معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

http://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی http://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ فایز دشتستانی

زایر محمدعلی دشتی متخلص به فایز و مشهور به فایز دشتستانی (۱۲۱۳-۱۲۸۹ ه ش) دوبیتی‌سرای اهل شهرستان دشتی استان بوشهر است که دوبیتی‌هایش او را از نمایندگان شاخص شعر عامه و ادبیات فولکلوریک نموده است. شماره دوبیتی‌های فایز به درستی معلوم نیست، در برخی جزوه‌ها تعداد دوبیتی‌های این شاعر را به تفاوت بین ۱۳۴ ـ ۲۷۹ ـ ۲۸۲ ـ ۳۳۲ ذکر کرده‌اند. او تقریباً در همه دوبیتی‌هایش از تخلص بهره می‌گیرد و بیشتر از هر چیز عشق به «پری» و بیان سوز هجرانش را به نمایش می‌گذارد. اشعار فایز به همت آقای امیرحسین موسوی از طریق گنجور در دسترس علاقمندان ادبیات فارسی قرار گرفته است.

دوبیتی‌ها

دو بیتی شمارهٔ ۱ : مرا خلد برین دی بودیم جا

دو بیتی شمارهٔ ۲ : اگر خواهی بسوزانی جهان را

دو بیتی شمارهٔ ۳ : به رخ جا داده‌ای زلف سیه را

دو بیتی شمارهٔ ۴ : به زیر پرده آن روی دل‌آرا

دو بیتی شمارهٔ ۵ : صنم تا کی دل ما را کنی آب

دو بیتی شمارهٔ ۶ : سحرگه زورق سیمین مهتاب

دو بیتی شمارهٔ ۷ : دلم در نزد جانان است امشب

دو بیتی شمارهٔ ۸ : نسیم روح‌پرور دارد امشب

دو بیتی شمارهٔ ۹ : سوار خنگ خوش‌رفتارم امشب

دو بیتی شمارهٔ ۱۰ : بگو با دلبر ترسایی امشب

دو بیتی شمارهٔ ۱۱ : بتا بر طرف معجر کن نقابت

دو بیتی شمارهٔ ۱۲ : اگر از رخ براندازی نقابت

دو بیتی شمارهٔ ۱۳ : عرق بر چهره‌ات گل یا گلاب است

دو بیتی شمارهٔ ۱۴ : به دوشش گیسوان خوش دلپسند است

دو بیتی شمارهٔ ۱۵ : رخ تو آتش و زلف تو دود است

دو بیتی شمارهٔ ۱۶ : دل آگه چه محتاج برید است؟

دو بیتی شمارهٔ ۱۷ : مرا این زندگی از بوی یار است

دو بیتی شمارهٔ ۱۸ : دلا امشب نه وقت قال و قیل است

دو بیتی شمارهٔ ۱۹ : هنوزم بوی زلفش در مشام است

دو بیتی شمارهٔ ۲۰ : مرا در پیش راهی پر ز بیم است

دو بیتی شمارهٔ ۲۱ : سر زلف تو جانا لام و میم است

دو بیتی شمارهٔ ۲۲ : نه هر آهوی دشت آهوی چین است

دو بیتی شمارهٔ ۲۳ : هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست

دو بیتی شمارهٔ ۲۴ : اگر در عهد، ابروت منکر ماست

دو بیتی شمارهٔ ۲۵ : نه هر رخشنده کوکب آفتابست

دو بیتی شمارهٔ ۲۶ : نگارا شربت از لبهات بفرست

دو بیتی شمارهٔ ۲۷ : اگر دوران دهد بر بادم ای دوست

دو بیتی شمارهٔ ۲۸ : رخت تا در نظر می‌آرم ای دوست

دو بیتی شمارهٔ ۲۹ : اگر دانی که فردا محشری نیست

دو بیتی شمارهٔ ۳۰ : برفت آن یار و از ما مهر برداشت

دو بیتی شمارهٔ ۳۱ : خداوندا جوانیم به سر رفت

دو بیتی شمارهٔ ۳۲ : ندارم راحتی جز رنج و زحمت

دو بیتی شمارهٔ ۳۳ : کنم مدح خم ابروت یا روت

دو بیتی شمارهٔ ۳۴ : بیا تا برگ گل نارفته بر باد

دو بیتی شمارهٔ ۳۵ : ز آب و آتش و از خاک و از باد

دو بیتی شمارهٔ ۳۶ : بت زورق‌نشینم در امان باد

دو بیتی شمارهٔ ۳۷ : مرا زان روز قصه مشکل افتاد

دو بیتی شمارهٔ ۳۸ : صبا دوشم ز جانان این خبر داد

دو بیتی شمارهٔ ۳۹ : ز من گشتی جدا ای سرو آزاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۰ : اگر دورم من از تو ای پریزاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۱ : شب آمد تا شب وصلم دهد یاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۲ : نه یادم می‌کنی نه می‌روی یاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۳ : به دل گفتم مکن اینقدر فریاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۴ : سهی سرو، این قد و بالا ندارد

دو بیتی شمارهٔ ۴۵ : بتی کز ناز پا بر دل گذارد

دو بیتی شمارهٔ ۴۶ : مرا هم ساق و هم زانو کند درد

دو بیتی شمارهٔ ۴۷ : ره عشق است باید زان حذر کرد

دو بیتی شمارهٔ ۴۸ : دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد

دو بیتی شمارهٔ ۴۹ : سحر دل، خود به خود فریاد می‌کرد

دو بیتی شمارهٔ ۵۰ : سحر، دل ناله‌های زار می‌کرد

دو بیتی شمارهٔ ۵۱ : بتم سرپنجه با لوح و قلم زد

دو بیتی شمارهٔ ۵۲ : اگر آهی کشم افلاک سوزد

دو بیتی شمارهٔ ۵۳ : دل من همچو هدهد در سبا شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۴ : سر و زلف تو آشوب جهان شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۵ : دلم از فرقت روی تو خون شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۶ : بهار آمد زمین فیروزه‌گون شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۷ : بتا ختم رسل پیغمبری شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۸ : دلم را جز تو کس دلبر نباشد

دو بیتی شمارهٔ ۵۹ : بهشت از روی تو بهتر نباشد

دو بیتی شمارهٔ ۶۰ : مرا تا دل به تن تسلیم کردند

دو بیتی شمارهٔ ۶۱ : فلک، از جور تو دل پر ز خون بود

دو بیتی شمارهٔ ۶۲ : صنم عشق تو همچون نار نمرود

دو بیتی شمارهٔ ۶۳ : مرا شب سیل آه از دل برآید

دو بیتی شمارهٔ ۶۴ : دلا گر زار گریم بر تو شاید

دو بیتی شمارهٔ ۶۵ : بگو تا دلبر حورم بیاید

دو بیتی شمارهٔ ۶۶ : پری‌رویان سلام از من رسانید

دو بیتی شمارهٔ ۶۷ : بتا بیژن‌صفت در چه گرفتار

دو بیتی شمارهٔ ۶۸ : دل و شوق و خیال و مهر هر چار

دو بیتی شمارهٔ ۶۹ : دلا از بی‌وفایان دست بردار

دو بیتی شمارهٔ ۷۰ : گذشت ایام گل ای بلبل زار

دو بیتی شمارهٔ ۷۱ : سحر در خواب دیدم با دل زار

دو بیتی شمارهٔ ۷۲ : سحرگه ز نوای مرغ گلزار

دو بیتی شمارهٔ ۷۳ : لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

دو بیتی شمارهٔ ۷۴ : به هرجا بگذرد آن ماه رخسار

دو بیتی شمارهٔ ۷۵ : گهی که یادم آمد صحبت یار

دو بیتی شمارهٔ ۷۶ : عجب دارم ز سرو قامت یار

دو بیتی شمارهٔ ۷۷ : به زیر زلف مشکین عارض یار

دو بیتی شمارهٔ ۷۸ : سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

دو بیتی شمارهٔ ۷۹ : مکش سرمه به چشم نازپرور

دو بیتی شمارهٔ ۸۰ : من از عهد جوانی تا شدم پیر

دو بیتی شمارهٔ ۸۱ : دل من در خم زلفت گره گیر

دو بیتی شمارهٔ ۸۲ : دلم در حلقه زلفش گره گیر

دو بیتی شمارهٔ ۸۳ : مسلمانان گرفتار دلستم

دو بیتی شمارهٔ ۸۴ : چرا از دلبر حورا سرشتم

دو بیتی شمارهٔ ۸۵ : ندانم خواب یا بیدار بودم

دو بیتی شمارهٔ ۸۶ : فراق لاله‌رویان ساخت کارم

دو بیتی شمارهٔ ۸۷ : مگر یار آمده بر پشت بامم

دو بیتی شمارهٔ ۸۸ : تو بر من بگذری چون برق رخشان

دو بیتی شمارهٔ ۸۹ : خیال کشتن من داشت جانان

دو بیتی شمارهٔ ۹۰ : پس از ببریدن و پیوند جانان

دو بیتی شمارهٔ ۹۱ : مه بالانشین، پایین نظر کن

دو بیتی شمارهٔ ۹۲ : مرو ای جان شیرین از بر من

دو بیتی شمارهٔ ۹۳ : اگر هنگام مردن دلبر من

دو بیتی شمارهٔ ۹۴ : به سیر باغ رفتم باختم من

دو بیتی شمارهٔ ۹۵ : خم ابروست یا شمشیر بهمن

دو بیتی شمارهٔ ۹۶ : ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

دو بیتی شمارهٔ ۹۷ : دل از من چشم شهلا دلبر از تو

دو بیتی شمارهٔ ۹۸ : دلا تا چند در آزارم از تو

دو بیتی شمارهٔ ۹۹ : دو گیسو را به دوش انداختی تو

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۰ : نسیم، امشب عجب دفع غمی تو

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۱ : نگفتم جا مده بر چهره گیسو

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۲ : خوش لحان مرغکی وقت سحرگاه

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۳ : نسیم آهسته آهسته سحرگاه

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۴ : دلم از بس که دنبال تو گشته

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۵ : غم و غصه تن و جانم گرفته

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۶ : پری‌رویان به ما کردند نظاره

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۷ : به زیر زلف برق گوشواره

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۸ : ندانم ای غزالم از چه دشتی

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۹ : بتا در گوش، گوش آویز داری

دو بیتی شمارهٔ ۱۱۰ : خروس امشب بداده هرزه‌خوانی

دو بیتی شمارهٔ ۱۱۱ : به قامت مظهر سرو رسایی

دو بیتی شمارهٔ ۱۱۲ : نمی‌بینم ز مردم آشنایی

دو بیتی شمارهٔ ۱

مرا خلد برین دی بودیم جا

کنونم دوزخ است امروز ماوا

نمانده دی نماند فایز امروز

خدا داند چه باشد حال فردا

دو بیتی شمارهٔ ۲

اگر خواهی بسوزانی جهان را

رخی بنما بیفشان گیسوان را

بت فایز اشارت کن به ابروت

بکش تیغ و بکش پیر و جوان را

دو بیتی شمارهٔ ۳

به رخ جا داده‌ای زلف سیه را

به کام عقرب افکندی تو مه را

که دیده عقرب جراره فایز؟

زند پهلو به ماه چارده را

دو بیتی شمارهٔ ۴

به زیر پرده آن روی دل‌آرا

بود چون شمع در فانوس پیدا

دل فایز چو پروانه به دورش

مدامش سوختن باشد تمنا

دو بیتی شمارهٔ ۵

صنم تا کی دل ما را کنی آب

دل نازک ندارد اینقدر تاب

اگر تو راست می‌گویی به فایز

به بیداری بیا پیشم نه در خواب

دو بیتی شمارهٔ ۶

سحرگه زورق سیمین مهتاب

چو در دریای اخضر گشت غرقاب

بت فایز ز هامون سر برآورد

دوباره شد شب مهتاب احباب

دو بیتی شمارهٔ ۷

دلم در نزد جانان است امشب

چو مرغ نیم بریانست امشب

کبابی از دل فایز بسازید

که سرو ناز مهمان است امشب

دو بیتی شمارهٔ ۸

نسیم روح‌پرور دارد امشب

شمیم زلف دلبر دارد امشب

گمانم یار در راه است، فایز

که این دل شور در سر دارد امشب

دو بیتی شمارهٔ ۹

سوار خنگ خوش‌رفتارم امشب

روانه جانب دلدارم امشب

چو سلطان حبش فایز ز شوقش

جهان زیر نگین پندارم امشب

دو بیتی شمارهٔ ۱۰

بگو با دلبر ترسایی امشب

چه می‌شد گر که بی ترس آیی امشب

لبان خشک فایز را ز رحمت

بر آن لعل لب ترسایی امشب

دو بیتی شمارهٔ ۱۱

بتا بر طرف معجر کن نقابت

مهل بی‌پرده مانند آفتابت

بت فایز بپوشان رخ که ترسم

شبی نامحرمی بیند به خوابت

دو بیتی شمارهٔ ۱۲

اگر از رخ براندازی نقابت

کنند مردم خیال آفتابت

از این پوشیده‌ای رخ، یار فایز

که ترسی شب کسی بیند به خوابت؟

دو بیتی شمارهٔ ۱۳

عرق بر چهره‌ات گل یا گلاب است

و یا پروین به روی ماهتابست؟

نشانده یار فایز نقره بر آل

و یا بر آتش تر خشک آب است؟

دو بیتی شمارهٔ ۱۴

به دوشش گیسوان خوش دلپسند است

که این مخصوص آن قد بلند است

حمایل‌های گیسو، یار فایز

تو گویی جنگجویی با کمند است

دو بیتی شمارهٔ ۱۵

رخ تو آتش و زلف تو دود است

مرا زین سرد‌مهری‌ها چه سود است؟

چو فایز در بیابان تشنه جان داد

چه حاصل در صفاهان زنده‌رود است

دو بیتی شمارهٔ ۱۶

دل آگه چه محتاج برید است؟

چه حاجتمند پیغام و نوید است؟

خبر از حال فایز یار دارد

چه لازم دیگرش گفت و شنید است؟

دو بیتی شمارهٔ ۱۷

مرا این زندگی از بوی یار است

وگرنه جان بدین پیکر چه کارست؟

کنون که هست فایز زنده ز آنست

دو چشم و دل به راه انتظار است

دو بیتی شمارهٔ ۱۸

دلا امشب نه وقت قال و قیل است

نه هنگام حکایات طویل است

ببین فایز! قوافل در قوافل

به هر جانب صدای الرحیل است

دو بیتی شمارهٔ ۱۹

هنوزم بوی زلفش در مشام است

هنوزم ذوق لبهایش به کام است

کجا فایز شود از ناله خاموش

مگر آن دم که در خاکش مقام است

دو بیتی شمارهٔ ۲۰

مرا در پیش راهی پر ز بیم است

ازین ره در دلم خوفی عظیم است

برو فایز میندیش از مهابت

که آنجا حکم یا رب رحیم است

دو بیتی شمارهٔ ۲۱

سر زلف تو جانا لام و میم است

چو بسم الله الرحمن الرحیم است

به هفتاد و دو ملت برده حسنت

قدم از هجر تو مانند جیم است

دو بیتی شمارهٔ ۲۲

نه هر آهوی دشت آهوی چین است

نه هر گاوی که بینی عنبرین است

نه هر یاری وفادار است، فایز

وفا در خطه ارمن زمین است

دو بیتی شمارهٔ ۲۳

هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست

لبش خشک و دو چشمش مست و شیداست

بود فایز مثال روزه‌داران

اگر تیرش زنی خونش نه پیداست

دو بیتی شمارهٔ ۲۴

اگر در عهد، ابروت منکر ماست

ولی تصدیق تو آن چشم شهلاست

لب و دندان و زلف و خال، فایز

مرا زین چار شاهد قطع دعواست

دو بیتی شمارهٔ ۲۵

نه هر رخشنده کوکب آفتابست

نه هر پیغمبری صاحب کتابست

نه هر شیرین شود معشوقه، فایز

نه هر آب روان بینی گلابست

دو بیتی شمارهٔ ۲۶

نگارا شربت از لبهات بفرست

گلاب از گوشه چشمات بفرست

برای توتیای چشم فایز

کف دستی ز خاک پات بفرست

دو بیتی شمارهٔ ۲۷

اگر دوران دهد بر بادم ای دوست

وگر هجران کند بنیادم ای دوست

مکن باور که فایز چشم و زلفش

رود از خاطر و از یادم ای دوست

دو بیتی شمارهٔ ۲۸

رخت تا در نظر می‌آرم ای دوست

خودم را زنده می‌پندارم ای دوست

ولی چون تو برفتی یار فایز

بگو این دل به کی بسپارم ای دوست

دو بیتی شمارهٔ ۲۹

اگر دانی که فردا محشری نیست

سوال و پرسش و پیغمبری نیست

بتاز اسب جفا تا می‌توانی

که فایز را سپاه و لشکری نیست

دو بیتی شمارهٔ ۳۰

برفت آن یار و از ما مهر برداشت

خیالش هم مرا آسوده نگذاشت

به فایز آنچه کرده آن جفاجو

نه باور کرد دل، نه عقل پنداشت

دو بیتی شمارهٔ ۳۱

خداوندا جوانیم به سر رفت

درخت شادکامی بی ثمر رفت

درخت شادکامی عمر فایز

سر شام آمد و بانگ سحر رفت

دو بیتی شمارهٔ ۳۲

ندارم راحتی جز رنج و زحمت

به جز خواری و دشواری و محنت

دل فایز به پیری کرده پرواز

به باغ گلرخان چون اشتر مست

دو بیتی شمارهٔ ۳۳

کنم مدح خم ابروت یا روت

نهم نام لب یاقوت یا قوت

یقینم هست فایز زنده گردد

رسد بر تخته تابوت تابوت

دو بیتی شمارهٔ ۳۴

بیا تا برگ گل نارفته بر باد

گلی چینیم و بنشینیم دلشاد

بت فایز مکن تاخیر چندان

که تعجیل است عمر آدمیزاد

دو بیتی شمارهٔ ۳۵

ز آب و آتش و از خاک و از باد

خدا رخسار خوبان را صفا داد

چو چشم ما نظر بگشاد، فایز

غضو ابصارکم را کرد ارشاد

دو بیتی شمارهٔ ۳۶

بت زورق‌نشینم در امان باد

خدایش از بلایا حرز جان باد

به دریا باد فایز یارش الیاس

به صحرا خضر با وی هم‌عنان باد

دو بیتی شمارهٔ ۳۷

مرا زان روز قصه مشکل افتاد

که کار من رجوعش با دل افتاد

ملامتهای خلق و خیر فایز

همه بی صرفه و بی حاصل افتاد

دو بیتی شمارهٔ ۳۸

صبا دوشم ز جانان این خبر داد

که هی هی نخل امیدت ثمر داد

به پای خویش فایز، یارت آمد

خدایت دولت بی دردسر داد

دو بیتی شمارهٔ ۳۹

ز من گشتی جدا ای سرو آزاد

نبودم یک زمانی بی تو دلشاد

چه کردم ای مه فایز که هرگز

نه یادم کردی و نه رفتی از یاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۰

اگر دورم من از تو ای پریزاد

فراموشم نکن زنهار زنهار

همان عهدی که با تو بست فایز

وفادارم اگر هستی وفادار

دو بیتی شمارهٔ ۴۱

شب آمد تا شب وصلم دهد یاد

دهد خاک وجودم جمله بر باد

یقین می‌سوخت فایز ز آتش دل

نمی‌کردش گر آب دیده امداد

دو بیتی شمارهٔ ۴۲

نه یادم می‌کنی نه می‌روی یاد

به نیکی باد یادت ای پریزاد

عجب نبود کنی فایز فراموش

فراموشی‌ست رسم آدمیزاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۳

به دل گفتم مکن اینقدر فریاد

که اندر خرمن صبر آتش افتاد

بسوزد هستی فایز، سراپا

گهی کان چشم شهلا آیدم یاد

دو بیتی شمارهٔ ۴۴

سهی سرو، این قد و بالا ندارد

گل احمر چنین سیما ندارد

نه در جنت، نه باغ خلد، فایز

خدا حوری چنین زیبا ندارد

دو بیتی شمارهٔ ۴۵

بتی کز ناز پا بر دل گذارد

ستم باشد که پا بر گل گذارد

تمنایی که دارد یار فایز

به چشم ما قدم مشکل گذارد

دو بیتی شمارهٔ ۴۶

مرا هم ساق و هم زانو کند درد

کمر با ساعد و بازو کند درد

به هر عضو تو فایز پیری آمد

جوانی رفت و جای او کند درد

دو بیتی شمارهٔ ۴۷

ره عشق است باید زان حذر کرد

به اول گام باید ترک سر کرد

نه راه هرکس است این راه، فایز

خوشا آن شیردل کاو این سفر کرد

دو بیتی شمارهٔ ۴۸

دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد

لب لعل و رخت روزم سیه کرد

مکن عشوه دگر بر فایز زار

که ابروی کجت جانم تبه کرد

دو بیتی شمارهٔ ۴۹

سحر دل، خود به خود فریاد می‌کرد

از این فریاد، خاطر شاد می‌کرد

سراپا شمع سان می‌سوخت فایز

مگر عهد جوانی یاد می‌کرد

دو بیتی شمارهٔ ۵۰

سحر، دل ناله‌های زار می‌کرد

چنان که دیده را خونبار می‌کرد

شکایت‌های ایام جوانی

به فایز یک به یک اظهار می‌کرد

دو بیتی شمارهٔ ۵۱

بتم سرپنجه با لوح و قلم زد

زمین و آسمان از نو به هم زد

پس پرده درآمد یار فایز

چو خورشیدی که از مشرق علم زد

دو بیتی شمارهٔ ۵۲

اگر آهی کشم افلاک سوزد

در و دشت و بیابان پاک سوزد

اگر آهی کشد فایز از این دل

یقین دارم گل نمناک سوزد

دو بیتی شمارهٔ ۵۳

دل من همچو هدهد در سبا شد

خیالم چون سلیمان در قفا شد

دل فایز ز استحضار بلقیس

مثال آصف بن برخیا شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۴

سر و زلف تو آشوب جهان شد

اسیر زلف تو پیر و جوان شد

هنوزم اول دنیاست، فایز

که برپا فتنه آخر زمان شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۵

دلم از فرقت روی تو خون شد

سرشکم چون رخ تو لاله‌گون شد

به عمری آرزو کردم که گویی

که ای فایز! سرانجام تو چون شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۶

بهار آمد زمین فیروزه‌گون شد

به عزم سیر، دلدارم برون شد

به گل‌چیدن درآمد یار فایز

همه گل‌ها ز خجلت سرنگون شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۷

بتا ختم رسل پیغمبری شد

به من روشن صفات دلبری شد

دو مثقال دلی که داشت فایز

به تاراج سر زلف پری شد

دو بیتی شمارهٔ ۵۸

دلم را جز تو کس دلبر نباشد

به جز شور توام در سر نباشد

دل فایز تو عمدا می‌کنی تنگ

که تا جای کس دیگر نباشد

دو بیتی شمارهٔ ۵۹

بهشت از روی تو بهتر نباشد

ز حوران حسن تو کمتر نباشد

از آن لعل لب و دندان، فایز

یقین دارم که در کوثر نباشد

دو بیتی شمارهٔ ۶۰

مرا تا دل به تن تسلیم کردند

همی مهر بتان تعلیم کردند

دل فایز بتان بردند یغما

ببردند و به هم تقسیم کردند

دو بیتی شمارهٔ ۶۱

فلک، از جور تو دل پر ز خون بود

غم و اندوه من از حد فزون بود

نه اکنون است ظلمش یار فایز

ز هنگام تولد تا کنون بود

دو بیتی شمارهٔ ۶۲

صنم عشق تو همچون نار نمرود

مرا در منجنیق عشق فرسود

خلیل آسا رود فایز در آتش

تو قل یا نار کونی برد کن زود

دو بیتی شمارهٔ ۶۳

مرا شب سیل آه از دل برآید

که یادم از دو زلف دلبر آید

نشیند چشم در ره، فایز هر شب

که شاید یارم از سویی درآید

دو بیتی شمارهٔ ۶۴

دلا گر زار گریم بر تو شاید

که هرجا تیری آید بر تو آید

دل فایز، مگر داری تو گوهر

که هر گلرخ تو را خواهد رباید

دو بیتی شمارهٔ ۶۵

بگو تا دلبر حورم بیاید

سفید و نازک و بورم بیاید

دمی که می‌رود تابوت فایز

بگو تا بر لب گورم بیاید

دو بیتی شمارهٔ ۶۶

پری‌رویان سلام از من رسانید

که ای سیمین‌تنان تا می‌توانید

ز پا افتاده‌ای را دست گیرید

چو فایز بی‌دلی از در مرانید

دو بیتی شمارهٔ ۶۷

بتا بیژن‌صفت در چه گرفتار

منیژه‌وار اگر هستی وفادار

کمند زلف بگشا چون تهمتن

تو فایز را ز چاه غم برون آر

دو بیتی شمارهٔ ۶۸

دل و شوق و خیال و مهر هر چار

کشانندم همی تا منزل یار

تو را این چار فایز دشمنانند

از این خصمان به مردی خود نگه دار

دو بیتی شمارهٔ ۶۹

دلا از بی‌وفایان دست بردار

برو با نیک‌خویان کن سر و کار

که فایز، از جفاهای زمانه

شده در دست مهرویان گرفتار

دو بیتی شمارهٔ ۷۰

گذشت ایام گل ای بلبل زار

بکن چون من ز هجران ناله بسیار

گل تو سر زند هر ساله از نو

گل فایز نمی‌روید دگر بار

دو بیتی شمارهٔ ۷۱

سحر در خواب دیدم با دل زار

که سر بنهاده‌ام در دامن یار

نبودم راضی از این خواب فایز

که تا محشر شوم ولله بیدار

دو بیتی شمارهٔ ۷۲

سحرگه ز نوای مرغ گلزار

سرم پرشور گشت و دیده بیدار

به هر گل بلبلی فایز نواخوان

چه خوش باشد نشستن یار با یار

دو بیتی شمارهٔ ۷۳

لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

بر و دوش و قد و بالا و رفتار

به جنت حور اگر فایز چنین است

بر احوالت به محشر گریه کن زار

دو بیتی شمارهٔ ۷۴

به هرجا بگذرد آن ماه رخسار

گریزد دین ز در، ایمان ز دیوار

دخیل ای یار فایز، رخ بپوشان

ز مردم روی خود پوشیده می‌دار

دو بیتی شمارهٔ ۷۵

گهی که یادم آمد صحبت یار

لب و دندان و زلف و چشم و رخسار

دل و دین و قرار و صبر فایز

فکندند در طلسم چار در چار

دو بیتی شمارهٔ ۷۶

عجب دارم ز سرو قامت یار

که مشک و لعل و گوهر آورد بار

دو گیسوهاش فایز مشک ناب است

لبانش لعل و دندان دُر شه‌وار

دو بیتی شمارهٔ ۷۷

به زیر زلف مشکین عارض یار

نمایان چون قمر اندر شب تار

چنان جلوه کند بر چشم، فایز

که زاغی برگ گل دارد به منقار

دو بیتی شمارهٔ ۷۸

سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

برون آید جهان گردد منور

خوش آن ساعت مه فایز ز مغرب

برون آید چو حوران بسته زیور

دو بیتی شمارهٔ ۷۹

مکش سرمه به چشم نازپرور

مکن روز مرا از شب سیه‌تر

نمی‌سوزد دلت از بهر فایز

چه خواهی گفت فردا روز محشر؟

دو بیتی شمارهٔ ۸۰

من از عهد جوانی تا شدم پیر

نکردم در جفای دوست تقصیر

چرا فایز وفا کرد و جفا دید

کنم با کوکب بختم چه تدبیر

دو بیتی شمارهٔ ۸۱

دل من در خم زلفت گره گیر

چنان شیری که افتاده به زنجیر

ترحم کن دمی بر فایز زار

مگر در مذهبت کردم چه تقصیر

دو بیتی شمارهٔ ۸۲

دلم در حلقه زلفش گره گیر

چو دزدان گرفتار به زنجیر

بپرسید ای هواداران فایز

از آن زنجیربان، ما را چه تقصیر

دو بیتی شمارهٔ ۸۳

مسلمانان گرفتار دلستم

ضعیف‌المال و بیمار دلستم

نبود اینقدر فایز بی‌بصیرت

کنون درمانده در کار دلستم

دو بیتی شمارهٔ ۸۴

چرا از دلبر حورا سرشتم

چو آدم دور از باغ بهشتم

به کام دل نشد فایز از او دور

بشد روز ازل این سرنوشتم

دو بیتی شمارهٔ ۸۵

ندانم خواب یا بیدار بودم

ز شوقش مست یا هشیار بودم

به باغ خلد فایز بود گویا

و یا سر در کنار یار بودم

دو بیتی شمارهٔ ۸۶

فراق لاله‌رویان ساخت کارم

ربود از کف عنان اختیارم

پس از صد سال بعد از مرگ فایز

گل حسرت بروید بر مزارم

دو بیتی شمارهٔ ۸۷

مگر یار آمده بر پشت بامم

که بوی جنت آید بر مشامم؟

فرود آ گرچه فایز نیست قابل

بیا بنشین نگه دار احترامم

دو بیتی شمارهٔ ۸۸

تو بر من بگذری چون برق رخشان

منت چون رعد اندر پی خروشان

ز باران سرشک چشم فایز

بروید لاله چون فصل بهاران

دو بیتی شمارهٔ ۸۹

خیال کشتن من داشت جانان

کدامین سنگدل کردش پشیمان

ندانست عید فایز آن زمانست

که گردد در منای دوست قربان

دو بیتی شمارهٔ ۹۰

پس از ببریدن و پیوند جانان

مرا خوش آمده از دادن جان

پس از مرگ جوانی همچو فایز

تو را خوش باد صحبت با رفیقان

دو بیتی شمارهٔ ۹۱

مه بالانشین، پایین نظر کن

به مسکینان کلامی مختصر کن

بتا فایز غریب این دیار است

محبت با غریبان بیشتر کن

دو بیتی شمارهٔ ۹۲

مرو ای جان شیرین از بر من

توقف کن که آید دلبر من

بده فایز به تلخی جان شیرین

که جانانت بگیرد سر به دامن

دو بیتی شمارهٔ ۹۳

اگر هنگام مردن دلبر من

نهد از مهر بر زانو سر من

بگیرد یار فایز را در آغوش

بسا آسان رود جان از تن من

دو بیتی شمارهٔ ۹۴

به سیر باغ رفتم باختم من

نظر بر نوگلی انداختم من

الهی دیده فایز شود کور

که دلبر آمد و نشناختم من

دو بیتی شمارهٔ ۹۵

خم ابروست یا شمشیر بهمن

مژه یا نیزه یا تیر تهمتن

بت فایز منیژه‌سان به یکبار

به چاهم درفکن مانند بیژن

دو بیتی شمارهٔ ۹۶

ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

خرامان رفتن و این وضع سنگین

کند مجبور فایز را در آخر

که مجنون‌وار خارج گردد از دین

دو بیتی شمارهٔ ۹۷

دل از من چشم شهلا دلبر از تو

لب خشکیده از من کوثر از تو

بنه بر جان فایز منت از لطف

سر از من سینه از من خنجر از تو

دو بیتی شمارهٔ ۹۸

دلا تا چند در آزارم از تو

گهی نالان، گهی بیمارم از تو

تو فایز در جهان بدنام کردی

برو ای دل که من بیزارم از تو

دو بیتی شمارهٔ ۹۹

دو گیسو را به دوش انداختی تو

ز ملک دل دو لشکر ساختی تو

به استمداد چشم و زلف و رخسار

به یکدم کار فایز ساختی تو

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۰

نسیم، امشب عجب دفع غمی تو

یقین دارم نه از این عالمی تو

شمیم زلف یار فایزستی

و یا ز انفاس بن مریمی تو؟

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۱

نگفتم جا مده بر چهره گیسو

مسوزان اندر آتش بچه هندو

بت فایز گمانم، کافرستی

که با آتش‌پرستی کرده‌ای خو

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۲

خوش لحان مرغکی وقت سحرگاه

مرا بیدار کرد از صوت دلخواه

زدی هی بال خواندی شعر فایز

که بر تو باد رحمت بارک‌الله

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۳

نسیم آهسته آهسته سحرگاه

روان شو سوی یار از راه و بیراه

بجنبان حلقه زنجیر زلفش

ز حال زار فایز سازش آگاه

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۴

دلم از بس که دنبال تو گشته

دل خون‌گشته پامال تو گشته

مگر در وقت مردن خون فایز

ترشح کرده و خال تو گشته

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۵

غم و غصه تن و جانم گرفته

فراق یا دامانم گرفته

به کشتی اجل فایز سوار است

میان آب، طوفانم گرفته

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۶

پری‌رویان به ما کردند نظاره

یکی چون ماه و باقی چون ستاره

کمان ابرو و مژگان تیز کردند

زدند بر جان فایز چون هزاره

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۷

به زیر زلف برق گوشواره

زدی بر خرمن عمرم شراره

بیا فایز که از نو آتش طور

تجلی کرده بر موسی دوباره

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۸

ندانم ای غزالم از چه دشتی

در ایام جوانی خوش گذشتی

گذشتی از بر چشمان فایز

چو عمر رفته رفتی برنگشتی

دو بیتی شمارهٔ ۱۰۹

بتا در گوش، گوش آویز داری

لب می‌گون شکّرریز داری

بشارت می‌دهد این دل به فایز

دلی در سینه مهرانگیز داری

دو بیتی شمارهٔ ۱۱۰

خروس امشب بداده هرزه‌خوانی

مگر وقت سحر امشب ندانی؟

اگر بیداد گردد یار فایز

به بالت تیر تا شهپر نشانی

دو بیتی شمارهٔ ۱۱۱

به قامت مظهر سرو رسایی

به طلعت دلفریب و جانفزایی

تو با این قامت و حسن خداداد

هزار افسوس ای مه، بی‌وفایی

دو بیتی شمارهٔ ۱۱۲

نمی‌بینم ز مردم آشنایی

نمی‌آید ز کس بوی وفایی

مده فایز به وصل گلرخان دل

که آخر می‌کشندت از جدایی

فایز دشتستانی

دوبیتی‌ها