغ آرزوهاپف کن

قطع نظر از جمال هر یوسف کن

زین شهد یک انگشت به کام تو کشم

از لذت اگر مست نگردی تف کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۶

خواهی که کسی شوی زهستی کم کن

ناخورده شراب وصل مستی کم کن

با زلف بتان دراز دستی کم کن

بت را چه گنه تو بت‌پرستی کم کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۷

یا رب تو به فضل مشکلم آسان کن

از فضل و کرم درد مرا درمان کن

بر من منگر که بی کس و بی هنرم

هر چیز که لایق تو باشد آن کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۸

یا رب نظری بر من سرگردان کن

لطفی بمن دلشدهٔ حیران کن

با من مکن آنچه من سزای آنم

آنچ از کرم و لطف تو زیبد آن کن

رباعی شمارهٔ ۵۳۹

ای غم گذری به کوی بدنامان کن

فکر من سرگشتهٔ بی سامان کن

زان ساغر لبریز که پر می ز غمست

یک جرعه به کار بی سرانجامان کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۰

ای نه دلهٔ ده دله هر ده یله کن

صراف وجود باش و خود را چله کن

یک صبح با خلاص بیا بر در دوست

گر کام تو بر نیامد آنگه گله کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۱

در درگه ما دوستی یک دله کن

هر چیز که غیرماست آنرا یله کن

یک صبح به اخلاص بیا بر در ما

گر کار تو بر نیامد آنگه گله کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۲

ای شمع چو ابر گریه و زاری کن

وی آه جگر سوز سپه‌داری کن

چون بهرهٔ وصل او نداری ای دل

دندان بجگر نه و جگر خواری کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۳

ای ناله گرت دمیست اظهاری کن

و آن غافل مست را خبرداری کن

ای دست محبت ولایت بدر آی

وی باطن شرع دوستی کاری کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۴

گفتم که: رخم به رنگ چون کاه مکن

کس را ز من و کار من آگاه مکن

گفتا که: اگر وصال ما می‌طلبی

گر میکشمت دم مزن و آه مکن

رباعی شمارهٔ ۵۴۵

درویشی کن قصد در شاه مکن

وز دامن فقر دست کوتاه مکن

اندر دهن مار شو و مال مجوی

در چاه نشین و طلب جاه مکن

رباعی شمارهٔ ۵۴۶

افعال بدم ز خلق پنهان می‌کن

دشوار جهان بر دلم آسان می‌کن

امروز خوشم به دار و فردا با من

آنچ از کرم تو می‌سزد آن می‌کن

رباعی شمارهٔ ۵۴۷

عاشق من و دیوانه من و شیدا من

شهره من و افسانه من و رسوا من

کافر من و بت پرست من ترسا من

اینها من و صد بار بتر زینها من

رباعی شمارهٔ ۵۴۸

ای چشم من از دیدن رویت روشن

از دیدن رویت شده خرم دل من

رویت شده گل، خرم و خندان گشته

روشن مه من گشته ز رویت دل من

رباعی شمارهٔ ۵۴۹

ای عشق تو مایهٔ جنون دل من

حسن رخ تو ریخته خون دل من

من دانم و دل که در وصالت چونم

کس را چه خبر ز اندرون دل من

رباعی شمارهٔ ۵۵۰

شد دیده به عشق رهنمون دل من

تا کرد پر از غصه درون دل من

زنهار اگر دلم بماند روزی

از دیده طلب کنید خون دل من

رباعی شمارهٔ ۵۵۱

ای زلف مسلسلت بلای دل من

وی لعل لبت گره گشای دل من

من دل ندهم به کس برای دل تو

تو دل به کسی مده برای دل من

رباعی شمارهٔ ۵۵۲

بختی نه که با دوست در آمیزم من

صبری نه که از عشق بپرهیزم من

دستی نه که با قضا در آویزم من

پایی نه که از دست تو بگریزم من

رباعی شمارهٔ ۵۵۳

ای آنکه تراست عار از دیدن من

مهرت باشد بجای جان در تن من

آن دست نگار بسته خواهم که زنی

با خون هزار کشته در گردن من

رباعی شمارهٔ ۵۵۴

ای گشته سراسیمه به دریای تو من

وی از تو و خود گم شده در رای تو من

من در تو کجا رسم که در ذات و صفات

پنهانی من تویی و پیدای تو من

رباعی شمارهٔ ۵۵۵

اسرار ازل را نه تو دانی و نه من

وین حرف معما نه تو خوانی و نه من

هست از پس پرده گفتگوی من و تو

چون پرده در افتد نه تو مانی و نه من

رباعی شمارهٔ ۵۵۶

زد شعله به دل آتش پنهانی من

زاندازه گذشت محنت جانی من

معذورم اگر سخن پریشان افتاد

معلوم شود مگر پریشانی من

رباعی شمارهٔ ۵۵۷

سلطان گوید که نقد گنجینهٔ من

صوفی گوید که دلق پشمینهٔ من

عاشق گوید که درد دیرینهٔ من

من دانم و من که چیست در سینهٔ من

رباعی شمارهٔ ۵۵۸

رازی که به شب لب تو گوید با من

گفتار زبان نگرددش پیرامن

زان سر به گریبان سخن برنارد

پیراهن حرف تنگ دارد دامن

رباعی شمارهٔ ۵۵۹

دارم ز جفای فلک آینه گون

وز گردش این سپهر خس پرور دون

از دیده رخی همچو پیاله همه اشک

وز سینه دلی همچو صراحی همه خون

رباعی شمارهٔ ۵۶۰

شوریده دلی و غصه گردون گردون

گریان چشمی و اشک جیحون جیحون

کاهیده تنی و شعله خرمن خرمن

هر شعله ز کوه قاف افزون افزون

رباعی شمارهٔ ۵۶۱

فریاد ز دست فلک آینه گون

کز جور و جفای او جگر دارم خون

روزی به هزار غم به شب می‌آرم

تا خود فلک از پرده‌چه آرد بیرون

رباعی شمارهٔ ۵۶۲

تا گرد رخ تو سنبل آمد بیرون

صد ناله ز من چون بلبل آمد بیرون

پیوسته ز گل سبزه برون می‌آید

این طرفه که از سبزه گل آمد بیرون

رباعی شمارهٔ ۵۶۳

در راه یگانگی نه کفرست و نه دین

یک گام زخود برون نه و راه ببین

ای جان جهان تو راه اسلام گزین

با مار سیه نشین و با ما منشین

رباعی شمارهٔ ۵۶۴

گر سقف سپهر گردد آیینهٔ چین

ور تختهٔ فولاد شود روی زمین

از روزی تو کم نشود دان به یقین

میدان که چنینست و چنینست و چنین

رباعی شمارهٔ ۵۶۵

گر صفحهٔ فولاد شود روی زمین

در صحن سپهر گردد آیینهٔ چین

از روزی تو کم نشود یک سر موی

حقا که چنینست و چنینست و چنین

رباعی شمارهٔ ۵۶۶

ای در همه شان ذات تو پاک از شین

نه در حق تو کیف توان گفت نه این

از روی تعقل همه غیرند و صفات

ذاتت بود از روی تحقق همه عین

رباعی شمارهٔ ۵۶۷

یا رب به رسالت رسول الثقلین

یا رب به غزا کنندهٔ بدر و حنین

عصیان مرا دو حصه کن در عرصات

نیمی به حسن ببخش و نیمی به حسین

رباعی شمارهٔ ۵۶۸

بر ذره نشینم بچمد تختم بین

موری بدو منزل ببرد رختم بین

گر لقمه مثل ز قرص خورشید کنم

تاریکی سینه آورد بختم بین

رباعی شمارهٔ ۵۶۹

هان یاران هوی و ها جوانمردان هو

مردی کنی و نگاه داری سر کو

گر تیر چنان رسد که بشکافد مو

باید که ز یک دگر نگردانی رو

رباعی شمارهٔ ۵۷۰

دورم اگر از سعادت خدمت تو

پیوسته دلست آینهٔ طلعت تو

از گرمی آفتاب هجرم چه غمست

دارم چو پناه سایهٔ دولت تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۱

ای آینه را داده جلا صورت تو

یک آینه کس ندید بی صورت تو

نی نی که ز لطف در همه آینه‌ها

خود آمده‌ای به دیدن صورت تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۲

جان و دل من فدای خاک در تو

گر فرمایی بدیده آیم بر تو

وصلت گوید که تو نداری سرما

بی سر بادا هر که ندارد سر تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۳

ای گشته جهان تشنهٔ پرآب از تو

ای رنگ گل و لالهٔ خوش‌آب از تو

محتاج به کیمیای اکسیر توایم

بیش از همه عقل گشته سیراب از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۴

ای شعلهٔ طور طور پر نور از تو

وی مست به نیم جرعه منصور از تو

هر شی جهان جهان منشور از تو

من از تو و مست از تو و مخمور از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۵

ای سبزی سبزهٔ بهاران از تو

وی سرخی روی گلعذاران از تو

آه دل و اشک بی قراران از تو

فریاد که باد از تو و باران از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۶

ای رونق کیش بت‌پرستان از تو

وی غارت دین صد مسلمان از تو

کفر از من و عشق از من و زنار از من

دل از تو و دین از تو و ایمان از تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۷

ابریست که خون دیده بارد غم تو

زهریست که تریاق ندارد غم تو

در هر نفسی هزار محنت زده را

بی دل کند و زدین برآرد غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۸

از دیدهٔ سنگ خون چکاند غم تو

بیگانه و آشنا نداند غم تو

دم در کشم و غمت همه نوش کنم

تا از پس من به کس نماند غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۷۹

ای پیر و جوان دهر شاد از غم تو

فارغ دل هیچ کس مباد از غم تو

مسکین من بیچاره درین عالم خاک

سرگردانم چو گرد باد از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۰

ای نالهٔ پیر قرطه پوش از غم تو

وی نعرهٔ رند می‌فروش از غم تو

افغان مغان نیره‌نوش از غم تو

خون دل عاشقان بجوش از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۱

ای آمده کار من به جان از غم تو

تنگ آمده بر دلم جهان از غم تو

هان ای دل و دیده تا به سر برنکنم

خاک همه دشت خاوران از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۲

ای نالهٔ پیر خانقاه از غم تو

وی گریهٔ طفل بی‌گناه از غم تو

افغان خروس صبح گاه از غم تو

آه از غم تو هزار آه از غم تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۳

ای خالق ذوالجلال و ای رحمان تو

سامان ده کار بی سر و سامان تو

خصمان مرا مطیع من می‌گردان

بی رحمان را ز چشم من گردان تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۴

ای کعبه پرست چیست کین من و تو

صاحب نظرند خرده بین من و تو

گر بر سنجند کفر و دین من و تو

دانند نهایت یقین من و تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۵

هر چند که یار سر گرانست به تو

غمگین نشوی که مهربانست به تو

دلدار مثال صورت آینه است

تا تو نگرانی نگرانست به تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۶

ای در دل من اصل تمنا همه تو

وی در سر من مایهٔ سودا همه تو

هر چند به روزگار در می‌نگرم

امروز همه تویی و فردا همه تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۷

ای در دل و جان صورت و معنی همه تو

مقصود همه زدین و دنیی همه تو

هم با همه همدمی و هم بی همه تو

ای با همه تو بی همه تو نی همه تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۸

شبهای دراز ای دریغا بی تو

تو خفته بناز ای دریغا بی تو

دوری و فراق ای دریغا بی تو

من در تک و تاز ای دریغا بی تو

رباعی شمارهٔ ۵۸۹

درد دل من دواش می‌دانی تو

سوز دل من سزاش می‌دانی تو

من غرق گنه پردهٔ عصیان در پیش

پنهان چه کنم که فاش می‌دانی تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۰

ای شمع دلم قامت سنجیدهٔ تو

وصل تو حیوت این ستمدیدهٔ تو

چون آینه پر شد دلم از عکس رخت

سویت نگرم ولیک از دیدهٔ تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۱

من میشنوم که می نبخشایی تو

هر جا که شکسته‌ایست آنجایی تو

ما جمله شکستگان درگاه توایم

در حال شکستگان چه فرمایی تو

رباعی شمارهٔ ۵۹۲

ما را نبود دلی که کار آید ازو

جز ناله که هر دمی هزار آید ازو

چندان گریم که کوچه‌ها گل گردد

نی روید و نالهای زار آید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۳

زلفش بکشی شب دراز آید ازو

ور بگذاری چنگل باز آید ازو

ور پیچ و خمش ز یک دگر باز کنی

عالم عالم مشک فراز آید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۴

عشقست که شیر نر زبون آید ازو

از هر چه گمان بری فزون آید ازو

گه دشمنیی کند که مهر افزاید

گه دوستیی که بوی خون آید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۵

ابر از دهقان که ژاله می‌روید ازو

دشت از مجنون که لاله می‌روید ازو

خلد از صوفی و حور عین از زاهد

ما و دلکی که ناله می‌روید ازو

رباعی شمارهٔ ۵۹۶

سودای سر بی سر و سامان یک سو

بی مهری چرخ و دور گردان یکسو

اندیشهٔ خاطر پریشان یک سو

اینها همه یک سو غم جانان یکسو

رباعی شمارهٔ ۵۹۷

ای دل چو فراق یار دیدی خون شو

وی دیده موافقت بکن جیحون شو

ای جان تو عزیزتر نه‌ای از یارم

بی یار نخواهمت زتن بیرون شو

رباعی شمارهٔ ۵۹۸

ای در صفت ذات تو حیران که و مه

وز هر دو جهان خدمت درگاه تو به

علت تو ستانی و شفا هم تو دهی

یا رب تو به فضل خویش بستان و بده

رباعی شمارهٔ ۵۹۹

اندر شش و چار غایب آید ناگاه

در هشت و دو اسب خویش دارد کوتاه

در هفتم و سوم بفرستد چیزی

اندر نه و پنچ و یک بپردازد راه

رباعی شمارهٔ ۶۰۰

ای خاک نشین درگه قدر تو ماه

دست هوس از دامن وصلت کوتاه

در کوی تو زان خانه گرفتم که مباد

آزرده شود خیالت از دوری راه

رباعی شمارهٔ ۶۰۱

ای زاهد و عابد از تو در ناله و آه

نزدیک تو و دور ترا حال تباه

کس نیست که از دست غمت جان ببرد

آن را به تغافل کشی این را بنگاه

رباعی شمارهٔ ۶۰۲

اینک سر کوی دوست اینک سر راه

گر تو نروی روندگان را چه گناه

جامه چه کنی کبود و نیلی و سیاه

دل صاف کن و قبا همی پوش و کلاه

رباعی شمارهٔ ۶۰۳

معمورهٔ دل به علم آراسته به

مطمورهٔ تن ز کینه پیراسته به

از هستی خود هر چه توان کاسته به

هر چیز که غیر تست ناخواسته به

رباعی شمارهٔ ۶۰۴

در گفتن ذکر حق زبان از همه به

طاعت که به شب کنی نهان از همه به

خواهی ز پل صراط آسان گذری

نان ده به جهانیان که نان از همه به

رباعی شمارهٔ ۶۰۵

از مردم صدرنگ سیه پوشی به

وز خلق فرومایه فراموشی به

از صحبت ناتمام بی خاصیتان

کنجی و فراغتی و خاموشی به

رباعی شمارهٔ ۶۰۶

از هر چه نه از بهر تو کردم توبه

ور بی تو غمی خوردم از آن غم توبه

و آن نیز که بعد ازین برای تو کنم

گر بهتر از آن توان از آن هم توبه

رباعی شمارهٔ ۶۰۷

از بس که شکستم و ببستم توبه

فریاد همی کند ز دستم توبه

دیروز به توبه‌ای شکستم ساغر

و امروز به ساغری شکستم توبه

رباعی شمارهٔ ۶۰۸

جز وصل تو دل به هر چه بستم توبه

بی یاد تو هر جا که نشستم توبه

در حضرت تو توبه شکستم صدبار

زین توبه که صد بار شکستم توبه

رباعی شمارهٔ ۶۰۹

چشمم که سرشک لاله گون آورده

وز هر مژه قطرهای خون آلوده

نی نی به نظاره‌ات دل خون شده‌ام

از روزن سینه سر برون آورده

رباعی شمارهٔ ۶۱۰

ای نیک نکرده و بدیها کرده

و آنگاه نجات خود تمنا کرده

بر عفو مکن تکیه که هرگز نبود

ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده

رباعی شمارهٔ ۶۱۱

زاهد خوشدل که ترک دنیا کرده

می خواره خجل که معصیت‌ها کرده

ترسم که کند امید و بیم و آخر کار

ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده

رباعی شمارهٔ ۶۱۲

گر جا به حرم ور به کلیسا کرده

زاهد عمل آنچه کرده بی جا کرده

چون علم نباشد عملش خواهد بود

ناکرده چو کرده کرده چون ناکرده

رباعی شمارهٔ ۶۱۳

بحریست نه کاهنده نه افزاینده

امواج برو رونده و آینده

عالم چو عبارت از همین امواجست

نبود دو زمان بلکه دو آن پاینده

رباعی شمارهٔ ۶۱۴

افسوس که عمر رفت بر بیهوده

هم لقمه حرام و هم نفس آلوده

فرمودهٔ ناکرده پشیمانم کرد

افسوس ز کرده‌های نافرموده

رباعی شمارهٔ ۶۱۵

ما درویشان نشسته در تنگ دره

گه قرص جوین خوریم و گه گشت بره

پیران کهن دانند میران سره

هر کس که بما بد نگره جان نبره

رباعی شمارهٔ ۶۱۶

تا کی زجهان پر گزند اندیشه

تا چند زجان مستمند اندیشه

آن کز تو توان ستد همین کالبدست

یک مزبله گو مباش چند اندیشه

رباعی شمارهٔ ۶۱۷

هجران ترا چو گرم شد هنگامه

بر آتش من قطره فشان از خامه

من رفتم و مرغ روح من پیش تو ماند

تا همچو کبوتر از تو آرد نامه

رباعی شمارهٔ ۶۱۸

دنیا طلبان ز حرص مستند همه

موسی کش و فرعون پرستند همه

هر عهد که با خدای بستند همه

از دوستی حرص شکستند همه

رباعی شمارهٔ ۶۱۹

ای چشم تو چشم چشمه هر چشم همه

بی چشم تو نور نیست بر چشم همه

چشم همه را نظر بسوی تو بود

از چشم تو چشمه‌هاست در چشم همه

رباعی شمارهٔ ۶۲۰

چون باز سفید در شکاریم همه

با نفس و هوای نفس یاریم همه

گر پرده ز روی کارها بر گیرند

معلوم شود که در چه کاریم همه

رباعی شمارهٔ ۶۲۱

ای روی تو مهر عالم آرای همه

وصل تو شب و روز تمنای همه

گر با دگران به ز منی وای بمن

ور با همه کس همچو منی وای همه

رباعی شمارهٔ ۶۲۲

سودا به سرم همچو پلنگ اندر کوه

غم بر سر غم بسان سنگ اندر کوه

دور از وطن خویش و به غربت مانده

چون شیر به دریا و نهنگ اندر کوه

رباعی شمارهٔ ۶۲۳

هستی که ظهور می‌کند در همه شی

خواهی که بری به حال او با همه پی

رو بر سر می حباب را بین که چسان

می وی بود اندر وی و وی در می وی

رباعی شمارهٔ ۶۲۴

ای خالق ذوالجلال و ای بار خدای

تا چند روم دربدر و جای به جای

یا خانه امید مرا در دربند

یا قفل مهمات مرا دربگشای

رباعی شمارهٔ ۶۲۵

دارم صنمی چهره برافروخته‌ای

وز خرمن دهر دیده بر دوخته‌ای

او عاشق دیگری و من عاشق او

پروانه صفت سوخته‌ای سوخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۶

من کیستم آتش به دل افروخته‌ای

وز خرمن دهر دیده بر دوخته‌ای

در راه وفا چو سنگ و آتش گردم

شاید که رسم به صبحت سوخته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۷

آنم که توام ز خاک برداشته‌ای

نقشم به مراد خویش بنگاشته‌ای

کارم چو بدست خویش بگذاشته‌ای

می‌رویم از آنسان که توام کاشته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۸

ای غم که حجاب صبر بشکافته‌ای

بی تابی من دیده و برتافته‌ای

شب تیره و یار دور و کس مونس نه

ای هجر بکش که بی‌کسم یافته‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۲۹

من کیستم از خویش به تنگ آمده‌ای

دیوانهٔ با خرد به جنگ آمده‌ای

دوشینه به کوی دوست از رشکم سوخت

نالیدن پای دل به سنگ آمده‌ای

رباعی شمارهٔ ۶۳۰

یا پست و بلند دهر را سرکوبی

یا خار و خس زمانه را جاروبی

تا چند توان وضع مکرر دیدن

عزلی نصبی قیامتی آشوبی

رباعی شمارهٔ ۶۳۱

یا سرکشی سپهر را سرکوبی

یا خار و خس زمانه را جاروبی

بگرفت دلم ازین خسیسان یا رب

حشری نشری قیامتی آشوبی

رباعی شمارهٔ ۶۳۲

عهدی به سر زبان خود بربستی

صد خانه پر از بتان یکی نشکستی

تو پنداری به یک شهادت رستی

فردات کند خمار کاکنون مستی

رباعی شمارهٔ ۶۳۳

غم جمله نصیب چرخ خم بایستی

یا با غم من صبر بهم بایستی

یا مایهٔ غم چو عمر کم بایستی

یا عمر به اندازهٔ غم بایستی

رباعی شمارهٔ ۶۳۴

زلفت سیمست و مشک را کان گشتی

از بسکه بجستی تو همه آن گشتی

ای آتش تا سرد بدی سوختیم

ای وای از آنروز که سوزان گشتی

رباعی شمارهٔ ۶۳۵

ای شیر خدا امیر حیدر فتحی

وی قلعه گشای در خیبر فتحی

درهای امید بر رخم بسته شده

ای صاحب ذوالفقار و قنبر فتحی

رباعی شمارهٔ ۶۳۶

در کوی خودم مسکن و ماوا دادی

در بزم وصال خود مرا جادادی

القصه به صد کرشمه و ناز مرا

عاشق کردی و سر به صحرا دادی

رباعی شمارهٔ ۶۳۷

اول همه جام آشنایی دادی

آخر بستم زهر جدایی دادی

چون کشته شدم بگفتی این کشتهٔ کیست

داد از تو که داد بی‌وفایی دادی

رباعی شمارهٔ ۶۳۸

ای شاه ولایت دو عالم مددی

بر عجز و پریشانی حالم مددی

ای شیر خدا زود به فریادم رس

جز حضرت تو پیش که نالم مددی

رباعی شمارهٔ ۶۳۹

من کیستم از قید دو عالم فردی

عنقا منشی بلند همت مردی

دیوانهٔ بیخودی بیابان گردی

لبریز محبتی سرا پا دردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۰

از چهره همه خانه منقش کردی

وز باده رخان ما چو آتش کردی

شادی و نشاط ما یکی شش کردی

عیشت خوش باد عیش ما خوش کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۱

عشقم دادی زاهل دردم کردی

از دانش و هوش و عقل فردم کردی

سجاده نشین با وقاری بودم

میخواره و رند و هرزه گردم کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۲

با فاقه و فقر هم نشینم کردی

بی خویش و تبار و بی قرینم کردی

این مرتبهٔ مقربان در تست

آیا به چه خدمت این چنینم کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۳

ای دیده مرا عاشق یاری کردی

داغم زرخ لاله عذاری کردی

کاری کردی که هیچ نتوان گفتن

الله الله چه خوب کاری کردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۴

ای دل تا کی مصیبت‌افزا گردی

ای خون شده چند درد پیما گردی

انداختیم دربدر و کوی به کوی

رسوا کردی مرا، تو رسوا گردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۵

ای آنکه به گرد شمع دود آوردی

یعنی که خط ارچه خوش نبود آوردی

گر دود دل منست دیرت بگرفت

ور خط به خون ماست زود آوردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۶

ای چرخ بسی لیل و نهار آوردی

گه فصل خزان و گه بهار آوردی

مردان جهان را همه بردی به زمین

نامردان را بروی کار آوردی

رباعی شمارهٔ ۶۴۷

ای کاش مرا به نفت آلایندی

آتش بزدندی و نبخشایندی

در چشم عزیز من نمک سایندی

وز دوست جدا شدن نفرمایندی

رباعی شمارهٔ ۶۴۸

ای خالق ذوالجلال هر جانوری

وی رهرو رهنمای هر بی خبری

بستم کمر امید بر درگه تو

بگشای دری که من ندارم هنری

رباعی شمارهٔ ۶۴۹

دستی نه که از نخل تو چینم ثمری

پایی نه که در کوی تو یابم گذری

چشمی نه که بر خویش بگریم قدری

رویی نه که بر خاک بمالم سحری

رباعی شمارهٔ ۶۵۰

هنگام سپیده دم خروس سحری

دانی که چرا همی کند نوحه گری

یعنی که نمودند در آیینهٔ صبح

کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری

رباعی شمارهٔ ۶۵۱

ای ذات تو در صفات اعیان ساری

اوصاف تو در صفاتشان متواری

وصف تو چو ذات مطلقست اما نیست

در ضمن مظاهر از تقید عاری

رباعی شمارهٔ ۶۵۲

عالم ار نه‌ای ز عبرت عاری

نهری جاری به طورهای طاری

وندر همه طورهای نهر جاری

سریست حقیقة الحقایق ساری

رباعی شمارهٔ ۶۵۳

یا رب یا رب کریمی و غفاری

رحمان و رحیم و راحم و ستاری

خواهم که به رحمت خداوندی خویش

این بندهٔ شرمنده فرو نگذاری

رباعی شمارهٔ ۶۵۴

گیرم که هزار مصحف از برداری

با آن چه کنی که نفس کافر داری

سر را به زمین چه می نهی بهر نماز

آنرا به زمین بنه که بر سر داری

رباعی شمارهٔ ۶۵۵

ای شمع نمونه‌ای زسوزم داری

خاموشی و مردن رموزم داری

داری خبر از سوز شب هجرانم

آیا چه خبر ز سوز روزم داری

رباعی شمارهٔ ۶۵۶

چون گل بگلاب شسته رویی داری

چون مشک بمی حل شده مویی داری

چون عرصه گه قیامت از انبه خلق

پر آفت و محنت سر کویی داری

رباعی شمارهٔ ۶۵۷

ای دل بر دوست تحفه جز جان نبری

دردت چو دهند نام درمان نبری

بی درد زدرد دوست نالان گشتی

خاموش که عرض دردمندان نبری

رباعی شمارهٔ ۶۵۸

پیوسته تو دل ربوده‌ای معذوری

غم هیچ نیازموده‌ای معذوری

من بی تو هزار شب به خون در خفتم

تو بی تو شبی نبوده‌ای معذوری

رباعی شمارهٔ ۶۵۹

یا شاه تویی آنکه خدا را شیری

خندق جه و مرحب کش و خیبر گیری

مپسند غلام عاجزت یا مولا

ایام کند ذلیل هر بی‌پیری

رباعی شمارهٔ ۶۶۰

یا گردن روزگار را زنجیری

یا سرکشی زمانه را تدبیری

این زاغوشان بسی پریدند بلند

سنگی چوبی گزی خدنگی تیری

رباعی شمارهٔ ۶۶۱

از کبر مدار هیچ در دل هوسی

کز کبر به جایی نرسیدست کسی

چون زلف بتان شکستگی عادت کن

تا صید کنی هزار دل در نفسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۲

ای در سر هر کس از خیالت هوسی

بی یاد تو برنیاید از من نفسی

مفروش مرا بهیچ و آزاد مکن

من خواجه یکی دارم و تو بنده بسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۳

گر شهره شوی به شهر شر الناسی

ورخانه نشینی همگی وسواسی

به زان نبود که همچو خضر والیاس

کس نشناسد ترا تو کس نشناسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۴

تا نگذری از جمع به فردی نرسی

تا نگذری از خویش به مردی نرسی

تا در ره دوست بی سر و پا نشوی

بی درد بمانی و به دردی نرسی

رباعی شمارهٔ ۶۶۵

گه شانه کش طرهٔ لیلا باشی

گه در سر مجنون همه سودا باشی

گه آینهٔ جمال یوسف گردی

گه آتش خرمن زلیخا باشی

رباعی شمارهٔ ۶۶۶

مزار دلی را که تو جانش باشی

معشوقهٔ پیدا و نهانش باشی

زان می‌ترسم که از دلازاری تو

دل خون شود و تو در میانش باشی

رباعی شمارهٔ ۶۶۷

جان چیست غم و درد و بلا را هدفی

دل چیست درون سینه سوزی و تفی

القصه پی شکست ما بسته صفی

مرگ از طرفی و زندگی از طرفی

رباعی شمارهٔ ۶۶۸

بگشود نگار من نقاب از طرفی

برداشت سفیده دم حجاب از طرفی

گر نیست قیامت ز چه رو گشت پدید

ماه از طرفی و آفتاب از طرفی

رباعی شمارهٔ ۶۶۹

وصافی خود به رغم حاسد تا کی

ترویج چنین متاع کاسد تا کی

تو معدومی خیال هستی از تو

فاسد باشد خیال فاسد تا کی

رباعی شمارهٔ ۶۷۰

ای دل زشراب جهل مستی تا کی

وی نیست شونده لاف هستی تا کی

گر غرقهٔ بحر غفلت و آز نه‌ای

تردامنی و هواپرستی تا کی

رباعی شمارهٔ ۶۷۱

ای آنکه به کنهت نرسد ادراکی

کونین به پیش کرمت خاشاکی

از روی کرم اگر ببخشی همه را

بخشیده شود پیش تو مشت خاکی

رباعی شمارهٔ ۶۷۲

ای از تو به باغ هر گلی را رنگی

هر مرغی را زشوق تو آهنگی

با کوه زاندوه تو رمزی گفتم

برخاست صدای ناله از هر سنگی

رباعی شمارهٔ ۶۷۳

تا بتوانی بکش به جان بار دلی

می‌کوش که تا شوی ز دل یار دلی

آزار دلی مجو که ناگاه کنی

کار دو جهان در سر آزار دلی

رباعی شمارهٔ ۶۷۴

از درد تو نیست چشم خالی ز نمی

هر جا که دلیست شد گرفتار غمی

بیماری تو باعث نابودن ماست

ای باعث عمر مامبادت المی

رباعی شمارهٔ ۶۷۵

بی پا و سران دشت خون آشامی

مردند ز حسرت و غم ناکامی

محنت زدگان وادی شوق ترا

هجران کشد و اجل کشد بدنامی

رباعی شمارهٔ ۶۷۶

دل داغ تو دارد ارنه بفروختمی

در دیده تویی و گرنه می‌دوختمی

دل منزل تست ورنه روزی صدبار

در پیش تو چون سپند می‌سوختمی

رباعی شمارهٔ ۶۷۷

حقا که اگر چو مرغ پر داشتمی

روزی ز تو صد بار خبر داشتمی

این واقعه‌ام اگر نبودی در پیش

کی دیده ز دیدار تو برداشتمی

رباعی شمارهٔ ۶۷۸

هستی که عیان نیست روان در شانی

در شان دگر جلوه کند هر آنی

این نکته بجو ز کل یوم فی شان

گر بایدت از کلام حق برهانی

رباعی شمارهٔ ۶۷۹

گر در طلب گوهر کانی کانی

ور زنده ببوی وصل جانی جانی

القصه حدیث مطلق از من بشنو

هر چیز که در جستن آنی آنی

رباعی شمارهٔ ۶۸۰

میدان فراخ و مرد میدانی نی

مردان جهان چنانکه میدانی نی

در ظاهرشان به اولیا می‌مانند

در باطنشان بوی مسلمانی نی

رباعی شمارهٔ ۶۸۱

دردی داریم و سینهٔ بریانی

عشقی داریم و دیدهٔ گریانی

عشقی و چه عشق، عشق عالم سوزی

دردی و چه درد، درد بی‌درمانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۲

گر طاعت خود نقش کنم بر نانی

و آن نان بنهم پیش سگی بر خوانی

و آن سگ سالی گرسنه در زندانی

از ننگ بر آن نان ننهد دندانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۳

نزدیکان را بیش بود حیرانی

کایشان دانند سیاست سلطانی

ما را به سر چاه بری دست زنی

لاحول کنی و دست بر دل رانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۴

نزدیکان را بیش بود حیرانی

کایشان دانند سیاست سلطانی

ما را چه که وصف دستگاه تو کنیم

ماییم قرین حیرت و نادانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۵

ای آنکه دوای دردمندان دانی

راز دل زار مستمندان دانی

حال دل خویش را چه گویم با تو

ناگفته تو خود هزار چندان دانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۶

آنی تو که حال دل نالان دانی

احوال دل شکسته بالان دانی

گر خوانمت از سینهٔ سوزان شنوی

ور دم نزنم زبان لالان دانی

رباعی شمارهٔ ۶۸۷

گفتی که به وقت مجلس افروختنی

آیا که چه نکتهاست بردوختنی

ای بی‌خبر از سوخته و سوختنی

عشق آمدنی بود نه آموختنی

رباعی شمارهٔ ۶۸۸

ما را به سر چاه بری دست زنی

لاحول کنی و شست بر شست زنی

بر ما به ستم همیشه دستی داری

گویی عسسی و شامگه مست زنی

رباعی شمارهٔ ۶۸۹

تا چند سخن تراشی و رنده زنی

تا کی به هدف تیر پراکنده زنی

گر یک ورق از علم خموشی خوانی

بسیار بدین گفت و شنوخنده زنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۰

ای واحد بی مثال معبود غنی

وی رازق پادشاه و درویش و غنی

یا قرض من از خزانه غیب رسان

یا از کرم خودت مرا ساز غنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۱

خواهی چو خلیل کعبه بنیاد کنی

و آنرا به نماز و طاعت آباد کنی

روزی دو هزار بنده آزاد کنی

به زان نبود که خاطری شاد کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۲

گر زانکه هزار کعبه آزاد کنی

به زان نبود که خاطری شاد کنی

گر بنده کنی ز لطف آزادی را

بهتر که هزار بنده آباد کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۳

ای آنکه سپهر را پر از ابر کنی

وز لطف نظر به سوی هر گبر کنی

کردند تمام خانه‌های تو خراب

ای خانه خراب تا به کی صبر کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۴

ای خوانده ترا خدا ولی ادر کنی

بر تو ز نبی نص جلی ادر کنی

دستم تهی و لطف تو بی پایانست

یا حضرت مرتضی علی ادر کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۵

یاقوت ز دیده ریختم تا چه کنی

در پای غم تو بیختم تا چه کنی

از هر که به تو گریختم سود نکرد

از تو به تو در گریختم تا چه کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۶

دنیای دنی پر هوس را چه کنی

آلودهٔ هر ناکس و کس را چه کنی

آن یار طلب کن که ترا باشد و بس

معشوقهٔ صد هزار کس را چه کنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۷

تا ترک علایق و عوایق نکنی

یک سجدهٔ شایستهٔ لایق نکنی

حقا که ز دام لات و عزی نرهی

تا ترک خود و جمله خلایق نکنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۸

یا رب در خلق تکیه گاهم نکنی

محتاج گدا و پادشاهم نکنی

موی سیهم سفید کردی به کرم

با موی سفید رو سیاهم نکنی

رباعی شمارهٔ ۶۹۹

گر در یمنی چو با منی پیش منی

گر پیش منی چو بی منی در یمنی

من با تو چنانم ای نگار یمنی

خود در غلطم که من توام یا تو منی

رباعی شمارهٔ ۷۰۰

از سادگی و سلیمی و مسکینی

وز سرکشی و تکبر و خود بینی

بر آتش اگر نشانیم بنشینم

بر دیده اگر نشانمت ننشینی

رباعی شمارهٔ ۷۰۱

باز آی که تا صدق نیازم بینی

بیداری شبهای درازم بینی

نی نی غلطم که خود فراق تو بتا

کی زنده گذاردم که بازم بینی

رباعی شمارهٔ ۷۰۲

ای دل اگر آن عارض دلجو بینی

ذرات جهان را همه نیکو بینی

در آینه کم نگر که خودبین نشوی

خود آینه شو تا همگی او بینی

رباعی شمارهٔ ۷۰۳

ای در خم چوگان تو سرها شده گوی

بیرون نه ز فرمان تو دل یک سر موی

ظاهر که به دست ماست شستیم تمام

باطن که به دست تست آنرا تو بشوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۴

هان مردان هان و هان جوانمردان هوی

مردی کنی و نگاه داری سر کوی

گر تیر آید چنانکه بشکافد موی

زنهار زیار خود مگر دانی روی

رباعی شمارهٔ ۷۰۵

در کوی تو میدهند جانی به جوی

جانی چه بود که کاروانی به جوی

از وصل تو یک جو بجهانی ارزد

زین جنس که ماییم جهانی به جوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۶

تحقیق معانی ز عبارات مجوی

بی رفع قیود و اعتبارات مجوی

خواهی یابی ز علت جهل شفا

قانون نجات از اشارات مجوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۷

در ظلمت حیرت ار گرفتار شوی

خواهی که ز خواب جهل بیدار شوی

در صدق طلب نجات، زیرا که به صدق

شایستهٔ فیض نور انوار شوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۸

در مدرسه گر چه دانش اندوز شوی

وز گرمی بحث مجلس افروز شوی

در مکتب عشق با همه دانایی

سر گشته چو طفلان نوآموز شوی

رباعی شمارهٔ ۷۰۹

گر صید عدم شوی زخود رسته شوی

ور در صفت خویش روی بسته شوی

می‌دان که وجود تو حجاب ره تست

با خود منشین که هر زمان خسته شوی

رباعی شمارهٔ ۷۱۰

از هستی خویش تا پشیمان نشوی

سر حلقهٔ عارفان و مستان نشوی

تا در نظر خلق نگردی کافر

در مذهب عاشقان مسلمان نشوی

رباعی شمارهٔ ۷۱۱

آمد بر من قاصد آن سرو سهی

آورد بهی تا نبود دست تهی

من هم رخ خود بدان بهی مالیدم

یعنی ز مرض نهاده‌ام رو به بهی

رباعی شمارهٔ ۷۱۲

تا تو هوس خدای از سر ننهی

در هر دو جهان نباشدت روی بهی

ور زانکه به بندگی فرود آری سر

ز اندیشهٔ این و آن بکلی برهی

رباعی شمارهٔ ۷۱۳

دنیا راهی بهشت منزلگاهی

این هر دو به نزد اهل معنی کاهی

گر عاشق صادقی زهر دو بگذر

تا دوست ترا به خود نماید راهی

رباعی شمارهٔ ۷۱۴

ای دلبر عیسی نفس ترسایی

خواهم که به پیش بنده بی ترس آیی

گه اشک زدیدهٔ ترم خشک کنی

گه بر لب خشک من لب تر سایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۵

پاکی و منزهی و بی همتایی

کس را نرسد ملک بدین زیبایی

خلقان همه خفته‌اند و درها بسته

یا رب تو در لطف بما بگشایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۶

گفتم که کرایی تو بدین زیبایی

گفتا خود را که من خودم یکتایی

هم عشقم و هم عاشق و هم معشوقم

هم آینه جمال و هم بینایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۷

بردارم دل گر از جهان فرمایی

فرمان برم ار سود و زیان فرمایی

بنشینم اگر بر سر آتش گویی

برخیزم اگر از سر جان فرمایی

رباعی شمارهٔ ۷۱۸

آنجا که ببایی نه پدیدی گویی

آنجا که نبایی از زمین بر رویی

عاشق کنی و مراد عاشق جویی

اینت خوشی و ظریفی و نیکویی

رباعی شمارهٔ ۷۱۹

آیینه صفت بدست او نیکویی

زین سوی نموده‌ای ولی زان سویی

او دیده ترا که عین هستی تو اوست

زانش تو ندیده‌ای که عکس اویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۰

ای آنکه بر آرنده حاجات تویی

هم کافل و کافی مهمات تویی

سر دل خویش را چه گویم با تو

چون عالم سر و الخفیات تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۱

ای آنکه گشایندهٔ هر بند تویی

بیرون ز عبارت چه و چند تویی

این دولت من بس که منم بندهٔ تو

این عزت من بس که خداوند تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۲

سبحان الله بهر غمی یار تویی

سبحان الله گشایش کار تویی

سبحان الله به امر تو کن فیکون

سبحان الله غفور و غفار تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۳

الله تویی وز دلم آگاه تویی

درمانده منم دلیل هر راه تویی

گر مورچه‌ای دم زند اندر تک چاه

آگه ز دم مورچه در چاه تویی

رباعی شمارهٔ ۷۲۴

ای آنکه به ملک خویش پاینده تویی

وز دامن شب صبح نماینده تویی

کار من بیچاره قوی بسته شده

بگشای خدایا که گشاینده تویی

ابیات پراکنده

تکه ۱ - ابیات پراکنده از رباعیات : چون نیست شدی هست ببودی صنما

تکه ۲ : مرد باید که جگر سوخته چندان بودا

تکه ۳ : کار چون بسته شود بگشایدا

تکه ۴ : خداوندا بگردانی بلا را

تکه ۵ : به حق هر دو گیسوی محمد

تکه ۶ : نسیما جانب بستان گذر کن

تکه ۷ : چون مرا دیدی تو او را دیده‌ای

تکه ۸ : گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور

تکه ۹ : گرفت خواهم زلفین عنبرین ترا

تکه ۱۰ : در شب تاریک برداری نقاب از روی خویش

تکه ۱۱ : هر کسی محراب کردست آفتاب و سنگ و چوب

تکه ۱۲ : با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

تکه ۱۳ : آتش نمرود هرگز پور آذر را نسوخت

تکه ۱۴ : امروز بهر حالی بغداد بخاراست

تکه ۱۵ : ساقی تو بده باده و مطرب تو بزن رود

تکه ۱۶ : می هست و درم هست و بت لاله رخان هست

تکه ۱۷ : هر آن دلی که ترا، سیدی بدان نظرست

تکه ۱۸ : اگرچه خرد یکی شاخک گیاه بود

تکه ۱۹ : هر آن دلی که نهفتست زیر هفت زمین

تکه ۲۰ : صاحب خبران دارم آنجا که تو هستی

تکه ۲۱ : ای ترک جان نکرده و جانانت آرزوست

تکه ۲۲ : رنج مردم ز پیشی و بیشیست

تکه ۲۳ : از دوست پیام آمد کاراسته کن کار

تکه ۲۴ : ای روی تو چو روز دلیل موحدان

تکه ۲۵ : از دوست به هر چیز چرا بایدت آزرد

تکه ۲۶ : آری چنین کنند کریمان که شاه کرد

تکه ۲۷ : هر آن شمعی که ایزد برفروزد

تکه ۲۸ : برون ز گوشه بهشت برین سقر باشد

تکه ۲۹ : عاشقی خواهی که تا پایان بری

تکه ۳۰ : با خلق هر کرم که کند هم خدا کند

تکه ۳۱ : مرا تو راحت جانی معاینه نه خبر

تکه ۳۲ : هیچ صورتگر بصد سال از بدایع وزنگار

تکه ۳۳ : او درین فکر تا به ما چه کند

تکه ۳۴ : ما دل آسوده تا خدا چه کند

تکه ۳۵ : بزیر قبهٔ تقدیس مست مستانند

تکه ۳۶ : کار همه راست چنانکه بباید

تکه ۳۷ : خوش آید او را چون من بناخوشی باشم

تکه ۳۸ : هر باد که از سوی بخارا بمن آید

تکه ۳۹ : نی نی ز ختن باد چنان خوش نوزد هیچ

تکه ۴۰ : بده تو بار خدایا درین خجسته سفر

تکه ۴۱ : چیست ازین خوبتر در همه آفاق کار

تکه ۴۲ : خوبتر اندر جهان ازین چه بود کار

تکه ۴۳ : حق تعالی که مالک الملکست

تکه ۴۴ : معدن شادیست این معدن جود و کرم

تکه ۴۵ : دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

تکه ۴۶ : نظری فگن به حالم که ز دست رفت کارم

تکه ۴۷ : بوالعجب یاری ای یار خراسانی

تکه ۴۸ : همه جمال تو بینم چو دیده باز کنم

تکه ۴۹ : مدتی هست که ما از خم وحدت مستیم

تکه ۵۰ : بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان

تکه ۵۱ : تعویذ گشت خوی بدان روی خوب را

تکه ۵۲ : تو چنانی که ترا بخت چنانست و چنان

تکه ۵۳ : با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

تکه ۵۴ : ترا روی زرد و مرا روی زرد

تکه ۵۵ : بر فلک بر دو مرد پیشه ورند

تکه ۵۶ : ما و همین دوغ وا و ترب و ترینه

تکه ۵۷ : حال عالم سر بسر پرسیدم از فرزانه‌ای

تکه ۵۸ : ای بار خدا به حق هستی

تکه ۵۹ : ای ساقی پیش آر ز سرمایهٔ شادی

تکه ۶۰ : ایا بر جان ما ماهر چو بر شطرنج اهوازی

تکه ۶۱ : تنگ دلی نی و دل تنگ نی

تکه ۶۲ : صاحب خبران دارم آنجا که تو هستی

تکه ۱ - ابیات پراکنده از رباعیات

چون نیست شدی هست ببودی صنما

چون خاک شدی پاک شدی لاجرما

وای ای مردم داد زعالم برخاست

جرم او کند و عذر مرا باید خواست

مرغی به سر کوه نشست و برخاست

بنگر که از آن کوه چه افزود و چه کاست

بی غم دل کیست تا بدان مالم دست

بی غم دل زنگیان شوریدهٔ مست

جز درد دل از نظارهٔ خوبان چیست

آنرا که دو دست و کیسه از سیم تهیست

فاساختن و خوی خوش و صفرا هیچ

تا عشق میان ما بماند بی هیچ

آنرا که کلاه سر بباید زد و برد

زانست که او بزرگ را دارد خرد

آنجا که مرا با تو همی هست دیدار

آنجا روم و روی کنم در دیوار

تا با تو تویی ترا بدین حرف چه کار

کین آب حیاتست ز آدم بیزار

گر من به ختن ز یار وادارم دست

باورد و نسا و طوس یار من بس

فاساختن و روی خوش و صفرا کم

تا عهد میان ما بماند محکم

من گبر بدم کنون مسلمان گشتم

بد عهد بدم کنون به فرمان گشتم

جایی که حدیث تو کند خندانم

خندان خندان به لب برآید جانم

اشتربان را سرد نباید گفتن

او را چو خوشست غریبی و شب رفتن

از ترکستان که بود آرندهٔ تو

گو رو دیگر بیار مانندهٔ تو

زلفت سیهست مشک را کان گشتی

از بس که بجستی تو همه آن گشتی

گر آنچه بگفته‌ای به پایان نبری

گر شیر شوی زدست ما جان نبری

هر جا که روی دو گاو کارند و خری

خواهی تو بمرو باش خواهی بهری

آراسته و مست به بازار آیی

ای دوست نترسی که گرفتار آیی

تکه ۲

مرد باید که جگر سوخته چندان بودا

نه همانا که چنین مرد فراوان بودا

تکه ۳

کار چون بسته شود بگشایدا

وز پس هر غم طرب افزایدا

تکه ۴

خداوندا بگردانی بلا را

ز آفتها نگه داری تو ما را

تکه ۵

به حق هر دو گیسوی محمد

زبون گردان زبردستان ما را

تکه ۶

نسیما جانب بستان گذر کن

بگو آن نازنین شمشاد ما را

به تشریف قدوم خود زمانی

مشرف کن خراب آباد ما را

تکه ۷

چون مرا دیدی تو او را دیده‌ای

چون ورا دیدی تو دیدی مر مرا

تکه ۸

گر من این دوستی تو ببرم تا لب گور

بزنم نعره ولیکن ز تو بینم هنرا

تکه ۹

گرفت خواهم زلفین عنبرین ترا

به بوسه نقش کنم برگ یاسمین ترا

هر آن زمین که تو یک ره برو قدم بنهی

هزار سجده برم خاک آن زمین ترا

هزار بوسه دهم بر سخای نامهٔ تو

اگر ببینم بر مهر او نگین ترا

به تیغ هندی گو دست من جدا بکنند

اگر بگیرم روزی من آستین ترا

اگر چه خامش مردم که شعر باید گفت

زبان من به روی گردد آفرین ترا

تکه ۱۰

در شب تاریک برداری نقاب از روی خویش

مرد نابینا ببیند بازیابد راه را

طاقت پنجاه روزم نیست تا بینم ترا

دلبرا شاها ازین پنجه بیفگن آه را

پنج و پنجاهم نباید هم کنون خواهم ترا

اعجمی‌ام می‌ندانم من بن و بنگاه را

تکه ۱۱

هر کسی محراب کردست آفتاب و سنگ و چوب

من کنون محراب کردم آن نگارین روی را

تکه ۱۲

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

با هر که نیست عاشق کم کن قرینیا

باشد گه وصال ببینند روی دوست

تو نیز در میانهٔ ایشان ببینیا

تکه ۱۳

آتش نمرود هرگز پور آذر را نسوخت

پور آذر پیش ازین آتش چو خاکستر شده‌است

تا بدین آتش نسوزی تو یقین صافی نه‌ای

خواه گو دیوانه خوانی خواه گویی بیهده‌است

ای دریغا جان قدسی کز همه پوشیده‌است

بس که دیدست روی او یا نام او بشنیده‌است

هر که بیند در زمان آن حسن او کافر شود

ای دریغا کین شریعت کفر ما ببریده‌است

کون و کان بر هم زن و از خود برون شو یک رهی

کین چنین جان را خدا از دو جهان بگزیده‌است

تکه ۱۴

امروز بهر حالی بغداد بخاراست

کجا میر خراسانست پیروزی آنجاست

تکه ۱۵

ساقی تو بده باده و مطرب تو بزن رود

تا می‌خورم امروز که وقت طرب ماست

تکه ۱۶

می هست و درم هست و بت لاله رخان هست

غم نیست و گر هست نصیب دل اعداست

تکه ۱۷

هر آن دلی که ترا، سیدی بدان نظرست

خطر گرفت اگرچه حقیر و بی‌خطرست

تکه ۱۸

اگرچه خرد یکی شاخک گیاه بود

که تو بدو نگری زادسرو غاتفرست

تکه ۱۹

هر آن دلی که نهفتست زیر هفت زمین

که تو بدو نگری همتش ز عرش برست

تکه ۲۰

صاحب خبران دارم آنجا که تو هستی

یک دم زدن از حال تو غافل نیم ای دوست

تکه ۲۱

ای ترک جان نکرده و جانانت آرزوست

زنار نابریده و ایمانت آرزوست

در هیچ وقت خدمت مردی نکرده‌ای

و آنگه نشسته صحبت مردانت آرزوست

تکه ۲۲

رنج مردم ز پیشی و بیشیست

راحت و ایمنی ز درویشیست

بر گزین زین جهان یکی و بس

گرت با دانش و خرد خویشیست

تکه ۲۳

از دوست پیام آمد کاراسته کن کار

مهر دل پیش آر و فضول از ره بردار

اینست شریعت

اینست طریقت

تکه ۲۴

ای روی تو چو روز دلیل موحدان

وی موی تو چنان چو شب ملحد از لحد

ای من مقدم از همه عشاق چون تویی

مر حسن را مقدم چون از کلام قد

مکی به کعبه فخر کند مصریان به نیل

ترسا به اسقف و علوی به افتخار جد

فخر رهی بدان دو سیه چشمکان تست

کامد پدید زیر نقاب از بر دو خد

تکه ۲۵

از دوست به هر چیز چرا بایدت آزرد

کین عیش چنین باشد گه شادی و گه درد

گر خوار کند مهتر خواری نکند عیب

چون باز نوازد شود آن داغ جفا سرد

صد نیک به یک بد نتوان کرد فراموش

گر خار بر اندیشی خرما نتوان خورد

او خشم همی گیرد تو عذر همی خواه

هر روز به نو یار دگر می‌نتوان نکرد

تکه ۲۶

آری چنین کنند کریمان که شاه کرد

سوی رهی بچشم بزرگی نگاه کرد

تکه ۲۷

هر آن شمعی که ایزد برفروزد

کسی کش پف کند سبلت بسوزد

تکه ۲۸

برون ز گوشه بهشت برین سقر باشد

فزون ز توشه شکر معده بار خر باشد

هر آنکه توشهٔ روزی و گوشه‌ای دارد

به راستی ملک ملک بحر و بر باشد

زیادت از سرت ار یک کله بدست آری

به خاکپای قناعت که درد سر باشد

تکه ۲۹

عاشقی خواهی که تا پایان بری

بس که بپسندید باید ناپسند

زشت باید دید و انگارید خوب

زهر باید خورد و انگارید قند

توسنی کردم ندانستم همی

کز کشیدن سخت‌تر گردد کمند

تکه ۳۰

با خلق هر کرم که کند هم خدا کند

باشد که ناگهی نگهی هم بما کند

تکه ۳۱

مرا تو راحت جانی معاینه نه خبر

کرا معاینه آمد خبر چه سود کند

تکه ۳۲

هیچ صورتگر بصد سال از بدایع وزنگار

آن نداند کرد و نتواند که یک باران کند

تکه ۳۳

او درین فکر تا به ما چه کند

ما درین فکر تا خدا چه کند

تکه ۳۴

ما دل آسوده تا خدا چه کند

خواجه در حیله تا به ما چه کند

تکه ۳۵

بزیر قبهٔ تقدیس مست مستانند

که هر چه هست همه صورت خدا دانند

تکه ۳۶

کار همه راست چنانکه بباید

حال شادیست شاد باشی شاید

انده و اندیشه را دراز چه داری

دولت تو خود همان کند که بباید

رای وزیران ترا به کار نیاید

هر چه صوابست بخت خود فرماید

چرخ نیارد بدیل تو ز خلایق

وانکه ترا زاد نیز چون تو نزاید

ایزد هرگز دری نبندد بر تو

تا صد دیگر به بهتری نگشاید

تکه ۳۷

خوش آید او را چون من بناخوشی باشم

مرا که خوشی او بود ناخوشی شاید

مرا چو گریان بیند بخندد از شادی

مرا چو کاسته بیند کرشمه بفزاید

تکه ۳۸

هر باد که از سوی بخارا بمن آید

با بوی گل و مشک و نسیم سمن آید

بر هر زن و هر مرد کجا بروزد آن باد

گویی مگر آن باد همی از ختن آید

تکه ۳۹

نی نی ز ختن باد چنان خوش نوزد هیچ

کان باد همی از بر معشوق من آید

هر شب نگرانم به یمن تا تو بر آیی

زیرا که سهیلی و سهیل از یمن آید

کوشم که بپوشم صنما نام تو از خلق

تا نام تو کم در دهن انجمن آید

با هر که سخن گویم اگر خواهم و گر نی

اول سخنم نام تو اندر دهن آید

تکه ۴۰

بده تو بار خدایا درین خجسته سفر

هزار نصرت و شادی هزار فتح و ظفر

به حق چار محمد به حق چار علی

بدو حسن به حسین و به موسی و جعفر

تکه ۴۱

چیست ازین خوبتر در همه آفاق کار

دوست به نزدیک دوست یار به نزدیک یار

دوست بر دوست رفت یار به نزدیک یار

خوشتر ازین در جهان هیچ نبوده‌است کار

تکه ۴۲

خوبتر اندر جهان ازین چه بود کار

دوست بر دوست رفت و یار بر یار

آن همه اندوه بود و این همه شادی

آن همه گفتار بود و این همه کردار

دوست بر دوست رفت یار بر یار

خوشتر ازین هیچ در جهان نبود کار

تکه ۴۳

حق تعالی که مالک الملکست

لیس فی الملک غیره مالک

برساند به یکدگر ما را

انه قادر علی ذلک

تکه ۴۴

معدن شادیست این معدن جود و کرم

قبلهٔ ما روی یار قبلهٔ هر کس حرم

تکه ۴۵

دریغم آید خواندن گزاف وار دو نام

بزرگوار دو نام از گزاف خواندن عام

یکی که خوبان را یکسره نکو خوانند

دگر که عاشق گویند عاشقان را نام

دریغم آید چون مر ترا نکو خوانند

دریغم آید چون بر رهیت عاشق نام

تکه ۴۶

نظری فگن به حالم که ز دست رفت کارم

به کسم مکن حواله که بجز تو کس ندارم

تو چو صاحب عطایی طلب منست از تو

چو تو غالبی بهر کس به تو خویش می‌سپارم

تکه ۴۷

بوالعجب یاری ای یار خراسانی

بندهٔ بوالعجبی‌های خراسانم

تکه ۴۸

همه جمال تو بینم چو دیده باز کنم

همه تنم دل گردد که با تو راز کنم

حرام دارم با دیگران سخن گفتن

کجا حدیث تو آمد سخن دراز کنم

تکه ۴۹

مدتی هست که ما از خم وحدت مستیم

شیشهٔ کثرت این طایفه را بشکستیم

اینکه گویند فنا هست غلط میگویند

تا خدا هست درین معرکه ما هم هستیم

تکه ۵۰

بس که جستم تا بیابم من از آن دلبر نشان

تا گمان اندر یقین گم شد یقین اندر گمان

تا که می‌جستم ندیدم تا بدیدم گم شدم

گم شده گم کرده را هرگز کجا یابد نشان

در خیال من نیامد در یقینم هم نبود

بی نشانی که صواب آید ازو دادن نشان

چند گاهی عاشقی برزیدم و پنداشتم

خویشتن شهره بکرده کو چنین و من چنان

در حقیقت چون بدیدم زو خیالی هم نبود

عاشق و معشوق من بودم ببین این داستان

تکه ۵۱

تعویذ گشت خوی بدان روی خوب را

ورنه به چشم بد بخورندیش مردمان

تکه ۵۲

تو چنانی که ترا بخت چنانست و چنان

من چنینم که مرا بخت چنینست و چنین

تکه ۵۳

با عاشقان نشین و همه عاشقی گزین

با هر که نیست عاشق کم گوی و کم نشین

باشد که در وصال تو بینند روی دوست

تو نیز در میانهٔ ایشان نه‌ای ببین

تکه ۵۴

ترا روی زرد و مرا روی زرد

تو از مهر و ماه و من از مهر ماه

تکه ۵۵

بر فلک بر دو مرد پیشه ورند

آن یکی درزی آن دگر جولاه

این ندوزد مگر قبای ملوک

و آن نبافد مگر گلیم سیاه

تکه ۵۶

ما و همین دوغ وا و ترب و ترینه

پختهٔ امروز یا ز باقی دینه

عز ولایت به ذل عزل نیرزد

گرچه ترا نور حاج تا به مدینه

تکه ۵۷

حال عالم سر بسر پرسیدم از فرزانه‌ای

گفت: یا خاکیست یا بادیست یا افسانه‌ای

گفتمش، آن کس که او اندر طلب پویان بود؟

گفت: یا کوریست یا کریست یا دیوانه‌ای

گفتمش: احوال عمر ما چه باشد عمر چیست؟

گفت: یا برقیست یا شمعیست یا پروانه‌ای

بر مثال قطرهٔ برفست در فصل تموز

هیچ عاقل در چنین جاگاه سازد خانه‌ای

یا مثال سیل خانست آب در فصل بهار

هیچ زیرک در چنین منزل فشاند دانه‌ای

فیلسوفی گفت: اندر جانب هندوستان

حکمتی دیدم نوشته بر در بت خانه‌ای

گفتم: آن حکمت چه حکمت بود؟ گفت: این حکمتست

آدمی را سنگ و شیشه چرخ چون دیوانه‌ای

نعمت دنیا و دنیا نزد حق بیگانه است

هیچ عاقل مهر ورزد با چنین بیگانه‌ای؟

تکه ۵۸

ای بار خدا به حق هستی

شش چیز مرا مدد فرستی

ایمان و امان و تن درستی

فتح و فرج و فراخ دستی

تکه ۵۹

ای ساقی پیش آر ز سرمایهٔ شادی

زان می‌که همی تابد چون تاج قبادی

زان باده که با بوی گل و گونهٔ لعلست

قفل در کرمست و کلید در شادی

تکه ۶۰

ایا بر جان ما ماهر چو بر شطرنج اهوازی

چو ما را شاه مات آید ترا سپری شود بازی

تکه ۶۱

تنگ دلی نی و دل تنگ نی

تنگدلان را بر ما رنگ نی

تکه ۶۲

صاحب خبران دارم آنجا که تو هستی

یا جمله مرا هستی یا عهد شکستی

یک دم زدن از حال تو غافل نیم ای دوست

صاحب خبران دارم آنجا که تو هستی

ابوسعید ابوالخیر

رباعیات

ابیات پراکنده