معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ آشفتهٔ شیرازی

محمد کاظم آشفتهٔ شیرازی (۱۲۰۰- ۱۲۸۸ هجری قمری)، شاعر و صاحب‌منصب دیوانی عصر قاجار است. او فرزند آقامحمدجعفر کدخدا بود و در خانواده‎ای سرشناس و متمکن در شیراز به دنیا آمد. در اوان جوانی علم عروض و محاسبات دفتری را فرا گرفت و با ادب پارسی و عربی آشنا شد. او خط نستعلیق و شکسته را خوش می‎نوشت. این ویژگیها و نیز اعتبار خانوادگی او سبب شد که وی در کارهای دیوانی ترقی کند. در ۱۲۷۰ق پس از انتقال حسام‎السلطنه مرادمیرزا از فرمانفرمایی فارس به ولایت خراسان، با او به آن دیار رفت و به کلانتری مشهد و امارت دیوان‌خانهٔ عدلیّهٔ خراسان منصوب شد. چهار سال در این مقام بود و سپس به شیراز بازگشت و به کشاورزی روی آورد و در این راه کارهای سودمند انجام داد که از آن جمله آوردن آب از رودخانهٔ کردستان به شهر بهبهان بود. وی به خاندان رسول اکرم(ص) ارادت و اعتقادی خاص داشت و در تعزیه‎داری و برپاداشتن مجالس یادبود بزرگان دین کوشا بود. شعر او بیشتر غزل، قصیده و مرثیه است. چکامهٔ او در مدح امیرالمؤمنین علی(ع) که در ۱۲۷۷ق به هنگام ولایت مؤیدالدوله ابوالفتح میرزا در شیراز سروده و در پایان آن به مدح ناصرالدین‎شاه، امین‎السلطان و مؤیدالدوله پرداخته و نیز ملمع او در وصف جوانی که شاعر در سفر حج او را دیده، از آثار برجستهٔ اوست. از لحاظ اشاره به وقایع تاریخی، برخی اشعار وی، چون قصیده‎ای در وصف زلزلهٔ شیراز، درخور اعتناست. غزلیات او عاشقانه است. او از شیوهٔ غزل‎سرایی سعدی و حافظ پیروی کرده و رباعی نیز می‎سروده است. احمد دیوان‌بیگی ‎دوست و تذکره‎نویس معاصر آشفته، اشعار او را بالغ بر سی هزار بیت، غزلیاتش را مطبوع‌تر از قصاید و مراثی او را مرغوب‌تر از غزلیاتش گزارش کرده است. دست‎نوشته‎های دیوان او در پانزده هزار بیت تا سال ۱۳۳۷ق در شیراز موجود بوده است. آقابزرگ تهرانی می‎گوید که نسخهٔ ناقصی از دیوان او را که اول و آخر آن افتاده بود و نزدیک ۷۵۰ بیت شعر داشت، نزد سیدمحمد موسوی جزایری در نجف دیده است. نمونه‎هایی از اشعار او را دیوان‌بیگی و رکن‎زاده آدمیت نقل کرده‎اند. وی در نجف اشرف مدفون است. آثار وی از روی نسخهٔ آماده شده به همت مرکز تحقیقات رایانه‌ای حوزه علمیه اصفهان در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

غزلیات

شمارهٔ ۱ : ای تو ز آغاز و انتها همه دانا

شمارهٔ ۲ : پرده برافتاد از جمال محمد

شمارهٔ ۳ : بسته بر آفتاب چو مشکین نقاب را

شمارهٔ ۴ : وقت صبوحست ای پسر برخیز و دردِهْ جام را

شمارهٔ ۵ : مشک فشان شد زتو باد صبا

شمارهٔ ۶ : بگشت باغ و گلستان مخوان مرا یارا

شمارهٔ ۷ : ما که بردیم بسر مرحله مهر و وفا را

شمارهٔ ۸ : خواهم که در هم بشکنم این طاق مینافام را

شمارهٔ ۹ : در آن سرا که برانند پادشایی را

شمارهٔ ۱۰ : گفتمش وقت تو کردیم دل ویران را

شمارهٔ ۱۱ : باد آورده بگلشن مژده نوروز را

شمارهٔ ۱۲ : گر زمن جان طلبد سر بنهم فرمان را

شمارهٔ ۱۳ : بیدوست پایدار نباشد نشست ما

شمارهٔ ۱۴ : ای لب لعل تو روح‌بخش مسیحا

شمارهٔ ۱۵ : چشم تو بربست از فسون بر خلق راه خواب را

شمارهٔ ۱۶ : بباغ حسن که کشت این نهال رعنا را

شمارهٔ ۱۷ : از شوق گل رویت رفتم به گلستان‌ها

شمارهٔ ۱۸ : باز دامان که زداین آتش سودای مرا

شمارهٔ ۱۹ : کمانداری که نتواند کشیدن کس کمانش را

شمارهٔ ۲۰ : دهد به باغ اگر جلوه قد دلجو را

شمارهٔ ۲۱ : بگویم ار ز غم عشق داستانی را

شمارهٔ ۲۲ : گر این کرشمه بود آن نگار ترسا را

شمارهٔ ۲۳ : نمی‌دانم چه افغانست در گلشن هزاران را

شمارهٔ ۲۴ : هر که ببازار عشق آرد جنس وفا

شمارهٔ ۲۵ : عین درمان شمرد عاشق بیماری را

شمارهٔ ۲۶ : زلف جادو بگسلاند حلقهٔ زنجیر را

شمارهٔ ۲۷ : هر که را حرفتی و عشق بود پیشه ما

شمارهٔ ۲۸ : ساقی بده آن جوهر یاقوت نسب را

شمارهٔ ۲۹ : ای از شکنج زلف تو بر پای دل زنجیرها

شمارهٔ ۳۰ : مدعی پنداشتی دور از در جانان مرا

شمارهٔ ۳۱ : عشق بعقل بارها کرده کارزارها ‏

شمارهٔ ۳۲ : داده دو ترک تو صلا باز سپاه ناز را

شمارهٔ ۳۳ : ای بلبل شوریده بکن تازه نفس را

شمارهٔ ۳۴ : خبر از حی مگر آورده کسی مجنون را

شمارهٔ ۳۵ : ای رفته و نشناخته قدر دل ما را

شمارهٔ ۳۶ : کیست که مژده آورد زان مه نوسفر مرا

شمارهٔ ۳۷ : که بر زلف سنبل زد این تاب‌ها

شمارهٔ ۳۸ : بیا ساقی شراب خوشگواری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۳۹ : با رخ تو مقابله کرده ام آفتاب را

شمارهٔ ۴۰ : مطرب به رقص آورده‌ای آن لعبت طناز را

شمارهٔ ۴۱ : پند بیهوده مگو ناصح بیهوش مرا

شمارهٔ ۴۲ : به صید خلق بتان تا گشاده بازو را

شمارهٔ ۴۳ : چند غواص بری گوهر عمانی را

شمارهٔ ۴۴ : گر فهم کند طوطی شیرین سخنش را

شمارهٔ ۴۵ : جامه پوشید و بیاراست قد رعنا را

شمارهٔ ۴۶ : دوری از هم نفسان اندکی از خانه ما

شمارهٔ ۴۷ : سودای پری‌رویان بر هم زده سامان‌ها

شمارهٔ ۴۸ : اگر نه پرده بر بسته برخ آن شاهد رعنا

شمارهٔ ۴۹ : برفکن از بدن دلا زرق سیه پلاس را

شمارهٔ ۵۰ : از سر ببرد هوش و خرد آن پسر مرا

شمارهٔ ۵۱ : سینه شد زآتش دل جلوه گه طور مرا

شمارهٔ ۵۲ : بی تو با غیر ندانی که چه شد دوش مرا

شمارهٔ ۵۳ : دور بادا چشم بد بگشود روی خوب را

شمارهٔ ۵۴ : مدد ای عشق که مغلوب هوائیم هوا

شمارهٔ ۵۵ : عشق به بندد چو ره هوش را

شمارهٔ ۵۶ : سوی صحرای جنون می‌برم این سودا را

شمارهٔ ۵۷ : در دل و دیده ام ای دلبر جانانه بیا

شمارهٔ ۵۸ : گل هزار است صحن بستان را

شمارهٔ ۵۹ : سخت ببسته آسمان کار زشش جهت مرا

شمارهٔ ۶۰ : چشمت از غمزه زکف برد دل شیدا را

شمارهٔ ۶۱ : نقش یوسف تا بکی نقاش بر دیوارها

شمارهٔ ۶۲ : کرد وقف غیر لعل شکرین خویش را

شمارهٔ ۶۳ : تا عشق و رندیست بعالم شعار ما

شمارهٔ ۶۴ : گرفتم نوبهارم دست داد و گشت و بستان‌ها

شمارهٔ ۶۵ : فزون‌تر سوزدم امشب ز هرشب آتشِ سودا

شمارهٔ ۶۶ : ای ترک پارسی گو ای ماه مجلس آرا

شمارهٔ ۶۷ : به رضا جویی اغیار ز در راند مرا

شمارهٔ ۶۸ : ساقی آن باده در افکند به پیمانه ما

شمارهٔ ۶۹ : داد اجازه بر سخن آن لب نوشخند را

شمارهٔ ۷۰ : خط و زلفت چیست با آن روی همچون آفتاب

شمارهٔ ۷۱ : درده خبری بما هم امشب

شمارهٔ ۷۲ : به چهره‌ات شده آن زلف مشک‌فام نقاب

شمارهٔ ۷۳ : دست ساقی آتش افکنده در آب

شمارهٔ ۷۴ : نوبهار است و عروس گل کشید از رخ نقاب

شمارهٔ ۷۵ : شدم به مژده وصلت امیدوار امشب

شمارهٔ ۷۶ : تا برد رنج خمار و تا زداید رنج خواب

شمارهٔ ۷۷ : کاروان گم کرده امشب زاشک مجنون پی در آب

شمارهٔ ۷۸ : منکه پرداخته خانه زاغیار امشب

شمارهٔ ۷۹ : فکند آن پنجه داور گهی از راست گاهی چپ

شمارهٔ ۸۰ : چیست آن رخساره در مشکین نقاب

شمارهٔ ۸۱ : یار از ما کناره کرد امشب

شمارهٔ ۸۲ : بیا که پرده اسرار پاره شد امشب

شمارهٔ ۸۳ : دل گم شد و معشوق دل من در سراغ او در طلب

شمارهٔ ۸۴ : چه شکر گویمت ای بخت کارساز امشب

شمارهٔ ۸۵ : یا ندیمی هذه شیئی عجاب

شمارهٔ ۸۶ : ای برق خانه سوز که ابرت بود رکیب

شمارهٔ ۸۷ : کردار بدان نیاید از خوب

شمارهٔ ۸۸ : این چه غوغاست که در چنگ و ربابست امشب

شمارهٔ ۸۹ : در نهایت نظری بود باغیار امشب

شمارهٔ ۹۰ : من بلبل غریبم و این آشیانان غریب

شمارهٔ ۹۱ : شاها تو خود غریبی و آشفته ات غریب

شمارهٔ ۹۲ : و کیف اشکر من حبیب مغاضب

شمارهٔ ۹۳ : آفتاب طلعتت رازلف مشکین شد سحاب

شمارهٔ ۹۴ : گفتی بلب رسانم از اشتیاق جانت

شمارهٔ ۹۵ : که باز در برخ اهرمن گشاد امشب

شمارهٔ ۹۶ : غنیمت دان دلا این عیش را در بوستان امشب

شمارهٔ ۹۷ : دردمندان غم عشق تو را نیست طبیب

شمارهٔ ۹۸ : علی الصباح که ریزد به باغ اشک سحاب

شمارهٔ ۹۹ : میان ما و تو الفت حکایتی است عجیب

شمارهٔ ۱۰۰ : هر جای که بدخاک بسربیختم امشب

شمارهٔ ۱۰۱ : ای فتنه چشم سیهت راهزن خواب

شمارهٔ ۱۰۲ : بر آفتاب مکن ماه من حجاب سحاب

شمارهٔ ۱۰۳ : به سودای پریشانی‌ست یارب کار من هرشب

شمارهٔ ۱۰۴ : تا چند آیم بر درت با عجز و لابه نیم‌شب

شمارهٔ ۱۰۵ : ای خرد طفلی از دبستانت

شمارهٔ ۱۰۶ : جز عشق من بیسر و پا را هنری نیست

شمارهٔ ۱۰۷ : ساحت کون و مکان عرصه میدان اوست

شمارهٔ ۱۰۸ : ای طلعت محبوب ازل را زتو مرآت

شمارهٔ ۱۰۹ : چه نان‌ها خوردم از خوان محبت

شمارهٔ ۱۱۰ : اگر این نکهت از آن طره چین در چین است

شمارهٔ ۱۱۱ : با نکویان عاشقان را آشنایی مشکلست

شمارهٔ ۱۱۲ : گر آفتاب فلک پرده از سحاب گرفت

شمارهٔ ۱۱۳ : حسن آن گوهر که عمانیش نیست

شمارهٔ ۱۱۴ : خون ریخته و به فکر یغماست

شمارهٔ ۱۱۵ : هر رهروی که خار مغیلان بپای اوست

شمارهٔ ۱۱۶ : پری گذشت ازین کوچه یا ملک می‌رفت

شمارهٔ ۱۱۷ : وعدهٔ قتلم دهی پیوسته و دشوار نیست

شمارهٔ ۱۱۸ : مرا سزد که نگنجم چو غنچه اندر پوست

شمارهٔ ۱۱۹ : ای بلای ناگهان در پیش بالا میرمت

شمارهٔ ۱۲۰ : بی تو یکشب گر سرم بر بستر است

شمارهٔ ۱۲۱ : دیوانه ای که از تو در او وجد و حالتست

شمارهٔ ۱۲۲ : زینهار از دو ترک خونخوارت

شمارهٔ ۱۲۳ : گمان مبر که مرا با تو ماجرائی هست

شمارهٔ ۱۲۴ : جامه کعبه چو خم موی تست

شمارهٔ ۱۲۵ : هر کرا عشق در کمند انداخت

شمارهٔ ۱۲۶ : دل و دین خلق برده خط و خال دل‌فریبت

شمارهٔ ۱۲۷ : آن را که کشوری بنگاهی مسلم است

شمارهٔ ۱۲۸ : بیا و پرده برانداز از جمال ای دوست

شمارهٔ ۱۲۹ : آنرا که دوست هست چه پروای دشمن است

شمارهٔ ۱۳۰ : خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت

شمارهٔ ۱۳۱ : تا خم و خمخانه بدست علیست

شمارهٔ ۱۳۲ : عشق بتان حاصل ایام ماست

شمارهٔ ۱۳۳ : مستی عشق به جز غمزهٔ چشمان تو نیست

شمارهٔ ۱۳۴ : آمد زدرم خراب و سرمست

شمارهٔ ۱۳۵ : جا کرده میان جان من دوست

شمارهٔ ۱۳۶ : دید چو دیده دو بین در همه روشناییت

شمارهٔ ۱۳۷ : مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت

شمارهٔ ۱۳۸ : خلقت هر چیز از آب و گل است

شمارهٔ ۱۳۹ : پیرانه سر هوای جوانی بسر مراست

شمارهٔ ۱۴۰ : خورشید رخت زیر خم زلف نهانست

شمارهٔ ۱۴۱ : ای سر زلف سیه هم دست و همدستان تراست

شمارهٔ ۱۴۲ : عندلیبا در چمن آوازه آواز تست

شمارهٔ ۱۴۳ : از شعله آه من جهان سوخت

شمارهٔ ۱۴۴ : نام جانرا نتوان برد که جانان اینجاست

شمارهٔ ۱۴۵ : چه خون‌ها ریختی ساقی ز چشم فتنه‌انگیزت

شمارهٔ ۱۴۶ : دلی که روز و شبان از پی نظر می‌گشت

شمارهٔ ۱۴۷ : به غیر ساحت لیلی اگرچه صحرایی‌ست

شمارهٔ ۱۴۸ : تو را سری در آن موی میان هست

شمارهٔ ۱۴۹ : مرا تو حاصل گفتاری از جهان ای دوست

شمارهٔ ۱۵۰ : هر کرا خسرو دل در گرو شیرین است

شمارهٔ ۱۵۱ : ز لولیان چو بتم شاهدی به شنگی نیست

شمارهٔ ۱۵۲ : مگر لیلی میان کاروان است

شمارهٔ ۱۵۳ : بهای عشق که داند که در جهان چند است

شمارهٔ ۱۵۴ : چشمه خور برای دیدن نیست

شمارهٔ ۱۵۵ : وه که جز جور و جفا رسم نکورویان نیست

شمارهٔ ۱۵۶ : بت پرستنده بت رویت

شمارهٔ ۱۵۷ : این شکل بشر زمشکلاتست

شمارهٔ ۱۵۸ : ای قضا و قدر اِستاده به حکم و رایَت،

شمارهٔ ۱۵۹ : لبش هنوز زطفلی نشسته از شیر است

شمارهٔ ۱۶۰ : دل از دو جهان کرده بعشق تو قناعت

شمارهٔ ۱۶۱ : خار ره عشق بوستان است

شمارهٔ ۱۶۲ : زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست

شمارهٔ ۱۶۳ : هر کرا چشم هر نفس بکسی است

شمارهٔ ۱۶۴ : ما را که بر زبان نبود غیر نام دوست

شمارهٔ ۱۶۵ : هر غیر که بنگری زیار است

شمارهٔ ۱۶۶ : ما را بجز شراب محبت شراب نیست

شمارهٔ ۱۶۷ : منظر روی بتان قبله اهل نظر است

شمارهٔ ۱۶۸ : آن فتنه زانجمن چو برخاست

شمارهٔ ۱۶۹ : جز عشق کسی را بدرون سلطنتی نیست

شمارهٔ ۱۷۰ : مجوی چشمه حیوان به جان طلب لب دوست

شمارهٔ ۱۷۱ : عقرب زلف کجت بماه قرین است

شمارهٔ ۱۷۲ : گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست

شمارهٔ ۱۷۳ : بیداری خیال تو از خواب خوشترست

شمارهٔ ۱۷۴ : سر این سوختن ایشمع اگر نیست عیانت

شمارهٔ ۱۷۵ : ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامت

شمارهٔ ۱۷۶ : خلق مشتاق و ندیده رخ همچون قمرت

شمارهٔ ۱۷۷ : یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست

شمارهٔ ۱۷۸ : گره زکار چو نگشود زاهدا زعبادت

شمارهٔ ۱۷۹ : زهجر زلف تو گفتم شبی کنیم شکایت

شمارهٔ ۱۸۰ : ز عشق روی تو هر کو مرا نمود ملامت

شمارهٔ ۱۸۱ : اگر آنزلف و بناگوش بود و آن قد و قامت

شمارهٔ ۱۸۲ : مرا که هجر تو در ششدر هلاک انداخت

شمارهٔ ۱۸۳ : آن غمی را که کران نیست غم حرمانست

شمارهٔ ۱۸۴ : هر که را سر زوفا خاک ره مقصود است

شمارهٔ ۱۸۵ : لعل شکربار یار من نمکین است

شمارهٔ ۱۸۶ : روز قیامت است که امشب بپای خاست

شمارهٔ ۱۸۷ : خضر را راه بسرچشمه حیوان تو نیست

شمارهٔ ۱۸۸ : کرده در غنچه نهان تنگ شکر کاین دهنست

شمارهٔ ۱۸۹ : به پیر میفروشان بر بشارت

شمارهٔ ۱۹۰ : بوفایت یکی از خیل نکورویان نیست

شمارهٔ ۱۹۱ : سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت

شمارهٔ ۱۹۲ : زخم دل بهبود شد لعل نمک‌پاشی کجاست

شمارهٔ ۱۹۳ : از این آتش که عشقت در من افروخت

شمارهٔ ۱۹۴ : مرا کان لب شراب سلسبیل است

شمارهٔ ۱۹۵ : تو را که سینه ز سیم است دل چرا سنگ است

شمارهٔ ۱۹۶ : فکنده از نظرم گرچه چشم مدهوشت

شمارهٔ ۱۹۷ : المنة لله که ز نو عهد بهار است

شمارهٔ ۱۹۸ : دوست بخلوتگه دل برنشست

شمارهٔ ۱۹۹ : خوش سروناز و آن قد دلجوی خوشتر است

شمارهٔ ۲۰۰ : من بخود مشغول و یار از دست رفت

شمارهٔ ۲۰۱ : به کمانِ ابروان بست دو زلف چون کمندت

شمارهٔ ۲۰۲ : غیر سرت بسر و غیر تو در خاطر نیست

شمارهٔ ۲۰۳ : بی‌تو نتوانم نشستن تاب تنهاییم نیست

شمارهٔ ۲۰۴ : سرو چالاکی اگر سروی به رفتار آمده است

شمارهٔ ۲۰۵ : آدمی وار عیان گشت و پری وار برفت

شمارهٔ ۲۰۶ : حقا که ملامتگر روی تو ندیده است

شمارهٔ ۲۰۷ : فتنه کی از قد موزون تو چالاک‌تر است

شمارهٔ ۲۰۸ : بیدردی ای دل من و گوئی طبیب نیست

شمارهٔ ۲۰۹ : سودابه خم گیسو ضحاک لب نوشت

شمارهٔ ۲۱۰ : فکرم دقیق گشت بسی در میان دوست

شمارهٔ ۲۱۱ : آهسته ران خدا را جانها فدای جانت

شمارهٔ ۲۱۲ : مرا که زلف تو آشفته کرد و چشم تو مست

شمارهٔ ۲۱۳ : جلوه صبح ازل یک پرتوی از روی اوست

شمارهٔ ۲۱۴ : زشور آن لب شیرین که در جهان انداخت

شمارهٔ ۲۱۵ : باز با ما رقیب عربده داشت

شمارهٔ ۲۱۶ : دریغ نعمت وصل بتان که در گذر است

شمارهٔ ۲۱۷ : کاش پاینده شدی وصل تو چون هجرانت

شمارهٔ ۲۱۸ : صیاد زد بتیرم وبالم شکست و رفت

شمارهٔ ۲۱۹ : ای خوش آن عاشق بدنام که او نام نداشت

شمارهٔ ۲۲۰ : زاهد که همی گفت می ناب حرام است

شمارهٔ ۲۲۱ : ای ترک گر آزردن دلهات خیالست

شمارهٔ ۲۲۲ : ساقی قدحی در ده از باده انگورت

شمارهٔ ۲۲۳ : دریغ و درد که جان را سر مهاجرت است

شمارهٔ ۲۲۴ : محکی در میان دشمن و دوست

شمارهٔ ۲۲۵ : خاطرت هست که جز یاد در تو خاطر نیست

شمارهٔ ۲۲۶ : زلف تو یکجهان پریشان داشت

شمارهٔ ۲۲۷ : این دود که دوش از دل سودازده برخاست

شمارهٔ ۲۲۸ : بر آن سرم که برآرم زدل نهال محبت

شمارهٔ ۲۲۹ : از هر خوشی بدور جهان عشق خوشتر است

شمارهٔ ۲۳۰ : یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست

شمارهٔ ۲۳۱ : گلم میار خدا را تو باغبان عنایت

شمارهٔ ۲۳۲ : برهان مرا تو یارب زکرم زدام حیرت

شمارهٔ ۲۳۳ : هوس ساده زخامم سر سودائی سوخت

شمارهٔ ۲۳۴ : این کجکله ترک قزلباش کدامست

شمارهٔ ۲۳۵ : از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت

شمارهٔ ۲۳۶ : تن بی‌محبت و لاف ز جان آدمیت

شمارهٔ ۲۳۷ : آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست

شمارهٔ ۲۳۸ : گر تو اقامت کنی به آن قد و قامت

شمارهٔ ۲۳۹ : هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت

شمارهٔ ۲۴۰ : زینهار از دهان شیرینت

شمارهٔ ۲۴۱ : شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوست

شمارهٔ ۲۴۲ : من کیستم که وصف کنم از جمال دوست

شمارهٔ ۲۴۳ : نتوان گفت جز آن سلسله مویاری هست

شمارهٔ ۲۴۴ : ای قافله سالار زلیلی خبری نیست

شمارهٔ ۲۴۵ : گلزار مگوئید که قصری زبهشت است

شمارهٔ ۲۴۶ : چون نسیم از برم آن ماه بناگاه گذشت

شمارهٔ ۲۴۷ : رسید از عالم غیبم بشارت

شمارهٔ ۲۴۸ : ای ماه و خور از آینه داران جمالت

شمارهٔ ۲۴۹ : سود ره عشق چیست جمله زیان است

شمارهٔ ۲۵۰ : دانی چه تمیز است میان تن و جانت

شمارهٔ ۲۵۱ : عشق است که بر درد دل خسته طبیب است

شمارهٔ ۲۵۲ : نقش رخ یار سرو قامت

شمارهٔ ۲۵۳ : تیغ بکف میرسد شاهد غضبان کیست

شمارهٔ ۲۵۴ : چون کنم با سر که سامانیم نیست

شمارهٔ ۲۵۵ : تا چمن پیرایه از گلهای صحرائی ببست

شمارهٔ ۲۵۶ : مرا جز عشق و سودای تو دین نیست

شمارهٔ ۲۵۷ : آن لعل شکربار که صد بار نمک داشت

شمارهٔ ۲۵۸ : تو را که یوسف اندر چه زنخدانست

شمارهٔ ۲۵۹ : بدل رسید سحر پیکی از دیار محبت

شمارهٔ ۲۶۰ : از دل خسته چه پرسی که دلم در بر اوست

شمارهٔ ۲۶۱ : زعمر رفته دارم بس ندامت

شمارهٔ ۲۶۲ : ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیست

شمارهٔ ۲۶۳ : اگر نه ذره‌ای از مهر روی معشوقست

شمارهٔ ۲۶۴ : سرو و گل گوئی از چمن برخاست

شمارهٔ ۲۶۵ : ساقیا می که سلخ شبان است

شمارهٔ ۲۶۶ : بمددکاری عشقت زهوس شاید رست

شمارهٔ ۲۶۷ : عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست

شمارهٔ ۲۶۸ : این فتنه که چشم تو برانگیخت

شمارهٔ ۲۶۹ : مرا بساخت میخانه تا که راهی هست

شمارهٔ ۲۷۰ : در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست

شمارهٔ ۲۷۱ : هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامت

شمارهٔ ۲۷۲ : آنچه در مذهب رندان طریقت گنه است

شمارهٔ ۲۷۳ : سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت

شمارهٔ ۲۷۴ : آتشین روی تو را زلف نگویم دود است

شمارهٔ ۲۷۵ : مطرب عشق بقانون دگر پرده نواخت

شمارهٔ ۲۷۶ : ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت

شمارهٔ ۲۷۷ : رعنا غزالم فصل بهار است

شمارهٔ ۲۷۸ : بلای جان من خسته سرو بالائیست

شمارهٔ ۲۷۹ : از عالمش چه غم که خداوند یار اوست

شمارهٔ ۲۸۰ : ترک من زلف سمن سا چو برخ بربشکست

شمارهٔ ۲۸۱ : شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاست

شمارهٔ ۲۸۲ : پسته دهن بسته زخندیدنت

شمارهٔ ۲۸۳ : رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت

شمارهٔ ۲۸۴ : خوب باشد گر ز خوبان سر زند کردار زشت

شمارهٔ ۲۸۵ : نوبهاری ظریف و دل بند است

شمارهٔ ۲۸۶ : تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است

شمارهٔ ۲۸۷ : ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت

شمارهٔ ۲۸۸ : از سر کوی تو هرکو به سلامت می‌رفت

شمارهٔ ۲۸۹ : ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست

شمارهٔ ۲۹۰ : گفتم این لاله است گفت از داغداران منست

شمارهٔ ۲۹۱ : ای سلطنت امکان کم پایه زخدامت

شمارهٔ ۲۹۲ : چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست

شمارهٔ ۲۹۳ : از برم آن سرو خرامان گذشت

شمارهٔ ۲۹۴ : زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست

شمارهٔ ۲۹۵ : کیم من تا توانم دهر زد از هستی به درگاهت

شمارهٔ ۲۹۶ : مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت

شمارهٔ ۲۹۷ : تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است

شمارهٔ ۲۹۸ : منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت

شمارهٔ ۲۹۹ : این روز پی خجسته میلاد احمد است

شمارهٔ ۳۰۰ : فحش شیرین زلعل شکرخاست

شمارهٔ ۳۰۱ : ماه من ماه را نخستین است

شمارهٔ ۳۰۲ : خون همه آفاق بخوردی و بست نیست

شمارهٔ ۳۰۳ : اندر حریم حسن بتان غیر ناز نیست

شمارهٔ ۳۰۴ : در گوش به جز عشق توام زمزمه‌ای نیست

شمارهٔ ۳۰۵ : گویند بهار است و جهان رشک بهشت است

شمارهٔ ۳۰۶ : گرچه جهان خرم است و فصل بهار است

شمارهٔ ۳۰۷ : زردی روی مرا آن رخ گلگون باعث

شمارهٔ ۳۰۸ : تو آن شهی که ز افلاکیان ستانی باج

شمارهٔ ۳۰۹ : مؤذن میخانه زد بانگ صبوح

شمارهٔ ۳۱۰ : وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاخ

شمارهٔ ۳۱۱ : پرده بگرفت زرخ آن گل رعنا گستاخ

شمارهٔ ۳۱۲ : هر که از عین امتحان بیند

شمارهٔ ۳۱۳ : هرکه ما را خراب می‌داند

شمارهٔ ۳۱۴ : ای خوش آن صیدی که صیاد باورام بود

شمارهٔ ۳۱۵ : رندی که او بکوی مغان ره نشین بود

شمارهٔ ۳۱۶ : زلف او چون بجان درآویزد

شمارهٔ ۳۱۷ : آن چه گل بود که در شهر ز بستان آمد

شمارهٔ ۳۱۸ : آن کیست تا بر گوش جان پیغام جانان آورد

شمارهٔ ۳۱۹ : وه که دوشم بچمن یاری و دمسازی بود

شمارهٔ ۳۲۰ : اگر که قاصد آن ماه نوسفر زدر آید

شمارهٔ ۳۲۱ : بی شایبه زنگ ازدل دیدار تو بزداید

شمارهٔ ۳۲۲ : اگر بسینه دل دغدار من باشد

شمارهٔ ۳۲۳ : اگر چو شمع ز تو آتشم به سینه نبود

شمارهٔ ۳۲۴ : گدای میکده در دست جام جم دارد

شمارهٔ ۳۲۵ : لبت به بوسه اهل هوس نشان گردید

شمارهٔ ۳۲۶ : یکدم آنرا که فراغت زدو عالم باشد

شمارهٔ ۳۲۷ : امشب دل دیوانه غوغای دگر دارد

شمارهٔ ۳۲۸ : عجب که بی تو شبی عاشقان بیاسایند

شمارهٔ ۳۲۹ : با اینکه چشمانت به دل خنجر بسی بشکسته‌اند

شمارهٔ ۳۳۰ : دیدی دلا که اهل جهان را وفا نبود

شمارهٔ ۳۳۱ : یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد

شمارهٔ ۳۳۲ : کالای جان نه چیزیست کش سرسری توان داد

شمارهٔ ۳۳۳ : خطا بر دوست بگرفتی خطا بود

شمارهٔ ۳۳۴ : چه شد نایی که اندر نی تو را راه فغان گم شد

شمارهٔ ۳۳۵ : باد دی در بوستان اظهار شوکت می‌کند

شمارهٔ ۳۳۶ : سحرم نوبتی شاه چو زد نوبت عید

شمارهٔ ۳۳۷ : به جنب قامت تو سرو را قیام نماند

شمارهٔ ۳۳۸ : اگر عقد می‌فروشت ز شراب حل نسازد

شمارهٔ ۳۳۹ : زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود

شمارهٔ ۳۴۰ : مهرت آورد ملایک بر آدم بسجود

شمارهٔ ۳۴۱ : نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد

شمارهٔ ۳۴۲ : ای خوش آن شب که شود روز ، ز در یار درآید

شمارهٔ ۳۴۳ : گرد عسلی لعل تو مور و مگسانند

شمارهٔ ۳۴۴ : گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد

شمارهٔ ۳۴۵ : وصل می‌خواست دل و کار به هجر تو کشید

شمارهٔ ۳۴۶ : نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد

شمارهٔ ۳۴۷ : خیل ترکان چو بشهر از پی یغما آیند

شمارهٔ ۳۴۸ : مرا تا نفس خود کامه گرفتار هوا ماند

شمارهٔ ۳۴۹ : آنان که حجاب تن و جان را بدریدند

شمارهٔ ۳۵۰ : این زنده‌رود دیده ز بس آب می‌دهد

شمارهٔ ۳۵۱ : رندان خرابات در میکده بستند

شمارهٔ ۳۵۲ : در همه عمر ار شبی وصل میسر شود

شمارهٔ ۳۵۳ : عجب مکن گرت آن ترک سیم‌تن بکشد

شمارهٔ ۳۵۴ : دردیست غم عشق که درمان نپذیرد

شمارهٔ ۳۵۵ : بده ساقیا باده زآن جام سرمد

شمارهٔ ۳۵۶ : خامه تا نقش تو مصور کرد

شمارهٔ ۳۵۷ : هر که او را چشمه حیوان زکنج لب بجوشد

شمارهٔ ۳۵۸ : تو آن نه ای که جفای تو دل بیازارد

شمارهٔ ۳۵۹ : تنگست حرم سر زخرابات برآرید

شمارهٔ ۳۶۰ : ساقیا زان می کهنه که مه نو سرزد

شمارهٔ ۳۶۱ : ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنند

شمارهٔ ۳۶۲ : شمعی چو تو میباید تا بزم بیاراید

شمارهٔ ۳۶۳ : آئی چو در قیامت محشر بهم برآید

شمارهٔ ۳۶۴ : بلا مفتون بالای تو باشد

شمارهٔ ۳۶۵ : کسی سر از قدم یار برنمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۶۶ : تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زد

شمارهٔ ۳۶۷ : هر کرا عشق نهانی به زبان می‌آید

شمارهٔ ۳۶۸ : بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزد

شمارهٔ ۳۶۹ : طرب ایبلبلان بهار آمد

شمارهٔ ۳۷۰ : عاشقی را کز لب لعلی شرابش می‌دهند

شمارهٔ ۳۷۱ : نیک باشد هر آنچه یار کند

شمارهٔ ۳۷۲ : جان میدهم بسوغات باد ار پیامت آرد

شمارهٔ ۳۷۳ : اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشد

شمارهٔ ۳۷۴ : عشق نگوئی که بر قرار نماند

شمارهٔ ۳۷۵ : شکر از لعل تو گفتم که نشانی دارد

شمارهٔ ۳۷۶ : اگر آن ترک سیه‌چشم به شیراز آید

شمارهٔ ۳۷۷ : گر سرو چو بالای تو چالاک نباشد

شمارهٔ ۳۷۸ : با قامت تو باغبان سرو صنوبر برکند

شمارهٔ ۳۷۹ : پیر میخانه چرا دوش مرا بار نداد

شمارهٔ ۳۸۰ : خوابم چو با خیال جمالت یکی شود

شمارهٔ ۳۸۱ : آندم که زنم از عشق فرخنده دمی باشد

شمارهٔ ۳۸۲ : المنة لله که شب هجر سرآمد

شمارهٔ ۳۸۳ : هر که در گلشن دل سرو سمن بردارد

شمارهٔ ۳۸۴ : تنها نه ترک بچه من تندخو بود

شمارهٔ ۳۸۵ : ترک من چون سر آن زلف معنبر شکند

شمارهٔ ۳۸۶ : اگر آه مرا اندر شب هجران اثر باشد

شمارهٔ ۳۸۷ : برون از دیده غواص صد دریای خون آمد

شمارهٔ ۳۸۸ : اگر آن ماه پیکر پرده از رخسار برگیرد

شمارهٔ ۳۸۹ : عاشقان را بسر ار تیر بلا میبارند

شمارهٔ ۳۹۰ : دل سودازده را کار به سامان نرسد

شمارهٔ ۳۹۱ : دوستان دلبر بدست افتاد دستی برزنید

شمارهٔ ۳۹۲ : زیبا صنما این همه زیبا نتوان بود

شمارهٔ ۳۹۳ : چو یاد زلف توام در ضمیر می‌آید

شمارهٔ ۳۹۴ : دلبر از کین بنگر با من دلداده چه کرد

شمارهٔ ۳۹۵ : زآن غنچه که از پرده به یک بار برآمد

شمارهٔ ۳۹۶ : آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند

شمارهٔ ۳۹۷ : از مردم چشم تو دل زلفت به یغما می‌برد

شمارهٔ ۳۹۸ : مغبچگان گرد مغان صف زنید

شمارهٔ ۳۹۹ : تا رود جان از تن ما می‌رود

شمارهٔ ۴۰۰ : هر که دل در خم آنزلف پریشان دارد

شمارهٔ ۴۰۱ : گر در حریم عشق کسی محرم اوفتد

شمارهٔ ۴۰۲ : زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشد

شمارهٔ ۴۰۳ : مستان تو از جام ازل باده خورانند

شمارهٔ ۴۰۴ : تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بود

شمارهٔ ۴۰۵ : روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد

شمارهٔ ۴۰۶ : فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردید

شمارهٔ ۴۰۷ : از پی عقل دویدم بدبستانی چند

شمارهٔ ۴۰۸ : تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند

شمارهٔ ۴۰۹ : ایدل غم عشق ریشه ات کند

شمارهٔ ۴۱۰ : ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمد

شمارهٔ ۴۱۱ : مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنند

شمارهٔ ۴۱۲ : مطرب امشب راه دیگر می‌زند

شمارهٔ ۴۱۳ : فردا که شهیدان تو در حشر بیارند

شمارهٔ ۴۱۴ : ماه در زلف سیاهش نگرید

شمارهٔ ۴۱۵ : کشتن عاشق اگر عِقاب ندارد

شمارهٔ ۴۱۶ : سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد

شمارهٔ ۴۱۷ : جهد کن جهد که تیرش ز کمان می‌گذرد

شمارهٔ ۴۱۸ : هر کرا نقش بجانست کی از دل برود

شمارهٔ ۴۱۹ : زنمک ندیده بودم که کسی شکر بریزد

شمارهٔ ۴۲۰ : خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود

شمارهٔ ۴۲۱ : آمد رمضان و در میخانه ببستند

شمارهٔ ۴۲۲ : عاشقان را باغ لالستان بود از داغ و درد

شمارهٔ ۴۲۳ : چه برخیزد از این سودا کزو دایم شرر خیزد

شمارهٔ ۴۲۴ : دوست بیدوست بگلشن بتماشا نرود

شمارهٔ ۴۲۵ : اگر زلف دلاویزش صبا وقتی برافشاند

شمارهٔ ۴۲۶ : روزی که آن پری ز نظرها نهان شود

شمارهٔ ۴۲۷ : آزار اگر از یار است آزار نباشد

شمارهٔ ۴۲۸ : خیمه را لیلی چو بالا می‌کند

شمارهٔ ۴۲۹ : ساقیا باده که ایام طرب می‌آید

شمارهٔ ۴۳۰ : صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند

شمارهٔ ۴۳۱ : از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد

شمارهٔ ۴۳۲ : سفری چون سفر عشق خطرناک نبود

شمارهٔ ۴۳۳ : عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد

شمارهٔ ۴۳۴ : دل که چندی از علایق رسته بود

شمارهٔ ۴۳۵ : این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند

شمارهٔ ۴۳۶ : در ساغر اگر باه گلنار بخندد

شمارهٔ ۴۳۷ : آن مست که در میکده مستانه بگرید

شمارهٔ ۴۳۸ : آتشی میلی به بالا می‌کند

شمارهٔ ۴۳۹ : دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید

شمارهٔ ۴۴۰ : دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد

شمارهٔ ۴۴۱ : دلم جز دوست منظوری ندارد

شمارهٔ ۴۴۲ : خضر گر خوش زندگانی می‌کند

شمارهٔ ۴۴۳ : حال دل گشته دگرگون یا رب این سودا چه بود

شمارهٔ ۴۴۴ : زهر کناره بیغمای گل چه میکوشند

شمارهٔ ۴۴۵ : بی تو ای قوت روان دل را قوت نبود

شمارهٔ ۴۴۶ : چنان پیش رخت مهر منیر از تاب می‌افتد

شمارهٔ ۴۴۷ : دوش بی لعل تو صد ره بلبم جان آمد

شمارهٔ ۴۴۸ : شوخ چشمان دلی چو بخراشند

شمارهٔ ۴۴۹ : بتان که دشمن دین از کرشمه و نازند

شمارهٔ ۴۵۰ : ساقی امشب ز رخت نور دگر می‌تابد

شمارهٔ ۴۵۱ : طایف کعبه گر شبی بر حرم تو بگذرد

شمارهٔ ۴۵۲ : آزادگان به قید تعلق کم اوفتند

شمارهٔ ۴۵۳ : دوستان زود از این شهر کناری گیرید

شمارهٔ ۴۵۴ : شاهدان گیسو چلیپا می‌کنند

شمارهٔ ۴۵۵ : زلفت اصراری که در آزار مردم می‌کند

شمارهٔ ۴۵۶ : تکوین خیر و شر نه زشمس و قمر بود

شمارهٔ ۴۵۷ : خنک آنقوم که در کف می روشن دارند

شمارهٔ ۴۵۸ : زاهدان را چو بزلف تو سر و کار افتد

شمارهٔ ۴۵۹ : آن چه گردون که چنین اختر تابان دارد

شمارهٔ ۴۶۰ : معاشران دغل صاف عشق می‌نوشند

شمارهٔ ۴۶۱ : مرغ نوآموز تنگ حوصله باشد

شمارهٔ ۴۶۲ : یار با ما در انجمن باشد

شمارهٔ ۴۶۳ : ز باغ وصل تو بوی فراق می‌آید

شمارهٔ ۴۶۴ : رقیب دعوی عامی بصحن بستان کرد

شمارهٔ ۴۶۵ : قضای عشرت ماه صیام باید کرد

شمارهٔ ۴۶۶ : دلی زینش مژه گر جراحتی دارد

شمارهٔ ۴۶۷ : مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد

شمارهٔ ۴۶۸ : عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد

شمارهٔ ۴۶۹ : گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند

شمارهٔ ۴۷۰ : گرجان نبود زنده بجانانه توان بود

شمارهٔ ۴۷۱ : تا مهم از خانه سر بر می‌زند

شمارهٔ ۴۷۲ : وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند

شمارهٔ ۴۷۳ : زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند

شمارهٔ ۴۷۴ : بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد

شمارهٔ ۴۷۵ : آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید

شمارهٔ ۴۷۶ : شیخ زدین شه زاحتشام بنازد

شمارهٔ ۴۷۷ : زلیلی حسن کس افزون ندارد

شمارهٔ ۴۷۸ : گر اهل عقل کار به تدبیر بسته‌اند

شمارهٔ ۴۷۹ : این دیده باشی هندویی کز مهر و مه بستر کند

شمارهٔ ۴۸۰ : پیر میخانه پی دعوت مستان چو درآید

شمارهٔ ۴۸۱ : باز در پرده دل پرتو دلدار رسید

شمارهٔ ۴۸۲ : دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد

شمارهٔ ۴۸۳ : مگر که شهر دگر باز در نظر دارد

شمارهٔ ۴۸۴ : دل دیوانه ز زلفت چو رها می‌گردد

شمارهٔ ۴۸۵ : عاشق آنست که در هجر شکیبا نشود

شمارهٔ ۴۸۶ : خیزید و به می دفتر پرهیز بشویید

شمارهٔ ۴۸۷ : روزگاری‌ست که ارباب ریا معتبرند

شمارهٔ ۴۸۸ : عزت شمرا ار یار تو را خوار پسندد

شمارهٔ ۴۸۹ : هر که با موی و میان تو میانی دارد

شمارهٔ ۴۹۰ : نفس وصل تو تمنا می‌کند

شمارهٔ ۴۹۱ : نقاب از زلف مشکین چون به روی چون قمر بندد

شمارهٔ ۴۹۲ : در سینه بازم آتش نمرود می‌رود

شمارهٔ ۴۹۳ : زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستند

شمارهٔ ۴۹۴ : کس نمک با شکر برآمیزد

شمارهٔ ۴۹۵ : فرخنده بسملی که به تیر نظر کشد

شمارهٔ ۴۹۶ : عاشق از جور بتان گرچه ملالی دارد

شمارهٔ ۴۹۷ : رفته صبا پیرامنش کز خواب بیدارش کند

شمارهٔ ۴۹۸ : نقاش صنع کاین همه نقش و نگار کرد

شمارهٔ ۴۹۹ : ساقی ز جام کشف از این راز می‌کند

شمارهٔ ۵۰۰ : بسکه برخاست مرا از دل غمفرسا دود

شمارهٔ ۵۰۱ : باد گل بوی سحر مژده زبستان آورد

شمارهٔ ۵۰۲ : سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید

شمارهٔ ۵۰۳ : اگر نه بخت من او دایم از چه خواب کند

شمارهٔ ۵۰۴ : در آن مقام که در جلوه ماه من باشد

شمارهٔ ۵۰۵ : شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیند

شمارهٔ ۵۰۶ : اسیر عشق شدن عقل را قرار نبود

شمارهٔ ۵۰۷ : بُوَد آیا که گلِ نو به چمن باز آید

شمارهٔ ۵۰۸ : آن پری را خاتم جم لعل می آلود بود

شمارهٔ ۵۰۹ : طرب آن نیست که ایام بهاری برسد

شمارهٔ ۵۱۰ : ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود

شمارهٔ ۵۱۱ : میخوارگان بساط طرب چون بگسترند

شمارهٔ ۵۱۲ : از سر چو کله در برم آن ترک براندازد

شمارهٔ ۵۱۳ : عشق آن باشد که عاشق را زعالم باز دارد

شمارهٔ ۵۱۴ : آنکه گفتی که بلب سر نهانی دارد

شمارهٔ ۵۱۵ : آنان که بشمع تو پروانه صفت سوزند

شمارهٔ ۵۱۶ : عشق گفتی گنهست و گنهی باید کرد

شمارهٔ ۵۱۷ : ساقیا باده که ایام طربناک آمد

شمارهٔ ۵۱۸ : نفس باد بهاری دم عیسی دارد

شمارهٔ ۵۱۹ : می‌فروشان مددی کار ز حد مشکل شد

شمارهٔ ۵۲۰ : باده صافی شد و گل پرده زرخسار افکند

شمارهٔ ۵۲۱ : بعهد عشق کجا شیخ و پارسا ماند

شمارهٔ ۵۲۲ : بوالهوسان گرد تو غوغا کنند

شمارهٔ ۵۲۳ : یاد آن نوشین دهانم کام شیرین می‌کند

شمارهٔ ۵۲۴ : ببزم جلوه گر ار روی ماه من باشد

شمارهٔ ۵۲۵ : مژده ای دل که اویسی ز قَرَن می‌آید

شمارهٔ ۵۲۶ : آفرینش را گروهی چار گوهر گفته‌اند

شمارهٔ ۵۲۷ : عاقل مدار کار به تدبیر می‌نهد

شمارهٔ ۵۲۸ : عشق تا در خم زلف تو گرفتارم کرد

شمارهٔ ۵۲۹ : ایکه زحی میرسی حالت لیلا چه بود

شمارهٔ ۵۳۰ : همگی دشمن جان آفت دینند و دلند

شمارهٔ ۵۳۱ : کسی که با سگ کوی تو آشنا نبود

شمارهٔ ۵۳۲ : شبی گر بوسه زان شیرین دهانم اتفاق افتد

شمارهٔ ۵۳۳ : تا سپردی بمن از آن خم مو تاری چند

شمارهٔ ۵۳۴ : دیدی دلا که عهد شباب و طرب نماند

شمارهٔ ۵۳۵ : بُوَد آیا که ز ما پیر مغان یاد کند؟

شمارهٔ ۵۳۶ : شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد

شمارهٔ ۵۳۷ : به خود پیرایه چون آن سرو سیم‌اندام می‌بندد

شمارهٔ ۵۳۸ : مطرب نوا بپرده عشاق ساز کرد

شمارهٔ ۵۳۹ : یکجهان غم زچه در سینه تنگم جا کرد

شمارهٔ ۵۴۰ : ای بهشتی گاه حوری گه پری گاهی بشر

شمارهٔ ۵۴۱ : دارم بسر زباده دوشین بسی خمار

شمارهٔ ۵۴۲ : خیمه زد لیلی گلی باز به طرف گلزار

شمارهٔ ۵۴۳ : کمتر بنفشه بوی کن ای غیرت بهار

شمارهٔ ۵۴۴ : ای بچین سر زلفت دل عشاق اسیر

شمارهٔ ۵۴۵ : آهوی تو شیر کرده نخجیر

شمارهٔ ۵۴۶ : بخور مجلس عاشق نه از عود است و نه عنبر

شمارهٔ ۵۴۷ : فوج مژگان از اشارات دو چشمت ای پسر

شمارهٔ ۵۴۸ : خواند دل حورت و شد معترف اینک به قصور

شمارهٔ ۵۴۹ : با تیغ بر سرم تاخت آن ترک ماه منظر

شمارهٔ ۵۵۰ : بس خون بی گناهش در سینه بود مدغم

شمارهٔ ۵۵۱ : وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکار

شمارهٔ ۵۵۲ : پیمان بغیر بسته و عهدم شکست یار

شمارهٔ ۵۵۳ : نه گلشن است از شرر برق در خطر

شمارهٔ ۵۵۴ : تا بدبستان دل عشق شد آموزگار

شمارهٔ ۵۵۵ : یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار

شمارهٔ ۵۵۶ : ای چشم بدان زدیدنت دور

شمارهٔ ۵۵۷ : وه که مطرب بود امشب به سر رای دگر

شمارهٔ ۵۵۸ : ای کلک قضا را خط تو حاصل تحریر

شمارهٔ ۵۵۹ : دیده برهم ننهم جز به حضور اغیار

شمارهٔ ۵۶۰ : چه ای زلف که گه مشگ دهی گه عنبر

شمارهٔ ۵۶۱ : باغبانا زحسد چند فرو بندی در

شمارهٔ ۵۶۲ : زشهر تا مه بیمهر من شده است مسافر

شمارهٔ ۵۶۳ : پسته خندان گشود و لعل شکربار

شمارهٔ ۵۶۴ : بی گل رویت یکیست بوی گل و نیش خار

شمارهٔ ۵۶۵ : دیده نظر باز و رخت بی نظیر

شمارهٔ ۵۶۶ : زینهار ای معاشران زنهار

شمارهٔ ۵۶۷ : زآن صافی صوفی زآن درد صفا پرور

شمارهٔ ۵۶۸ : کی شنیدستی هلالی خیزد از بدر منیر

شمارهٔ ۵۶۹ : خرامد گر بفرخار آن بت مهروی و مه پیکر

شمارهٔ ۵۷۰ : عقل را از جنون بنه زنجیر

شمارهٔ ۵۷۱ : غمزه بود مست و نظر هوشیار

شمارهٔ ۵۷۲ : گرفت پرده ز رخسار شاهد منظور

شمارهٔ ۵۷۳ : گر توئی ساقی ما باده خلر چه ضرور

شمارهٔ ۵۷۴ : هر کرا نقش نبسته بضمیر آیه نور

شمارهٔ ۵۷۵ : دانشوران بفضل و هنر کرده افتخار

شمارهٔ ۵۷۶ : منم بگرفته دل از وصل دلبر

شمارهٔ ۵۷۷ : بحث حکمت چه می‌کنی برخیز

شمارهٔ ۵۷۸ : عشق کرد آدم از ملک ممتاز

شمارهٔ ۵۷۹ : ای به بالات راست کسوت ناز

شمارهٔ ۵۸۰ : شب قدر است این یا صبح نوروز

شمارهٔ ۵۸۱ : پرشکوه دلی دارم از خون جگر لبریز

شمارهٔ ۵۸۲ : از ما کند دریغ چو جور و جفا هنوز

شمارهٔ ۵۸۳ : از جهان و جهانیان بگریز

شمارهٔ ۵۸۴ : حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروز

شمارهٔ ۵۸۵ : تا چند نافه ریزی از آنزلف مشک بیز

شمارهٔ ۵۸۶ : امشب ایشمع انجمن افروز

شمارهٔ ۵۸۷ : بر گل فشاند غالیه از زلف مشک بیز

شمارهٔ ۵۸۸ : خیز ای کمند آه و در زلف او درآویز

شمارهٔ ۵۸۹ : ای ساقی آتش‌دست زآن آب شرار‌انگیز

شمارهٔ ۵۹۰ : بساز مطرب مجلس نوای شورانگیز

شمارهٔ ۵۹۱ : آن را که با تو نیست مجال کنار و بوس

شمارهٔ ۵۹۲ : درد چون دادی طبیب از ناتوان خود بپرس

شمارهٔ ۵۹۳ : دل چو افغان برکشد پروا نمیدارد زکس

شمارهٔ ۵۹۴ : رتبه عشق برونست زادراک قیاس

شمارهٔ ۵۹۵ : نبرد ره به کوی لیلی کس

شمارهٔ ۵۹۶ : رفت صیاد و مرا بگذاشت تنها در قفس

شمارهٔ ۵۹۷ : در آبحلقه مستان زننگ و نام مترس

شمارهٔ ۵۹۸ : کی در بهاران دیده ای بلبل فرو بندد نفس

شمارهٔ ۵۹۹ : حذر از تیر آن ترک قزلباش

شمارهٔ ۶۰۰ : شهد آن بوسه که خوردم زلب شیرینش

شمارهٔ ۶۰۱ : آنکه سلامت جهان آمده در سلامتش

شمارهٔ ۶۰۲ : چمن امروز شده از اثر باران خوش

شمارهٔ ۶۰۳ : هر کرا خواندی از نکویانش

شمارهٔ ۶۰۴ : این چه بلبل که چو گوش کند آوازش

شمارهٔ ۶۰۵ : هر کرا بار میدهد یارش

شمارهٔ ۶۰۶ : ساقیا مستند چشمانت دمی هشیار باش

شمارهٔ ۶۰۷ : تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش

شمارهٔ ۶۰۸ : حدیثی دیگری کرده مگر گوش

شمارهٔ ۶۰۹ : هر که سری بسر نهد یارش

شمارهٔ ۶۱۰ : چه اختر بود طالع در شب دوش

شمارهٔ ۶۱۱ : بر عشق صبر می‌کنم و بر جراحتش

شمارهٔ ۶۱۲ : گرم چو جامه بگیری شبی تو در بر خویش

شمارهٔ ۶۱۳ : چشم مهجور کی بود خوابش

شمارهٔ ۶۱۴ : زلفین تو تا مروحه دارند بر آتش

شمارهٔ ۶۱۵ : عام است پیر میکده ما کرامتش

شمارهٔ ۶۱۶ : دل نمک سود لعل خندانش

شمارهٔ ۶۱۷ : نقد روان مرا به کف تا به تو برفشانمش

شمارهٔ ۶۱۸ : شبی کان کودکم آید در آغوش

شمارهٔ ۶۱۹ : روزگاریست که کاری عجبم آمده پیش

شمارهٔ ۶۲۰ : ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش

شمارهٔ ۶۲۱ : شد اتفاق شب دوش گفتگو بمنش

شمارهٔ ۶۲۲ : عاشق ار کامل است ایمانش

شمارهٔ ۶۲۳ : باغبانت چون صلا در داد در گلزار خویش

شمارهٔ ۶۲۴ : ساقیا فصل بهار است غنیمت دانش

شمارهٔ ۶۲۵ : ای باغبان که گفت که گل را به خار بخش

شمارهٔ ۶۲۶ : بازآ صنما نرمک، بنشین به سرا خوش‌خوش

شمارهٔ ۶۲۷ : ایکه با عشق آشنائی از خرد بیگانه باش

شمارهٔ ۶۲۸ : خرقه صورت بسوزان کسوت معنی بپوش

شمارهٔ ۶۲۹ : دلی کز هجر طاق ابرویت طاقت بود طاقش

شمارهٔ ۶۳۰ : آن غزالی که من از غمزه شدم نخجیرش

شمارهٔ ۶۳۱ : چشم دارم مرا نظارت بخش

شمارهٔ ۶۳۲ : یافتی از کمند هجر خلاص

شمارهٔ ۶۳۳ : ای کرده آفتاب زروی تو تاب قرض

شمارهٔ ۶۳۴ : عشقِ پیرانه‌سرم انگیخته در دل نشاط

شمارهٔ ۶۳۵ : آفتاب عشق در آیینه جان زد شعاع

شمارهٔ ۶۳۶ : هلال غرّه شعبان ز چرخ کرد طلوع

شمارهٔ ۶۳۷ : کافور بیخت ابر چو بر بوستان باغ

شمارهٔ ۶۳۸ : نمی‌تابی چرا ای شمع در کاشانه عاشق

شمارهٔ ۶۳۹ : تا گل روی تو از شرم که شد غرق عرق

شمارهٔ ۶۴۰ : صد گل شکفت صبحدم از بوستان عشق

شمارهٔ ۶۴۱ : عاقلان دیوانه تدبیر عشق

شمارهٔ ۶۴۲ : بر بی نیاز قابل نبود نماز عاشق

شمارهٔ ۶۴۳ : مدتی بستم لب از گفتار عشق

شمارهٔ ۶۴۴ : امشبم خورشید سرزد از وثاق

شمارهٔ ۶۴۵ : بس عجب داری که دیدی لعل خوبان از نمک

شمارهٔ ۶۴۶ : ای رفته و باز آمده سرمست و غضبناک

شمارهٔ ۶۴۷ : نوبهار است و برآورد گل رعنا خاک

شمارهٔ ۶۴۸ : گل پیش رخ تو باخته رنگ

شمارهٔ ۶۴۹ : ترک چشمت صنما گرچه علیل است علیل

شمارهٔ ۶۵۰ : حسن بدیع تو ای خجسته شمایل

شمارهٔ ۶۵۱ : خسرو شیرین لبان توئی بشمایل

شمارهٔ ۶۵۲ : دلی که عشق بود در طبیعتش مجبول

شمارهٔ ۶۵۳ : جز عشق نیکوان که بود اصل هر اصول

شمارهٔ ۶۵۴ : حدیث عشق بازی را مپرس از عارف عاقل

شمارهٔ ۶۵۵ : مرا بغیر تو خاطر کجا شود مشغول

شمارهٔ ۶۵۶ : شب فراق درآمد برفت روز وصال

شمارهٔ ۶۵۷ : بده ای ساقی آتشی سیال

شمارهٔ ۶۵۸ : شکار کیستم یارب به خاک و خون تپان بسمل

شمارهٔ ۶۵۹ : می‌رفت و هزار دل دنبال

شمارهٔ ۶۶۰ : مدعی تا چند می‌پرسی تو از اسرار دل

شمارهٔ ۶۶۱ : بختی عقلم بگسسته عقال

شمارهٔ ۶۶۲ : ز همرهان مجازی کناره کن ای دل

شمارهٔ ۶۶۳ : محرمی کو که بگویم غم دیرینه دل

شمارهٔ ۶۶۴ : زبحر عشق مجوئید همرهان ساحل

شمارهٔ ۶۶۵ : بغیر من که فتاد است بارم اندر گل

شمارهٔ ۶۶۶ : بر برگ سمن میزنی از مشک طری خال

شمارهٔ ۶۶۷ : بنشست بتا نقش تو تا در حرم دل

شمارهٔ ۶۶۸ : ابر برکشت من ار گشت زامساک بخیل

شمارهٔ ۶۶۹ : گفتی ز فراق یار چونم

شمارهٔ ۶۷۰ : زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدم

شمارهٔ ۶۷۱ : دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم

شمارهٔ ۶۷۲ : دل به بر داشت فغانی و گمان کردم

شمارهٔ ۶۷۳ : با تف عشق ما در افتادیم

شمارهٔ ۶۷۴ : عاشق و میْ‌پرست و شیداییم

شمارهٔ ۶۷۵ : من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم

شمارهٔ ۶۷۶ : وصال دوست بمحشر زبس یقین دارم

شمارهٔ ۶۷۷ : ای من اسیر زلف خم اندر خمت شوم

شمارهٔ ۶۷۸ : همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساخته‌ام

شمارهٔ ۶۷۹ : بصد امید سوی کوی دلستان رفتم

شمارهٔ ۶۸۰ : نه همین عشق تو آمد پی تسخیر دلم

شمارهٔ ۶۸۱ : رند و مستم دگر نمی‌دانم

شمارهٔ ۶۸۲ : خاک شیراز اگرچه شده دامن گیرم

شمارهٔ ۶۸۳ : نغمات عجب زند تارم

شمارهٔ ۶۸۴ : همه شب هم سفر باد سحرگاه شدم

شمارهٔ ۶۸۵ : همتی ساقیا که مخمورم

شمارهٔ ۶۸۶ : شور از آن لعل پرشکر دارم

شمارهٔ ۶۸۷ : زمشکین موی و روی ای لعبت روم

شمارهٔ ۶۸۸ : سالها رفت که ای عشق نگیری خبرم

شمارهٔ ۶۸۹ : مانده بر دست این دل صد پاره‌ام

شمارهٔ ۶۹۰ : تا عطف عنان کرد زآفاق خیالم

شمارهٔ ۶۹۱ : رحمی ای ساقی که از دیر و حرم بیگانه‌ام

شمارهٔ ۶۹۲ : محراب نخواهم خم ابروی تو دارم

شمارهٔ ۶۹۳ : زنی گر تیر پرتابم که روی از عشق برتابم

شمارهٔ ۶۹۴ : تا بسرشوری از آن خسرو شیرین دارم

شمارهٔ ۶۹۵ : نشایدم چو دل از مهر یار برگیرم

شمارهٔ ۶۹۶ : لاابالی‌وار تا رند و قلندر گشته‌ایم

شمارهٔ ۶۹۷ : رحمی ای عشق که من مانده بچنگ هوسم

شمارهٔ ۶۹۸ : عشق عقل سوز ببخشا بحالتم

شمارهٔ ۶۹۹ : وحشی‌صفت از خلق رمیدیم رمیدیم

شمارهٔ ۷۰۰ : مدتی بود که دور از در جانان بودم

شمارهٔ ۷۰۱ : آخر ای پیر خرابات نه من مخمورم

شمارهٔ ۷۰۲ : چون نیست ره که بر سر کوی تو بگذریم

شمارهٔ ۷۰۳ : سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به هم

شمارهٔ ۷۰۴ : گردر میکده شهر به بستند چه غم

شمارهٔ ۷۰۵ : یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودم

شمارهٔ ۷۰۶ : عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویم

شمارهٔ ۷۰۷ : جام جم راح آتشین دارم ‏

شمارهٔ ۷۰۸ : تا خماری به سر از نشئهٔ دوشین دارم

شمارهٔ ۷۰۹ : تا که بر طور دل این آتش سودا زده‌ایم

شمارهٔ ۷۱۰ : تا در آیینه رویت صنما می‌نگرم

شمارهٔ ۷۱۱ : تا خم زلف بتان آمده زنار دلم

شمارهٔ ۷۱۲ : بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم

شمارهٔ ۷۱۳ : از دیدنت همی نه ز خود بیخبر شدم

شمارهٔ ۷۱۴ : نپندارم که دیگر در جهان اغیار می‌بینم

شمارهٔ ۷۱۵ : برخیز تا بکوی مغان التجا کنیم

شمارهٔ ۷۱۶ : در چه نخشب ماهی دیدم

شمارهٔ ۷۱۷ : سروشی دوش در مستی ز جانان کرد پیغامم

شمارهٔ ۷۱۸ : در خرابات مغان تا که پناهی داریم

شمارهٔ ۷۱۹ : خواهی که بخاک ره بمیرم

شمارهٔ ۷۲۰ : با تو عمریست که تا نرد نظرم میبازم

شمارهٔ ۷۲۱ : منکه در میکده منزل بود از آغازم

شمارهٔ ۷۲۲ : عکس جمال این و آن هر چه فتاد در دلم

شمارهٔ ۷۲۳ : شبی که بی تو بود شمع برنیفروزم

شمارهٔ ۷۲۴ : ایکه شد ما در فکرت پی وصف تو عقیم

شمارهٔ ۷۲۵ : شکایت از خم زلفین یار چون گویم

شمارهٔ ۷۲۶ : ما ز ازل رند و مست و باده‌پرستیم

شمارهٔ ۷۲۷ : تا که در حلقه زلف تو پناهی داریم

شمارهٔ ۷۲۸ : چون خال هندوی تو بر آتش نشسته‌ایم

شمارهٔ ۷۲۹ : وقتی زفراق رنجه بودم

شمارهٔ ۷۳۰ : بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم

شمارهٔ ۷۳۱ : رفت به خشم دلبر و رحم نکرد بر دلم

شمارهٔ ۷۳۲ : تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم

شمارهٔ ۷۳۳ : باگه در ملک فقر سلطانیم

شمارهٔ ۷۳۴ : گمان مدار که من از گزند مار بنالم

شمارهٔ ۷۳۵ : در سلسله آرد کاش آن زلف دلاویزم

شمارهٔ ۷۳۶ : همای عشق تو افکند سایه ی بسرم

شمارهٔ ۷۳۷ : زلف تو تا گرفته‌ام با همه در کشاکشم

شمارهٔ ۷۳۸ : چه زنم لاف که اوصاف تو را میدانم

شمارهٔ ۷۳۹ : زاهد شهر نیم تا به تو تزویر کنم

شمارهٔ ۷۴۰ : مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت

شمارهٔ ۷۴۱ : بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم

شمارهٔ ۷۴۲ : شاهد عید از در آمد شد ز دل اندوه بیم

شمارهٔ ۷۴۳ : گفتمش بسته آن طره پرچین توام

شمارهٔ ۷۴۴ : من آن نیم که بجز بار عشق یار کشم

شمارهٔ ۷۴۵ : هر که در میکده عشق شد امروز مقیم

شمارهٔ ۷۴۶ : چگونه از لب جانانه کام برگیرم

شمارهٔ ۷۴۷ : مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام

شمارهٔ ۷۴۸ : بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار

شمارهٔ ۷۴۹ : ببست غمزه شوخت بزلف دلبندم

شمارهٔ ۷۵۰ : چند همچون مرغ شب از تاب خور پنهان شوم

شمارهٔ ۷۵۱ : من عاشق بتانم و این کار می‌کنم

شمارهٔ ۷۵۲ : مردگان را از دم عیسی حیاتی تازه بود

شمارهٔ ۷۵۳ : آن ترک که غارتگر صبر است و سکونم

شمارهٔ ۷۵۴ : گشتیم جهان در طلب باز نشستیم

شمارهٔ ۷۵۵ : از که آوردی ای صبا پیغام

شمارهٔ ۷۵۶ : ای آفت دین و خصم اسلام

شمارهٔ ۷۵۷ : چگونه چشمه خورشید را بخاک بپوشم

شمارهٔ ۷۵۸ : گلعذاران گلستانی داشتم

شمارهٔ ۷۵۹ : چندانکه وفا کردم و اظهار ارادت

شمارهٔ ۷۶۰ : وقت کاخ است همان به که بصحرا نرویم

شمارهٔ ۷۶۱ : ما ساک کوی می فروشیم

شمارهٔ ۷۶۲ : بسکه مستغرق سودای تو بی خویشتنم

شمارهٔ ۷۶۳ : گفتم که بمی آتش عشقت بنشانم

شمارهٔ ۷۶۴ : آیا که داده فتوی بر بی گناهیم

شمارهٔ ۷۶۵ : خواستم حرف عشق ننگارم

شمارهٔ ۷۶۶ : زآن سرو زلف نافه بگشایم

شمارهٔ ۷۶۷ : مجالی نیست کز شور رقیبان با تو پیوندم

شمارهٔ ۷۶۸ : حاشا که بجز تو بخیال دگرستم

شمارهٔ ۷۶۹ : تو مگو که ناسزا بود خدایت ار بگفتم

شمارهٔ ۷۷۰ : من که نتوانم هوس را پای در دامن کشم

شمارهٔ ۷۷۱ : زد هجر بصبح وصال فالم

شمارهٔ ۷۷۲ : حاشا که توانم گفت آن راز که من دانم

شمارهٔ ۷۷۳ : ساقی بیار بوسم کز می خمار دارم

شمارهٔ ۷۷۴ : ای مظهر جان‌آفرین جانی تو از سر تا قدم

شمارهٔ ۷۷۵ : گفته بودی که ز کویت به ملامت بروم

شمارهٔ ۷۷۶ : نه توبه زاهد پیمانه بد که بشکستم

شمارهٔ ۷۷۷ : منصور صفت سر بسردار بدیدیم

شمارهٔ ۷۷۸ : این می که داد کز او سر بی خمار دارم

شمارهٔ ۷۷۹ : یارب که دهد آب باین تخم که کشتیم

شمارهٔ ۷۸۰ : بباغ عشق بجز میوه فراق ندیدم

شمارهٔ ۷۸۱ : آن لب شیرین چو جام بوسیدم و باز آمدم

شمارهٔ ۷۸۲ : بروزگار اگر کار اختیار کنم

شمارهٔ ۷۸۳ : مه روزه است بیا ساز ریا برگیریم

شمارهٔ ۷۸۴ : بزنی اگر به تیرم نظر از تو برنگیرم

شمارهٔ ۷۸۵ : با همه کثرت چه شد تا دم زتنهائی زدم

شمارهٔ ۷۸۶ : غباری گردم و روزی بدامان تو بنشینم

شمارهٔ ۷۸۷ : دوش بی شمع جمالت بزم عیش افروختم

شمارهٔ ۷۸۸ : به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم

شمارهٔ ۷۸۹ : بیهده عمری به صرف مهر خوبان کرده‌ایم

شمارهٔ ۷۹۰ : زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم

شمارهٔ ۷۹۱ : دست گفتیم بران زلف چلیپا نزنیم

شمارهٔ ۷۹۲ : ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم

شمارهٔ ۷۹۳ : عشق خضر است و من گمشده اندر ظلماتم

شمارهٔ ۷۹۴ : مقبول میفروش گر افتاد خدمتم

شمارهٔ ۷۹۵ : ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم

شمارهٔ ۷۹۶ : آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

شمارهٔ ۷۹۷ : به کفر زلف آن ترسابچه تا دین و دل دادم

شمارهٔ ۷۹۸ : بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم

شمارهٔ ۷۹۹ : گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم

شمارهٔ ۸۰۰ : نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام

شمارهٔ ۸۰۱ : در نیکویی افسانه‌ای از آشنا بیگانه‌ای

شمارهٔ ۸۰۲ : قومی زنند لاف که اهل شریعتیم

شمارهٔ ۸۰۳ : زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام

شمارهٔ ۸۰۴ : زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم

شمارهٔ ۸۰۵ : ز بس شاگردی عشقت به مکتب‌خانه‌ها کردم

شمارهٔ ۸۰۶ : چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام

شمارهٔ ۸۰۷ : ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی

شمارهٔ ۸۰۸ : تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد

شمارهٔ ۸۰۹ : چنان بطره لیلای خویش مفتونم

شمارهٔ ۸۱۰ : ای زده بر خط مشکین بر گل سوری رقم

شمارهٔ ۸۱۱ : بوستان باغ بهشت است و عیان می‌بینم

شمارهٔ ۸۱۲ : شدم آشفته همسایه به عشق خانه‌سوز امشب

شمارهٔ ۸۱۳ : ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم

شمارهٔ ۸۱۴ : من به بیداری شب‌های غمت معروفم

شمارهٔ ۸۱۵ : ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم

شمارهٔ ۸۱۶ : ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۸۱۷ : زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۸۱۸ : بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ

شمارهٔ ۸۱۹ : زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم

شمارهٔ ۸۲۰ : بغیر دست دل خود که بود بر دستم

شمارهٔ ۸۲۱ : بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم

شمارهٔ ۸۲۲ : گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم

شمارهٔ ۸۲۳ : نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام

شمارهٔ ۸۲۴ : مقبول میفروش گر افتاد خدمتم

شمارهٔ ۸۲۵ : ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم

شمارهٔ ۸۲۶ : آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

شمارهٔ ۸۲۷ : بکفر زلف آن ترسا بچه تا دین و دل دادم

شمارهٔ ۸۲۸ : چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام

شمارهٔ ۸۲۹ : ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی

شمارهٔ ۸۳۰ : قومی زنند لاف که اهل شریعتیم

شمارهٔ ۸۳۱ : زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام

شمارهٔ ۸۳۲ : زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم

شمارهٔ ۸۳۳ : تا کرد ادیب عشق یک نکته مرا تعلیم

شمارهٔ ۸۳۴ : ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم

شمارهٔ ۸۳۵ : من به بیداری شب‌های غمت معروفم

شمارهٔ ۸۳۶ : چنان بطره لیلای خویش مفتونم

شمارهٔ ۸۳۷ : منکه در دشت جنون پیشرو مجنونم

شمارهٔ ۸۳۸ : ای زده بر خط مشگین بر گل سوری رقم

شمارهٔ ۸۳۹ : بوستان باغ بهشتست و عیان می بینم

شمارهٔ ۸۴۰ : زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم

شمارهٔ ۸۴۱ : بغیر دست دل خود که بود بر دستم

شمارهٔ ۸۴۲ : ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم

شمارهٔ ۸۴۳ : ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۸۴۴ : زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۸۴۵ : در گلستان محبت گل داغی دارم

شمارهٔ ۸۴۶ : بیا تا آفتاب می به ماه ساغر اندازیم

شمارهٔ ۸۴۷ : روزگاریست بمیخانه گذاری دارم

شمارهٔ ۸۴۸ : عشق چوپان بُوَد و ما همه عالَم گَله‌ایم

شمارهٔ ۸۴۹ : همتی ای می‌فروشان تشنه‌کامم تشنه‌کام

شمارهٔ ۸۵۰ : به گلزار غم عشق تو من آن مرغ خاموشم

شمارهٔ ۸۵۱ : ما گدایان درِ میخانه‌ایم

شمارهٔ ۸۵۲ : چندان بکویت ما پا فشردیم

شمارهٔ ۸۵۳ : شب وصل است بیا باده به ساغر فکنیم

شمارهٔ ۸۵۴ : بتا از غمزه کافر ربودی چون دل و دینم

شمارهٔ ۸۵۵ : همرهان همتی که نوسفرم

شمارهٔ ۸۵۶ : نیست راهی به حرم تا که مناجات بریم

شمارهٔ ۸۵۷ : چندیست که از زمزمه عشق خموشم

شمارهٔ ۸۵۸ : من زفعل زشت خود ای همدمان مستوحشم

شمارهٔ ۸۵۹ : مگو که شرح فراق تو را شماره نکردم

شمارهٔ ۸۶۰ : به جانت ای جوان کز جان خویشت دوست‌تر دارم

شمارهٔ ۸۶۱ : آنروز که از خواب عدم دیده گشودیم

شمارهٔ ۸۶۲ : برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندام

شمارهٔ ۸۶۳ : مطرب چه پرده زد که زپرده برآمدیم

شمارهٔ ۸۶۴ : مطرب تو راه میزنی از ساز دلکشم

شمارهٔ ۸۶۵ : خبرت هست که چون با تو درآمیخته‌ام

شمارهٔ ۸۶۶ : منم آن نهال بی بر که زعشق برگرفتم

شمارهٔ ۸۶۷ : سر قدم کردم ز شوق و دست از پا می‌کشم

شمارهٔ ۸۶۸ : نار ابراهیم شد نور کلیم

شمارهٔ ۸۶۹ : از دهان تو حدیثی چو بوهم اندیشم

شمارهٔ ۸۷۰ : زبسکه مهر تو آمیخته بجان و تنم

شمارهٔ ۸۷۱ : ما زآزادگان پادشهیم

شمارهٔ ۸۷۲ : ای که به‌ جاه و منزلت ره نبرد خیال من

شمارهٔ ۸۷۳ : چند با چشمه خور روی تو نتوان دیدن

شمارهٔ ۸۷۴ : شک نیست که شکر لب و بسته دهن است آن

شمارهٔ ۸۷۵ : طره عنبرین پریشان کن

شمارهٔ ۸۷۶ : ای آه خدا را سوی لیلا سفری کن

شمارهٔ ۸۷۷ : ای مار زلفین سیه ای عقرب جرار من

شمارهٔ ۸۷۸ : گو بمجنون کز من آموزد دگر درس جنون

شمارهٔ ۸۷۹ : نیمه شب ای برق آه من شرری زن

شمارهٔ ۸۸۰ : ای کرده نهان تنگ شکر را به نمکدان

شمارهٔ ۸۸۱ : نمی‌گردد سپهر الا به حکم رای درویشان

شمارهٔ ۸۸۲ : دلا با خوبرویان عهد بستن

شمارهٔ ۸۸۳ : چون دست رس نداری ای دل بوصل جانان

شمارهٔ ۸۸۴ : چه‌ای ای عشق که دیدار تو نتوان دیدن

شمارهٔ ۸۸۵ : ای ز سنبل پرده بسته بر سمن

شمارهٔ ۸۸۶ : چگونه شکر گویم زطالع میمون

شمارهٔ ۸۸۷ : حدیث دوستان عیب است پیش دشمنان گفتن

شمارهٔ ۸۸۸ : ندیدم دشمنان گشته حبیبان

شمارهٔ ۸۸۹ : در آن دهان نگنجد از این بیشتر سخن

شمارهٔ ۸۹۰ : دوستت گر دست داد اندیشه دشمن مکن

شمارهٔ ۸۹۱ : فحشی ز لبت تو وقف ما کن

شمارهٔ ۸۹۲ : مبند الفت دلا با ماه رویان

شمارهٔ ۸۹۳ : چشمکان چنگیز و رخ روم و خم گیسو ختن

شمارهٔ ۸۹۴ : زاهدا ذوق بهشتت هست بر آن رو ببین

شمارهٔ ۸۹۵ : با کثرت رقیب کنم خلوت انجمن

شمارهٔ ۸۹۶ : صرف خیال دوست شد منصب و جاه و مال من

شمارهٔ ۸۹۷ : دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من

شمارهٔ ۸۹۸ : من بهوای نوگلی نغمه سرا و بلبلان

شمارهٔ ۸۹۹ : بدرد خوی گرفته دل از پی درمان

شمارهٔ ۹۰۰ : مرا سودای آن گیسوی پرچین

شمارهٔ ۹۰۱ : وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین

شمارهٔ ۹۰۲ : ایکه زباده ی ازل هست بلعل تو نشان

شمارهٔ ۹۰۳ : تا به کی ای چشم مست فتنه برانگیختن

شمارهٔ ۹۰۴ : نسزد به باد دادن خم زلف عنبرافشان

شمارهٔ ۹۰۵ : حذر کن ای دل از زخم کمند غمزه خوبان

شمارهٔ ۹۰۶ : رقیب کرده به باغ تو عزم گردیدن

شمارهٔ ۹۰۷ : ابریست کاو ندارد آثار فیض باران

شمارهٔ ۹۰۸ : من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن

شمارهٔ ۹۰۹ : بخرند ناز معشوق به جان نیازمندان

شمارهٔ ۹۱۰ : زین بادیه چون رفت مه نوسفر من

شمارهٔ ۹۱۱ : مرا ز عشق بسی منت است بر گردن

شمارهٔ ۹۱۲ : ای سراپا فتنه وی فتنه بر روی تو من

شمارهٔ ۹۱۳ : گر بظاهر برکنی تو کسوت فقرم زتن

شمارهٔ ۹۱۴ : دلا مسافرت از این دیار ویران کن

شمارهٔ ۹۱۵ : ای حرف سر زلف تو سودای حریفان

شمارهٔ ۹۱۶ : حدیث عشق از مستان شنو ای دل نه هوشیاران

شمارهٔ ۹۱۷ : خبر زمصر که دارد بشیر کیست عزیزان

شمارهٔ ۹۱۸ : تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان

شمارهٔ ۹۱۹ : دور از او چشم بد بزم وصالست این

شمارهٔ ۹۲۰ : گشوده اند در خانه باز خماران

شمارهٔ ۹۲۱ : دلا به راه سحرگاه شمع روشن کن

شمارهٔ ۹۲۲ : همایون است امشب بخت و دولت شد قرین من

شمارهٔ ۹۲۳ : پا بر سر خم نهاده مستان

شمارهٔ ۹۲۴ : نیش غم تو نوش جان حنظل عشق قند من

شمارهٔ ۹۲۵ : ساقیا من که خرابم ز نو آبادم کن

شمارهٔ ۹۲۶ : رفته بباغ و و بوستان دسته بدسته دوستان

شمارهٔ ۹۲۷ : پیران ز چاره عاجز در کار این جوانان

شمارهٔ ۹۲۸ : فخرت ای جم بجز از جام چه خواهد بودن

شمارهٔ ۹۲۹ : خیز یک ساغر شراب بزن

شمارهٔ ۹۳۰ : شبها ببزم غیر توئی شمع انجمن

شمارهٔ ۹۳۱ : گوش بر افسانه اغیار سنگین‌دل مکن

شمارهٔ ۹۳۲ : دری بود نصیحت جانا به گوش کن

شمارهٔ ۹۳۳ : ای خسروانِ صورت رحمی به این گدایان

شمارهٔ ۹۳۴ : به آن امید که مطلب بر او شود روشن

شمارهٔ ۹۳۵ : ساقی شراب مجلسیان در پیاله کن

شمارهٔ ۹۳۶ : شاهی طلبی خود بدر عشق گدا کن

شمارهٔ ۹۳۷ : برق زند بباغ ما ابر بکشت دیگران

شمارهٔ ۹۳۸ : نه همین مهر تو آمیخت به آب و گل من

شمارهٔ ۹۳۹ : شبی زشمع رخت بزم ما منور کن

شمارهٔ ۹۴۰ : کله بست از مشک تر صبح همایون فال من

شمارهٔ ۹۴۱ : عید است نگارینا سرپنجه نگارین کن

شمارهٔ ۹۴۲ : بلبل خوش نوا بکش نغمه زصوت خار کن

شمارهٔ ۹۴۳ : ساقی بجان جم میم اندر پیاله کن

شمارهٔ ۹۴۴ : نوروز عجم آمده و عید همایون

شمارهٔ ۹۴۵ : ای دل سمندر ناشده بر آتش روشن مزن

شمارهٔ ۹۴۶ : در شب تاریک هجران جز می روشن مزن

شمارهٔ ۹۴۷ : ماند به زیر بار ناز این دل نو نیاز من

شمارهٔ ۹۴۸ : مدد ای عشق که از عقل در آزارم من

شمارهٔ ۹۴۹ : رحمی ای عشق خدا را تو بحیرانی من

شمارهٔ ۹۵۰ : مهی تابیده از مشکوی مشکین

شمارهٔ ۹۵۱ : تا کی ای پیر مغان میکده را در بستن

شمارهٔ ۹۵۲ : مرحبا ای سحاب درافشان

شمارهٔ ۹۵۳ : تا چند حدیث از جم روجام دمادم زن

شمارهٔ ۹۵۴ : ماه ذیعقده است ای ساقی قعود از جنگ کن

شمارهٔ ۹۵۵ : ساقیا مخوری از می خیز و جامی نوش کن

شمارهٔ ۹۵۶ : مطرب از راستی نوا سر کن

شمارهٔ ۹۵۷ : رحمی ای عشق بیا بر سر سودائی من

شمارهٔ ۹۵۸ : افتاده سرشکم زپی نرگس جادو

شمارهٔ ۹۵۹ : دریغ از گردش دوران و دور بی‌ثبات او

شمارهٔ ۹۶۰ : ما دردمند عشقیم عطار که دوا کو

شمارهٔ ۹۶۱ : تا که بکام مدعی شد لب جانفزای تو

شمارهٔ ۹۶۲ : ای نوسفر که سوختم اندر هوای تو

شمارهٔ ۹۶۳ : تا نکنم به پیش کس شکوه ز تند خوی او

شمارهٔ ۹۶۴ : گرنه زشکر و نمک آمیخت کام تو

شمارهٔ ۹۶۵ : کمانی سخت تر نبود زابرو

شمارهٔ ۹۶۶ : ای یار سفر کرده نیاید خبر از تو

شمارهٔ ۹۶۷ : حذر کن ای دل از آن چشم و ابرو

شمارهٔ ۹۶۸ : ملک دل و جان گرفت عشق جهانگیر او

شمارهٔ ۹۶۹ : آنچه ببغداد کرد تیغ هلاکو

شمارهٔ ۹۷۰ : با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبه‌رو

شمارهٔ ۹۷۱ : عاشق گریختن نتواند ز بند او

شمارهٔ ۹۷۲ : شور جنونم میکشد زنجیر کو زنجیر کو

شمارهٔ ۹۷۳ : بنده پیر خراباتم و پیمانه او

شمارهٔ ۹۷۴ : بیا که چون خم زلفت مشوشم بی تو

شمارهٔ ۹۷۵ : این دل غمزده یکی وان لب لعل فام دو

شمارهٔ ۹۷۶ : باز بهم برآمده طره مشکبوی تو

شمارهٔ ۹۷۷ : خیز ای صوفی سالوس وز میخانه برو

شمارهٔ ۹۷۸ : دارد قرابتی دل من با دهان تو

شمارهٔ ۹۷۹ : ای صید نگاه تو در چین و ختن آهو

شمارهٔ ۹۸۰ : دلا بگریزم از زاهد و یا خمار یا هر دو

شمارهٔ ۹۸۱ : گر بختا و چین برد باد شمیم موی تو

شمارهٔ ۹۸۲ : کشته دهقان درود در نگر این شیوه نو

شمارهٔ ۹۸۳ : گرم رقیب براند بتا زمنزل تو

شمارهٔ ۹۸۴ : جان کیست تا که سر بکشد از کمند تو

شمارهٔ ۹۸۵ : سنبل باغ شانه زد گیسو

شمارهٔ ۹۸۶ : ظاهرا پنهان گذشت از کوی تو

شمارهٔ ۹۸۷ : ماه دوهفته هفته‌ای از رخ نهفته‌ای

شمارهٔ ۹۸۸ : به سومنات اگر ساختند بتکده‌ای

شمارهٔ ۹۸۹ : ابرویت چیست مد بسم الله

شمارهٔ ۹۹۰ : دوش در آمد از درم ماهی نه فرشته‌ای

شمارهٔ ۹۹۱ : دوش خوردم از می وحدت سحر پیمانه‌ای

شمارهٔ ۹۹۲ : چو ترک چشم تو خونخوار شد آهسته آهسته

شمارهٔ ۹۹۳ : گفتم از سلسله زلف تو دارم گله‌ای

شمارهٔ ۹۹۴ : حسنت نهاده دانه دامی عجب به راه

شمارهٔ ۹۹۵ : عاشقان را جز لب تو باده مستانه نه

شمارهٔ ۹۹۶ : به زنجیر جفایی گر نشد بخت دژم بسته

شمارهٔ ۹۹۷ : دانست و هست و بود تو را مظهر آینه

شمارهٔ ۹۹۸ : در همه شهر حاضری در بَرِ ما نشسته‌ای

شمارهٔ ۹۹۹ : آن می که از شعاعش آتش زند زبانه

شمارهٔ ۱۰۰۰ : اصل ناپیدا و عکسی در میان افکنده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۱ : ای که جان داری فدا کن در ره جانانه‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۲ : ما را عبث نبود که از بزم رانده ای

شمارهٔ ۱۰۰۳ : گر نه ای چشم سیه بهر شکار آمده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۴ : ای نسیم از چیست زلفش را پریشان کرده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۵ : شکر گویم یا شکایت از تو ای شاه سیاه

شمارهٔ ۱۰۰۶ : ای زلف پرشکن تو سراپا شکسته‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۷ : عید است و ساقی با قدح سرمست و خمار آمده

شمارهٔ ۱۰۰۸ : مطرب مجلس کجاست چنگ و چغانه

شمارهٔ ۱۰۰۹ : شب گذشته چو مه زد علم بر این خرگاه

شمارهٔ ۱۰۱۰ : شبها که شمع من توئی هم خود شبان داج به

شمارهٔ ۱۰۱۱ : بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه

شمارهٔ ۱۰۱۲ : ارغوان است که با غالیه آمیخته‌ای

شمارهٔ ۱۰۱۳ : با سپاه مژه از قتل که باز آمده‌ای

شمارهٔ ۱۰۱۴ : ای هجر تو چو کوه و دل مستمند کاه

شمارهٔ ۱۰۱۵ : خصم با انبوه لشکر آمد و خیل سپاه

شمارهٔ ۱۰۱۶ : آید از عشق کار شایسته

شمارهٔ ۱۰۱۷ : گوی داند که به چوگان کسی افتاده

شمارهٔ ۱۰۱۸ : گلزار عشق چون تو نهالی نیافته

شمارهٔ ۱۰۱۹ : ساقی به یاد دوست کرم کن پیاله‌ای

شمارهٔ ۱۰۲۰ : گسترده اند مستان از پرنیان ساده

شمارهٔ ۱۰۲۱ : ای دل بیا و نقش بتان بر کنار نه

شمارهٔ ۱۰۲۲ : گر تو پروانه بآتش نکنی بازی به

شمارهٔ ۱۰۲۳ : با سیخ مژه آمده آن یار سرابیده

شمارهٔ ۱۰۲۴ : زابروان تیغِ دوسَر بر مه و مهر آخته‌ای

شمارهٔ ۱۰۲۵ : ز انبوه رقیبانم مجال دید دلبر نه

شمارهٔ ۱۰۲۶ : آمد بگفتار آن لعل دلخواه

شمارهٔ ۱۰۲۷ : ما نداریم نظر بر می و بر میخانه

شمارهٔ ۱۰۲۸ : ای لبت بر خون مردم تشنه چشمت گُرسَنه

شمارهٔ ۱۰۲۹ : شهر بیدار از آن مردم خواب آلوده

شمارهٔ ۱۰۳۰ : از جرس دیدی فغان برخاسته

شمارهٔ ۱۰۳۱ : بر چهره باز زلف چلیپا شکسته ای

شمارهٔ ۱۰۳۲ : ز مویت سنبل بویا شکسته

شمارهٔ ۱۰۳۳ : ای مو بر آفتاب تو مشکین‌کلاله‌ای

شمارهٔ ۱۰۳۴ : زآن دل آرا بگویم یا نه

شمارهٔ ۱۰۳۵ : دلم بهرزه بسودای خام افتاده

شمارهٔ ۱۰۳۶ : جسمم چو شمع در غم جانان گداخته

شمارهٔ ۱۰۳۷ : یک پشته مشک تاتار بر دوش خویش بسته

شمارهٔ ۱۰۳۸ : بجز زلف تو کفر و غیر چشمان تو ساحر نه

شمارهٔ ۱۰۳۹ : مرا کز عشق تو در هر سخن صد داستان بسته

شمارهٔ ۱۰۴۰ : بر این جا آن بلا بالا گرفته

شمارهٔ ۱۰۴۱ : دوش بی‌ما صنما ساغر صهبا زده‌ای

شمارهٔ ۱۰۴۲ : چه اعتبار به سرو است چون تو در چمنی

شمارهٔ ۱۰۴۳ : نیست یعقوب را چو تو پسری

شمارهٔ ۱۰۴۴ : تو که در چشم چنین غمزه کافر داری

شمارهٔ ۱۰۴۵ : بر سمن تا خطی از غالیه تحریر نکردی

شمارهٔ ۱۰۴۶ : ایکه بر عارض افروخته بر دل ناری

شمارهٔ ۱۰۴۷ : تو هم ای مرغ دل بر گل بخوان از عشق دستانی

شمارهٔ ۱۰۴۸ : چند مسافرت دلا سوی حجاز می‌کنی

شمارهٔ ۱۰۴۹ : آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

شمارهٔ ۱۰۵۰ : صوفی صومعه که زد دوش دم از قلندری

شمارهٔ ۱۰۵۱ : زآن آب که چون آتش از مرد برد خامی

شمارهٔ ۱۰۵۲ : که گفت ای دل کز اسرار محبت باخبری گردی

شمارهٔ ۱۰۵۳ : ای خوشا آن سر که گردد گوی چوگان سواری

شمارهٔ ۱۰۵۴ : بچین زلف تو پیوسته با چشم تو ابروئی

شمارهٔ ۱۰۵۵ : فصل گل گفته واعظ نکنی می نوشی

شمارهٔ ۱۰۵۶ : به تو می‌سزد سراپا همه ناز و کبریایی

شمارهٔ ۱۰۵۷ : تو که پرچمی ز عنبر به فر از ماه داری

شمارهٔ ۱۰۵۸ : مرغ هوهو زد به گلشن خیز دهی

شمارهٔ ۱۰۵۹ : دین و دل ای سیم‌تن تنها نه از من می‌بری

شمارهٔ ۱۰۶۰ : زاهد خام به هرزه چو برآرد نفسی

شمارهٔ ۱۰۶۱ : تا که به مصر نیکوئی سکه زدی به دلبری

شمارهٔ ۱۰۶۲ : یا مقلتی تزود من نظرة الحبیبی

شمارهٔ ۱۰۶۳ : تو را که از همه خوبان شهر ممتازی

شمارهٔ ۱۰۶۴ : ای هشت باب خلد ز روی تو آیتی

شمارهٔ ۱۰۶۵ : روز نخواهد آمدن چون شب ما به روشنی

شمارهٔ ۱۰۶۶ : یاد داری دوش کاندر سر خماری داشتی

شمارهٔ ۱۰۶۷ : رشته ها بر گردنم ای زلف یار آویختی

شمارهٔ ۱۰۶۸ : دلا ز عشق مجاز از چه مهر برکندی؟

شمارهٔ ۱۰۶۹ : ای برق چون به خرمن احباب بگذری

شمارهٔ ۱۰۷۰ : گرهی ززلف بگشا و بکش زرخ نقابی

شمارهٔ ۱۰۷۱ : داشت خمارم سر دیوانگی

شمارهٔ ۱۰۷۲ : ساقی به کجائی بده آن مایه مستی

شمارهٔ ۱۰۷۳ : ایکه از چهره شمع انجمنی

شمارهٔ ۱۰۷۴ : تو نه ای زآب و خاک از نوری

شمارهٔ ۱۰۷۵ : هرگز فنا نگردی تا هست عشق باقی

شمارهٔ ۱۰۷۶ : ای نَفس ، اگر از درِ معنی به در آیی،

شمارهٔ ۱۰۷۷ : خلیلی صرمت حبال العهودی

شمارهٔ ۱۰۷۸ : پیش از این بوده بچین صورتگری

شمارهٔ ۱۰۷۹ : خوشا وقتی که بر آتش بَرِ منظور بنشینی

شمارهٔ ۱۰۸۰ : بدنامی است و رندی در عشق نیکنامی

شمارهٔ ۱۰۸۱ : در کمندم فکنده صف شکنی

شمارهٔ ۱۰۸۲ : تو ای دو دیده بگو کز جگر چه می‌خواهی

شمارهٔ ۱۰۸۳ : ایکه هنوز با خودی دم مزن از مجردی

شمارهٔ ۱۰۸۴ : تو را که گفت کز احباب روی برتابی

شمارهٔ ۱۰۸۵ : چه اوفتاد که از ما کناره گیر شدی

شمارهٔ ۱۰۸۶ : تا چند در آزاری ای دل زهوسناکی

شمارهٔ ۱۰۸۷ : اوقات خوش کدام است ایام عشقبازی

شمارهٔ ۱۰۸۸ : فریب صید آن نخجیر خوردی

شمارهٔ ۱۰۸۹ : زلف حجاب چهره کن تا که جهان سیه کنی

شمارهٔ ۱۰۹۰ : تو این نمک که به لعل شکرفشان داری

شمارهٔ ۱۰۹۱ : ای کون و مکانت بسرپنجه اسیری

شمارهٔ ۱۰۹۲ : به بانگ بربط و چنگ و چغانه و دف و نی

شمارهٔ ۱۰۹۳ : تو که از جهان و اهلش همه احتراز داری

شمارهٔ ۱۰۹۴ : تو را که گفت مرا از نظر بیندازی

شمارهٔ ۱۰۹۵ : عنکبوتا بر مگس تا چند رشته می‌تنی

شمارهٔ ۱۰۹۶ : آن دل که در او باشد از عشق تو آزاری

شمارهٔ ۱۰۹۷ : فصل بهار و مستی و غوغای چنگ و نی

شمارهٔ ۱۰۹۸ : کیست که آرد  آگهی باز ز ماه خرگهی

شمارهٔ ۱۰۹۹ : برق سانم زدیده میگذری

شمارهٔ ۱۱۰۰ : شب وصل است ای عاشق بپای دوست کن جانی

شمارهٔ ۱۱۰۱ : شبی به خواب بدیدم که رو به من داری

شمارهٔ ۱۱۰۲ : بچم ای نهال نورس که زحسن بارداری

شمارهٔ ۱۱۰۳ : بجلوه های نهان شاهدان روحانی

شمارهٔ ۱۱۰۴ : چه خوش است روزگاری که بفقر بگذرانی

شمارهٔ ۱۱۰۵ : دوست میدارم که گیرم دلبری

شمارهٔ ۱۱۰۶ : سودای تو هر شب کشدم بر سر کوئی

شمارهٔ ۱۱۰۷ : شبی چه شب بصفا بامداد نوروزی

شمارهٔ ۱۱۰۸ : از غمره تو ترک کند کسب رهزنی

شمارهٔ ۱۱۰۹ : هله ساقیا بیارید شراب ارغوانی

شمارهٔ ۱۱۱۰ : دوشم اسباب طرب جمله مهیا بودی

شمارهٔ ۱۱۱۱ : به خویشتن ز چه بستی دلا تو تهمت هستی؟

شمارهٔ ۱۱۱۲ : ساقی بده شراب که دارم بشارتی

شمارهٔ ۱۱۱۳ : ای سرو نورسیده زگلزار کیستی

شمارهٔ ۱۱۱۴ : دام به راه می‌نهی طره کمند می‌کنی

شمارهٔ ۱۱۱۵ : طبیبا مرا کشت درد نهانی

شمارهٔ ۱۱۱۶ : سرا پا حیرتم موسی صفت در تیه حیرانی

شمارهٔ ۱۱۱۷ : بکن آن باده رنگین به ایاغم ساقی

شمارهٔ ۱۱۱۸ : ای که از وهم مبرایی و بیرون ز صفاتی

شمارهٔ ۱۱۱۹ : نمی‌گویم گلی کز لطف عارض گلستانستی

شمارهٔ ۱۱۲۰ : از چه ای عشق تو در سینه ما جا کردی

شمارهٔ ۱۱۲۱ : اول ای عشق گمانم که تو سودا بودی

شمارهٔ ۱۱۲۲ : ای ترک ندانم زچه خیل و چه سپاهی

شمارهٔ ۱۱۲۳ : سلطانم ار بسازم زآن خاک در کلاهی

شمارهٔ ۱۱۲۴ : این چه روی است که تو ای بت ترسا داری؟

شمارهٔ ۱۱۲۵ : اگر بمحفل مستان شبی کنند سماعی

شمارهٔ ۱۱۲۶ : ببینمت که در پی آزردن منی

شمارهٔ ۱۱۲۷ : صبح عید است شبی کز در من بازآئی

شمارهٔ ۱۱۲۸ : حاجتی هست مرا با تو اگر عذر نیاری

شمارهٔ ۱۱۲۹ : ای دفتر نکوئی تو نقش دلپذیری

شمارهٔ ۱۱۳۰ : ای که سر تا قدم آمیخته از مهر وفائی

شمارهٔ ۱۱۳۱ : سرو چو نخل قامتت سر نزد چنین سهی

شمارهٔ ۱۱۳۲ : عرش بر آستان او پست بود زکوتهی

شمارهٔ ۱۱۳۳ : چرا بدست نگارین تو چهره میپوشی

شمارهٔ ۱۱۳۴ : وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی

شمارهٔ ۱۱۳۵ : سوختم کس نه دود دید و نه بوی

شمارهٔ ۱۱۳۶ : مخمور سروریم کجائی می غم های

شمارهٔ ۱۱۳۷ : بر دم تیغ کجت سر بنهم از خوشی

شمارهٔ ۱۱۳۸ : به شهر مصر از خجلت ببندد دکه حلوایی

شمارهٔ ۱۱۳۹ : صبا از بلبل دور از دیار زار گمنامی

شمارهٔ ۱۱۴۰ : اگر زروی نگارین تو پرده برداری

شمارهٔ ۱۱۴۱ : جز حسن دیده دیده در روی تو کمالی

شمارهٔ ۱۱۴۲ : آفت عرصه خاکی و مه افلاکی

شمارهٔ ۱۱۴۳ : گو چه کم آیدت زسلطانی

شمارهٔ ۱۱۴۴ : چرا ای دل وفا با آن بت پیمان شکن کردی

شمارهٔ ۱۱۴۵ : به هواست برق امشب بطلب پریّ و بالی

شمارهٔ ۱۱۴۶ : در عاشقی گشتم زبون ای کاش دل خون می‌شدی

شمارهٔ ۱۱۴۷ : الا ای که داری طمع پادشایی

شمارهٔ ۱۱۴۸ : تو ای سلطان خوبان جز ستمکاری نمی‌دانی

شمارهٔ ۱۱۴۹ : غم حورت از چه باشد که تو این غلام داری

شمارهٔ ۱۱۵۰ : ای نوش لب که داری خود آب زندگانی

شمارهٔ ۱۱۵۱ : تو را چه رفت که پیمان دوستان بشکستی

شمارهٔ ۱۱۵۲ : سودای تو آتش زده در رخت صبوری

شمارهٔ ۱۱۵۳ : محتسب چند ز کین شیشه ما می‌شکنی

شمارهٔ ۱۱۵۴ : نافه بنافه دارد اگر آهوی تتاری

شمارهٔ ۱۱۵۵ : معجزه ببین که سروی و رفتار می‌کنی

شمارهٔ ۱۱۵۶ : ای که آگه نیستی از حال گوی

شمارهٔ ۱۱۵۷ : در چنگل بازی نکند خانه حمامی

شمارهٔ ۱۱۵۸ : رنگ ز خورشید عیان میبری

شمارهٔ ۱۱۵۹ : که گفت ای سرو سیمین‌تن به طرف باغ و بستان آی

شمارهٔ ۱۱۶۰ : شهری بود نکوئی و جانا تواش دری

شمارهٔ ۱۱۶۱ : ای جنت جاوید ز رخسار تو بابی

شمارهٔ ۱۱۶۲ : عمری به کعبه و دِیر بردیم انتظاری

شمارهٔ ۱۱۶۳ : چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی

شمارهٔ ۱۱۶۴ : چه حظ زشاهد و شمع و شراب و شیرینی

شمارهٔ ۱۱۶۵ : تو را که زیر لبان روح یک جهان داری

شمارهٔ ۱۱۶۶ : لاله سرزد از دمن گل از چمن سبزه زجوی

شمارهٔ ۱۱۶۷ : تا کی ای فتنه ایام زپا ننشینی

شمارهٔ ۱۱۶۸ : به یاد آب مجاور دلا در این فلواتی

شمارهٔ ۱۱۶۹ : درِ دکّان گشود حلوائی

شمارهٔ ۱۱۷۰ : من جان سپر کنم چو تو شمشیر میزنی

شمارهٔ ۱۱۷۱ : لطف با دوست نه با خصم مدارا نکنی

شمارهٔ ۱۱۷۲ : گر بی تو باید زیستن رفتن به از پایندگی

شمارهٔ ۱۱۷۳ : روزگارا چند اسباب ستم آماده داری

شمارهٔ ۱۱۷۴ : چون مهم ای آسمان تو ماه نداری

شمارهٔ ۱۱۷۵ : مه جبینان جهان خاک و تو خود افلاکی

شمارهٔ ۱۱۷۶ : سحر است بر کمان نه دل را زتیر آهی

شمارهٔ ۱۱۷۷ : ای که نخواندی آیتی خود ز کتاب دوستی

شمارهٔ ۱۱۷۸ : بود زمین و آسمان از دم مرتضی علی

شمارهٔ ۱۱۷۹ : تا که بتخانه را حرم کردی

شمارهٔ ۱۱۸۰ : دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی

شمارهٔ ۱۱۸۱ : بی‌غیر میسر شودت گر لب کشتی

شمارهٔ ۱۱۸۲ : تو شمع محفل انسی شب آمد در شبستان آی

شمارهٔ ۱۱۸۳ : تو که از شعاع شمعش بدرون چراغ داری

شمارهٔ ۱۱۸۴ : ای آهوی تتاری نافه اگر نداری

شمارهٔ ۱۱۸۵ : پیر مغان گشود زرحمت در سرای

شمارهٔ ۱۱۸۶ : گر هر که را نهانی کاریست با نگاری

شمارهٔ ۱۱۸۷ : نشکفته است از چمن دلبری گلی

شمارهٔ ۱۱۸۸ : بغیر از آن خم مو ایدل آشیانه نداری

شمارهٔ ۱۱۸۹ : ساقی بیار جامی از آن مایه خوشی

شمارهٔ ۱۱۹۰ : کند هر ملتی در بندگی بر قبله‌ای رویی

شمارهٔ ۱۱۹۱ : گر باد دی بگلشن دم میزند بسردی

شمارهٔ ۱۱۹۲ : ای دلبر هر جائیم امشب بکجائی

شمارهٔ ۱۱۹۳ : از وصل روی جانان امشب چو کامکاری

شمارهٔ ۱۱۹۴ : تا به کی بسمل خود را نگران میداری

شمارهٔ ۱۱۹۵ : بده ساقی از آن می ساتکینی

شمارهٔ ۱۱۹۶ : خرابم کردی ای ساقی که دیوانه خراب اولی

شمارهٔ ۱۱۹۷ : عکس زلفت چهره دودآلود دارد اندکی

شمارهٔ ۱۱۹۸ : خیز و بیار زآن خط و لعلم تو مشک و می

شمارهٔ ۱۱۹۹ : تو ای غزال سرائی چرا غزل نسرائی

شمارهٔ ۱۲۰۰ : در همه آفاق طاقی در همه عالم تمامی

شمارهٔ ۱۲۰۱ : نه آدمی نه فرشته نه حوری و نه پری

شمارهٔ ۱۲۰۲ : بردم زعشق آن لب شیرین مرارتی

شمارهٔ ۱۲۰۳ : هیچ دانی که چه با این دل شیدا کردی

شمارهٔ ۱۲۰۴ : ای شمع چه داری بجهان سوز و گدازی

شمارهٔ ۱۲۰۵ : متحیریم یا رب بکجاست خضر راهی

شمارهٔ ۱۲۰۶ : عاشق ز وصل عیش مهنا کند همی

شمارهٔ ۱۲۰۷ : ترک من از می اغیار مگر سرمستی

شمارهٔ ۱۲۰۸ : ای جان به چه ارزی تو که جانانه نداری

شمارهٔ ۱۲۰۹ : هر کجا انجمن برافروزی

شمارهٔ ۱۲۱۰ : دلا تو پند ز احباب خویش نشنفتی

شمارهٔ ۱۲۱۱ : چه پیمان است و بدعهدی که ای پیمان شکن داری

شمارهٔ ۱۲۱۲ : چه غمت اگر ای خم زلف که زنگی و سیاهی

شمارهٔ ۱۲۱۳ : وقتی ای جاذبه عشق نکردی کششی

شمارهٔ ۱۲۱۴ : به وصل تو نرسد کس به هیچ تقریبی

شمارهٔ ۱۲۱۵ : ره مردم بزنی هر نفس از تلبیسی

شمارهٔ ۱۲۱۶ : توئی آن گل که معروفی بهر گلشن به بیرنگی

شمارهٔ ۱۲۱۷ : ای پری باز چه رفتت که به شکل بشری

شمارهٔ ۱۲۱۸ : ز رعنایی چه نازد سروبُن یا گل ز زیبایی

شمارهٔ ۱۲۱۹ : تو را سزاست ببالا لباس دارائی

شمارهٔ ۱۲۲۰ : حدیث درد دل ای باد با جانان من گفتی

شمارهٔ ۱۲۲۱ : زاهد ز آب میکده پرهیز می‌کنی

شمارهٔ ۱۲۲۲ : از هیچ کسی ساخته غیر از تو دهانی

شمارهٔ ۱۲۲۳ : چو اوست طالب بخشش چرا طلب نکنی

شمارهٔ ۱۲۲۴ : در پرده قانون چند بی فایده آویزی

شمارهٔ ۱۲۲۵ : ایکه مطبوع و شوخ و دلبندی

شمارهٔ ۱۲۲۶ : بازآی به میخانه ظلمات چه می‌جویی

شمارهٔ ۱۲۲۷ : بیار ساقی از آن می بدان نشان که تو دانی

شمارهٔ ۱۲۲۸ : حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی

شمارهٔ ۱۲۲۹ : آفرینش چیست بحر و پیش او گردون حبابی

شمارهٔ ۱۲۳۰ : مدتی شد که زیاران سر دوری داری

شمارهٔ ۱۲۳۱ : ای زمزمه عشق تو در هر سر و کویی

شمارهٔ ۱۲۳۲ : دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستی

شمارهٔ ۱۲۳۳ : با داورت سخن چه بود روز داوری

شمارهٔ ۱۲۳۴ : من به تو مشتاق و تو پیوسته از من در نفوری

شمارهٔ ۱۲۳۵ : مشتاق بود گوش به رودی و سرودی

شمارهٔ ۱۲۳۶ : باغی و فراغی و حریفی و کتابی

شمارهٔ ۱۲۳۷ : بمن گر آن مه بی مهر مهربان بودی

شمارهٔ ۱۲۳۸ : پارسی جامه بخوانید غزل‌های دری

شمارهٔ ۱۲۳۹ : توئی که به زگل و مشگ رنگ و بو داری

شمارهٔ ۱۲۴۰ : آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

شمارهٔ ۱۲۴۱ : چو خم از خون دل در می‌کشم می

شمارهٔ ۱۲۴۲ : کو بشیری که بگوید ز سفر می‌آیی

شمارهٔ ۱۲۴۳ : ای شه کون و مکان ای علی عمرانی

شمارهٔ ۱۲۴۴ : زدستم برنمی آید که از پا برکشم خاری

شمارهٔ ۱۲۴۵ : طالع سعدی و کوکب کندم مسعودی

شمارهٔ ۱۲۴۶ : بمینا ساقیا صهبا نداری

شمارهٔ ۱۲۴۷ : صبح عید است بده باده مکرر ساقی

شمارهٔ ۱۲۴۸ : اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی

شمارهٔ ۱۲۴۹ : ای دل به هرزه چند در این و آن زنی

شمارهٔ ۱۲۵۰ : رخنه ای شانه در آن زلف پریشان نکنی

شمارهٔ ۱۲۵۱ : سبزه ای جوی و تماشاگاهی

شمارهٔ ۱۲۵۲ : الا ای باغبان خاصیت سرو روان دانی

شمارهٔ ۱۲۵۳ : بر گل آن سنبل مشکین که فراز آوردی

شمارهٔ ۱۲۵۴ : خادما شمع برافروز بنه منقل و می

شمارهٔ ۱۲۵۵ : پرده ز رخ کشیدند گل‌های نوبهاری

شمارهٔ ۱۲۵۶ : مگر ای عشق سر پرسش عشاق نداری

شمارهٔ ۱۲۵۷ : با من ای عشق اگر عهد کهن تازه کنی

شمارهٔ ۱۲۵۸ : ای ترک از تیر نظر تو آفت رویین‌تنی

شمارهٔ ۱۲۵۹ : ای کودک ماهرو چه نامی

شمارهٔ ۱۲۶۰ : در طور دلم نورصفت جلوه‌گر آیی

شمارهٔ ۱۲۶۱ : مردم دیده منی نور دو چشم مردمی

شمارهٔ ۱۲۶۲ : صبا تو نفخه عنبر در آستین داری

شمارهٔ ۱

ای تو ز آغاز و انتها همه دانا

قدرت تو کرده خاک مرده توانا

بال فرو ریخت مرغ وهم ز اوجت

لال به وصفت زبان فکرت دانا

قطرهٔ باران کجا و چشمهٔ خورشید

قطره کجا میشود محیط به دریا

در رحم و در صدف ز قطرهٔ ناچیز

در سخنگو کنی و لؤلؤ لالا

وصف تو از وسعت عقول منزه

ذات تو ز آلایش صفات مبرا

گه کنی از خاک کیمیای سعادت

لعل بدخش آوری ز صخره صما

می تند از کرم پیله تار بریشم

گلبن و آب آورد ز خار و ز خارا

من که به کفران نعمت اندرم امروز

بر نکنم سر زخجلت تو به فردا

چاشنی قدرتت دهد چه حلاوت

نوش ز نیش و زخار آرد خرما

ساخته حلوا ز غوره مشک ترازخون

آورد از آب گنده صورت زیبا

حیف که ذرات عالمند چو خفاش

نور تو چون آفتاب بر همه پیدا

چون بپرد در هوای اوج جلالت

کسوت فقرت کند چو راست بر اعضا

تاج به سلطان دهد کرامت درویش

پشه لاغر کند شکار ز عنقا

در خور آشفته نیست ذکر مدیحت

کامده احمد به عجز معترف آنجا

شمارهٔ ۲

پرده برافتاد از جمال محمد

شد زعلی ظاهر اعتدال محمد

درخور اکملت دینکم چه عمل کرد

شد بدو عالم عیان کمال محمد

اینکه طلب کار وصل شاهد غیبی

گو بطلب در جهان وصال محمد

عالم امکان و ماورای تو هم

سایه نشینند در ظلال محمد

صدرنشین گشته عرش در شب معراج

تا که جبین سود بر نعال محمد

قرص مه و خور که روشنی جهانند

آینه دارند از جمال محمد

فسحت امکان بود بجلوه او تنگ

ساحت واجب بود مجال محمد

این همه مجد و بزرگئی که شهانراست

آمده یک پرتو از جلال محمد

آیت وحدت بگوش خلق نخوردی

گر نشنیدی کس از بلال محمد

تیغ دو پیکر که ذوالفقار علی بود

بود چو ابری چون هلال محمد

شاید اگر خانه خداش بخوانی

رخنه بد گر کند خیال محمد

همچو خضر جاودان زعمر خورد بر

هر که کشد دردی از زلال محمد

گر کنی آشفته میل مدح سرائی

مدح محمد بگوی و آل محمد

شمارهٔ ۳

بسته بر آفتاب چو مشکین نقاب را

پرده‌نشین نموده ز شرم آفتاب را

پروانه جمال تو شد شمع آفتاب

شاید کزین شعاع بسوزی حجاب را

ملک دلم خراب از آن کردست عشق

تا آفتاب بیش بتابد خراب را

آن را که با شب سر زلفت بود حساب

اندیشه نیست پرسش روز حساب را

جز مرغ دل که با خم زلف تو عهد بست

هم آشیان بصعوه که دیده عقاب را

خضر از هوای لعل تو آب حیات خورد

چون تشنه‌ای که آب شمارد سراب را

آن‌دم که تو سوار شوی بر سمند ناز

از حلقه‌های چشم بسازم رکاب را

ای لعل نوشخند مکن کم خدای را

از مدعی عنایت و از ما عتاب را

خوبم دلا زمردم دیده طمع مدار

طوفان‌زده به دیده دهد راه خواب را

عیسی که مرده زنده نمودی به یک خطاب

استاده کز لبت شنود آن خطاب را

آشفته دل به نرگس مستت نیاز کرد

عاقل ز مست منع نکرده کباب را

شمارهٔ ۴

وقت صبوحست ای پسر برخیز و دردِهْ جام را

تا فرصتی داری به دست از کف مده هنگام را

خیز ای غلام و رقص کن چون صوفیان اندر سماع

مطرب بزن چنگی به دف ساقی بیاور جام را

در دفتر زهد و ریا از آب می آتش فکن

تا پختگی حاصل شود این زاهدان خام را

زآن آب آذرگون بده کامد نسیم آذری

باد صبا بر بلبلان از گل ببر پیغام را

زاهد بنه سبحه ز کف زنار بربند از شعف

نفریبد از این دانه کس بردار از ره دام را

نام نکو در کیش ما ننگست بهر عاشقان

خیز و ببر مژده ز ما آن شیخ نیکونام را

چشمانش و آن ابروان دانی چه باشد فی‌المثل

گر دیده تیغی چون به کف ترکان خون‌آشام را

امشب شب وصلست هان نوبت مزن ای نوبتی

مرغ سحر گو برمکش آواز نافرجام را

آغاز این شب نیک شد آوخ سحر نزدیک شد

یارب که چون آغاز ما نیکو کنی انجام را

خاصان بزم عشق را از شنعت عامی چه غم

هرکس به بزم خاص شد پروا ندارد عام را

گیرد دو عالم را فرو آشفته کفر زلف او

این کافران از جادویی رونق برند اسلام را

شمارهٔ ۵

مشک فشان شد زتو باد صبا

ای خم زلفین دو تا مرحبا

حلقه عشاق بهم میزند

محرم این حلقه چرا شد صبا

مرغ سلیمان توئی ای نیک پی

حجله بلقیس بیار از سبا

پای منه بر سر میدان عشق

سر بقضا تا ننهی در رضا

طاعت و عصیان نخرد شرع عشق

خوف از این نیست وز آنم رجا

تازه و تر مانده خطت گرد لب

خصر بود زنده زآب بقا

خون شده گرچه دلم از عشق تو

کی بکسی جز تو کند ماجرا

زخمی پیکان تو مرهم نخواست

درد تو از کس نپذیرد دوا

زیب کف پادشهان کی شود

گوی زچوگان نخورد گر قفا

نیست دگر زاهد خلوت نشین

حسن تو چون پرده کشد برملا

از همه بیگانه شدم در جهان

تا بسگان تو شدم آشنا

دم مزن آشفته چو خم لب به بند

کاز دهل از کوفتن آید صدا

شمارهٔ ۶

بگشت باغ و گلستان مخوان مرا یارا

که کرده کوی تو فارغ زبوستان ما را

زناشکیبی بلبل مرنج ای گل از آنک

پسند کس نکند عاشق شکیبا را

اگر بمنظر زیبا نظر حرام بود

بگوی کز چه خدا ساخت روی زیبا را

گه از هجوم مگس گه زمشتری نالد

شکر فروش برای چه پخت حلوا را

بگرد قامت تو فاخته زند کوکو

اگر بباغ دهی جلوه سرو بالا را

اگر بباغ و بصحرا تو نیستی با ما

کنی چو چشمه سوزن بچشم صحرا را

اگر شکایت لیلی کنی نه‌ای مجنون

نه وامق است که نالد جفای عذرا را

برفت معجز عیسی زدیده مردم

خدای را بگشا باز لعل گویا را

بغارت دل آشفته پارسی تر کیست

که برده است بتاراج ملک یغما را

اگر تو پرده بگیری زچهره در شب داج

چو روز عید شمارم شبان یلدا را

بتان بمجمر رخساره عود زلف نهند

که آتشی نفزایند دیک سودا را

زبلبلان عجبی نیست گر بفصل بهار

زشور گل بچمن افکنند غوغا را

زعندلیب شنیدن سزاست قصه گل

شنو زگفته درویش مدح مولا را

شمارهٔ ۷

ما که بردیم بسر مرحله مهر و وفا را

از چه ای عشق رعایت نکنی خدمت ما را

هر که سودای تو دارد سر خود گو نبخارد

سپر از دیده کنند اهل وفا تیر جفا را

ای گروهی که ندارید بدل درد محبت

در قیامت چه بگوئید چو خوانند شما را

بقمار غم عشق تو دهم نقد دل و دین

پاک بازان تو بازند چنین نرد وفا را

دلم از چشم تو دارد بجهان چشم عنایت

وه که بیمار طلب کرده زبیمار دوا را

دردمند شمرد راحت جان رنج محبت

تاج سر می شمرد عاشق تو تیغ بلا را

دل مجروح من از باد صبا داشت شکایت

زانکه در زلف تو ره نیست بجز باد صبا را

گر خلد خار بپایش بسر آید بتکاپو

طالب کعبه شناسد بطلب کی سر و پا را

جای در کعبه دل از چه دهی نقش بتان را

هان مکدر چکنی آینه صنع خدا را

نبری ره بطریقت نروی سوی حقیقت

اگر ایشیخ متابع شده ی نفس و هوا را

مهر آشفته فزون گشت چو سرزد خط سبزش

اندرین سبزه ببین خاصیت مهر و گیا را

شمارهٔ ۸

خواهم که در هم بشکنم این طاق مینافام را

زین چارطبع مختلف برجا نمانم نام را

گم شده ره میخانه‌ام از دست شد پیمانه‌ام

دستی بگیر ای نوجوان این پیر دُردآشام را

سگ از ره مهر و وفا هم‌صحبت اصحاب شد

لابد سگ نفس و هوا رسوا کند بلعام را

بلبل به باد صبحدم گفته حدیث از بیش و کم

گل گوش داده تا صبا حالی کند پیغام را

عمرت به چل گر می‌رسد چون در فراقش می‌رود

عاشق ز عمر خویشتن گو مشمر این ایام را

شد پرنیانی بسترم چون نوک خار و نشترم

تا غیر هم‌آغوش شد یار حریراندام را

جانان جان قوت روان روشن از او چشم جهان

رامش گزین دل‌ها از آن کز دل ببرد آرام را

شاید که درویش سرا از فقر آید در غنا

بر خوان یغما زد صلا سلطان چو خاص و عام را

زاهد ز عشق و عاشقی فراروش هارب بود

بر آتش سودای تو پایی نباشد خام را

آشفته مستوری مکن از می‌کشان دوری مکن

ساقی به یاد مرتضی در دور افکن جام را

شمارهٔ ۹

در آن سرا که برانند پادشایی را

کجا مجال بود ره‌نشین گدایی را

ز خاک میکده جو سر جم که می‌بینم

به پای هر خُم جام جهان‌نمایی را

خلاف رسم از آن چشم فتنه‌خیز فلک ‏

بر آسمان ز زمین می‌برد بلایی را

صفای صفه دیر مغان ندیده مگر

که شیخ طوف کند مرده صفایی را

علاج هجر کند وصل یار ورنه طلب

کجا علاج کند درد بی‌دوایی را

ز اشتیاق نیستان بنالد اندر بزم

زنی اگر شنوی آتشین‌نوایی را

قبای غنچه دریدی و جامه گل را

به سرو ناز چو پیراستی قبایی را

کشی ز سلسله زهد پارسایی دست

اگر به دست کشی طره رسایی را

غبار من نرود از سرای تو بیرون

به سر اگر نهیم سنگ آسیایی را

شکنج زلف تو آشفته آن زمان گیرد

که پشه صید کند در هوا همایی را

مقیم میکده شد آدم و بهشت بهشت

مگر ز کوی مغان به ندیده جایی را

پناه برد به خاک نجف ز روی شعف

کند به چشم مگر سرمه خاکپایی را

شمارهٔ ۱۰

گفتمش وقت تو کردیم دل ویران را

گفت کس جای به ویرانه دهد سلطان را

ناوکش خواستم از سینه کشم کز سر عجز

دل گرفتش بدو دستی که مکش پیکان را

گفتمش رخنه کنم در دل سنگین از آه

تیر پرتاب کجا رخنه کند سندان را

خط و خال و مژه و زلف تو خوش دام رهند

کافران نیک به بستند ره ایمان را

جز خم زلف تو کاو سایه بر آن چهره فکند

سایبان بر مه و خورشید که کرده بان را

تا کی آشفته علی جوئی و گوئی از غیر

هر که واجب طلبد نفی کند امکان را

شیخ پیمانه شکن رفت خدا را مددی

که به پیمانه می تازه کنم ایمان را

شمارهٔ ۱۱

باد آورده بگلشن مژده نوروز را

گل نود از شاخساز آن موکب فیروز را

دوستان در بوستان رخت اقامت میبرند

ما بکاخ اندر کشیم آن شمع شب افروز را

حاصلی هستی برده اندوختم با صد امید

مژده بر از من صبا آن برق خرمن سوز را

غیر چشمت کاو بدل پیوسته ناوک میزند

کس نشان تیر کرده صید دست آموز را

شد روان تازه بتن از لذت پیکان تو

بر مکش از سینه ام آن ناوک دلدوز را

عاصیان را بهره افزون تر بود از لطف حق

مژده بر مر زاهد زهد و ریا اندوز را

نیستش آشفته فردا آرزوی باغ خلد

هر که اندر میکده منزل گزید امروز را

شمارهٔ ۱۲

گر زمن جان طلبد سر بنهم فرمان را

گوی گو گردن تسیلم بنه چوگان را

با لب نوش ت من آب خضر نستانم

کی مریضت زمسیحا طلبد درمان را

مانی از گرد گل روی تو بیند خط سبز

خط بطلان زند از شرم نگارستان را

رمضان میرسد ای ساقی مستان مددی

که زپیمانه می تازه کنم پیمان را

بیتو می خوردن من کی زچه باور داری

گر بگویند که خائیده کسی سندان را

مژه برهم منه ای چشم پی منع سرشک

که بخاشاک نبندند ره طوفان را

غیرت عشق چه شد یوسف و زندان نه سزاست

ای زلیخا که بزنجیر کشد مهمان را

مطرب از پرده عشاق بزن شور حجاز

که سر طوف خرابات بود مستان را

نقش تو بود بدل دیده از او عکس گرفت

ورنه در دیده چرا جای بود انسان را

یک جهان در بگمانند و حکیمان گریان

بتکلم بگشا آن دو لب خندان را

سودها برد زسودای تو آشفته بنقد

گر بکفر سر زلفین تو داد ایمان را

گفتمش دل بود آرام گه تو بنشین

گفت کس جا بخرابه ندهد سلطان را

ساقی آن باده سرشار مغانی بمن آر

تا کنم وصف بمستی ولی امکان را

مظهر سر ازل شاه رضا والی طوس

که بسامان ببرد هر سر بی سامان را

شمارهٔ ۱۳

بیدوست پایدار نباشد نشست ما

اما چه چاره چاره نیاید زدست ما

بنشست نقش دوست و برخاست ماسوا

در بزم غیر هم بتو باشد نشست ما

دل خون شده است و ریخته در ساغرم چو می

بگذر تو محتسب زچه خواهی شکست ما

قتلی اگر که مست کند لاجرم خطاست

خاصه که از ختا بود این ترک ما

از رشته دو زلف بتی اهرمن فریب

زنار بسته است دل بت پرست ما

آشفته پی بمرتبه مرتضی که برد

بر اوج عشق ره نبرد عقل پست ما

حق رتبه اش شناسد و احمد ولیک من

دانم طفیل اوست همه بود و هست ما

شمارهٔ ۱۴

ای لب لعل تو روح‌بخش مسیحا

پرتو رویت فروغ سینه سینا

عاشق و دیوانهٔ تو وامق و مجنون

مظهر رخسارهٔ تو لیلی و عذرا

جادوی بابل سحر چشم تو پنهان

معجز موسی به زیر زلف تو پیدا

آینه‌دار جمال تو مه و خورشید

بندهٔ لعل و قد تو کوثر و طوبی

خال سیاهت سواد دیده غلمان

زلف درازت کمند گردن حورا

نافه چین در نگار خانه ما نی

یا به گل عارض تو زلف چلیپا

آب ز گل می‌بری و تاب ز سنبل

برف کنی در چمن چو پرده به عمدا

وصف گل روی تو صبا به چمن گفت

گشت گل آتش به جان و بلبل شیدا

دل نشکیبد ننوشد از لب لعلت

تشنه نگردد نخورده آب شکیبا

زد ره آشفته کفر زلف کج تو

ترسمش آخر بری به ملت ترسا

تا که مگر دل رهد ز غمزه خوبان

بر در پیر مغان بریم تولا

شمارهٔ ۱۵

چشم تو بربست از فسون بر خلق راه خواب را

زلفت پریشان می‌کند جمعیت احباب را

گفتم دل سوداییم دارد دوا بگشود لب

گفتا نبینی در شکر پرورده‌ام عناب را

می‌نغنود شب تا سحر چشمم ز هجرت ای پسر

کی خواب آید در نظر افتاده در غرقاب را

زلفت بهر جامی کشد دل در هوایش می‌رود

ناچار ماهی می‌رود تا می‌کشد قلاب را

آبی که اسکندر نخورد چندان کش از پی دستبرد

من جسته‌ام در آن دهان آن گوهر نایاب را

شب بر سر کوی تو من گویم ز هر بابی سخن

شاید که با صد مکر و فن خواب آورم بواب را

در حقه نافش اگر گم شد دلم عیبم مکن

هم نوح کشتی بشکند بیند گر این گرداب را

من در آن چاه ذقن افتاده‌ام ای سیم‌تن

کز دام تو نبود گریز ای شوخ شیخ و شاب را

آشفته از آن تار مو در بزم تا کی گفتگو

آخر پریشان می‌کنی جمعیت اصحاب را

شمارهٔ ۱۶

بباغ حسن که کشت این نهال رعنا را

که دل گرفت زگل بلبلان شیدا را

کمند رشته مهر بتان بتاب چنان

که سوی بادیه آری زحی تو لیلا را

کشی چو سلسله اشتیاق ای یعقوب

به بیت حزن کشی یوسف و زلیخا را

حدیث جوهر فرد است عقده ی اما

دهان تنگ تو حل کرده این معما را

حدید شد دل خوبان تو باش مقناطیس

که برکنی ززمین کوه پای برجا را

چنان بحضرت او متحد شوی ای وامق

که در درون نگری نقش روی عذرا را

اگر تو عاشق شمعی بسوز پروانه

و گرنه جان پدر ترک کن تو دعوا را

بخویشتن بدرد گل حجاب تو بر تو

بباغ بلبل شیدا کشد چو غوغا را

میان عاشق و معشوق نیست بعد سفر

زمن بگوی حریفان دشت پیما را

میان واجب و امکان چه بعدهاست ولی

تو آینه شو و در خویش جوی سلما را

بشوی نقش بتان از درون سینه بجهد

که یار در تو نماید همه سر و پا را

گرفت خاک من آشفته بوی مهر علی

بجوز تربت درویش بوی مولا را

شمارهٔ ۱۷

از شوق گل رویت رفتم به گلستان‌ها

همرنگ رخت یک گل نشکفته به بستان‌ها

از خار جفا بلبل مجروح ببوی گل

گلچین به طرب از گل انباشته دامان‌ها

با نوگل بستانی بلبل به نواخوانی

من یاد تو می‌کردم با ناله و افغان‌ها

یاقوت لب لعلت تا در کف غیر افتاد

من ریختم از حسرت از دیده چه مرجان‌ها

تا کرده کنار از من آن گوهر یکدانه

از اشک روان دیده دید است چه طوفان‌ها

هستند گواه من دستان خضاب از خون

کان سنگدلان خونم خوردند به دستان‌ها

تا از حشم لیلی شاید که نشان یابم

مجنون‌صفتم هرروز در طوف بیابان‌ها

کی حال دلم دانی در حلقه گیسویش

ای آنکه نگردیدی گوی خم چوگان‌ها

آن دل که پریشانست از زلف پریشانی

حاشا که برآساید از سنبل و ریحان‌ها

گر ترک کماندارت در قصد دل ما نیست

هر سوز مژه در کف دارد ز چه پیکان‌ها

از زلف پریشانت صد سلسله آشفته

وز چاک گریبانت صد چاک گریبان‌ها

شمارهٔ ۱۸

باز دامان که زداین آتش سودای مرا

که بود شور دگر این دل شیدای مرا

زلف بر آتش رخسار تو دامان میزد

مشتعل کرد از آن آتش سودای مرا

یار خورشید و تو خفاش و منش حربایم

زاهد انکار مکن دیده بینای مرا

باغبانا زگل و سرو کناری گیری

گربه بینی بچمن نو گل رعنای مرا

نای بربندد و برگل نکشد نغمه هزار

گر دهد گوش بسودای تو غوغای مرا

گفتمش از بت و زنار ندارم خبری

گفت بر چهره ببین زلف چلیپای مرا

آتش عشق تو سرزد زگریبانم دوش

سوخت چو شمع سحرگاه سراپای مرا

باز دیوانه و زنجیری زلفین تو شد

تا چه افتاد دگر این دل دانای مرا

غیر از آن زلف که بر گردن دل سلسله بست

کی کس آشفته برنجیر کشد پای مرا

شمارهٔ ۱۹

کمانداری که نتواند کشیدن کس کمانش را

مرا سینه هدف گردیده تیر امتحانش را

بود در کاروان مصر گر پیراهن یوسف

سزد جا دیده یعقوب گرد کاروانش را

ننوشم آب از کوثر نجویم چشمه حیوان

به کام دل ببوسم گر شبی شیرین‌دهانش را

اگر نه کوی سیمین سرین آویزه‌اش بودی

ز موی فرق کی فرقی بدی موی میانش را

کهن نخلم شود برنابرم از خاربن خرما

اگر پیرانه‌سر خدمت کنم نخل جوانش را

بپیش قاضی و مفتی به خون خود دهم فتوی

که نتواند بگیرد در قیامت کس عنانش را

به جای ناله و زاری کند از سرو بیزاری

اگر قمری ببیند در چمن سرو چمانش را

بد عهد و پیمان را نشاید وصل جانان را

کند هرکس دریغ اندر طریق عشق جانش را

دل آشفته بیرون کن ز چین و زلف و خوش بنشین

بگو این نکته در گوش آن حریف نکته‌دانش را

شمارهٔ ۲۰

دهد به باغ اگر جلوه قد دلجو را

کناره‌جوی شود سَروْ‌بُن لبِ جو را

به غیر هندوی خال تو ای بهشتی‌روی

نداده جای کسی در بهشت هندو را

کنند عید خلایق اگر به ماه صیام

ز طرف بام نمایی هلال ابرو را

کمند رستمت ار باید و چَهِ بیژن

ببین به طرف زنخدان درست گیسو را

تو را رسد که به رویین‌تنی زنی نوبت

زره کنی چو به تن حلقه حلقهٔ مو را

روم به صیدگه آهوان که در نخجیر

مگر خورم به غلط تیر غمزهٔ او را

چه جادویی‌ست خدا را که چشم فتّانت

بر آفتاب کشیده‌ست تیغ ابرو را

فتد به طُرّهٔ شیرین هر آنکه چون خسرو

به مشک چین ندهد خاک کوی مشکو را

ز چهره پرده فروهل گره به زلف مزن

که برگ گل بنهد رنگ و غالیه بو را

کنی خیال شبیخون اگر به ترک نگاه

به غمزه در شکنی اردوی هلاکو را

ز دست برد دل آشفته را خم زلفت

بدان طریق که چوگان پادشه گو را

خدیو ایران کز بیم او به هامون شیر

ز مهر پرورد اندر کنار آهو را

شمارهٔ ۲۱

بگویم ار ز غم عشق داستانی را

چو خویش واله و شیدا کنم جهانی را

به بوی آنکه شوم طعمه سگان درش

نهفته‌ام به بدن مشت استخوانی را

نمانده است تمیزی میانه من و غیر

بکش برای خدا تیغ امتحانی را

شعیب عشق چه شد رهنمون به طور ظهور

امین سینه سینا کند شبانی را

به دست پیر مغان اوفتد چو نقش بتم

به بتکده ببرد طرفه ارمغانی را

به غیر چشم که برابردی تو حکم براند

کسی چگونه کشید آنچنان کمانی را

عجب ز دلشدگان نیست این عجب باشد

که دل ز کف بستانند دلستانی را

ز عمر خویش شود بهره‌ور چو خضر کسی

که دستگیر شود پیر ناتوانی را

کند به دیدهٔ یعقوب جا چو کحل نسیم

برد ز مصر اگر گرد کاروانی را

ز دادخواهی مردم تو را به عرصه حشر

برای من نگذارند یک زمانی را

به سرو فخر کند باغبان و آشفته

به دیده آب دهد شاخ ارغوانی را

شمارهٔ ۲۲

گر این کرشمه بود آن نگار ترسا را

سزد که سجده کنم بعد از این کلیسا را

کشان‌کشان ز حرم شیخ را به دیر آرد

دهد چه تاب خم طرهٔ چلیپا را

به حی چه جلوه کند با جمال جان‌افزا

به عشوه سازد مجنون خویش لیلا را

به مصر اگر گذرد با لب شکرافشان

ز مهر یوسف دل برکند زلیخا را

به پردهٔ دل وامق خیالش ار گذرد

ز خویشتن طلبد عذر عشق عذرا را

ز عکس رویش یک پرتو آتش موسی

ز لعل اوست دم جان‌فزا مسیحا را

شکست رونق اسلام ابروان کجش

چو ذوالفقار دو سرپشت خیل اعدا را

چو ذوالفقار همان تیغ آبدار که بود

به کف به روز دغا شیر دشت هیجا را

علی وصی رسول آنکه در صباح غدیر

نبی به شأنش فرمود کنت مولا را

از آن زمان که زمین حرم شدش مولد

شرق به گنبد خضراست سطح غبرا را

شمارهٔ ۲۳

نمی‌دانم چه افغانست در گلشن هزاران را

که غیر از رنگ و بویی نیست ایام بهاران را

چو گل هر ساعتی در دست گلچینی به گلزاری

دلا سنجیدی و دیدی وفای گلعذاران را

به زاری لاله را از خاک بیرون با دل خونین

بهارا تازه کردی باز داغ داغداران را

اگر با آن قد موزون خرامی جانب بستان

نخواهی دید پا برجای سرو جویباران را

حدیث مدعی بگذار و بنشین خوش به می خوردن

غنمیت می‌شماری ای که وصل دوستداران را

درا ای ساقی ساده ز در با ساغر باده

که بی‌تو هیچ رنگی نیست بزم میگساران را

بیا در میکده درویش و تاج سلطنت بستان

که خاکش تاجداری داده خیل خاکساران را

دل مرده خدازردان و می‌آمد محک او را

نباشد از محک اندیشه کامل عیاران را

نه هر سر قابل فتراک زلف مهوشان افتد

مگر یاری نماید بخت فوج بختیاران را

کفن از خون کنم گلگون و آیم از لحد بیرون

به خاکم گر گذر افتد شه گلگون‌سواران را

صفا از زاهدان آشفته کمتر جو اگر رندی

که نبود این کرامت غیر پیر باده‌خواران را

علی پرده‌نشین خلوت اسرار او دانی

که از رازش خبر هرگز نبوده پرده‌داران را

شمارهٔ ۲۴

هر که ببازار عشق آرد جنس وفا

من شومش مشتری جان دهمش دربها

گر تو درآئی بدیر کعبه مقبل شود

ور تو روی از حرم کعبه فتد از صفا

آخرت ای کعبه نیست خون ذبیحی قول

زین همه قربانئی کایدت اندر منا

ناقه لیلی گذشت از بر مجنون بخشم

میرود و میکند رو زوفا در قفا

سای این می که بود میکده او کجاست

کز اثر نشاءاش سوخت همه ماسوا

خوش به نهان داشتم داغ بتی در درون

تا بکی ای چشم تر فاش کنی ماجرا

گر دل ما آهن است چشم تو آهن رباست

غمزه جادوی تو کوه برآرد زجا

جاذبه عشق تو می کشدم کو بکو

کاه رود لاعلاج بر اثر کهربا

معدن این می مگر بارگه کبریاست

کز اثرش بشکند شوکت شاه و گدا

ساقی این باده کیست دست خدا شیر حق

آنکه بمیخانه زد باده کشانرا صلا

هر که چو آشفته کرد خاک درش تاج سر

گشته مسلم بر او کشور فقر و فنا

شمارهٔ ۲۵

عین درمان شمرد عاشق بیماری را

که طلبکار تو عزت شمرد خواری را

که شَهِ عشق حیات از لب جانان دارد

دردمندت بخرد بستر بیماری را

هرکه در مصر دلش پرتو یوسف باشد

کی خریدار شود یوسف بازاری را

خیل ترکان که پی غارت جان بسته کمر

کسب کردند چشمان تو خونخواری را

نکهتی زان سر زلف ار ببرد باد صبا

نگشایند به چین دکه عطاری را

خط و خال و مژه و زلف تو با هم گفتند

دزد از این سلسله آموخته طراری را

حذر از غمزه فتان دو چشمت که بشهر

ختم کرده به جهان شیوهٔ عیاری را

من بی‌سیم و زر و عشق بت سیم‌تنی

که به یک ذره زر می‌نخرد زاری را

چهره زرد سزاوار بود عاشق را

عشق از کس نخرد عارض گلناری را ‏

کی وفا دیده آشفته از این سنگدلان

طلب از پیر مغان رسم وفاداری را

آن طبیب دل مجروح علی نفس شفا

که به بیماردلان کرده پرستاری را

شمارهٔ ۲۶

زلف جادو بگسلاند حلقهٔ زنجیر را

عاقلان دیوانه‌ام کو چارهٔ تدبیر را

تا که پیران عشق می‌ورزند با این نوجوان

من نمی‌گویم دگر عیب جوان و پیر را

از کمان چرخ تیری کآید از شصت قضا

زابروی و مژگان تو دارد کمان و تیر را

افکند خود را سراسیمه ز چین در دشت فارس

گر به چین طره‌ات چشم اوفتد نخجیر را

رسم این باشد که شیر آهو کند دایم شکار

آهوان تو کند نخجیر غمزه شیر را

تیغ بر دست تو و می‌آید از ره مدعی

جهد کن بر کشتنم کآفت بود تأخیر را

سوختن در آتش دوزخ اگر تقدیر ماست

من گریزم در تو چون تو قادری تقدیر را

از پی تقصیر آشفته به کوی خود مپیچ

حاجی اندر کعبه لابد می‌کند تقصیر را

رشته مهر علی حبل‌المتین دین بود

زاهدا بردار از ره دانهٔ تزویر را

شمارهٔ ۲۷

هر که را حرفتی و عشق بود پیشه ما

شیر را خانه به نی برق بود بیشه ما

از پس مرگ زند شاخه ام از میکده سر

کاندرین باغ بجا ماده بسی ریشه ما

غیر عکس تو نیفتاد در آیینه دل

جز خیال تو نگنجد در اندیشه ما

ما بسر تیشه زدیم ای دل و فرهاد بسر

هست خونریزتر از تیشه او تیشه ما

مشکن ساغر آشفته تو زاهد بگذر

عکس ساقیست که رنگین شد ازو شیشه ما

شمارهٔ ۲۸

ساقی بده آن جوهر یاقوت نسب را

مطرب بنواراست کن آن ساز طرب را

افسر دگر از سردی خون برگ و پی

گرمی بده از آتش سیاله عصب را

از آن آب که از کوثر و تسنیم بر درنگ

بر دوزخیان باز نشان نار غصب را

نوروز بزرگی بزن از پرده عشاق

نوروز کن از لحن عرب ماه رجب را

حوران بهشتی را بر بند تو زیور

بر قامت غلمان کن ززنار سلب را

پا بست بهر خاربنی چند در این باغ

آن نخله مریم ببر آور در طب را

امروز برآمد زحرم مظهر بیچون

امروز بود میلاد آن میر عرب را

امروز عیان کرد رخ آنشاهد غیبی

بر کون و مکان کرد عیان سر عجب را

شد خانه خدا ظاهر و بنشست بکعبه

شد روز که دیگر نکنی قصه شب را

هان دست خدا آمد تابت نگذارد

بر بام حرم نصب کند رایت رب را

این روز طرب خیز بود نوبت شادی

آشفته وداعی بکن آن رنج و تعب را

شمارهٔ ۲۹

ای از شکنج زلف تو بر پای دل زنجیرها

بگسسته تار طره‌ات عقد همه تدبیرها

در پیشهٔ عشق ار رسی بینی عجایب‌ها بسی

کآنجا به صید شیرها آموخته نخجیرها

زاهد بنه سبحه ز کف زنّار بربند از شعف

کاین سبحهٔ صددانه شد دام همه تزویرها ‏

جام می بی‌غش بکش تا قلب تو صافی شود

کز خاک پاک میکده شد مایهٔ اکسیرها

ساقی ز یک خُم دادمی دیوانه و فرزانه را

یک باده و از نشئه‌اش پیدا شده تغییرها

هم نرم شد سنگین‌دلش هم غیر رفت از محفلش

آری ز آه نیم‌شب آید چنین تأثیرها

پیکان به جای استخوان اندر بدن دارم نهان

از بس از آن ابروکمان در سینه دارم تیرها

چشمت چو ترکان خُتَن خونخوار و مست و راهزن

زابرو به قصد جان من دارد به کف شمشیرها

زنجیر اگر عاقل کند دیوانه را ای عاقلان

آشفته شد دیوانه‌تر از حلقهٔ زنجیرها

شمارهٔ ۳۰

مدعی پنداشتی دور از در جانان مرا

دور شد تن لیک مانده پیش جانان جان مرا

با صبا هر صبحدم آیم به طوف کوی دوست

چشم اگر داری بجو در خاک آن ایوان مرا

بشنوی گر هر سحر بانگ جرس از غافله

هست با هر کاروانی ناله پنهان مرا

از پی در گر رود غواص اندر قعر بحر

هست اندر خاک کوی دوست بحر و کان مرا

دیده طوفان می‌کند گر هرشب از موج سرشک

نوح چون همره بود نبود غم از طوفان مرا

پیکرم سر تا قدم راه است زان تابنده نور

گرچه چون خورشید بینی با تن عریان مرا

از حبیبم زخم به تا نوشدارو وز طبیب

من خوشم با درد نبود حاجت درمان مرا

نه بهشت جاودان خواهم نه غلمان و نه حور

کرده روی و کوی او فارغ از این و آن مرا

گر به صورت دورم از طوس و در هشتم امام

مهر او جا کرده چون جا در رگ و شریان مرا

مرغ روحم پرفشان دائم به گلزار رضاست

گرچه منزلگاه به شیراز است یا تهران مرا

از گدایان درش آشفته انعامم رسید

نیست بر جان منتی از حاتم و قاآن مرا

هم به جای نیکیش یارب جزای نیک ده

زآن که قدرت نیست بر پاداش آن احسان مرا

شمارهٔ ۳۱

عشق بعقل بارها کرده کارزارها ‏

کرده از او فرارها داده باو قرارها

عقل چو بختی اشتران عشق بر اوست ساربان

برده از او قطارها کره از او مهارها

در غم آن عقیق لب از دل و دیده روز و شب

روید لاله زارها جوشد چشمه سارها

وه چه لب آن عقیقها و چه رخان شقیقها

برده از آن نگارها کرده از آن بهارها

چون رخ ماه پارها باغ پر از ستارها

چون قد گلعذارها سرو جویبارها

شمارهٔ ۳۲

داده دو ترک تو صلا باز سپاه ناز را

تا که بخاک و خون کشد عاشق نو نیاز را

آهوی دشت عشق را شیر اسیر دام شد

صعوه کوه تو درد سینه شاهباز را

طایف کعبه بنگرد گر بحریم معنوی

گرد مقام کوی تو طوف بود حجاز را

آشفته پاکباز شو این ورق دغل بنه

چند بششدر افکنی رند قمارباز را

روی بهر طرف کنم قبله اهل دل توئی

شاید اگر بشش جهة فرض نهم نماز را

ترک ستم شعار من بو که شوم اسیر تو

ترک مکن خدای را غارت و ترکتاز را

مویه سزاست بعد از این راست روان پارس را

ریخت چو در عراق خون پادشه حجاز را

شمارهٔ ۳۳

ای بلبل شوریده بکن تازه نفس را

شکرانه که بشکسته ی امروز قفس را

زاهد بچمن آمد و بلبل بفغان گفت

این بوی ریا چیست که بربست نفس را

جستند رقیبان زنوا محمل لیلی

ای کشا که از نافه گشایند جرس را

غوغای رقیبان بلب تو عجبی نیست

شاید بشکر راه به بندند مگس را

ای محتسب عقل چو آئی سوی بازار

در مجلس عشاق مده راه عسس را

داری تو بسر ذوق تماشای گلستان

ناچار بگلزار ببر زحمت خس را

جز خوردن حلوا نبود مقصد اغیار

از عشق نباشد خبر ارباب هوس را

ای کاش گرفتار شدی اهل ملامت

تا عیب نگویند بسودای تو کس را

نی را که بهر بند حدیثی است نهانی

محرم نشمرده است مگر نائی و بس را

ما سوخته گانیم و تغافل نه ثوابست

چون برق خدا را مجهان تند فرس را

مقصود وی آشفته بد از عشق شعاعی

موسی که تمنا کرد از طور قبس را

شمارهٔ ۳۴

خبر از حی مگر آورده کسی مجنون را

که گشوده بره قافله جوی خون را

از پی پرسش دل سلسله موئی آمد

تا که زنجیر فرستاد دگر مجنون را

گریه از کشته شدن نیست از آن میگریم

که بشوئی زسرانگشت نشان خون را

گذر قافله بر چشم ترم گر افتد

بعد از این دجله نخوانند دگر جیحون را

بسکه بحرین دویده زغمت درافشاند

به پشیزی نستانند در مکنون را

همه اسباب نشاطم اگر آماده کنند

چون نیائی چه نشاط است دل محزون را

از تو پیوسته تمام است از او گه ناقص

با مه روی تو فرق است مه گردون را

پرده بردار که آن نرگس فتان بیند

تا دگر عیب نگویند من مفتون را

گفت آشفته که زنجیر کند رفع جنون

زلفت آشفته کند از چه دل محزون را

رفع آشفتگی از این دل شیدا نشود

تا مگر وصف کنی آینه بیچون را

علی عالی اعلی ولی و مظهر حق

کاورد پنجه او در حرکت گردون را

شمارهٔ ۳۵

ای رفته و نشناخته قدر دل ما را

باز آی که مردیم زهجر تو خدا را

هر روزه جفا کردی و گفتی که وفا بود

طفلی زوفا فرق نکردی تو جفا را

گردد بجفای تو گرفتار ادیبت

کاداب وفا هیچ نیاموخت شما را

دل خانه حق است خرابش چه پسندی

غم نیست که نشناخته ی خانه خدا را

بختم نشود یار که روی تو ببینم

در منزل خورشید کجا بار سها را

درد از تو و درمان زتو بهر چه طبیبا

در دم بفرستی و کنی منع دوا را

آشفته نگفتم که مکن رخنه بمویش

کاشفته کنی همچو خود آنزلف دو تا را

در مذهب ما خاک نجف آب حیات است

گو خضر طلبکار بود آب بقا را

بر عرض تفاخر کند ار خاک تو شاید

زیرا که در او خانه بود شیر خدا را

شمارهٔ ۳۶

کیست که مژده آورد زان مه نوسفر مرا

یا که خبر بیاورد زاندل در بدر مرا

تا که زمصر مرحمت رحم بچون منی کن

همره کاروان کند پیرهن پسر مرا

تا که شده است مشتعل تازه بهارم الحذر

یا بخطر گذار دل یا بنشان شرر مرا

مردم چشم تو بخون غوطه ورند منع کن

تا نخورند بعد از این خون دل و جگر مرا

چند بخون کشانیم چند زدر برانیم

جز سر کویت ای صنم نیست ره دگر مرا

شرم مکن زپاسبان با سگ آستان بگو

تنگ نبود جا بر او راند چرا زدر مرا

نامه نوشته ام زخون مهر زدیده کرده ام

تا که بسوی او برد نامه مختصر مرا

گفتم سیر بینمت گر برسم بوصل تو

نرگس فتنه جوی تو بسته ره نظر مرا

سوخت زبرقی انجمن آه دل فکار من

در تو اثر نمی کند ناله بی اثر مرا

آشفته دوش طره اش بود بخواب در کفم

گر اثری کند شود پرچمی از ظفر مرا

تا ببرم سوی نجف از سر شوق با شعف

رحم بیار و باز کن بند زبال و پر مرا

شمارهٔ ۳۷

که بر زلف سنبل زد این تاب‌ها

که داد به گلبرگ این آب‌ها

که افکند پرتو به آتشکده

که ابرو نموده به محراب‌ها

که سودا به زلف نکویان نهاد

که از لعلشان ساخت عناب‌ها

به طاووس‌ها چتر الوان که داد

به کبکان که پوشید سنجاب‌ها

که پرورد الحان به مزمار و نای

که در پرده ره داد مضراب‌ها

که از نیش زنبور آورد نوش

که داد از صدف در خوشاب‌ها

کرامت نگر ساقی می‌کشان

ز یک خم دهد دردها تاب‌ها

ز حسن ازل عشق آمد پدید

فراهم شد از عشق اسباب‌ها

زهر ذره نورش هویدا بود

چو از پنجره نور مهتاب‌ها

منجم بگیرد ز ذرات او

چو از پرتو خور صطرلاب‌ها

ز یک بحر این موج‌ها خواسته است

همه موج‌ها نقش بر آب‌ها

ز دریا نیند آگه این ماهیان

فتاده ز حیرت به گرد آب‌ها

بود شهر علم الهی علی

گشوده ز دست علی باب‌ها

تو آشفته سر را ازین در مپیچ

دهد فیض باران نه میزاب‌ها

شمارهٔ ۳۸

بیا ساقی شراب خوشگواری کرده‌ام پیدا

شراب خوشگوار بی‌خماری کرده‌ام پیدا

ز رنج باده دوشین حریف ار دردسر دارد

به میخانه حریف میگساری کرده‌ام پیدا

شکست ار تار مطرب یا که مزمارش نمی‌خواند

به قانون دگر در پرده تاری کرده‌ام پیدا

اگر صیاد ما را عار باشد از شکار ما

برای صید دل‌ها جان‌شکاری کرده‌ام پیدا

دلا با مسافر شو ازین کشور بکش مفرش

کزین عالم برون شهر و دیاری کرده‌ام پیدا

خزان چندان که می‌خواهد بتازد اسب در گلشن

برای خویشتن من نوبهاری کرده‌ام پیدا

بیا یعقوب خاک راه یوسف را بکن سرمه

که من این توتیا را از غباری کرده‌ام پیدا

اگر گم کرده‌ای قاتل بیا ای کشته پیش من

که خونت را من از دست نگاری کرده‌ام پیدا

نخواهم برد منّت من ز عطاران پی نافه

که من آهوی چین در مرغزاری کرده‌ام پیدا

رقیب زشت‌خو باید که باشد پاسبان او

برای حفظ گلشن طرفه خاری کرده‌ام پیدا

اگر تو حرف حق گفتی و راز از خلق ننهفتی

شدی منصور و از بهر تو داری کرده‌ام پیدا

سخن بی‌پرده گو آشفته از زاهد چه می‌ترسی

که من سرّ خدا را پرده‌داری کرده‌ام پیدا

علی داماد پیغمبر در او سر خدا مضمر

که از نسلش شه گلگون‌سواری کرده‌ام پیدا

شمارهٔ ۳۹

با رخ تو مقابله کرده ام آفتاب را

تافت ولیک روز کی بیش نداشت تاب را

ای خم زلف اندکی زانمه رو کناره کن

با تو که گفت ای سیه پرده شو آفتاب را

مدرس عشقرا بس است آیت قامت بتان

نیست بجز الف در او خوانده ام آن کتاب را

نوح بران خدایرا کشتی و بحر را بگو

موج مزن بچشم من جلوه مده سراب را

از چه حنای مدعی بر کف دست هشته ای

پنجه بزن بخون من پاک کن این خضاب را

جام بدست میرسد ساقی می پرست را

خیز وداع عقل کن عذر بگوی خواب را

پرده تن حجاب شد از پی دیدن رخت

دست کجا که برکشم از رخ تو حجاب را

سوخت شرار هجر دل شربت وصل تو کجا

تا بنشانم از جگر سوزش و التهاب را

آشفته بسمل تو شد ناوک دیگرش بزن

باز نشان زصید خود حالت اضطراب را

حادثه موج میزند گر همه روزه گو بزن

منکه پناه جسته ام درگه بوتراب را

شمارهٔ ۴۰

مطرب به رقص آورده‌ای آن لعبت طناز را

گو زهره بشکن در فلک از رشک امشب ساز را

در بزم اگر تو شاهدی زاهد گذارد زاهدی

آری برقص از بی‌خودی صوفی شاهدباز را

بینند گر آهو بچین از تیر صیدش می‌کنند

در چین و موی او ببین آهوی تیرانداز را

من عاشق آن مهوشم مفتون موی دلکشم

عاشق که رسوا می‌شود پنهان ندارد راز را

آمد به باغ آن گل‌بدن با نغمهٔ صوت حسن

ای گل تو بگریز از چمن بلبل مکش آواز را

بر تربتم روزی بیا از عشق برگو ماجرا

بشنو زهر بندم جدا چون نی همین آواز را

چون شهد ریزد در آن دو لب آشفته نبود بس عجب

خواند اگر کان شکر کس بعد از این شیراز را

دارد عجایب‌ها بسی این عشق سحانگیز ما

صعوه به جنگل می‌درد در دشت او شهباز را

من صید پر بشکسته‌ام در دام عشقت خسته‌ام

چون بند بر پا بسته‌ام امکان کجا پرواز را

در عشقت ای پیمان‌گسل از گریه کی گردم کسل

شب تا سحر با خون دل بیرون کنم غماز را

ای شهسوار لافتی در دام نفسم مبتلا

بر دفع سحر مفتری بگشا کف اعجاز را

شمارهٔ ۴۱

پند بیهوده مگو ناصح بیهوش مرا

آتشی هست که می‌آرد در جوش مرا

ضیمران رویدم از گلشن خاطر همه شب

در ضمیراست چه آنزلف بناگوش مرا

همه شب دست در آغوش رقیبان تا صبح

وه که یکشب نشدی دست در آغوش مرا

روزگاریست که چون خاک نشینم برهت

کردی از صحبت اغیار فراموش مرا

نه پس از هجر بود وصلی و نوش از پس نیش

خورده ام نیش بسی لطف کن آن نوش مرا

گفت آشفته تو با من چکنی حور طمع

یوسفم من بزر ناسره مفروش مرا

رحمی ای ساقی میخانه وحدت رحمی

بیکی ساغر مستانه ببر هوش مرا

سرو گو جامه سبز چمنی را برکن

که چمد در چمن آن سرو قباپوش مرا

دوش بود آن بر دوشم همه شب در آغوش

کی رود از نظر آن لطف بر دوش مرا

شمارهٔ ۴۲

به صید خلق بتان تا گشاده بازو را

شکار شیر بیاموختند آهو را

کند زتیر نظر صید رستم دستان

کمان سخت ببینید و زور بازو را

محیط ماه وخوری ای خطوط ریحانی

به بین چه خاصیت است این طلسم جادو را

اسیر چنگل شاهین حکم تو شد چرخ

چنانکه چرخ بگیرد دراج و تیهو را

کمان حسن تو را ماه آسمان نکشد

کشیده ی چه بخورشید تیغ ابرو را

عبث بلجه عمان چه میرود غواص

مگر بدرج عقیقش ندیده لؤلؤ را

تو راکه قلعه دلها گشوده شد زنظر

برخ متاب خدا را کمند گیسو را

زموی فرق و میان تو فرق میباید

گشوده ی زقفا از چه سنبل مو را

فریب سینه سیمین مهوشان مخورید

که دل زسنگ بود یار آینه رو را

محک زمهر علی جسته ایم آشفته

ازین تمیز داد زشت و نیکو را

شمارهٔ ۴۳

چند غواص بری گوهر عمانی را

طلب از شط قدح جوهر رمانی را

نقش روی تو به چین برده مبرهن کردم

تا که بر صفحه شکستم قلم مانی را

به نگه راز درون مردم چشمت دانست

این سیه از که بیاموخت زبان‌دانی را

زاهد شهر از آن مجتنب آمد ز شراب

که محک آمد می جوهر انسانی را

عندلیبی که به گلزار و به گل نغمه‌سراست

از گل روی تو آموخت نواخوانی را

موج دریا ببرد طالب گوهر به شعف

بخرد طالب جانان خطر جانی را

قرص خور را برباید ز سر خوانِ فلک

چند درویش خورد انده بی‌نانی را

عندلیبا تو چو آشفته گل باقی جوی

بیهده یار چه خوانی تو گل فانی را

علم نصر من الله بکش از نام علی

تا بسوزی ز شرر رایت عثمانی را

شمارهٔ ۴۴

گر فهم کند طوطی شیرین سخنش را

بر تنک شکر نیک گزیند دهنش را

آن لب که در او هیچ مجال سخنی نیست

کس را چه دهن تا که بگوید سخنش را

ترسم که کند رنجه تنش را ورق گل

از نکهت گل گر بکند پیرهنش را

از سلطنت مصر کند میل تک چاه

یوسف نگرد باز چو چاه ذقنش را

آئی چه مسیح ار بسر خاک شهیدان

از شوق تو مرده بدراند کفنش را

شیرین که دریدی شکم از خنجر خسرو

میخواست ملاقات کند کوهکنش را

از نی شکر آرد بهوای لب نوشت

آشفته به بین خامه شکر شکنش را

نخلش ندهد بار بجز میوه مدحت

کز مهر تو داد آب همه بیخ و بنش را

شمارهٔ ۴۵

جامه پوشید و بیاراست قد رعنا را

پرده افکند وعیان کرد رخ زیبا را

ترک یغمائی اگرغارت یکخانه کند

نازم آن را که به یغما ببرد یغما را

هر که دارد چو تو غلمان بهشتی امروز

هوس جنت و حورش نبود فردا را

چشم مخمور شراب است گرت از می دوش

ساقی لعل تو بگرفته بکف صهبا را

برسر کوی تو گاهی چو صبا میگذرم

زهره ی کو که نهم بر سر کویت پا را

آخر ای مجمع خوبی و لطافت روزی

زان خم زلف بجو حال دل شیدا را

ای حکیم از چه کنی منع از آن رخسارم

منع از دیدن خورشید مکن حربا را

پرده بردار که تا پرده مردم بدری

تا دگر عیب نگویند من رسوا را

گفتی آشفته زسر آتش سودا بگذار

گرچه سر میرود از سر ننهم سودا را

من که مستم زشراب غم عشق حیدر

پشت پائی زده ام دنیی و هم عقبی را

شمارهٔ ۴۶

دوری از هم نفسان اندکی از خانه ما

کامشب افراشت علم برق به کاشانه ما

ساقی میکده چون می به حریفان پیمود

عوض باده شرر ریخت به پیمانه ما

نه سر زلف بتانست که دست ازلی

ساخت زنجیر برای دل دیوانه ما

دیده آگاه شد از سوز درون طوفان کرد

آه اگر فاش شود پیش کس افسانه ما

من ببحرین غمش بیهده در غرقابم

زانکه غواص دگر برده دردانه ما

پیر میخانه سحر مژده بمستان میداد

که خطابخش بود عفو کریمانه ما

دل و دین عقل و خرد گو بنهد طالب دوست

جان بتنها نسزد تحفه جانانه ما

نه حمامم که بگندم بفریبد دامم

زلف دام است و بود خال سیه دانه ما

همه خاموش نشینند ملایک از ذکر

بفلک گر برسد نعره مستانه ما

خواست از پیر مغان سالکی اکسیر مراد

گفت خاکست بر همت مردانه ما

هندوی آتش عشقست دل آشفته

شمع هر جمع نسوزد پر پروانه ما

عشق چه مشعله طور ازل نور علی

که بود روشن از او در دو جهان خانه ما

شمارهٔ ۴۷

سودای پری‌رویان بر هم زده سامان‌ها

سیلاب کند از جا بی‌شایبه بنیان‌ها

زین شعله جواله کز عشق بتان خیزد

چون شمع برآرد سر از چاک گریبان‌ها

تنها نه مرا دامان آلوده به بدنامی

کآلوده نکونامان از عشق تو دامان‌ها

با چشم سیه کردم صف برزده چون مژگان

بشکسته به هم دایم پیمانه و پیمان‌ها

زلف و خط و خال و چشم در قصد دل و دینند

کفار شده همدست در غارت ایمان‌ها

بگذر تو طبیب امشب از بستر عاشق زود

دردیست که مستغنی است از جمله درمان‌ها

من دل به گلی بستم کو نیست در این گلشن

مفریب مرا بلبل از نغمه و دستان‌ها

یک شب شدمش محرم در خلوت دل بی‌غیر

بسیار بباید دید محرومی و حرمان‌ها

دادند مرا کسوت هم‌رنگ به خود کردند

کردند سگان تو در حق من احسان‌ها

گفتم به علاج دل شاید بگشاید لب

بر زخم دلم بگشود لبریز نمکدان‌ها

حاجی چه کند تقصیر ناچار کشد قربان

شایسته این تقصیر آریم چه قربان‌ها

احرام حرم بستیم بر بتکده پیوستیم

آن قطع بیابان‌ها این غایت ایمان‌ها

در دام هوای نفس مردند بسی زهاد

دیوان به کمین پنهان در قصد سلیمان‌ها

بر مطرب و می و قفست گوش و لب و چشمانم

انعام خدایی را دادیم چه فرمان‌ها

آشفته ز ره رفتی برخیز و بزن دستی

بر دامن شیر حق با این همه عصیان‌ها

شمارهٔ ۴۸

اگر نه پرده بر بسته برخ آن شاهد رعنا

نمینالد چرا چنگ و نمی گرید چرا مینا

نه مطرب ماند نه ساقی نه می در مشربه باقی

نه گل در بوستان رعنا نه بلبل در چمن گویا

فتاده صوفی از وجد و مغنی از نواسنجی

نمی آید زمی مستی اثر بیرون شد از صهبا

چه دیده است این تماشائی که اندر ساحت گلشن

نه بیند لاله حمرا نبوید سنبل بویا

نه جام جم صفا دارد نه ملک کی بقا دارد

نماند آئینه اسکندر و نه کسوت دارا

زعشق روی عذرا عذر میخواهد زخود وامق

نمیخواند دگر مجنون حدیث از طره لیلا

فلاطون شد زخم بیزار و عیسی دارا را راغب

بجیب وآستین موسی نهان کرده ید و بیضا

بجای گوهر از عمان برآید لؤلؤ خونین

بگو غواص را بگذر تو خود از غوص این دریا

نه در آتشکده آتش نه رند میکده سرخوش

نه بلبل را نوا دلکش نه گل را چهره زیبا

بهاران خاصه در شیراز شورانگیز بدیارب

مگر از فتنه آخر زمان تبدیل شد سودا

مگر دست خدا آید بخل عقده مشکل

و گرنه مانده لا یعقل در این ره فکرت دانا

علی آن خواجه مطلق علی آن رهنمای حق

که آشفته است در مدحش چه در پنهان چه در پیدا

شمارهٔ ۴۹

برفکن از بدن دلا زرق سیه پلاس را

آینه شو که تا بری لذت انعکاس را

زاهد و میگسار را نیک شناخت پیر ما

شیخ زمانه گو بنه کسوت التباس را

قامت تو کجا سزد خلعت اتحاد را

تا نکنی زتن برون عاریتی لباس را

نیست قیاس و وهم را راه بعشق سرمدی

گو بحکیم بشکند آینه قیاس را

ساقی میکشان بده مرهم قلب خستگان

تا که زکیمیای می زر کنم این نحاس را

پنج حواس وقف شد بر لب و چشم و زلف و خط

جادوی خمسه کزفسون پنج کند حواس را

رایض مدح شاه را توسن طبع رام شد

تا چو فرس بزین کشم حکمت بوفراس را

آشفته بر فلک پای گذاری از شرف

بوسه زنی بخاک اگر شاه فلک اساس را

ساقی بزم لم یزل مظهر شاهد ازل

دست خدا که بر درش ره نبود هراس را

شمارهٔ ۵۰

از سر ببرد هوش و خرد آن پسر مرا

این چشم شوخ تا چه بیارد بسر مرا

زین سان که جلوه میکند آن مغبچه بدیر

در مسجد و حرم تو نبینی دگر مرا

زآن می که میبرد زو جودم سوی عدم

ساقی از آن شراب بیار و ببر مرا

من شبنم آفتاب جهان تاب چهره ات

با جلوه ات بجای نماند اثرمرا

تا چشم مردمت شده جولانگه ظهور

مژگان بمردمک بزند نیشتر مرا

چون پرتو تو شمع شبستان دل بود

گو از فلک نتابد هرگز قمر مرا

مرهم که مینهد بدلم جز لبان لعل

مجروح کرده است چه تیر نظر مرا

از برق منتی نبرم بهر سوختن

در آشیان بس است زآهی شرر مرا

افتاده پر شکسته دلم پیش ناوکش

شاید زتیر او بدمد بال و پر مرا

گفتم بروز وصل خبر گویمت زهجر

غافل که نیست پیش تو از خود خبر مرا

زلفش اگر چه مایه آشفتگی بود

آشفته کرده از همه کس بیشتر مرا

سقای آستان تو تا گشته مدعی

جز آستین نمانده بر چشم تر مرا

هر چند شاخ بیدم و اید زمن ثمر

مدح علی زفیض ازل شد ثمر مرا

من آن سگم که پیر شدم در وفای او

انصاف نیست خواجه براند زدر مرا

شمارهٔ ۵۱

سینه شد زآتش دل جلوه گه طور مرا

تا چه آید بدل از این سر پرشور مرا

دیده طوفان کند از شعله کانون درون

گو بیا نوح و بخوان فار التنور مرا

پشه وادی عشقم به هما فخر کنان

کند این عشق مخوان زاهد مغرور مرا

وامق ار گرد عذار تو ببیند خط سبز

عذر عذرا نهد و دارد معذور مرا

گر در این دیر خرابم نبود آبادی

کرده معمار غم عشق تو معمور مرا

میکنم پیل بنخجیر گه عشق شکار

گر بصورت نبود جثه عصفور مرا

زاریم پیر مغان دید و جمم کرد بجام

گرچه آشفته ندادند زرو زور مرا

پیر میخانه توحید رضا قبله طوس

که به چشم است ز خاک در او نور مرا

شمارهٔ ۵۲

بی تو با غیر ندانی که چه شد دوش مرا

بود بر جای پری دیو در آغوش مرا

حسرت آن بر دوشم بدل افروخت شرر

سوخت چون شمع زسر تا بقدم دوش مرا

درد سر میکشم از عقل کجائی ساقی

قدحی هوش زدا تا ببری هوش مرا

قصه از اژدر موسی مکن و دست کلیم

بس بود قصه آن زلف و بناگوش مرا

گو میفکن بسرم سایه دگر سرو سهی

گر خرامد بسرا سرو قباپوش مرا

تا لبت تر شده از باده اغیار چو جام

همچو خم خون دل از رشک زند جوش مرا

پرده دیده کنم فرش رهت گر آئی

زیب ده از قدمت خانه مفروش مرا

بنگاهی شود آشفته تو را بنده بجان

بخرایخواجه بیک نظره و مفروش مرا

خم شده پشت من از بار گنه دستم گیر

رحمتی بار گران برفکن از دوش مرا

طوطی نطق مرا قوتی ای شیر خدا

تا نخوانند دگر بلبل خاموش مرا

شمارهٔ ۵۳

دور بادا چشم بد بگشود روی خوب را

داد بر یغما صلا ترکان شهر آشوب را

ناصح بدگو اگر داند که واقع احول است

بد نگوید دوستداران جمال خوب را

از هم آغوشی من عارت نیاید رو ببین

باغبان هم بر گل بستان ببندد چوب را

زهره چون گردد قرین مشتری زاید شرف

یارت آمد پاس دار این ساعت مرغوب را

کی نشیند از طلب گر صد بیابانش به پیش

طالب از بی پرده بیند طلعت مطلوب را

پرده بست آن نور چشم اهل دل کاین خوشتر است

کس ندیدم دوست دارد دیده محبوب را

نازم آن طغرا کشی کز مشک تر بر برگ گل

زد رقم از معجزه آنخط خوش اسلوب را

قاصدی آوردم و نامه نوشتم از فراق

سوخت ناگه برق آهم قاصد و مکتوب را

لاجرم آشفته فایض گردد از دیدار دوست

دیده ی کو تاب آرد جلوه محبوب را

عیبت اندر بینش است ار بنگری جز روی خوب

گز لکی بستان بکن این دیده معیوب را

دین ودل رفته یغما لیک جان جای علیست

وقف سلطان کرده‌ایم این کشور منهوب را

شمارهٔ ۵۴

مدد ای عشق که مغلوب هوائیم هوا

تو طبیب و همه محتاج دوائیم دوا

اسم اعظم توئی و دافع آفات و بلا

همتی زآن که گرفتار بلائیم بلا

ابر نیسان تو و ما کشته محتاج به آب

کان احسان تو و ما جمله گدائیم گدا

ره حی گم شده مجنون صفتم سرگردان

همگی گوش بر آواز درائیم درا

ما مریضیم و شفاخانه رحمت در تست

دردها مزمن و جویای شفائیم شفا

عملی کاو نبود بهر خدا عین ریاست

وه که از زمره ارباب ریائیم ریا

عشق آشفته کدام است علی دست خدا

دست بر دامن آن دست خدائیم خدا

شمارهٔ ۵۵

عشق به بندد چو ره هوش را

پنبه نهد عقل و خرد گوش را

یوسف گل شاهد گلزار شد

مژده ببر بلبل خاموش را

ای که نخوردی می صوفی فکن

عیب مگو صوفی مدهوش را

آتش سودا که شود مشتعل

دیگ درون کی بنهد جوش را

گر بکشی باده زجام قدم

یاد کنی عهد فراموش را

دوش مرا بی تو شب کور بود

عذر بنه واقعه دوش را

ترک نگه تیر بترکش نهاد

دید مگر خط زره پوش را

ماشطه زلف تو از ساحری

غالیه میسود برو دوش را

عیب بخورشید نشاید گرفت

کور بود دیده اگر موش را

یاد کن از تیغ علی در مصاف

در نگری چون خم ابروش را

تا کنم آشفته جهانی چو خویش

باز کنم حلقه گیسویش را

شمارهٔ ۵۶

سوی صحرای جنون می‌برم این سودا را

تا زاندیشه مجنون ببرم لیلا را

تنگ شد سینه در این بادیه فریادکنان

چون جرس عیب مکن گر بکشم غوغا را

کثرتم کشت بده آن می وحدت ساقی

که یکی بیش نه بینم همه تنها را

ملک ویران دلم میل بمعموری کرد

ترک یغمائی من ترک مکن یغما را

حاجی ار بادیه کعبه بسر می پوید

با تو ای خار مغیلان چه محل دیبا را

شکر وصل تو از زهز کند شهد بکام

صبر در هجر تو حنظل کندم حلوا را

فرو شوکت بدو جود در سفر عشق که سوخت

برق او شهپر جبریل فلک فرسا را

نیست اندر حرم عشق بجز عشق کسی

نفس لیلی است که او وصف کند لیلا را

اگر آشفته ند مدحت حیدر چه عجب

منع از پرتو خورشید مکن حربا را

شمارهٔ ۵۷

در دل و دیده ام ای دلبر جانانه بیا

پی تشریف تو پاکست مرا خانه بیا

خلوتی کرده ام از غیر و می ومطرب هست

عذر یکسونه و بی پرده و رندانه بیا

گر رقیب است تو را مانع دیدار حبیب

رو خرابش بکن از یکدوسه پیمانه بیا

تا بکی صومعه و مسجد و سالوس وریا

می صاف کش و مستانه بمیخانه بیا

پرچم از عنبر تر بر سرمه زن از موی

کله از سرنه و با تاج ملوکانه بیا

همه شب گرد تو پروانه پرافشان در بزم

شبی ای شمع پی پرستش پروانه بیا

میدهد وسوسه عقل و خرد رنج و صداع

رفع کن درد سر از باده و مستانه بیا

چند خاموش نشینی تو چو صوفی غمناک

بذله گو عیش کن ایشوخ و ظریفانه بیا

گرچه آشفته ات ایدست خدا روسیه است

تو ببالین وی از لطف کریمانه بیا

تو شه مملکت حسنی و در کشور دل

با سپاه و حشم و کوکب شاهانه بیا

شمارهٔ ۵۸

گل هزار است صحن بستان را

بلبل آهسته تر کش افغان را

گل من برفزود بر گلزار

نیست انصاف بوستان بان را

دل بخوبان این دیار مده

که نپایند عهد و پیمان را

عاشقان را چه کیش زا سلامست

عشق برقی است کشت ایمان را

داشت طغرا بخون ماخطت

سر نهادیم خط و فرمان را

روز وصلم بریز خون و بگوی

که به عید است فخر قربان را

باغبانا گل مرا بگذار

ورنه آتش زنم گلستان را

ابر چشمم چو قطره افشاند

ببرد سیل باغ و بستان را

ای که دامن کشانا روی بچمن

خارت آویخته است دامان را

تو چو صرصر روان و من چو غبار

پویمت از قفا بیابان را

حاجی از شوق کعبه نشناسد

لاجرم سبزه و مغیلان را

هم نفس لب مرا بنه بر لب

تا که چون نی برآرم افغان را

گر بهر بنده من نهی انگشت

نشنوی جز نوای هجران را

حلقه زلف سرکشت داند

حال آشفته پریشان را

درد دل را مسیح دست خداست

از طبیبان مجوی درمان را

شمارهٔ ۵۹

سخت ببسته آسمان کار زشش جهت مرا

راه گریز بسته شد چون نقطه عاقبت مرا

هر طرفی که رو کنم کس نگشایدم دری

عشق چو گشت خضر ره کرده یکجهت مرا

غیر نوای عشق تو نیست بعضو عضو من

بند زبند اگر بری هر دم نی صفت مرا

خواند گدای خویشتن پیر مغان از کرم

گو بفلک ملک زند نوبت سلطنت مرا

رند شراب خواره ام جهد بکن بچاره ام

من چکنم که کرده ی زینسان تربیت مرا

عقل و خرد زیاد شد دین و دلم بباد شد

عشق بیا بسلطنت خالیست مملکت مرا

آشفته بر در علی روی امید کرده ام

زانکه بس است آن در از دنیی و آخرت مرا

شمارهٔ ۶۰

چشمت از غمزه زکف برد دل شیدا را

چون توان باز پس از ترک ستد یغما را

گرد حی لابه کند همچو سگان شب همه شب

خبر ازحالت مجنون که برد لیلا را

نه تواناست خداوند بهر چیز که هست

از خدا خواسته ام جمع من و سلما را

آه عاشق گذرد از سر گردون جبریل

گو تو مگشای دگر بال فلک پیما را

زلف تو گه بکف غیر و گهی همدم باد

از چه بر همزده ی سلسله دلها را

صوفی ار دست فشاند ازسرمستی بجهان

من بیک عشوه ساقی بدهم عقبا را

نقص پیمان صنما در همه گیتی گنهست

حیف و صد حیف که تو عهد نپائی ما را

برم از فتنه چشم تو بسلطان یرغو

تا ستاند مگر از ترک تو او یاسا را

می کند فتنه بسی چشمت و غوغا حسنت

شه نشاند مگر آن فتنه و این غوغا را

پارس از معدلت میر مؤید امن است

تو چه گستاخ زمردم ببری یغما را

تیر باران اجل از سر تو آشفته

حاش لله که برد یکسر مو سودا را

نیست سودا بسرم جز غم عشق حیدر

مهر خور از ستم از دل نرود حربا را

شمارهٔ ۶۱

نقش یوسف تا بکی نقاش بر دیوارها

یوسف ار داری بیاور بر سر بازارها

باغبانا گر تو بیرون میکنی ما را زباغ

بوی گل شاید شنید از رخنه دیوارها

من که دارم یکختن نافه ززلفت در ضمیر

منت بیجا نخواهم بردن از عطارها

کی بگوش از سینه و دل آیدت بانگ سرود

نشنوی جز ناله اندر منزل بیمارها

حرفها آموخت رندی دوشم از اسرار عشق

بود در هر حرف او پنهان بسی اسرار ها

شایدش گر فاش گوید سر حق در انجمن

هر که چون حلاج خوش کرده است جابردارها

هر چه بر ذرات عالم عرضه شد روز ازل

من گزیدم عشق خوبان را زدیگر کارها

بار دلها داشت زلفش دل بزیر بار زلف

وه که بر بار دلم افزوده شد سربارها

نه بدیرم هست راه و نه حرم ای همرهان

عشق بازان فارغند از سبحه و زنارها

گر بگیرد شحنه ام یا شیخ تکفیرم کند

کسوت مستان تو عاری بود از عارها

مشکل آشفته نگشاید زشیخ خانقاه

عقده کس حل نشد جز بر در خمارها

تا نسوزم زآتش عصیان ببالا دوختم

کسوتی کز حب حیدر داشت پود و تارها

راه ایمان میزند آن چشمکان کافرت

بر که شاید داوری بردن از این عیارها

بر در میرمؤید آنکه چون نوشیروان

هست از دیوان عدلش در جهان آثارها

شمارهٔ ۶۲

کرد وقف غیر لعل شکرین خویش را

بر مگس آخر صلا زد انگبین خویش را

خط گرفته گرد لب گو یا سلیمان رخت

تا زدست اهرمن گیرد نگین خویش را

ساحران جمعند گو آن چشم جادو یک نظر

بهر اعجار آرد آن سحر مبین خویش را

در صدف پرورده چشمم لؤلؤ رنگین زاشک

تا نثار تو کند در ثمین خویش را

آفت دینند این کافر دلان پارسی

پارسایان گو نگه دارند دین خویش را

افعی زلفت بقصد مردم چشمان تست

گر غزال چین بیندیشد کمین خویش را

مرده زنده میکند ترسائی از لب ای سپهر

مژده ی ده عیسی گردون نشین خویش را

چون متاع دین و دل آماده دیدم لاجرم

مشتری گشتم مه زهره جبین خویش را

عاشقان با پرده دار دوست محرم گشته اند

آسمان دارد امین روح الامین خویش را

یوسف ثانیت خواندم لیک با یوسف بیا

تا مقدم بشمرد او دومین خویش را

آسمانا عرش اعظم جسته ام اندر زمین

کی بعرش تو دهم خاک زمین خویش را

هر کس آشفته بزلف تابداری شد اسیر

من ببر بگرفته ام حبل المتین خویش را

رشته مهر علی حبل الله مطلق بود

من ز کف هرگز نخواهم داد دین خویش را

شمارهٔ ۶۳

تا عشق و رندیست بعالم شعار ما

نام است ننگ و کسوت عقلست عار ما

ما ساکنان خطه عشقیم از ازل

شاه و وزیر و شحنه ندارد دیار ما

ما را بشیخ و واعظ این شهر کار نیست

جز رند می گسار نیاید بکار ما ‏

سجاده رفت و خرقه و سبحه برهن می

بی اعتباریست کنون اعتبار ما

پوشیده ایم کسوت مهر تو چون خلیل

هر جا که آتشیست بود لاله زار ما

ضحاک ماست لعل لب نوشخند تو

بر دوشت آن دو عقرب جرارمار ما

در زیر بار غم همه چون بختیان مست

در دست عشق تست زمام مهار ما

تا عشق شد بملک درون صاحب اختیار

ناچار شد زدست برون اختیار ما

روز و شبان بیاد رخ و زلف تو گذشت

بیماه و مهر آمده لیل و نهار ما

پرورده است ریشه ما زآبشار خم

چون نخل طور میوه دهد شاخسار ما

از جم مگیر خاتم زنهار زینهار

آشفته دست حق چو دهد زینهار ما

شمارهٔ ۶۴

گرفتم نوبهارم دست داد و گشت و بستان‌ها

ولی بی‌دوست گلخن‌ها بود طرف گلستان‌ها

سماع عاشقان از نغمه قانون عشق آید

چه بگشاید که بر گل‌ها عنادل راست دستان‌ها

عجب نبود گر اطفال چمن سرسبز و خندانند

که همچون دایه ابر از شیر پر کرده است پستان‌ها

خط و زلف و رخ جانان بهشتی جاودان باشد

اگر گرد سمن‌زاری بنفشه هست و ریحان‌ها

اگر مست شرابستی و جویای کبابستی

به کانون درون هست از جگر آماده بریان‌ها

خیال خواب در شب‌های هجران توام حاشا

که در رگ‌های چشمانم بود نشتر ز مژگان‌ها

علاج درد عاشق جز طبیب عشق نشناسد

طبیبان جهان گر جمله پیش آرند درمان‌ها

درین فصلی که هر خشکیده شاخی در طرب باشد

نیفزاید به جز غم بر دل مسکین پژمان‌ها

مرا بد خاطری خرم به شیراز و به نوروزش

به طوسم نیست غیر از غم ز گشت باغ و بستان‌ها

مگر رو بر حرم آرم به شاه محترم آرم

رضا آن شافع فردا کز او شد تازه ایمان‌ها

شها ز آشفتگی آشفته‌ات دیوانه شد رحمی

ز بس لیلا همی‌جوید چو مجنون در بیابان‌ها

سراپا گر خطا باشد به او جای عطا باشد

که اندر مدحت از نظم دری آراست دیوان‌ها

شمارهٔ ۶۵

فزون‌تر سوزدم امشب ز هرشب آتشِ سودا

که چون شمع آتش پنهان دل شد از زبان پیدا

میان کاروان لیلی چه بندد بر شتر محمل

چو افغان می‌کند مجنون جرس را گو مکن غوغا

مرا شوری‌ست اندر سر که برده عقل و دین و دل

تو خواهی عشق خوانش ای حکیم و خواهیش سودا

مخوانش طالب کعبه که خودخواه است و تن‌پرور

که با خار مغیلان تو خواهد بستر دیبا

معاذالله که از حُسنش بکاهد ذره‌ای ای دل

به چشم احولان گر دوست باشد زشت یا زیبا

نباشد نقص خورشید ار بگوید عیب خفاشش

که روز و شب بود یکسان به پیش چشم نابینا

ز شمعت رخ نمی‌تابم بسوزی گر سراپایم

که از پر سوختن پروانه را نبود به سر پروا

رفیقان رفته و من خفته از غفلت در این وادی

کجا خضری که برهاند مرا زین پرخطر بیدا

مگر از همت مردان غیب ای دل مدد خواهم

که سوی کعبه مقصود بندم رخت از این صحرا

کدامین کعبه ارض طوس کوی قبله هشتم

که آید بهر طوف او ملک از طارم اعلا

رضا آن مایه ایمان رضا آن شافع عصیان

امام راستان شاه خراسان خسرو بطحا

بکش دست عنایت بر رخ آشفته از رحمت

که ترسم این سودا الوجه دارینش کند رسوا

شمارهٔ ۶۶

ای ترک پارسی گو ای ماه مجلس آرا

هی هی مکن تو غفلت برخیز و می بده ها

پرده زرخ بیفکن بر گل گلاله بشکن

پائی بکوب و برخیز بزم طرب بیارا

زان بذله های شیرین زان نکته های رنگین

بر روی تلخکامان تنگ شکر تو بگشا

می نوش و گل برافشان برخیز و می بگردان

مرده برقص آور زین راح روح افزا

ما کشته صحاری تو ابر نوبهاری

رحمی روان ببخشا ما مرده تو مسیحا

عیدی بود طرب خیز باده بساغرم ریز

از محتسب میندیش می ریز بی محابا

از دست غاصب حق چون اوفتاد بیرق

خیز و لوای شادی برکش به طاق خضرا

آشفته را تولا بر مرتضی و آل است

وز غاصبین حقش اندر جهان تبرا

شمارهٔ ۶۷

به رضا جویی اغیار ز در راند مرا

آن که می‌راند در آخر ز چه رو خواند مرا

به سگان در او محرم و یکرنگ شدم

از دو رنگی رقیبان ز درش راند مرا

تازه نخلی که رطب داشت تمنا دل از او

از چه در کام زکین حنظل افشاند مرا

منم آن شیر کز افسون شدمش سر بکمند

صید او کیست که از سلسله برهاند مرا

راند آشفته بصورت اگرم از در خویش

تا قیامت بدرون داغ غمش ماند مرا

دل درویش بدست آر تو ایدست خدا

از غرور ار صنمی خاطر رنجاند مرا

برو ای قیصر و بر مملکت خویش مناز

که نهان پیر مغان دی سگ خود خواند مرا

شمارهٔ ۶۸

ساقی آن باده در افکند به پیمانه ما

که چه سیماب برقص آمده کاشانه ما

چند غواص بری رنج بعمان پی در

طلب از قلزم دل گوهر یکدانه ما

هر که مجنون شود از شور و هوای لیلی

چون فلاطون بود او عاقل و فرزانه ما

شمع روی تو بود آفت پروانه جان

آتش طور نسوزد پر پروانه ما

دل پی خال تو میرفت دو چشمت گفتا

لاجرم بسته دامت کند این دانه ما

قصه لیلی و مجنون ززبانها افتاد

تا که در عشق تو مشهور شد افسانه ما

اصل این می زکجا ساقی او کیست که باز

سجده گاه ملکوت آمده میخانه ما

از من ای شیخ حرم گو بخلیل از سر شوق

کعبه ات طوف کند بر در میخانه ما

آری این میکده رحمت یزدان نجف است

کاندر او خانه خدا آمده جانانه ما

تشنه آشفته و تو چشمه فیض ازلی

پر کن امشب ز کرم ساغر و پیمانه ما

شمارهٔ ۶۹

داد اجازه بر سخن آن لب نوشخند را

باش که پسته بشکند باز رواج قند را

تا نرسد بدامنت گرد ملالتی زما

خاک شدیم در رهت تند مران سمند را

عقل حریص دانه مژده دام میدهد

پند چو نشنوی دلا سر بگذار بند را

سر بکمند میروم نه بخود از قفای او

بند چو محکم اوفتد سود چه بود پند را

آهوی سر بریسمان کایدت از قفا دوان

ای که سواره میروی تند مکش کمند را

هر چه بجام ریزدت نوش کن و سخن مگوی

نیست چو اختیار رو برنه چون و چند را

ترک نگاه را بگو تا زسپاه غمزه اش

چین و چگل بهم زند کاشعز و خجند را

مدحت مرتضی بگو آشفته مدح بخوان

چون صله تو می کند آن لب نوشخند را

شمارهٔ ۷۰

خط و زلفت چیست با آن روی همچون آفتاب

صبح روشن شام تیره غنبر ترسیم ناب

خصم عقل و دین و صبر هوشم این چارند مست

غمزه کافر چشم جادو خال هند و لب سراب

چار چیز از چار چیزم کرده مستغنی بدهر

لب زکوثر قد زطوبی رخ زگل بوی از گلاب

در شبان تار این چار است مستان تو را

ناله مطرب اشک باده دیده ساغر دل کباب

زهد و تقوی سبحه دفتر وقف بر این چار شد

این بخاک و آن بباد و این بآتش آن بآب

چار چیز آشفته در بحر وجودم شد عیان

عشق نوح و شوق کشتی صبر لنگر اشک آب

دست ما و دامن مهر علی آن بحر جود

کامده کشتی نه افلاک در بحرش حباب

شمارهٔ ۷۱

درده خبری بما هم امشب

کز سینه برآمد آهم امشب

گو شمع میار در شبستان

کامد بشبانه ما هم امشب ‏

آمد بسیاه چالم آن مه

با یوسف خود بچاهم امشب

در ظلمت زلف خضر خطت

داده بلب تو راهم امشب

معشوق مرا گدای خود خواند

از دولت عشق شاهم امشب

ساقی قدحی بیاد او بخش

کایزد بخشد گناهم امشب

هر چند گناهکار عشقم

اشکم شده عذرخواهم امشب

در دل نبود بغیردلدار

باشد دل من گواهم امشب

دادم بنگاه تو دل و دین

شرمنده آن نگاهم امشب

تا سر بنهم بپای خورشید

چون شمع بصبحگاهم امشب

آشفته شب اسیر تا راست

ای زلف بده پناهم امشب

شمارهٔ ۷۲

به چهره‌ات شده آن زلف مشک‌فام نقاب

بدان صفت که حواصل به زیر پر عقاب

تو را بزلف نژند آمده حجاب جمال

که دود تیره بر آتشکده شده است حجاب

نه دل خراب تو شد زاولین نظر ای عشق

برای چیست که لشکرکشی بملک خراب

زسیم خام تو ابریشم دلم بگسیخت

کمند تافته شصت خم بچهره متاب

بباغبان که بگوید حدیث از آن لب لعل

که خون خلق بخورد آن دو غنچه سیرآب

پی گزند دلم زلف بر رخت لرزان

چو عقربی که برآید بسیر در مهتاب

دهان تنگ تو رانیست جای گفت و شنید

که فارغم زسؤالش که نیست جای جواب

کجا سفینه دلرا سکون پدید آید

مرا که مردم دیده فتاده در غرقاب

تو را که آب حیات است در کف ایساقی

بیا و تشنه لبی را بجرعه دریاب

تو را که نفس پرستی چه لاف حق گوئیست

مگو که باشد آشفته مدعی کذاب

شمارهٔ ۷۳

دست ساقی آتش افکنده در آب

کاتشم بر جان زد این جام شراب

دفتر تقوی بآب می بشوی

نیست درس عشق محتاج کتاب

مستی و مستوری آتش دان و نی

می بده تا می بسوزانی حجاب

هر که سر خوش آمد از صهبای عشق

هست مستغنی زمستی شراب

حیله و دستان او از من مپرس

بنگر از خون منش دستان خضاب

چشم خواب آلود مست رهزنت

برد از افسونگری از دیده خواب

باز کن آشفته از زلفش گره

تا نگوید کس حدیث از مشک ناب

شمارهٔ ۷۴

نوبهار است و عروس گل کشید از رخ نقاب

رخت عیش از کاخ اندر باغ آور با شتاب

عندلیب از شاخ گلبانگ صبوحی می‌زند

یعنی از غفلت برون آیید از مستان خواب

من غزل‌خوان تو بلبل نغمه‌سنج از گل به باغ

چنگ مطرب در رباب و جام ساقی پرشراب

شاهد گلزار بی‌پرده است میْ ده ساقیا

تا مگر پرده‌نشین من درآید بی‌حجاب

شاخ طوبی در بر بالای رعنای تو خم

آب کوثر پیش لعل می‌پرست تو سراب

با مدادی عنبرین نقاش شیرین کار صنع

زد رقم بر آن گل رخسار خط انتخاب

تیر اگر بارد ز دیدار بتان دیده مدوز

تیغ اگر آید ز میدان نکویان رخ متاب

تا نگریم من نخندد غنچه آن لعل لب

آری آری خنده گل باشد از اشک سحاب

نیست حایل نه حجابش پیش چشم حق‌شناس

هرکه چون آشفته بیند روی شاهد بی‌نقاب

ز ما تو بی‌سبب ای آفتاب روی متاب

که هست ماه رخت شمع محفل اصحاب

ز بیم نرگس فتان تست پرده‌نشین

نه اینکه فتنه آخر زمان بود در خواب

حدیث شوق تو را می‌نگاشت نیست عجب

اگر به جای مداد از قلم چکد خوناب

شمارهٔ ۷۵

شدم به مژده وصلت امیدوار امشب

به عکس هجر توام کرده سوگوار امشب

ز اشک و آه کران تا کران گرفت دلم

به این سپاه کنم با تو کارزار امشب

برای دیدن رویت اگرچه مرد رقیب

بیا ببین که به مردم هزار بار امشب

ز خون دل می صافم به ساغر است ولی

شراب غیر به تو گشته سازگار امشب

به موج آمده سیلاب چشم در کویش

بیا رقیب و از این بحر کن کنار امشب

چو گرد از سر کویش رسیده‌ام یعقوب

سراغ یوسف خود گیر از این غبار امشب

نیامدی چو به بالین مرا برای علاج

بیا طبیب زمانیم بر مزار امشب

قرارگاه رقیب است زلفش آشفته

مجو قرار این جان بی‌قرار امشب

ندیده‌ایم زامکان یکی نظیر علی

ز ممکنات گسستیم پود و تار امشب

حجاب نه توی گردون ز آه خواهم سوخت

اگر که برفکند پرده، پرده‌دار امشب

شمارهٔ ۷۶

تا برد رنج خمار و تا زداید رنج خواب

ساغر می از خم گردون برآورد آفتاب

یا رب این می از کجا خورده که همچون بخت من

نرگس مخمور ساقی برنمیخیزد زخواب

مطرب زهره جبین بذله بخوان چنگی بزن

تا بنوشم باده گلگون بگلبانگ رباب

ساقی خمخانه در ده آن شراب آتشین

کز شعاع او بسوزم پرده این نه حجاب

طره حوراوشی دارم که در باغ بهشت

می نهم بر گردن حوری و غلمان زان طناب

در خیال ماه رویت یکدمم دیده نخفت

چون نکو دیدم همه شب میزدم نقشی بر آب

تا چه یونس دل برون آمد زبطن حوت عشق

هفت دریا در نظر آید مرا موج سراب

برنپیچم سر زجور بیحسابت از کمند

دستت از دامن نمیدارم الی یوم حساب

گر بهشتم بی تو منزلگه بود بئس المصیر

با تو گر دوزخ مرا مأوا بود حسن المآب

هر که را اندر ولای تو شکی باشد بدل

گر در آبش افکنی آتش شود بی ارتیاب

شمارهٔ ۷۷

کاروان گم کرده امشب زاشک مجنون پی در آب

ترسم ای لیلی کزین طوفان شود گم حی در آب

عکس جام و ساقی و می شد عیان در آب صاف

میتوانی جست ای مخمور مفلس پی در آب

برق آه نائی اندر نیستان افتاد دوش

زآتش پنهان او ترسم بسوزد نی در آب

دفتر پرهیز خود شستم زآب میکده

گشت آن طومارسی ساله بیکدم طی در آب

بحر عشق است و ندارد هیچ پایان و کنار

تا تواند گو براند نوح کشتی هی در آب

خون دلرا دیده خورد وزو سراغی کردیار

این دل سرگشته را گم گشت آخر پی در آب

زاشک و آه خود کناری کن دمی آسوده باش

تابکی در آتشی آشفته و تا کی در آب

شمارهٔ ۷۸

منکه پرداخته خانه زاغیار امشب

از چه بی پرده نیاید ببرم یار امشب

هست از شور مخالف بسرم غوغائی

مطرب بزم بگردان ره از این تار امشب

بی حضورت دلم از کعبه و بتخانه گرفت

بگسلم رابطه سبحه و زنار امشب

طور میخانه زانوار تجلی است چو روز

گو بموسی که بود نوبت دیدار امشب

نه همین ماه بگفتار بود در مجلس

کامده سرو در این خانه برفتار امشب

آن لب باده فروشت چه بکام است دلا

گو ببندند در خانه خمار است امشب

تا زلیخا صفتی مشتری دل شودم

یوسف خویش کشم بر سر بازار امشب

من که اسرار حقیقت همه افشا کردم

همچو منصور روم گو بسردار امشب

سر اغیار شد آویزه آنزلف دو تا

وه که این بار بخاطر شده سربار امشب

موج خیز است زبس سیل سرشکم ترسم

نگذار زمن دلشده آثار امشب

میکنم وصف از آنزلف سیه آشفته

تا شود بزم پر از نافه تارتار امشب

سر من خاک ره تو بود ای میر نجف

از سر رحمتش از خاک تو بردار امشب

شمارهٔ ۷۹

فکند آن پنجه داور گهی از راست گاهی چپ

ز مرحب سر ز خیبر در گهی از راست گاهی چپ

علی یک تن در آن غوغا ولی در عرصه هیجا

هزیمت کرد از او لشکر گهی از راست گاهی چپ

سهیل برق تک رخش و بدخشی ذوالفقار او

یکی برق و یکی تندر گهی از راست گاهی چپ

دو پیکر صارم تیزش به قلب لشکر کافر

نماید هر یکی نشتر گهی از راست گاهی چپ

سرانگشتان معجز را برای بندگی خور را

ز مغرب برد در خاور گهی از راست گاهی چپ

به روم و چین و بحر و بر اگر خاقان و گر قیصر

از آن سر برد و زین افسر گهی از راست گاهی چپ

حسام برق فام و نیزه اژدر خصال او

بلای جوشن و مغفر گهی از راست گاهی چپ

بر آن نیلوفری خرگه چه باشد تیر و ناهیدش

دبیرستی و خنیاگر گهی از راست گاهی چپ

قسیم دوزخ و جنت برای کافر و مؤمن

شفیع عرصه محشر گهی از راست گاهی چپ

فلک را گر دو قطب آمد منجم دیده را بگشا

بهر قطبی است او محور گهی از راست گاهی چپ

شها آشفته‌ات تنها میان یک جهان اعدا

بیفکن سایه‌اش بر سر گهی از راست گاهی چپ

شمارهٔ ۸۰

چیست آن رخساره در مشکین نقاب

دل دل شب مینماید آفتاب

زلف چون چوگان رستم در مصاف

تیر مژگان ناوک افراسیاب

در زنخدان چاه دارد یوسفم

بر سر چه طره اش مشکین طناب

توسن نازت بود در زیر زین

من کنم از حلقه چشمت رکاب

دائمت با غیر هستی مهربان

باری از من کم مکن خشم و عتاب

مهر و مه با تو چو ذره پیش مهر

سلسبیلت بالبان موج سراب

خسروان از عهد آدم تاکنون

بنده و تو خسرو مالک رقاب

بوترابی و به کویت بارها

عرش گفته لَیتَنی کُنتُ تُراب

چون حساب حشر با حیدر بود

غم مدار آشفته از روز حساب

شمارهٔ ۸۱

یار از ما کناره کرد امشب

رشته مهر پاره کرد امشب

ماه من رخ نهفته و زهجران

دامنم پرستاره کرد امشب

غیرتم میکشد که غیر از دور

بزم ما را نظاره کرد امشب

خواست اندوه ما و عیش رقیب

به چه کیش استخاره کرد امشب

جای دل بود سیخ مژگانش

که بحالش قناره کرد امشب

چشم آشفته چون منجم شهر

خیل انجم شماره کرد امشب

غیر داروی مدحت حیدر

درد دل را که چاره کرد امشب

شمارهٔ ۸۲

بیا که پرده اسرار پاره شد امشب

چه رازهای نهان آشکاره شد امشب

میانه دل و دلدار رشته محکم شد

اگر چه خرقه و دستار پاره شد امشب

لباس لیل که ستار کار صوفی بود

چو صبح پیرهنش از چه پاره شد امشب

چو ماه من بمحاق است و مدعی بوثاق

زاشک دامن من پرستاره شد امشب

شمرده ام عدد اشگ من فزونتر شد

بیا که لشکر انجم شماره شد امشب

چو از مقام حقیقت بروز کرد مجاز

ازین مقام بعهدم کناره شد امشب

تو ای طبیب که گفتی دوا ندارد عشق

برو برو که بناچار چاره شد امشب

برای تجربها عمر خضر کافی نیست

که احتیاج بعمر دوباره شد امشب

بکن قبای محبت بپوش رخت هوس

که این لباس بتن بیقواره شد امشب

مگر خطای نظر دیده شد زآشفته

که پیش اهل نظر او نظاره شد امشب

بشوی دفتر الفت بآب مهر علی

مرا زپیر مغان این اشاره شد امشب

شمارهٔ ۸۳

دل گم شد و معشوق دل من در سراغ او در طلب

گاهی به حی گه بادیه گه در عجم گه در عرب

دل داشت رنگ خون ولی معشوق دل را چون کنم

نه رنگ دارد نه نشان نه نام دارد نه نسب

سنبل نروید از سمن زنارکی بندد شمن

خور سر زند در غالیه مه دیده مشکین سلب

سنگین دلست و سیم تن از ارغوان دارد بدن

شیرین دهان پیمان شکن جان از دهان او بلب

هم از نمک ریزد شکر در لعل او لؤلؤتر

تیرش بجانها کارگر دلها از او در تاب و تب

باریک مو تاریک دل روشن روان پیمانگسل

مهر و مهنداز وی خجل هم در حسب هم در نسب

دل آتش مجمر بود معشوق دل عنبر بود

دودش عیان بر سر بود در بزم سوزد روز و شب

آشفته دل معدوم شد معشوق دل مفهوم شد

معلوم شد معلوم شد حیدر بود هان بی ادب

شمارهٔ ۸۴

چه شکر گویمت ای بخت کارساز امشب

که آمدم ببر آن یار دل نواز امشب

بناز آمد و بنشت و گفت خیز و بسای

بشکر چهره بدرگاه بی نیاز امشب

چو هست دامن یارت بدست و جام شراب

مکن زشنعت اغیار احتراز امشب

حریف الفتی اظهار کلفتت بیجاست

مپوش راز دل خود زاهل راز امشب

شب مدیح علی خوشترست از شب قدر

بپرس این سخن از اهل امتیاز امشب

قلاده سگ حیدر مگر به گردن یافت

که بینم آمده آشفته سرفراز امشب

شمارهٔ ۸۵

یا ندیمی هذه شیئی عجاب

قداتیت سائلان این الجواب

در منی و نیستی در من عجب

عکس اندر آینه یا مه در آب

تا به کی ای چشمه خضری نهان

تشنگان مردند در موج سراب

جان پروانه مقیم کوی شمع

چشم حربا وقف روی آفتاب

چون تویی کی گنجد اندر چون منی

کی بگنجد هفت دریا در حباب

لیک فیضی گر نمی‌بیند ز بحر

کی تواند رشحه افشاند سحاب

ما حجاب راه و بی‌پرده است یار

شعله‌ای کو تا بسوزاند حجاب

از خمار زهد دارم بس صداع

ساقیا قم فاسقنی کاس الشراب

یک شبم پیرانه سر بر در برت

تا به یاد آرم ز نو عهد شباب

تشنه یک جرعه زان لعل لبم

العطش ساقی ز سوز التهاب

با خلوص مرتضی زآتش چه باک

پاک‌تر زآتش برآید زر ناب

کیست این مطرب که در پرده نواخت

ارغنون و بربط و عود و رباب

بی‌طناب این خیمه نیلی به پاست

رشته مهر تو شد او را طناب

لاجرم ذرات عالم یک‌به‌یک

ذره‌اند و مهر رویت آفتاب

چون و چند آشفته در عشقش مزن

بس کن این ما و منی ما للتراب

شمارهٔ ۸۶

ای برق خانه سوز که ابرت بود رکیب

صبرم بود زآب درین شعله بی شکیب

باری وفا اگر نکنی کم مکن بتا

از مدعی عنایت و از دوستان عتیب

هر ساله حاجیان بحجاز آورند روی

عشاق راست روز و شبان روی در حبیب

گر خود کتاب قتل من آمد بخط یار

از شوق جان ببازم و بر سر نهم کتیب

مهرت عیان زآینه جان دل مرا

چون می کز آبگینه بپوشی بر او حجیب

پنجه هزار ساله که روز قیامت است

شام فراق بشکندش صولت از نهیب

گلزار معنویست سراپا بتم که هست

خندان چو غنچه تازه چو گل سرخ رو چو سیب

زیب و طر از جامه توئی ای بت طراز

گر نیکوان زجامه زرین کنند زیب

میزان عقل قدر تو سنجید با سپهر

این در فراز کفه و آن ماند در نشیب

از فیض لعل ساقی کوثر بروزگار

آشفته راست نکته شیرین دلفریب

شاه قمر رکاب علی شهسوار قدس

کاورا بود قضا و قدر پیرو رکیب

شمارهٔ ۸۷

کردار بدان نیاید از خوب

خوبست هر آنچه کرد محبوب

بر طالب کعبه خستگی نیست

چون پرده کشد جمال مطلوب

بر طالب کعبه خستگی نیست

چون پرده کشد جمال مطلوب

ای عشق چه آفتی که دایم

تو غالب و کاینات مغلوب

ای یکه سوار عرش میدان

بیرق بفراز نه فلک کوب

آن دل که بدوست راغب آمد

رغبت نکند بهیچ مرغوب

گفتی که زچهره زاده خالش

زنگی بچه با مهست منسوب

از چشم تو دل که باز گیرد

ترکست و گرفته خانه مغضوب

ای عشق کفایتی که ما را

عقل است تباه و نفس معیوب

کتمان حدیث عشق شرطست

این سر نسزد بصفحه مکتوب

آشفته بکسوت سگ تست

این کسوت ازو مکن تو مسلوب

سگ می نرود زآستانت

چندان که زنی بسنگ یا چوب

تو راکب دلدلی ولیکن

نه خنک فلک تو راست مرکوب

شمارهٔ ۸۸

این چه غوغاست که در چنگ و ربابست امشب

وین چه مستی است که در جام شرابست امشب

باده بی پرده بده ساقی مستان و مترس

محتسب نیز چو مامست و خرابست امشب

مستی ای نرگس جادو و بکف سیخ مژه

بر سر سیخ تو دلهای کبابست امشب

نعمت وصل بکف شکوه هجران بر لب

این شب قدر یا روز حسابست امشب

من بتعجیل سر و جان به نثار آوردم

بهر قتل دگرانت چه شتابست امشب

باده ی از خم اغیار فکندی بقدح

خون عشاق از این درد چو ابست امشب

مطرب از پرده عشاق نوا سر کن راست

کاز مخالف دل ما در تب و تابست امشب

این چه بحر استت که مستغرق او را بنظر

هفت دریا چو یکی موج سرابست امشب

نبرم منت ساقی نکشم زنج خمار

زآن لب لعل بکامم می نابست امشب

شاهد مست و می و مطرب و چنگ آشفته

باز پیرانه سرت عهد شبابست امشب

می خور و مدح علی گوی و برافشان سرودست

فتنه را تا که دمی دیده به خوابست امشب

شمارهٔ ۸۹

در نهایت نظری بود باغیار امشب

که زتب سوخت چو شمعم دل بیمار امشب

بشب دیگرت این سوزن درون شرح دهم

که مبادا بدرد پرده اسرار امشب

ارنی گویم و از پای طلب ننشینم

تا زطورم نرسد وعده دیدار امشب

مستیت بود بهانه همه شب بهر رقیب

فاش همصحبت اغیاری و هشیار است امشب

طمع سیم و زر از غیر مکن کیسه بیار

زاشک و رخ سیم و زرم هست چو بسیار امشب

نه بود مهلت دیدار و نه جای گفتار

هست با ناله شبگیر سر و کار امشب

حیف از آن سینه سیمین که شد اندوده بقیر

از چه آئینه ات آلوده بزنگار امشب

محک آوردمت ای مدعی از بهر بتان

برگرفتم ززر قلب تو معیار امشب

زر قلبت نخرد صیرفی عشق برو

حبشی زاده مکن یوسف بازار امشب

گر تو چون دایره آن مه بمیان بگرفتی

ما همان پای بجائیم چو پرگار امشب

سرو جان داد و دل و دین و خریدش زازل

چون تو آشفته نبود است خریدار امشب

غیر چون رحم نکرد و بخطا دید بدوست

کار با دست خداوند تو بگذار امشب

شمارهٔ ۹۰

من بلبل غریبم و این آشیانان غریب

گلبن بود غریب تر و گلستان غریب

گر راندت زگلشن و گلبن عجب مدار

ای بلبل غریب بود باغبان غریب

پیش از نسیم صبح شکفته است گل بباغ

کاز بلبلان رسید بگوشش فغان غریب

دشمن هر آنچه کرد نه جای شکایتست

بر دوستان بود ستم از دوستان غریب

دل از کمان ابرو و تیر نظر شکار

صیدی غریب و تیر غریب و کمان غریب

گل گوش خود گرفت زدستان عندلیب

از من شنو زقصه که بد داستان غریب

چون طفل اشک در بدرو کو بکودوان

گوای دو دیده چند بود آنچنان غریب

تنها نه دل بشام غریبان زلفت تست

کامد اسیر هر خم او یک جهان غریب

عمریست درد نوش خراباتم و ولیک

حیران ستاده ام بدر میکشان غریب

ای عشق خود چه شد که به شهر و دیار تو

هرگز به یاد ناورد از خانمان غریب

شمارهٔ ۹۱

شاها تو خود غریبی و آشفته ات غریب

رحمی که بر غریب بود مهربان غریب

میکشد عاقبتم درد غم عشق حبیب

بود آیا که کند چاره این درد طبیب

همه یاران سفری گشته و من مانده بجا

خرم آن روز که گوئی سفری گشت رقیب

تا تو ای روح روان پای نهادی برکاب

روح من گرد صفت رفت بدنبال رکیب

منم آن مرغ که غربت بودم صحن چمن

زآشیان مرغی اگر دور شود هست غریب

دام تزویر بود سبحه و زنار دلا

خویشتن را تو باین دام بیا و مفریب

ناشکیب است بلی عاشق صادق از دوست

عاشق آن نیست که در دل بودش صبر و شکیب

عجب آن نیست که از غیر خطا رفت بدوست

گر خطائی زود از دوست بتو هست عجب

نه مسلمان بمن آشفته وفا کرد نه گبر

ببرم رشته سبحه شکنم عود و صلیب

دادخواهی بعلی کن زخطای اغیار

که بود دست خداوند و رقیب است و حبیب

شمارهٔ ۹۲

و کیف اشکر من حبیب مغاضب

وان شکوت لست صدیقا مصاحب

و لم ار عقلا الا اسیر بعشقه

بلی غلبت العشق و العقل هارب

یقولون للمرء عیش بعمره

و ما عیشی مِنَ العُمر الا لمَصائب

رایتک مشهودا بعینی مشاهدا

فوالله فیما بیننا لیس حاجب

فلا یکن الاشعار من الهوی

لرقه قرطاس و حرقه کاتب

آشفته یرجو علیا فی معاونته

لانه مبتلی بایادی النواصب

و لست براج من سواک ویعلم

و لم اخف المیزان انک حاسب

شمارهٔ ۹۳

آفتاب طلعتت رازلف مشکین شد سحاب

عز من قال ان شمس قد توارت بالحجاب

گفتمش یا لیت بودی خاک راهت سر بگفت

قد یقول الکافر یا لیتنی کنت تراب

بی حساب این قوم تا کی خون مردم میخورند

انهم کانوا و لا یرجون من ربی حساب

کل من لم یعشق الوجه الحسن فی شرعنا

کافرو الکافر فی حقهم سوء العذاب

گر قرار دل بحرمان شد له بئس القرار

ور بقربان تو شد جانها لهم حسن المآب

زد سلیمان لاف حشمت با گدایان درت

رب اغفرلی زدعوی گفتی و ثم اناب

عاشقی چبود ولای شاه مردان مرتضی

مخزن علم لدنی آیت ام الکتاب

هر که اینجا بی بصیرت شد بود در حشر کور

جهد کن آشفته میلی کش به چشم ارتیاب

شمارهٔ ۹۴

گفتی بلب رسانم از اشتیاق جانت

جان من است آن لب امشب بیار بر لب

از سرو و گل چو خواهی امشب که هست در بر

مهر وی سر و قامت مشکبوی سیم غبغب

از تاب جعد مویت وز آفتاب رویت

یک دل هزار سودا یک جان و یک جهان تب

زان لب بگو حدیثی تا نیشکر نکارند

برقع فکن که پوشد رخساره ماه نخشب

می‌گفت سبزه خط با آهوان چشمت

هٰذا نَباتُ خِضرٌ یَرتَع بِها و یَلعَب

آشفته وار امشب برگو مدیح حیدر

از آن دهان شیرین کاین است عین مطلب

شمارهٔ ۹۵

که باز در برخ اهرمن گشاد امشب

که غیر پا بسر کوی تو نهاد امشب

زدی به نشتر مژگان رگ رقیب نهان

که جوی خون زرگ دیده ام گشاد امشب

اشارهای نهانی بچشم گو نکند

که از نهان و عیان پرده برفتاد امشب

نگارم آینه وای رقیب تو کوری

عبث مقابلت آئینه ایستاد امشب

نه مستی می امشب چه هر شبست ایشوخ

بدستت این می ممزوج تا که داد امشب

مخور فریب رقیبان که دیو و راهزنند

کنم نصیحت جانا تو را زیاد امشب

مکن که خرمن حسنت بآه میسوزد

بکن بگفته آشفته اعتقاد امشب

بخوان تو نادعلی بهر دفع اهرمنان

بکن تو حرز زتعویذ اوستاد امشب

تو شاه کشور حسنی درآی از در عدل

مباد بر در حیدر بریم داد امشب

شمارهٔ ۹۶

غنیمت دان دلا این عیش را در بوستان امشب

تمتع گیر نه از گل ز وصل دوستان امشب

مگر حوری به باغ آمد و یا غلمان سوی بستان

که شد رشک بهشت عدن باغ و بوستان امشب

چو شاخ ارغوان من چمان اندر چمن آمد

بیا ساقی به ساغر کن می چون ارغوان امشب

بده فرصت که تا بیند تماشایی گل باغت

بیا بلبل بنه از سر تو این آه و فغان امشب

ز آهنگ مخالف ره بگردان مطرب مجلس

نوای راست را در پرده شو تو نغمه خوان امشب

جرس مانند مجنون در بیابان گرم افغان شد

مگر گم کرده راه کوی لیلی ساربان امشب

بگو یعقوب بگشاید در بیت الحزن دیگر

ز راه مصر می‌آید به کنعان کاروان امشب

اگر خاراست اندر ره و گر تار است این منزل

کنم فرش رهت از دیده فرش پرنیان امشب

اگر ساقی کند تقصیر اندر حق میخواران

برم آشفته برغو بر در پیر مغان امشب

علی آن پیر میخانه که وحدت ریزد از جامش

چو بخشد جرعه بر مستان ز جود بیکران امشب

شمارهٔ ۹۷

دردمندان غم عشق تو را نیست طبیب

مرگ بایست و یا داروی دیدار حبیب

زخمی یارم و مرهم نستانم از غیر

شکوه از درد حبیبان نکنم پیش طبیب

شکوه چندان نکنم من زجفای احباب

داغ از آنم که بمن رحمتی آید زرقیب

عود وعنبر چکنی عطر چه میسائی خیز

بوی معشوق بعشاق بود خوشتر طیب

گر نیم لایق انعام بده دشنامی

گر عنایت نبود ساخته ام من به عتیب

تا مرا بود دلی صبر بهجران کردم

چون دل از دست بشد با چه کنم صبر و شکیب

عشقت از کعبه و بتخانه چنان راند مرا

که نه زاسلام بجاسبحه نه از کفر صلیب

وه چه میخانه در رحمت حق خاک نجف

که اگر عرش شود خاک درش نیست غریب

دست آشفته گرای شه به عنانت نرسد

آیدت گرد صفت ناچار دنبال رکیب

شمارهٔ ۹۸

علی الصباح که ریزد به باغ اشک سحاب

به عذر توبه شکن می‌کشان مست و خراب

از آن شراب شبانه کرم کن ای ساقی

که تا ز خاطر مستان بری کسالت خواب

خمار و خواب ز سر کی رود مگر از می

قدح بیار پیاپی مکن دریغ شراب

اگرچه در رمضان بسته بود میخانه

هزار شکر گشودش مفتح الابواب

گذشت آنکه زدی طبل را به زیر گلیم

بگو مغنی مجلس به بانگ و چنگ رباب

صلای عیش به نوروز داده است ملک

غمین دگر ننشینند یا اولی الالباب

مهل به بیهده فیض سحاب در گلزار

که مغتنم شمری فیض صحبت اصحاب

تهی و ساده عیش و نشاط در بستان

به رغم دشمن بدگوی و شادی احباب

ترانه گوی عنا دل ز مقدم گل نو

غزل سرایی آشفته مدحت اطیاب

کدام سلسله پاکان نبی و آل کرام

خصوص آنکه به غیب اندر است و بسته نقاب

شمارهٔ ۹۹

میان ما و تو الفت حکایتی است عجیب

که تو به عهد شبابی و من به نوبت شبیب

اگر تو مرکب تازی به خاک من تازی

چو گرد روح روان خیزدت ز سم رکیب

صلیب بستن اگر کار بت‌پرستان است

بت من از چه فکنده ز زلف عود صلیب

همین نه هندوی خال تو ذوق از آن لب یافت

بهشتیان همه دارند از این شراب نصیب

مگر که بر دل مجروح عاشقان زد دست

که خون چو سیل روانست زآستین طبیب

من از عتاب تو شکوه کنم غلطا حاشا

بیار هرچه تو داری برای دوست عتیب

نه عاشقست که خود مدعی و کذابست

محب اگر که شکایت کند ز جور حبیب

به چنگ غیر بود زلف یارم آشفته

فغان که رشته عمرم بود به دست رقیب

اگرچه نامه سیاهم ولی خوشم با این

که داوری نبود جز علی به روز حسیب

شمارهٔ ۱۰۰

هر جای که بدخاک بسربیختم امشب

تا طرح سر کوی تو را ریختم امشب

چون حلقه کعبه که درآویخت بخانه

خود را بدر قصر تو آویختم امشب

در خلوت انس تو پریزاد کشم رخت

از دیو و دد و خلق چه بگریختم امشب

چون مرغ شب آویز بزلف تو زنم چنگ

تا رشته زاغیار تو بگسیختم امشب

تیغ دو زبان علی آشفته عیان کرد

تیغ قلم تیز که آهیختم امشب

از غمزه فتان و سر زلف تو دیدم

این فتنه که در بزم برانگیختم امشب

گویند نهان شد گهر پاک تو در خاک

زان هر چه بود خاک به سر بیختم امشب

شمارهٔ ۱۰۱

ای فتنه چشم سیهت راهزن خواب

وی روی تو گلزار جهان را گل شاداب

من شب همه شب از غم دیدار تو بیدار

چشمان تو سرمست و تو دایم به شکر خواب

ای آن‌که تو را منظر چشمم شده منزل

هشدار که این خانه بود در ره سیلاب

مژگان من آن قصه خونین درون را

بر چهره من نقش همی‌کرد ز خوناب

بر آتش سودای تو دل صبر ندارد

بر نار کجا صبر کند قطره سیماب

وقتست که تا سر بنهم بر سر طوفان

کاندر سر این، ورطه صبرم شده نایاب

با مدعی وصل مخوان قصه هجران

آسوده به ساحل نشناسد غم گرداب

سودای تو بس نیست همینم کُشد آخر

کت وقف رقیبان شده آن لعل چو عناب

آشفته حدیث تو به ایجاز نگنجد

کز رشته آن زلف رسا، می‌کشد اطناب

زلفت که کمندی شد و حبل الله مطلق

شاهنشه آفاق علی فاتح ابواب

شمارهٔ ۱۰۲

بر آفتاب مکن ماه من حجاب سحاب

که آفتاب نشاید نهفت زیر حجاب

همیشه برق به نی زار میزدی از ابر

بجست برق زنی امشب و بسوخت سحاب

من از نوای نی ار آمدم بوجد چه باک

کزین سماع برقصند زمره اصحاب

مکن بزهر تو آلوده شکرین لب را

مبر تو نام زاغیار در بر احباب

گدا چه طالب پابوس پادشه باشد

بگو چسان نبرد جور حاجب و بواب

زحال مردمک دیده جستجو کردم

بگفت چون بود احوال مانده در غرقاب

دلم بر آتش سودا چگونه بنشیند

چسان بر آتش سوزنده جا کند سیماب

زموی طره لیلاست قید مجنونرا

کمند رستمش ار آوری نیارد تاب

کدام سلسله اند عاشقان سودائی

همه گسسته عنان و همه بریده طناب

خطت اشاره بدل کرد بوسه زانلب نوش

چو نوش داروی رستم بچاره سهراب

مکن نوای طرب ساز مطرب عشاق

که عاشقان زغمش برده لذت اطراب

دل از هوای لبت گر نگشته خون چونست

مر زمردمک دیده میچکد خوناب

زشش جهت برخم در ببسته آشفته

که میگشایدش الا مفتح الابواب

علیست دست خدا و گشاد و بست ازوست

مپیچ تا بتوانی تو چهره از این باب

شمارهٔ ۱۰۳

به سودای پریشانی‌ست یارب کار من هرشب

که در دست رقیبان است زلف یار من هرشب

چو دست مدعی زد چنگ همچون شانه بر زلفش

بود چون مرغ شب‌آویز افغان کار من هرشب

مسلمانان ز کفر مومن همه بیزار و هرروزه

به ننگ و عار کفارند از کردار من هرشب

سرم را از کجا پیدا شود سامان از این رندی

که رهن باده باید خرقه و دستار من هرشب

اگر آتشکده خاموش شد در پارس چون یارب

رود تا گنبد گردون شرار نار من هرشب

حرم را طوف اگر کردم فریب من مخور زاهد

به کعبه جلوه‌گر گردد بت فرخار من هرشب

جواب لن ترانی پاسخ آمد رب ارنی را

به کوی می‌فروشان وعده دیدار من هرشب

صلا زد ساقی مستان که جام از کف منه حاشا

که در می هست پیدا پرتو رخسار من هرشب

کدامین بحر ز خار است اندر سینه‌ام پنهان

که مدح حیدر آرد کلک گوهربار من هرشب

زبان چون شمع دارم آتشین آشفته در مدحش

به سر گر تیغ رانَد دشمن خونخوار من هرشب

شمارهٔ ۱۰۴

تا چند آیم بر درت با عجز و لابه نیم‌شب

بینم ترا با مدعی مست می و گرم طرب

تابم کجا با مهر تو من شبنم و خور چهر تو

تو آتشی و من نیم تو ماهتاب و من قصب

سندان دل و سیمین تنی در سیم داری آهنی

داری به خلد اهریمنی بس ساحری ای بوالعجب

بالات نخل بارور وز لب رطب آورده بر

وان غبغب چون سیم تر چون کوزه نخل رطب

باشد چو مویت مشک تر مشک ار کشد مه را به سر

تابد چو روی تو قمر گر مه کند عنبر سلب

در جمع خیل دلبران تو شاه و باقی چاکران

در دفتر جان‌پروران روی تو فرد منتخب

من خود نبینم پیش تو چون نوش نوشم نیش تو

قربان منم در کیش تو بر من چه می‌آری غضب

زلف تو هندو ای پسر هندو کشد گر خور ببر

خالت بود زنگی اگر زنگی ز مه دارد نسب

من خود گدا تو محتشم ای خاک کویت جام جم

در منزلت شاه عجم در مرتبت میر عرب

تو بوتراب ای پادشه خصمت بود خاک سیه

بس فرق باشد در شبه از مصطفی تا بولهب

آشفته خواهد چون غبار آرد به کوی گو گذار

برخیز و اسبابش بیار ای آفرینش را سبب

یا رب آمن روعتی یا صاحبی فی غربتی

یا مونسی فی وحشتی یا راحتی عند التعب

شمارهٔ ۱۰۵

ای خرد طفلی از دبستانت

عقل مدهوش چشم مستانت

شیر نخجیر آهوی نگهت

پور دستان اسیر دستانت

خیز ای شیر عقل کاتش عشق

شرر افکند در نیستانت

شاهد مست شب چوپرده فکند

شمع بیرون کن از شبستانت

نار پستان اگر نجوئی به

گر بود یار نار پستانت

آب آتش مزاج آتش رنگ

ببرد سردی زمستانت

گر چمد سرو قامتی در باغ

چه تمتع زسرو بستانت

خط سبزت بگرد لب سرزد

طوطی آمد بشکرستانت

گفتی آشفته را چه نام و کدام

عندلیبی است از گلستانت

گر مرا رد کنی زخیل سگان

من پناه آورم بسلمانت

شمارهٔ ۱۰۶

جز عشق من بیسر و پا را هنری نیست

نخلی است وجودم که جز اینش ثمری نیست

یکنظره بر آن منظرم از پای درافکند

بگریز که پیکان نظر را سپری نیست

سیخ مژه داری بکباب دل عشاق

در رهگذری نیست که دود جگری نیست

یک گام زخود دور ترک منزل یار است

در مرحله عشق بجز این سفری نیست

بردار محبت نزند لاف انا الحق

آنرا که بسر باختن خویش سری نیست

افغان عنادل سبب دوری گل شد

فریاد از آن ناله که او را اثری نیست

در میکده دیدم بگرو خرقه زاهد

هاشا که بمسجد زخرابات دری نیست

گر غیرت سینا شودم دل عجبی نیست

زیرا که چو عشق تو در آنجا شرری نیست

در عشق بآشفته ملامت نکند سود

پروانه بر شمع زخویشش خبری نیست

شمارهٔ ۱۰۷

ساحت کون و مکان عرصه میدان اوست

گوی زمین و سپهر در خم چوگان اوست

تا خم زلف دوتا ریخته اندر قفا

سلسله کائنات جمله پریشان اوست

درد چه درمان کدام چشم بنه بر قضا

مدعی درد آنک طالب درمان اوست

تا زده طغرای خط گرد عذارت رقم

هندی تاتار ترک در خط فرمان اوست

جام گرفت از رقیب بر سر بی‌مهریست

گر بخورد خون من غایت احسان اوست

ذوق ندارد تذرو تا نگرد سوی سرو

تا که به بستان چمان سرو خرامان اوست

جانب کنعان بر باد صبا و بگو

یوسف مصرت اسیر پای به زندان اوست

هرکه به گلزار عشق پای نهد چون خلیل

آتش‌افروخته لاله بستان اوست

نغمه بلبل به باغ نیست به جز شور گل

آن همه شور و نوا کرده دستان اوست

ناقه آشفته خفت شیخ به کعبه رسید

قسمت گم‌گشتگان طوف بیابان اوست

دست تولا زنم باز به دست خدا

گر برهاند مرا همت سلمان اوست

شمارهٔ ۱۰۸

ای طلعت محبوب ازل را زتو مرآت

من باز بگیرم نظر از روی تو هیهات

مشهود چو شد روی تو در چشم یقینم

از لوح دل و دیده بشوئیم خیالات

تا نور تو در طور دلم کرد تجلی

شاید که بسوزیم ازین شعله حجابات

نشناخته معبود چه حاصل زعبادت

نایافته مقصود چه کعبه چه خرابات

ایشیخ صفت را چکنی ذات طلب کن

تا چند چو خر در گلی از نفی وز اثبات

مطبوع تو گر خود همه نقص است کمالست

گر نیست قبول تو نقص است کمالات

از لوث صفت خرقه آلوده بمی شوی

تا پیر مغانت بدهد جام می ذات

در دفتر اعمال مرا نیست بجز عشق

روزی که بپاداش بیارند مکافات

تا طوق سگ آل عبا کرده بگردن

آشفته کند بر همه آفاق مباهات

شمارهٔ ۱۰۹

چه نان‌ها خوردم از خوان محبت

که شرمم باد از احسان محبت

محبت عشق شد در آخر کار

خرابم کرد طغیان محبت

بگفتا بگذر از جان و دل و دین

به سر بردیم پیمان محبت

سر ار داری بنه پا در ره عشق

بود این گوی چوگان محبت

بود از کسوت زر تار عارم

چو خور گشتم چو عریان محبت

چه می‌نازی به کیوانت سپهرا

شد او دربان ایوان محبت

ز پیکان ز هجر همچون شهد خوردم

بود این شیر پستان محبت

خلیلا خوش برو در نار نمرود

که بینی گشت گلزار محبت

برید آشفته دستم از همه‌جا

زدم دستی به دامان محبت

بود هر جسم را جانی به ناچار

علی شد جان جانان محبت

شمارهٔ ۱۱۰

اگر این نکهت از آن طره چین در چین است

نتوان گفت که نافه ز غزال چین است

جان شیرین زکفش رفت بتخلی و هنوز

گوش فرهاد براه سخن شیرین است

تو بتنهائی عاشق کش خونخوار شدی

یا مگر رسم و ره شهر نکویان این است

یوسف از حیله اخوان به چه و گرگ بدشت

آنگه از راز درون پیرهن خونین است

گرچه خونست دل از نافه مشکین مویت

هم سیه موی تو از دود دل مسکین است

یار اگر بر سر مهر است تفاوت نکند

آسمان گر بسر مهر بمن یا کین است

چشم صاحب نظران در رخ تو حیرانست

تا چه جای نظر مردم کوته بین است

من و غلمان بهشتی و شی و باده صاف

چشم زاهد همه بر کوثر و حور العین است

عشق آن طرفه عروسی که چو شد نامزدت

دل و دین شیر بها و خردش کابین است

آه از آن لب شیرین که کند تلخ بفحش

حیف از آن سینه سیمین که دلش سنگین است

خون آشفته نمی شوئی و ترسم مردم

بشناسندت از آن خون که کفت رنگین است

شمارهٔ ۱۱۱

با نکویان عاشقان را آشنایی مشکلست

پشّه را پرواز با فر همایی مشکلست

مرغ شب را دیدن مهر منیر آمد محال

از گدای ره‌نشینی پادشایی مشکلست

جسم و جان را لاجرم روزی جدایی اوفتد

لیکن از جانان دل و جان را جدایی مشکلست

بگسلد هر قید را سرپنجه دست اجل

لیک عاشق را ز عشق تو رهایی مشکلست

قطره ناچیز را گو لاف عمانی مزن

دعوی خورشید و جرم سهایی مشکلست

مدعی را گو مزن دم از مقامات علی

نیست را البته لاف از کبریایی مشکلست

گرچه از خون نافه در ناف غزال آمد پدید

لیک هر خون را دم از مشک ختایی مشکلست

شبنمی با خور نمی‌تابی دم از هستی مزن

زاغی و با طوطیت این ژاژخایی مشکلست

مردهٔ مرده تو را با معجز عیسی چه کار؟

بندهٔ بنده تو را لاف خدایی مشکلست

شمارهٔ ۱۱۲

گر آفتاب فلک پرده از سحاب گرفت

بچهره ماه من از مشک تر نقاب گرفت

گرفت ساقی مستان بدست ساغر و گفت

که ماه چارده بر دست آفتاب گرفت

مکن دریغ زکوة رحت زمسکینان

کنون که دولت حسنت بتا نصاب گرفت

پی عمارت دلها تفقدی باید

چرا که غمزه تو ملک بی حساب گرفت

نمانده گردن دیگر که در کمند آری

از آن زمانه تو را مالک الرقاب گرفت

چو خوی فشاند زرخساره باغبان گفتا

که بی حرارت آتش زگل گلاب گرفت

به هجر و وصل تو هر یک رقیب آشفته

سمندر آتش و ماهی وطن در آب گرفت

شمارهٔ ۱۱۳

حسن آن گوهر که عمانیش نیست

عشق آن دریا که پایانیش نیست

هر سری کاو خالیست از سر عشق

خانه ی باشد که بنیانش نیست

چشم عاشق گر نبارد سیل اشک

هست آن ابری که بارانیش نیست

حاجب سلطان عقلم جان بسوخت

عشق را نازم که دربانیش نیست

گرد هستی دامنت آلوده کرد

ای خوش آن رندی که دامانیش نیست

واجب آمد حلم با امکان صبر

آه از آن بیدل که امکانیش نیست

تا خم زلفش شد آشفته زدست

این سر شوریده سامانیش نیست

شمارهٔ ۱۱۴

خون ریخته و به فکر یغماست

آن ترک نگر چه بی محاباست

ای گوهر شب فروز باز آی

کز هجر توام دو دیده دریاست

زان چشم سیاه و حلقه زلف

بربسته ره من از چپ وراست

آن طره زلف و آن بناگوش

یا مارسیه بدست موسی است

زان زلف سیاه ناگزیر است

هر دل که اسیر دام سوداست

هر فتنه که در جهان پدید است

زان غمزه فتنه خیز برجاست

هند و بچه مقیم کوثر

یا خال نشان بلعل گویاست

ترسا بچه چو تو که دیده

کاندر لب او دم مسیحاست

از شور مگس همیشه در شهر

در کوی شکر فروش غوغاست

نبود عجب از هجوم عشاق

کاشوب بکوی یار برپاست

هر جا که چو من صنم پرستی است

آشفته طره چلیپاست

شمارهٔ ۱۱۵

هر رهروی که خار مغیلان بپای اوست

دیدار کعبه مرهم زخم و دوای اووست

نفی مکان بدیهی عقل است و ای عجب

آنرا که جای نیست دل خسته جای اوست

نازم به پیر میکده کاین تیره خاکدان

افشانده مشت گرد زطرف ردای اوست

رویش ندیده دیده و زاین بحیرتم

کز هر گذر که میگذرم ماجرای اوست

نائی اگر چه دم بدم نی دمد ولی

گر نغمه ی زنی شنوی از نوای اوست

آزاد بنده ی که کند بندگی عشق

در راحت آن دلی که قرین بلای اوست

خضر ار بآب زنده دل ما ببوی او

آری بقای عاشق اندر بقای اوست

گر از سپهر عشق کند کوکبی طلوع

خورشید ذره وار برقص از هوای اوست

سالک بدیر و کعبه مساوی زند قدم

زنار ما و سبحه شیخ از برای اوست

ارکان کشتی ار بکف ناخدا بود

سالک سلوک کشتی او با خدای اوست

زان غایب از نظر دل آشفته دردمند

غافل از آن که یار مقیم سرای اوست

شمارهٔ ۱۱۶

پری گذشت ازین کوچه یا ملک می‌رفت

که نورها به سماوات از سمک می‌رفت

به عرش نعره مستان ز کاخ میکده رفت

مگو که زمزمه ذکری از ملک می‌رفت

به گریه بود صراحی به چشم خون‌پالا

ز ذوق قهقه جام بر فلک می‌رفت

مژه نهشت شب هجر خسبدم دیده

به پای مردمک چشم چون خسک می‌رفت

بماند لنگ و و به ایوان جاه تو نرسید

خیال من که چنان اسب تیزتک می‌رفت

تو رفتی وز نظر رفت روشنی بصر

گمان مردم اگرچه به مردمک می‌رفت

نجات داد ز طوفان شها ولای تواش

وگرنه نوح مخاطب لقد هلک می‌رفت

به نار عشق مس قلب شد زر خالص

عیار صیرفی آشفته بر محک می‌رفت

گل از یقین خلیل آمد آتش نمرود

یقین بدان که در آتش نه او به شک می‌رفت

شمارهٔ ۱۱۷

وعدهٔ قتلم دهی پیوسته و دشوار نیست

این بود مشکل که گفتارت بود کردار نیست

عشق دل تسخیر کرد و رخت بیرون برد عقل

منزل یار است اینجا خانه اغیار نیست

هست در هر حلقهٔ منظور عارف ذکر دوست

عاشقان را فرقی اندر سبحه و زنار نیست

برنیارم خاستن تا نفخه صور از لحد

گر بدانم در قیامت وعده دیدار نیست

خرقه و دستار چه بود دوست را در دست آر

زان که شرط بندگی در خرقه و دستار نیست

سرخ‌رو می‌بینمت زاهد مگر دُردی‌کشی

زان که این دارو به جز در خانهٔ خمار نیست

نافه مشک من آشفته شکنج زلف اوست

کاین اثر در مشک چین و نافه تاتار نیست

شمارهٔ ۱۱۸

مرا سزد که نگنجم چو غنچه اندر پوست

که برشکفت به باغ دلم گل رخ دوست

به ناف آهوی چین اندر است نافه مشک

تو را لطیمه عنبر ملازم آهوست

کناره می‌کند از چشم تر سهی‌سروم

که گفت سرور و آن را مقام بر لب جوست

چگونه جان برم از چشم تو که از دو طرف

کمند طره زلف و کشاکش ابروست

سواد زلف کجت قبله‌گاه مشک تتار

به پیش هندوی خال تو غالیه هندوست

شکنج زلف تو مشک و رخ تو گل خواندم

نه گل به رنگ رخ تو نه مشک را آن بوست

فریب سینه سیمین او مخور ای دل

که زیر سیم سفیدش نهفته آهن و روست

حذر ز نرگس جادوفریب جماشش

که سحر و حیله و نیرنگ و فتنه از جادوست

نه هر دلی که پریشان ببینی آشفته

مرا سزاست که آشفته‌ام ز طره دوست

شمارهٔ ۱۱۹

ای بلای ناگهان در پیش بالا میرمت

ای بهشت جاودان اندر تماشا میرمت

سر سودای توام اندر سویدای دلست

سودها دارم که در این شور و سودا میرمت

نیستم خفاش تا گویم حدیث از نفی مهر

در بر خورشیده رخساره چو حربا میرمت

من نیم از خاکیان ای بحر طوفان‌خیز عشق

ماهی بحر توام خواهم بدریا میرمت

عضو عضوت را نمی‌دانم تمیز ای ماهروی

من نمی‌دانم سر از پا در سراپا میرمت

گر به آن دست نگارین ریخت خواهی خون من

شکر گویان پیش آن دست محنا میرمت

گر شبی در چنگ آرد زلفت آشفته به خواب

ترسم از حرمان بیداری به رؤیا میرمت

گر میسر نیست فیض خدمتت ای شیر حق

بس مرا این آرزو کاندر تولا میرمت

شمارهٔ ۱۲۰

بی تو یکشب گر سرم بر بستر است

نوک مژگان بر دو چشمم نشتر است

بی مه روی توام تار است شب

گر روان بر چهره ام بس اختر است

عکس ما در آینه شد جلوه گر

وهم آمد در گمان کاین دلبر است

این چه ساقی بود کامد با قدح

این چه صهبا بود کاندر ساغر است

در خور ذکر تو نه این سبحه است

در خور عشق تو نه این دفتر است

هر گوهر از چار گوهر شد پدید

عشق را گوهر زبحر دیگر است

می کشان بر لطف حق مستظهرند

شیخ شهر ار بر عمل مستظهر است

نی سواران راست مرکب شیر عقل

عشق آن مرغی که برقش شهپر است

در خم زلفت دل آشفته گفت

آه از آن زخمی که مشکش بستر است

شمارهٔ ۱۲۱

دیوانه ای که از تو در او وجد و حالتست

گر حرف کفر گفت نه جای ضلالتست

بر فتوی حکیم بده می ببانگ چنگ

زاهد که منع باده کند از جهالتست

پیغمبران بخلق کنند ار رسالتی

جبریل عشق را برسولان رسالتست

زنگ ملال زآینه دل بشو زمی

کائینه خانه را نه محل ملالتست

سرد رهت فکنده و ایستاده منفعل

سر بر نیاورم که مقام خجالتست

صوفی بوجد و حال نیابد سماع عشق

حالات عشق را نه مقام و مقالتست

درندگان دشت پرستاریش کنند

لیلا گرش بحالت مجنون کفالتست

عشقت پی خرابی دل میکشد سپاه

شه را بملک خود نظر استمالتست

آشفته پا زسلسله زلف او مکش

عمری که صرف عشق نگردد بطالتست

جهدی بکن که خاک شوی بر در مغان

کاکسیر را بمس اثر استحالتست

شاه نجف امیر عرب خسرو عجم

کاسلام را ز تیغ کج او دلالتست

شمارهٔ ۱۲۲

زینهار از دو ترک خونخوارت

حذر از عقربان جرارت

داده خاتم لبت بزنهارم

زآنسیه مست ترک خونخوارت

زآه درویش چون نیندیشی

توئی آئینه آه زنگارت

از چه میخانه ی تو ای ساقی

که پرستند مست و هشیارت

سرو خود را بیارم ای قمری

تا که سازم زسرو بیزارت

گر تو شیرین پسر بمصر آئی

یوسف از جان شود خریدارت

نخرم سحر جادوی بابل

در بر چشمکان سحارت

تو که شب خفته ی ببستر ناز

چه غم از عاشقان بیدارت

غیر خود بینیم که حاجب تست

کس نه بینم که باشد اغیارت

برفکن بار نفس را از دوش

تا بمنزل برد سبک بارت

فارغ از قید این و آن باشد

هر که چون من شود گرفتارت

ساقیا می حلال خواهد خورد

هر که در جام دید دیدارت

زاهد و برهمن چو آشفته ‏

گرد دیر و حرم طلبکارت

پرده دل بود مقام علی

رو بدر پرده های پندارت

نافه چین به خون خورد غوطه ‏

در بر زلفکان عطارت

شمارهٔ ۱۲۳

گمان مبر که مرا با تو ماجرائی هست

و گر بعمد کشی گویمت خطائی هست

میانه من و شیخ این حدیث معهود است

که این ثواب و گنه را مگر جزائی هست

زجام جم بودش عار و تاج کیخسرو

اگر بساحت دیر مغان گدائی هست

چه شد که میکشدم دل بسوی بزم رقیب

مگر بمحفل بیگانه آشنائی هست

طبیب زحمت بیجا مبر زما بگذر

بدرد عشق گمان میبری دوائی هست

تمام کعبه دل سر بسر صفا باشد

بکعبه گل اگر مروه و صفائی هست

مجو زاهل صناعت دلا دگر اکسیر

زخاک کوی مغانت چو کیمیائی هست

از این و آن بجهان ناامیدم آشفته

بود زشیر خدا گر مرا رجائی هست

کسش دیت ننویشد که خود تواش دینی

شهید عشق تو را طرفه خونبهائی هست

شمارهٔ ۱۲۴

جامه کعبه چو خم موی تست

قبله عشاق در ابروی تست

یوسف مصری که برآمد زچاه

چنبر دلوش رسن موی تست

اژدر موسی که بود سحرخوار

پی سپر نرگس جادوی تست

این چه گلابست زخاک درت

در گل حمرا اثر از روی تست

طائف بیت الله تو جای ماست

خانه کعبه حرم کوی تست

ساقی کوثر توئی و خضر وقت

کوثر و تسنیم هم از جوی تست

مشعله افروز درت ماه و مهر

چرخ جنیبت کش اردوی تست

در گل بستان که نشان از تو دید

بلبل گلزار سخن گوی تست

خاطر آشفته پریشان مساز

زآنکه پریشانیش از موی تست

گرچه زهر سود رود اسب سخن

لیک زهر سوی رخش سوی تست

شمارهٔ ۱۲۵

هر کرا عشق در کمند انداخت

بست و از قید عقل فارغ ساخت

ریخت در جام عقل باده عشق

آتشی بود کابگینه گداخت

پاکبازش نمیتوان گفتن

هر که با تو قمار عشق نباخت

پیک خیل خیال دوست رسید

کشور دل زغیر او پرداخت

فخرم این بس که پاسبانش دوش

در میان سگان مرا بنواخت

داشتم طوق عشق در گردن

داغ پیشانیم چو دید شناخت

شوق شکر لبانت آشفته

شور شیرین به گفت‌وگو انداخت

شمارهٔ ۱۲۶

دل و دین خلق برده خط و خال دل‌فریبت

به که آوریم یرغو ز جفای بی‌حسیبت

بزمان واپسینم همه حیرتم از این است

که مباد بعد از این غیر به جان خرد عتیبت

چه مقام داری ای عشق فراز تو ندانم

به قیاس وهم عرش است به پایهٔ نشیبت

گل بوستان که تازه است چه حاجتش به غازه

تو نه آن بتی که زیبا بکند کسی به زیبت

ز کتاب هفت ملت چه غم ار خبر ندارم

همه این بسم که اسمم شده ثبت در کتیبت

چه غم ار به پارس خاموش شد آتش مغانی

که به پارسی زد آتش رخ پارسافریبت

تو اگر برون نیایی که ز پرده رخ نمایی

نبود حجاب باقی که ببینم از حجیبت

بگذار سیبِ بستان و بِنِه بهشتِ زاهد،

که به است آن زنخدان ز هزار گونه سیبت

چه شکیب باشد آن را که ز عشق ناشکیب است

تو نه عاشقی که بی‌دوست به جا بود شکیبت

چه جلال داری ای عشق مگر که حیدرستی

که مکان و لامکان شد متزلزل از نهیبت

منت از دو حلقهٔ چشم رکابدار و در خشم

تو عنان‌کشان روان و همه خلق در رکیبت

بنمای عودِ زلفت به صلیبِ بت‌پرستان،

که چُو آشفته ، پرستش بکنند با صلیبت

شمارهٔ ۱۲۷

آن را که کشوری بنگاهی مسلم است

چون جم جهانیش همه در زیر خاتم است

خورشید آسمان که جهان روشن است از او

در پیش آفتاب جمال تو شبنم است

هر چند عهد بشکنی و مهر بگسلی

لیکن ازین طرف که منم عهد محکم است

محراب را روا نبود سجده بر صنم

از چیست ابروان رخت ای صنم خم است

یکدم غنیمت است لبی بر لبم نهی

گر خود بود مسیح که محتاج این دم است

بر خاک کشتگان قدمی نه پس از وفات

زیرا که خاکپای تو روح مکرم است

خالت بر آن عذار بهشتی است گندمی

انسان دیده شیفته بروی چو آدم است

هر کس که مردد در سر کوی تو زنده است

آن دل که شد قرین غم عشق خرم است

لعل لب تو جوهر فرد مجسم است

عشاق را دو زلف تو برهان مسلم است

در سینه ات نه دل که بود سنگ زیر سیم

در پیرهن نه تن که روان مجسم است

احرام طوف کعبه ببندد تمام عمر

رندی که در حریم خرابات محرم است

شاید گره گشایدش آنزلف تابدار

آشفته را که کار پریشان و درهم است

شمارهٔ ۱۲۸

بیا و پرده برانداز از جمال ای دوست

به عاشقان بنما حسن لایزال ای دوست

بتا ز عاشق صادق مپوش روی جمیل

چرا که آینه شد مظهر جمال ای دوست

مرا که در سم گلگون تو نشد سر خاک

چگونه سر به در آرم ز انفعال ای دوست

حضور غیر به کویت ملالت از چه دهد

که در بهشت ندیده است کس ملال ای دوست

به احتمال وفا عمرها به سر بردم

نمانده است دگر جای احتمال ای دوست

سواد چشم من آن خال و زلف رشته جان

کجا زره بردم کس به زلف و خال ای دوست

مرا دوهفته‌مها بی‌تو صبر هفته نبود

چه شد که کار کشیده به ماه و سال ای دوست

درآ به خانه‌ام ای ماه مشتری‌غبغب

برآر کوکب آشفته از وبال ای دوست

اگر مسیح که محتاج یک دم از لب تست

وگر که خضر بود تشنه زلال ای دوست

پناه ماست در آستان حضرت تو

اگرچه هست مرا خصم بدسگال ای دوست

اگر زمانه پلنگ‌افکنست و روبه‌باز

بگیر سلسله سر ذوالجلال ای دوست

کنون که پیر مغانم ز اهل میکده خواند

به جام جم ندهد کاسه سفال ای دوست

مزن دلا در دیگر بهر زه بهر طلب

که نیست در دو جهان جز علی و آل ای دوست

شمارهٔ ۱۲۹

آنرا که دوست هست چه پروای دشمن است

با شب گر آفتاب بود روز روشن است

سبحه نهم زپنجه و زنار بگسلم

تا رشته دو زلف توام طوق گردن است

چشم تو ترک جادو و مژگان سپاه تو

زلفت کمند ساز و خط سبز جوشن است

از چاک چاک سینه و دل پرتو رخت

چون شعله های شمع نمایان زروزن است

تا شعله ی زعشق تو زد بر دلم شرر

آتشکده نه سینا در سینه من است

تنها نه من بقید علایق معلقم

گر خود بود مسیح که در بند سوزن است

آب خضر معلق آن چاه غبغب است

ظلمات را بزلف سیاهت نشیمن است

یک خوشه ام بجا نگذارد زعقل و دین

گر عشق خانه سوز مرا برق خرمن است

خال تو هندوئی که بر آتش مجاور است

زلفین تو بر آتش دل باد بیزن است

آن مغبچه که بود که تا پرده برگرفت

دیر مغان زپرتو او طور ایمن است

آشفته دست و دامن پیریست کز ازل

سر وقف خاک راهش و دستش بدامن است

آن پیر می فروش محبت شه نجف

کش صد هزار رستم در چه چو بیژن است

شمارهٔ ۱۳۰

خون می‌خوری و نیستت از خلق مخافت

تا چند کنی شوخی؟ تا چند ظرافت؟

ای حسن و صباحت اثری از گل رویت

از چاه زنخدان تو خورد آب لطافت

بوی میش آورد سوی خانه خمار

زاهد که مکان داشت به بازار خرافت

در راه طلب راحت و رنج است مساوی

عاشق بود آسوده ز آسایش و آفت

قرب در جانان طلب دور شو از خود

کاین دوریت از سر ببرد بعد مسافت

ای مغبچه در دیر مغان پرده برافکن

تا کعبه سوی دیر شتابد به شرافت

مهمان نتوان بود مگر خوان بلا را

گر عشق نهد سفره‌ای از بهر ضیافت

آشفته به جز مهر تو در دل ندهد راه

بر غیر علی نیست سزا تخت خلافت

در هر دو جهان مالک ملکی به حقیقت

بر کون و مکان جمله خدایی به اضافت

شمارهٔ ۱۳۱

تا خم و خمخانه بدست علیست

هر که درین نشاء مست علیست

سبحه و زنار همه آلتند

رشته این کار بدست علیست

مست چه میخانه چه و می کدام

این همه در نرگس مست علیست

هر چه پذیرفته نقش بقا

هست همه بود زهست علیست

می علی و شد دل آشفته خم

هان مشکن خم که شکست علیست

شمارهٔ ۱۳۲

عشق بتان حاصل ایام ماست

کام نجستن ثمر کام ماست

عشق بتان و بت بتخانه چیست

بشکنم این جمله که اصنام ماست

تا که نعیم ابدی یافتم

هر دو جهان حاصل انعام ماست

زین همه حلوا که دهان مملو است

زهر هلاهل زچه در کام ماست

عشق زآلایش عاشق بریست

عشق در اینمرحله بدنام ماست

آنکه تو گوئیش که او دلبر است

گر نگری غایت اوهام ماست

طره شبرنگ تو چون باز شد

صبح ازل در کنف شام ماست

تا که دلم محرم کوی تو شد

کعبه همه عمر با حرام ماست

زلف تو زنار دلم از چه شد

کفر چرا رهزن اسلام ماست

دل بهوای دگری طایر است

سبحه و زنار چرا دام ماست

گفتمش آشفته که بوده است گفت

سوخته ی در هوس خام ماست

شمارهٔ ۱۳۳

مستی عشق به جز غمزهٔ چشمان تو نیست

زآنکه این نشئه به جز در خُم مستان تو نیست

تا که سیخ مژه را تافته بر آتش روی

نیست یک دل که بر این آتش بریان تو نیست

لعل شیرین تو ساید نمکم بر دل ریش

شور عشاق جز از طعم نمکدان تو نیست

جادوی چشم رسن باز چه شد از خم زلف

یوسفی نیست که در چاه زنخدان تو نیست

دردمندان تو را کار فتاده به طبیب

درد این قوم مگر قابل درمان تو نیست

باغبان سوی گلزار دگر رفت دلم

چونکه آن گلبن نوخیز به بستان تو نیست

باز کن حلقه فتراک و سر ما بگذار

زانکه گویم صنما لایق چوگان تو نیست

رخش نفس از سر میدان تعلق بجهان

عرصه کون و مکان درخور جولان تو نیست

حیرت اینجاست که زلفین تو چون دیده خلق

یکسر موی نمانده است که حیران تو نیست

آفتاب و مه و سیاره چو ما عریانند

بلکه یک ذره نمانده است که عریان تو نیست

گرچه هر بذله شیرین به هوای لب تست

همچو من طوطی اندر شکرستان تو نیست

همه‌جا قصه از آن زلف پریشان گفتم

تا نگویند که آشفته پریشان تو نیست

نام نامی تو عنوان کلام است مرا

گرچه هر خاتمه خارج عنوان تو نیست

طایف خیمه لیلی نبود جز مجنون

کعبه ما به جز از طوف بیابان تو نیست

ای شه مرکز وحدت علی عمرانی

که دوصد موسی عمران چو سلمان تو نیست

شمارهٔ ۱۳۴

آمد زدرم خراب و سرمست

شیشه بکف و پیاله در دست

زان فتنه که کرده بود برپا

کردیم هزار سعی و ننشست

از منظر خوب ماهرویان

حاشا که ره نظر توان بست

خون دل ما بخورد چشمت

پرهیز کجا زمی کند مست

ای کوی مغان چه رفعتست این

کت عرش برین بخاک پستست

غیر از در پیر میفروشان

حاشا که مرا در دگر هست

آن پیر طریقت و حقیقت

کش شرع مبین بخانه بنشست

آشفته شوی بدوست ملحق

وقتی که زخویشتن توان رست

از سلسله فارغ است فردا

هر کس که بحلقه تو پیوست

شمارهٔ ۱۳۵

جا کرده میان جان من دوست

چون مغز که کرده جای در پوست

گفتم بقد تو سرو ماند

کی دلبر و دلفریب و دلجوست

بالای تو سرو ناز خواندم

گفتم چو مهت عذار نیکوست

بر سرو کجا رخی است چون ماه

بر ما کجا هلال ابروست

نبود عجب ار بریخت خونم

ترکست و ستمگر است و بدخوست

عقلم بشکنجه کرد یاسا

ای عشق بیا که وقت یرغوست

رد کرده بچهره زلف و خالت

آتشکده قبله گاه هندوست

این معجزه زان دو لعل گویاست

این سحر از آن دو چشم جادوست

گه جان دهد و گهی کشد زار

این کشتن و زنده کردن از اوست

گفتم بر چشم زلف مشکین

گفتا نه بچین مقام آهوست

ما راست دل خراب بغداد

مژگان تو لشکر هلا کوست

آشفته دلم که کرده ناسور

همخابه زلف عنبرین بوست

آورد هجوم لشکر خصم

بگریز دلا به حضرت دوست

شمارهٔ ۱۳۶

دید چو دیده دو بین در همه روشناییت

بر در این و آن زند حلقه آشناییت

تلخ بود مذاق من با لب شکرین تو

تیره شبست روز من با همه روشناییت

دعوی خواجگی کند بنده خاکسار تو

نوبت سلطنت زند هرکه کند گداییت

طایر جان ز شوق تو خواست که بشکند قفس

بس که شنید او ز دل قصه دلرباییت

تنگ بود به تو زمین خیمه بر آسمان بزن

کوفته در فلک ملک نوبت پادشاییت

بوالهوسان به کوی تو تا نشوند مجمتع

عرضه به این و آن دهم شکوه بی‌وفاییت

گر به قیامتم عمل زشت بود سزای آن

آتش دوزخم بده باز ستان جداییت

صرصرِ هجرِ تو ، کند گردِ وجودِ ما فنا،

باز مکش ز خاکیان دامن کبریاییت

آشفته عشق و زاهدی پرده شاهدان بکش

کان بت پارسی درد پرده پارساییت

شمارهٔ ۱۳۷

مطرب این شور که در پرده عشاق نواخت

زهره از رشک بوجد آمد و بربط بنواخت

سرو دستار گر انداخته صوفی چه عجب

ساقی از این می ممزوج که در جام انداخت

خسر و حسن تونازم که بجولانگه ناز

بر سر ماه و خور از غالیه پرچم انداخت

حیرتم از چه نظر از من و دل باز گرفت

آن که کار دو جهانرا بنگاهی میساخت

غمزه مست بتسخیر دو گیتی کافیست

ترک چشمت زدو س تیغ دو ابرو زچه آخت

خال و زلف و مژه همدست پی غارت دل

لشکر کفر بتسخیر مسلمانان تاخت

حاش لله که زند او در دیگر همه عمر

تا که آشفته در پیر خرابات شناخت

پیر میخانه توحید علی دست خدا

کز تف تیغ خس و خار جهانرا پرداخت

وقت آنست کش اکسیر زنی بر مس قلب

زآنکه در بوته مهر تو همه عمر گداخت

مانده در شش در حیرت برهانش زکرم

جز قمار غم تو با دگری نرد نباخت

شمارهٔ ۱۳۸

خلقت هر چیز از آب و گل است

عشق را منشاء تقاضای دل است

نار نمرود است گلزار خلیل

موج طوفان بهر سالک ساحل است

هر کرا جز عشق باشد قبله گاه

در طریقت آن عبادت باطل است

کشتگان دیگران را خونبهاست

چشم ما فردا بدست قاتل است

بیخبر از سوختن پروانه نیست

شمع را مسکین بجان مستعجل است

برق ما را خانه زاد خرمن است

تا نگوئی کشت ما بیحاصل است

از چه از زلفت دلم دیوانه شد

گر زهر زنجیر مجنون عاقل است

هر که داغ عشق دارد برجبین

گرچه آشفته است بختش مقبل است

جان و ایمان را نباشد منزلت

هر که را در کوی جانان منزل است

نیست غافل مست جام عشق باز

هر که زین باده ننوشند غافل است

مانده ام من زنده در هجران دوست

جسم بیجان زیستن بس مشگل است

چیست دانی عشق سرکش مرتضی

کاو قضا و هم قدر را عامل است

شمارهٔ ۱۳۹

پیرانه سر هوای جوانی بسر مراست

وزآن هوا هوای جوانی پسر مراست

یعقوب وش ببیت حزن چشم خونفشان

در شاهراه مصر بیاد پسر مراست

گر آئیم بمهمان جانت بخوان نهم

از خون دل بدست همین ما حضر مراست

ای ترک غمزه سینه مردم مکن هدف

آخر نه دیده وقف بتیر نظر مراست

دلرا هوای گشت و گل و لاله زار نیست

تا داغ عشق لاله رخان بر جگر مراست

از برق خانه سوی بهارم چه منت است

زآه سحر بسینه و دل تا شرر مراست

مهر علیست میوه نخل مراد و بس

از باغ روزگار همین یک ثمر مراست

آشفته زآفتاب قیامت مرا چه غم

تا سایه شهنشه عالم به سر مراست

شمارهٔ ۱۴۰

خورشید رخت زیر خم زلف نهانست

لیکن چه نهانی که بشب ماه عیانست

چشم تو چو ترکیب کماندار که از زلف

آویخته پیوسته کمندش بکمانست

لعلت سخنی گفت و یقینم شده حاصل

در جوهر فردی که همه وهم و گمانست

سودست بسودای تو سر دادن عشاق

کی عاشق صادق بغم سود و زیانست

یک بوسه از آن لعل می آلود خدا را

کان شکر و یاقوت دوای خفقانست

غم نیست کسی را که بهشت است نشمین

کی پیر شود هر که اسیر تو جوانست

چون زردی رخساره نشانی بود از عشق

عشاق تو را زان همه رنج یرقانست

هر صبح بگلزار هوا غالیه بیزاست

تا زلف که در راه صبا مشک فشانست

ما نیک بجستیم نشان تو در آفاق

رنگی نه که گوئیم که بهمان و فلانست

انوار تو در جمله ذرات هویدا

بیش از همه در مهدی وهادی زمانست

دیدن نتوان هیچت و پیداست که هستی

چون روح که اندر تن و معنی نه بیانست

تا ساقی دور است شه بزم ولایت

آشفته کجا چشم بدست دگرانست

شمارهٔ ۱۴۱

ای سر زلف سیه هم دست و همدستان تراست

جان و دل در بند داری هم دل و هم جان تراست

جادوئی و سحر ساز و اژدهای سحر خوار

وز رخ دلدار دست موسی عمران تراست

یک جهان دیوانه داری ای تو زنجیر جنون

هر چه خواهی کن بمردم درد و هم درمان تراست

نه زره سازی همین اعجاز داود است و بس

تو زره سازی زعنبر معجز و برهان تراست

حاجب باغ بهشتی پرده دار جنتی

در نظر اهریمنی و منصب رضوان تراست

کافرت زنار سازد مسلمت سبحه کند

گر بصورت کفری اما باطن ایمان تراست

در دل شب روز آری روز سازی نیمشب

کافتاب و ماه اندر آستین پنهان تراست

زیر هر تاری زمویت گردن روئین تنی

بس عجب نبود کمند رستم دستان تراست

گوی سیمین فلک آویزه چوگان تست

هان بزن گوئی که اینک گوی و هم چوگان تراست

زنگیان را سروری ملک حبش را قنبری

بر سرمه افسری و رایت کیوان تراست

بئده شیر خدائی خواجگی کن در جهان

زان ید و بیضا که داغ زاده عمران تراست

چون سرو سامان آشفته بسودای تو رفت

شایدش مجموع داری چون سر و سامان تراست

گر ببخشائی بهشتم ور بسوزی در جحیم

پیش حکم تو بود یکسان که این و آن تراست

ای مهین دست خدا ای باب علم مصطفی

این ثناخوان گر بود دانا و گر نادان تراست

شمارهٔ ۱۴۲

عندلیبا در چمن آوازه آواز تست

شورها در پرده عشاق باز از ساز تست

از نشاط نغمه تو غنچه خندد هر سحر

گوش را گل پهن کرده صبح بر آواز تست

چون به نوروز همایون راست برداری نوا

ترک آذربایجان را تکیه بر شهناز تست

این نیاز بلبل شیدا به بانگ زیر و بم

ای گل نوخیز در گلشن برای ناز تست

غنچه را چون چنگل شهباز کردی بهر صید

صعوه مسکین اسیر چنگل شهباز تست

حسن تو ای گل قدیم و عشق بلبل حادث است

هرکجا خیمه زنی او لاجرم انباز تست

گر کنی دارش ز خار آماده حق بر دست تست

کز چه افشا کرد سِرَّت چون امین راز تست

لیک گر منصوروَش سِرّ اناالحق گفت فاش

گر کنی بر دار یا سایش که سرافراز تست

باری ای گل تو به حسن پنج‌روز خود مناز

نازم آن گل را که بویش مایه ابراز تست

گر بود بر عندلیبت فخر آشفته رواست

کی گل گلزار همچون گلبن طناز تست

آن گل باقی که اندر گلشن وحدت شکفت

عشق او شورافکن طبع سخن‌پرداز تست

تا نگارین کرده‌ای صفحه به وصف عارضش

مانی چین بنده پیش کلک افسون‌ساز تست

ای گل باغ ولایت ای بهار جاودان

بی‌تفاوت در نظر انجام با آغاز تست

ار پرش سوزی بر آتش ارزد ای شمع ازل

زان که گر پروانه را پر باشد از پرواز تست

شمارهٔ ۱۴۳

از شعله آه من جهان سوخت

تنها نه زمین که آسمان سوخت

این آتش و آب دیده و دل

هم وهم بشست و هم گمان سوخت

کی سوز دلم نهان بماند

زین داغ که مغز استخوان سوخت

این سوز نهفته درون را

گفتم که بگویمش زبان سوخت

فریاد که پیک آه مجنون

در قافله بود کاروان سوخت

این خضر که بود کاندرین راه

از آب حیات همرهان سوخت

آه دل من شدت عنان گیر

هشدار که اسب وهم عنان سوخت

مرغ دل من بسینه از شوق

ققنس صفت اندر آشیان سوخت

بلبل زفراق گل چو نالید

تنها نه که باغ باغبان سوخت

میخواست که سوز عشق سنجد

آشفته مرا بامتحان سوخت

نه عقل بجا بماند و نه دین

از شعله عشق این و آن سوخت

شمارهٔ ۱۴۴

نام جانرا نتوان برد که جانان اینجاست

منه آن زلف که سودای دل و جان اینجاست

زاهد آمد زدر و دید بت حور سرشت

گفت اینجا نه بهشتست که غلمان اینجاست

هر طرف حور وشی جام زکوثر بر کف

در گمانم که مگر جنت رضوان اینجاست

خضر خطت بلب لعل اشارت میکرد

تشنگان مژده که سرچشمه حیوان اینجاست

بور ای عقل که دل منزل عشق ازل است

بگذر ای دیو که مأوای سلیمان اینجاست

غنچه خامش بنشین کان گل خندان آمد

ابر گو لاف مزن دیده گریان اینجاست

مست پیمان شکنم آمده پیمانه بکف

جای بشکستن پیمانه و پیمان اینجاست

پیش زلفش نتوان سر بسلامت بردن

گو زمیدان ببرد چون خم چوگان اینجاست

گفتی آشفته پریشانیت امشب از چیست

چه کنم حلقه آن زلف پریشان اینجاست

شمارهٔ ۱۴۵

چه خون‌ها ریختی ساقی ز چشم فتنه‌انگیزت

چه دل‌ها در کمند افکنده زلفین دلاویزت

ز خفتان بگذرانی تیر غمزه با چه چالاکی

که رویین‌تن سپر افکنده پیش تُرکِ خونریزت

زمین را ایمنی از فتنه آخر زمان بودی

چو بخت من نخفتی گر دو چشم فتنه‌انگیزت

برآمیزی به لب نام رقیب و نقل می‌بخشی

حذر از لعل می‌ْآلود و قند زهرآمیزت

چه شیرینی خدا را ای شکر گفتار کز شورت

بود در بیستون عشق صد فرهاد و پرویزت

تو اندر خواب نوشینی و خارت خفته در بستر

چرا ای گل نیندیشی ز مرغان سحرخیزت

نمی‌پرهیزی آشفته از این سودای بی‌حاصل

که سوزد عشق عالم‌سوز آخر زهد پرهیزت

شمارهٔ ۱۴۶

دلی که روز و شبان از پی نظر می‌گشت

ز زخمِ  تیزِ نظر ، دوش بی‌خبر می‌گشت

کسی که پا نکشیدی ز کعبه در همه عمر

به طوف میکده می‌دیدمش به سر می‌گشت

بلی مسیر قمر عقربست و این عجبست

که دوش عقرب زلف تو بر قمر می‌گشت

اگر تو موی میان را به جلوه ننمودی

کس این خیال نکردی که مو کمر می‌گشت

نخوردی آب نی کلکم ار ز چشمه خضر

نه میوه سخنش تازه بود و تر می‌گشت

چنان به بزم طرب دوش چنگ زد مطرب

که گوش زهره ز مزمار و عود کر می‌گشت

چه بود لذت این سوختن که آشفته

نهاد خرمن و اندر پی شرر می‌گشت

حسابِ حشر ، ندانم چه می‌شدی با خلق،

اگر نه حیدر کرار دادگر می‌گشت

شمارهٔ ۱۴۷

به غیر ساحت لیلی اگرچه صحرایی‌ست

گمان مدار که مجنون پی تماشایی‌ست

ز دشت عقل گذر کن که جای پرخطر است

به کوی عشق بکش رخت را که خوش جایی‌ست

میان‌تهی شمرندت که نیست پای شکیب

دُهُل‌صفت گرت از ضرب دست غوغایی‌ست

اگر به کشور یغماست جای لشکر ترک

به ترک چشم تو نازم که شهر یغمایی‌ست

به جز به یاد لبت باده گر کشد باد است

به روزگار تو هر جا که باده‌پیمایی‌ست

اگر که منزل دیوانگان بود زنجیر

چرا به هر خم موی تو جای دانایی‌ست

کسی که دست کش او راست حلقهٔ کعبه

چه غم که خار مغیلان شکسته در پایی‌ست

ز قید قامت سرو چمن شدم آزاد

چرا که دل به کمند بلند بالایی‌ست

تو آستین چه فشانی که عاشقان نروند

که لاجرم مگسی هست تا که حلوایی‌ست

ندانمت ز کجا و چه مظهری ای عشق

به هر سری ز تو در روزگار سودایی‌ست

چه غم ز ضربهٔ طوفان عشق آشفته

چو نوح هست چه اندیشه‌ات که دریایی‌ست

حذر ز سطوت سلطان کجا بود درویش

تو را که همچو علی در زمانه مولایی‌ست

ز هول روز حسابت نباشد اندیشه

گرت ز غیر تبرا بر او تولایی‌ست

شمارهٔ ۱۴۸

تو را سری در آن موی میان هست

در آن سرت بهر مو یک نشان هست

شبم تار است بی خورشید رویت

اگر صد ماهرو اندر جهان هست

علاج عشق را گفتم کند عقل

روان شد عقل و عشقم همچنان هست

شده تا خار کویت بستر من

نپندارم بساط پرنیان هست

بیا برگیر از خاکم که گویند

همائی را هوای استخوان هست

نهان شد کاروان و رفت محمل

ولی بانگ درای کاروان هست

در فردوس اگر رضوان ببندد

چه غم ما را خرابات مغان هست

نپندارم که جز کوی تو باشد

خدا را گر بهشت جاودان هست

سگت را با من الفت ماند برجا

همانا استخوانی در میان هست

فروناید مرا بر آسمان سر

مرا تا راه بر آن آستان هست

ببری گر سرم چون شمع بر خلق

کنم روشن حدیثت تا زبان هست

حدیث نکته ی موهوم وهم است

گمانی گر بود در آن دهان هست

علی پیر خرابات است و از جان

کنم آشفته وصفش تا که جان هست

شمارهٔ ۱۴۹

مرا تو حاصل گفتاری از جهان ای دوست

بهای هر نظرت صدهزار جان ای دوست

نه صعوه جا نکند در دهان افعی و مار

چرا به زلف تو دل کرده آشیان ای دوست

بر آستان که اگر جم بود ندارد فخر

سری که می نه بسودت بر آستان ای دوست

مراست قطره خونی نثار مقدم تست

بیا و تیغ بیار و بریز هان ای دوست

شوم چو عظم رمیم و ولیک همچون نی

نوای عشق تو خیزد ز استخوان ای دوست

نه هرکجا که بود گو رود پی چوگان

مرا سری‌ست چرایی تو سرگران ای دوست

خضر ز چشمه حیوان بقا گرفت تو را

دمیده خضر بر اطراف آن دهان ای دوست

به شوق بال‌فشانی است جان به خاک درت

مرا ز تنگی این خانه وارهان ای دوست

ندانم که از پریشان شد است آشفته

ولی به زلف تو دارد دلم گمان ای دوست

به عشق معتقدم من که آن ولی خداست

به اعتقاد بمردیم همچنان ای دوست

شمارهٔ ۱۵۰

هر کرا خسرو دل در گرو شیرین است

باغ فردوس دلش منزل حور العین است

خاک فرهاد چه بر باد دهی ای خسرو

که برآمیخته خاکش بغم شیرین است

عنکبوتست که در پرده مگس صید کند

آنکه بی پرده کبوتر ببرد شاهین است

آه اگر دست بخون دگران آلاید

آنکه سر پنجه اش از خون دلم رنگین است

خار پشتست و مغیلان شب هجرم بستر

گر زدیبا و حریرم همه شب بالین است

نوبهارم زفراق تو دهد رنگ خزان

گر بدیماه بود وصل تو فروردین است

بوی لیلی بسر تربت مجنون چو رسید

خیزد و گوید روح الله منظور این است

شاه بیعشق گدائیست بسی بی تمکین

گرچه درویش بود عاشق با تمکین است

بدعا خواسته آشفته چو وصلت از خدا

همه شب ذکر ملایک به سما آمین است

شمارهٔ ۱۵۱

ز لولیان چو بتم شاهدی به شنگی نیست

به رنگ لعبت من لعبت فرنگی نیست

خیال قافیه جز آن دهان نیندیشم

که هیچ قافیه چو آن هان بتنگی نیست

اگر چه رستم دستان بود که کشته تست

که همچو چشم تو در رزم ترک جنگی نیست

زچیست کرده بروی تو جای خال سیاه

بباغ خلد اگر هندوان زنگی نیست

چو چنگ ناله آشفته در فلک پیچید

به غیر زهره مگو در سپهر چنگی نیست

شمارهٔ ۱۵۲

مگر لیلی میان کاروان است

که مجنون در قفای ساربان است

نه تنها من در این وادی اسیرم

که بس کشته در این ریگ روان است

سلیمانی تو و باد است ناقه

تو خورشیدی و محمل آسمان است

چگویم آن عماری چیست و آن مه

بود جسمی که جانش در میان است

منجم گو بیا و ین طرفه بنگر

که بر مه عنبر تر سایه بان است

بنا میزد زماه پرنیان پوش

که عارض از حریر و پرنیان است

حجاب چهره کردی زلف مشکین

و یا روزیست کاندر شب نهان است

بنه کوه و منه بار غم هجر

که این بارم بجان و دل گران است

کشم جور و ندارم رشگ بر غیر

بحمدالله بتم نامهربان است

نخواهم پا کشیدن از در تو

سری کاندر وفا کردم همان است

زمانی را که عشقم کرد تمکین

بگفتم عقل را آخر زمان است

محبت کشتم و بر دشمنی داد

وفا کردم جفا پاداش آن است

اگر پیرم من آشفته غمی نیست

که بر سرسریم از آن جوان است

شمارهٔ ۱۵۳

بهای عشق که داند که در جهان چند است

همین بس است که بر عشق ماسوا بند است

پی بهشت برد شیخ روز و شب زحمت

مگر بهشت بدیدار دوست مانند است

چگونه بگسلم از تو که تارهای وجود

بتار زلف تواش بستگی و پیوند است

تو آن بتی که بفرقان و آیه و برهان

بروی و موی تو حق را عظیم سوگند است

بجلوه رخ تو بنگرد بدیده دل

بشاهد ازلی هر کس آرزومند است

متاع این دل مسکین من که بشناسد

زبسکه قافله دل بکویت افکند است

کجا صبور بمانم چسان بهوش زیم

که سیل عشق تو بنیاد عقل برکند است

حدیثی از لب تو گفته مدعی در بزم

بزخمهای درونم نمک پراکند است

گشاد و بست جهان نیست جز به پنجه او

چراکه دست علی پنجه خداوند است

غلام همت آنم که در طریق وفا

هر آن جفا که ببیند زدوست خرسند است

حدیث زلف تو آشفته می‌نوشتی دوش

که رشحه قلم تو عبیر آکند است

نسیم لطف علی چون در اهتزاز آید

چه غم که بار گناه تو کوه الوند است

شمارهٔ ۱۵۴

چشمه خور برای دیدن نیست

آتش از بهر آرمیدن نیست

سر برند از درخت و سرسبز است

نخل را تاب سر بدیدن نیست

گر بگوید حدیث عشق زبان

گوش را طاقت شنیدن نیست

جسم بر جان حجاب جانان است

لاجرم چاره جز دریدن نیست

وه که جبریل را بمقدم عشق

چاره جز بال گستریدن نیست

دهر فرزند از چه میزاید

کش سر بچه پروریدن نیست

عشق هست آن کمان که رستم را

قوت این کمان کشیدن نیست

هر که لعل لب بتی نگزید

حاصلش غیر لب گزیدن نیست

شجر عشق راست میوه شرر

این ثمر از برای چیدن نیست

هر که دل کرد وقف تیر نظر

چاره اش جز بخون طپیدن نیست

زلف چوگان و گوی او سرماست

عادت گو بجز دویدن نیست

روح آشفته مرغ گلشن تست

جز بکوی تواش پریدن نیست

هر که شد مست جام عشق علی

کوثرش را سر چشیدن نیست

شمارهٔ ۱۵۵

وه که جز جور و جفا رسم نکورویان نیست

بیوفا هست گل باغ و چه گل رویان نیست

کیمیائیست وفا گرچه در این دور زمان

کیست کز جان و دل اکسیر مرا جویان نیست

بس سکندر زپی چشمه حیوان جا داد

نتوان گفت که کس در طلبش پویان نیست

هر کرا بار بود در حرم خلوت یار

غمش از سرزنش گفته بدگویان نیست

گر کسی یار نکو روی در آغوش کشید

فارغ از شنعت پی در پی بدجویان نیست

عاقلش آدمی آشفته نخواند هرگز

هر که دیوانه زنجیر پریرویان نیست

در بر اهل ادب صاحب دیوان نبود

هر کرا نام علی زیب ده دیوان نیست

شمارهٔ ۱۵۶

بت پرستنده بت رویت

کفر زنار بند گیسویت

جامه کعبه حلقه مویت

قبله خانه طاق ابرویت

چه تفاوت مرا زدیر و حرم

زین دو من روی کرده بر رویت

ای بلا خانه زاد بالایت

فتنه مفتون چشم جادویت

زورمندان اسیر بیمارت

شیر مردان شکار آهویت

قند و شکر زلعل شیرینت

مشک و عنبر زخاک مشکویت

با همه ناز سرو آزاده

بنده شد پیش قد دلجویت

گل که در رنگ و بو بود ممتاز

عاریت کرده رنگ و هم بویت

چاه بیژن نگون زغبغب تو

خام رستم کمند گیسویت

خیل روئین تنان بعرصه رزم

در حذر از کمان ابرویت

با چنین لطف پنجه و ساعد

کوه لرزد زدست و بازویت

در بشر نیست این کمال و جمال

مگر از حیدر است نیرویت

تن لطیف و سخن شکر چکنم

دل سنگین و تندی خویت

دل آشفته بین که از زلفت

کرده آشفته حلقه مویت

شمارهٔ ۱۵۷

این شکل بشر زمشکلاتست

ممکن چو تو کی زممکنانست

این جمله صفات کبریائی

تفسیر بیان حسن ذاتست

حاشا که بجز خط تو باشد

بر تنگ شکر اگر نباتست

پیش گل روی تو گلستان

چون نقش بر آب بی ثباتست

کی ذات تو را صفت توان کرد

کاوصاف تو برتر از صفاتست

بر دیده ما بران سفینه

کاین دجله آن دگر فراتست

در بتکده رو که بشکنی بت

کی چون تو صنم بسومناتست

صبحست قفای شام هجران

در ظلمت چشمه حیاتست

هر چیز بود جهت پذیرد

جز عشق که خارج از جهاتست

در بازی عشق خسرو عقل

شاه است ولی اسیر و ماتست

آشفته میفروش نوح است

میخانه سفینه نجاتست

از خاک نجف تو رو مگردان

کاین خانه پناه کایناتست

در وصف علیست عقل حیران

نه واجب نه زممکناتست

شمارهٔ ۱۵۸

ای قضا و قدر اِستاده به حکم و رایَت،

ماه و خور آینه رای جهان آرایت

تو کدامین شهی ای عشق که چون تکیه زدی

هیچ سلطان نتوان تکیه زند بر جایت

جان بکاهد غم ایام وزتو جان بخشست

بود این خاصیت اندر غم جان افزایت

در سویدای درون عشق تو منزل دارد

گر سرم میرود از دل نرود سودایت

سَر و جانی ست به کف ، بهرِ نثارِ قَدمَت،

تا اشارت کنی افشانمش اندر پایت

همره عشق بافلاک مرو ای جبریل

که زپرواز فتد بال جهان پیمایت

هر که از چاشنی تیر تو خوش کرده مذاق

جای در سینه دهد ناوک جان آسایت

توئی آن شاهد یکتا که بمرآت جهان

فکنی عکس ، نه عکسی که بوَد همتایت

فاش آشفته بگو خلوت وحدت زعلیست

سر توحید بیان کن چه غم از اعدایت

رنگ کن جامه ی جان را ، به خُمِ مهرِ علی،

تا که از رنگ علایق نبود پروایت

گر کست تیغ زند تا که بریزی مهرش

حاش لله که بشمشیر بگردد رایت

شمارهٔ ۱۵۹

لبش هنوز زطفلی نشسته از شیر است

که آهوی نگهش در کمینگه شیر است

علاج این دل شیدا ززلف آمد و بس

که گفت چاره دیوانه غیر زنجیر است

بدستم آن خم گیسو فتاد و طره زلف

اگر بود اثری هم در آه شبگیر است

بغیر آهوی چشمت که شیر گیر آمد

کی آهوان دگر را هوای نخجیر است

بدستیاری ابرو ببرد دل چشمت

که ترک عربدجو تکیه اش بشمشیر است

فریب زاهد و تسبیح او مخور ایدل

بهوش باش که این رشته دام تزویراست

علاج این دل سودائی ار لبش نکند

بگو طبیب که بیمار را چه تدبیر است

اگر نه زلف وی آشفته کی بمن آموخت

چرا چو طره او من گره گیر است

فزود عقلم و از سر ببرد رنج خمار

در این شراب خدا را بگو چه تأثیر است

شمارهٔ ۱۶۰

دل از دو جهان کرده بعشق تو قناعت

جان سوده بخاک حرمت جبهه طاعت

دل اهل ریاضت بود و با دهنت ساخت

با هیچ کند صبر به تنگی قناعت

از طعنه دشمن نروم من زدر دوست

گو سنگ ملامت بزن و تیر شناعت

ما را بجز از بار گنه نیست متاعی

جز عفو تو کس را نشناسم بشفاعت

شاید مس قلب من خاکی شود اکسیر

از خاک سیه زر بکنند اهل صناعت

جز جان پی ایثار توام نیست متاعی

جز عفو تو کس را نشناسم بشفاعت

شاید مس قلب من خاکی شود اکسیر

از خاک سیه زر بکنند اهل صناعت

جز جان پی ایثار توام نیست متاعی

با قیمت یوسف چکند تنگ بضاعت

گفتی بدم مرگ بود ساعت وصلم

من روز و شبان میشمرم آندم و ساعت

پروانه صفت گرد سر شمع بگردیم

کز سوختنش بزم فروزند جماعت

هر کس بامید عمل آید بصف حشر

آشفته درآید زدر عجز و ضراعت

المنت لله که ثمر حب علی داد

تخمی که در این مزرعه کردیم زراعت

دین و دل و صبر و خرد و جان و تنی بود

در دادم و شرمنده زتنگی بضاعت

طفلی بصف عشق بجولان چه درآید

رستم نزده لاف زمردی و شجاعت

شمارهٔ ۱۶۱

خار ره عشق بوستان است

گل عاریتی زبوستان است

کی هاله زحسن مه بکاهد

خط زینت روی دلستان است

مرغی که پرد بوادی عشق

در حلقه دامش آشیان است

روی تو زغایت ظهورش

از دیده این و آن نهان است

از رتبه عشق لوحش الله

کش عرش کمینه آستان است

آهسته بران که ساربانا

مجنون بقفای کاروان است

عشق ازلست سرنوشتم ‏

تا اشم ابد سخن همان است

این طفل که بود کز شکوهش

رستم بمصاف ناتوان است

از بهر نثار خاک راهت

هر چند بود حقیر جان است

آشفته مدیح حضرتی گوی

کش سر خدا زرخ عیان است

در خاک نجف مکان حیدر

جستی و باوج لامکان است

شمارهٔ ۱۶۲

زتن بریدن جان پیش عاشق آسانست

زجان بریدن جانان هزار چندانست

چه نور بود ندانم بنار ابراهیم

که آتشش همه باغ گلست و ریحانست

اگر تو زهر فرستی بکام من حلواست

نمک بسای بداغم که عین درمانست

نظر زکوی تو کردن بسوی کعبه خطاست

که دل بغیر تو دادن خلاف ایمانست

اگر تو حکم کنی سر بنه بتیغ نهم

که بندگان تو را سر بخط فرمانست

ننالم ار بخورم صد هزار زخم از تو

اگر بنالم گاهی زداغ هجرانست

تفاوتی که زعشاق هست بازهاد

همان تفاوت بین الدواب و انسانست

مرا نظر بگل خویش و بوستان بانرا

گمان که این زتماشائیان بستانست

کمینه ابجدی مکتب فلاطونست

که عقل در بر عشق تو طفل نادانست

شکنج زلف پریشان در آینه بنگر

مکن تو عیب بر آشفته گر پریشانست

میان ممکن و واجب علیست واسطه ای

که واجب است ولی در لباس امکانست

شمارهٔ ۱۶۳

هر کرا چشم هر نفس بکسی است

نیست عاشق یقین که بوالهوسی است

دل منه بر عروس ملک جهان

کاو بپنهان بعهد چون تو بسی است

جز بدامان دوست دست مزن

تا تو را پا بجا و دست رسی است

نفسی دامنش مده از دست

در جهانت اگر که هم نفسی است

روح در سینه بی هم آوازی

همچو مرغی که بسته در قفسی است

گو بحلوائیش که منع مکن

بر عسل پرفشان اگر مگسی است

روح مجنون میان قافله بود

تو مپندار ناله جرسی است

کیست آشفته در گلستانت

افتاده بباغ خار و خسی است

ای علی ای امیر عرش سریر

ناکسی گر گریخت در تو کسی است

شمارهٔ ۱۶۴

ما را که بر زبان نبود غیر نام دوست

با غیر هم بیان نکنم جز پیام دوست

ما گوش وقف کرده بغوغای دشمنان

باشد که استماع نمایم کلام دوست

خضر ارزآب چشمه حیوان حیات یافت

ما جاودانه عمر گرفته زجام دوست

آدم اگر زروضه دارالسلام رفت

ما را بود مقام بدارالسلام دوست

درویش را وطن نبود جز بملک فقر

کانجا زنند سکه دولت بنام دوست

یوسف اگر عزیز شد اندر دیار حسن

در مصر دلبریست بذلت غلام دوست

تکیه بجای عشق زند عقل خودپسند

دشمن بگو مکان نکند در مقام دوست

او را سزاست لاف سلیمانی ار زند

موری که یافت حشمتی از احتشام دوست

دامن مکش زکام نهنگان لجه خوار

آشفته شایدت که رساند بکام دوست

عشق است در طریقت ما جانشین عقل

در ملک دل شده قائم مقام دوست

شمارهٔ ۱۶۵

هر غیر که بنگری زیار است

این نقش و نگار از نگار است

سر پنجه آن نگار ساده

از خون جهانیان نگار است

هرگز خطر گهر ندارد

هر کو که زبحر برکنار است

آتش نه قرارگاه هندوست

زلفین تو از چه بیقرار است

نقصان نکند چو زر در آذر

هر کس که بعشق پایدار است

درمان نپذیرد از طبیبان

آن دل که زدرد تو فکار است

گویند دل است منزل عشق

دل رفته و عشق بر قرار است

آشفته زجام عشق سر خویش

نه مست چنان نه هوشیار است

از میکده علی بکش می

کان باده خالی از خمار است

شمارهٔ ۱۶۶

ما را بجز شراب محبت شراب نیست

جز صدق در طریقت عاشق ثواب نیست

ساقی بدور من چه رسد بوسه ده نه می

ما را خمار هجر بود از شراب نیست

گر محتسب ببزم در آید مرا چه غم

مستان عشق را خبر از احتساب نیست

من بی سؤال در صف محشر روم بخلد

حب تو هست جای سؤال و جواب نیست

یک شهسوار در صف میدان حسن نیست

کز حلقه های چشم من او را رکاب نیست

ای عشق تا بنام تو شد دور سلطنت

ملک دلی نماند که از تو خراب نیست

حاجب میان عاشق و معشوق جان بود

این پرده های نه توی گردون حجاب نیست

پروانه زنده باز نگردد زطوف شمع

این کار در ولایت عشاق باب نیست

لب تشنگان بادیه عشق را بگو

کشتی نهید بحر بود این سراب نیست

عاشق اگر دو دیده بهم مینهد شبی

خلوت کند که روی تو بیند بخواب نیست

گردن بطوق بندگی مرتضی بنه

جز او بهر دو کون چو مالک رقاب نیست

آشفته خاک راه تو خواهد نه سلسبیل

مستسقی وصال تو را شوق آب نیست

شمارهٔ ۱۶۷

منظر روی بتان قبله اهل نظر است

نظر پاک بکعبه است نه جای دگر است

گر مراد تو زدیده است همان حلقه چشم

نرگس باغ باین قاعده صاحب نظراست

بودی ار بال و پرم سوختیم پرتو شمع

آنکه پروانه بمقصود رسانید پر است

خبر از حالت من گیر و زحسن رخ خویش

قصه لیلی و مجنون که شنیدی خبر است

دید موران خطش گرد دهان گفت حکیم

آخر این تنک شکر قسمت این جانور است

آبت ای بحر محبت نبود گر آتش

این چه سراست که مستغرق تو تشنه تر است

نائی از آن لب شیرین سخنی بانی گفت

بر لب آورد و بخندید که این نیشکر است

جان فشانم بتو از رخنه دل از سر شوق

بگذر از تن که میان من و جانان سپر است

یافتم سلطنت کون و مکان در ره فقر

خاک راه در درویش مرا تاج سر است

نکشد پا زدر میکده آشفته بتیغ

طالب کعبه چه داند که بیابان خطر است

وه چه میخانه که ساقیست در او دست خدا

کآفتابش به در خانه چو مسمار در است

شمارهٔ ۱۶۸

آن فتنه زانجمن چو برخاست

شد قامت او قیامتی راست

شنعت نزند بعشق بازان

هر کس که زرمز عشق داناست

بالای تو گر بلاست شاید

هر فتنه و هر بلا زبالاست

بر خواسته ی زبزم و اما

نقش تو گمان مبر که برخاست

از غارت دل نمیشوی سیر

ای ترک مگر که خوان یغماست

از چیست زه کمانت ای عشق

کش چوبه تیر نخل خرماست

تو کسوت زشت خود بیفکن

کان نقش ازل تمام زیباست

آئینه صاف زنگ بگرفت

از رنگ تعلقی که بر ماست

آشفته سگ در علی شد

این مرتبت از خدای میخواست

از خاک در تو سر نپیچم

زیرا که پناه آدم اینجاست

شمارهٔ ۱۶۹

جز عشق کسی را بدرون سلطنتی نیست

مغشوق تر از ملک دلم مملکتی نیست

جبریل کجا دم زند از رتبه عاشق

کو را بجز از بام فلک منزلتی نیست

ذات همه کس را بصفت می نشناسد

زان ذات چگویم که برنگ صفتی نیست

هان جهد کن و کسوت جان گیر زجانان

کاین جامه جسمت بجز از عاریتی نیست

اغیار هم از خوان عطایش برد انعام

با هیچکسش نیست که خود مرحمتی نیست

کی معرفت شاهد معنی کند ادراک

آن شخص که در خویشتنش معرفتی نیست

خاصیت درمان دهدت درد محبت

خوش باش باین داغ که بیخاصیتی نیست

سلطان زپی مصلحت ملک کند خون

درویش بود آن که پی مصلحتی نیست

بر کشته هر کس دیتی شرع نویسد

جز کشته عشقت که بجز تودیتی نیست

عشق تو مرا تربیت از حب علی داد

آشفته به از این بجهان تربیتی نیست

شمارهٔ ۱۷۰

مجوی چشمه حیوان به جان طلب لب دوست

نه خضر زنده آب بقاست زنده اوست

زشب که بس بسرم کوفت نوبتی فراق

دهل صفت نبود هیچ مغزم اندر پوست

مرا که سینه بود وقف غمزه ترکان

چه غم که ترک نگاه تو مست و عربده جوست

چنان گذشت زسر موج لجه عشقم

که بحر قلزم و عمان به پیش چشمم جوست

مرا که نغمه مطرب بگوش و هوش نشست

چه جای موعظه واعظان بیهده گوست

چگونه سر بسر چون منی فرود آری

تو را که در خم چوگان سپهر همچون گوست

اگر تو زهر فرستی بکام ما حلواست

که هر چه دوست فرستد بجای دوست نکوست

غرور حسن تو زان زلف و رخ عجب نبود

غرور فضل گل باغبان برنگ و ببوست

صلاح و رندی با یکدگر نمیسازد

حدیث عقل بر عشق کار سنگ و سبوست

نهم بگردن غم پالهنگ آشفته

گرم قلاده بگردن نهد سگ در دوست

گزیده شیر خداوند ذوالجلال علی

که گرد دامن او این جهان تو بر توست

شمارهٔ ۱۷۱

عقرب زلف کجت بماه قرین است

ما رسیه خازن بهشت برین است

زهره چنگی که مشتریست غلامش

مشتری آن غلام زهره جبین است

گفتمش از کعبه برد جانب دیرم

گفت مکن شکوه رسم عشق چنین است

جم که مسخر نمود ساحت عالم

نام تواش زیب بخش مهر و نگین است

عقل بسودای خال تست که از چیست

هندوی آتش پرست خلد نشین است

من بدم واپسین خوشم که تو گفتی

وعده وصلم بروز بازپسین است

ترک نگاهت اشاره کرد بیغما

صبر و خرد برد و نوبت دل و دین است

لعل و قدت را نمونه کوثر و طوبی

باغ جمالت بهشت روی زمین است

من نخورم بی لبت شراب زکوثر

زهر بود بی تو گرچه ماء معین است

هر کسی آشفته با کسی بودش کار

حیدر صفدر ترا امام مبین است

شمارهٔ ۱۷۲

گر جهانم یار باشد کیست باری چون تو دوست

ور دو عالم دوست گیرم در نیابم چون تو دوست

پیش آه آتشینم هفت دوزخ شعله‌ای‌ست

دجله و سیحون و جیحون پیش چشمم آب جوست

جان بود چون کاه مهر روی جانان کهرباست

دل همان طفلی که با عشق تو او را طبع و خوست

دیگری باید که گوید وصف چوگان تو را

از دل عاشق چه می‌پرسی که سرگردان چو گوست

تا که پا تا سر شوم جانان ز جان کردم وداع

تا سراسر لب شوم از تن برون کردیم پوست

خطه چین است روی تو مگر کز چشم و زلف

توده‌اش عنبرفشان و آهوانش مشک‌بوست

لاف از بالا و رخسار تو زد کاینک به باغ

گل به خاری مبتلا و سرو پا در گل فروست

عشق چون ورزیدی آشفته نمانی پارسا

زاهدی و عاشقی چون صحبت سنگ و سبوست

بر در میخانه توحید گشتم جبهه‌سا

زانکه می عشق و علی مرتضی ساقی اوست

خاک هر کویی همی‌بیزم که دل گم کرده‌ام

هرکه او گم کرده‌ای دارد یقین در جستجوست

شمارهٔ ۱۷۳

بیداری خیال تو از خواب خوشترست

زهر حبیب از شکر ناب خوشترست

لب تشنگان بادیه شوق را زتیغ

آبی بده که کشته سیراب خوشترست

دل گرد طوف کعبه زلف تو از شعاع

بر شبروان بادیه مهتاب خوشترست

گفتم دو دیده باز کن از خواب بامداد

گفتا خموش فتنه در خواب خوشترست

بستر کنم زنشتر اندر شب فراق

زیرا که خار بی تو زسنجاب خوشترست

نه ماهیم سمندر عشقم خدای را

گو آتشم بیار که از آب خوشترست

در صحبت رقیب چه ذوقت ززندگیست

جان باختن بمقدم احباب خوشترست

بنویس نسخه زان لب شیرین مرا طبیب

کان گلشکر بطبع زجلاب خوشترست

گر دعوتم کنند اعادی سوی بهشت

درد و زخم بصحبت احباب خوشترست

آشفته در حدیث زهر باب درببند

وصف علی و آل زهر باب خوشترست

شمارهٔ ۱۷۴

سر این سوختن ایشمع اگر نیست عیانت

زآه پروانه بود کاتشی افتاده بجانت

تا بکی سرکشی از ناز و نپرسی زاسیران

از غم فاخته آزاد بود سرو روانت

معنی نقطه موهوم شود حل بحکیمان

بتکلم چو گشائی زره لطف دهانت

تو نداری نگران دل سوی عشاق و زهر سو

چشمها مینگرم باز و بحسرت نگرانت

خرمن زهد بسوزان می گلرنگ بیاور

که سبکبار نسازد بجز از رطل گرانت

توبه را عذرا بخواهم چو توئی ساقی مستان

غم پیری نخورم چون نگرم نخل جوانت

ببرد مغبچه ی هر طرف آشفته دل و دین

هم مگر دست بگیرد ز کرم پیر مغانت

شمارهٔ ۱۷۵

ای خاطر مشتاقان مشتاق به پیغامت

گر نیست دعا باری شادیم بدشنامت

چون کنج قفس بشکست اندر نظرش گلشن

مرغی که نشیمن کرد اندر شکن دامت

از تلخی کام من آیا چه خبر داری

ای تنک شکر در تنک از چاشنی کامت

ایشیخ به بتخانه ترسا بچه ای دارم

کز چهره زند آتش بر خرمن اسلامت

در کوت نمی آیم تا پی نبرد اغیار

تا می نشناسندت هرگز نبرم نامت

تا عشق نسوزاند این پرده پندارت

بر فتوی پیر عقل خوانند همه خامت

تا عقل بسر داری معشوق رمد از تو

مجنون شو اگر باید وحشی صفتان رامت

صبحم رخ نیکویت شام خم گیسویت

زان صبح شبم تیره روزم سیه از شامت

از کوثر و تسنیمش آشفته چه حظ باشد

همچون خضر ار نوشد ته جرعه ای از جامت

شمارهٔ ۱۷۶

خلق مشتاق و ندیده رخ همچون قمرت

نه مباح است در این ماه من سفرت

ناقه رهوارو تو لیلی صفت اندر محمل

دل من چو سگ لیلی زقفای اثرت

تا میان تنگ نه بستی پی خون ریختنم

نشد آگه دل سرگشته زسر کمرت

معنی منظر تو بی بصران کی دانند

نشناسد بحقیقت مگر اهل نظرت

گر متاع دو جهان سربسر آرند بها

نفروشم برضا یکسر موئی زسرت

گرنه آتشکده شد سینه ات آشفته چرا

برق سان شعله فرومیچکد از شعر ترت

تو همه شب می گلگون کشی از ساغر غیر

چه غم ار خون بخورد عاشق خونین جگرت

شمارهٔ ۱۷۷

یارب این پیکر مطبوع چه نفس عجبست

کافت ملک عجم فتنه خیل عربست

زهر کز دست تو ریزد بایاغم شکر است

تیر کز شست تو آید بمذاقم رطبست

دلم ار خواهش وصل از تو کند رنجه مباش

کار دیوانه تو دانی که برون از ادبست

دوش آن لعل می آلود مرا سرخوش داشت

شیخ پنداشت که مستیم زماء العنبست

در شب هجر خدا را بلبم نه لب لعل

تا ببینند مرا خلق که جانم بلبست

بجز آن خال سیه کز رخ تو گشته عیان

هیچ هند و نشنیدم که زماهش نسبست

بسر زلف تو تابست دل آشفته زجان

روز خوش هیچ نبیند که گرفتار شبست

شمارهٔ ۱۷۸

گره زکار چو نگشود زاهدا زعبادت

زخاک میکده جوئیم کیمیای سعادت

بکی باده فروشان اگر خرند فروشم

بیک کرشمه ساقی هزار ساله عبادت

نماز روی ارادت نمودن است بجانان

که این قیام و قعودت بود طبیعت و عادت

بآن امید که دامان قاتلم بکف افتد

مرا بعرضه محشر ضرورتست اعادت

هزار بنده تو خواجه گر خرد همه روزه

ببر کهن نشود بنده را لباس ارادت

بغیر آهوی چشمت که شیر گیر فتاده

کسی زآهوی وحشی ندیده است جلادت

بدر کن این دل آشفته را زحلقه زلفت

که هر نفس شود آشفتگی بموت زیادت

نبرد نام علی در اذان که واجب نیست

بگو به حشر به اسلام تو دهد که شهادت

شمارهٔ ۱۷۹

زهجر زلف تو گفتم شبی کنیم شکایت

فغان که این شب تیره نمیرسد بنهایت

نمیدهد دلم از دست دامن شب یلدا

که در درازی و تاری ززلف تست کنایت

بسوزی ار بعدالت ببخشی ار زکرامت

زتست بخشش و رحمت زماست جرم و جنایت

دعا کنم چو بدشنام نام من بلب آری

که فحش از آن لب شیرین کرامتست و عنایت

حدیث عشق زپروانه پرس وصدق از او جو

که سوخت جانش و از سوختن نکرد شکایت

بغیر شمع که میسوخت شب بحالت زارم

کسی بشام فراق توام نکرد حمایت

بدیده رشگ برد دل برای دیدن رویت

ببین که بخل چه قدر است و رشگ تا به چه غایت

بجز نسیم سحر کو شمیم زلف تو آورد

کسی بزخمی ناسور دل نکرد رعایت

فراق نامه آشفته گر بکوه بخوانی

بسنگ خاره کند آه درمند سرایت

شمارهٔ ۱۸۰

ز عشق روی تو هر کو مرا نمود ملامت

به یک مشاهده از عمر رفته داشت شکایت

کسی ز شنعت اعدا ز دوست روی نتابد

که همدمند ز آغاز عاشقی و ملامت

تمام وحشت مردم به حشر این بود و بس

که شام هجر درآید به جای روز قیامت

گناه دیگری از دیگری نخواسته ایزد

مراست دیده نظرباز و دل کچیده غرامت

طمع ز جان ببرد هر که جا گزید در آتش

ز عشق دم نزند هر که راست میل سلامت

ز نو قیامت دیگر کنی به پای همانا

به محشر ار بخرامی بتا به آن قد و قامت

ز کوی میکده کی رو کنم به صومعه زاهد

که من ز پیر مغان دیده‌ام هزار کرامت

گذر ز کوی تو کردن به خلق بس شده مشکل

ز بس که قافلهٔ دل فکنده رحل اقامت

ز خلق راز من آشفته کی نهفته بماند

که هست چهره و اشکم به درد عشق علامت

شمارهٔ ۱۸۱

اگر آنزلف و بناگوش بود و آن قد و قامت

دل و دین صبر و خرد را بنه ورو بسلامت

گل درد پرده خود چون نگرد آن رخ زیبا

سر از باغ رود بیند اگر آن قد و قامت

یک کنایه نبود بیش از آن قامت موزون

اینکه واعظ سخنی گفت زآشوب قیامت

عاشق صادق و اندیشه از شنعت حاشا

که بود سینه عاشق هدف تیر ملامت

شایدت دعوی اعجاز که روح الله و موسی

عاریت از لب و دست تو نمودند کرامت

خونم آن چشم سیه ریخت ولی پادشه عشق

بر لب لعل تو بنوشت مرا خط غرامت

برد آشفته کجا کوه صفت سیل زجایش

هر که افکنده در این کوی چو من رحل اقامت

شمارهٔ ۱۸۲

مرا که هجر تو در ششدر هلاک انداخت

پس از تو نرد غم عشق با که خواهم باخت

زهر چه هست بپرداختیم خانه ولی

زدوست خانه دل را نمیتوان پرداخت

بمزدقان برو ای باد مژگانی بر

که ترکی از تو همه فارس را مسخر ساخت

بر آن نگار زرندی چه شد مسلم فارس

لوای حسن دگرباره بر عراق افراخت

شد است خاک من اکسیر عشق پنداری

تنم زبوته مهرت فلک زبسکه گداخت

رسد بکعبه مقصود آن طلبکاری

که پای را زسر اندر ره طلب نشناخت

اگر خدای نمی‌خواست کردن آشفته

چرا شکنج سر زلف تو پریشان ساخت

شمارهٔ ۱۸۳

آن غمی را که کران نیست غم حرمانست

آن شبی را که سحر نیست شب هجرانست

غیرت عشق نداری اثری در تو مگر

یوسف تست زلیخا که در این زندانست

می ‌نشاید که برد منت بی‌جا ز طبیب

درمند تو که مستغنی از درمانست

بهر خندیدن گل تا کی و چند اندر باغ

ابر نیسان چو من سوخته دل گریانست

هر یکی رشحه از چشمه چشم تر ماست

این که گویند که این قلزم و آن عمانست

وه که هر روز که خواهم غمت از دل بنهم

شوق من بر رخ زیبای تو صد چندانست

رفت چون گلشن شیراز به تاراج خزان

بر سر آشفته کنونم هوس تهرانست

شمارهٔ ۱۸۴

هر که را سر زوفا خاک ره مقصود است

بخت مقبل بود و طالع او مسعود است

شعله طور بود یا که گلستان خلیل

پرتو عارض تو یا شرر نمرود است

سر زخاکم نزند زآتش دل هیچ گیاه

ور گیا روید از او لاله خون آلود است

صبح نورانی وصل تو مرا عید سعید

شب ظلمانی هجرت اجل موعود است

حاش لله که نهد کس بسرش دست قبول

هر که در حلقه صاحب نظران مردود است

پیر میخانه برهنش نستاند چکنم

که مرا خرقه و سجاده ریا آلود است

گفتی آشفته چه جنس است ترا رخت وجود

تارش از زلف بتان رشته و عشقش پود است

شمارهٔ ۱۸۵

لعل شکربار یار من نمکین است

من نستانم شکر اگر نمک این است

سرو بباغ است و ماه در فلک اما

سرو بکاخ من است و مه بزمین است

کوه بلورین بمو زسحر شد آونگ

یا بمیان تو بسته کوه سرین است

آئیه جم جمال و لعل تو ضحاک

زلف تو ماران کش از یسار و یمین است

بود بهشتی بهی بدست و نگارم

سیب زنخدان نمود کان به از این است

مذهب من عشق و کعبه خانه جانان

رشته گیسوی دوست حبل متین است

سرو بگل ماند از خرام تو در باغ

ماه زشرم رخ تو پرده نشین است

خاطر آشفته را که نیست تعلق

پیش خم طره کج تو رهین است

حبل متین مرتضی و کعبه نجف دان

عشق علی کاوستاد روح امین است

شمارهٔ ۱۸۶

روز قیامت است که امشب بپای خاست

یا سرو قامتی زپی رقص گشت راست

مطرب ره عراق بگردان که در سماع

ناید بجز نوای حسینی بوجد راست

خود را اگر چه روشنی او بود دلیل

اما به پیش بینش خفاش درخفاست

گفتم فریب خال تو دل را بدام داد

خال تو نیز در شکن زلف مبتلاست

دریا نورد تکیه ندارد بجز خدای

در ظاهر ار خدائی کشتی بناخداست

بی تصفیه ببادیه عشق پا منه

شرط قبول کعبه یکی سعی در صفاست

آشفته غم مدار زظلمات زلف او

چون خضر خط به چشمه حیوانت ره نماست

شمارهٔ ۱۸۷

خضر را راه بسرچشمه حیوان تو نیست

اهرمن را خبر از مهر سلیمان تو نیست

تا کمان ابروی تو کرده بزه تیر کمان

سینه ای نیست که مجروح بپیکان تو نیست

تا خم زلف بگرد ذقنت حلقه زده

یوسفی نیست که در چاه زنخدان تو نیست

زاهدی نیست در این شهر که با زهد و ورع

کاو خراب از اثر غمزه فتان تو نیست

اگر ای کعبه دهد دست طواف حرمت

حاجیان را غمی از خار مغیلان تو نیست

گر بجولانگه تو رستم دستان آید

که بدستان و حیل در خور جولان تو نیست

من بهر جمع حدیث خم زلفت گویم

تا نگویند که آشفته پریشان تو نیست

طوطی خط چه عجب پرزند ار گرد لبت

شکری نیست که در کنج نمکدان تو نیست

نرود حرف در آن نقطه موهوم حکیم

نکته‌ای نیست که در لعل سخندان تو نیست

شمارهٔ ۱۸۸

کرده در غنچه نهان تنگ شکر کاین دهنست

ریزه قند زلب ریزد و گوید سخنست

گر در اسلام به هندو ، نه حلال است بهشت،

از چه بر عارضت آنخال سیه را وطنست

شهره شهر شد از عشق تو گر دل چه عجب

عشق شیرین سبب شهره گی کوهکنست

یوسف از چاه برون آمد و بر شد از ماه

باز یعقوب ستمدیده ببیت الحزنست

کاروان خطش از دست بگیرد شاید

یوسف دل که گرفتار بچاه ذقنست

هم قضا از خطر تیز نظر در حذر است

فتنه مفتون تو ای زلف شکن در شکنست

منم آشفته و شیدائی و سودائی عشق

تا که سر سرو زلفت به سویدای منست

شمارهٔ ۱۸۹

به پیر میفروشان بر بشارت

که زاهد کرد خمخانه زیارت

بمی سجاده رنگین کرد زاهد

شد از وسواس فارغ بیمرارت

مبر زحمت پی تعمیر مسجد

بیا دیر مغان را کن عمارت

حذر زان مغبچه کز کفر زلفش

متاع دین و دل را کرد غارت

تا در آغوش کیست گل بدنت

که صبا داشت بوی پیرهنت

یوسفی را که سالها گم کرد

جست یعقوب در چه ذقنت

نکند میل عندلیب و شکر

گل زآواز و طوطی از سخنت

پیرهن کن بتا زنکهت گل

که زگل رنجه میشود بدنت

سر و پایم نثار پا و سرت

تن و جانم فدای جان و تنت

ناز از سر نهاد و بنده شدت

تا چمان دید سرو در چمنت

در دهانت سخن نمیگنجد

این سخنها که گفت از دهنت

چند ای خاتم سلیمانی

بنگرم زیب دست اهرمنت

تو گلی بلبلی بدست آور

نسزد شوق زاغ با زغنت

با بناگوش و آن خم گیسو

کس فروشد بسنبل و سمنت

این همه شور و مشتری که تو راست

کی گذارند یک زمان بمنت

دل مردم چو ناقه پرخون کرد

که ختائیست آهوی ختنت

آخر این داغ عشق آشفته

لاله گردد بروید از کفنت

یا علی خصم سرکش است بکش

از نیام آن حسام سرفکنت

شمارهٔ ۱۹۰

بوفایت یکی از خیل نکورویان نیست

چون گل روی تو در گلشن گلرویان نیست

جویمت باز و گمانم که نه آدم باشد

هر که گم کرده ما را بجهان جویان نیست

نه ره کعبه عشقت من تنها پویم

نیست یکتن زنکویان که ترا جویان نیست

منکه چون شیر و شکر در تو در آمیخته ام

در مذاقم اثر از تلخی بدگویان نیست

نبود عیب نکوئی تو بدخوئی تو

نیست یکتن که در این راه بسر پویان نیست

آنکه دل برد پریوار و زمردم بگریخت

نبود مردم و از جنس پریرویان نیست

مظهر نور علی بود خود آشفته مگر

ورنه آتش به جهان قبله هندویان نیست

شمارهٔ ۱۹۱

سنبل بوستان ز زلف تو سحرگه تاب داشت

نرگس مسکین ز شرم چشم مستت خواب داشت

گل چو لیلا برکشیده از رخ زیبا نقاب

ابر همچون چشم مجنون در مزه سیلاب داشت

عقل را سودای شاهی بود بر سر ناگهان

کوس عشقت شهربند عقل در طبطاب داشت

شیخ کو تا گیردش غافل که چشم مست تو

مست بود و شب همه شب تکیه بر محراب داشت

گفتیم تقوی نگه دار ار چه عاشق گشته‌ای

عشق آتش بود و تقوی حالت سیماب داشت

بود لعلت در تبسم باز بردی نام غیر

در میان تنک شکر از چه زهر ناب داشت

بحر وحدت برنتابد گوهری چون مرتضی

شهر امکان با وجودش کی ندانم تاب داشت

دوش در کویش سگ خویشم همی‌خواند از کرم

حبذا آشفته کز لطفش بسی القاب داشت

شمارهٔ ۱۹۲

زخم دل بهبود شد لعل نمک‌پاشی کجاست

کشت زهدم ای حریفان رند قلاشی کجاست

می‌کشد زاهد به ناچارم به سوی خانقاه

کو سرای می‌کشان و رند اوباشی کجاست

شد فزون شور جنون زنجیر زلف یار کو

ملک دل معمور شد ترک قزلباشی کجاست

گشته خون دل فزون کز چشم پالاید همی

تا بنوشد خون او را ترک جماشی کجاست

هم‌نشین شد غیر با یار ای عزیزان همتی

تا کشد از پای دل این خار مقاشی کجاست

ثبت کردم در درون سینه نقش مرتضی

تا نظیر او کشد آشفته نقاشی کجاست

شمارهٔ ۱۹۳

از این آتش که عشقت در من افروخت

سمندر سوختن را از من آموخت

زند هندو از آن خود را بر آتش

که از عکس تو آن آتش برافروخت

بلی این آتش از سودای عشقست

که او هم شمع و هم پروانه را سوخت

نثار گوهر یکدانه ای کرد

گهرهائی که بحر دیده اندوخت

سراپا آتشم آشفته چون شمع

مرا تا کسوت عشقش به تن دوخت

شمارهٔ ۱۹۴

مرا کان لب شراب سلسبیل است

می خلد ار خورم خونم سبیل است

رطب زان لعل شیرین چاشنی یافت

اگر خرما به بستان بر نخیل است

تو را ای ناخدا یا رب چه نام است

که آب بحرت از خون قتیل است

گذار کاروان افتد به کویت

مسافر را چه پروای رحیل است

نخسبد چشم مجنون لیلة الهجر

که راه کوی لیلی بس طویل است

چه میپرسی ز فرسنگ ره عشق

که آه عاشقان در راه میل است

تو را نه سرمه میساید نه وسمه

در آن صورت نه جای کحل و میل است

دو ابروی تو بی وسمه وسیم است

سیه چشم تو بی سرمه کحیل است

بود عقل ار سلیمان پیش عشقت

چو مور افتاده اندر پای پیل است

خدا جنت به میخواران کرم کرد

اگر واعظ کند کتمان بخیل است

جمال شاهد خود را بنازم

که از آغاز بیغازه جمیل است

بدان نسبت که باری بی شریکست

نگار ما بیاری بی بدیل است

نخواهم دور ماند از آب حیوان

مرا خضر محبت تا دلیل است

گرت معنی بود آشفته در سر

سخن جز مدح حیدر قال و قیل است

شمارهٔ ۱۹۵

تو را که سینه ز سیم است دل چرا سنگ است

ز سیم و سنگ تفاوت هزار فرسنگ است

ز خیل عشق هزیمت نمود لشکر عقل

که آبگینه بود عقل و عشق چون سنگ است

بریز بر سر میدان عشق خون مرا

که زنده آمدن از رزم نیکوان ننگ است

دگر نه چشم به مطرب کنم نه گوش به چنگ

مرا که طره چون چگ یار در چنگ است

بود ز نائی و چنگی سماع و وجد خواص

گمان عام که این ناله از نی و چنگ است

گرفته تیر و کمان چشمت از چه بر سر چنگ

اگر نه با دل عشاق بر سر جنگ است

به بوسه ای ز دهان تو دل شده قانع

بلی معیشت عاشق بعهد تو تنگ است

سرشت ما ز ولای علی است آشفته

چنانکه لاله به سرخی سرشه خود رنگ است

کشید تیغ ز ابرو دو ترک خونریزت

بگو به قتل که‌ات ای نگار آهنگ است

شمارهٔ ۱۹۶

فکنده از نظرم گرچه چشم مدهوشت

گمان مکن که کنم از نظر فراموشت

مرا به کوی تو هر شب رقیب می‌طلبد

برای آنکه ببینم به او هم‌آغوشت

دهان عاشق از زهر هجر تو تلخ است

بکام مدعیان شد چرا لب نوشت

از این خمار زده کی تو یاد خواهی کرد

شراب بزم رقیبان ببرده از هوشت

بود از آن دل چون سگ بیخبر ناصح

حریر تن نگرد لعل پرنیان پوشت

اگر بخنده شیرین نشد لبت ضحاک

چرا فتاده دو مار سیاه بر دوشت

ببین بنقش نگارین یاری ام نقاش

برو بسوز به آتش کتاب منقوشت

شمارهٔ ۱۹۷

المنة لله که ز نو عهد بهار است

بلبل به نواخوانی و گل بر سر بار است

غوغای عنادل همه از رفتن گل بود

گل آمده و نوبت افغان هزار است

در طبع هوا خاصیت آب حیاتست

در خاک چمن نافه آهوی تتار است

آتش زند از برق و زابر آب ببارد

در خاک چمن باد ندانم به چه کار است

نقاش ربیع است چو صورتگر چینی

کز خانه او دشت پر از نقش و نگار است

چون دیده یعقوب سفید است شکوفه

با یوسف گل گرچه هم آغوش و کنار است

سرو است چو صوفی همه در وجه ز مستی

از حالت او فاخته کوکوزن و زار است

ساقی چمن نرگس مخمور چو مستان

از ساغر او لاله همانا به خمار است

صد شکر که آشفته علی‌رغم رقیبان

با شاهد ساقی به چمن باده‌گسار است

نوشد می گلرنگ به آهنگ عنادل

از مدحت شاهش در معنی به کنار است

شاهنشه غیبی علی آن شاهد لاریب

کز نکهت لطفش همه آفاق بهار است

شمارهٔ ۱۹۸

دوست بخلوتگه دل برنشست

در برخ خیل رقیبان ببست

نوبت شادی بزن ای نوبتی

کامدم آن دولت رفته بدست

گرچه بود عقل که مفتون تست

ور همه عنقا زکمندت بخست

آهوی ایندشت نیفتد بدام

ماهی این دجله نیاید بشست

میل بمرهم نکند ای طبیب

از نمک عشق چو داغی بخست

شوق بدل آمد و صبرم گریخت

عشق بپا خاست و عقلم نشست

بست بمن در شب دوشینه عهد

از چه ببست وز چه رو بر شکست

داده ام اندر ره تو آنچه بود

خود تو ببر هر چه ببینی که هست

پرتو تو یافته در بتکده

سجده به بت کرد از آن بت پرست

ریخت می عشق علی تا بجام

هر دو جهان آمده زآن نشئه مست

بندگی کس نتوانیم کرد

داغ تو داریم زروز الست

هر که شد آشفته زسودای تو

از همه قیدی بجهان باز رست

شمارهٔ ۱۹۹

خوش سروناز و آن قد دلجوی خوشتر است

با ماهتاب ماه سخن گوی خوشتر است

خوش شاهدیست جام بکف گل بطرف باغ

ساغر بدست شاهد گلبوی خوشتر است

خوش جلوه میکند بلب جو بنفشه زار

بر طرف گل بنفشه خودروی خوشتر است

خوش نعمتی است دولت رفته فتد بدست

اما وصال یار وفا جوی خوشتر است

جوشن خوشست بهر مجاهد برزمگاه

خفتان ززلف یار زره موی خوشتر است

زاهد تو و بهشت و من و درگه مغان

ما را هوای دلکش آن کوی خوشتر است

آشفته پا نهاد بطوف شه نجف

با سر براه کعبه تکاپوی خوشتر است

شمارهٔ ۲۰۰

من بخود مشغول و یار از دست رفت

چون کنم یاران که کار از دست رفت

روزگارم صرف شد در انتظار

تیغ برکش روزگار از دست رفت

عقل و دین و صبر و هوشم بد دریغ

عشق آمد هر چهار از دست رفت

باز پس ناید دگر زان چین زلف

دل که ما را چند بار از دست رفت

دل ندادم تا که بودم اختیار

چون کنم چون اختیار از دست رفت

تا که با پیمانه شد عهد و قرار

عهد و پیمان و قرار از دست رفت

هست آشفته علی چون یار دل

از چه میگوئی که یار از دست رفت

شمارهٔ ۲۰۱

به کمانِ ابروان بست دو زلف چون کمندت

که زنی به تیرش آن دل که گریخته ز بندت

نه عجب سپند گر سوخت عجب از آنم

که گرفته خو به آتش زچه خال چون سپندت

به خدا گلی نماند بر روی دل‌فریبت

نچمد به باغ سروی بر قامت بلندت

ز وفا ببخش لیلی تو بر او که هست مجنون

چو سگی بلا بیاید به قفای گوسفندت

تو طبیب درد عشقی و دوای دل لب تو

ز وفا ترحمی کن به علیلِ مستمندت

به فریب خالش ای دل به شکنج زلف ماندی

به هوای دانه رفتی و به دام درفکندت

به ولای حیدر آشفته بجو به جان تمسک

که ز هول روز محشر نبود دگر گزندت

شمارهٔ ۲۰۲

غیر سرت بسر و غیر تو در خاطر نیست

نیست ازاهل نظر هر که بتو ناظر نیست

شاهد غیبی و بی پرده و درعین ظهور

ظاهر این است که این بر همه کس ظاهر نیست

هر چه بینی زبدایت بنهایت برسد

غیر عشق تو کش اول نبدو و آخر نیست

عاشق گل نبود و آن همه لافست و گزاف

بلبل باغ که بر خار جفا صابر نیست

نکند فهم سخن گوش کسان ورنه بدهر

نبود سنگ و کلوخی که تو را ذاکر نیست

نبض من دید طبیبی و همی گفت و گریست

درد عشق است و فلاطون بدو قادر نیست

نادر آنست که کس زنده رود از میدان

گر جهان کشته آن دست شود نادر نیست

گفته بودم که چو غایب شود او شکوه کنم

نیست یک لحظه که در دیده و دل حاضر نیست

بمصاف دو جهان کی طلبد نصرت کس

هر کرا غیر علی در دو جهان ناصر نیست

در مدیح تو زآشفته اگر رفت قصور

یک زبان نیست که در مدحت تو قاصر نیست

شمارهٔ ۲۰۳

بی‌تو نتوانم نشستن تاب تنهاییم نیست

بی‌حضورت لحظهٔ برگ شکیباییم نیست

عشق و رسوایی به هم هم‌خانه آمد از ازل

عاشقم من عاشق و پروا ز رسواییم نیست

سرو چون آن قامت موزون تو در باغ دید

پست شد در خاک و گفتا پای بالاییم نیست

گر برآرم ناله‌ای در بوستان از شوق نو

بلبلان باغ را تاب هم‌آواییم نیست

گر بفرمایند خوبان سجده بر آتش مرا

با خداوندان معنی رای خودراییم نیست

گر نهی صد کوه بر کاه وجودم می‌برم

لیک اندر بار هجرانت تواناییم نیست

طبع من جز بر مدیح مرتضی مایل نشد

گر شدم آشفته اما طبع هرجاییم نیست

بر جحیمم کرد مالک عرضه بهر تجربت

گفت با حب علی اندر تو گیراییم نیست

شمارهٔ ۲۰۴

سرو چالاکی اگر سروی به رفتار آمده است

ماه افلاکی اگر ماهی به گفتار آمده است

حور را مانی اگر حوری به دنیا بگذرد

یا پریزادی پری گر خود به دیدار آمده است

گفتم این چشم تو زابرو کرد اشارت سوی زلف

گفت اینش نافه واین آهو ز تاتار آمده است

پرده افکندی عزیزا تا که در بازار حسن

یوسف و مصر و زلیخایت خریدار آمده است

تا که در بتخانه چین نقش رویت برده‌اند

برهمن همچون بت چین نقش دیوار آمده است

ای بشیر ار سوی کنعان می‌روی تعجیل کن

مژده بر یعقوب را یوسف به بازار آمده است

عقل گوید دین تبه شد گرد مه‌رویان مگرد

عشق می‌گوید که حسن از بهر این کار آمده است

گر به قبرستان مشتاقان ز رحمت بگذری

مرده می‌گوید مسیحایی دگربار آمده است

حال دل ناصِح چه داند در خم زلف کجت

گوی می‌داند که در چوگان گرفتار آمده است

زخمه زد مطرب از ناخن به جان نالید چنگ

چون ننالد دل که بر وی زخم بسیار آمده است

عالمی خاموش شد زان لعل گویا در جهان

یک جهان از آن چشم خواب‌آلود بیدار آمده است

پرده‌دار شاهد غیبی علی مرتضی

ممکن است آشفته و واجب به او یار آمده است

شمارهٔ ۲۰۵

آدمی وار عیان گشت و پری وار برفت

از پسش جامه دران خلق بیکبار برفت

تا صبا نافه زچین سرو زلفش بگشود

مشک خجلت زده در طبله عطار برفت

خواست تا منع زعشقم کند و حسن تو دید

عقل شد بیخود و زین واقعه از کار برفت

دید از لعل تو در ساغر مستان اثری

شیخ پیمانه شکن از سر انکار برفت

بت بپنداشت که مسجود جهان خواهد بود

دید آن جلوه و در پرده پندار برفت

لب چو ضحاک و سر زلف تو ماران بر دوش

ای بسا مغز خرد بر سر این مار برفت

زاهد و برهمنت زلف چلیپا دیدند

سبحه تبدیل شد و رشته و زنار برفت

خون من ریخت و آزرده زکشتن نشدم

تا بیازاردم آن شوخ دل آزار برفت

منم آن بلبل عاشق که بسازم برقیب

تا نگویند که از سرزنش خار برفت

من پی حق بروم سوی نجف آشفته

موسی ار جانب سینا پی دیدار برفت

شمارهٔ ۲۰۶

حقا که ملامتگر روی تو ندیده است

معنی نشینده است و بصورت نگردیده است

پیغام که آورد سحر باد که از شوق

دیوانه شده بلبل و گل جامه دریده است

ای حلقه بگوش خم زلفین تو خورشید

خط تو خط باطله بر ماه کشیده است

من سینه بناخن بشکافم بره عشق

نشکفت که فرهاد حزین سنگ بریده است

فرهاد نخورده است بجز تیشه خون ریز

خسرو سخن تلخ زشیرین نشنیده است

بی ناوک دلدوز تو دل در بر عشاق

چون ماهی بی آب که در خاک طپیده است

از عشق ندیدیم بجز آتش سوزان

کس از شجر طور جز این میوه نچیده است

نازم رخ بی مثل و نظیر تو که دیده ‏

جز در بر آئینه نظیر تو ندیده است

گو دم مزن از وجد و سماع و طرب و حال

صوفی که زصهبای محبت نچشیده است

شرح غم زلف تو نگارد عجبی نیست

از خامه آشفته اگر مشک چکیده است

زاهد تو و محراب که عاشق بعبادت

محراب بجز آن خم ابرو نگزیده است

ما و رخ زیبای علی آنکه چو نقشش

نقاش ازل بر ورق کن نکشیده است

شمارهٔ ۲۰۷

فتنه کی از قد موزون تو چالاک‌تر است

باده کی از لب نوش تو طربناک‌تر است

گرچه اهریمن جادوی بسی ناپاکست

نتوان گفت ز جادوی تو ناپاک‌تر است

گرچه هر جامه که پوشی به بر تو زیباست

کسوت ناز به بالای تو چالاک‌تر است

گرچه آلوده بود دامن ما بوالهوسان

عشق را دامن تقدیس از این پاک‌تر است

گفتی ای برق جهان‌سوز بسوزم خاشاک

نخل خشکیده ما از همه خاشاک‌تر است

گفتی آشفته اگر خاک شدی اکسیری

وه که اکسیر به خاک در تو خاک‌تر است

خاک راه علیم فخر کنم بر افلاک

کآستان درش از نُه فلک افلاک‌تر است

شمارهٔ ۲۰۸

بیدردی ای دل من و گوئی طبیب نیست

گر دردمند شکوه کند بس غریب نیست

پندم مگو حکیم و نصیحت که نشنوم

جز عشق در دیار محبت ادیب نیست

صاف از خم طبیعت چون می درآ دلا

ورنه تو را زدرد حقیقت نصیب نیست

عنبر ززلف و گل زرخ و از عرق گلاب

در مجلس حبیب تمنای طبیب نیست

دارم عجب زخضر که جاوید مانده است

عشاق را حیات ابد بس عجیب نیست

ما را که جوشنی است از آن زلف چون زره

پروا زتیر دشمن و طعن رقیب نیست

خالش ببین بچهره غریب و ثنا بگو

رومی اگر که زنگی زاید غریب نیست

گل گوش پهن کرده بافغان بلبلان

او را گمان مکن که غم عندلیب نیست

آشفته هر کس به حبیبی غزل سراست

ما را بجز علی ولی کس حبیب نیست

شمارهٔ ۲۰۹

سودابه خم گیسو ضحاک لب نوشت

چشم تو شه ترکان دل گشته سیاوشت

ای سرو قد چالاک گر نیست لبت ضحاک

سر کرده چرا چون مار زلفین تو در گوشت

تا چهره عیان کردی هوش از دو جهان بردی

آورده ام آئینه کز سر ببرم هوشت

با غالیه شد همرنگ سمین بردوش تو

آن غالیه مو سوده از بس ببرو دوشت

من خشک شده چوب و تو گلبن نوخیزی

نبود عجب ار گیرم پیوسته در آغوشت

رخساره خطر دارد زان ناوک چشمک زن

زان روی نهان کرده در خط زره پوشت

بر آتش عشق او آشفته نهادی دیگ

تا شعله بود بر جای از سر نرود جوشت

گویا که زمیخانه بوئی بدماغت خورد

شد سرزنش مستان ای شیخ فراموشت

بر صفحه رقم کردم نام علی اعلی

مانی تو بشو در آب آن دفتر منقوشت

شمارهٔ ۲۱۰

فکرم دقیق گشت بسی در میان دوست

نه زان میان خبر شد و نه از دهان دوست

رحمی خدای را به من ای باغبان یار

خاشاک چون برون بری از بوستان دوست

حاشا که گنجد آن به قلم یا که بر زبان

سرّی که در میان من است و میان دوست

گفتی که چیست آن مژه بر دست ترک چشم

تیری ز غمزه می‌نهد اندر کمان دوست

خضری اگر حیات ابد خواست از خدا

خواهد برای آنکه شود جان‌فشان دوست

روزی اگر سواره به خاکم گذر کنی

خیزم چو گرد و باز بگیرم عنان دوست

گویی که شکّر است برآمیخته به زهر

از بس که نام غیر رود بر زبان دوست

چون خاک می‌شوم بهل اینجا روم به خاک

ای پاسبان مران تو مرا زآشیان دوست

هندو در آفتاب نشان تو جسته است

هر ذره‌ای که هست در او چون نشان دوست

ترسم که مهربان به رقیبان شود دلش

نامهربان کنیم دل مهربان دوست

آشفته در طلب پی آن زلف خم به خم

سر می‌دود چو گوی پی صولجان دوست

حُبّ علی به عشق نکویان مرا فکند

دشمن‌پرست گشته دل اندر گمان دوست

شمارهٔ ۲۱۱

آهسته ران خدا را جانها فدای جانت

نه دست در رکیبند یاران مهربانت

یکشهر از دهانت انگشت در دهانند

حرفی بگو که دانند تا چیست دردهانت

اغیار در قفا و آه منت عنان گیر

شوق که شهسوارا تا می کشد عنانت

خواههم نسیم باغ زین سود گر نیاید

تاره برند اغیار زین بو ببوستانت

خاکی در آستانت لابد ضرور باشد

بگذار تا بمیرد عاشق در آستانت

گفتم که روبرویت راز درون بگویم

چون آینه عیانست سر دل از نهانت

آویخت چاه بیژن معکوس بر زنخدان

بسته کمند رستم بر گوشه کمانت

از تو نه شکوه بودم گر ناله ای نمودم

شب خواب میر بودم از چشم پاسبانت

بومند و شوم اغیار در آستان مده راه

تو خود هما و سیمرغ باید هم آشیانت

از فتنه زمانه آشفته غم چه داری

بر سر چو سایه باشد از صاحب الزمانت

شد کیمیا مس ما زاکسیر حب حیدر

فقرش غنا ببخشد از هر که در جهانت

شمارهٔ ۲۱۲

مرا که زلف تو آشفته کرد و چشم تو مست

کجا رود زسر آشفتگی دل تا هست

بگو خلیل ننازد به بت شکستن خویش

بتی زکعبه عیان شد که بتکده بشکست

زسوزن مژه راه نظر بدیده بدوخت

به سحر غمزه زچشمم خیال خواب ببست

سزای من نبود غیر حلقه زنجیر

اگر زحلقه زلف تو من بخواهم رست

چه عزتست کسی را که او ذلیل کند

چه مرهمست دلی را که او بخواهد خست

بدام عشق ندانم که این چه تأثیر است

که هیچ صید ندیدم کزین کمند بجست

بشامگاه ابد باز معتقد بتوام

که من بعهد تو بودم زبامداد الست

چنانکه غمزه ساقیست بر سر یغما

نه هوشیار بجا مانده در جهان و نه مست

زحادثات زمانه کجا زجا خیزد

چنانکه نقش تواندر ضمیر ما بنشست

تو ای محیط محبت بگو چه بحرستی

که ماهی تو نیاید بهیچ حیله بدست

زآه سینه آشفته چون نپرهیزی

که دوزخی شود آتش اگر بهم پیوست

رقم چو خامه تو میزند بنام علی

سزد چو نافه چینش برند دست بدست

شمارهٔ ۲۱۳

جلوه صبح ازل یک پرتوی از روی اوست

تاری شام ابد اندر شکنج موی اوست

قاب و قوسین و کمان رستتم و تیغ دو سر

این همه اندر اشارات خم ابروی اوست

کعبه و دار السلام و وادی طورو بهشت

یک مقام امن از خیل گدای کوی اوست

اژدهای سحرخوار ان طره جادو فریب

دست موسائی نهان اندر خم گیسوی اوست

هندوان گر میپرستند آفتاب آسمان

آفتاب و ماه و انجم یکسره هندوی اوست

آفرینش بسته یک نکته از لعل لبش

معجزات انبیا در غمزه جادوی اوست

حاجیان روبر هجیر و بت پرستان روبدیر

روی آشفته از این و آن همه بر روی اوست

نوح و آدم را نجاتی هست از طوفان حشر

زانکه ایشان را پناه وجای در پهلوی اوست

حیف باشد آبروی او بریزد پیش خصم

ای امام راستان آن را که رودرروی اوست

شمارهٔ ۲۱۴

زشور آن لب شیرین که در جهان انداخت

گمان مکن که شکر در میان توان انداخت

چه نقشها که عیان شد زسیم ساده او

زطرح کینه که آن ماه مهربان انداخت

سخن زنقطه موهوم رفت و باز حکیم

حدیث لعل سخنگویت در میان انداخت

بصحن باغ نه گلهای آتشین است این

که عکس روی تو آتش ببوستان انداخت

چه جلوه بود که حسن تو کرد بی پرده

چه فتنه بود که موی تو در میان انداخت

زطن غیر رهائی نیافت با همه جهد

اگر چه عیسی خود را بآسمان انداخت

سری بحلقه عشاق برکند عاشق

بپای دوست اگر سر نهاد و جان انداخت

چه شمع آتشی آشفته داشت پنهانی

که شور عشق تواش شعله در زبان انداخت

چه عشق پرتو شمع ازل علی ولی

که روح بر در او چوآسمان انداخت

بحیله با سگ کویت گرفته ام الفت

که خویش را بتوانم در آستان انداخت

شمارهٔ ۲۱۵

باز با ما رقیب عربده داشت

تخم کین در زمین دل می‌کاشت

بی خبر بود از حکومت عشق

شحنه عقل در درون بگماشت

رآیت آفتاب دید نهان

بغلط مرغ شب علم افراشت

عیب من گفت و خویشتن بستود

ادعا بود و خود گواه نداشت

همچو زنگی که چون در آینه دید

نسبت خود بآینه بگذاشت

گو بخفاش پرده ای بربند

که زرخ مهر پرده را برداشت

گو بدجال میرسد مهدی

شبنم البته تاب مهر نداشت

ضعف آشفته دید و قوت خویش

بی خبر زان که او امیری داشت

علی مرتضی امیر عرب

که همه عمر مدح او بنگاشت

شمارهٔ ۲۱۶

دریغ نعمت وصل بتان که در گذر است

خوشست لؤلؤ رنگین و بحر پرخطر است

بهار و باغ و گل و عندلیب سرخوش مست

زتندباد خزانی هنوز بی خبر است

مجو زنخل محبت ثمر بجز حرمان

که باغبان بودش عشق وآبش از بصر است

اگر که جلوه یار است طالبان سوزد

اگرچه نخله طور است بار او شرر است

حدیث روز قیامت که گفت طولانیست

زشام هجر تو یک شمه لیک مختصر است

رقید عقل برستم سمر شدم بجنون

مگوکه تخم وفا ای عزیز بی ثمر است

بزخم تیر و سنان شاید ار نهی مرهم

هلاک آن دل خونین که زخمش از نظر است

دو چشم وقف براه غبار قافله است

دو گوش در ره پیغام یار نوسفر است

بهشت و حوری وغلمان چه میکند یعقوب

که خاطرش متعلق بصحبت پسر است

بطوف کوه و کمر چند میروی با سر

خوشا کسی که بیاد تو دست در کمر است

بگیر دامن آه سحر تو آشفته

که در جهان اثر ار هست از دم سحر است

بصبر کوش که تا میوه مراد بری

که ریشه تا که درآ بست قابل ثمر است

در وصال گشاید بپنجه غیبی

علی که فاتح ابواب دوست دادگر است

شمارهٔ ۲۱۷

کاش پاینده شدی وصل تو چون هجرانت

کاش نایاب شدی درد تو چون درمانت

تا ندیدند از آن درد نصیبی اغیار

تا در آن وصل بماندند بسی یارانت

اثر از ناله خود بلبل شیدا مطلب

شرط آنست که گل گوش کند افغانت

بسکه پیوسته بهم تیر نظر میترسم

زین میان غیر بناحق بخورد پیکانت

سینه خالی کن از این وسوسه شیطانی

کازیمن بود که بیارد نفس رحمانت

کی بمرآت دلت پرتو واجب افتد

تا که در نفس بود کش مکش اسکانت

بگدائی در میکده خوش باش دلا

گو براند زدر خود زستم سلطانت

عشق همخابه بود نیست غم از شحنه عقل

نوح همراه بود نیست غم از طوفانت

چون خلیلست گرت ریشه خلت در گل

نار نمرود شود باغ گل و ریحانت

تا شنیدند که زندان بودت حلقه زلف

یوسف مصر بخواهد بدعا زندانت

منم آشفته آلوده بعصیان دامان

عملم نیست مران دست من و دامانت

بولای تو که جز حب توام نیست عمل

گر تو گوئی ببرد بار مرا سلمانت

شمارهٔ ۲۱۸

صیاد زد بتیرم وبالم شکست و رفت

از کثرت شکار ببندم نبست و رفت

با صد نیاز خواستم از وی نشستی

آمد بناز بر سرم و برنشست و رفت

از عقل بس عقال نهادم بپای دل

دستی نمود و رشته عقلم گسست و رفت

نزدیک بود زخم درون به شود که یار

آمد بنوک تیر نظرباز خست و رفت

کردم جگر کباب و زخون درون شراب

خورد آن شراب بامزه گردید مست و رفت

نقش بتان بشستم و شد جلوه گر بتی

آشفته را نمود زنو بت پرست و رفت

مشغول غیر بود که حیدر پدید شد

آورد بازیاد زعهد الست و رفت

شمارهٔ ۲۱۹

ای خوش آن عاشق بدنام که او نام نداشت

کامجوی آنکه در این دیر سر کام نداشت

شور بلبل بگلستان نبود پنداری

از گل این باد سحرگاهی پیغام نداشت

شاهد خاص ازل رفت سوی پرده غیب

زانکه بالجمله سر گفتگوی عام نداشت

عاشق سوخته را خواندم دیوان غزل

جز تمنای وصالت سخن خام نداشت

مرغ دل پرزد و گردید اسیر خم زلف

دانه خال بدید و خبر از دام نداشت

اول و آخر هر کار پدید است بدهر

غیر عشقت که هم آغاز و هم انجام نداشت

از شب هجر تو نالم که ندارد سحری

روز وصل تو بنازم که زپی شام نداشت

این بتان را که تو در کعبه دل جا دادی

هیچ بتخانه بدین صورت اصنام نداشت

چون بیاراست صف رزم سپهد ار ازل

چون علی پیش رو لشگر اسلام نداشت

شیعیانت همه مبرم که بکویت برسند

همچو آشفته در این کار کس ابرام نداشت

دوش با سر بدر دوست دویدم بطواف

با مژه رخنه نمودم که ره گام نداشت

شمارهٔ ۲۲۰

زاهد که همی گفت می ناب حرام است

می خورد و بگفت آنکه حرام است کدام است

حوران بهشتی بجوار تو جواریست

غلمان بسر کویت استاده غلام است

گر حکمتی آموخت زخم بود فلاطون

ور حشمت جمشید زیک پرتو جام است

عمریست که زلفین تو بر آتش رخسار

میسوزد و چون مینگری عنبر خام است

عنبر نستانم زکس ونافه نبویم

بوی سر زلفین توام تا بمشام است

گر زاهد شهرست که از جام تو مستست

گر آهوی وحشیست که در دام تو رام است

نقص است بمه نسبت آن روی که از ماه

هر روز شود ناقص وز دوست تمام است

بی تو نکنم عیش اگر باغ بهشت است

من با تو خورم باده اگر ماه صیام است

چشمان تو بر چهره جادوست ببابل

در زلف بناگوش تو شعرا که بشام است

فرهاد که جان داد زشوق لب شیرین

جانبازی و ناکامی او غایت کام است

آشفته چه غم باشدش از هول قیامت

آنرا که علی رهبر و مولی و امام است

شمارهٔ ۲۲۱

ای ترک گر آزردن دلهات خیالست

آزردن عشاق زتیغ تو محالست

عشاق حیات ابد از تیغ تو دیدند

بس کشتن این طایفه ایدوست محالست

گر قصد بود قتل منت روی بگردان

چون موت و حیاتم بفراق است و وصالست

پا تا سر او چیست همه غشوه و ناز است

سر تا قدمش چیست همه غنج و دلالست

حور است پری نه ملک و ماه فرشته

کز هر چه بوهم آید برتر بجمالست

حور و پری این رسم ندانند و بکویند

یا کی ملک و ماه باین خوی و خصالست

گفتند حکیمان سخن از مسئله جزء

اما زدهان تو نه یارای مقالست

رستم بگریزد زمصاف سپه عشق

مسکین دل سودا زده ما به چه حالست

آشفته نورزی بجز از عشق نکویان

هر دین که جزا نیست همه عین ضلالست

جز مدح علی هیچ نخوانی که حرامست

جز مهر علی هیچ نورزی که نکالست

شمارهٔ ۲۲۲

ساقی قدحی در ده از باده انگورت

مگذار بدرد سر میخوراه و مخمورت

ای بلبل خوش الحان برخیز و نوا سرکن

کز پرده برون آمد آن نوگل مستورت

عذری بطلب از شیخ وزتوبه بکن توبه

کز عفو کریمانه حق داشته معذورت

در طارم مینائی در کاخ مسیحائی

مطرب بفکن غوغا از ناله طنبورت

گو از ستم خسرو بر سر رودش تیشه

فرهاد کجا از سر شیرین بنهد شورت

فسق من و زهد تو در پرده پندار است

زاهد عمل مجهول دارد زچه مغرورت

دشمن شود ار عالم ما و در میخانه

خواند از سگ خویشت دوست عار است زمغفورت

ساقی چ زدر آمد با ساغر پر از می

مه تابد و هم خورشید اندر شب دیجورت

بر کوری دشمن هی ساقی بقدح می کن

هان عید رسید از پی کو ساغر بلورت

عیدی همه شاید خیز جانبخش و فرح انگیز

گو شیخ که باطل شد آن آیت مسحورت

شد غاصب حق حق امشب بدرک ملحق

مطرب بنواز از نو چنگ و نی و طنبورت

می نشئه مسروریست و زمد عیان دوریست

آشفته تمتع گیرهان از می و منظورت

می عشق و علی ساقی باقی همه الحاقی

منظور چو شد حیدر هم نار شود نورت

شمارهٔ ۲۲۳

دریغ و درد که جان را سر مهاجرت است

قمر ببر مه ما را سر مسافرت است

مرا نه جاه و نه مالی بود نه فضل و کمال

بود زعشق گرم بر جهان مفاخرت است

تو را رقیب بود دررکیب و وه که مرا

بجان و دل زفراق و حسد مصادرت است

تمام حیرت از آمیزش رقیبم و تو

که دیو را به پری از کجا معاشرت است

شراب نقد گرفت این و کوثر آن نسیه

میان زاهد و دردی کش این مشاجرت است

زاشتیاق تو من زنده ام چو خضر بآب

چرا تورا زمن خسته دل مسافرت است

نه هر کسی است بکس در زمانه مستظهر

بحسن روی تو عشق مرا مظاهرت است

رقیب وصل تو میجست و من رضای تو را

میان بوالهوس و عاشق این مغایرت است

بذکر اهل دل و در مذاکره طلاب

بیاد عشق تو آشفته را مذاکرت است

نوای راست بخوان مطرب از مدیح علی

که از نوای دگر طبع را مزاجرت است

کبوتر حرمم لیک عازم سفرم

به آستان تو جان را سر مجاورت است

شمارهٔ ۲۲۴

محکی در میان دشمن و دوست

نیست جز دل ازو بجو که نکوست

دل چو آئینه کن ززنگ بری

تا ببینی خلاف دشمن و دوست

عیب خود را زدشمنان بشنو

که خطای تو دوست دارد دوست

دل احباب بسته بر موئی است

نگسلی رشته را که آن یکموست

غنچه از یک تبسم اندر باغ

فاش کرد آنچه را زتو بر توست

مهر اگر سر بمهر داری به

تا ندانند یار این یا اوست

عاشقان برد بار و نرم و سلیم

نازنین تند و سرکش و بدخوست

روی این طایفه زآینه است

دل ایشان زسنگ و آهن روست

لیک گر تو چو نافه پوشی عشق

مشک سازد عیان که در او بوست

هر که آهو گرفته بر عشاق

بیخبر زان دو آهوی جادوست

هر که آشفته چشم بر سوئی

دل ما زین و آن همه یکسوست

دل و جان را مجوی جز به نجف

که مقیم و مجاور آن کوست

شمارهٔ ۲۲۵

خاطرت هست که جز یاد در تو خاطر نیست

من شهید نظر و یار بمن ناظر نیست

ظاهرا گفت رقیب از نظرش افتادی

آری آن نظره که با من بودش ظاهر نیست

آخرین داروی دردم زطبیب آید کی

داغ عشق است از آن درد مرا آخر نیست

نیست ثابت بر اصحاب صناعت در عشق

هر که بر آتش سودای بتان صابر نیست

نامش از چه نبری از سر رحمت هرگز

آن که جز ذکر تو را در دو جهان ذاکر نیست

زنبق خام که هارب شود از آتش تند

خام بر پختگی البته بدان قادر نیست

نادر آنست که بیزخم کس از تیر تو جست

گر دلی زخمی تیر تو شود نادر نیست

روی بر کعبه و بر نقش بتان سجده کنی

چه نمازت بود ار قبله تو حاضر نیست

گر جهانی به تو دشمن شود آشفته چه باک

ناصرالدین شه غازی مگرت ناصر نیست

یار بی پرده بر اصحاب نظر چهره نمود

ظاهر اینست که بر اهل هوس ظاهر نیست

همت من شده مقصود بمدح حیدر

دست کوته بود و همت من قاصر نیست

شمارهٔ ۲۲۶

زلف تو یکجهان پریشان داشت

از همه دل زمن دل و جان داشت

این چه سحر است کز لب و دندان

لؤلؤ تر بکان مرجان داشت

درمند فراق دوست طبیب

غیر عناب لب چه درمان داشت

بجز از بحر بیکران غمت

گرچه بحر محیط پایان داشت

گر ندیدی چو تو بهشتی روی

روی کی در بهشت رضوان داشت

زاشتیاق گل رخت در باغ

چاکها غنچه در گریبان داشت

داشت گل عندلیب نغمه سرا

همچو آشفته کی غزلخوان داشت

زان تجلی که کرد شمع رخت

سنگ آتش بسینه پنهان داشت

از علی جو مراد در دو جهان

چشم بر غیر دوست نتوان داشت

شمارهٔ ۲۲۷

این دود که دوش از دل سودازده برخاست

چون شمع مرا سوخت ولی بزم بیاراست

ما را چه خوش افتاد بتن کسوت عشقت

چون خلعت خوبی که ببالای تو زیباست

تیز نظرش بگذرد از جوشن فولاد

با لطف بدن ساعد بازوش تواناست

زین قلب شکن لشکر مژگان که تو داری

خون دل عشاق بریزی زچپ و راست

در صورتت آن چشم که دید آیت معنی

صاحبنظرانش همه گویند که بیناست

یک شهر رقیب و همه با دوست هم آغوش

تنهائی در هجر نصیب من تنهاست

دارد سر تسلیم دلم پیش نگاهت

با کافر خونخوار چه بهتر زمداراست

در کوی تو غوغای رقیبان عجبی نیست

لابد مگس آنجا بزند جوش که حلواست

دلدار چو در کام تو و باده بجام است

از چه نکنی عیش که اسباب مهیاست

هر کس برد از جلوه روی تو نصیبی

گر هست قصوری صنما از طرف ماست

آشفته بدامان تو زد دست تولا

ای دست خدا دست تو چون از همه بالاست

ما از دو جهان روبه تو آورده بامید

کز غیر تو حاجت بدو عالم نتوان خواست

شمارهٔ ۲۲۸

بر آن سرم که برآرم زدل نهال محبت

که بارهاست بجانم زاحتمال محبت

هر آنچه تخم وفا کشته ام جفا ثمرش بود

کسی نچیده جز این میوه از نهال محبت

چگونه صرف خیالش توان و عطف عنانم

که عمر من همه شد صرف در خیال محبت

چه غم که رفت سر و جان و مال و جاه زدستم

نه بذل مال و سر و جان بود کمال محبت

اگر وصال محبت نشد نصیب بدوران

همین بس است که دریافتی وصال محبت

کند بسیم و زر صیرفی تفاخر بیحد

مسی که پاک برون آمده زقال محبت

مکن تو شکوه که خون حبیب ریخت محبت

که نیک آمده این کارها بفال محبت

اگر چه یوسف مصر است حسن او نخرد کس

بچهره ای که نیفتاده است خال محبت

درون جمیل کن از جلوه جمال حبیبت

که تا زآینه بنمایدت جمال محبت

حدیث کوثر و تسنیم آب خضر نگوئی

زجام عشق بنوشی اگر زلال محبت

نه عشق زاده حب است و مظهر رخ حیدر

مباد آنکه شوی غافلی از جلال محبت

اگر بدام تو آشفته را شکست پر و بال

پرد بگرد در و بام تو ببال محبت

شمارهٔ ۲۲۹

از هر خوشی بدور جهان عشق خوشتر است

تن گر بکاست عشق ولی روح پرور است

عاشق زخویش غایب و حاضر ببزم دوست

گر بینیش بحلقه که مشغول دیگر است

آهم زبسکه مشعله زد در شب فراق

بزمم بشام تیره صباح منور است

هرگز هوای جنت رضوان نمیکند

هر دل که او رهین سر کوی دلبر است

شاید که از دری تو سری برکنی چو ماه

مسکین دلم زشوق شتابان بهر در است

عود است آن نه زلف بر آن آتشین عذار ‏

خط نیست گرد عارض تو دود مجمر است

زلف دراز سلسله بر طرف عارضت

در بامداد عید عیان روز محشر است

زینت کنند مردم اگر از عمل بحشر

ما را زداغ عشق تو بر جبهه زیور است

آشفته گفتی ار طلبی وصل جان بباز

آنم اگر مجال شد اینم میسر است

خواهم رسم بخاک در دوست در نجف

آن قطره ام که الفت در یام بر سر است

شمارهٔ ۲۳۰

یارب این درد که درمان نپذیرد از چیست

وین که بر داغ درون تازه نمک پاشد کیست

عجز دارند طبیبان جهانم ز علاج

لاعلاجم چه کنم چاره چه تدبیرم چیست

گرچه نالد دل بیمار به سینه پنهان

نیست یک دل به همه شهر کزو نالان نیست

عجبی نیست که در هجر تو مردند بسی

عجب آنست که یک تن به فراق تو بزیست

بارها گفتی بنشینم و خونت بخورم

باری ای عهدشکن بر سر پیمانت بایست

مردمان غرقه خونند و ز خود بی‌خبرند

دیده‌ام گرچه نهان دوش ز مردم بگریست

غوطه در خون زند ار چشم به پاداش خطاست

گنهش اینکه به ترکان خطایی نگریست

لاف عشقت بود و بوالهوسی آشفته

معنی ار هست بیاور که سراسر دعویست

لاجرم دردیت ار هست روان شو به نجف

که طبیب دل سودازدگان جمله علیست

شمارهٔ ۲۳۱

گلم میار خدا را تو باغبان عنایت

خزان ما زبهار تو کی رسد بنهایت

بهل که به نشود داغ دل زمرهم اعیار

عتاب دوست بسی به که از رقیب عنایت

مگر بروز فراقت حدیث هجر بگویم ‏

که شام هجر ندارد باین حدیث کفایت

هزار دوست گرفتم ولی بشام فراقت

بغیر مردم چشم کسی نکرد حمایت

بکشت غیرت عشقم اگر چه پا بدرستی

ببین که رشک محبت رسیده تا به چه غایت

نه زهر عشق چشیدی نه بار هجر کشیدی

بدان که فرق بسی از روایتست و درایت

زبیم برنکشم آه در قفای رکیبش

مباد شعله آهم کند بدوست سرایت

چنان که یوسف و یعقوب را رساند بکنعان

مگر خدا برساند تو را بمن زعنایت

بآتش دل درویش هیچکس چو نبخشد

مگر که ساقی کوثر کند زلطف شفایت

گلوی تشنه نخورد آب خوش زجدول تیغت

اگر چه غیر بقتلم بسی نمود سعایت

ززلف تو کند آشفته جلوه ی بتو حاشا

کسی زمنزل مألوف خود نکرده شکایت

شمارهٔ ۲۳۲

برهان مرا تو یارب زکرم زدام حیرت

که شدست صرف عمرم همه در مقام حیرت

چه شراب درقدح ریخت ببزم ساقی ما

که زمین و آسمان مست شده زجام حیرت

چه دیار بود عشقت که به عاشقان گذشته

همه روز روز حرمان همه شام شام حیرت

دو جماعت مخالف بسلوک رند و زاهد

همه سوخته زسودا و تمام خام حیرت

حکما که شهسوارند مصاف معرفت را

نکشیده تیغ فکرت یکی از نیام حیرت

برسول عقل گفتم چه بود پیام گفتا

همه سر بمهر نامه بودم بنام حیرت

بعقال عقل بستم همه بختیان امکان

بکفم نیفتاده بجز از زمان حیرت

نه تو خضر روزگاری و ولی کردگاری

تو بگیر دست آشفته درین مقام حیرت

گه رحمت است ایشاه باهل فارس الحق

که شدند جمله مغلوب زازدحام حیرت

شمارهٔ ۲۳۳

هوس ساده زخامم سر سودائی سوخت

شرر عشق بتان خرمن دانائی سوخت

شوق شکر دهنان دوخت لب گفتارم

طوطی طبع مرا قوه گویائی سوخت

بنشین در قفس ایدل زتماشا بگذر

کآه بلبل بچمن خیل تماشائی سوخت

ترک در کشور یغما چو تو یغمائی نیست

کزدم تیغ کجت چینی و یغمائی سوخت

برقی از آه دل خسته برون جست بدشت

دل کوه از شررش با همه خارائی سوخت

خود بیاراست در آئینه بر آتش زد مشک

آینه دید چون آن طرز خود آرائی سوخت

جگر زاهد اگر سخت بکانون زریا

خرقه رند قدح خوار برسوائی سوخت

این چه باده است که تاریخت زمینا در جام

اثر آتش او گنبد مینائی سوخت

بزن آبی بدل سوخته آشفته

کاندر آتش بهوای بت هر جائی سوخت

شمه عشق تو روزی به نیستان گفتم

آتشی خاست زنی کز اثرش نائی سوخت

خواست دیده که شود آگه از نور علی

چون تف چشمه خور حاصل بینائی سوخت

عجبی نیست اگر سوخت مگس را پر و بال

شکری بود کزو دکه حلوائی سوخت

شمارهٔ ۲۳۴

این کجکله ترک قزلباش کدامست

آشوب دل و دین بود این فتنه چه نامست

ماهی بسرسر و کله گوشه شکسته

یا ماه بخرگاهست یا سرو ببامست

دزدیده برو دید می از بیم رقیبان

چون نیک بینی تو یکی ماه تمامست

او نیز نظر کرد بتندی بمن از خشم

کاین رند نظرباز چه نامست و کدامست

گفتم بدل از بیم باین عربده جو ترک

نه قدرت گفتارم نه جای سلامست

در مشرب او خون دل خلق حلال است

در مذهب او پرسش عشاق حرامست

در پیرهنش سینه نه یک صفحه زسیم است

دل نیست در آن سینه که در سیم رخامست

چشمش چو یکی ترک معربد بصف جنگ

شمشیر بکف دارد و از اهل نظامست

شیرین لب و شکردهن و عقل فریبست

آهو روش و سرو قد و کبک خرامست

گر حور بهشت است که او را زجواریست

غلمان بخیلش چو یکی طرفه غلامست

کوتاه بود در بر زلفش شب یلدا

باطرف بناگوشش صد صبح چو شامست

آشفته تو را غالیه بو شد نفس از چیست

زان زلف مگر بوئیت امشب بمشامست

از خاک در میکده جو نعمت وصلش

کاز باده فروشست که هر کار بکامست

گر خضر بود زنده بیک جرعه آبست

ور جم بود او بنده بیک گردش جامست

دست ازل آن باده فروش خم معنی

کو پیشرو اهل یقین است و امامست

شمارهٔ ۲۳۵

از فلک عقد ثریاست که بر خاک آویخت

یا مگر خوشه انگور که از تاک آویخت

ملک از آه من افروخت چراغ ار نه زچیست

این قنادیل که بر کنگر افلاک آویخت

همچو شاهین که خورد خون کبوتر بچگان

طایر تیر تو بر این دل صد چاک آویخت

این کمندی که تو ای ترک کمانکش داری

سر صد رستم و سهراب بفتراک آویخت

هر دلی برد بچستی نگه طرارت

در خم زلف تو ای دلبر چالاک آویخت

زاهد از بیم تف گرمی آتش بفسرد

رند میخانه در آن آب طربناک آویخت

مست قلاش بمی خرقه و سجاده بشست

شیخ از وسوسه در سبحه و مسواک آویخت

گر شکایت بکند کس زفریب شیطان

دل آشفته بآن غمزه ناپاک آویخت

تا مگروا رهدم نفس از آن رنگ و فریب

دل بدامان نبی صاحب لولاک آویخت

آنکه از تیغ جهانسوز علی نایب او

برق در خرمن کفار چو خاشاک آویخت

شمارهٔ ۲۳۶

تن بی‌محبت و لاف ز جان آدمیت

که به داغ عشق بسته است نشان آدمیت

شرفست آدمی را به ملک ز عشق ورنه

چه میانه ملک بود و میان آدمیت

حیوان و مردمان را چه تمیز عشق نه جان

که دواب راست جانی و نه جان آدمیت

چو حدیث عشق عاشق نه به گوش سر نیوشد

سخنی بگوی واعظ به زبان آدمیت

چه به صورت آدمی گشت مکان عشق اقدس

همه لامکان ببینی به مکان آدمیت

نه حیات جاودانیست زآب زندگانی

که خضر بماند باقی به روان آدمیت

بنهاد بال جبریل و به عرش رفت احمد

بگشای چشم و بنگر طیران آدمیت

نه که آدمیت اول هم از آدم صفی بود

ز علی شنید آشفته بیان آدمیت

چه کنی تو غوص عنان که دُر از صدف برآری

که به خاک درگه او شده کان آدمیت

شمارهٔ ۲۳۷

آفتاب عشقبازان حسن عالمگیر تست

معنی سر ازل در پرده تصویر تست

تا که طغرا از که داری در نهان آن خط سبز

که قضا و هم قدر اندر خط تسخیر تست

ایدل شیدا چه بیماری که ماندی بیعلاج

گر فلاطون زمان پیوسته در تدبیر تست

ایدل سودائی از بند تعلق چون رهی

کش زنخدان است زندان گیسوان زنجیر تست

گر بود قوس و قزح همسنگ شد با ابرویت

گر شهاب ثاقب او قایم مقام تیر تست

کیست ایعشق آن مؤثر کاین اثر در تو نهاد

فاعل و قابل هم از کیفیت تأثیر تست

سبحه را بردار از ره دانه وسواس چیست

زاهدا این فتنه ها از رشته تزویر تست

دور بزم میفروشان کار ساز عالمست

تا نگوئی کاسمان خاصیت از تدویر تست

بر قضا گر حکم راند قدرت او دور نیست

زانکه تقدیر قدر هم در کف تقدیر تست

حادثات دهر را باشد تغیر لاجرم

پایدارتر از آن میانه عشق بی تغیر تست

این جوانیها که باشد روزگار پیر را

جمله آشفته زتأثیر وجود پیر تست

شاه مردان شیر یزدان مرتضی کز لطف عام

در خراب آباد دوران از پی تعمیر تست

شمارهٔ ۲۳۸

گر تو اقامت کنی به آن قد و قامت

روز قیامت عیان کنی ز کرامت

چون روم از کوی تو به پند و نصیحت

من که وطن کرده‌ام به کوی ملامت

دامن وصلت ز دست بیهده دادیم

بر سر خود بیختیم خاک ندامت

قدر بهشت وصال هرکه ندانست

سوخت زنار فراق تو به غرامت

شاهد روشن نداشت چون مه رویت

دعوی سرو چمن که کرد به قامت

محرمِ کعبه ، گرَت به یاد ببیند،

عمره و حج را بدل کند به اقامت

تا که کنی عرضه کشتگان خود ای شوخ

محشر دیگر به پا کنی به قیامت

گنج نیاید هرآنکه رنج نبیند

گو بنشینند طالبانِ سلامت

سلطنت باغ خلد برد مسلم

هرکه ز داغت به جبهه داشت علامت

دست ازل از کرم در اول نوروز

بر سر حیدر نهاد تاج کرامت

گر شده آشفته بنده تو عجب نیست

بندگی تو بزرگی است و فخامت

شمارهٔ ۲۳۹

هر که سودای بتان در دل دیوانه گذاشت

همچو مرغی است که شب برق بکاشانه گذاشت

آن پری دوش خم زلف دلاویز گشود

باز زنجیر بپای دل دیوانه گذاشت

آتش شمع مپندار که از سوز دلست

زآتشی بود که اندر پر پروانه گذاشت

طالب دوست عجب نیست که بیجان زنده است

زآنکه جان در طلب دلبر جانانه گذاشت

زاهد شهر که پیمانه مستان بشکست

دوش پیمان بسر ساغر و پیمانه گذاشت

خال و زلف تو کدام است که صیدم کرده ‏

آنکه اندر شکن دام تو این دانه گذاشت

مردم دیده بسی غوص گهر کرد و بریخت

لیک در بحر دل آن گوهر یکدانه گذاشت

رفت آنشوخ پریوار و جهان مجنون کرد

نتوان گفت که یک عاقل و فرزانه گذاشت

خانه های دل سودازدگان کرد خراب

تا که پا در خم زلفین کجت شانه گذاشت

دوشم این سیل که از ابر مژه گشت روان

نتوان گفت که در شهر بجا خانه گذاشت

رفت زین بادیه چون محمل لیلی سوی حی

وه که جز بر سر مجنون زوفا پا نگذاشت

گنه خویش به حیدر چو بخواند آشفته

قلم عفو برو لطف کریمانه گذاشت

شمارهٔ ۲۴۰

زینهار از دهان شیرینت

آه از پنجه نگارینت

نکند میل خسرو فرهاد

گر ببیند بخواب شیرینت

چشم شهلا بغمزه کردی باز

نرگس باغ گشت مسکینت

نکنی جز هما بچرخ شکار

تا چه چالاک بوده شاهینت

روی آئینه و دلت از سنگ

قتل و غارت گریست آئینت

ای فلک رشک روی ماه وشی

عقدمه بر گسست و پروینت

زین همه یار تو که بگرفتی

رفته از یاد یار پارینت

بعبث رنجه میکنی پنجه

مردم از نظره نخستینت

چون عروسان بیا بحجله دل

تا کنم جان و سر بکابینت

آهو از من مگیر ای خم زلف

بخطا خوانده ام اگر چینت

تو مپو راه عشق را کای شیخ

باز شد چشم مصلحت بینت

کفر اسلام چیست آشفته

که بود عشق نیکوان دینت

خیز و از جان دعای شاه بگو

تا ملایک کنند آمینت

ای علی ای امیر عرش سریر

رحمتی بر غلام دیرینت

شمارهٔ ۲۴۱

شهریست حسن و زلف و رخت صبح و شام اوست

عشقت شهست و سکه دولت بنام اوست

از بعد حشر گر بخرامد برستخیز

شور قیامت دگر اندر قیام اوست

سودائیان علاج بعناب کرده اند

سودای ما زشکر عناب فام اوست

تا وحی آورد برسولان زاوج عرش

جبریل منتظر بوصول پیام اوست

ابرو کمان و غمزه کماندار و من شکار

صیاد ترک چشم تو و زلف دام اوست

بی پرده آنغلام چو یعقوب بنگرد

گوید هزار یوسف مصری غلام اوست

لیک دری که طوق بگردن نهاده است

باشد نشان که بنده طرز خرام اوست

از تلخ کام عشق تو حسرت بسی برد

خضری که آب چشمه حیوان بکام اوست

ایکاش جرعه ای دهد آشفته را زلطف

ساقی سلسبیل که کوثر بجام اوست

فانی مگو که وجه خدایست و باقیست

بی شبهه با دوام حقیقت دوام اوست

آدم کمینه خاک نشین درش بجان

خلد برین به سایه دارالسلام اوست

شمارهٔ ۲۴۲

من کیستم که وصف کنم از جمال دوست

ما ذره آفتاب حقیقت جمال دوست

چون دوست گر بدست فتد دیگری گر

تا وصف گوید او زجمال کمال دوست

گر آفتاب تیغ بعالم کشد صباح

بر آفتاب تیغ کشیده هلال دوست

از سرو ناز معتدلت باغبان مگو

کامد بجلوه قامت باعتدال دوست

پروانه وقت سخت از خود خبر نداشت

مشغول خویشتن نشد از اشتغال دوست

نقاش عاجز است چو از نقش آن نگار

آشفته عاشق است بنقش خیال دوست

یکقطره است بحر محبت زجوی عشق

یک میوه است حسن بتان از نهال دوست

جم را که آن جلال و حشم داد روزگار

این حشمتش کرانه بود از جلال دوست

با هجر او بسازم و سوزم همی چو شمع

نبود اگر میسر ما را وصال دوست

این جمله نقش ماست کز آئینه شد عیان

وصفی که شد زلف و رخ و خط و خال دوست

ما را سؤال در صف محشر زحیدر است

عاشق نداشت غیر جواب سؤال دوست

در دوستی چو سیرت دشمن گرفته ایم

سر برنیاوریم هم از انفعال دوست

شمارهٔ ۲۴۳

نتوان گفت جز آن سلسله مویاری هست

یا بجز عشق بتان در دو جهان کاری هست

ایخوش آن سر که سزاوار سرداری هست

خرم آن جان که پسند قدم یاری هست

نتوان جست در آن زلف دل غمزده را

که در این سلسله هرگوشه گرفتاری هست

کافر عشق مسلمان نبود در همه کیش

منکرانرا خبری کن اگر انکاری هست

بسکه مستغرق سودای گل آمد بلبل

خبرش نیست که در صحن چمن خاری هست

گفتمتش از چه برانی که سگ کوی توام

گفت در خیل سگانم چو تو بسیاری هست

اینچنین نافه که عنبر دهد و مشک ختن

بخطا گفت که در طبله عطاری هست

پیش تیر نظر تو سپر انداخت قضا

کسی قدر را ببر قدر تو مقداری هست

نقش آنزلف و رخ آشفته بفر خار ببر

تا نگویند که در بتکده زناری هست

همه خوبان جهان مظهر نور علی اند

یوسف ماست که در هر سربازاری هست

درد دلرا نتوان گفت چه درد است طبیب

میتوان گفت که بیماری و آزاری هست

کنجکاوی کند آن غمزه فتان به دلم

می‌توان یافت که با جان منش کاری هست

شمارهٔ ۲۴۴

ای قافله سالار زلیلی خبری نیست

بانگ جرسی هست و زمجنون اثری نیست

بر بست میان تنک بقتلم که مگر خلق

در شهر نگویند که او را کمری نیست

حرمان ثمر تخم وفا کشت در این باغ

ای نخل محبت بجز اینت ثمری نیست

اول قدم از آتش نمرود گذر کن

در شاهره عشق جز این رهگذری نیست

ای برق جهانسوز که در جلوه ی امشب

بگذر که در این دشت دگر خشک و تری نیست

با این همه فرزند که یعقوب ببر داشت

جز دیدن یوسف بخیال پسری نیست

بر بی سر و پایان اگر ای پیر نبخشی

چون من بهمه میکده بی پا و سری نیست

جز دیدن منظور چه حاصل بودت چشم

افسوس بر آن دیده که او را نظری نیست

بازا که در دیده و دل بهر تو باز است

کاینجا نه بغیر از تو سرای دگری نیست

آن را که دلی نیست خورد خون جگر را

فریاد زآشفته که او را جگری نیست

روبه صفتانرا بهل و رو بعلی کن

در بیشه ایجاد جز او شیر نری نیست

شمارهٔ ۲۴۵

گلزار مگوئید که قصری زبهشت است

ساقی نه پری کادمی حور سرشت است

نه باده بساغر بود و محمل مستان

کان چشمه کوثر بود آن باغ بهشت است

جویند ترا شیخ و برهمن چه تفاوت

کاین بر در کعبه بود آن رو به کنشت است

زاهد من و میخانه ملامت نکند سود

در دفتر تقدیر ببین تا چه نوشت است

خشت از سر خم با ادب ای رند تن برگیر

باشد سر جمشید مپندار که خشت است

خالیست مجاور بخم زلف سیاهت

این دانه ندانم که بر آن دام که هشتست

با این همه حسن و لطافت که چمن راست

بی یار گلندام یکی خانه زشت است

آشفته و مهر علی از حاصل اعمال

در مزرعه دک بجز این تخم نکشت است

خوش حالت آن رند قلندر که بیادست

اسباب بهشتی همه یکسوی بهشتست

شمارهٔ ۲۴۶

چون نسیم از برم آن ماه بناگاه گذشت

بر من آن رفت که بر شمع سحرگاه گذشت

نیمی از آن خم گیسو بکفم بود و گرفت

آه از آن عمر درازم که چه کوتاه گذشت

بوی پیراهن یوسف نشنیدم و دریغ

همه عمرم چو گدایان بسر راه گذشت

واعظ از طول قیامت چکنی قصه برو

آزمودیم و همه روز بیک آه گذشت

مرک چون تاختن ارد به بنی نوع بشر

بر گدا نیز همان رفت که بر شاه گذشت

سیخ کمانا چه بزه میکنی از ناز کمان

وه که از کوه گران غمزه جانکاه گذشت

لیلی از حالت مجنون چه بپرسی که چه شد

سایه وار از پی تو بوده و همراه گذشت

گفتی ای ماه دو هفته که مهی در سفرم

سالها بر من آشفته در این ماه گذشت

از فراق تو پناهم بدرشاه نجف

آنکه از نه فلکش پایه درگاه گذشت

شمارهٔ ۲۴۷

رسید از عالم غیبم بشارت

که آمد بر سر آن رنج ومرارت

سلیمانرا بگو مشکو بیارا

که آمد از سبا پیک بشارت

تو ایساقی چو معمار وجودی

خراب آباد دل را کن عمارت

بچم چون شاخ گل ایشاهد بزم

بخوان ای مطرب شیرین عبارت

چو وصل ترک یغمائی دهد دست

چه باک از دین و دل دادم بغارت

سرای میشکان دارالا مانست

بمستان منگر از چشم حقارت

پیام دوست را قاصد نگنجد

نمی آید زجبریل این سفارت

نبی را جایگه سر حقیقت

مقام او مجاز و استعارت

جهان بفروش و حب مرتضی گیر

که من بس سود دیدم زین تجارت

خراب عشقی آشفته عجب نیست

که هم عشقت کند رفع خسارت

اگر حکمش بگرداند قضا را

به دامان برکشد پای جسارت

شمارهٔ ۲۴۸

ای ماه و خور از آینه داران جمالت

طوبی خجل از جلوه نو خیز نهالت

حقا که فراموش کند چشمه حیوان

گر خضر چشد جرعه ای از جام زلالت

نه حوری و غلمان تو کدامی که ندیدم

حورا بجمال تو و غلمان بخصالت

شیرین تر از آنی که بگویند حدیثت

زیبا تر از آنی که نگارند مثالت

اسباب پریشانی عشاق شده جمع

پیوسته بهم کاکل و زلف خط و خالت

در جیب نسیم ار نبود نافه از آنزلف

ایدل که گشاید زصبا یا که شمالت

شسته است سرشک از نظرم نقش دو عالم

حاشا که بشوئیم زدل نقش خیالت

من شبنم تو چشمه خورشید جهان سوز

هیهات که اندیشه توان کرد وصالت

دوران که بود بنده فرمان بر کویت

امکان چه بود مظهر آثار جلالت

جبریل نگهدار قدم منزل عشق است

ترسم که بسوزد زشعاعش پر و بالت

گر خود نکنی وصف خود از خامه قدرت

کی و هم فرومایه برد ره بکمالت

آشفته گر از فرقت خورشید بنالی

چون ابر همه خلق بگریند بحالت

چون عمر به بیهوده رود مدح علی گوی

آن به که شود صرف در این ره مه وسالت

شمارهٔ ۲۴۹

سود ره عشق چیست جمله زیان است

سود من است ار زیان اهل جهان است

عاشق صادق زیان و سود نداند

عاقل کامل بفکر سود و زیان است

زردی رخساره با طبیب بگفتم

گفت می سرخ دافع یرقان است

گفته جانانه ات مفرح یاقوت

صحبت بیگانه مورث خفقان است

سر زکمندت جوان و پیر نپیچند

زلف دراز تو دام پیر و جوان است

غمزه مست تو خصم مردم هشیار

فتنه چشمت بلای دور زمان است

عشق بجز کشور یقین نکند جا

حالت سودا قرین ظن و گمان است

ظن حسن سر زند زحسن شریرت

در حق اهل قیاس ظن من آن است

حالت آشفته دوش دید حکیمی

گفت پریشانیش بزلف بتان است

گو نکشد ابروی تو تیغ بمردم

کز خط سبزت بدست خط امان است

خط نه که طغرای مدح حیدر صفدر

کز رخ خوبان روزگار عیان است

شمارهٔ ۲۵۰

دانی چه تمیز است میان تن و جانت

تو جان جهانی و بود جسم جهانت

با تلخی جان باختنم کام نه تلخ است

نامم ببری گر دم رفتن بزبانت

ظلمات خم زلف سیه من چو سکندر

خضر است خطت چشمه خضر آب دهانت

با مهر منیر تو کجا ماه بتابد

کی سرو چمد با قد چون سرو روانت

بر سرو نیامیخته آن سنبل گیسو

بر ماه کجا باشد ابروی کمانت

گر مشتری دین و دلت تاجر عشق است

یکسان بنماید بنظر سود و زیانت

تحسین بحسن تو بجز عجز نداریم

این نکته مبین نشود جز به بیانت

رویت که عیان دیده مگر عین حقیقت

کذب است که گفتند که دیدیم عیانت

آشفته بداغ تو کند فخر بعالم

گر داغ شده به که بجا هست نشانت

جانان جهانی تو علی مظهر حقی

جان بهر تو می‌خواهد آشفته به جانت

شمارهٔ ۲۵۱

عشق است که بر درد دل خسته طبیب است

شوق است که غارتگر صبر است و شکیب است

چشم است که از کفر برد رونق اسلام

زلف است که پیرایه زنار و صلیب است

سرمایه عشاق چو عجز است و نیاز است

کار بت طناز چه ناز است و عتیب است

ای میوه گلزار نکوئی تو بفرما

کز سیب زنخدان تو دلرا چه نصیب است

عاشق که کند عیش بیاد سر زلفت

با بوی عبیر تو چه محتاج بطیب است

با اینکه شد آویزه فتراک تو سرها

دست دل سودا زده گانت برکیب است

حلوا نکنم ترک که شور مگسی هست

زان کو نتوان رفت که غوغای رقیب است

در گلشن حسن تو بس آن سیب زنخداان

باغ است که محتاج به به یا که بسیب است

چون جوئیش آشفته از این پست و بلندی

آنرا که مکان نه بفراز و بشیب است

گفتی که بود عشق علی مخزن اسرار

آنست که بر منبر توحید خطیب است

پیرایه ببندید بخویش ار همه عالم

از حب تو ایشاه مرا زینت و زیب است

شمارهٔ ۲۵۲

نقش رخ یار سرو قامت

بر دل بنشست تا قیامت

کی سود کند مرا نصیحت

سودا ننشیند از ملامت

گشتیم بپا و سر جهان را

کردیم بکوی تو اقامت

هر کار که کرده ایم جز عشق

حاصل نشدش بجز ندامت

مگریز زعشق عافیت سوز

کو آفت دین شد و سلامت

شاید شوم ار علم برندی

کز عشق تو باشدم علامت

آشفته بکوی میکشان رو

وز پیر مغان بجو کرامت

آن صاحب رتبه سلونی

آن والی کشور امامت

از شیخ طمع ببر که هرگز

ناید زلئیم جز لئامت

شمارهٔ ۲۵۳

تیغ بکف میرسد شاهد غضبان کیست

تشنه خونست یار خون بسر خوان کیست

غارت دل میکند غمزه فتان دوست

کفر سر زلف او رهزن ایمان کیست

آتش طور است این مایه نور است این

شمع شبستان که برق نیستان کیست

دلشده چون گوی رفت در صف میدان عشق

شاه سواران من در خم چوگان کیست

شور بعالم فکند از لب شیرین سخن

این نمک خوان حسن تا زنمکدان کیست

اژدر سحر آفرین از خم گیسو نمود

پنجه موسی بگو سر بگریبان کیست

گفتمش آن لعل لب خوش رطبی نور سست

گفت رسیده ولی در خور دندان کیست

غنچه تبسم نمود تا لب لعل که بود

ابر شده سیل خیز دیده گریان کیست

گفتمش این نرگس است بر رخ تو خیره ماند

گفت نظر کن ببین دیده حیران کیست

گفتمش آشفته کرد وصف لبت دوش گفت

طوطی شکر شکن بلبل خوشخوان کیست

عید بود ایجوان سر بره دوست نه

پیر چو شد گوسفند لایق قربان کیست

خاتمه این ورق مدحت شیر خداست

جهد کن ایدل ببین نامه بعنوان کیست

شمارهٔ ۲۵۴

چون کنم با سر که سامانیم نیست

گو بکش دردم که درمانیم نیست

تنگ شد این عرصه هستی بما

وسعتی کو جای جولانیم نیست

واجب آمد احتمال صبر و عشق

شرط امکانست و امکانیم نیست

گفتم ایدیده چه شد بینائیت

گفت چون بینم که انسانیم نیست

عشق در کارم گره افکند است

مشگل است و کار آسانیم نیست

گفتم ایجان از چه رفتی بازگفت

چون بجا مانم که جانانیم نیست

گر بتازد اهرمن بر من چه باک

مورم و تخت سلیمانیم نیست

گر شدم کافر زسودای بتان

در گذر یار مسلمانیم نیست

گفتمش دامان تو گیرم بحشر

گفت بگذر زانکه دامانیم نیست

محرمم تا در حریم عاشقی

لاجرم جز درد حرمانیم نیست

گفتم از زلفت پریشان شد جهان

گفت همچون تو پریشانیم نیست

روز دیوان دستم ایمولی بگیر

غیر مدح تو چو دیوانیم نیست

نیست آشفته بجا جز نقش دوست

چون بغیر از عشق بنیانیم نیست

شمارهٔ ۲۵۵

تا چمن پیرایه از گلهای صحرائی ببست

آه بلبل ره بگلچین و تماشائی ببست

لاجرم از لوح دیده شست نقش دیگران

تا که مجنون در ضمیرش نقش لیلائی ببست

دیده بگشودم نیفتم تا بدام مهوشان

دست عشق آمد برون و چشم بینائی ببست

صورتی منظور بودش خامه صنع ازل

زاین همه صورت که براین طاق مینائی ببست

اندر این ره دین و دل بر عارف و عامی نماند

راه تا بر دین و دل آن ترک یغمائی ببست

عاشق و مستور حاشا پرده پرهیز چیست

عشق اول عهد الفت را برسوائی ببست

چشم شوخم در طلب رسم نظربازی گرفت

تا که دل پیمان بآن دلدار هر جائی ببست

طالب دینند و دنیا عارف و عامی ولی

عاشق تو دیده از دنیی و دنیائی ببست

نیست هیچ آشفته اما همچو خار بوستان

خویش را بر حضرت بیچون مولائی ببست

آینه دار آزل آن پرده دار سر حق

کو بکثرت خویش را بر تار یکتائی ببست

آن که با یاد خدا خود را نمی دیدی بچشم

گرچه بر خود کسوت و رخت خودآرائی ببست

شمارهٔ ۲۵۶

مرا جز عشق و سودای تو دین نیست

که در آئین ما دین غیر از این نیست

کمانداری در این لشکر ندیدم

که جان خسته ای را در کمین نیست

کجا یارا که پیش حکم و رایش

که تا گویم چنان است و چنین نیست

از آن غم را که بشادی میگزینم

که جایت جز دل اندوهگین نیست

خطا گفتم که چشم مستش آهوست

که این آهو بتاتار و بچین نیست

عجب نبود بر آن لب شور اغیار

که بی زنبور هرگز انگبین نیست

نجوشد شهد هرگز از نمکزار

میان برگ گل ماء معین نیست

زدست ساقی ما هر که می خورد

بفکر سلسبیل و حور عین نیست

بصورت آدمی لیکن زنوری

که این خاصیت اندر ماء و طین نیست

اگرچه خصم دعوی کرد جا هست

ولیکن سحر با معجز قرین نیست

اگر خاتم زجم بربود دیوی

بمعنی صاحب تاج و نگین نیست

مهل آشفته ساید جبهه بر خاک

که جز داغ تو او را برجبین نیست

علی مولای ما تا صاحب عصر

جز اینم اولین و آخرین نیست

شمارهٔ ۲۵۷

آن لعل شکربار که صد بار نمک داشت

بر قلب حریفان زخط سبز محک داشت

گر بود نمکزار چرا قند و شکر ریخت

گر تنک شکر بود زچه شور نمک داشت

در مسئله جزء دهانت سخنی گفت

کاورد یقین هر که در این مسئله شک داشت

این سرو خرامان نشنیدم زچمن خاست

وین ماه سخن گوی ندیدم که فلک داشت

لعل تو نگین جم و خط بال فرشته

جا اهرهن جادو بر بال ملک داشت

بیگلشن رویت شب دوشین بگلستان

جا مردم چشمم همه بر خار و خسک داشت

با ترک نگاه تو نتابد دل مسکین

دل یکتن و او لشکر ترکان بکمک داشت

ناچار گریزم به پناه شه مردان

حیدر که ازو بیم سماتا بسمک داشت

آشفته از آن غمزه جادو نبرد جان

کاو راست بسی لشکر و این عجر زیک داشت

شمارهٔ ۲۵۸

تو را که یوسف اندر چه زنخدانست

چه غم که صد چو منت مبتلای زندانست

بدشت عشق زبس تشنه کام گردیدم

سراب دیم و گفتم که آب حیوانست

تو رفتی و نبود بینشم بچشم بصبر

اگر بدیده بود بینشی زانسانست

زعرش میگذرد آهم و بتو نرسید

گرفتم آنکه تو را آستان بکیوانست

دلیل بر ستم و بیوفائی خوبان

حدیث یوسف مصری و پیر کنعانست

نه آب و خاک و نه از آتش و نه از باد است

که عشق اقدس بیرون زچار ارکانست

بعیش خلوت صوفی چو رند شاهد باز

نمود خرقه بمی رنگ و پاکدامانست

فقیه شهر نداند رموز وحدت را

زواجبش چه خبر پای بند امکانست

اگر چه هست فلاطون بمکتب عشقت

ادیبش ار تو نه ای کودک دبستانست

هوس موز زو مگو عشق مطلق است مرا

میان کعبه و بتخانه صد بیابانست

بداغ عشق بسوز و بر طبیب منال

که هر که عاشق او درد عین درمانست

چه غم خوری تو زدیوان حشر آشفته

تو را که نام علی زیب بخش دیوانست

مپیچ در خم زلف بتان کز این سودا

مدام خاطرت آشفته وپریشانست

شمارهٔ ۲۵۹

بدل رسید سحر پیکی از دیار محبت

که روزگار نوی یافت از بهار محبت

چو کیمیای نظر کرد زر مس عشاق

فزود صیرفی عشق بر عیار محبت

فشاند رشحه چو ابر بهار عشق ببستان

شکفت صد گل خوش رنگ و بو زخار محبت

سری نماند که با صولحان چو گونه ربودش

سمند تاخت بمیدان چو شهسوار محبت

تنور وش زچه رو زآتشش درون همه تفتید

اگر نه لاله باغ است داغدار محبت

زباغ عشق نچیند کسی بجز گل خونین

که بوی خون شنوم من زلاله زار محبت

گدای شهر دهد تاج اعتبار بسلطان

عجب چه میکنی اینها زکار و بار محبت

زفیض سر ازل سربلند شد منصور

نه هر سری بجهان شد سزای دار محبت

غبار قافله مصر کحل دیده یعقوب

مرا بدیده جان سرمه شد غبار محبت

ببین که با همه جاوید زیستن بزمانه

خضر برد بجهان رشک روزگار محبت

بود زلؤلؤ شهوار تاج بر سر سلطان

زتیغ تاج بسر داشت تاجدار محبت

علی ولی ازل تاجدار کشور وحدت

که نقد حب وی افزود اعتبار محبت

زپرده صوفی مجلس پی سماع درآید

اگر که زخمه زند مطربی بتار محبت

زکاینات شد آشفته ناامید همه عمر

بغیر آنکه بماندم امیدوار محبت

شمارهٔ ۲۶۰

از دل خسته چه پرسی که دلم در بر اوست

نمک داغ درونم لب چون شکر اوست

طلب انس از آن ترک پریزاد خطاست

زانکه غلمان پدر و حور پری مادر اوست

گرچه صد حور نماید رخ خوب از منظر ‏

نظر عاشق دل باخته بر منظر اوست

سخنی نیست که خورشید پرستد هندو

هندوی زلف تو چونست که مه بستر اوست

من کجا لاف زاسلام زنم کاندر شهر

دین اسلام مطیع نگه کافر اوست

چنبر زلف کزو کس بسلامت ندهد

چون نکو مینگری شیفته چنبر اوست

برگ نیلوفر اگر تازه زآبست چرا

تازه در آتش رخ زلف چو نیلوفر اوست

گر نشان جوئی از آن پادشه کشور حسن

شهسواریست که از مشک طری افسر اوست

عالم عشق بنازم که فراز افلاک

آسمانیست که خورشید کمین اختر اوست

عالم عشق کجا درگه سالار نجف

که سراسر دو جهان خاک ره قنبر اوست

ساید آشفته کله گوشه فقرش بفلک

زانکه از خاک ره قنبر شه افسر اوست

شمارهٔ ۲۶۱

زعمر رفته دارم بس ندامت

بجامی گیرم از ساقی غرامت

مقیم آستان میکشان شو

که دوران را نباشد استقامت

بزن چندان که خواهی شنعت ای غیر

که عاشق غم ندارد از ملامت

بلای عشق برق عافیت سوز

نیستانست بستان سلامت

نماز میکشان آنگه قبول است

که در پای خم اندازد اقامت

چو قمری پر زند بر گرد او سرو

ببستان گر چمد آن سرو قامت

تو با آن قامت موزون برفتار

کجا بنشیند آشوب قیامت

بر او آشفته خوبی شد مسلم

بتو رندی و بر حیدر امامت

بداغ عشق تو معروف شهرم

غلامان را شناسد از علامت

شمارهٔ ۲۶۲

ممکنی را گرچه ممکن چاره ای در کار نیست

لیک چون من هیچکس در کار خود ناچار نیست

آتشی دارم که نتوانم نهفتن در درون

هست سری در دلم که ام قوه اظهار نیست

لیک غماز است اشک و پرده در آه است آه

دوست و دشمن خبر شد حاجت گفتار نیست

مستم و خواهم زهوشیاران دوای درد خویش

آه کاندر دور ما یک عاقل و هشیار نیست

گر بکوهی درد دل گویم بنالد با صدا

پس اگر خواهم بگویم کس به از دیوار نیست

کو طبیبی تا کند درمان آزار دلم

کس نمی بینم که ما را در پی آزار نیست

من گرفتار یار نبود که ام برد باری زدل

باری آن یاری کجا کز او بدوشم بار نیست

نیست اندر مسجد و میخانه مطلب جز یکی

حق پرستی بیگمان در سبحه و زنار نیست

صرف مهر این و آن آشفته کردی عمر خویش

گر جفا از این و آن میبری بسیار نیست

چاره گر خواهی بکار خود مدد جو از عل

آنکه عالم را جز او کس نقطه پرگار نیست

شمارهٔ ۲۶۳

اگر نه ذره‌ای از مهر روی معشوقست

مقام عشق چرا بر فراز عیوقست

به دشت عشق به هر گام پا نهی ای دل

نیاز عاشق مسکین و ناز مشعوقست

چه نقش کرده به پرچم دلا سپهبد عشق

که سربه‌سر دو جهانش به زیر منجوقست

به کوی باده‌فروشان بگو چه استغناست

که کیمیا برایشان زماد محروقست

به خاکساری و افتادگی‌ست درویشی

نشان فقر نه کشکول و خرقه و بوقست

طراز نطق من آشفته از مدیح علی‌ست

عیان نشان ولایش مرا ز منطوقست

مگر که دست بگیرد مرا در این غوغا

علی که بنده خالق خدای مخلوقست

شمارهٔ ۲۶۴

سرو و گل گوئی از چمن برخاست

سرو گل رو از انجمن برخاست

نه بسوای گل ببوی تو بود

شور بلبل که از چمن برخاست

رفت و بنشست با رقیب ببزم

راست خواهی بقتل من برخاست

نیست کس را ببزم جای نشست

تا که آن سرو سیم تن برخاست

پی آثار لیلی و سلمی

لاله از ربع و از دمن برخاست

خضر کی دیده گرد آب حیات

این نباتت که از دهن برخاست

گر بلائیست زآن قد و بالاست

فتنه زآن چشم پرفتن برخاست

نم آبی فشاند چشمم دوش

کز ره جان غبار تن برخاست

داغها داشتم نهان در جان

لاجرم دودم از کفن برخاست

نیست جز نور شمع پروانه

پرتوی گر زپیرهن برخاست

سر نهد بحر عشق را چو حباب

هر کس اینجا بما و من برخاست

بر سر کوی تست خاک نشین

گر زبتخانه برهمن برخاست

در درون جلوه کرد نور علی

چون پری آمد اهرمن برخاست

شد گره در دل من آشفته

هر چه زان زلف پرشکن برخاست

شمارهٔ ۲۶۵

ساقیا می که سلخ شبان است

شب تودیع می پرستان است

زاهدان میکنند استهلال

ساغر می چوبدر تابان است

مطرب امشب بزن تو پرده عیش

کاخرین بزم عیش مستان است

در میخانه امشبی باز است

بعد از این می بشیشه پنهان است

هر که امشب نخورد باده صاف

چو بفردا رسد پشیمان است

صبح بینی که شیخ در مسجد

هر طرف باز کرده دکان است

پهن کرده بساط سالوسی

زینتش سبحه است و قرآن است

هر خطیبی بمنبری بنوا

گوئیش مرغکی نواخوان است

آن یکی در فروغ درمانده

و آن دگر در اصول حیران است

و آن دگر از بهشت گوید و حور

و آن یکی از جحیم ترسان است

شعر گوید که مبطل صوم است

حاش لله کس ار غزلخوان است

می کشی هر کجاست با لب خشک

چشم او همچو شیشه گریان است

خندد آشفته و بخواند شعر

آنکه مدح علی عمرانست

شمارهٔ ۲۶۶

بمددکاری عشقت زهوس شاید رست

عشق هر جا بدرون شد در شهوت بربست

عقل را بار ندادند بخلوتگه عشق

کی بود بار گدا را چو شهنشاه نشست

عیب رندی و هوسناکی عشاق مکن

کاین مجازیست که لابد بحقیقت پیوست

نه گمانم که در آفاق پذیرد مرهم

ناوک تیر نظر در دل هر کس بشکست

طایر بی پر و بال دل و رستن از دام

وه که جبریل باین بال از این دام نجست

هم مگر بوسه نهد ریش درون را مرهم

نمک قند لبت چون دل مجروح بخست

تو اگر زاهد خود بینی و گر عارف حق

لاجرم هیچکس از طعنه اغیار نرست

همچو پرگار بسر میدوم از هر طرفی

اختیاری چو در این دایره ام نیست بدست

نبرد منت ساقی بهمه دور حیات

هر که آشفته کشد جرعه ای از جام الست

در حرم خانه دل نور علی همچو خلیل

هر کجا نقش بتی دید سرا پا بشکست

شمارهٔ ۲۶۷

عکس ساقی بقدح نه می گلگون پیداست

مینماید بدرون آنچه زبیرون پیداست

این نه خط گرد رخ دوست خطا کرده نظر

دود دل زآینه آنرخ گلگون پیداست

طلب خیمه لیلی چه کنی ای مجنون

لیلی از هر طرف از دشت و زهامون پیداست

خواستم تا کنم انکار زقاتل چکنم

که از آن پنجه سیمین اثر خون پیداست

هر چه خوبیست در آنجا مه نهانست چو جان

هر چه ناز است از آن قامت موزون پیداست

هست اندر اثر نظره ساقی پنهان

آنچه در جام می و نشئه افیون پیداست

لاجرم فیض زخم یافت بمیخانه عشق

سر حکمت که از آثار فلاطون پیداست

تا کجا دوش کشیدی می گلگون کامشب

اثر باده ات از آن لب میگون پیداست

همچو آئینه زبس صاف شد از صیقل عشق

همه لیلاست که از چهره مجنون پیداست

هر گرفتار نه مفتون خم طره تست

این نشان نیک در آشفته مفتون پیداست

مهر حیدر به نهان خانه دل طالع شد

همچو خورشید که برگنبد گردون پیداست

شمارهٔ ۲۶۸

این فتنه که چشم تو برانگیخت

بس خون که زمردمان فروریخت

چون شمع زبسکه سوختم دوش

پروانه بدامنم در آویخت

تا زلف تو شد کمند دلها

زنار برید و سبحه بگسیخت

پرویزن چرخ در فراقت

بس خاک بفرق عاشقان بیخت

نام تو شنیدم از لب غیر

این زهر که با شکر در آمیخت

تا مرغ دلم گرفت بالی

در زلف تو طرح آشیان ریخت

ای شیر خدا زسطوت هجر

آشفته بدرگه تو بگریخت

شمارهٔ ۲۶۹

مرا بساخت میخانه تا که راهی هست

گمان مکن که مرا ره بپادشاهی هست

از آن زمان که گشودم دو چشم برویت

دو دیده کور اگر بر کسم نگاهی هست

هم از تو شکوه کنم پیش تو بعرصه حشر

مگر بغیر تو آن روز دادخواهی هست

برو که تا نکند ناز سرو در بستان

بیا که چرخ بنالد بخود که ماهی هست

کجاست برق جهانسوز من بگو او را

بیا بسوز دراین دشت اگر گیاهی هست

بپوش ساعد سیمین بگاه دعوی خلق

جز آن دو دست نگارین مگر گواهی هست

حدیث نقطه موهوم یافت دل زلبش

مگر حکیم در این نکته اشتباهی هست

دلا تو یوسف و سیمین ذقن بتان هر سو

زهر طرف چه شتاب آوری که چاهی هست

در دگر چه زنی غیر عشق آشفته

بغیر کوی مغانت مگر پناهی هست

گناه کهنه درویش شست مدحت تو

بشو زآب گر او را زنو گناهی هست

چو روسیاهی آشفته بنگری زکرم

بگو بخیل غلامان من سیاهی هست

میان واجب و امکان که ملکهاست وسیع

بجز علی تو مپندار پادشاهی هست

شمارهٔ ۲۷۰

در سری نیست که از زلف بتی سودا نیست

در دلی نیست که از عشق گلی غوغا نیست

گو بمجنون بعبث ربع و دمن میگردی

نیست دشتی که در او خیمه ای از لیلا نیست

بوی سنبل چکنم زآن خم مو نافه بیار

سنبل باغ چو آنزلف دو تا بویا نیست

در کدامین صدفت جا بود ای در یتیم

دیده ای نیست که اندر طلبت دریا نیست

زآن بناگوش و گریبان دم از اعجاز بزن

معجز موسوی الا به ید بیضا نیست

تو فرشته سیر و حور لقا در نظری

نتوان گفت بدنیا ملک و حورا نیست

خیزد از ساغر و مینای می اسباب معاش

کار با ساغر ماه فلک مینا نیست

چه کلیسا و چه مسجد چه کنشت و چه حرم

هیچ کوئی نبود کز تو در او غوغا نیست

مظهر جلوه حق وعلی اعلائی

که تو را غیر پیمبر بجهان همتا نیست

هر که سودای بتی دارد و پخته هوسی

سر آشفته ما را بجز این سودا نیست

شمارهٔ ۲۷۱

هر کرا بینی به کیش خویش دارد استقامت

ای مسلمانان من از اسلام خود دارم ندامت

چون قمر گرچه سریع‌السیرم اندر دور ادیان

چون زحل بر آسمان عشق دارم استقامت

بس سفر کردم به کعبه بازگردیدم پشیمان

ای خوشا آن روز کافکندم به میخانه اقامت

خورد خونم روز سی‌روز و به فتوای تو ساقی

من خورم خونش به یک شب مرحبا از این غرامت

رهروان اندر طریق عشق سر دادند خوشدل

گو سر خود گیر و بگذر ای که می‌جویی سلامت

ای حریف شخ کمان عشق هان مردش نخوانی

هرکه رو گردانْد در میدانت از تیر ملامت

لاجرم آشفته آزاد است از آتش به محشر

هرکه از داغ علی دارد به پیشانی علامت

شمارهٔ ۲۷۲

آنچه در مذهب رندان طریقت گنه است

میگساری نه که آزار دل مرد ره است

خوردن خون رزان را تو گنه میدانی

خوردن خون کسان هیچ نگوئی گنه است

لافد از جامه و عمامه اسپید از شخی

آفتش باده گلناری و چشم سیه است

داد منصور چه سر بر سر دار عبرت

میتوان گفت که او خسرو صاحب کله است

گو مخوانند بفردوس برینش زنهار

هر که را خاک در میکده آرامگه است

از گدایان ره عشق گرفته کسوت

آنکه در مملکت حسن کنون پادشه است

نگه مست تو کافیست پی مستی عشق

سرخوش آشفته و مست تو از آن یک نگه است

گر تو را روی بیار است تفاوت نکند

اگرت جای بدیر است و یا خانقه است

ای بسا قاصد آهم که بکویت آمد

خبری باز نیاورده و چشمم بره است

رحمی ای نوح بساحل برسانم ز کرم

که مرا کشتی امید بدریا تبه است

چون توئی دست خداوند بیا دستم گیر

دوستت از گنه آشفته اگر رو سیه است

شمارهٔ ۲۷۳

سودای پریشانم یک عمر پریشان داشت

غافل که ززلف تو سودا زده سامان داشت

با مار سر زلفت عمریست که میسازم

گر صبر بسی ایوب در محنت کرمان داشت

ترجیح کجا دارد بر لعل تو آب خضر

انسان زچه چشم خویش بر چشمه حیوان داشت

این بی بصیران هر روز ببینند برخساری

کی جز رخ تو دیده آن دیده که انسان داشت

منت ننهم بر تو گر جان برهت دادم

جان را چکند عاشق گرچشم بجانان داشت

بنهاد سگ کویت بر گردن من طوقی

بر گردن من یکعمر صد طوق زاحسان داشت

دشنام لب شیرین کی تلخ بود رد کام

نیشش بخورد آنکه شوق شکرستان داشت

درمان دل عاشق یا مرگ بود یا وصل

کی زین دو برون یک کس گفته است که درمان داشت

هر جا که وفا کردم پاداش جفا دیدم

هر تخم که من کشتم او حاصل حرمان داشت

از غیر چه بشیندی کز دوست تو ببریدی

گر سیم و زرت آورد این نیز سر و جان داشت

من عهد تو نشکستم با غیر نه پیوستم

کز روز ازل جانم با مهر تو پیمان داشت

از بوالهوسان بگریز با دست خدا مستیز

کاشفته ات از آندست یکعمر نگهبان است

چون زلف تو آشفته است امشب همه اشعارش

آشفته در این سودا چون فکر پریشان است

شمارهٔ ۲۷۴

آتشین روی تو را زلف نگویم دود است

بلکه آن شعله طور است که مشک آلود است

خط بر آن آتش رخساره نه دود عود است

یا ریاحین خلیل و شرر نمرود است

عیب مستان چکنی زاهد پیمانه شکن

عهد ما با می و مطرب زازل معهود است

خویشتن بین نیم ای شیخ نکن سرزنشم

عکس ساقیست که در جام و قدح مشهوداست

بند پیر مغان شو در دیگر چه زنی

که دو کونش چو یکی جام بکف موجود است

گفتیم از حرم کعبه فروریخت بتان

بلکه از خلقت کعبه بت ما مقصود است

نه رجیم است همی دیود که یک سجده نکرد

هر که در حلقه عشاق نشد مردود است

صاف نوشان خم عشق چه مستی کردند

شور آشفته ازین ماده دردآلود است

هر که بینی بجهان نقش عبادت دارد

پیر ما بود که هم عابد و هم معبود است

جزدر میکده عشق که دایم باز است

هر دری هست گهی باز و گهی مسدود است

چه در است آن در شاهنشه آفاق علیست

که در میکده همت و بحر جود است

شمارهٔ ۲۷۵

مطرب عشق بقانون دگر پرده نواخت

کاندر این بزم مرا بیخبر و بیخود ساخت

شمع ما شاهد عامست ولی پروانه

جان خود سوخ تاز این رشگ که اغیار نواخت

هر کرا دل بیکی هست چه پروا از جمع

چشم بر غیر ندارد کسی از یار شناخت

شمع گوئی به نسیم سحری عاشق بود

زآنکه شب برد بپایان و سحرگه جانباخت

در وحدت زن و بگذر تو زکثرت که مسیح

زتجرد علمی بر سر افلاک افراخت

بسته بودم در چشم و در دل از خوبان

بیخبر خیل نظر در دل و جان اسب بتاخت

عشق برقی شد و در خرمن امکان افتاد

دوست بر جای خودو خانه ز دشمن پرداخت

شکوه زآدم نکنم تا نشوم عاق پدر

گرچه از جنت فردوس بخاکم انداخت

آدم آئینه عشق است و نگنجید بخلد

از پی تصفیه در میکده بیرق انداخت

صدف یبود و در او گوهر شهوار نهان

دست غواص از آن بحر برونش انداخت

گوهر نور علی بود نهان در صدفش

دید در آینه چون عکس علی اصل شناخت

بود آشفته مرا خاطر مجمع امشب

قصه زلف بتی رفت و پریشانم ساخت

شمارهٔ ۲۷۶

ساقی عشق چو می در قدح مستان ریخت

شحنه عقل چو بشنید زمجلس بگریخت

چه کمند است خم زلف نکویان یا رب

هر که پیوست بدین حلقه زعالم بگسیخت

دوست باز از لب شیرین سخن از دشمن گفت

شهد با زهر هلاهل زچه یارب آمیخت

این نه خطست بر آن عارض گلرنگ که دوش

زلفکان بر گل رخساره تو غالیه بیخت

پیر میخانه ما بود در آنجا طراح

چونکه معمار ازل طرح جهان را میریخت

شیر حق دست خداوند که از یک جولان

اسب قدرت بهمه ساحت امکان انگیخت

دست آشفته و دامان شما آل عبا

همچو خاری‌ست که بر دامن گل‌ها آویخت

شمارهٔ ۲۷۷

رعنا غزالم فصل بهار است

مشکوی گلزار رشگ تتار است

تا کی چو نرگس مخمور باشی

در جام لاله می خوشگوار است

بر عمر رفته افسوس تا چند

عید نو آمد عمر دو بار است

ابرست و ژاله باغ است و لاله

این میفروش و آن میگسار است

گل پادشه وار بنشسته بر تخت

شد آن که گفتی شوکت به خار است

خوشبو نسیمی آمد زبستان

گوئی بر آتش عود قمار است

ساقی زدوری کن عمر تازه

کاین دور دوران بی اعتبار است

از جم چه جوئی جام می آورد

زر یا سفالین زو یادگار است

در کش پیاپی جام لبالب

دوران نگوئی بر یک مدار است

از جان فرو شو رنگ تعلق

کاین گرد هستی در ره غبار است

نوروز آمد فیروز و خرم

از فر حیدر چون تاجدار است

شمارهٔ ۲۷۸

بلای جان من خسته سرو بالائیست

زخوان عشق مرا نعمتی والائیست

مراد دل طلبیدن زدوست خودکامیست

نه عاشقست که جز دوستش تمنائیست

مرو تو از پی دل گرچه طالب وصلست

که رفتن از پی دل منتهای خود رائیست

چو شمع انجمن افروز خاص و عام مباش

که قدر خود شکند شاهدی که هر جائیست

مرا زصحبت تنها چو جان و تن فرسود

کنون بگوشه عزلت هوای تنهائیست

بگوش تو نرسید ار فغان من شب هجر

زضعف بود مپندار کز شکیبائیست

چو دید دیده زلف و رخت بدل میگفت

محیط مرکز خورشید شام یلدائیست

ببخش بار خدایا بجرم آشفته

که گرچه زشت ولی مدح خوان زیبائیست

زشور عشق علی شهره ام بشیدائی

چو عندلیب که مشهور گل بشیدائیست

بر آستان تو با سر مگر طواف کنم

چرا که وادی ایمن نه جای هر پائیست

شمارهٔ ۲۷۹

از عالمش چه غم که خداوند یار اوست

کون و مکان همه بکف اختیار اوست

بحر حقیقتی که جهان غرقهٔ ویند

چون بنگری به چشم یقین در کنار اوست

مجنون بعهد لیلی اگر عقل و دین بباخت

لیلا بدشت و الهی از روزگار اوست

آسوده از بهشت مقیمان گلشنش

فارغ زنوشدارو مجروح خار اوست

دانی که کیمیای سعادت بود کدام

خاکی که گاه گاهی در رهگذار اوست

هر کس که دم زند خلافت نه حد اوست

این کار بیخلاف زحقست و کار اوست

امکان تمام کرده از نقش صورتش

این قدرتی زصنعت صورت نگار اوست

او دست کردگار بود این کرامتش

آیا چها به پنجه پروردگار اوست

از عرش و فرش و کرسی و کروبیان مپرس

بالجمله این تمامی خدمتگذار اوست

آشفته رخ نساید بر درگه کسی

جز بر در علی که خداوندگار اوست

شمارهٔ ۲۸۰

ترک من زلف سمن سا چو برخ بربشکست

رونق برگ گل و توده عنبر بشکست

زده بر تارک مه تاجکی از مشگ طری

تاج دارا بسر و افسر قیصر بشکست

پرده بردار زرخ تا بمنجم گویم

کاختری دستگه خسرو خاور بشکست

سخنی از لب شیرین تو گفتند بمصر

نرخ بازار شکر قند مکرر بشکست

غمزه جادوی تو کرد اشارت بمژه ‏

پشت اسلام از این لشکر کافر بشکست

نقش تو ای صنم پارس پو بردند بچین

مانی از شرم رخت خامه بدفتر بشکست

سر تابید هر آن کوز کمندت ایعشق

گر کله گوشه بخورشید زند سر بشکست

دل آشفته شکستی و شکستت سر زلف

بمکافات تو را عنبر و افسر بشکست

شکوه بردم زجفایت بدر پادشهی

کز دو انگشت در از قلعه خیبر بشکست

شمارهٔ ۲۸۱

شیوه لاله رخان گر همه جور است و جفاست

شکوه در مرحله عشق زمعشوق خطاست

همگی عین صوابست خطای معشوق

میشمارند وفا گرچه همه جور و جفاست

به طبیبان چه حوالت کنیم چاره حبیب

درد عشق است و مریضان تو را وصل شفاست

بنوائی بنوازم زکرم مطرب عشق

که دل غمزده عاشق بی برگ و نواست

خواست کابین تو دل مادر ایام بگفت

صبر و دین عقل و خرد مهر تو را شیر بهاست

غلط ار رفت زتو شکوه ببخشای بمن

بخطاکار کرم کردن و اغماض کجاست

همه گلهای چمن خار بود در چشمم

تا گلم را زستم خار جگردوز بپاست

زگزند نظر خلق تو را تا چه رسید

که نظر بستی و ما را همگی جا به فناست

همه بیماری چشمان تو بر جان بخرم

که بلا هر چه بعشاق ببارند رواست

از شفاخانه توحید دوایت جستم

همه آمین ملایک پی امضای دعاست

ایشه ملک ازل ساقی میخانه علی

جرم آشفته ببخشای که درویش سراست

شمارهٔ ۲۸۲

پسته دهن بسته زخندیدنت

آینه حیران شده از دیدنت

خون بدل کبک دری میکنی

آه از این طرز خرامیدنت

ساخته با بوی خوشت بلبلان

چون نرسد دست بگلچیدنت

خواست بسنجد رخ تو با قمر

عقل فرماند زسنجیدنت

قتل جهان بهر تو گر راحتست

نیست کسی را سر رنجیدنت

خاطر مطبوع تو مشگل پسند

کس چکند بهتر پسندیدنت

زاغ فزون شد بچمن عندلیب

نیست بگل وقت سرائیدنت

نعل بر آتش چو نهد زلف تو

غمزه بس از بهر گرائیدنت

چند زلیخا تو زنی لاف عشق

نیست زیوسف سر پرسیدنت

زلف وی آشفته بدست رقیب

ماند و بخود باید پیچیدنت

دامن حیدر بکف افتد اگر ‏

از همه بایست که ببریدنت

شمارهٔ ۲۸۳

رفتی و سایه صفت دلشدگان دنبالت

تا کجا سایه دهد سرو همایون فالت

گرچه صورتگر اوهام ببندد هر نقش

حاش لله که بگنجد بگمان تمثالت

عجبی نیست که تعجیل کنی در رفتن

لاجرم عمری عادت بود استعجالت

عنبر از رشک خم زلف تو دایم در نار

مشک چین خو نشده در نافه زشرم خالت

چند در نقطه موهوم حکیما اشکال

بتبسم لب او رفع کند اشکالت

چشم نرگس نگرانست که در باغ آئی

سرو برخواسته از جای به استقبالت

گر کواکب همه ادبار کنند آشفته

نظر پیر مغان سعد کند اقبالت

کرده ای چون بدرشاه خراسان نوروز

فال نیکوست سراسر همه در این سالت

حال نیکو کندت نظره سلطان غریب

گر نپرسید کس از اهل وطن احوالت

شمارهٔ ۲۸۴

خوب باشد گر ز خوبان سر زند کردار زشت

احولی باشد که کس زشتی ببیند در بهشت

گر تو در کعبه نباشی ای بدا حال حرم

ور تو در بتخانه آیی ای خوشا وقت کنشت

کوثر و غلمان جنت را نیاری در نظر

گر بنوشی می ز دست ساقی حوراسرشت

قصه حوری و غلمان بهشتی تا به کی

گر بهشتی‌روی یاری باشدت بر طرف کشت

در جهان زاهد نصیب ما بهشت نقد کرد

آنکه بر طرف بناگوش بتان این خط نوشت

خاک ما را گل کن ای معمار مستان از شراب

تا ز خاکم دست دو ران برنیاوره است خشت

از چه دانی ساخت جم جام جهان‌بین ای حکیم

از همان خشتی که بهر تجربت بر خم بهشت

موبه‌مو آشفته را در حلقه زلف تو بست

دست قدرت کز ازل این رشته صد تار رشت

حال کون و مکان پیشش نمی‌ارزد جوی

دانه حب علی هرکس به دشت دل نکشت

شمارهٔ ۲۸۵

نوبهاری ظریف و دل بند است

باد را روح راح پیوند است

وه که از گریه های ابر بباغ

صبحدم غنچه در شکرخند است

بار هجر تو بر دل مشتاق

بر سر کاه کوه الوند است

وه که بر عاشقان بود گلخن

بی تو گلشن سمرقند است

آنچه ساقی بجام ریخت بنوش

هان نگوئی که چون یا چنداست

مطرب باغ بلبل عاشق

شور در بوستان درافکنده است

پرده دل درید زخمه عشق

رگ چنگش بموی پیوند است

من وآن سنبل دو زلف سیاه

باغبان از بنفشه خرسند است

نرود دل زحلقه زلفت

چه کند مرغ پای در بند است

باغبان گو زسرو ناز مناز

کی کجا اینچنین برومند است

گفتمش کی رسد بوصل لبت

دل مسکین که آرزومند است

گفت جانش رود بر جانان

هر که او کرد تن پراکند است

کیست جانان علی حقیقت عشق

کافرینش از او برومند است

بسکه وصف شکر لب تو نوشت

کلک آشفته را ثمرقند است

شمارهٔ ۲۸۶

تا سوز دل از آن لب لعل نمکین است

زخمی که نمک سوده بر او حالتش اینست

زخم از مژه دارد دل و دار و زلب لعل

وز نافه مو بستر و بالین که چنین است

یک چین بجهانست و در او نافه آهو

گر نیست خطا هر خمی از زلف تو چین است

ماهی و سخن گوئی و سروی و روانی

گوئید که این معجز یا سحر مبین است

گر چشمه کوثر به بهشتست عجب نیست

او را بنمک زار عجب ماء معین است

غلمان بغلامی درت میکند اقرار

حورت پی خدمت چو یکی بنده کمین است

من خود نه بر آنم که توئی کعبه مقصود

هر کس که بود عاشق روی تو بر اینست

خانه است اگر کعبه تو خود خانه خدائی

جبریل زتو گفته اگر روح الامین است

آشفته برد سجده بجز کوی تو حاشا

تا داغ غلامی تواش زیب جبین است

شمارهٔ ۲۸۷

ساقیا خیز که یک نیمه زشعبان بگذشت

باده پیش آر که چون باد بهاران بگذشت

فصل گل میرسد و ماه صیامش از پی

این خزانیست که از نو بگلستان بگذشت

میخور امروز بگلزار که فردا فرداست

هر که این صرفه زکف داد پشیمان بگذشت

مژده کز مصر بشیر آمد و آورد پیام

رفت آن صدمه که بر پیر بکنعان بگذشت

اهرمن گو بدهد باز پس آن خاتم ملک

کان قضاهای بد از ملک سلیمان بگذشت

نوبتی نوبت عشرت بزن امشب زطرب

که شب وصل شد و نوبت هجران بگذشت

شب مولود شهنشاه زمان مهدی عصر

که زیمن قدمش خاک زکیوان بگذشت

ماه ثانی عشر آن کز شرف میلادش

بر ملایک زشرف رتبه انسان بگذشت

چند در پرده ای ایشمع ازل پرده بسوز

که بسی تیره بمن آنشب حرمان بگذشت

شرک بگرفت جهان را بکش آن تیغ دو سر

بجهان اسب که دجال بجولان بگذشت

دست آشفته بگیر از سر رحمت ایشاه

آنکه گر غرق گناهست ثناخوان بگذشت

شمارهٔ ۲۸۸

از سر کوی تو هرکو به سلامت می‌رفت

خود به پیش و ز پیش خیل ملامت می‌رفت

خضر از میکده چون رفت پی آب حیات

در دهان کرده سرانگشت ندامت می‌رفت

ماند پا در گل و یک جوی سرشکش به کنار

سرو چون دید که با آن قد و قامت می‌رفت

خون مردم همه آن چشم سیه ریخت ولی

بوسه آن لب شیرین به غرامت می‌رفت

یک فروغ از خم می تافت به طور سینا

موسی آنجا ز پی کسب کرامت می‌رفت

همه آفاق بود پر ز نشان لیلی

از چه مجنون پی آثار و علامت می‌رفت

اختر سعد می و بیت و شرف جام بلور

زاهد از دیدنش از بیم شئامت می‌رفت

شکوه زلف وی و شام فراق آشفته

صحبتی بود که تا روز قیامت می‌رفت

هیچ مشکل نگشاید ز مسک تا به سماک

این سخن‌ها به سرانگشت امامت می‌رفت

شمارهٔ ۲۸۹

ای دل بسینه میطپی این اضطراب چیست

جانت بلب رسیده دگر این شتاب چیست

چون جام می بکف بود و لعل او لب

جان شادکام شد بدل این اضطراب چیست

عاشق بدوست دیده حق بین چو برگشود

غیری بجا نماند دگر اجتناب چیست

منعم زقدر نعمت اگر بیخبر بود

ماهی چو اوفتد بزمین داند آب چیست

جان را حجاب چهره جانان چه میکنی

بردار پرده را زمیان این حجاب چیست

گر سرخوشند مدعیان ساقی از شراب

من مستم آنچنان که ندانم شراب چیست

ای چشم فتنه خیز کز افسون ساحری

مردم بدور تو نشناسند خواب چیست

خیز و بیا بطوف خرابات زاهدا

تا گویمت که حاصل دیر خواب چیست

مطرب بزن نای حسینی به پرده راست

تا بشنوی که فتوی و چنگ و رباب چیست

با حب مرتضی روی آشفته چون بحشر

دانی در آن مصاف گناه و صواب چیست

شمارهٔ ۲۹۰

گفتم این لاله است گفت از داغداران منست

گفتم این نرگس بگفت از میگساران منست

گفتم این جنت بگفتا قطعه از کوی ماست

گفتم این طوبی بگفت از شاخساران منست

گفتمش گل گفت برگی از کتاب حسن ماست

گفتمش بلبل گفت از بیقراران منست

گفتمش حوری و غلمان گفت اینان بنده اند

گفتمش کوثر بگفت از جویباران منست

گفتمش سرو چمن گفتا بگویم پا بگل

گفتمش باغ سمن گفت از بهاران منست

گفتمش خنگ فلک گفتا زخیلم توسنی

گفتمش خورشید گفت از نیزه داران منست

گفتم این باشد زحل گفتا زخیلم هندوئی

گفتمش مه گفت این از پرده داران منست

گفتم امکان گفت گردی خواسته از دامنم

گفتم آشفته بگفت از جان نثاران منست

شمارهٔ ۲۹۱

ای سلطنت امکان کم پایه زخدامت

تقدیر و قضا هر روز سر در خط احکامت

از چیست سلیمانرا شد ملک جهان در حکم

بر خاتم انگشتش گر نقش نشد نامت

تو مظهر یزدانی تو آیت سبحانی

آغاز تو کی دانم گوئیم زانجامت

عیسی دم روحانی بگرفته زلعل تو

این زندگی جاوید برده خضر از جامت

نشنیده کلام حق کس جز زدهان تو

جبریل نیاورده جز گفته و پیغامت

ذات الله علیائی وجه الله مولائی

هر روز حرم گردد بر گرد درو بامت

آشفته زهر در روی در کوی تو آورده

درویش سرا باشد شایسته انعامت

شمارهٔ ۲۹۲

چه شد آن فتنه که ناگاه زمحفل برخاست

که زبرخواستنش طاقتم از دل برخاست

آتشی بود نهان در دل تنگم چون شمع

بازم آتش بسرآمد چو زمحفل برخاست

ملک و حوری و غلمان شمرندش از خویش

آن پریزاده گل چهره که از گل برخاست

من گرفتم که بصورت تو زمحفل رفتی

کی زدل نقش تو ای کعبه مقبل برخاست

وصف آن لب زلب غیر شنیدم امشب

وه که آب خضر از زهر هلاهل برخاست

یک چمن سرو چمانی تو و یک جنت حور

آدمی کی به چنین شکل و شمایل برخاست

ارنی گفت در این بادیه مجنون چو کلیم

پرتو عارض لیلی چو زمحمل برخاست

در تو ای بحر محبت چه اثر بود که نوح

دید طوفان تو از کشتی و ساحل برخاست

من زخون خواهی خود دم نزدم پیش کسی

جرم خونی است که از پنجه قاتل برخاست

رفع دیوانگی از سلسله شد آشفته

همه دیوانگی ما زسلاسل برخاست

شعله عشق تو جانان تن و جان جمله بسوخت

شکر لله زمیان پرده و حایل برخاست

هر که بسته بمیان رشته مهر حیدر

از سر سبحه و زنار و حمایل برخاست

شمارهٔ ۲۹۳

از برم آن سرو خرامان گذشت

برق یمانی به نیستان گذشت

گر بجهان هجر و وصالی بود

ود که مرا عمر به هجران گذشت

جوهری عقل چو لعل تو دید

از هوس لعل بدخشان گذشت

باز چرا منتظر رحمتم

کز برم آن شاهد غضبان گذشت

مردمم چشمم چونم اشک دید

گفت که بر نوح چه طوفان گذشت

آه من اندر دل او کرد اثر

تیر نظر بین که زسندان گذشت

سوز درونم بسر آمد چو شمع

آتش پنهان زگریبان گذشت

گوهر ما تا که بدرمان کیست

کاین همه امواج زدامان گذشت

کعبه عشق تو فدا از که خواست

تا که خلیل از سر قربان گذشت

تا که پریشانی زلف تو دید

این دل آشفته زسامان گذشت

آدمئی کو بنجف راه یافت

چون پدر از جنت رضوان گذشت

شمارهٔ ۲۹۴

زآن ملک حذر کن که در او پادشهی نیست

آنشه نکند زیست که او را سپهی نیست

جز از دهن تنگ تو دلها نگشاید

جز از خم زلف تو بخاطر گرهی نیست

بیحد دلم از خانقه ایشیخ به تنگست

زین خانه بمیخانه همانا که رهی نیست

آن گلبن عشق است که پیوسته ببار است

گل بر سر شاخ ارچه گهی هست گهی نیست

از حشمت موران ره عشق چگویم

بی شبهه سلیمان بچنین دستگهی نیست

گر گشته ات آید پی دعوی بقیامت

جز ناخن مخضوب تو او را گوهی نیست

ای اطلس زرتار غم عشق چه جنسی

کاین دیبه بیرنگ بهر کارگهی نیست

در مسلک عشاقش جز میته نخوانند

آن مرغ که او بسمل تیر نگهی نیست

هر کس به پریشانی آشفته زند طعن

او را خبر از حلقه زلف سیهی نیست

عشق است علی مظهر حق نور ولایت

جز در دل ویرانه اش آرامگهی نیست

شمارهٔ ۲۹۵

کیم من تا توانم دهر زد از هستی به درگاهت

که برتر از قیاس و وهم آمد پایه جاهت

چو عنقا پر گر افشانم رسیدن برتو نتوانم

مگر افتم بسر اندر پی مردان آگاهت

بسی چون نوح و یونس مانده اندر قعر بحر تو

هزاران یوسف مصری فتاده در ته چاهت

نسیم قهرت ار جنبد نماند کوه را تمکین

زجا سیلش نجنباند اگر لنگر کند کاهت

اگر کری هدایت بیند از تو خضر خواهد شد

ندارد ره سوی مقصد اگر خضر است گمراهت

مدام اندر یک احوالی پری از شبه و امثالی

بود کافر کسی کاندر گمان آورده اشباهت

سلاطین را بگاه اندر نبیند کس مگر گاهی

توئی کاندر حور آیند اندر گاه و بیگاهت

بود کاشفته را اندر دل صد پاره جا گیری

اگر در ساحت دلهای ویرانست خرگاهت

مرا از کثرت عصیان نباشد ره به سوی تو

بگیرم دامن حیدر که ره یابم به درگاهت

شمارهٔ ۲۹۶

مرا حدیث شکفتی است در کمال غرابت

که از گدای طریقت بشه رسید مهابت

بکوی عشق عجب میکنی زعجز سلاطین

گدای او بشه از عجز کرده شد زغرابت

نثار خاک در دوست میکند دو جهانرا

دعای عاشق صادق اگر کنند اجابت

بیک مناظره عشق مانده است فلاطون

مگو که رای حکیمان بود قرین اصابت

چه غم که عاشق تو زنده پوش بیسرو پاشد

فروغ عشق بس او را پی دلیل نجابت

بود چه بار گران بار عشق روی تو یا رب

که کوه تاب نیاورد با هزار صلابت

زدیدنت برقیبان چسان حسد نبرم من

که دل بدیده حسد میبرد زفرط رقابت

برغم غیر زد آشفته جامی از می وصلت

دعای خسته‌دلان می‌رسد گهی به اجابت

علی است نایب اول ولیک صادر دوم

به غیر عشق که دارد به جای عقل نیابت

شمارهٔ ۲۹۷

تا با رقیب یار دمی گرم صحبت است

آهی زدل بر آر که فرصت غنیمت است

از قصر طاقدیست و خورنق نشان نماند

کاخی که پایدار بماند محبت است

باز آمدی و نیست متاعی بغیر جان

بی چیز را زمقدم مهمان خجالت است

ای کاشکی زبیخ فکندیش باغبان

نخل وفا که میوه او جمله حسرت است

حسرت زجم نمیبرد و جام میکشد

آنرا که در زمانه بسر چشم عبرت است

درویش را که بخت نیارد گذشت چیست

سلطان زتخت اگر گذرد عین همت است

عاقل کسی که برد تمتع زدلبری

آن را که عشق نیست گرفتار غفلت است

شنعت مکن مذلت عشاق را حکیم

هر ذلتی که عشق دهد عین عزت است

اهل نظر بمعنی خوبان به بسته دل

صورت پرست چون حیوان گرم شهوت است

گر خود هوای نفس زلیخا نداشتی

بر یوسف عزیز بگو این چه تهمت است

دارای خرمنی تو و ما خوشه چین حسن

درویش را مران که خلاف مروت است

چون بنگرد دهان تو را در سخن حکیم

ناچار در دهانش انگشت حیرت است

ساقی بده شراب فرخ خیز عشق دوست

آشفته را که سخت گرفتار محنت است

هر جا که دولتی است بدوران فنا شود

ما را زگنج مهر علی طرفه دولتست

شمارهٔ ۲۹۸

منم که بندهٔ مملوکم و عبید جلالت

چه جرم رفت که می‌رانیم ز بزم وصالت

حرام باد مرا زندگی به شام فراقت

بکش به بزم وصالت که خون بنده حلالت

فشاندم از مژه آبی که برنخیزد از آن گرد

بهل که خاک شود تن بر آستان جلالت

ز خون دل شده میراب عمریش مژه من

کنون که شد ثمری غیر گو مچین زنهالت

اگرچه خضر شوم غوطه‌ور به چشمه حیوان

که چون سکندر لب تشنه‌ام به جام زلالت

ز من بر آینه‌ات گر نشسته گرد ملالی

بشوی آینه از آب عفو گرد ملالت

غلام حلقه‌به‌گوشت منم مرا مفروش

اگرچه خلق جهانند هندوی خط و خالت

گمان مدار که کفران نعمت تو نمودم

که هست قوت شبانروزیم ز خوان نوالت

زکات حسن ز درویش خویش باز گرفتی

به آن گمان که فزاید مگر به گنج جمالت

ولی کمال چو دادت خدای مال ببخشای

مباد اینکه رسد آفتی به عین کمالت

اگر به بزم خود آشفته را دوباره بخوانی

دوام عمر بخواهد همی ز حیدر و آلت

علی که داد تمیزت علی که کرد عزیزت

علی که داد جمالت علی که داد جلالت

شمارهٔ ۲۹۹

این روز پی خجسته میلاد احمد است

روز بروز پرتو انوار سرمد است

هم فرش را بعرش تفوق زمقدش

هم خاک را تفاخر بر فرق فرقد است

از مشعلش چراغ کواکب منور است

از مطبخش سپهر بخاری مصعد است

مریم اگر بفخر زروح مجسم است

آن جان پاک غیرت روح مجرد است

او را بهشت عدن کمین میهمان سراست

جم را گر افتخار بصرح ممرد است

هر جا که طفل مکتب فضلش زبان گشود

آنجا حکیم عقل بتحصیل ابجد است

منسوخ گشت جمله ادیان ما سلف

بشری لکم که نوبت دین مجدد است

امی ولی معلم علم لدنی است

بی سایه لیک سایه او ظل ممتد است

شمارهٔ ۳۰۰

فحش شیرین زلعل شکرخاست

زهر از دست نیکوان حلواست

زشتی ای عاشق قباحت فهم

کانچه زیبا کند همه زیباست

بلبل باغ خار نشناسد

که همه چشم بر گل رعناست

از هجوم رقیب در آن کو

چه عجب گر قیامتی برپاست

هر کجا میپزند حلوائی

از هجوم مگس همین غوغاست

شوقم اندر کمند عشق افکند

رفت شوق و تعلقم برجاست

عقل دیوانه خم زلفش

چشم او رهزن دل داناست

همچو آئینه ام زصیقل عشق

کاز سراپایم آن صنم پیداست

خار رشکم شکسته است بدل

تا تو را جامه زاطلس و دیباست

دست بگرفتمش که بوسم لب

گفت هی هی برو مگر یغماست

گفتی آشفته زلف او بگذار

فکر سودائیان همیشه خطاست

گر بدنیاست چشم اهل معاش

دیده زاهد از پی عقباست

من آشفته زین دو آسوده

چشم بر دست حضرت مولاست

شمارهٔ ۳۰۱

ماه من ماه را نخستین است

وقت تجدید عهد پارین است

ماه ماتم برفت و عیش آمد

ساقیا فال نیکوئی این است

ماه نو جز بجام کی بیند

هر کرا دیده جهان بین است

ماه نو شد شراب کهنه بیار

کز می کهنه بزم رنگین است

تلخ چون صبر عاشق مشتاق

کاخر صبر عیش شیرین است

ارتفاع از قدح بگیرد خور

کافتابی منیر و مشکین است

مطرب از راست کن نوای حجاز

که رحیل مخالف دین است

مه میلاد احمد مرسل

پادشاهی که شرعش آئین است

می کش و بر دعای شه کن جهد

که ملک در فلک بآمین است

دین آشفته چیست مدح علی

سنتش طعن دشمن دین است

شمارهٔ ۳۰۲

خون همه آفاق بخوردی و بست نیست

بردی دل و دین همه پروای کست نیست

از شورش اغیار تو را رنجه نشد طبع

تو شکری و باک زشور مگست نیست

تو خود گل نوخیزی و مغرور زحسنی

اندیشه زگلچین و غم از خار و خست نیست

مجنون بفغان است در این قافله لیلا

خوش خفته تو و گوش ببانگ جرست نیست

آئینه ای از زنگ بپرهیز خدا را

آلوده شوی بیم چو زاهل هوست نیست

ای مرغ هما با مگسی چند بپرواز

تو طوطی و هر زاغ و زغن هم قفست نیست

یرغو مبر آشفته تو جز بر در حیدر

زیرا که بجز دست خدا دادرست نیست

شمارهٔ ۳۰۳

اندر حریم حسن بتان غیر ناز نیست

در کیش عشق هم صنما جز نیاز نیست

پروردگان نعمت عشق اند این گروه

عشاق را بکعبه ظاهر نماز نیست

گفتی میا که سوزمت از پرتوی چو شمع

پروانه را زدادن جان احتراز نیست

در خورد و خواب آدم و حیوان مشار کند

جز عشق در میان سبب امتیاز نیست

از کشف سر شد ار سر منصور زیب دار

چون او کسی بر اهل نظر سرفراز نیست

شمارهٔ ۳۰۴

در گوش به جز عشق توام زمزمه‌ای نیست

در سر به جز از شور توام همهمه‌ای نیست

در دیر و حرم مطرب و مؤذن همه در ذکر

جز یاد تو هرجا شنوم زمزمه‌ای نیست

از صدر ازل هرچه بگفتند و بگویند

از دفتر حسن تو به جز شر زمه‌ای نیست

از سلمی و شیرین و زلیلا و ز عذرا

مقصود یکی بوده و باشد، همه‌ای نیست

ای شیخ جهانی ز تو فردا به تظلم

بر ما به جز از خون رَزان مظلمه‌ای نیست

ای خواجه چه نازی ز حشم یا خدم خویش

آسوده کسی کش گله‌ای و رمه‌ای نیست

آشفته بود از شب هجر تو مشوش

از روز حسابش به درون واهمه‌ای نیست

من خود ز سگان در شاهنشه طوسم

اعمال به جز حب بنی‌فاطمه‌ای نیست

ماییم و ولای تو و بیزاری از اغیار

جز محکمه حیدر هم محکمه‌ای نیست

در اول و آخر ز علی گوی و ز قائم

عنوان به جز از آن و جز این خاتمه‌ای نیست

شمارهٔ ۳۰۵

گویند بهار است و جهان رشک بهشت است

اطراف چمن پر ز بت حورسرشت است

از عکس بهشتی بتکان ساحت گلزار

اندر نظر باده کشان باغ بهشت است

شیخ و حرم و بلبل و گل مؤبد و دانش

ما را نه سر کعبه نه گلشن نه کنشت است

ای هم نفسان باغ و گلستان بشما خوش

زیرا که مرا کنج قفس دست نوشت است

بر طارم کیوان بودم پای زرفعت

هر چند بمیخانه سرم بر سر خشت است

خشت در کریاس علی قبله هشتم

کز بهر من آشفته بسی به زبهشت است

شمارهٔ ۳۰۶

گرچه جهان خرم است و فصل بهار است

بی گل رویتو گل بدیده چو خار است

گر بگلی بلبلی غزل بسراید

یا که بهر گلبنی به نغمه هزار است

بر دل عاشق بغیر غم نفزاید

زآنکه بگلزار دیگرش سر و کار است

مطرب همسایه برد رنگ زناهید

ساقی خمخانه مست و باده گسار است

راست شد از تار دل نوای غم انگیز

باده ای لعل لبت دوای خمار است

مرغ غریب ار رود بگلشن فردوس

باز نواخوان بیاد یار و دیار است

سرووش آزاده ام زبار تعلق

تا که بخاطر مرا زعشق تو بار است

میروی و صد هزار دل برکیبت

رنج پیاده چه داند آنکه سورا است

در قفس ای مرغ دل چه شکوه زصیاد

چون بتواش نظره ای در آخر کار است

گلشن شیراز باد خوش بحریفان

خاک در طوس به زباغ و بهار است

بود مس آشفته و زفیض در شاه

گو بنگر صیرفی که زر عیار است

شمارهٔ ۳۰۷

زردی روی مرا آن رخ گلگون باعث

قامت خم شده را آن قد موزون باعث

نافه زلف تو دلرا سبب ناسور است

پی خون خوردنم آن لعل طبرخون باعث

شود شیرین بود از تلخی کام فرهاد

از پی شهرت لیلی شده مجنون باعث

پخته گردیدن درویش بود سر وجود

تا نگوئی که بود گردش هامون باعث

شبنم دیده هجران زده ای طوفان کرد

تو مپندار که شد دجله و جیحون باعث

دل آشفته اگر چه همه سودا می پخت

لیک آن حلقه گیسو شدش افزون باعث

خاکبوس در سلطان خراسان نتوان

مگر آن دم که شود بخت همایون باعث

شمارهٔ ۳۰۸

تو آن شهی که ز افلاکیان ستانی باج

ز خاک درگه تو روح قدس سازد تاج

قمر رکابی و کیوان جناب و می‌زیبد

که هندوان تو گیرند زآفتاب خراج

گر آفتاب جمالت نمیشدی طالع

هنوز صبح ازل بد نهان بظلمت داج

کمینه پایه تخت جلال تو کرسیست

اگر سریر سلیمان بدی زتخته عاج

اگر کلیم که در طور نور روی تو دید

و گر مسیح زلعل لب تو یافت علاج

اگر نه پنجه خیبر گشای توبودی

که داد دین پیمبر بدست و تیغ رواج

عیان حقیقت حقت بود زسر تا پا

چو نور شمع که پیداست از سراج زجاج

لسان حقی و دست خدا که گفت و شنید

به پشت پرده نبیت بلیلة المعراج

اگرنه واسطه بودی تو آفرینش را

چهار طبع مخالف نمیگرفت مزاج

کمین سگی زسگان در تو آشفته است

به آستان جلال تو بار یابد کاج

شمارهٔ ۳۰۹

مؤذن میخانه زد بانگ صبوح

بر کف ساقی است مفتاح فتوح

خرقه تن چند باشد بارجان

خرقه را بگذار و بستان راح روح

آنچه من دیدم زچشم خویش دوش

کی زطوفان دیده در یکعمر نوح

شب نشینان خمار عشق را

نیست درد سر بامید صبوح

از شهیدان غمش آشفته گفت

قال بشر هم به ریحان و روح

شمارهٔ ۳۱۰

وقت آنست که بیرون فکنی رخت از کاخ

تنگ شد خانه ببر رخت سوی باغ فراخ

سزد ار یار گل اندام بگلزار چمد

سرو بالای سهی قد بنشین گو در کاخ

تا بکی صورت گل نقش کنی بر دیوار

بود اکنون که بچینی گل سوری از شاخ

گو نواسنج شود بلبل شیدا در باغ

زاغ تا چند نشنید بگلستان گستاخ

توبه در فصل گل آشفته زمستان مطلب

می بده کم نرود گفته زاهد بصماخ

شمارهٔ ۳۱۱

پرده بگرفت زرخ آن گل رعنا گستاخ

نغمه برداشت زدل بلبل شیدا گستاخ

بت پرستان مگر از زشتی ما باخبر است

که زرخ پرده کشید آن بت زیبا گستاخ

آتش طور بود چهره اش دیده عبث

بهر دیدار چرائی بتماشا گستاخ

زاهدان دار بپا کرده بقتل عاشق

چون یهودان شده در کشتن عیسی گستاخ

گفتم ای طوطی خط بر چه زنی بر لب گفت

هست بر تنک شکر مرغ شکرخا گستاخ

لب شیرین نفسی بر لب آشفته بنه

که شکر بشکنهد این طوطی گویا گستاخ

آب خضر و دم عیسی بخرابات بجوی

که در آن خانه نشد خضر و مسیحا گستاخ

من زجنس دگرم نیستم از عالم خاک

ماهیم میزنم از شوق بدریا گستاخ

نیستم شب پره آخر که گریزم از مهر

دوختم دیده بخورشید چو حربا گستاخ

نه توئی اهرمن ایزلف و رخش بال ملک

بر سر بال فرشته چو نهی پا گستاخ

قدمت خدمت آن باده فروش از لیست

که کنون آدم و نوحند در آنجا گستاخ

عکسی ای ساقی توحید بیفکن در جام

تا بنوشم زطرب ساغر صهبا گستاخ

شده غواص به عمان مدیح حیدر

تا برآرم ز صدف لؤلؤ لالا گستاخ

شمارهٔ ۳۱۲

هر که از عین امتحان بیند

در زمین نقش آسمان بیند

زین سبب غرقه محیط فنا

خود زغرقاب در کران بیند

تاجر بی متاع گو خود را

فارغ از کید رهزنان بیند

چشم یعقوب در ره یوسف

غیر بر گرد کاروان بیند

چشم مجنون اگر چه بربندند

لیلی از عین دیگران بیند

هر کجا آتشی بر افروزند

خویش رامغ در آن میان بیند

شمع چون انجمن کند بر در

جان پروانه پاسبان بیند

هر که آمد خلیل ملک یقین

نار نمرود گلستان بیند

طالب کعبه در بیابانها

خار همرنگ پرنیان بیند

بسمل از تیر چاشنی جوید

غیر بر تیر و کمان بیند

مرغ بر شاخ عشق چون بنشست

برق با خود هم آشیان بیند

سم داروی عشق تریاق است

کو مذاقی که آنچنان بیند

خویش را شیر اندرین نخجیر

زخمی از شاخ آهوان بیند

هر کرا میدهند خاتم جم

خویش را مهر بردهان بیند

گر کسی رو نهد بساحت عشق

پیر آن ملک را جوان بیند

گر بظلمات صبر کرد خضر

بهره از عمر جاودان بیند

جان عارف غریق بحریقین

چشم زاهد همی گمان بیند

تو بمنزل رسیده ما خسته

خضر باید برهروان بیند

گر علی را مکان بود به نجف

چشم حقش به لامکان بیند

آنچه بر ماسوا بود پنهان

چشم حقست او عیان بیند

کاش بار دگر بنظره لطف

باز بر حال شیعیان بیند

شدتم کشت و موقع فرج است

گو طبیبی بناتوان بیند

فعل دجال سیرتان ناچار

مهدی صاحب الزمان بیند

هر کرا داغ اوست آشفته

خود زآفات در امان بیند

شمارهٔ ۳۱۳

هرکه ما را خراب می‌داند

نه خطا بر صواب می‌داند

عارفان سرخوش از خم توحید

گرچه شیخ از شراب می‌داند

هرکه دیده است موج لجه عشق

بحر قلزم حباب می‌داند

هرکه بوسیده است آن لب نوش

آب حیوان سراب می‌داند

چشم تو بی‌حساب خونریز است

ترک کی خود حساب می‌داند

ماهی دور مانده از دریا

حالت اضطراب می‌داند

گل خبر دارد از لطافت دوست

بوی او را گلاب می‌داند

خون ما بسته بر سرانگشتان

ناخن خود خضاب می‌داند

تیغ او باخبر ز سوز دل است

حال مستسقی آب می‌داند

یار محجوب نیست آشفته

هستی خود حجاب می‌داند

زان مژه بازپرس حال دلم

سیخ حال کباب می‌داند

کعبه خویش را محب علی

درگه بوتراب می‌داند

هرکه نقش تو بست عالم را

همه نقش بر آب می‌داند

می‌کند حل مشکلات علی

کیمیاگر عقاب می‌داند

شمارهٔ ۳۱۴

ای خوش آن صیدی که صیاد باورام بود

خنک آنمرغ که باغش شکن دام بود

هر که لیلی دهدش سر به بیابان جنون

همچو مجنون همه جا وحش باورام بود

هر که را عقرب زلفت نکند پخته به نیش

گر چو سیماب صد آتش دهیش خام بود

عشق جانانه کند از حیوان ممتازت

ورنه در کالبد این جان غرض عام بود

ای صبا دوش پیام از که رساندی کامشب

بلبل و گل همه را گوش به پیغام بود

کف نفس از سر و جان بایدش ایکعبه عشق

هر که را درحرم تو سر احرام بود

مسلم آن نیست که کوشد بنماز و روزه

شیخنا حب علی مایه اسلام بود

برکن ای دست خدا نقش بتانم از دل

تا بکی خانه تو وقف بر اصنام بود

بیم آشفته از رد و قبول ازلست

خلق را گرچه همه وحشت از انجام بود

خویش را متن بتو بستم بجهان خواه مخواه

سگ کوی علیم در همه جا نام بود

غیرت تو نپسندد که کمین بنده تو

در جهان در بدر از گردش ایام بود

رنج فقرم ببر و گنج مرادم در ده

زان که درویش سرا لایق انعام بود

شمارهٔ ۳۱۵

رندی که او بکوی مغان ره نشین بود

شاید که بحر و کانش در آستین بود

سر نایدش فرود بتاج قباد و کی

آنرا که داغ بندگیت بر جبین بود

با اینکه رام کس نشود توسن سپهر

نه مهر و مه که داغ تواش بر سرین بود

هر شب زبوی موی تو آرد صبا بچین

گر نافهای مشگ زآهوی چین بود

چشمت کمان کشیده چو ترکان راهزن

در قصد دین و دل همه شب در کمین بود

غمناک کس بمیکده هرگز شنیده ای

حاشا که در بهشت دل کس غمین بود

گفتی چه جنس بوده خدنگ کمان عشق

تیریست شهپرش پر روح الامین بود

نازم بقاتلی که پی ضرب دست او

از کشتگان بلند همه آفرین بود

دانی که چیست خاتم جم کاو جهان گرفت

نام تواش معاینه نقش نگین بود

آنی که روزگار باین امتداد قدر

در سایه وجود تو راحت گزین بود

آشفته رخ متاب زخاک در علی

حاشا که کیمیا به دو عالم جز این بود

شمارهٔ ۳۱۶

زلف او چون بجان درآویزد

دل در او رایگان در آویزد

گشته خم بسکه بار دل دارد

شایدش گر بجان در آویزد

شه سر دشمنان کشد بکمند

زلف تو دوستان در آویزد

یک سر مو اگر که بگشاید

اندر او یک جهان در آویزد

ترک یغمائی وز چشمانت

با کمند و کمان در آویزد

باغبانیست حسن تو کز زلف

مشک بر ارغوان درآویزد

جز دو گیسو بر آتش رویت

کی بر آتش دخان درآویزد

دل بزلفت چو مرغ شب آویز

همه شب بافغان در آویزد

چند ای ترک شخ کمان چشمت

با دل ناتوان درآویزد

ساقی لامکان علی که برزم

با همه کن فکان درآویزد

خاک کرباس میکشان نازم

که باو آسمان درآویزد

گو بزلفش مپیچ با خطش

پیرکی با جوان در آویزد

بشفاعت بدامنش در حشر

همه کون و مکان درآویزد

چند آشفته ای تجلی طور

کو بمشت خسان در آویزد

شمارهٔ ۳۱۷

آن چه گل بود که در شهر ز بستان آمد

وین چه سرو است که از باغ به ایوان آمد

گل کجا بذله کشد دلکش و چون سرو چمد

سرو کی رفت چنین نغز و خرامان آمد

بجز آن لؤلؤ خندان بعقیق لب او

معدن لؤلؤ کی لعل بدخشان آمد

شاید ار سرو چو صوفی بدر آید بسماع

زآنکه بلبل بچمن مست و حدی خوان آمد

پرده دار حرم جاه تو شد ماه زفخر

خود بدرگاه تو با پیکر عریان آمد

تو نشستی بسمند و همه مردم گفتند

بر سر باد صبا تخت سلیمان آمد

میرسد تیغ بکف بر سر من پنداری

بت پیمان شکنم بر سر پیمان آمد

زلف خم در خمش افتاد بکف آشفته

سر سودازدگان باز بسامان آمد

آبی ای ساقی مستان تو بر آتش بفشان

کاین ثناخوان بدرت با لب عطشان آمد

پیر آتشکده عشقی و من هندویت

سجده کوی توام غایت ایمان آمد

در سحاب مژه ام موج زند سیل سرشگ

گو به کشتی بنشین نوح که طوفان آمد

شمارهٔ ۳۱۸

آن کیست تا بر گوش جان پیغام جانان آورد

پیغام بلقیس از سبا سوی سلیمان آورد

تا جان سوی جانان شود تن پای تا سر جان شود

مشتی غبار از ره برد صد روح و ریحان آورد

نالد غریبانه دلم از بی طبیبی روز و شب

تا دردمند عشق را لعل که درمان آورد

راز درون بنهفته به اسرار دل ناگفته به

شاید طبیبی رحمتی بر درد پنهان آورد

در بوستان با دوستان مشغول عیش و عشرتم

آن کیست تا گلزار من سوی گلستان آورد

ای گلشن معنی بیا تا رونق از گلشن رود

بر قالب افسرده ام دیدار تو جان آورد

گلزار روحانی توئی این باغ و گل صورت بود

کی با بهشت جاودان کس نام بستان آورد

با سحر چشم مست تو کس دم زند از دین و دل

با کفر زلفین کجت کس نام ایمان آورد

کو هدهد شهر سبا یعنی طبیب من صبا

آشفته را یک نکهت از ملک سلیمان آورد

الحان پنهان پرورد جز عشق کس اندر جهان

کاو بلبلان شیدا کند مطرب غزلخوان آورد

کلک سخن پرداز من شرم آیدش از حضرتت

تا زیره در کرمان برد لؤلؤ بعمان آورد

در بارگاه شوکتت ای شیر حق باریم نه

گو تا ثنا گو پارسی رخ سوی سلمان آورد

شمارهٔ ۳۱۹

وه که دوشم بچمن یاری و دمسازی بود

گلی و بلبلی و حسنی و آوازی بود

گرد بی برگ و نوائی زدرون میرفتم

که بقانون بنوا مطربی و سازی بود

همگی اهل وطن انجمن آرا بچمن

در غریبی بمیان قصه شیرازی بود

تلخ بود ارچه مرا کام زصبر اندر هجر

سخن از شکری و مصری و اهوازی بود

مرغ دل بود بجان در قفس تن تنها

خرم از زمزمه مرغ هم آوازی بود

نازنین سرو من ار رفت بباغ دگران

یادگاری زقدمش سروک طنازی بود

بلبلی شکوه زگل داشت من از گلروئی

در غم عشق مرا همدم و همرازی بود

گر شد آن روح مجرد زنظر آشفته

از مسیحای بهاری دم و اعجازی بود

همت شاه غریبان کندت نیک انجام

زآنکه در بندگیت سبقت و آغازی بود

شمارهٔ ۳۲۰

اگر که قاصد آن ماه نوسفر زدر آید

امید هست که نخل امید ما ببر آید

کجا چو رویِ تو ، روید گلی به گلشنِ کابل،

کجا چو قد تو سروی بباغ کاشغر آید

فغان زترک کماندار تو که از سرشستش

هر آنچه تیر رها شد بسینه کارگر آید

هجوم خط عجبی نیست گرد آن لب شیرین

هجوم مور بلی گرد بسته شکر آید

ز نوکِ ناوکِ فولاد ، بازوانِ تو ناید،

هر آنچه بر جگر و دل زناوک نظر آید

زاعتبار فتد سرو و سیم را نخرد کس

چمان بصحن چمن تا که سرو سیمبر آید

حدیث مستی عشقت زهیچکس نشنیدم

که هر که خورد از آن می زخویش بیخبر آید

مگر براه صبا آه کرد عاشق مسکین

که از نسیم سحر بوی سوزش جگر آید

فشاند آتشی آشفته باز نظم روانت

چگونه آب روان شعله خیز چون شرر آید

مران تو بندهء مدحتگر ، ای ولیِّ ولایت،

زهر درش که برانی تو از در دگر آید

شمارهٔ ۳۲۱

بی شایبه زنگ ازدل دیدار تو بزداید

یوسف چو بمصر آید بازار بیاراید

جان قیمت بوسش بود عشاق فزون کردند

چون مشتری افزون شد بر نرخ بیفزاید

آن دل که بود عطشان از شوق لب نوشت

از خوردن آب خضر حاشا که بیاساید

من عاشق سودائی تو شاهد هر جائی

دلدار چنان زیبد دلداده چنین باید

آن گوهر نایابی کز لعل شکر ریزی

حاشا که چنین لؤلؤ از بحر برون آید

یاد تو نسیم صبح من غنچه بستانم

بازآ که دل تنگم از بوی تو بگشاید

شد غالیه بو خورشید مه مشک فشان گردید

زلفت بمه و خورشید تا غالیه می ساید

نسل تو بود زآدم یا زاده حورائی

آدم که بیارد حور حوری که پری زاید

شور لب شیرینت سابد نمکم بر دل

مجروحم اگر حرفم گاهی بزبان آید

در سینه دل سختت چون آهن سیم اندود

زآهن بجز از سختی هرگز که نمی آید

افکند زرخ پرد دل برد نهان شد باز

آن شوخ پریزاده بنماید و برباید

با داغ تو آشفته می سوزد و می سازد

شاید که بر او روزی لعل تو ببخشاید

تابد بهمه آفاق چون مهر کند اشراق

کس چشمه خور با گل هر چند بینداید

ذرات جهان یکسر خورشید بود حیدر

خفاش بود منکر زان نفی تو بنماید

شمارهٔ ۳۲۲

اگر بسینه دل دغدار من باشد

هزار لاله و گل در کنار من باشد

اسیر گل شدن و پیش شمع جان دادن

نه کار بلبل و پروانه کار من باشد

چه غم که سنبل و گل رفت از چمن بیرون

که خط و خد بتان نو بهار من باشد

کهن سمندر عشقم نیم چو پروانه

از آن قرار در آتش قرار من باشد

حدیث چهره عذرا مگو بر وامق

در انجمن چو بت گلعذار من باشد

برزم پیل تنانش بخاک رخ مالند

پیاده گرچه بت شهسوار من باشد

مگو که جنس وجودت زچیست آشفته

زتار زلف بتان پود و تار من باشد

اگرچه بختی مستم زجوش باده شوق

کمند عشق نکویان مهار من باشد

مرا که کسوت فقر است زیب قامت صدق

زتاج کسوت جمشید عار من باشد

بشرب چشمه تسنیم و کوثرم چه هوس

زحوض میکده آبشار من باشد

زخیل فتنه آخر زمان مرا چه غمست

اگر ولایت حیدر حصار من باشد

شمارهٔ ۳۲۳

اگر چو شمع ز تو آتشم به سینه نبود

ز چیست هر شبم از دل به سر برآید دود

کسی که شوق طواف حرم به سر دارد

عجب مدار به سر گر که بادیه پیمود

ز عشق منت بی‌حد بود به گردن من

که کرد بندم و از بند عالمم بربود

مرا از آن چه که اندام تست نقره خام

درون سینه دلت آهنی است سیم‌اندود

مکن ملامت پرده‌دری زلیخا را

به مصر حسن چو یوسف ز پرده روی نمود

هزار جان بخرم پیش تیغت اندازم

به قتل همچو منی گر تو می‌شوی خوشنود

به شام هجر تو دل‌مرده است آشفته

چسان بگو تن بی‌روح زنده خواهد بود

شهید عشق شوم زآنکه عشق دست خداست

که هست شاهد غیبش در آینه مشهود

علی ولی خدا مظهر جلال و جمال

که هفت قلعه خیبر ز ناخنی بگشود

شمارهٔ ۳۲۴

گدای میکده در دست جام جم دارد

چه هست جام جهان بین زجم چه کم دارد

هر آنکه جای گرفته بگلخن کویت

کی اشتیاق گل و گلشن ارم دارد

بپای ره نبرد رهروی بکعبه عشق

کسی بسر برد این ره که سر قدم دارد

بدیر برهمن و شیخ در حرم در رقص

که ساز عشق بسی نغمه زیر و بم دارد

بده بمستی هستی که حاصلی نبری

ازین وجود که مرجع سوی عدم دارد

مجو زشیخ حرم راز پرده غیبی

به پیر میکده نازم که این شیم دارد

زممکنات همه حادثند غیر ازعشق

که حادث است ولی جلوه قدم دارد

بعرصه گاه قیامت رود چو آشفته

زاحتساب خدائی شها چه غم دارد

شمارهٔ ۳۲۵

لبت به بوسه اهل هوس نشان گردید

چرا به خاتم جم دیو کامران گردید

خریطه سگ لیلی به گردن مجنون

فتاد و فخر کنان رو به حی روان گردید

شبی ز زلف و رخت ریخت خوی به دامن باغ

که پر ز سنبل بویا و ارغوان گردید

فتاد سایه تو چون به باغ بر سر سرو

به بندگی تو آزاد از خزان گردید

سپهر بر سر کویت به سالهای دراز

هزار دوره بزد تا که آستان گردید

گدای میکده صد خم به رایگان بخشید

نصیب خسرو اگر گنج شایگان گردید

طپیده بود دل ما به خون ز تیر نظر

دوباره غمزه بر او تیر امتحان گردید

شنید بوی پسر را ز قافله یعقوب

سزد چو گرداگرد کاروان گردید

چه لذتست به طوف حریمت ای کعبه

که خار بادیه‌ات رشک پرنیان گردید

به راه قافله چندان گریست شب مجنون

که راه بادیه‌اش گم به ساربان گردید

مباد تا که به دربان تو بسازد غیر

نهفته دیده به کوی تو پاسبان گردید

گرفته با سر زلف تو الفت آشفته

قفس به مرغ گرفتار آشیان گردید

مرا ضمان چو بود صاحب الزمان در دهر

چه غم که دشمن خونخوار من زمان گردید

شمارهٔ ۳۲۶

یکدم آنرا که فراغت زدو عالم باشد

گر بکف جام سفالین بودش جم باشد

آدم آنست که بر سیرت و خلق بشر است

آدمیت نه همین صورت آدم باشد

دوری از نوع بنی آدم از آن میجویم

که ندیدم یک ازین طایفه محرم باشد

دیو نفس ار بکشد آدم و شهوت بنهد

میتوان گفت کز ارواح مکرم باشد

مختلط بودن با خلق و ملوث نشدن

در جهان بر نبی و آل مسلم باشد

نبود سیرت و اخلاق سلیمان اورا

اهرمن را بکف ار چند که خاتم باشد

دمی از عشق مکن غفلت و غافل منشین

که همه عیش جهان بسته باین دم باشد

طالب لیلیم آشفته چو مجنون در دشت

وحشی آسا زبنی آدمم ازرم باشد

لیلی ما که بود شیر خدا مظهر حق

که طفیلی درش آدم و عالم باشد

شمارهٔ ۳۲۷

امشب دل دیوانه غوغای دگر دارد

کان دلبر هر جائی رخ جای دگر دارد

نی راست نوائی نو کافزوده بسر شورم

با نائی بزم عشق خود نای دگر دارد

عاشق بملامت ماند عاقل بسلامت رفت

هر صاحب فتوائی خود رای دگر دارد

مجنون دل من بیجا لیلا طلبد از حی

کان لیلی مجنون سوز صحرای دگر دارد

نه گلبن بستانست نه سرو گلستانست

او راست دگر رنگی بالای دگر دارد

در کعبه و بتخانه جستیم نشان از او

مأوا نبود او را مأوای دگر دارد

عاشق نه پی عقبی است نه در طلب دنیا

عقبای دگر جوید دنیای دگر دارد

غواص مپیما بحر بیهوده ببوی در

کان در گرانمایه دریای دگر دارد

در کشور دل ای عقل نوبت مزن و بگذر

کاین ملک خراب آباد دارای دگر دارد

عشقست بدل سلطاتن عشقست شه امکان

کز عرش برین برتر مأوای دگر دارد

گر هفت بود آبا و رچار بود مادر

آن زاده نور حق آبای دگر دارد

ای عالم یونانی وصفش تونمیدانی

این علم دگر باشد دانای دگر دارد

تا زلف پریشانش در دست که افتاده

کامشب سر آشفته سودای دگر دارد

شمارهٔ ۳۲۸

عجب که بی تو شبی عاشقان بیاسایند

که طالبان حرم ره شبانه پیمایند

مبارزان جهان گرچه سخت بازویند

به پیش پنجه آهن زعهده برنایند

نشان عاشق شیدا چه پرسی آن باشد

که در میانه شهرش بخلق بنمایند

کبوتران حرم سایرند و ما ثابت

که عاشقان تو مرغان رشته برپایند

بچشم و غمزه خوبان چه خاصیت دادند

که دل زآهن و فولاد و سنگ بربایند

بس است ناخن مخضوب مهوشان بگواه

چه حاجتست که دستم بخون بیالایند

زما بغیر جهالت بعمر سر نزده

مگر بهمت پیران بما ببخشایند

گر از حرم سوی دیرم همی بری آیم

مرید صادق آن میکند که فرمایند

باین امید برآیند ماه و خور زسپهر

که رخ بخاک در آستان تو سایند

بعهد لیلی و مجنون کمال نیست اگر ‏

زحسن و عشق من و تو بر او بیفزایند

به بسته اند در خیر زاهدان در شهر

در سرای مغانرا مگر که بگشایند

به خاک درگه حیدر گریز آشفته

که نوح و آدم در سایه اش بیاسایند

شمارهٔ ۳۲۹

با اینکه چشمانت به دل خنجر بسی بشکسته‌اند

عقد خم زلفین تو دل‌ها به هم پیوسته‌اند

گر نه گشاد ملک دل اندر نظر دارند باز

خوبان به این تنگی چرا یارب کمر را بسته‌اند

با آهوی چشمت بگو تعویذی از خط برنهند

یک خیل ترک تیرزن پهلوی او بنشسته‌اند

بسته به شیخ و برهمن زلفت همانا رشته‌ای

کاین سبحه و زنار را از یکدیگر بگسسته‌اند

با اینکه در لعل لبان داری دوای خستگان

برگو چرا چشمان تو بیمار و زار و خسته‌اند

این بت‌پرستان بعد از این سجده به تو آرند چون

در هرکجا باشد بتی از شرم تو بشکسته‌اند

آشفته جز لیلا دگر در خود نبیند جلوه‌گر

آنان که از قید هوا مجنون‌صفت وارسته‌اند

منت ز آب دیدگان دارم بسی اندر جهان

کز دل به جز مهر علی هر نقش دیگر شُسته‌اند

شمارهٔ ۳۳۰

دیدی دلا که اهل جهان را وفا نبود

وقتی اگر که بوده در ایام ما نبود

گفتی وفا بدهر چو سیمرغ و کیمیاست

جستیم کیمیا و شنان از وفا نبود

بر من جفا پسندی و بر من مدعی وفا

آن در خور جفا و این را وفا نبود

آیا چه شد که اهل هوس خانه کرده اند

در آن حرم که محرم باد صفا نبود

بی پرده گفت مردم چشمم رموز دل ‏

ورنه مرا بدوست سر ماجرا نبود

در کوی میفروش چه حشمت بود که دوش

دیدم گدای او که بفکر غنا نبود

دردی که میدهند دوایش مقرر است

جز دردمند عشق که هیچش دوا نبود

بگذشت شام وصل بیک شکوه از فراق

آوخ که دور عمر جز اینش بقا نبود

او را هزار سلسله دل در قفا روان

گرچه بغیر زلف کسش در قفا نبود

ای هم نفس که هر نفسم بی تو دوزخیست

پاداش غیر لایق کردار ما نبود

بی قوت مرده بود مریض غم تو دوش

او را زخون دیده و دل گر غذا نبود

مجنون نشان زمحمل لیلی چگونه یافت

گر رهنما بقافله او را درا نبود

آشفته را که جز سر سودای تو نداشت

راندن زچین حلقه زلفش سزا نبود

رفتند هر یکی زحریفان بدرگهی

ما را بجز رهی بدر مرتضی نبود

شمارهٔ ۳۳۱

یادم از آن لب شیرین شکر بار آمد

طوطی ناطقه ام باز بگفتار آمد

حیرتی داشتم از بستن زنار مغان

یادم از حلقه آنزلف چو زنار آمد

پرتو عشق بدان حمله به تغیر لباس

گه گلستان شد و گه نور و گهی نار آمد

گاه زاهد شد و محراب عبادت بگزید

گاه ساقی شد و در خانه خمار آمد

گه فلاطون شد و بنشست بخم سالی چند

گاه فارابی و با نغمه مزمار آمد

گاه بی پرده چو خورشید بعالم تابید

گه نهان از نظر خلق پریوار آمد

سخن زلف تو تا برد سخن چین در چین

بوی خون صبحدم از نافه تاتار آمد

یار بیرنگ بود نقش مخالف بگذار

آن نه یاراست که در پرده پندار آمد

دور دیگر بزن ایساقی دوران در بزم

تا بگویم که چه بر سبحه و زنار آمد

تار شد روز جهان پرده کش ایشمع ازل

ارنی گوی شدم نوبت دیدار آمد

بحقیقت بشکافند اگر پرده غیب

کی کسی غیر علی محرم اسرار آمد

هر چه آشفته بدیوان ازل سنجیدم

طلعتش مطلع دیباچه انوار آمد

هفت دوزخ بکشد ذره از حب علی

این چه اکسیر که یک قطره به قنطار آمد

شمارهٔ ۳۳۲

کالای جان نه چیزیست کش سرسری توان داد

یا دل که هر دم او را بر دلبری توان داد

حق جوی همچو حلال تا سر بدار بازی

ورنه بپای هر خس کی خود سری توان داد

خود در طلب میازار یوسف بجو ببازار

کاندر بهای حسنش مشت زری توان داد

ما بسملیم از عشق کو یار سیم ساعد

کز شوق خنجر او خود خنجری توان داد

خاریم ما در این باغ چون عشق تربیت کرد

از آبیاری او لابد بری توان داد

ساقی تو صاف داری خامند اینحریفان

خیز و بجو حریفی کش ساغری توان داد

مرغ دلم بدامت جانا چو خانه زاد است

او را زنوک پیکان بال وپری توان داد

ویران سرای دلرا دادی بخیل غمزه

ملکی بود گر آباد بر لشکری توان داد

دادی بترک چشمت از چه حکومت دل

کی کشور مسلمان بر کافری توان داد

جز مصطفی و آلش کس در جهان ندیدم

کاندر نثار مدحش شعرتری توان داد

آشفته مدح خوان شد یارب به حیدر و آل

از هشت باب خلدت او را دری توان داد

شمارهٔ ۳۳۳

خطا بر دوست بگرفتی خطا بود

خطا پوشی طریق آشنا بود

خطای ما از آن آهوی چشمت

که باشد ترک واصلش از ختا بود

رضای دشمنان جستی بکینم

و گرنه دوست را کی این سزا بود

بمردم ماجرا گفت اشک جاری

نگوئی دل بفکر ماجرا بود

مگو سروی نگنجد جز بگلشن

مگو مه را مکان فوق السما بود

که من دیدم مهی بسته کمر تنگ

که من دیدم که سروی در قبا بود

مرا بر دل زنی ناخن زمژگان

که در بزم تو محتاج حنا بود

دل از آهن دلان شهر بردی

نگاه تو مگر آهن ربا بود

تو دل بردی و او را میل اینست

که عاشق کاه و جاذب کهربا بود

رضای خود مجو بر گفته دوست

که گر جستی نه عشق آن ادعا بود

دل آشفته بزلفش داشت پیغام

سرو کار من امشب با صبا بود

به ظلمات درون مهر علی جست

همانا خضر امشب رهنما بود

شمارهٔ ۳۳۴

چه شد نایی که اندر نی تو را راه فغان گم شد

زدم سردی حدیث اشتیاقت در دهان گم شد

نمی‌دانم اسیر زلف شد یا کشته غمزه

همی‌دانم که مرغ دل ز سینه پرزنان گم شد

ز اشک و آه یعقوب و زلیخا اندرین وادی

در ابر تیره و باران بشیر و کاروان گم شد

مرا شد پای فرسوده تویی ای کعبه آسوده

ترحم کن که بس ممل درین ریگ روان گم شد

هما خواندم تو را ای عشق وزان بر تو تو را منزل

که اندر جستجویت طایر وهم و گمان گم شد

بگفتم در میان آرم مگر موی میانش را

بگفتا رو که بس فکر دقیقم در میان گم شد

چه خاصیت بود در غمزه جادوی چشمانت

که تیرش تارها شد از کمان اندر نشان گم شد

تو را من ای بلابالا سراپا فتنه می‌دانم

که در دوران چشمت فتنه آخر زمان گم شد

ببر نامش تو در خیل سگان خویش ای مولا

که از گمنامی آشفته میان همرهان گم شد

تویی شاهنشه امکان به ظاهر خفته‌ای در طوس

وجودت گوهری یکتا که در این خاکدان گم شد

شمارهٔ ۳۳۵

باد دی در بوستان اظهار شوکت می‌کند

گلستان را خاروَش در قید ذلت می‌کند

من سراپا دردم از این نخوت دی ساقیا

داروی میخانه تو رفع علت می‌کند

آتش می پخته کرده صوفیان خام را

نار نمرودی بلی تکمیل خلت می‌کند

بت‌پرست ار بنگرد زنار زلفینت به رخ

بگذرد زآیین و لابد ترک ملت می‌کند

ترک مال و جاه گفتم لیک هستم منفعل

گر سر و جان داد عاشق رفع خجلت می‌کند

یوسف‌آسا آخر از چاهت برد بر اوج ماه

گر برادروار دوران با تو حیلت می‌کند

فضل حیدر می‌نگارد چون نهان و آشکار

لاجرم آشفته دعوی فضیلت می‌کند

شمارهٔ ۳۳۶

سحرم نوبتی شاه چو زد نوبت عید

از در میکده‌ام مژدهٔ رحمت برسید

کای خراباتی مخمور بهل خواب و خمار

کانچه می‌خواستی از بخت میسر گردید

آمد از پرده برون آن بت پیمان‌شکن

حرم از مقدم او رشک کلیسا گردید

صنمی را که همه کون و مکانند طفیل

طفل‌سان پرده برانداخت در آن عید سعید

آنکه گردی بود از دامن او موجودات

از عدم سوی وجود آمد و برقع بکشید

دورها دیده گردون به قدومش نگران

سروآسا سوی این باغ در این روز چمید

تا که شد خاک حرم مشرق انوار رخش

خاکیان را هه بر عرش بود فخر و مزید

تا که شد مطلع خورشید منور مکه

نور ایمان به همه کشور امکان تابید

شکوه از بستن میخانه مکن ای خمار

کامده پیر مغان و به کف اوست کلید

بت‌پرستان چه پرستید بتان فرخار

که بت مکی ما پرده بت‌ها بدرید

گو کلیما ارنی گوی به سوی کعبه بیا

کز تجلی رخش نوبت دیدار رسید

شکوه از آتش نمرود خلیلا چه کنی

کز گلستان دهد این جنت جاوید نوید

ای مسیحا به سر دار تو دلگیر مباش

که دم روح قدس بر همه آفاق دمید

دست قدرت همه در دید اعدا بنشاند

خارهایی که ز غم در دل احباب خلید

گو به یعقوب که فارتد بصیرا بر خوان

که به شیراز بر یوسف ز ره مصر رسید

تا کی آشفته به نومیدی و غم باده بنوش

که بود در کف ساقی همه مفتاح امید

شمارهٔ ۳۳۷

به جنب قامت تو سرو را قیام نماند

به پیش طلعت تو گل علی الدوام نماند

به جز مسافر دل کو به شام زلف تو ماند

مسافری به عراق و حجاز و شام نماند

گدای میکده نازم که حشمتش ابدی‌ست

وگرنه بر کی و جمشید احتشام نماند

چنانچه آتش روی تو شعله زد به جهانی

به غیر عنبر زلف تو هیچ خام نماند

چو کام خویش گرفتم ز وصل روی نکو

در آرزوی بهشتم هوای کام نماند

به پارس تا تو صنم پرده از رخ افکندی

به سومنات دگر یک بت از رخام نماند

ز ازدحام دگر وحشیان از آن خم زلف

مقام مرغ نوآموز تو به دام نماند

همین نه رند خرابات از تو بدنام است

به دور عشق تو یک شیخ نیکنام نماند

ز بس که بود پریشان چو حال آشفته

مرا به زلف تو دیگر ره پیام نماند

مرا چو نقطه گرفتند در میان اعدا

به غیر تیغ علی دیگر انتقام نماند

شمارهٔ ۳۳۸

اگر عقد می‌فروشت ز شراب حل نسازد

بگذر که حل مشکل به جز از اجل نسازد

به قمار عشق دارم سر پاکبازی اما

به کجاست آن حریفی که ره دغل نسازد

همه چون شهاب ثاقب بگریز از آن مصاحب

که به کعبه پشت کرد و به بت و هبل نسازد

ز بلند و پست هامون نکند حدیث مجنون

نبود حریف لیلی که به کوه و تل نسازد

فلک ار بهدکین بگردد خللی کنم به کارش

تو بگو به کار مستان پس از این خلل نسازد

ره دل بر آستانت چو ببست پاسبانت

به سگان تو نشاید که علی‌الاقل نسازد

ندهد ز نیش زنبور ز دست نوش لعلت

مگر آن مذاق بی‌ذوق که با عسل نسازد

جسدی و نفس و روحی ز می مغانه جستم

تو بگو که کیمیا گر جز ازین عمل نسازد

ز علی بجوی آشفته تو حل مشکل خود

که حکیم دهر مشکل به زمانه حل نسازد

شمارهٔ ۳۳۹

زقتل بنده اگر خواجه میشود خوشنود

زیان کند سرو خرسندی از تو گیرد سود

ذبیحه گرچه با ضحی بهر دیار کشند

قبول کعبه بمقدار حاجیان افزود

زداغ عشق توام دل چو لاله خود رنگست

زآب و تیغ نشاید که رنگ لاله زدود

تو را زنکهت گل جامه دوختیم بپا

بدر که پیرهن گل تو را بدن فرسود

بسنگ خاره نهان کرده ای تو آتش عشق

که از دم تو بگیرد چو شمع نفط اندود

پسند یار چو شد جان رقیب خشم گرفت

زخشم غیر چه غم دوست چون بود خوشنود

تو نیم خود زعنبر بفرق مه داری

چه حاجتست بمیدان بسر گذاری خود

اگر زصبر خورد آب باغ امیدت

زحنظلت رطب آرد زمقل شفتالود

زآه نیم شبم نرم گشت سنگ دلش

دگر مگوی بسوهان که آهنی میسود

بآتش رخ تو زلف دودی افکنده است

چنانکه عود نماید بدور مجمر دود

چه تخم در دل آشفته کشد بد دهقان

که حاصلی بجز از حب مرتضی نه درود

اگر که دست قضا ریزدم جسد از هم

در استخوان بجز از مهر او نخواهد بود

شمارهٔ ۳۴۰

مهرت آورد ملایک بر آدم بسجود

حکمت آورد ازین پرده عدم را بوجود

دوزخ از شعله نار غضب تو سوزان

خلد از انعام نعیم تو مخلد بخلود

آدم آنست که داغ تو به پیشانی داشت

مشمر آدمی این جانوران معدود

همه را آرزوی بوسه ای از مقدم تست

گو عیونست و جفونست و خدود است و قدود

پیروانت زهدایت همه هود و صالح

عادیانت همه مردودتر از عاد و ثمود

گرچه از مصر خدائی زتو دارد فرعون

رود نیلت بکشد آخر فرعون جنود

من همان بر حسد آنسگ کو در رشکم

منفعل گر بو آن روز زمحسود و حسود

گو محبت چکند با عمل خویش بحشر

گر بجنت نکند عفو خداوند ودود

بی ولای تو ندارند نماز مقبول

زاهدان روز و شبان گر بقیامند و قعود

از سر کوی علی روی مپیچ آشفته

کادم و نوح از این در طلبیده مقصود

زاهدا من بنجف رقص کنان خواهم رفت

وعده ما بهشت است بروز موعود

سعدی عصر نیم اختر سعدم نبود

شایدم یمن مدیح تو نماید مسعود

شمارهٔ ۳۴۱

نه گمانم آدمی زاده بدین جمال باشد

نشنیده ام فرشته که باین کمال باشد

مگر از پری و غلمان کند ازدواج و آنگه

چو تو آدمی بزاید که بدین جمال باشد

بکدام شهر رسمست و کدام ملک یا رب

که بسروش آفتاب و بمهش هلال باشد

نکند دوام عقلم بر آفتاب عشقت

که بقای شبنم و مهر بسی محال باشد

سر کوی تو بهشت است و منم مجاور آنجا

نه بهشتیم خدا را اگرم ملال باشد

بمن آنکه کرد شنعت که چرا شدی پریشان

خم زلف دید و دانست مرا چه حال باشد

شب وصل برنتابد بحدیث روز هجران

بصباح حشر گویم اگرم مجال باشد

نبرم زخضر منت پی جرعه زلالش

که بخون دل بجامم همه شب زلال باشد

نکنم شکایت از هجر و پزم زصبر حلوا

که بحنظل فراقت شکر وصال باشد

زچه خال را بپوشی و کشی بدیده میلم

که نه مردمک بچشمم که سواد خال باشد

زکدام ملت استی زکه داشتی تو فتوی

که زکافر و مسلمان بتو خون هلال باشد

زشمیم طره دوست نسیم شد معطر

که نه لطف در صبا بود و نه در شمال باشد

سخنی زلعلت آشفته چو گفت همچو طوطی

همه دختران طبعش شکرین مقال باشد

بفشاند آستین شیخ بنظم ما و غافل

که بجز مدیح حیدر نه مرا خیال باشد

شمارهٔ ۳۴۲

ای خوش آن شب که شود روز ، ز در یار درآید

باب اندوه ببندد در شادی بگشاید

گر پری مادر و غلمان بهشتی پدرت نه

آدمیزاده کجا حور پری چهره بزاید

مطرب از نغمه دل مومن و کافر بفریبی

ساقی این می که تو داری دو جهان غم بزداید

حسرت از وسمه خورم گرچه به ابروی تو پیوست

رشک از سرمه برم گرچه به مژگان تو ساید

بگشا لعل و بگو مسئله جزء به یونان

تا فلاطون ز تعجب سرانگشت بخاید

نه گریزان ز جهنم نه طلبکار بهشتم

گر لقای تو دهد دست مرا این دو نباید

هندوی کوی تو بودم به تو گر سجده نمودم

سست عهد است که بر آتش عشق تو نپاید

گر به شمشیر کس آزرده شود از تو به عالم

شاید آزردن آفاق به عشاق نشاید

چشم حربا به جز از پرتو خورشید نبیند

کلک آشفته به جز وصف جمالت نسراید

سر چو گو در سم یکران علی نِه به ارادت

که چو گو نُه فلک اندر خم چوگان برباید

شد مگر داغ غلامی تو از چهره نمایان

که به هر شهر کس ار دید به خلقم بنماید

شمارهٔ ۳۴۳

گرد عسلی لعل تو مور و مگسانند

یا خط نظر بند به صاحب هوسانند

ما هیچکسان جز تو کس ای عشق نداریم ‏

این طایفه را از چه نپرسی چه کسانند

لیلا تو به محمل درو مجنون تو عالم

رحمی تو که این قافله از بازپسانند

از پرتو رخسار تو دودی قبس طور

از نور تو خورشید و قمر مقتبسانند

آنان که مسلمان و به دل منکر عشقند

کافر همه از قلب و مسلمان به لسانند

ای شمع تو از آه سحرخیز بپرهیز

زیرا که در این سلسله صاحب‌نفسانند

عشاق کدامند و چه نامند به کویت

در رهگذر جلوه‌ات ای برق خسانند

در کوی تو آشفته و اغیار هم‌آواز

با بلبل و با زاغ و زغن هم‌قفسانند

اندیشه نداریم دلا زآتش دوزخ

ما را به در شاه نجف گر برسانند

شمارهٔ ۳۴۴

گرچه نقش قلم صنع همه زیبا شد

زهر در کامی و در کام یکی حلوا شد

شد یکی در شکرستان و یکی سوی خزان

آن یکی زاغ و دگر طوطی شکرخا شد

عشق آموخت باو حکمت عقل و دانش

ورنه این کودک نادان زکجا دانا شد

با سهی سرو تو شمشاد و چمن سنجیدم

کوته از قامت والات بصد بالا شد

برو ای ماه که خورشید زمشرق سرزد

بنشین فتنه که این چشم سیه پیدا شد

هر که انسان شد و نفس حیوانی بگذاشت

حور وغلمان سیر ماه ملک سیما شد

جای تو ای در یکتا صدف دیده کیست

ای بسا دیده که اندر طلبت دریا شد

در کلیسا و حرم شورو عجب دیدم باز

بر سر شاهد نادیده چرا غوغا شد

هر که آشفته صفت خار گلستان علیست

در گلستان جهان تازه گلی رعنا شد

شمارهٔ ۳۴۵

وصل می‌خواست دل و کار به هجر تو کشید

از گلستان وفا جز گل حرمان ندمید

هرکه یوسف به زر ناسره در مصر فروخت

گر بها جان کندش پس نتوان که خرید

گنج بی‌رنج میسر نشود گل بی‌خار

گر که با گنج بود مار که باید طلبید

برو ای عقل که بی‌عشق نشستن نتوان

به برای تیغ که از دوست نخواهیم برید

گر جهان آینه گردند نبیند جز یار

هرکه در آینهٔ دل رخ زیبای تو دید

وصف از شکر و حلوا نتواند گفتن

هرکه از آن لب شیرین سخن تلخ شنید

دوش چون جان به لبم بود لب او همه شب

امشب از حسرت آن لعل به لب جان برسید

غافل از حیله اخوان منشین ای یعقوب

گرگ از دشت برون آمد و یوسف بدرید

نه همین دل شده از ناوک مژگان تو خون

نیست یک مرغ که از تیر تو در خون نتپید

فرق در عاشق و زاهد که گذارد جز عشق

عشق تمییز دهد لاجرم از پاک و پلید

شمارهٔ ۳۴۶

نیمه شب آن مه چو از حجاب برآمد

عقل گمان کرد کآفتاب برآمد

کاوش مژگان چنان به سینه اثر کرد

کز گل قبرم پر عقاب برآمد

تا که گریزند مهر و ماه چو خفاش

پرده بیفکند و از نقاب برآمد

جوش‌زنان ریخت می ز چشم صراحی

آتش افروخته از آب برآمد

من پی قاتل دوان به شهر که ناگاه

ساعد سیمین به خون خضاب برآمد

باد به یک سو فکند زلف سیاهش

برق جهان‌سوز از سحاب برآمد

سیخ کبابش به دست بود و بیفکند

دود دل من چو از کباب برآمد

تازه جوانی ز سحر غمزه جهان سوخت

الحذر از جان شیخ و شاب برآمد

گو به فلاطون خم‌نشین که سحرگاه

صد خمم از جرعهٔ شراب برآمد

خواب حرام است و فتنه آمده بیدار

ترک سیه‌مست من ز خواب برآمد

نوبت سلطان غیب صاحب عصر است

شحنهٔ عدلش به احتساب برآمد

محتسب از حکم اوست خسرو ایران

زآن که جوان‌بخت و کامیاب برآمد

خاک شد آشفته لیک طایر روحش

گرد در او بام بوتراب برآمد

شمارهٔ ۳۴۷

خیل ترکان چو بشهر از پی یغما آیند

نه نهان از نظر خلق که پیدا آیند

هست در قتل خطا گردیتی اندر شرع

چو دیت هست بر این قوم که عمدا آیند

نعره از حلقه مستان چو بافلاک رسید

قدسیان از اثر نعره بغوغا آیند

زآن برآیند بگرد درو بامت مه و خور

که شب روز بکویت بتماشا آیند

از پی غازه رخساره خود حور العین

پیش خاک قدم تو بتمنا آیند

گردوبین نیست تو را دیده احول ایشیخ

کعبه و دیر بچشمان تو یکتا آیند

عرصه ی جز صف محشر تو بیار ای شوخ

تا شهیدان غم عشق تو آنجا آیند

شاهدان نور حقند و همه در پرده غیب

خنک آن روز که از پرده بصحرا آیند

زاهدان از پی احرام حرم در تک و پوی

بت پرستان پی تعظیم کلیسا آیند

من آشفته طلب کار در شاه نجف

که ملایک پی تعظیم هم آنجا آیند

شمارهٔ ۳۴۸

مرا تا نفس خود کامه گرفتار هوا ماند

شعاع شمع عشقم در درون دل کجا ماند

هوای ماهروئی در دل دیوانه جا کرده

که خورشید جهان تابش چو ذره در هوا ماند

زتنگی جهان شکوه کند درویش کی حاشا

دو روزی کس بزندان گر بحکم پادشا ماند

گرفتم از گل و سنبل تو را گلزار مشحون شد

برنگ و بو کجا ای باغبان بر یار ما ماند

اگر عشقت زند سیلی مگردان رخ زتأدیبش

قضا گر میزند چوگان کجا گو در قفا ماند

زهر بندم جدا آید نوای جان گزا چون نی

شبی کز آن لب شیرین لبان من جدا ماند

بنوشان زهرم و فحشی بگو از آن لب شیرین

که زهرم با لبت شهدست و دشنامت دعا ماند

مریض عشق جانانم خبر گردید یارانم

طبیبم گر بود لقمان که دردم بی دوا ماند

نصیحت گو کجا دارد خبر از حال آشفته

مگر آن دل که در زلفی بموئی مبتلا ماند

اگر با غمزه کافر زرخ پرده براندازی

کجا در پارس از زهاد یکتن پارسا ماند

علی را با دگر یاران توانی نسبتی دادن

توانی گفت گر بوجهل را بر مصطفی ماند

مگر گوساله ی زرین خدای خویشتن خوانی

مگر اعجاز را گوئی بسحر مفتری ماند

بیا ای جسم فانی شو بخاک آستان او

که تا دور فنای تو به دوران بقا ماند

شمارهٔ ۳۴۹

آنان که حجاب تن و جان را بدریدند

در پرده بجز شاهد جانانه ندیدند

پیمانه بدادند و قدح باز گرفتند

گفتند هنیئا لک و پاسخ بشنیدند

یک طایفه ی رشته تسبیح گرفتند

یک سلسله زنار و چلیپا بگزیرند

جمعی بخرابات بجامی شده آباد

قومی بمناجات مرادند و مریدند

بی سعی گروهی همه در کعبه مجاور

یک قوم طلبکار و بکعبه نرسیدند

اکسیر زخاک در میخانه گرفتیم

بیهوده کسان از زر و زیبق طلبیدند

نازم بخرابات که مستان خرابش

پیمانه و ساغر نه که خمخانه کشیدند

آنان که زدی دست ملامت بزلیخا

یوسف چو بدیدند همه دست بریدند

فوجی بتجمل کمر و تاج ستاندند

قومی زتغافل زسر خویش رمیدند

صد سلسله دل داشت بزلف تو نشیمن

مرغ دل آشفته چو دیدند پریدند

بر کس نسزد کسوت والای ولایت

این جامه ببالای تو از ناز بریدند

آنان که به تو دست خدا دست ندادند

رفتند و سر انگشت بحسرت بگزیدند

قومی که زتو روی باغیار نمودند

از کعبه به بتخانه آزر گرویدند

شمارهٔ ۳۵۰

این زنده‌رود دیده ز بس آب می‌دهد

ناچار هرچه هست به سیلاب می‌دهد

لنگر فکن به میکده این یک دو روز عمر

دوران چو کشتی تو به غرقاب می‌دهد

دل دردمند عشق و شفاخانه لبت

ما را دوا به شکر و عناب می‌دهد

خاریم ما به گلشن ایام و باغبان

ما را طفیل سنبل و گل آب می‌دهد

دریای حسن موج زد اندر کنار یار

نافش عیان نشانه ز گرداب می‌دهد

ترکی که گردم باده اغیار شد سرش

کی گوش دل به صحبت احباب می‌دهد

نازم به صیرفی خرابات کز کرم

مس می‌ستاند از تو زر ناب می‌دهد

باب الله است حیدر و شیخ از در غلط

ما را عبث نشانه به هر باب می‌دهد

شمارهٔ ۳۵۱

رندان خرابات در میکده بستند

رفتند بپای خم و آسوده نشستند

دیدند خمار من و یک جرعه ندادند

چون تو به دل عهد محبت بشکستند

در بند تعین همه بالاف تجرد

آزاد زخلقند و نه از خویش برستند

بشکسته بت و سبحه و زنار گسسته

چون نیک به بینی همه خود را بپرستند

از جام می سرخ ندیدند چو مستی

آن سبز گیا را زپی نشئه بجستند

درخرمن عقل و خرد و دین زده آتش

دود است که پیوسته بر افلاک فرستند

ابلیس به بینند و بگویند خدائی

زین قوم بپرهیز که مردود الستند

بیزار بود پیر خرابات ازینان

کازباده خرابند وز توحید نه مستند

آشفته تو و میکده و سر سلونی

غم نیست اگر بر تو در میکده بستند

شمارهٔ ۳۵۲

در همه عمر ار شبی وصل میسر شود

حیف ندارم گرم عمر بر این سر شود

هر که چو منصور رفت بر سر سودای حق

بر سر دارش چه باک گر زستم سر شود

آتش سینا بخواست کشته قبطی بسوخت

تا ارنی گو کلیم باز کجا بر شود

بوالعجب ای نور عشق تا تو کدام اختری

کز تو مه و مهر را چهره منور شود

خاک درمیکده مایه اکسیرهاست

هر که مس آنجا فکند لاجرمش زر شود

کعبه زلفین یار گو بدلم در مبند

بام حرم را به ببین جای کبوتر شود

آنچه تو خوانیش کفر غایت ایمان ماست

رانده مردود شیخ پیر قلندر شود

گوهر مقصود عشق زود بر آرد بکف

هر که در این بحر ژرف نیک فروتر شود

پیکر مطبوع دوست لایق تصویر نیست

بت بود و بشکنش هر چه مصور شود

اشک چو نیسان ببار هر شبه زابر مژه

تا که همه قطره ات لؤلؤ و گوهر شود

قدرت پروانه چیست پر زدن و سوختن

عاشق آتش بگو تا که سمندر شود

هر که بطوفان دهر عشق شدش بادبان

زآب کران تا کران پاش کجا تر شود

خصم اگر لشکری است دوستی شاه و بس

از تن روئین چه کم گردم خنجر شود

کوه گنه هیچ نیست بر دل آشفته بار

حیدر صفدر اگر شافع محشر شود

شمارهٔ ۳۵۳

عجب مکن گرت آن ترک سیم‌تن بکشد

بلی نسیم سحر شمع انجمن بکشد

چه باک دارد اگر صدهزار خون بخورد

بر او چه جرم اگر صدهزار تن بکشد

حذر ز مار دو گیسو و لعل ضحاکش

که دل ز خندهٔ شیرین آن دهن بکشد

زهی حریف که ماتم به بازی عشقش

که هم ببردنم او هم به باختن بکشد

شکر ز بوسه شیرین به کام خسرو رفت

به خنده‌ام لبت ای شوخ بی‌سخن بکشد

به غیر زلف تو کآمد کمند گردن بت

شنیده‌ای به چلیپا بتی وثن بکشد

چه مذهبش بود آن تُرک مست خون‌آشام

که شیخ و برهمن از قهر مرد و زن بکشد

به پاکدامنی او دو عالمند گواه

اگر به هر نفسی او دوصد چو من بکشد

به بزم شمع من آشفته گر برافروزد

سزد ز غیرت اگر شمع خویشتن بکشد

شمارهٔ ۳۵۴

دردیست غم عشق که درمان نپذیرد

بگذار مریض تو باین درد بمیرد

ناچار رسد مرگ بنی نوع بشر را

هر کس بود از حلقه عشاق بمیرد

بنمای بناصح خم زلفین چلیپا

تا خرده بسودا زدگان تو نگیرد

مجبول طبیعت بودش عشق حکیما

عاشق نتواند که نصیحت بپذیرد

آشفته و قلاشم و سر حلقه او باش

پرهیز بکن کاتش ما در تو نگیرد

زحمت چه بری کاتب اعمال که درویش

دامان علی را بصف حشر بگیرد

از جرم دو عالم چه غم ار بر تو نویسند

ایزد ز علی تا که شفاعت بپذیرد

شمارهٔ ۳۵۵

بده ساقیا باده زآن جام سرمد

که با عقل شد نفس سرکش ممهد

از آن می که تابد از او نورحیدر

از آن می که نازد باو شرع احمد

از آن می که آمد علی ساقی او

از ان می که سرخوش از او شد محمد

از آن می که نوشید شاه شهیدان

تأسی از او بر پدر کرد و برجد

از آن می که نوشید در نجد مجنون

بزنجیر دیوانگی شد مقید

کران تا کران مست از آن نشئه بینم

چه برو چه بحر و چه کوه و چه سرحد

برین تخت تکیه نکرده است عاقل

که جم جام بنهاد و کاوس مسند

گر آئی بیاید مرا عمر رفته

مگو نیست در دهر عمر معود

زمجد و بزرگی دوران تو بگذر

که گردی بروز قیامت ممجد

بآشفته زان جام وحدت ببخشا

که توحید گوید بتائید سرمد

بمیری دلا گر تو در حب حیدر

بمانی تو باقی به عالم مخلد

شمارهٔ ۳۵۶

خامه تا نقش تو مصور کرد

عشق بر حسن تو نماز آورد

همچو شیطان رجیم شد زازل

هر که بر خاک پات سجده نکرد

با تو زهر مذاب شیرین است

بی تو قند و شکر نشاید خورد

صدف بحر صنع را نازم

کاینچنین گوهر ثمین پرورد

گر زخار مژه نیندیشی

دیده فرشی براه تو گسترد

همه دلها گریخت در مویت

چشم مست تو بسکه عربد کرد

روی دلدار کی عیان بینی

تا نخیزی تو از میان چون گرد

قول ناصح چو باد و عشق آتش

آتشم کی زبان گردد سرد

آدمی کاو نه دوستدار علیست

آدمی روست نی زنست و نه مرد

طایف کعبه بی ولای علی

گو بگرد مقام و رکن مگرد

دل آشفته راست درد دوا

گو بمیرد طبیب از این درد

شمارهٔ ۳۵۷

هر که او را چشمه حیوان زکنج لب بجوشد

لاجرم خضر خط او دیبه خضرا بپوشد

گر بشیرت بوی پیراهن سوی یعقوب آرد

یوسف و مصر و رلیخا را بآن بو میفروشد

شمع گو چندان مپوشان چهره در فانوس از کین

تا بود پروانه را پر در وفا داری بکوشد

برنشین ای آه در دل برنشان این آب چشم

سوخته دودی ندارد پخته بر آتش نجوشد

من ز شوق مرتضی آشفته نالم تا بگویند

زآتش سودای گل بلبل به گلشن می‌خروشد

شمارهٔ ۳۵۸

تو آن نه ای که جفای تو دل بیازارد

هلاکت غم تو جان رفته باز آرد

بدهر چون شب هجر تو نیست پاینده

اگر هزار چو یلدا شب دراز آرد

چه حاجتست باکسیر کاوزرنابست

مسی که آتش عشق تو در گداز آرد

اگر که صرصر عشقت بباغ و دشت وزد

نه سرو کوه که باشد باهتزاز آرد

از آن بدار کند عشق تو سر منصور

که کشتگان تو در حشر سرفراز آرد

بیا و پرده برافکن بتا تو در فرخاز

که سومنات به پیش توبت نماز آرد

مگر مدیح علی مینوشت آشفته

که خامه اش همه اشعار دلنواز آرد

شمارهٔ ۳۵۹

تنگست حرم سر زخرابات برآرید

مستانه سرا زخرقه طامات برآرید

تا صومعه داران فلک را بنشانند

سرمست هیاهوی مناجات برآرید

سر بر در میخانه بسائید سحرگاه

تا روح صفت سر بسموات برآرید

زهاد زکین ریخته خون خم می را

ای باده کشان دست مکافات برآرید

این دفتر آلوده بمی رنگ کن امشب

گو سبحه و سجاده بهیهات ب رارید

از رخت وجودم بزدا رنگ تعلق

هان کسوتم از آب خرابات برآرید

آشفته علی حاصل نفی آمد و اثبات

عالم همه از نفی و زاثبات برآرید

شمارهٔ ۳۶۰

ساقیا زان می کهنه که مه نو سرزد

رفت غم پیک طرب حلقه زنو بر در زد

سفری شد صفر و ماه ربیع آمد باز

شد زره خار غم و نوگل شادی سرزد

بسته بد خون دو ماهه بگلوی مینا

ساقی از ماه نو امروز بر او نشتر زد

گردش جام طلب گردش گردون فانیست

غلط است اینکه کسی تکیه به هفت اختر زد

چار مادر بهل و هفت پدر و این سه پسر

صادر از کف بنهد عارف و بر مصدر زد

سعد و نحس زحل و مشتری از بیخبریست

باخبر باش که از نظره ساقی سر زد

ساقی آمد بصفا نقل و می و ساغر داد

مطرب آمد بنوا چنگ نی و مزمز زد

خوندل چند توان خورد در این دیر چو خم

خنک آن کاو زکف ساقی ما ساغر زد

یار بیرنگ برنگ دگر آمد در بزم

مطرب عشق در این پرده ره دیگر زد

بود آن ماتم از او شادی و عشرت هم از اوست

سرزد آن روز زتن باز بسر افسر زد

گاه در بتکده و گاه بدیر و بکنشت

گه حرم گه بمنی گاه ره مشعر زد

نیست از چشمه خورشید چو آگه ذره

لاف هرگز نتواند زشناس خود زد

ذات نشناخته پرداخت بتوصیف صفات

دید مظهر نتوانست دم از مظهر زد

همه جا سیر کنان گشت به تغییر لباس

خیمه سلطنت آنگاه در این کشور زد

طوس را پرتو او جلوه سینا بخشید

رب ارنی چو کلیم از همه عالم سر زد

سر زند کار الهی گهی از عبداله

چون نکو مینگری باز سر از داور زد

ساخته آشفته زخاک درت اکسیر مراد

سیم و زر ساخته و سکه تو برزر زد

شمارهٔ ۳۶۱

ماراست دوست یک دو جهان جمله دشمنند

یک سینه پیش نه همه گر تیر میزنند

ای سرو سرفراز که در باغ دلبری

آزاد خلق و دست تعلق بدامنند

بگذر بسومنات تو بت روی سیم تن

تا نقش بت زبتکده کفار برکنند

مرهم از آن دو لب مطلب دغدار عشق

کاینان بزخم خلق نمک میپراکنند

گفتم چه پیشه اند دو چشمت بغمزه گفت

ایشان برای کشتن مردم معینند

لبریز شد زباده عشق تو جام دل

بر گو بشیخ و شحنه که آن جام بشکنند

نام تو برد مطرب و در بزم صوفیان

من گوش بر سماع و همه چشم بر منند

آشفته احولان نشناسند سر حق

شاید اگر بدیده احمد نظر کنند

شمارهٔ ۳۶۲

شمعی چو تو میباید تا بزم بیاراید

شاید نبود گر شمع بیدوست نمی شاید

جز ماه رخت کآورد خال سیه هندو

هرگز نشنیدم ماه هندو بچه ای زاید

آئینه بکف دارد نه بهر خود آرائیست

خواهد دل خود از کف بیشایبه برباید

گر خواند و گر راند ور خود کشد و بخشد

سر بر خط فرمانم تا حکم چه فرماید

آنرا که سر انگشتان از خون شهان آلست

از خون من درویش کی پنجه بیالاید

هر جا که بود دلبر ما راست بهشت و حور

بیدوست بهشت و حور ما را بچه کار آید

مجنون نکند میلی دیگر برخ لیلی

بی پرده بحی یارم رخساره چو بنماید

صیدی چو کشد صیاد ناچار بر او بخشد

فریاد که ترک ما بر کشته نبخشاید

ای خضر خدایت داد چون آب بقا در دست

یکجرعه بمسکینان کاین عمر نمی پاید

اسرار می و مستی آشفته زمستان پرس

مستانه بیا کاین جا هشیار نمیباید

دارم بدل ایساقی بس عقده لاینحل

جز دست علی یا رب این عقده که بگشاید

شمارهٔ ۳۶۳

آئی چو در قیامت محشر بهم برآید

از شعله وجودت دود از عدم برآید

کوی تو گر بکاوند از نقش پای عشاق

تا هفتمین زمین هم نقش قدم برآید

گفتی که دم فروبند تا کام گیری از من

لب بسته ام زشکوه ترسم که دم برآید

میگفت پیر دهقان با عاشقان که هرگز

نخل و فامکارید کز او ندم برآید

رسوا شدیم و شادیم زیرا که در حقیقت

رسوائی آورد عشق شادی زغم برآید

رحمی به نیم جانم ای شخ کمان خدا را

گر تیر تو براید جان نیز هم بر آید

پیران برای تعظیم خم کرده پشت پیشت

با سر پی سجودت طفل از رحم برآید

غیر از علی در امکان آشفته کس ندیده

کز حادثی بدوران فعل قدم برآید

آتش بعالم افتاد از آتش درونم

نبود عجب کزاین سوز دود از قلم برآید

شمارهٔ ۳۶۴

بلا مفتون بالای تو باشد

قمر روی دل آرای تو باشد

اگر سروی رود یا مه بگوید

توان گفتن که همتای تو باشد

گرفتم عکسی از روی تو بگرفت

کی آئینه بسیمای تو باشد

اگر زیبا بود حور بهشتی

کجا چون روی زیبای تو باشد

چو صبح ار از افق چهره نمانی

همه آفاق یغمای تو باشد

فلک گرچه بگردش هست مجبور

نمی گردد اگر رأی تو باشد

تو مغروری بحسن خویش امروز

دلم در فکر فردای تو باشد

مخوان آشفته را دیوانه ایزلف

که آشفته زسودای تو باشد

تو ای دست خدا از خاک بردار

سری کو وقف در پای تو باشد

شمارهٔ ۳۶۵

کسی سر از قدم یار برنمی‌گیرد

که جان دهد دل از این کار برنمی‌گیرد

تو برق عالم اسراری و عجب که ز تو

شرر به پرده اسرار برنمی‌گیرد

عبث به چشم تو گفتم که خون خلق مخور

که مست عادت هشیار برنمی‌گیرد

به تن چو بار گرانست جان بگو جانان

چرا ز دوش من این بار برنمی‌گیرد

بزن تو تیغ به سر مدعی که من سپرم

به تیغ یار دل از یار برنمی‌گیرد

چرا که سوز درونست همچو شمع به دل

عجب که شعله به یک بار برنمی‌گیرد

مگو که کشته تیغ تو جان به سختی داد

که دل ز لذت دیدار برنمی‌گیرد

اگر به دوزخ آشفته را بسوزانی

که دل ز حب ده و چار برنمی‌گیرد

شمارهٔ ۳۶۶

تا غمزه ات شبیخون در کشور سکون زد

چون غرقه مردمک دوش غوطه بموج خون زد

عقلم زسر گریزان جسمم چو شمع سوزان

عشق آتشی فروزان در پرده درون زد

شد چهره زعفرانی اشکم شد ارغوانی

تا عشق نغمه سازم در سینه ارغنون زد

کردی بحی تجلی روزی زروی لیلی

مجنون به نجد از وجد لابد دم از جنون زد

در لامکان نگنجد کس را مکان خدا را

فراش عشق آنجا خیمه بگو که چون زد

عشق است و بس که ریشه از کوه کند فرهاد

عشق است و بس که تیشه بر طاق بیستون زد

در طور عشق حیدر آشفته سوخت چون خس

جان شد نثار جانان خرگه زتن برون زد

شمارهٔ ۳۶۷

هر کرا عشق نهانی به زبان می‌آید

شمع‌سان آتش پیدایش به جان می‌آید

باغبان را خبری می‌دهد و گلچین را

عندلیبی به گلی گر به فغان می‌آید

هرکه او حالت طوفانی عشق تو بدید

حاش لله که ز دریا به کران می‌آید

هرکه در دوست شود فانی و هستی بنهد

نه از او نام بیابی نه نشان می‌آید

تا که در قصد که و خون که خواهد خوردن

ترک چشم تو که با تیر و سنان می‌آید

لذتی دیده از آن ابرو و مژگان که دلم

پیش آن تیر و کمان رقص‌کنان می‌آید

صیدی ار چاشنی از تیر و کمان تو برد

جان به کف از پی آن تیر و کمان می‌آید

همه دانند که من کشته چشمان توام

ناوک تیر نظر گرچه نهان می‌آید

به یکی حمله به هم بشکنم از صولت عشق

گر بر زمم سپه هردو جهان می‌آید

من که باشم که ز ذات تو بگویم سخنی

وصف رویت به حکایت به زبان می‌آید

آتشی داشت حدیثی که به دفتر بنوشت

کلک آشفته که دود از سر آن می‌آید

هر کرا بنده بخوانی تو که دست ازلی

عارش از خواجگی کون و مکان می‌آید

چه شود گر سگ خویشش شمری ای مولا

زآنکه بر درگه تو روز و شبان می‌آید

شمارهٔ ۳۶۸

بجز از لب تو پسته بجهان شکر نریزد

بجز از قد تو از سرو عبیر تر نریزد

نه همین بلعل شیرین خط سبز برفشاند

به شکر لب تو طوطی نبود که پر نریزد

سر خود نهاده آشفته براه زلفت آری

چو بصولجان رسد گوی چگونه سر نریزد

زحدیث درد هجران بنویسم ار حدیثی

نبود شبی که کلکم بورق شرر نریزد

من خاکی ار زحیدر نکم طمع نشاید

که سحاب آب بر گل نتواند ار نریزد

اسدالله آنکه نامش چو برند در نیستان

نشود که پنجه از بیم ز شیر نر نریزد

شمارهٔ ۳۶۹

طرب ایبلبلان بهار آمد

شاخ گل در چمن ببار آمد

حشمت گل شکست شوکت خار

دی برون رفت و نوبهار آمد

زاغ در باغ گو مکن غوغا

نوبت غلغل هزار آمد

آب تبت ببرد خاک چمن

ناف گل نافه تتار آمد

نرگس از سر نهاد خواب و خمار

ساقی لاله میگسار آمد

سرو طوبی و گلبنان حورا

سلسبیل آب جویبار آمد

خاک نو کرد جامه نوروز

جامه نو کن که کهنه عار آمد

خاتم جم زدست اهرمنان

در کف شاه تاجدار آمد

صاحب تاج هل اتی علی آنک

کار فرمای ذوالفقار آمد

دل آشفته با هزاران غمم

در چنین روز کام کار آمد

شمارهٔ ۳۷۰

عاشقی را کز لب لعلی شرابش می‌دهند

از دل بریان خود لابد کبابش می‌دهند

هر دلی کاو چنگ زد در تار زلف مهوشان

گوشمال از دست‌ها همچون ربابش می‌دهند

هرکه گستاخانه ارنی گوی شد در طور عشق

لن ترانی چون کلیم آخر جوابش می‌دهد

حبذا نقشی که بندد خامه بیرنگ عشق

همچو چشم من ثباتی اندر آبش می‌دهند

عاشقان تا باز نشناسند خون خود به حشر

در سرانگشت بتان رنگ خضابش می‌دهند

ذره‌ای کاندر هوای مهر رویت رقص کرد

حکم بر تسخیر ماه و آفتابش می‌دهند

هر کرا در کف بود خاک در پیر مغان

می‌ستانند و به منت زر نابش می‌دهند

هرکه باشد حب حیدر در دل او بی‌حساب

ایمنی از پرسش روز حسابش می‌دهند

جا کند آشفته‌وَش هرکس به کوی مرتضی

کسی ستاند گر بهشت هشت بابش می‌دهند

شمارهٔ ۳۷۱

نیک باشد هر آنچه یار کند

عاشق این قول اختیار کند

مار ضحاک و جادوی بابل

پیش زلف تو زینهار کند

با تو گل روست احتمال رقیب

بلبلی شکوه کی زخار کند

هر کرا عقل و دین بسودا رفت

گرنه عاشق شود چکار کند

آهوی جان شکار چشمانش

بنظر شیر را شکار کند

جرعه ای از شراب خانه عشق

رفع درد سر خمار کند

بگشا لب برفع شک حکیم

تا به این نقطه اختصار کند

شمارهٔ ۳۷۲

جان میدهم بسوغات باد ار پیامت آرد

کاین جان بپای جانان قدر اینقدر ندارد

در نوبهار عشقت ابریست بی طراوت

تا ابر دیدگانم بر نوگلی نیارد

هر کاو که عکس ساقی در جام می ببیند

سر را زپای مینا چون جام برندارد

آن خورده زخمه عشق وان دیده جلوه حسن

گر مطربی بنالد یا بلبلی بزارد

جز زان لبان نوشنی مرهم کجا پذیرد

داغی که لاله روئی در سینه ای گذارد

نخل وجود ما را جز غم ثمر نباشد

حاشا که نخل حرمان جز این رطب برآرد

هر کو که دید چوگان آن زلفکان فتان

چون گو سر از ارادت در پای او سپارد

دنیا بخاک کن پست بر آخرت فشان دست

آشفته مستی عشق بنگر چه نشئه دارد

جز بر علی و آلش دیگر نظر حرامست

عاشق چو گشت صادق دل بر تو می گمارد

شمارهٔ ۳۷۳

اگر جانان زدر آید چه اندیشه زجان باشد

که جان در مجلس جانان متاعی رایگان باشد

توئی با طلعت زیبا درون جامه دیبا

که حورا در حریر است و پری در پرنیان باشد

چو خم عمریست در میخانه عشق تو پابرجا

مدامم خون دل در جوش و مهرم در دهان باشد

مبادا که زاسرار دل من چشم غمازم

همان بهتر که راز عشق از مردم نهان باشد

مقام عشق را گفتن نباشد حد من اما

همیدانم که عرشش فرش راه آستان باشد

سری در پای تو کردم مباد آندم که برگردم

روان پایم بسر برنه که مقصود روان باشد

من اندر دجله ی غرقم که بگذشت آب از فرقم

چو پیکانم بدل جا کرد کی بیم از کمان باشد

مرا آن ماه گل رو زینت ایوان بود امشب

که گوید گل ببستانت و مه در آسمان باشد

معلق تریکی کوه و دگر آویزه دلها

همین فرقت زموی فرق تا موی میان باشد

بگفتم تا تنی دارم بود شوقت چو جان در تن

غبار تن هوا بگرفت و شوقم همچنان باشد

شمارهٔ ۳۷۴

عشق نگوئی که بر قرار نماند

حسن تو چون دید مستعار نماند

بلبل شیدا بنه هوای گل از سر

کاین گل و این باغ و این بهار نماند

گر بکشی تیغ امتحان تو بمیدان

عاشق تو جز یک از هزار نماند

پنجه که گفتی کنمن بخون تو رنگین

کودکی و عهدت استوار نماند

زآه من ای آینه بیا و بپرهیز

تا که برخساره ات غبار نماند

گر بچمد سرو قد تو بگلستان

سرو باین ناز و اعتبار نماند

پرده فروهل بتا زروی نگارین

تا که جهانت بانتظار نماند

محو نگردد نشان کشته عشقت

نقش انا لحق بجا و دار نماند

خط تو دارد نشان زلشکر حسنت

وه که بدست کس اختیار نماند

بی دهنت نیست نقل عیش مهیا

بی لب تو باده خوشگوار نماند

راست چو تیغ شهست آن خم ابرو

کش تنی اندر بکارزار نماند

شاه ولایت چراغ راه هدایت

آنکه جز او کس بکردگار نماند

ساغری آشفته وار کش زشرابش

تا بسرت دردی از خمار نماند

شمارهٔ ۳۷۵

شکر از لعل تو گفتم که نشانی دارد

کی چو آن لعل شکربار بیانی دارد

وعده وصل بفردا دهدم پنداری

باز بر هستیم آنشوخ گمانی دارد

هوس جنت فردوس ندارد فردا

هر که در میکده امروز مکانی دارد

نه عجب سوختن خرمنش از آتش شوق

هر که همخانه بخود برق یمانی دارد

هدف تیر نظر کاش کند مرغ دلم

ترک مست تو که در دست کمانی دارد

جز زسرو قد تو از همه قید آزاد است

هر که قمری صفت از عشق نشانی دارد

سرو پیش قد تو جلوه تواند حاشا

یا که پیش لب تو غنچه دهانی دارد

کرده طی در قدم اول جولانگه عمر

توسن عشق چه بگسسته عنانی دارد

همه شب در غم هجران جمالت چون شمع

سوزد آشفته و پرشعله زبانی دارد

شمارهٔ ۳۷۶

اگر آن ترک سیه‌چشم به شیراز آید

بختِ برگشتهٔ عُشّاق ز در باز آید

هر که منصورصفت جا به سر دار گزید

در میان صف عشاق سرافراز آید

هر کجا ماه‌رخی چهره فروزد چون شمع

دل سراسیمه چو پروانه به پرواز آید

در جنون نیک سرانجام بود چون مجنون

هر که در مکتب عشق تو زآغاز آید

نشنوی وصف گل الا به چمن از بلبل

گرچه هر مرغ در این فصل نواساز آید

به هوای گل رویت همه شب مرغ دلم

همره مرغ سحرگاه به آواز آید

خون بسی خورد دل و کرد نهان قصه عشق

می‌ندانست که چشم تر غماز آید

شمارهٔ ۳۷۷

گر سرو چو بالای تو چالاک نباشد

ور گل چو جمال تو طربناک نباشد

بیباک بود ترک بخونریزی مردم

چون ترک سیه مست تو بیباک نباشد

ناپاک بود اهرمن جادوی رهزن

چون غمزه خونریز تو ناپاک نباشد

چون آینه در بزم صفا پاکدلی نیست

لیکن چو دل اهل نظر پاک نباشد

تا چشم تو از زلف بر آویخت کمندی

سر نیست که در آن خم فتراک نباشد

این حسن و صباحت زگل باغ ندیدم

وین لطف سخن در مه افلاک نباشد

دل نیست که از حسرت آن غنچه خندان

چون گل ببرش سینه صد چاک نباشد

در ساحت میخانه مجو یکدل ناشاد

هر کس ببهشت آمد غمناک نباشد

آن میکده فیض در شاه ولایت

کادم نه که بر درگه او خاک نباشد

آن خسرو اقلیم خلافت که بجز او

کس وارث شاهنشه لولاک نباشد

آشفته بگلزار ولای تو در آویخت

در باغ نشاید خس و خاشاک نباشد

شمارهٔ ۳۷۸

با قامت تو باغبان سرو صنوبر برکند

با عارضت حور جنان از خویش زیور برکند

ترک کمان کرده بزه پوشیده از خطت زره

تا جوشن اندر داوری از طوس نوذر برکند

اختر شناس ار اختری با تو نماید هم سری

با گز لک غیرت چو خور او چشم اختر برکند

ای ماه و خور هندوی تو جانها اسیر موی تو

در صولجان دل گوی تو کی شوقت از سر برکند

بنمای چشم و زلفکان بر باغبان در بوستان

تا ضیمران بیرون کند وز ریشه عبهر برکند

آن طاق ابرو را ملک تا بر سما برد از سمک

نقاش قدرت از فلک نقش دو پیکر برکند

کی عقل داند جای تو کانجا که ساید پای تو

رفرف بماند از تک و جبریل شهپر برکند

آشفته را کو سایه ای از آفتاب محشری

گر خیمه رحمت نبی از صحن محشر برکند

شمارهٔ ۳۷۹

پیر میخانه چرا دوش مرا بار نداد

خامیم دید وز آن آب شرربار نداد

شاخ امید که از رشحه خم خرم بود

اندرین فصل بهارم زچه رو بار نداد

اثر نیک و بدی ها بنهاد من و توست

ساقی دور کرا باده بمعیار نداد

من بی پا و سرو طوف حریمش هیهات

بس کلیم آمدش و راه بدربار نداد

بار زلفین تو گفتم که زدل بردارم

دست و پاها زدم وباز دلم بار نداد

نافه مشک بود خشک که از چین و ختاست

این چنین مشک طری آهوی تاتار نداد

شکوه از شیخ و برهمن بکه گویم چکنم

آن براند از حرمم این ره خمار نداد

کیست در میکده یا رب که شکوهش امشب

مست را راند زدر راه به هشیار نداد

لعل ضحاک چه خونها که زهر دیده بریخت

زلف چون مار دلی نیست که آزار نداد

طوق کافر نشد و زینت دست مسلم

رشته تا زلف تو بر سبحه و زنار نداد

کی سلیمان شدیش زیر رنگین ملک جهان

تا باو لعل لبت خاتم زنهار نداد

بجز از احمد و حیدر که دو نور احدند

راه کس را به پس پرده اسرار نداد

کرده انکار خدائی و نبوت بیقین

هر کسی او بولای علی اقرار نداد

باری آشفته تو را دست بگیرد حیدر

راند گر شیخت و خمار گرت بار نداد

تا دم روح فزایش مدد روح نشد

دم عیسی اثری بر تن بیمار نداد

شمارهٔ ۳۸۰

خوابم چو با خیال جمالت یکی شود

بر دیده هرمژه زغمت ناوکی شود

آنرا که غوص لؤلؤئی اندر نظر بود

بحر محیط در نظرش اندکی شود

گو دیده دوبین بکند یار متحد

تا این دوئی بچشم حقیقت یکی شود

خلقی اگر زجوهر فردند در گمان

زاهل یقین زلعل تو رفع شکی شود

آشفته چون بطفلی پیری ندیده ای

پیرانه سر دلیل رهت کودکی شود

عاقل بکیش عشق زدیوانگان بود

هر کاو که یافت ذوق جنون زیرکی شود

درویش را زکسوت فقراست سلطنت

خاک در علی به سرش تاجکی شود

شمارهٔ ۳۸۱

آندم که زنم از عشق فرخنده دمی باشد

در دادن سر ما را ثابت قدمی باشد

شایسته درویشان افتاده ملامتها

خاصه که دل درویش با محتشمی باشد

نه بتکده تنها شد جای صنم چینی

مقبل بود آن کعبه کاو را صنمی باشد

چشم تو خطا نبود گر میرمد از زلفت

آهوی خطائی را از دام رمی باشد

در ملک وجودت نیست راهی بسوی کعبه

خوش آنکه بفرمانش ملک عدمی باشد

زیر علم حیدر بردیم پناه آری

هر کس بتمنائی زیر علمی باشد

شاید که زند آبی بر آتش دل گاهی

چون دیده عاشق را پیوسته نمی باشد

فرخنده سری باید شایسته سودایت

خرسند دلی کاو را از عشق غمی باشد

زخمه خورد از مژگان مسکین دل آشفته

چون بربطش از ناله تا زیر و بمی باشد

حاشا که هلد افغان تا میزندش چوگان

دانی که دهل یکدم خاموش نمیباشد

شمارهٔ ۳۸۲

المنة لله که شب هجر سرآمد

خورشید مراد از افق وصل برآمد

گر دور بود منزل و ور راه خطرناک

غم نیست که لطف خضرم راهبر برآمد

بسمل شده امروز بداندیش و نماناد

آن تیر دعای سحری کارگر آمد

چونسوخت سراپای تو ایشمع زآتش

از سوزش پروانه ات آنگه خبر آمد

پرواز نکرده نکند شمع هلاکش

از حق مگذر دشمن پروانه پر آمد

میخور که زپا محتسب شهر در افتاد

آنروز که میخواره غمین بود سر آمد

بیدادی اگر رفت بتو هیچ عجب نیست

بس داد که از دست تو بر دادگر آمد

آن نخل که از خون دل ما شده سیراب

اکنون به رطبهای عجب بارور آمد

در خواب سر زلف تو آشفته مگردید

کامروز ز هر روزش آشفته‌تر آمد

شمارهٔ ۳۸۳

هر که در گلشن دل سرو سمن بردارد

بایدش دل زگل و سرو سمن بردارد

حالت بسمل عشق و مژه فتانش

داند آن خسته که دل برسر خنجر دارد

کرده چون پهلوی دارا دل مجروهم چاک

آنکه ابروی چو شمشیر سکندر دارد

نبود آرزوی کوثر و حورش در دل

آنکه دلبر ببرو باده بساغر دارد

تاج جمشید بسرکی نهد و افسر کی

هر که از خاک در میکده افسر دارد

کار ناصح بسر زلف تو افتادی کاش

تا بدیدی دل آشفته چه بر سر دارد

شمارهٔ ۳۸۴

تنها نه ترک بچه من تندخو بود

این خوی تند لازم روی نکو بود

بلبل زدرد تست گل آگه فغان مکن

آن به که کار عاشق بی گفتگو بود

با رنج باد بیزن وجور شکرفروش

سازد مگس گرش بشکر آرزو بود

خاک کدام باده کش پاک طینت است

کاندر سرای باده فروشان سبو بود

زین ره گذشت محمل لیلی چو برق دوش

مجنون عبث ببادیه در جستجو بود

گفتم تو سیم تن زچه سنگین دلی بگفت

سنگین دل است هر کس آئینه رو بود

از زلف خویش حالت آشفته بازپرس

کاو باخبر زحال دلم مو بمو بود

گفتم مگر بزخم درون مرهمی نهم

پیکانت آن نکرده جای رفو بود

ای سرو با قدش چه زنی لاف همسری

کاو در خرام و پای تو در گل فرو بود

شمارهٔ ۳۸۵

ترک من چون سر آن زلف معنبر شکند

قیمت مشک ختا رونق عنبر شکند

در بهشت رخت از لعل تو ساقی گردد

در بهشت ابدی رونق کوثر شکند

عاشق خاص بود محرم خلوتگه یار

این مقامی است که جبریل در او پر شکند

همچو خورشید که خیل مه و سیاره شکست

مه من دستگه خسرو خاور شکند

ترک چشم تو ندانم که چه مذهب دارد

که خورد خون مسلمان دل کافر شکند

گر برد نقش رخت تحفه کس از فارس بچین

مانی ازخجلت خود خامه بدفتر شکند

این غزل خواند اگر مطرب خوش نغمه بهند

هیچ طوطی نکند میل که شکر شکند

بسته از شش جهتم خصم چو مژگان بتان

مگرش تیغ کج فاتح خیبر شکند

وصی و بن عم و داما نبی شیر خدا

که بشمشیر دو سر فرغظنفر شکند

زشرف پای گذارد بسردوش نبی

تا بت آذری از بام حرم برشکند

کرده بر گردن خود طوق سگش آشفته

تا که از فخر به سر افسر قیصر شکند

شمارهٔ ۳۸۶

اگر آه مرا اندر شب هجران اثر باشد

کفایت خرمن کون و مکان را یک شرر باشد

ندیدی حالت یعقوب و حسن ماه کنعان را

جفاکار است و زیبارو اگر چه خود پسر باشد

دهان بگشا و حرف قتل عاشق در میان آور

که تا معلوم گردد کت دهان هست و کمر باشد

قدت را سرو گفتم لیک حیرانم که در بستان

ثمرکی سرورا عناب و بادام و شکر باشد

نیارد منع عاشق از نظر بازی آن منظر

نصیحت گو اگر از زمره اهل نظر باشد

تراکت غنچه وش پرخنده لب باشد نه ای عاشق

نشان عشاق را لبهای خشک و چشم تر باشد

مکن از من دریغ ای باد خاک مقدم او را

که خاک پای او آشفته را کحل البصر باشد

شمارهٔ ۳۸۷

برون از دیده غواص صد دریای خون آمد

که تا یک گوهر ارزنده از دریا برون آمد

زبس دلهای خونین کرده جا در نافه زلفش

عجب نبود گر از آن موی مشکین بوی خون آمد

مگر زلف نژند تو کمند خاطر من شد

که هر جا میکشد دل در قفایش بیسکون آمد

مرنج از راستی کز سرو موزون بر بیالائی

بمه سنجیده ام حسن رخت صدره فزون آمد

زکف شد دامن دلدار اکنون باد در دستم

چها زین پس بمن یا رب زبخت واژگون آمد

چگونه ره برم در شام هجران بر سر کویش

اگر نه بوی زلف عنبرینش رهنمون آمد

اگر دیوانه زنجیر زلف آن پری روئی

برت آشفته صد مجنون پی درس جنون آمد

شمارهٔ ۳۸۸

اگر آن ماه پیکر پرده از رخسار برگیرد

زخجلت ابر را خورشید چون معجر بسر گیرد

چو گو افتاده ام اندر سم گلگون سمند او

مگر چوگان زلفش روزیم از خاک برگیرد

برآید آتشین آهم گر از دل در شب هجران

از آن ترسم که آتش در تمام خشک و تیر گیرد

عجب نبود بباغ ار میوه خونین ببار آرد

نهالی کاو زسیلاب سرشک من ثمر گیرد

اگر ریزد بعمان قطره اشکم عجب نبود

صدف کز شاخ مرجان بار نه عهد گهر گیرد

کشم هر چند جور از یار ما فارغ از رشکم

خنک آن کاو که چون من دلبر بیدادگر گیرد

متاع حسن کاسد شد که سر زد خط زرخسارش

کسادی آرد آری هاله چون گرد قمر گیرد

بگو دیوانه ای دیدم گسسته سلسله شیدا

گر آن زنجیر مو از حال آشفته خبر گیرد

شمارهٔ ۳۸۹

عاشقان را بسر ار تیر بلا میبارند

جانب دوست همان به که فرونگذارند

ایدل آنانکه میسر شدشان ملک یقین

چون خلیل آتش افروخته گل انگارند

از چه رحمی بدل خسته عاشق نکند

هر دو چشم تو که همچو دل بیمارند

به که چون گوی فتد در خم چوگان اجل

آن سری کز شعف اندر قدمت بسپارند

تا قیامت مه و خور پرده زرخ برنکشند

پرده از روی نگارین تو گر بردارند

پرده بردار زرخ ایگل رعنا در باغ

که عروسان چمن میل تماشا دارند

گذری کن سوی گلزار که سرو و شمشاد

پیش قد تو کمر بسته و خدمتکارند

خار و گلچین شده همدست در این باغ بهم

خاطر بلبل دلسوخته میآزارند

سر نهاده بسر دست بکوی خوبان

مگر آشفته سگ خویش مرا بشمارند

شمارهٔ ۳۹۰

دل سودازده را کار به سامان نرسد

تا مرا دست به آن زلف پریشان نرسد

دل من تنگ و غم هجر فراوان چه کنم

گر بامداد من آن دیده گریان نرسد

گر بدامان نرسد دست منت نیست عجب

دست درویش همانا که بسلطان نرسد

هر چه را مینگرم هست بعالم پایان

شب هجر از چه ندانم که بپایان نرسد

چشم یعقوب سفید است ببیت الاحزان

آه اگر قافله مصر بکنعان نرسد

کی صدف حامله لؤلؤی لالا گردد

شب گر از چشم ترم اشک بعمان نرسد

سیل اشکم شده پیوسته بهم در شب هجر

عجب ار قامت این موج بطوفان نرسد

هر چه چون گوی بمیدان طلب گردیدم

دست من در خم آنزلف پریشان نرسد

بهر آشفته مبر زحمت بیهوده طبیب

درد عشق است همان به که به درمان نرسد

شمارهٔ ۳۹۱

دوستان دلبر بدست افتاد دستی برزنید

زآن می کهنه بیارید و زنو ساغر زنید

دست افشان پای کوبان بذله سنج و نغمه خوان

چشم بگشائید و قفل آهنین بر در زنید

جان سپند آسا زشادی بر سر آتش نهید

وز شرار شوق شعله در دل مجمر زنید

مطربان دفها بکف آرید با ضرب اصول

چنگ اندر چنگ نای و بربط و مزمر زنید

از برای استراق سمع گر آید رقیب

از شهاب ثاقب آهش بجان آذر زنید

گر بگردد گرد خانه نیمشب میر عسس

سنگها از توبه بشکسته اش بر سر زنید

از نوای کوس شادی گوش گردون کر کنید

تیر آه آتشین دردیده اختر زنید

کشور دل را چراغان کرده از انوار دوست

خطبه ها خوانده بنامش سکه ها برزر زنید

صحن مسجد را زآب باده شست و شو کنید

شیخ را آتش بزرق و خرقه و دفتر زنید

حلقه زلفش بجای حلقه کعبه بدست

در دل شب صبح جویان حلقه ای بر در زنید

یعنی ازکون و مکان یکسر بگردانید رو

همچو آدم تکیه بر خاک در حیدر زنید

هان و هان این موهبت را ما و تو در خور نه ایم

بوسه ای بر خاک سلیمان و در قنبر زنید

تا نیفتد دیگ سودای غم عشقش زجوشن

آتش آشفته را پیوسته دامن برزنید

شمارهٔ ۳۹۲

زیبا صنما این همه زیبا نتوان بود

رعنا پسرا این همه رعنا نتوان بود

در حسن زنی نوبت یکتائی و وحدت

آخر نه خدائی تو و یکتا نتوان بود

گر خود ملکی از چه مجاور بزمینی

گر حوری و غلمان که بدنیا نتوان بود

ترکان همه خونریزو ندارند محابا

لیکن چو تو بی خوف و محابا نتوان بود

از نخل تو تا چند نچیدن رطب وصل

عمری بتماشا و تمنا نتوان بود

بر کوه نهی بار غم عشق بنالد

بالله که چون کوه توانا نتوان بود

چون دیگ زند جوش اگر دل عجبی نیست

آسوده بر این آتش سودا نتوان بود

گر سرو سهی بالا ور ماه تمام است

هرگز که باین چهره و بالا نتوان بود

دارند بتان ناخن مخضوب زحنا

با پنجه سیمین مهنا نتوان بود

گیرم که شوی رستم دستان بشجاعت

مانند علی والی و والا نتوان بود

آشفته شکر ریز شدی زآن لب شیرین

گویا چو تو ای مرغ شکر خا نتوان بود

شمارهٔ ۳۹۳

چو یاد زلف توام در ضمیر می‌آید

ز گفته‌ام همه بوی عبیر می‌آید

تو آهوی ختنی یارب این چه افسونست

که شیر بیشه به دامت اسیر می‌آید

به سنگ خاره کند رخنه ناوک مژه‌ات

چو سوزنی که برون از حریر می‌آید

میان خیل بتان شهسوار کَج‌کُلَهَم

چو در میانه لشکر امیر می‌آید

ز خون حلق من ای ترک شخ کمان بگذر

که صیدهای چنین کم به تیر می‌آید

به غیر آینه کآن هم رخ تو عاریه کرد

کجا تو را بدو عالم نظیر می‌آید

اگر به کوی تو آشفته شکسته پرم

ولی ز گلشن خُلْدَم صفیر می‌آید

دوباره مانی اگر نقش صد نگار کند

کجا چو نقش رخت دل‌پذیر می‌آید

سواره تیغ به کف می‌رسد پی قتلم

چو آن بلا که ز بالا به زیر می‌آید

شمارهٔ ۳۹۴

دلبر از کین بنگر با من دلداده چه کرد

غم آن سرو سهی با دل آزاده چه کرد

گر مرا خرقه برهن می نابست چه باک

زاهد شهر ندانی که بسجاده چه کرد

زده از مشگ ختن خال معنبر بر گل

بنگر این نقش که با آینه ساده چه کرد

دل که دیوانه و زنجیری او نیست کجاست

چابکی بین که بیک جلوه پریزاده چه کرد

ساقی از بوی میش کرد مرا آشفته

با حریفان بنگر نشئه آن باده چه کرد

شمارهٔ ۳۹۵

زآن غنچه که از پرده به یک بار برآمد

گلزار به جوش آمد گل زار برآمد

کردند ز گل دوری مرغان گلستان

تا آن گل نوخیز به گلزار برآمد

بیزار شد از سرو چمن قمری خوشخوان

تا با قد چون سرو به رفتار برآمد

بس خرقهٔ پرهیز که شد در گرو می

سرمست چو از خانهٔ خمّار برآمد

عاقل نتوان جُست دگر در همه آفاق

تا در نظر خلق پری‌وار برآمد

تسبیح به خاک افکن و سجاده به می شوی

کان مغبچه با زلف چو زنّار برآمد

صوفی که بُد از زرق رخش زرد همه عمر

از میکده با چهرهٔ گلنار برآمد

آورد پشیمانی بیع مه کنعان

تا نقش بدیع تو به بازار برآمد

آشفته چو آن زلف سیه دید به دل گفت

این مشک کی از طبلهٔ عطار برآمد

شمارهٔ ۳۹۶

آن دو چشم تو که در زیر دو ابروی خمند

چون دو مستند که پیوسته پی قصد همند

چشم‌هایت ز نگه وآن دو لبان از خنده

آفت خیل عرب فتنهٔ ملک عجمند

شبنم‌آسا برِ خورشید جمالت عدمند

مه و خورشید که در منطقه ثابت‌قدمند

خضر عهدند و جوان بخت و ندیده ظلمات

سبزهایی که به گرد لب نوشت بدمند

صوفیانی که به ذوق تو به وجدند و سماع

فارغ از زمزمهٔ مطرب و از زیر و بمند

آه از آن ترک کمانکش که قدر انداز است

حذر از آن دو خم زلف که پرپیچ و خمند

بی وجود تو مرا زندگی آن سان تنگ است

که برم حسرت از آنان که به خواب عدمند

چه عجب الفت چشمان تو با مرغ دلم

وحشیان هیچ ز دیوانه شنیدی برمند

نه زیاد است به سوداش اگر سر دادم

خوب رویان وفا پیشه ندانی که کمند

پی نبرده به گلستان تو چون آشفته

به عبث بیهده جمعی پی باغ ارمند

شمارهٔ ۳۹۷

از مردم چشم تو دل زلفت به یغما می‌برد

جان دستمزد آن دزد را کز دزد کالا می‌برد

ترکی که از ملک دلم طاقت به یغما می‌برد

ترک نگاهش یک‌تنه یغما ز تن‌ها می‌برد

از غمزه غارتگرش یرغو به سلطان می‌برم

بی‌باک بین کز چابکی دل بی‌محابا می‌برد

گفتم به خالش کی سیه بگریز از این آتشکده

گفتا در آتش جایگه هندو به عمدا می‌برد

زلفش شکن اندر شکن چشمش به قصد جان من

این جادو و آن راهزن یا می‌کشد یا می‌برد

دل گبر و وی زردشت او ایمان من در مشت او

خون دلم انگشت او از بهر حنا می‌برد

آن ترک آذربایجان افروختم آذربایجان

باد صبا خاکسترم اینک به صحرا می‌برد

آن نرگس خمار او و آن زلف چون زنار او

گاهی به دیرم می‌کشد گه در کلیسا می‌برد

شاید که تا آشفته را جان وارهد از این بلا

بر دامن زلف بتان دست تولا می‌برد

شمارهٔ ۳۹۸

مغبچگان گرد مغان صف زنید

نغمه سرایید و به کف دف زنید

زاهد اگر لشکر زهد آورد

با سپه غمزه بر آن صف زنید

برهمنان را به چلیپا کشید

هم ره اسلام به مصحف زنید

خشکی تریاک سرم خیره کرد

آتش تر ساغر قرقف زنید

تکیه بر این قصر مقرنس دهید

پای بر این کاخ مسقف زنید

ساغر باده ز کف سادگان

می ز کف ترک مزلف زنید

تا که بشویی ز کثافت دهان

جامی از آن آب ملطف زنید

تا چو خضر عمر مضاعف کنید

نوبت من دور مضاعف زنید

گر ندهد ساقی میخانه می

شکوه او بر در آصف زنید

تا بدهد خلعت آشفته را

تهنیت خلعت او دف زنید

عید همایون ز قفا می‌رسد

تهنیت صاحب رفرف زنید

بار ببندید ز شیراز و باز

خیمه بر آن ارض مشرف زنید

شمارهٔ ۳۹۹

تا رود جان از تن ما می‌رود

داند این معنی به عمدا می‌رود

دل نگیرد بعد از این اینجا قرار

دلبرش هرجا هست آنجا می‌رود

خار دیبا ترسمش بر پا رود

گر که خود بر فرش دیبا می‌رود

فوج غمزه جابه‌جا داده قرار

ترک یغمایی به یغما می‌رود

تا که گیرد فیضی از لعلش مسیح

مرده‌سان سویش مسیحا می‌رود

اشک من هرشب به پروین عقد بست

تیر آهم بر ثریا می‌رود

آن پسر را بر پدر بس فخرهاست

فخر مردم گر به آبا می‌رود

دل ز کویش می‌کند عزم سفر

بلبل از گلشن به غوغا می‌رود

بر سر زلف بتان دل بسته‌ای

عمرت آشفته به سودا می‌رود

سر بنه بر درگه شاه نجف

کار درویشانا به مولا می‌رود

لعل دارد از لب تو آب و رنگ

در ز چشم ما به دریا می‌رود

شمارهٔ ۴۰۰

هر که دل در خم آنزلف پریشان دارد

داند آنحال که گو در خم چوگان دارد

چشم من دیده منجم بشب هجر و بگفت

نظری هست در این خانه که باران دارد

میزند خون دلم موج همی بر سر موج

قلزم دیده ام امشب سر طوفان دارد

آورد موج سرشکم در خونین بکنار

کی چنین لؤلؤ مرجان کون عمان دارد

ایمن از آفت اهریمن خط کی ماند

خاتم لعل تو گر نقش سلیمان دارد

اگر آن پنجه سیمین و کمند گیسوست

دست بربسته دو صد رستم دستان دارد

مرغ روح است پرافشان بهوای قد تو

گرد سرو چمن از فاخته افغان دارد

دردمند غم عشقیم طبیبا بگذر

این نه دردیست که پنداری درمان دارد

هست بیشک خبر از سینه صد چاک منش

هر که اندر نظر آن چاک گریبان دارد

چشم تو منظر زیبای تو در آینه دید

خبر از حالت آشفته حیران دارد

شمارهٔ ۴۰۱

گر در حریم عشق کسی محرم اوفتد

در سر هوای کعبه و دیرش کم اوفتد

از جم بیار یاد چو جام طرب کشی

کز صد هزار شاه یکی چون جم اوفتد

گر مریمی زروح قدس بارور شود

شاید که زاده اش چو تو عیسی دم اوفتد

تعویذ خط بیار بر آن لعل لب زمشک

ترسم بدست اهرمن این خاتم اوفتد

گردد مثَل به طرزِ خُوی افشانیِ رُخَت،

بر برگ لاله گر بچمن شبنم اوفتد

شاید که حور زاید چون تو پری نژاد

حور و پری که جفت بنی آدم اوفتد

گفتم رخ تو بدر و کمان ابرویت هلال

بر بدر کی هلال سیه توام اوفتد

شد عالمی خراب بجز طاق میکده

نازم بآن بنا که چنین محکم اوفتد

شادی دهر را ثمری نیست غیر غم

خرسند خاطری که قرین غم اوفتد

گر بر دلی جراحتی آید زبون شود

جز داغ عشق کاو بدرون مرهم اوفتد

جز گفته پریشان زآشفته نشنوی

چون از خیال زلف کجت درهم اوفتد

شمارهٔ ۴۰۲

زجانان ناگزیر است آنکه را در جسم جان باشد

که بی جانانه جان در تن چو جسمی بی روان باشد

بهر گنجیست لابد پاسبان ماری و زلفینت

بود ماری که کارش پاس گنج شایگان باشد

توئی آن خسرو شیرین که با لعل شکرخندت

جهان گر سربسر قندمکرر رایگان باشد

فروهل پرده از عارض که گل بر شاخ میبالد

بچم تابنده بالات سرو بوستان باشد

بعهد یاریت دایه میان بربسته برمهدم

همان عهدم بپایان لحد اندر میان باشد

بمهر مهر تو گنج ازل در سینه بنهفتم

گرم از قهر میرانی که مهر من همان باشد

مرا مغبچه ی ساقی بکوی میفروشان بس

اگر گویند حوری در بهشت جاودان باشد

ستاده جان بکف یعقوب با شوق و شعف در ره

مگر پیراهن یوسف میان کاروان باشد

بسوزانند چون شمعم اگر آشفته سر تا پا

بگویم شرح عشقش تا که در کامم زبان باشد

کدامین عشق حیدر نور سرمد مظهر واجب

که در کریاس او یک پرده هفتم آسمان باشد

شمارهٔ ۴۰۳

مستان تو از جام ازل باده خورانند

تا صبح ابد از دو جهان بیخبرانند

در راه طلب سر بنهد طالب مقصود

آنان که بنالند زپا نو سفرانند

زهاد پس از زهد بمیخانه گرایند

یک عمر نشاید که بغفلت گذرانند

در باغ بیا تا که ببینی گل و بلبل

از شوق همه نعره زنان جامه درانند

شنعت نپسندند بزنجیری زلفت

آنان که گرفتار باین بند گرانند

چوگان تو را کی سر گوی چو منی هست

کافتاده چو گو در سم اسب تو سرانند

بگذر سوی بتخانه که گردند پشیمان

قومی که بآن لعبت بیجان نگرانند

خفاش ندارد خبر از پرتو خورشید

این قوم ملامتگر ما بی بصرانند

آشفته بجز من که از آن شمع شدم دور

پروانه ندیدیم که از بزم برانند

فرهاد تو شکر لبم ای خسرو خوبان

در شهر اگرچه همه شیرین پسرانند

شمارهٔ ۴۰۴

تا بکی راز غم عشق تو ناگفته بود

تا بکی گوهر اسرار تو بنهفته بود

تا بکی بر نکن چشم خود از خواب خمار

فتنه هر چند که به باشد گر خفته بود

چهره بنمای در آئینه ام ای شاهد غیب

زآنکه مرآت دل از زنگ هوس رفته بود

گفتم این شوخی و آئین ظرافت بگزار

گفت خوش باش که معشوق تو آلفته بود

مطرب از بهر خدا راست بزن پرده وصل

سخنی گوی از این قصه که نشنفته بود

گفته بودم که بگویم ببرت شوخ فراق

پیش چشمان تو هر راز نهان گفته بود

در سویدای دلم نیست بجز سر جنون

تا که سودای تو اندر سر آشفته بود

شمارهٔ ۴۰۵

روزگاری‌ست که افلاک به کین می‌گذرد

کار عشاق به دور تو چنین می‌گذرد

چند گویی که مه از بام فلک می‌تابد

بنگر آن ماه که بر سطح زمین می‌گذرد

خویش را مشتری از بام سپهر اندازد

با چنین جلوه گر آن زهره‌جبین می‌گذرد

آهوی چشم تو چون دید به چین خم زلف

از سر نافه مشک آهوی چین می‌گذرد

کیست آن شعله جواله که بر برق نشست

که تف شعله‌اش از خانه زین می‌گذرد

خط به گرد لب تو فتوی خونم بنوشت

کار شاهان همه از خط و نگین می‌گذرد

مه و خورشید کشیده به دم از اژدر زلف

معجزه می‌کند و سحر مبین می‌گذرد

هرکه بر کفر سر زلف تو ایمان آورد

آری آشفته‌صفت از دل و دین می‌گذرد

هرکه دادند رهش بر در میخانه عشق

همچو آدم ز سر خلد برین می‌گذرد

جا بکریاس نجف گر بدهندش ز شرف

از سر رتبه خود روح امین می‌گذرد

پیر کنعان من و تو هر دو پسر گم کردیم

به تو یارب چه گذشته به من این می‌گذرد

شمارهٔ ۴۰۶

فتنه در نرگس فتان تو مفتون گردید

نافه چین بخم زلف تو مرهون گردید

بعد از این سینه خلقت بود آماج خدنگ

هر کجا بود دلی از ستمت خون گردید

لعل و یاقوت و نمک شکر و شیر و مرجان

بهم آویخته شد لعل تو معجون گردید

عاقلی جانب لیلی بملامت میرفت

نارسیده بدر خیمه که مجنون گردید

حسن مه کاهد چون بگذرد از چار دهش

چارده از تو شد و حسن تو افزون گردید

یک دو قطره زسرشگم بزمین جاری شد

آن یکی شط فرات آن یک جیحون گردید

زاهدار کرد بدل وصل تو با حور بهشت

در قیامت شودش فاش که مغبون گردید

شمارهٔ ۴۰۷

از پی عقل دویدم بدبستانی چند

نیست جز زمزمه عشق تو دستانی چند

دل زسودای گل روی تو چون بلبل باغ

ریخت از خون جگر طرح گلستانی چند

خیزدم ناله زهر بند جدا همچون نی

زاستخوان در بدنم رسته نیستانی چند

نیست یک سرو چو بالایت و یک گل چو رخت

بلبل و فاخته گشتیم ببستانی چند

طوطیانند خط سبز تو بر گرد هان

تنک بر تنگ بگرد شکرستانی چند

لوحش الله از آن طره جادو که زهجر

ساخت در چشمه خورشید شبستانی چند

راه گم کرده سوی کعبه شدم کز در دیر

خورد بر گوش دلم نعره مستانی چند

گفت آشفته بیا کعبه عشاق اینجاست

از چه بیهوده روان در عربستانی چند

نجف است این و در و خیل ملایک زشرف

پی تعلیم شده طفل دبستانی چند

شمارهٔ ۴۰۸

تاکی کمان نماید و پیکان نهان کند

صیدی که رام اوست چرا امتحان کند

در باغ غیر سرو قدش تا بکی چمد

عشاق را چو فاخته کو کوزنان کند

تیر نظر بعمد بزد چشم او بدل

ترکست و آزمایش تیر و کمان کند

قیفال چشم میزند از نشتر مزه

چشمش که خون زمردم دیده روان کند

خاکش دهد حیات ابد همچو آب خضر

خرم کسی که جای بکوی مغان کند

لیلی بخواب ناز بمحمل خدای را

مجنون براه بادیه تا کی فغان کند

بلبل اگر هزار زبانش بود بباغ

از وصف گل چگونه حدیثی بیان کند

گر عشق زورمند نبخشد باو مدد

اشتر کجا تحمل بار گران کند

بر جای آب خضر زمیخانه خورده آب

عمری اگر خضر بجهان جاودان کند

خون دلم بشیشه و سرخوش بیاد دوست

کو محتسب که بیند و مستم گمان کند

آن نوجوان کجاست که پیرانه سرشبی

مستم ببر بگیرد و بازم جوان کند

ایزد پی پناه خلایق بروز حشر

خاک نجف زحادثه دارالامان کند

آتش زنم بشعله برق از شرار دل

گر خوش را بناله من همعنان کند

یعقوب را چو مژه بیارند از پسر

کحل البصر زخاک ره کاروان کند

آن را که طوف کعبه مقصود دست داد

کی یاد خار بادیه و رهروان کند

گفتم زمان وصل کنم نقد جان نثار

آشفته تا که نقد بقا را ضمان کند

شمارهٔ ۴۰۹

ایدل غم عشق ریشه ات کند

از کوی بتان تو رخت بربند

از تیر نظر بخون نشستی

ای دیده در نظر فروبند

تو مور و بود حریف تو پیل

تو کاهی و عشق کوه الوند

حاشا که بود تو را نصیبی

جز زهر از آن لب شکرخند

این نغمه کیست کاید ازنی

جانسوز نوائید زهر بند

شدجای دلم بکوی تو تنگ

از بسکه بروی هم دل افکند

فرصت ندهند مشتری را

زین سان که مگس نشسته بر قند

ناسور نمود زخمت ایدل

نه از پند تو راست سود و نه بند

چون نیست تو را دگر علاجی

این است صلاح تو که یکچند

آشفته صفت بری زاغیار

با مهر علی کنی تو پیوند

از بلبل زند خوان بیاموخت

زردشت کتاب زند و پازند

مجنون شده ای زشور لیلی

یعقوب شدی زمهر فرزند

شمارهٔ ۴۱۰

ببر تو رخت ببستان که نوبهار آمد

شکست شوکت دی شاخ گل ببار آمد

شکفت لاله زخاک و گرفت جام شراب

چو دید نرگس بیمار با خمار آمد

در آب میکده یا رب بگو چه اکسیر است

که هر که خورد مس او زر عیار آمد

نو از عشق در این پرده مختلف برخاست

نوا بگوش گر از چنگ و عود و تار آمد

نسیم باغ زجیب و بغل فشاند مشک

بباغ قافله پنداری از تتار آمد

در این هوا بجز از مستیش نباشد کار

بروزگار اگر مرد هوشیار آمد

بشکر وصل گل ای عندلیب نغمه طراز

که ناله های سحر گاهیت بکار آمد

نمود کشف حقایق شقایق نعمان

زعشق لاله زآغاز داغدار آمد

نرفته است زرستم بجان روئین تن

بدل هر آنچه از آن طفل نی سوار آمد

زرنگ و بوی تو گل شد زشرم غرق عرق

چها زناز تو بر سرو جویبار آمد

بنال مطرب عاشق بگلبن مجلس

چه فایده بگل ار نغمه خوان هزار آمد

بهار گلشن توحید دست حق حیدر

که از عنایت او هر خزان بهار آمد

امیر مشرق و مغرب پناه آشفته

که نه سپهر زکویش یکی غبار آمد

شمارهٔ ۴۱۱

مغان به پیش بتی گر شبی سلام کنند

به پیش خویش همه هندوان غلام کنند

ولی تو بت چو درآئی بسومنات از ناز

بتان بسجده در آینده و احترام کنند

برایضی چو بتان طره دو تا تابند

رسن بگردن بس عقل بدلگام کنند

مخور فریب دلا زآنکه مرغ زیرک را

زخال دانه نهند و اسیر دام کنند

زطعن مدعیان عاشقان نیندیشند

نیند خاص که پروا بحرف عام کنند

زشرم غنچه آن لب بخویش میخندند

ببوستان همه گلها گر ابتسام کنند

چه حکمتست ندانم که زاهدان در شهر

حلال خون کسان خون رز حرام کنند

ببین بهندوی آتش پرست زلفینت

که سجده بر رخ خوب تو بر دوام کنند

بهشت چهره ساقی ززلف خط برخاست

که هر کجا که نکوتر در آن مقام کنند

سپر بود بملامت دو دیده عشاق

نیند عاشق اگر شکوه از ملام کنند

برای پختگی آشفته عاشقان تمام

حدیث عشق بخامان ناتمام کنند

درود گو به نبی و بخوان مدیح علی

بجبرئیل امین هر شب این پیام کنند

شمارهٔ ۴۱۲

مطرب امشب راه دیگر می‌زند

پرده دل را به نشتر می‌زند

تا که آرد صوفیان را در سماع

ساز بر قانون دیگر می‌زند

من مسلمان بودم ای اسلامیان

راه دین این چشم کافر می‌زند

داشت با مژگان تو دل عربده

پنجه با شاهین کبوتر می‌زند

می‌تپد دل در درون سینه‌ام

تا که یارب حلقه بر در می‌زند

ساقی امشب باده رنگین تو

طعنه بر تسنیم و کوثر می‌زند

یاد زلف کیست عود مجمرم

کز هوایش شعله مجمر می‌زند

هرکه بنویسد حدیث اشتیاق

آتشی بر کلک و دفتر می‌زند

عاشق تو در صف میدان جنگ

یک‌تنه بر خیل لشکر می‌زند

پستهٔ شیرین آن شکردهان

خنده بر قند مکرر می‌زند

آتشی دل نالهٔ نایی بود

کز نوا بر جانم اخگر می‌زند

از هجوم مشتری بر شکرت

چون مگس دل دست بر سر می‌زند

گر برآید ناله زارم ز دل

آتشی بر هفت اختر می‌زند

در شب هجر تو در پهلو و دل

نشترم دیبای بستر می‌زند

ناوک مژگان آن ابروکمان

بر دل آشفته خنجر می‌زند

هرکه از قید دو عالم بگسلد

دست بر دامان حیدر می‌زند

شمارهٔ ۴۱۳

فردا که شهیدان تو در حشر بیارند

فریاد اگر دست شکایت بدر آرند

آیند زبس خیل قتیلت بتظلم

در عرصه محشر دیگرانرا نگذارند

با این همه غوغا چو تو از پرده درآئی

رویت نگرند وز دیه نام نیارند

خوبان که جهان را ثمر نخل وجودند

در مزرع دلم تخم وفا از چه نکارند

جز سر انا الحق نکند نشر زمنصور

صد سال تنش گر بسر دار بدارند

آشفته چه پروا بود از هول قیامت

بر خاک در دوست تنم گر بسپارند

زینت ده آفاق علی مخزن اسرار

کز خاک درش خیل ملک تحفه بیارند

شمارهٔ ۴۱۴

ماه در زلف سیاهش نگرید

در شب تیره بماهش نگرید

کعبه حاجی بشناسد زحجر

زیر مو خال سیاهش نگرید

زد علم خطت و حسنت بگریخت

عاشقان گرد سپاهش نگرید

زلف چوگان و سر مشتاقان

همچو گو بر سر راهش نگرید

از کمان ابروی او پرسیدی

در دلم تیر نگاهش نگرید

مه و خور سوخت زدرد دل ریش

بر دل خسته و آهش نگرید

گشتی آشفته بپاداش وفا

دوستان جرم و گناهش نگرید

شاهدم پنجه خون آلود است

کرده حاشا بگواهش نگرید

من زمحشر بگریزم به نجف

اهل معنی به پناهش نگرید

شمارهٔ ۴۱۵

کشتن عاشق اگر عِقاب ندارد

لیک به این قدر هم ثواب ندارد

هست حسابی به کار و روز جزایی

کار نگویی که تو حساب ندارد

خوی به رخ تست یا گلاب چکیده است

گرچه گل آتشین گلاب ندارد

چهره و زلفت مگر که ماه و سحاب است

لیک مه این عنبرین‌سحاب ندارد

گو بکن از خون ما تو دست نگارین

پنجه سیمینش ار خضاب ندارد

خواب کند بخت من ولی به شب وصل

دیده عاشق مگو که خواب ندارد

گفت که خونت بریزم از دم خنجر

با همه طفلی چرا شتاب ندارد

ای بت شیرین نهی تو زین چه به گلگون

هست دو چشم من ار رکاب ندارد

تخم فشاندیم و آب دیده ضرور است

آه که این چشمه هیچ آب ندارد

گفتمش آشفته را جواب سلامی

گفت برو حرف تو جواب ندارد

این دل سودازده که مانده پریشان

راه به جز کوی بوتراب ندارد

شمارهٔ ۴۱۶

سودای زلف آن پری ما را به صحرا می‌کشد

ناچار درد عاشقی آخر به سودا می‌کشد

شد مردم چشمم به خون از شوق رویت غوطه‌ور

غواص از شوق گهر خود را به دریا می‌کشد

کی باشد از صوفی عجب در حالت و جد و طرب

گر پا به عقبی می‌زند دامن ز دنیا می‌کشد

هرکس به نیل عاشقی زد جامه پرهیز را

تسبیح مسلم می‌برد زنار ترسا می‌کشد

در کعبه کوی تو من هرروزه قربان می‌شوم

حاجی اگر قربان به حج در روز اضحی می‌کشد

مانی اگر بار دگر صورتگری عنوان کند

چون نقش روی دلکشت کی نقش زیبا می‌کشد

چشمش چو ناوک می‌زند آن لعل مرهم می‌نهد

زلفش ز عاشق‌پروری بار دل ما می‌کشد

آن چشم مست راهزن ترک دل عاشق کند

کی ترک یغما دست را از خون یغما می‌کشد

سازد اگر با پاسبان یا حیله ورزد با سگان

ناچار مجنون خویش را در کوی لیلا می‌کشد

هر رهروی در میکده آشفته‌وار آموخت ره

رخت از حرم بیرون برد پا از کلیسا می‌کشد

میخانه شیر خدا خورشید اوج انما

کآنجا به خاکش مهر و مه خود را چو حربا می‌کشد

شمارهٔ ۴۱۷

جهد کن جهد که تیرش ز کمان می‌گذرد

هرکه آن تیر و کمان دید ز جان می‌گذرد

عمرسان می‌گذرد جان جهانش به رکیب

جهدی ای جان که زره جان جهان می‌گذرد

یک جهان فتنه بیاورد چو آمد در شهر

تا چه از رفتن آن مه به جهان می‌گذرد

گفته بودی که زمانی به لبت لب بنهم

هان دم بازپسین است و زمان می‌گذرد

یک فلک اخترش افتند به لرزه چو سهیل

به یمن گر شبی آن برق یمان می‌گذرد

پیش رخسار بدیع تو بسی مختصر است

وصف عشاق که از شرح و بیان می‌گذرد

افتدش آتش غیرت به دهان آشفته

شمع‌سان نام تواش چون به زبان می‌گذرد

من و سودای تو از سود و زیانم چه غمست

عاشق روی تو از سود و زیان می‌گذرد

هر کرا داغ غلامی علی بر جبهه است

از سر سلطنت کون و مکان می‌گذرد

شمارهٔ ۴۱۸

هر کرا نقش بجانست کی از دل برود

و گرش جان برود نقش تو مشگل برود

روح مجنون چو جرس پیش رود لیلی را

گراز این دشت بصد مرحله محمل برود

تو چمان گر بچمی با گل رخساره بباغ

پای سرو و گل از این خجلت در گل برود

میروی عکس تو در دیده ما میماند

همچو آئینه که مهرش زمقابل برود

بحر عشق است نباشد بجز از طوفانش

عجب از نوح از این بحر بساحل برود

دادخواهان همه نالند زقاتل در حشر

دادخواهی من آنست که قاتل برود

هر که بیند نظری بر تو برد بهره زعمر

آه از آن دیده که از کوی تو غافل برود

تا که آئینه بود نقش تو در او باقیست

پیش آئینه چو آن طرفه شمایل برود

دیده گر بر تو فتد وقف تو ماند نظرش

رستم ار آید در کوی تو بیدل برود

زاهدا باده کش و نکته توحید بگوی

ترسمت عمر گرانمایه بباطل برود

چه غم آشفته گر از شور تو مجنون گردید

هر که دیوانه شد از عشق تو عاقل برود

شمارهٔ ۴۱۹

زنمک ندیده بودم که کسی شکر بریزد

نه رطب زسرو هرگز چو لب تو تر بریزد

خط سبز بی سبب نیست که بر لبت نشسته

بشکر لب تو طوطی چو رسید پر بریزد

نکنی ملامت دل که سرشک اوست غماز

که چو شمع سوخت اشکی نتواند ار بریزد

تو بگوی فحش از آب لب که کسم دعا نگوید

تو بریز خون عاشق که کس دگر بریزد

همه طرح خوب ریزد بصحیفه مانی صنع

بخدا زخامه طرحی زتو خوبتر بریزد

تو چه چشمه حیاتی که زشوق تو نشاید

که زچشم آب حیوان برهت خضر بریزد

چو حدیث اشتیاقت بصحیفه مینویسم

نشود شبی که کلکم بجهان شرر بریزد

تو چه گوهری همانا که زبحر کبریائی

بصدف چو گوهر تو بجهان بشر بریزد

منم آن نهال آشفته که میوه ام بود عشق

بجز از ولای حیدر زبرم ثمر نریزد

شمارهٔ ۴۲۰

خیره شد عشق که از عقلم نیرو برود

چون بچوگان بزنی لاجرمت گو برود

سرو آزاده چه حدداشت که آید با تو

پیش رویت بچه جلوه گل خوشبو برود

با نسیم سحری بود مگر بوی کسی

که چو شمع سحری جانم با او برود

قوت پنجه عشق است ببازوی بتان

تو مپندار که این زور زبازو برود

نیکمرد آنکه چو آشفته گریزد بدرت

گو بیا زشت که از کوی تو نیکو برود

گرچه بر دشت ختن آهوی مشکین گذرد

نشنیدم که بمه یک ختن آهو برود

طوطی باغ ولای توام ای شیر خدا

مهل از گلشنت این مرغ سخن گو برود

از چه از چشم تر من بکناری ای سرو

سرو گلزار کجا از طرف جو برود

شمارهٔ ۴۲۱

آمد رمضان و در میخانه ببستند

پیمانه چو پیمان نکویان بشکستند

بی پرده سویکعبه بتم جلوه گر آمد

سکان حرم شاید اگر بت به پرستند

درد دل خسته بکه گوئیم خدا را

کاین نوش دهانان دل عاشق بخستند

شیخت بکمین است بکش پرده که دایم

لبهات می آلوده و چشمان تو مستند

دامیست گره در گره این طره خوبان

خرم دل آنان که از این دام بجستند

دیدند بهشتی رخ و خال تو چو زهاد

هندو صفت از شوق بر آتش بنشستند

بستند در میکده شهر خدا را

ایدست خدا باز کن آن در که ببستند

امکان چو حبابند و تو خود بحر محیطی

یک موج بزن تا که نگویند که هستند

در رشته مهر علی آنانکه اسیرند

آشفته صفت از همه آفاق برستند

شمارهٔ ۴۲۲

عاشقان را باغ لالستان بود از داغ و درد

عاقلان در طرف بستان درهوای باغ و ورد

جنت فردوس را از آه دوزخ میکنم

آتش دوزخ کنم چون زمهریر از اشک سرد

از هوس بگذر هوا بگذار و عشق محض ورز

در جهان نفس لازم هست آری جهد مرد

خرقه عجب و تکبر را بآب می بشوی

دفتر و طومار هستی را بمستی در نورد

چون زنان تا چند در خانه پی آرایشی

مردوش در رزم نفس آی و زمیدان برمگرد

دل نیامد در فغان تا زان مژه زخمی نخورد

چنگ تا زخمی نخورد از ناخنی آهی نکرد

میتوانی سوخت چون شمعم که در شام فراق

سینه سوزانست و اشکم گرم و رنگ چهره زرد

گر خلیل آسا در آئی مطمئن در نار عشق

انبت الخضراء من نار و عندالحربرد

هر که را آشفته وش داغیست از عشق علی

گو بود داغت چو باغ ورد و درمانست درد

شمارهٔ ۴۲۳

چه برخیزد از این سودا کزو دایم شرر خیزد

چه سود از این عمل داری کزو دایم ضرر خیزد

هوای نفس بگذار و حدیث عقل را بشنو

که خیر از عقل می‌آید ولی از نفس شر خیزد

بهار طول امل ای دل ز دامان عمل مگسل

چه می‌آید از آن عهدی کزو بوک و مکر خیزد

دگر جانوران از پیشه غیر شیر هم آمد

بنازم نیستان عشق کز وی شیر نر خیزد

اگر نه نار ابراهیم آمد گلشن رویت

چرا اندر میان آتشش گل‌هایْ برخیزد

بیا موسی به کوی عشق وارنی گوی خوش بنشین

چه کوهست اینکه هر شب نخل طورش از کمر خیزد

نشاید خواندنش بستان چه فرقست از بیابانش

چو بید از بوستانی گر درخت بی‌ثمر خیزد

سپر سازند در میدان چو خیزد از کمان پیکان

حذر کن ای دل از تیری که از شست نظر خیزد

جهان دریای پرموج است و رخت ازو به ساحل بر

اگر از قعر این دریا همه لعل و گهر خیزد

بود پیدا که داری آتشی چون شمع پنهانی

از این دودی که آشفته تو را هرشب ز سر خیزد

به دفتر وصف حیدر می‌نویسی و عجب نبود

تو را گر از نی خامه همه قند و شکر خیزد

شمارهٔ ۴۲۴

دوست بیدوست بگلشن بتماشا نرود

گو سکندر سوی ظلمات بتنها نرود

چون بگیسوی تو منسوب بود شام فراق

به که ناید سحر و این شب یلدا نرود

هر که در کعبه کوی تو طوافی کرده است

آید از کعبه بطوفش که از آنجا نرود

ساکن گلشن کوی صنم گلرخسار

بتفرج بگلستان و بصحرا نرود

هر کرا خار محبت بخلد اندر دل

بستر از خار کند بر دیبا نرود

سرو زیبا رود و آید از باد شمال

چون تو رعنا نبود همچو تو زیبا نرود

لاله باغ وفائیم به تغییر زمان

داغ سودای تو هرگز زسویدا نرود

عاشقی گر نرود از در جانان بفغان

عندلیبی است که از باغ بغوغا نرود

گفتم از نقطه موهوم و نگویم زآن لب

کاندرین نکته همانا سخن ما نرود

عشق در فطرت عشاق سرشته زازل

که بشمشیر و بزور و بمدارا نرود

شهر یغما همه ترکان ستمگر دارد

هر کس این ترک ببیند سوی یغما نرود

گر کسی گوهر مقصود بیاید در خاک

بعبث در هوس در سوی دریا نرود

جان آشفته مقیم سر کوی علی است

روح مجنون زسر تربت لیلا نرود

شمارهٔ ۴۲۵

اگر زلف دلاویزش صبا وقتی برافشاند

هزاران سلسله دلرا بیک جنبش بجنباند

اگر افتد بدست آن طره طرار صوفی را

بوقت وجد بر کون و مکان دامن برافشاند

اگر بند نقاب از آن گل رخساره بگشائی

نه پندارم که دیگر بلبلی وصف گلی خواند

مدد از عشق اگر باشد عجب نبود زتأثیرش

که موری پادشاهی سلیمانرا بگرداند

کسی گر یکدلی رنجاند صد کعبه شکست از او

چه خواهد دید پاداشش اگر صدل برنجاند

از این سودای آشفته بپرهیزید ای یاران

که این شوری که او را هست عالم را بشوراند

برو زاهد مده پندم تو اندر عشق مهرویان

نمیدانی که عاشق پند تو افسانه میداند

مرا گفتی که از آن حلقه گیسو دلت بستان

دلی هر کس که با کس داد هرگز بازنستاند

طمع دارم ز لطف حق گرچه نیستم قابل

مرا در خاک کوی مرتضی آخر بمیراند

مگر نتوان بدل کردن شقی را بر سعید ای دل

که گر خواهد علی از لطف عام این کار بتواند

شمارهٔ ۴۲۶

روزی که آن پری ز نظرها نهان شود

شور جنون ز یک‌یک مردم عیان شود

عاشق رخت ببیند و نقد روان دهد

بیند بهشت خویش و روان زین جهان شود

بیش از اجل عجول به مرگ عاشقست از آنک

در روز واپسین ز اجل کامران شود

آن را که در بهشت بخوانند از درت

با آه و ناله از سر کویت روان شود

در پیش چشم تو نکنم درد دل ز بیم

ترسم به بستر اوفتد و ناتوان شود

هردم برای پرسش بیمار چشم تو

ما را نظر برسم عیادت روان شود

در لعل تست داروی دل بی‌سبب طبیب

تا کی پی دوا ببر این و آن شود

خونخوارگان به معرض محشر درآورند

از ترک چشم تو دل من بدگمان شود

زد بر مس وجودم اکسیر حب دوست

عشقش به قلب ما محک امتحان شود

غیر از شکستگی پی وصفت چه آورم

سوسن صفت اگر قلمم صد زبان شود

دور زمان بپرورد آشفته‌ای چو من

تا مدح‌گوی مهدی آخر زمان شود

شمارهٔ ۴۲۷

آزار اگر از یار است آزار نباشد

هر یار که آزرده شود یار نباشد

دین و دل و سرباختن اندر کف پائی

اندک بود ای کار که بسیار نباشد

سنجیده خرد بار همه کون و مکان را

جز بار فراق تو بدل بار نباشد

چون خواب بهر چشم گذشتم بشب هجر

یک دیده عاشق نه که بیدار نباشد

تا چشم تو از بستر عشاق شده دور

یک دل نشنیدیم که بیمار نباشد

لاقیدی و بر کفر بدل کردن اسلام

عاشق کند این کار و در انکار نباشد

آنکس که گرفتار بود نفس و هوا را

اندر قفس عشق گرفتار نباشد

زآئینه دل گرد خودی گر بفشانی

بالله که در این آینه زنگار نباشد

اندر نفس قاصد اسفار نکویان

لطفی است که در آین آینه زنگار نباشد

عشقت گهر و بند او مصر محبت

یوسف مبر آنجا که خریدار نباشد

حاشا که به بتخانه و کعبه ببرم طوف

گر نقش نکوی تو بدیوار نباشد

آندل نه پریشان بود آشفته که یکعمر

در حلقه آن طره طرار نباشد

جز صبح بناگوش تو در آن خم گیسو

صبحی بشب هجر پدیدار نباشد

گفتار من از عشق علی بود و دگر هیچ

ورنه دگری قابل گفتار نباشد

شمارهٔ ۴۲۸

خیمه را لیلی چو بالا می‌کند

از چه مجنون رو به صحرا می‌کند

سرو مایل از دو جانب او به غیر

تا چرا او میل از ما می‌کند

مانی اندر نقش روی دلکشت

صحف انگلیون تماشا می‌کند

آنکه خار کعبه را دارد به پا

تا چرا وصفی ز دیبا می‌کند

هرکجا آن ترک یغما بگذرد

گر بود کعبه که یغما می‌کند

دل بپوشاند مرا اسرار عشق

مردم چشم آشکارا می‌کند

گر کند آباد غیرم گو مکن

ور خرابی زوست هل تا می‌کند

زشتی از ما بود ورنه نقش‌ها

نقشبند صنع زیبا می‌کند

گفتی آشفته به زلف من چه کرد

آنچه با زنار ترسا می‌کند

هرکه دل بر آتش سودا نهاد

آخرش دیوانه سودا می‌کند

هست هرکس را تمنایی به دهر

وصل او عاشق تمنا می‌کند

لاجرم درویش اگرچه مجرم است

خویش را بسته به مولا می‌کند

تا که مجنون در حی آمد خویش را

از سگان کوی لیلا می‌کند

شمارهٔ ۴۲۹

ساقیا باده که ایام طرب می‌آید

شوق در دل ز پی لهو و لعب می‌آید

زاده زهد و ریا نیست به جز ماتم غم

نازم آن آب کزو بوی طرب می‌آید

نوجوانان به کرشمه دل پیران ببرند

عشق و پیری ز منت از چه عجب می‌آید

سبب مستی ما پرتو ساقیست به جام

تا نگویی اثر از آب عنب می‌آید

دختر رز ادب آموخت ز چوب اندر خم

زآن پی تربیت اهل ادب می‌آید

پرده بگرفت که تا پرده صوفی بدرد

سالک از رایحه او به طلب می‌آید

تا بتابد به شبستان حریفان چون خور

لاجرم در بر رندان همه‌شب می‌آید

دوره عمر کند تازه به مستان ارچه

جام را جان به همه دور به لب می‌آید

هرچه راهست به عالم نسب و نام ولیک

به جز از عشق که بی‌نام و نسب می‌آید

گر مسبب به جهانست خداوند حکیم

عشق در عالم اسباب سبب می‌آید

عشق سرمد چه بود مطلع انوار ازل

که گهی مظهر اسما و لقب می‌آید

گاه سیف الله مسلول و گهی باب الله

گاه آشفته علی میر عرب می‌آید

شمارهٔ ۴۳۰

صحبتی از جان مگر در پیش جانان گفته‌اند

نور پیدا را حدیث از نار پنهان گفته‌اند

قصه دل‌های زار عاشقان با زلف تو

گرچه جمعی گفته‌اند اما پریشان گفته‌اند

سر بلند است ار سرش بر دار یاسا می‌زند

چون گدایی را شکایت پیش سلطان گفته‌اند

تیره خاکی در بر اکسیر اعظم برده‌اند

نام دیوی زشت را نزد سلیمان گفته‌اند

با لبت گفتند درد دل مرا از دشمنی

دوستی شد درد را چون بهر درمان گفته‌اند

اشتیاق پیر کنعان بهر یوسف برده‌اند

حالت بستان جنت را به رضوان گفته‌اند

همچنان گفتند کآمد یارت امشب در وثاق

مژده تشریف یوسف را به زندان گفته‌اند

عشق را سودا شما رند ار حکیمان عیب نیست

آنچه را با چشم ظاهر دیده‌اند آن گفته‌اند

سر پنهان دل ار مانده است آه و آب چشم

هر دو در یک لمحه از سر تا به پایان گفته‌اند

گر به دل مدحت بسی گفتند از اهل سخن

دل‌نشین‌تر آمد آن مدحی که از جان گفته‌اند

شیخ گفت آشفته در وصف علی کرده علو

بیش از این می‌دانمت جانا که ایشان گفته‌اند

شمارهٔ ۴۳۱

از که نالم که چنین یا که چنان با ما کرد

نفس خودکام هوس پیشه مرا رسوا کرد

موج شهوت زازل کشتی عشقت بشکست

جست طوفان و مرا غرقه این دریا کرد

عشق پنداشتم و رفتمش از پی با سر

خود هوس بود مرا شیفته سودا کرد

گاه برگردنم افکند خم زلف بتی

کش کشان برد سوی دیر و مرا ترسا کرد

گه نمودم خم ابروی که اینست محراب

پیش آن قبله کج عابد پابرجا کرد

گاهیم کشور دل داد بترک نگهی

کز درونم بفسون صبر و خرد یغما کرد

خواستم آب حیاتی بلبی داد نشان

جستمش خضر اشارت بخط خضرا کرد

آتش افروخت زرخسار و مرا هندو ساخت

گاه خورشید عیان کرد و مرا حربا کرد

گاه پیمود شرابم که بخور از کوثر

گاه پیمانه صفت سجده گهم مینا کرد

ساده جلوه گر آورد که این غلمانست

لولی شنگ بجست و بدل حورا کرد

الغرض عمر گرانمایه بخیره بگذشت

کارش این بوده بعالم نه بمن تنها کرد

مگر آشفته تولای علی گیرد دست

ورنه وای از صف محشر که خدا برپا کرد

شمارهٔ ۴۳۲

سفری چون سفر عشق خطرناک نبود

کاتشین بوده ره از آب نه از خاک نبود

کرد چون عاشق سالک بدر عشق طواف

پست تر پایه ی از طارم افلاک نبود

کودکی داشت کمندی و شکاری میکرد

یک سرش نیست که آویزه فتراک نبود

بس سکندر که بظلمات لب تشنه نمرد

هیچ دارا نه که در پهلوی او چاک نبود

غیر آب در میخانه که اصل طرب است

در همه کون و مکان آب طربناک نبود

نتوانست مژه منع کند سیل سرشک

بستن طوفان اندر خور خاشاک نبود

دوش بی نوش لبت صحبت اغیارم کشت

لاجرم زهر اثر کرد چو تریاک نبود

گر نبودی زازل حسن کجا بودی عشق

از کجا بود می صاف اگر تاک نبود

شادمان هیچ ندیدیم که باشد ببهشت

گر دلی از الم عشق تو غمناک نبود

آتشین آه مرا سوخته بودی چونشمع

در شب هجر تو گر دیده نمناک نبود

گر نبودی علی آن دست خدائی بجهان

اثر از دین نبی صاحب لولاک نبود

آب روی من آشفته زخاک نجفست

که مرا سجده گهی غیر بر آن خاک نبود

دل بسی غوص گهر کرد ببحرین وجود

گوهری چون گهر آل نبی پاک نبود

عقل ادراک هویت نکند خامش باش

آن همان است که در حیز ادراک نبود

شمارهٔ ۴۳۳

عشق تا حلقه سحر بر در دل‌ها می‌زد

عقل از کشور دل خیمه به صحرا می‌زد

خرمن دین و دل از برق تجلی می‌سوخت

طعن‌ها بر شرر سینه سینا می‌زد

بود ترسابچه‌ای همره او کز نیرنگ

راه مردم به خم زلف چلیپا می‌زد

کافری عشوه‌گری کز نگه چشم سیاه

راه مجنون به در خیمه لیلا می‌زد

عذر عذرا همه‌شب در بر وامِق می‌خواست

گاه در ربع و دمن طعنه به سلما می‌زد

مار گیسو به بناگوش فکنده به فسون

طعنه بر معجزه اژدر موسی می‌زد

چهره افروخته می‌سوخت بر او عود ز زلف

بر دل مجلسیان آتش سودا می‌زد

زآتش لعل لبش سوخته یاقوت به کان

نیش دندان به دل لؤلؤ لالا می‌زد

زد خط باطله بر آب بقا خضر خطش

روح‌وَش دم دهنش بر دم عیسی می‌زد

کرده از نغمه خوش نسخ نوای داود

شرر اندر جگر بلبل شیدا می‌زد

هر زمان خواست که تا تیره کند روز جهان

دست در حلقه آن زلف شب‌آسا می‌زد

گاه آشفته صفت مست شده در مستی

پشت پا بر حرم و دیر و کلیسا می‌زد

گاه می‌شد زلب لعل چو من شکر ریز

دم ز مدح علی عالی اعلا می‌زد

نام نامی تو آموخت به او ایزد پاک

آدم آنجا که دم از علم الاسما می‌زد

شمارهٔ ۴۳۴

دل که چندی از علایق رسته بود

دوش دیدم در کمندی بسته بود

مردم دیده که کرد افشای راز

دیدمش چون دل بخون بنشسته بود

دل که زخمش روی بر بهبود داشت

شکر کز تیر نگاهی خسته بود

زآه من افلاکیان اندر فغان

من گمان کردم که آه آهسته بود

حاجیان را کعبه چون میداد دست

خار راه بادیه گل دسته بود

بر در آن خیمه چون میخم که زلف

بر گلوی جان طنابی بسته بود

گفتمش مشکن دلم ای ترک مست

گفت این دل در ازل بشکسته بود

گفتی آشفته چه شد او را بجوی

کو بزلفم عهد الفت بسته بود

دیدمش در دام ترکی رام دوش

صید وحشی کز کمندت رسته بود

دیدمش فارغ رقید این و آن

زآنکه با حب علی پیوسته بود

شمارهٔ ۴۳۵

این قوم که غارتگر عقل و دل و دینند

بیشک زنگه رهزن اصحاب یقینند

زلفین سیاهت رسن جادوی بابل

چشمان چه بر آن چهره مگر سحر مبینند

ما را نبود تیر بجز آه سحرگاه

با سخت کمانان که مرا خوش بکمینند

در حلقه زهاد مرو نیک حذر کن

زین راهزنانی که در این شهر امینند

زین سلسله درویش بیندیش تو شاها

هر چند که این طایفه خود راه نشینند

اندیشه نمایند کجا از خطر بحر

قومی که طلبکار توای در ثمینند

گر خون من آشفته حلال است بخوبان

من نیز برآنم که بتان نیز بر اینند

ما و غم آن قوم که از پرتو واجب

دارای مکانند و در این عرصه مکینند

آن سلسله کز خاتم و قائم بزمانه

سلطان زمانند و خداوند زمینند

شمارهٔ ۴۳۶

در ساغر اگر باه گلنار بخندد

نبود عجب ار مست به هوشیار بخندد

آن رند که در سلسله عشق نهد پای

شک نیست که بر سبحه وزنار بخندد

دیوانه و عریان سر کوی نکویان

هر جا نگرد خرقه و دستار بخندد

آنرا که تو کل بخدا همچو خلیل است

بر صولت نمرودی و بر نار بخندد

ایعاشق دلداده تو از گریه بپرهیز

بگذار ملامتگر بیکار بخندد

هرگه که تبسم کند آن لعل شکرخند

در حقه مرجان در شهوار بخندد

تا مشگ شمیم سر زلف تو شنیده

بر آهوی چین نافه تاتار بخندد

درویش اگر کسو فقر تو بپوشد

بر تاج کی و جامه زرتار بخندد

در ماتم پروانه اگر شمع بگرید

بر سوختن خویش بناچار بخندد

شوق حشم لیلیش از بس که بسر هست

مجنون تو در وادی خونخوار بخندد

چون آینه اش کاشف اسرار یقین شد

منصور عجب نیست که بر دار بخندد

یعقوب کند گریه بیوسف همه عمر

یوسف بخود اندر سر بازار بخندد

با گریه ابر و اثر ناله بلبل

نبود عجب ار غنچه بگلزار بخندد

خرسند شده زاهد از تولیت وقف

کر کس چو رسد بر سر مردار بخندد

آشفته ثناخوان تو شد ایشه مردان

بر حالت او دشمن مگذار بخندد

شمارهٔ ۴۳۷

آن مست که در میکده مستانه بگرید

از شیخ حرم به که بافسانه بگرید

از خاصیت عشق بعالم عجبی نیست

گر شمع شب از ماتم پروانه بگرید

خونی که بساغر رود از چشم صراحی

خون خورده و از دوری خمخانه بگرید

ساغر زپه بر گریه مینا زده خنده

مینا زچه بر خنده پیمانه بگرید

دیوانه همه عمر بگرید زپری لیک

آخر پری از حالت دیوانه بگرید

این جور و جفائی که تو بر دوست پسندی

نه دوست که بر حالش بیگانه بگرید

گریان نبود شمع که جان سوخته او را

چون میرود از محفل جانانه بگرید

در سینه دلم ناله کنان در شب هجران

چون جغد که در گوشه ویرانه بگرید

محروم شد آشفته چو از درگه حیدر

شاید همه عمر غریبانه بگرید

باده ندهند وز خضر آب بگیرند

یک عمر اگر بر در میخانه بگرید

شمارهٔ ۴۳۸

آتشی میلی به بالا می‌کند

یا که برقی رو به صحرا می‌کند

یا نشست آن آتشین چهره بزن

یا بتم عزم تماشا می‌کند

نه به بستان سر دایم مایل است

سرو تو کی میل با ما می‌کند

آنکه را با خار عشقت بستر است

تکیه کی بر فرش دیبا می‌کند

شهر یغما گر به ترکان شد شهیر

ترک تو صد شهر یغما می‌کند

بایدش در انجمن چون شمع سوخت

هرکه سرّی آشکارا می‌کند

عشق بر عقلم به چستی چیره شد

هرچه خواهد گو بهل تا می‌کند

ناتمامی از قبول قابل است

ورنه فاعل نقش زیبا می‌کند

زر شود مس از قبول کیمیا

تا چه با ما مهر مولا می‌کند

گرچه آشفته است اهل جنت است

هرکه بر حیدر تولا می‌کند

شیعیانت را تولا تام نیست

گرنه ز اعدایت تبرا می‌کند

شمارهٔ ۴۳۹

دو جهان در نظر پاک یکی می‌آید

بیندار دیو به چشمش ملکی می‌آید

شکر و ملح بود ضد و زافسون لبت

شد مکرر که ز شکر نمکی می‌آید

عقل و عشقند دو سلطان وجود و ناچار

چون یکی می‌رود از ملک یکی می‌آید

عشق وارد شد و عقل و خردم کرد فرار

بر زر قلب حریفان محکی می‌آید

عشق در پیش زپی حب علی ره سپر است

مژده کز شاه به لشکر یزکی می‌آید

فرس خامه به میدان سخن جولان زد

اسب چوبین نه عجب برق تکی می‌آید

بده آشفته ز صهبای یقینش جامی

در مقام علی آن را که شکی می‌آید

شمارهٔ ۴۴۰

دوشم بدر خیمه لیلی گذر افتاد

مجنون صفتم شور جنونی بسر افتاد

از نظره آن چشم چه پرسی که زسحرش

بیحس شده عقل و دل و دین بیخبر افتاد

تابنده بود پرتو لیلی زدر و دشت

مجنون نه عبث بود اگر در بدر افتاد

نه برق بود این که بگلزار گذر کرد

کز ناله بلبل بگلستان شرر افتاد

بر بستر ناز است تو را تکیه چه دانی

حال دل آن خسته که در رهگذر افتاد

فریاد که از پرده دریهای سر شکم ‏

هر راز که در پرده نهفتم بدر افتاد

دیدم خم زلفین رسا تا کمرت دوش

تشکیک در آنموی توام تا کمر افتاد

طوفان زده ی کوکه بپرسد زترحم

از مردم چشمم که بغرقاب در افتاد

ای عاشق صادق چه کنی شکوه زهجران

نخلی است محبت که فراقش ثمر افتاد

ای سخت کمان ترک چه پرسی زدل زار

بسمل شده ای رخنه اش اندر جگر افتاد

نور علی از روی تو تابید از آنروی

ابروی سیاه تو چو تیغ دو سر افتاد

جلال طبیبان بمزاجش نکند سود

آشفته که سودای تو او را بسر افتاد

شاید گرش ایدست خدا دست بگیری

او را که سر و کار بتو دادگر افتاد

شمارهٔ ۴۴۱

دلم جز دوست منظوری ندارد

که سینا جز زحق نوری ندارد

بهشتت را مخوان اوصاف زاهد

که چون غلمان من حوری ندارد

نباشد نام تو گر ذکر صوفی

سماعش ذوق مذکوری ندارد

چه تأثیر است اندر ساحت عشق

که شاهین تاب عصفوری ندارد

چه بیمار است چشم دلفریبت

که هرگز فکر رنجوری ندارد

مگر بخشی زرحمت بر دل زار

که آشفته زرو زوری ندارد

مخوانش دل که دلداری نخواهد

نظر نبود که منظوری ندارد

نداند قیمت نوش عسل را

که تاب نیش زنبوری ندارد

مران درویش خود شاها که گویند

سلیمان میل با موری ندارد

سزای دار باشد یارب آن سر

که از عشق علی شوری ندارد

شمارهٔ ۴۴۲

خضر گر خوش زندگانی می‌کند

زندگانی جاودانی می‌کند

گر ببیند ساعد و تیغ تو را

کی به کشتن سرگرانی می‌کند

غمزه تو در نگاهش مضمر است

دلبری کاو دلستانی می‌کند

از دل سنگین تو دارد نشان

گر بتی نامهربانی می‌کند

روز و شب با کودکان هم‌بازیم

پیر چل‌ساله جوانی می‌کند

مصحف عشق است باغ چهره‌ات

خط سبزت ترجمانی می‌کند

گر غباری خیزدت از آستان

بر ثریا آسمانی می‌کند

پیش قدر تو قضا و هم قدر

لابه‌ای از ناتوانی می‌کند

شمارهٔ ۴۴۳

حال دل گشته دگرگون یا رب این سودا چه بود

رفت نائی از میان اندرنی این غوغا چه بود

نوح کشتی ساخت و بگذشت از طوفان دریغ

نوح را بشکست کشتی موج این دریا چه بود

در بیابان هر که گم شد رهنمای اوست خضر

خضر گمشد اندر این وادی در این صحرا چه بود

مرد مجنون و هنوزش داغ لیلی در درون

جان فنا شد عشق باقی ماند در لیلا چه بود

چنگ مطرب برشکست این نغمه در پرده که زد

سوخت جام از آتش می اندر این صهبا چه بود

گر ندیده عکس ساقی خنده ساغر زچیست

ور ندیده مستی ما گریه مینا چه بود

منع ما زآن آفتاب چهره ای ناصح مکن

در گذر ای مرغ شب طعن تو بر حربا چه بود

با خیال آن دهن تسنیم و کوثر هیچ نیست

با هوای قامت او سدره و طوبی چه بود

گفتمش یکشب بود کان چین زلف افتد بدست

گفت بگذر زین هوس آشفته این سودا چه بود

در درون سینه جز نور علی هرگز نتافت

غیر نور حق بگو در طور و در سینا چه بود

نفی و اثبات من و تو زاهد آورد این حدیث

ورنه بس بود لا اله از پیش لا الا چه بود

عرش فرش راه احمد بود و یارش در سرا

رفتن معراج او در لیلة الاسری چه بود

نه بحیدر عهد بستی شیخنا اندر غدیر

با همه کفرت بگو آن رب آمنا چه بود

شمارهٔ ۴۴۴

زهر کناره بیغمای گل چه میکوشند

زبلبلان چه عجب گر بباغ بخروشند

کسان که مهر تو در سینه کرده اند نهان

بر آفتاب جهانتاب پرده میپوشند

مگر خدای نه ستار شد چرا زهاد

بهتک پرده صاحبدلان همی کوشند

زهندوان بر آتشکده مقیم مپرس

دو زلف تست که ساکن بر آن بناگوشند

نه تکیه کرده بر ابرو دو چشم ترکانند

که اوفتاده بمحراب مست و مدهوشند

شرار حسن تو از طورعشق تا بر خاست

جهان بر آتش سودا چو دیگ میجوشند

مده تو پند و منه بگذر ای ناصح

عبث مکوش که عشاق پند مینوشند

به تست نسبت عشاق نسبت یعقوب

نه مصریند که یوسف بهیچ بفروشند

گر آفتاب پرستند هندوان خوشباش

که هندوان تو با آفتاب هم دوشند

شوند ساکن میخانه منکران شراب

زجام عشق چو آشفته گر دمی نوشند

بجز ولای علی در جهان نمی ورزند

کسان که صاحب عقل و فراست و هوشند

شمارهٔ ۴۴۵

بی تو ای قوت روان دل را قوت نبود

بی غذا ماندن بیمار مروت نبود

شهسوارا زچه در کشتن من جهد کنی

قتل درویش در آئین فتوت نبود

قوت عشق کند این همه دلها از جا

ورنه در یک خم مو این همه قوت نبود

یوسف من تو که امروز عزیزی در مصر

غافلی از پدر این شرط نبوت نبود

منت از عشق برم کاو پدر ایجاد است

بر من آدم را آن حق ابوت نبود

طلب از خاک در میکده اکسیر مراد

که جز آن خاک تو را مایه ثروت نبود

غیر پای علی آن محرم سر آشفته

قدمی پی سپر مهر نبوت نبود

شمارهٔ ۴۴۶

چنان پیش رخت مهر منیر از تاب می‌افتد

که در مهتاب وقتی کرمکی شب‌تاب می‌افتد

رگم ببریدی و پیوند جان شد با تو محکم‌تر

که گفت این رشته مهر و وفا از تاب می‌افتد

بود این بحر عشق ای نوح زین ورطه کناری کن

که آخر کشتیت از لطمه در گرداب می‌افتد

چرا آتش به جان دارد دلم از لعل پرتابت

علاج خسته سوا اگر عناب می‌افتد

طبیبا نوشدارویی بیاور زآن لب نوشین

شبی کز تاب تب بیمار دل بی‌تاب می‌افتد

مپرس از مردم چشمم که چون شد در شب هجران

چه باشد حالت آن کاو که در غرقاب می‌افتد

زدی بر تار دل زخمه بتا از ناخن مژگان

حذر کن کاتش از این پرده در مضراب می‌افتد

در این سودا شکیبایی ز دل آشفته کمتر جو

کجا ماند به جا آتش چو در سیماب می‌افتد

علی باب الله واز وسوسه این نفس سرکش را

به آیین گدایان کار در هر باب می‌افتد

محب مرتضی هرگز نخواهد رفت در دوزخ

که چون خالص بود زر از چه در تیزآب می‌افتد

شمارهٔ ۴۴۷

دوش بی لعل تو صد ره بلبم جان آمد

باز میگشت چو میگفتم جانان آمد

کردم از دیده هدف ناوک دلدوز تو را

ناگهان تیر نظر بر سپر جان آمد

در خیال خم زلفین و بناگوش بتان

عمرها روز و شبم دست و گریبان آمد

جان یعقوب بود وقت بشیر ای یوسف

گوید ار قافله مصر بکنعان آمد

نرگس باغ که بد چشم و چراغ بستان

دیدمش دیده بدیدار تو حیران آمد

جلوه روی تو بتخانه آذر بشکست

کفر زلف کج تو رهزن ایمان آمد

عشق را سلسله ای بود قوی از آغاز

حلقه زلف تواش سلسله جنبان آمد

خط بیرنگ لب لعل تو بگرفت دریغ

کاهرمن محرم اسرار سلیمان آمد

سبحه شیخ بری رشته زنار مغان

تا چها از تو بکفار و مسلمان آمد

وه چه عالیست مقامت مه من بیخبری

زآه شبگیر که از دل سوی کیوان آمد

بسکه سودای سر زلف تو پخت آشفته

در دماغش همه سودای پریشان آمد

حل کند مشکل آشفته مگر دست خدای

که همه مشکل عالم برش آسان آمد

شمارهٔ ۴۴۸

شوخ چشمان دلی چو بخراشند

نمک از لعل لب بر او پاشند

رنج بردن بکوه حاجت نیست

گو بعشاق سینه بخراشند

حاجیان روزها بشب آرند

تا شبی بو که در حرم باشند

عارفان ار تو را شناخته اند

چه غم ار در لباس او باشند

رنگ تزویر زاهدان دارند

عاشقان می پرست و قلاشند

خواجه تاش تو آفتاب و مهند

ابر و باد آب پاش وفراشند

بت پرستان بنقش بت مفتون

حق پرستان بیاد نقاشند

منکران ولای حیدر را

گو بانکار خویشتن باشند

در دل آشفته راست نقش نگین

بملامت چگونه بتراشند

شمارهٔ ۴۴۹

بتان که دشمن دین از کرشمه و نازند

بسحر و غمزه چو ترکان خانه پردازند

بمعجزات کلیم ارچه سحر شد باطل

بساحران تو نازم که صاحب اعجازند

مکن ملامت از آن لب شکرپرستان را

مگس ولیک همای بلند پروازند

بزخم تیر نظر سینه چاک و مجروحند

که کشتگان تو در روز حشر ممتازند

زحرف حق نکنند احتراز حق گویان

روند ب ر سر دار و ولی سرافرازند

بخود مبال تو ای عندلیب خوش الحان

که زاغ باغ محبت همه خوش آوازند

دهان تست شکر خیز و بیهده مردم

عبث مسافر در هند و مصر و اهوازند

بهشت و حوری و غلمان ندارد اینهمه خط

خوشا کسان که شب و روز با تو دمسازند

برای صید دل خلق و رفع تیر نظر

بر آهوان تو مژگان نه چنگل بازند

زراز عشق ندارد خبر کس آشفته

بجز نبی و ولی کان دو محرم رازند

مکن ملامت صاحبدلان که درویشان

سرشته زآب ولای علی زآغازند

بزگوار امیرا همه محب تواند

دل محب تو افزون چو من بشیرازند

شمارهٔ ۴۵۰

ساقی امشب ز رخت نور دگر می‌تابد

آفتابی تو و یا قرص قمر می‌تابد

خود به طلعت مهی و ساغر می خورشید است

زین دو نور است که بر بام و به در می‌تابد

پرتو روی تو یا شعشعه جام شراب

یا مگر آتش موسی ز شجر می‌تابد

آفتاب ار تو کشی پرده بپوشاند رو

کرم شب‌تاب کجا پیش قمر می‌تابد

تاب این جلوه ندارند جهان چهره بپوش

حسن بر شعله مپندار که برمی‌تابد

جام جم گشت ضمیرم همه از پرتو عشق

نور تو در دل آشفته مگر می‌تابد

تویی آن نور خداوند علی مظهر حق

که فروغت همه بر بحر و به بر می‌تابد

شمارهٔ ۴۵۱

طایف کعبه گر شبی بر حرم تو بگذرد

فسخ کند عزیمت و سر بدر تو بسپرد

وجد و سماع صوفیان نیست عجب زچنگ و نی

عشق چو نغمه ساز شد کوه برقص آورد

بی مه عارضت بتا عاشق دردمند تو

کوکب چند ریزد و چند ستاره بشمرد

گر بمرور میبرد نقش حجر مطر ولی

نقش تو را زلوح دل ریزش اشک نسترد

وه که زعمر بر خورد کشته تیغ نیکوان

خضر بود بلی چو کس زآب حیات برخورد

ایکه عجب همی کنی سیر نبی بر آسمان

طایر آه ما ببین کز سر عرش بگذرد

شیشه پر زمهر دل بود بمهر تو ولی

حیف که اشک پرده در پرده خلق میدرد

گر بنهند سلسله بر سرو پای من جهان

موی توام بجنبشی جانب خویش میبرد

آشفته بند بند من گر ببرند همچو نی

دل زشکنج زلف او رشته مهر کی برد

بگذردش زعرش سر طوف کند برو ملک

بر در حیدر از وفا پای کس ار نبفشرد

هر که کشد بمیکده باده زدست مهوشان

نام بهشت و حور او کی بزبان بیاورد

شمارهٔ ۴۵۲

آزادگان به قید تعلق کم اوفتند

ور زانکه لغزشی برود محکم اوفتند

شکوه ز نیکوان نتوانم که گفته‌اند

خوبان باوفا به زمانه کم اوفتند

نازم به آن دو لعل نمک‌پاش کز سخن

بر داغ‌های سینه و دل مرهم اوفتند

چون زلف توست شب همه شب در کف رقیب

عشاق را عجب نه اگر در هم اوفتند

خورشید و مه که مشعله‌افروز عالمند

در پیش آفتاب تو چون شبنم اوفتند

یا رب چه نشئه داشت محبت که عاشقان

اندوهناک عشق وی خرم اوفتند

یک جام کرد تعبیه جمشید و خسروان

در سجده تا به حشر به پای خم اوفتند

در پرده عشق نغمه‌سرا گشت و مطربان

اندر گمان نغمه زیر و بم اوفتند

جز قتل نیست شیوه خوبان این دیار

با اینکه این گروه مسیحا دم اوفتند

از روح غافلند نصاری و از قیاس

تا تهمتی نهند پی مریم اوفتند

آشفته کی رها شوی از آن شکنج زلف

دیوانگان به سلسله مستحکم اوفتند

خوش وقت آن گروه که در سایه علی

تا بامداد حشر دل بی‌غم اوفتند

شمارهٔ ۴۵۳

دوستان زود از این شهر کناری گیرید

غیر شیراز ره شهر و دیاری گیرید

جز زیان سود که دیده است زکار دوران

گر توانید از این به سر و کاری گیرید

وقت آنست که در کشف حقیقت در شهر

همچو منصور مکان بر سر داری گیرید

بر در میکده گیرید مکان شب همه شب

باده هر صبح پی دفع خماری گیرید

زین شب و روز بجز فتنه نزاید خیزید

غیر از این روز و شبان لیل و نهاری گیرید

نیست در مرکز آفاق بجز رنج و ملال

از ولای علی و آل حصاری گیرید

نغمه زیر و بم مطرب دوران بنهید

چون نی از سوز درون ناله زاری گیرید

ای بسا پرده عصیان که بود حاجب جان

از پی سوختن پرده شراری گیرید

گلشنی را که خزان هست گذارند بخاک

بی خزان طرف گلستان و بهاری گیرید

چهره شاهد غیبی ننماید در خاک

تا توانید از آئینه غباری گیرید

پشت آشفته دو تا آمده از بار گناه

رحمی از دوش وی ای قافله باری گیرید

شهر شیراز شد از زلزله بی صبر و سکون

تا که در خاک نجف بلکه قراری گیرید

شمارهٔ ۴۵۴

شاهدان گیسو چلیپا می‌کنند

مسلمین را باز ترسا می‌کنند

آتشین دارند روی و عود زلف

آتشی بر دیگ سودا می‌کنند

شکوه از هجرانست یا شکر وصال

بلبلان کاین شور و غوغا می‌کنند

شاه ترکان زد صلا بر قتل عام

خون که ترکان بی‌محابا می‌کنند

باز نقاش صبا فراش باد

بوستان را فرش دیبا می‌کنند

مهوشان پارسی یغماییند

کاز نگاهی شهر یغما می‌کنند

در کمین این شخ کمانان هر طرف

رخنه از مژگان به دل‌ها می‌کنند

چون پری رخساره می‌پوشند و باز

عاشق آشفته رسوا می‌کنند

جز مدیح مرتضی اهل سخن

مدحتی گر کرده بی‌جا می‌کنند

شمارهٔ ۴۵۵

زلفت اصراری که در آزار مردم می‌کند

رم ز زخم نیش او پیوسته کژدم می‌کند

گر نه‌ای ضحاک جادو ای لب شیرین چرا

مار زلفت رخنه‌ها در مغز مردم می‌کند

غنچه گر شب تنگدل باشد چو باد آرد پیام

صبحدم از مژده وصلت تبسم می‌کند

رحم در دور تو زان چشم سیه جستن خطاست

کافر خونخواره کی بر کس ترحم می‌کند

گفتم ای دل حال خالش چیست بر آن چهره گفت

هندویی دیدم که در جنت تنعم می‌کند

هر کرا در دل خلیده خار عشق گلرخان

کی کجا او یاد از سنجاب و قاقُم می‌کند

ای منجم زآسمان و انجمت دیگر مناز

دیده هرشب دامن من پر ز انجم می‌کند

چشم مستش راه هوشیاران مجلس می‌زند

زلف او سررشته عقل و خرد گم می‌کند

کشتی از گرداب نافش بگذراند نوح عقل

موج حسنش در کنار از بس تلاطم می‌کند

شمع رخسار تو بی‌پرده اگر بیند کلیم

کی ز طور و آتش سینا تکلم می‌کند

لاجرم از حکم معزولست عقل خودپسند

اندر آن کشور که عشق او تحکم می‌کند

از دلی کز چنگ زلف دلبری دیده گزند

نغمه مطرب کجا رفع تألم می‌کند

لعل تو نه خاتم انگشت جم بود ای پری

اهرمن تا کی به این خاتم تَخَّتُم می‌کند

حاش لله گر کند آشفته جز مدح علی

مرغ عاشق کی به جز بر گل ترنم می‌کند

شمارهٔ ۴۵۶

تکوین خیر و شر نه زشمس و قمر بود

عشقست و بس که صادر از او خیر و شر بود

زآنزلف پر شکن بود و چشم فتنه خیز

آشوب فتنه ای که بدور قمر بود

عشقی که سوخت بیخ هوس خیر عاشقست

ور تابع هواست زشرش اثر بود

گردد خبر زفکر دقیق مهندسان

دستی که با خیال تو شب در کمر بود

آهم کشید شعله که سوزد جهان تمام

بس منتم بجان و دل از چشم تر بود

کردم شکایتی زخم زلف تو بحشر

ناگفته ماند قصه زمان مختصر بود

سرمایه تجارت عشق است جان و سر

عاشق نه قید نفع و غمین از ضرر بود

ایدیده طفل اشک بدامان چه پروری

بیرون کنش زخانه که پر پرده در بود

شاید علاج زخمی زوبین و تیغ و تیر

مسکین دلی که خسته تیر نظر بود

فرزند دیگران چه وفا میکند بکس

یعقوب را که شکوه بود از پسر بود

رعنا غزال من ننهی پا بدشت عشق

کاینجا بدام بسته بسی شیر نر بود

حاصل کجا برند از این کشته عاشقان

هر جا که خرمنی است بوقف شرر بود

گو گنج را بپوش خداوند سیم و زر

درویش را زخاک بسی گنج زر بود

آشفته صاحبان نظر رابصیرتست

نه هر کراست چشم بسر با بصبر بود

بر مرتضی است چشم خداوند عقل را

هرگز جز این نکرده که عقلش بسر بود

شمارهٔ ۴۵۷

خنک آنقوم که در کف می روشن دارند

بزم از شعله می وادی ایمن دارند

تا بمیخانه چه رفتست که امشب مستان

همه در مسجد و محراب نشیمن دارند

بگذر از سیمبران ایدل شیدا کاین قوم

روی از آئینه دل از روی و آهن دارند

من و کنج قفس و جور و جفای صیاد

گرچه مرغان چمن جای بگلشن دارند

در ره بادیه ترکان بکمینند اما

نتوان گفت چو چشمان تو رهزن دارند

برفوی دل صد پاره ام اینان آیند

رشته از زلف و زمژگان همه سوزن دارند

در صف حشر که یعقوب گریزد زپسر

ای خوش آنان که تو را دست بدامن دارند

گرچه آشفته سودای علی شد دو جهان

تو نپندار که سودای تو چون من دارند

شمارهٔ ۴۵۸

زاهدان را چو بزلف تو سر و کار افتد

کار با سبحه و زنار به پیکار افتد

خیز و در کوی مغانش بده ای شیخ بمی

چند سجاده و تسبیح تو بی کار افتد

جز ملامت ثمری ایدل شیدا نبری

سرو کار تو چو با مردم هوشیار افتد

گرچه زنار بود حلقه آن زلف نژند

کاش بر حلق من آن حلقه زنار افتد

شاهدم رقص کنان جلوه کند چون در بزم

زاهدان را همگی کیک بشلوار افتد

نیست ممکن که دگر باز برویت بیند

نظر هر که برخسار تو یک بار افتد

منع چشمت نتوان کرد که خونم نخورند

ترک چون مست شود لابد خونخوار افتد

قدر آن صدمه که من میخورم از دل دانی

گر سر و کار تو یکروز به بیمار افتد

از سر کوی خود آشفته چه رانی نرود

خار در ساحت گلزار بناچار افتد

از غم بی عملی شکوه مکن ای درویش

در صف حشر بحیدر چو سر و کار افتد

شمارهٔ ۴۵۹

آن چه گردون که چنین اختر تابان دارد

وان چه باغیست که این نوگل خندان دارد

تند می‌راند سمند و به تکبر می‌گفت

بر سر باد صبا تکیه سلیمان دارد

آن غلامی تو که بیرون کشی از جنت حور

باغ فردوس کجا همچو تو غلمان دارد

عشق کاین شور و نوا در همه عالم افکند

نمکی زآن لب شیرین بنمکدان دارد

جادوی بابلی این سحر نه خود تنها کرد

با سر زلف چلیپای تو پیمان دارد

پیکرش چیست مگوئید که یک گردون ماه

همه تن سرو و گل و سنبل و ریحان دارد

کی شنیدی که کند مه بسر سرو طلوع

یا کجا ماه قد سرو خرامان دارد

بیم دارند زشیطان همه مردم ایشوخ

بیم از مردم چشمان تو شیطان دارد

این امید است که آشفته زدامت برهد

چون به سر شوق در شاه خراسان دارد

شمارهٔ ۴۶۰

معاشران دغل صاف عشق می‌نوشند

به تک‌پرده اصحاب راز می‌کوشند

نه صاحبان نظر راست بینشی کامل

لباس عشق هوس‌پیشگان چه می‌پوشند

صبوصفت به فغان مدعی ولی عشاق

چو خم لبالب و در جوش صاف و خاموشند

به کیش اهل هوس کام‌جویی است روا

که عاشقان تو از یاد خود فراموشند

مده شراب به مستان عشق ای ساقی

که این گروه از آغاز مست و مدهوشند

ز هوشمندی خود ای حکیم مغروری

نه آن دو جادوی عیار رهزن هوشند

همه اسیر چو آشفته در خم مویی

کدام سلسله این قوم حلقه‌درگوشند

چه کم ز تو اگرت عیب‌جو بود منکر

تو آفتابی و این کوردیدگان موشند

تو شاه کشور معنی علی و مظهر حق

که بندگان تو با پادشاه هم‌دوشند

شمارهٔ ۴۶۱

مرغ نوآموز تنگ حوصله باشد

زآن سبب از گل مدام درگله باشد

سلسله جنبان عشق گشت چو لیلی

گفت بمجنون که میر سلسله باشد

چون تو پسر خواهد از خدای دوباره

مریم اگر بر مسیح حامله باشد

ابروی تو چیست پیش صورت زیبا

سورهء نور است و مدِّ بِسمِلَه باشد

چنگ بغلغل که شیخ شهر بخوابست

پنبه چرا در دهان بلبله باشد

تا کِی ،  ای صرصرِ فراقِ عزیزان،

کز تو بعالم مدام زلزله باشد

بدر فلک گرچه خود بحسن تمامی

کی بمه من تو را مقابله باشد

شعله زنان آه من بکوی تو هر شب

هیچ نپرسیدی این چه مشعله باشد

از سرو جان بگذر و برو بر جانان

هستی تو در میانه فاصله باشد

عشق بیاموز ورند باش و قدح نوش

خوشتر ازینت بگو چه مشغله باشد

شیوه آشفته مدح حیدر و آل است

عاشق صادقبعشق یکدله باشد

شمارهٔ ۴۶۲

یار با ما در انجمن باشد

عیش خلوت نصیب من باشد

نفس سالک اگر بود سیاح

گو سیاحت در انجمن باشد

گفت روح الله مجرد فاش

یار بر دوش روح تن باشد

مرده و زنده هر دو در کسوت

گرچه جامه است یا کفن باشد

حسن گلرا بوصف شد ممتاز

صوت بلبل از آن حسن باشد

شمع را گو مریز اشک مدام

کار پروانه سوختن باشد

شمع خواهی تو بگذر از فانوس

سد پروانه پیرهن باشد

جای سلمی و خیمه لیلی

گاه در ربع و گه دمن باشد

نکند آرزوی جنت و حور

هر که را میکده وطن باشد

تا که گل لاف زد به پیش رخت

غنچه را خنده در دهن باشد

از خود آشفته را مران ای گل

گرچه او خار آن چمن باشد

هر که جز وصف عشق حیدر گفت

بایدش خاک در دهن باشد

شمارهٔ ۴۶۳

ز باغ وصل تو بوی فراق می‌آید

ز نخل تو ثمر افتراق می‌آید

مگر شرار فراق تو زد به باغ که باز

دلم چو لاله‌ای در احتراق می‌آید

به شام هجر اگر شهد ریزیم در کام

چو صبر و حنظلم اندر مذاق می‌آید

نفاق‌پیشه سپهرا تو سخت بی‌مهری

ز دوستی تو بوی نفاق می‌آید

کنند عرضه به تو برگ کاهی ار ز فراق

اگر که کوه شوی طاقتت به طاق آید

چو نی اگر ببری بندبند من در گوش

نوای عاشقی و اشتیاق می‌آید

گرفته حسن تو ای ماه چارده چو کمال

عجب نباشد اگر در محاق می‌آید

گرفتم ای گل رعنا هزار یارت هست

ولیک همچو منت یار اتفاق می‌آید

چو روز عید شمارم به خود همایونش

شبی که ماه من اندر وثاق می‌آید

صبوری از غم هجران یار آشفته

مرا به جان همه تکلیف شاق می‌آید

به وصل خود به نوازش وگرنه آشفته

ز پارس شکوه‌کنان در عراق می‌آید

به آستان شه لافتی ولی خدا

که روز حشر به صد طمطراق می‌آید

شمارهٔ ۴۶۴

رقیب دعوی عامی بصحن بستان کرد

ولی ببوی گلی خود هزار دستان کرد

گرفت وعده زدشمن بشوق مقدم دوست

هوای گل نظرش وقف خار بستان کرد

زتیز هوشی اهل نظر نداشت خبر

عبث به بیهده یک عمر صرف مهمان کرد

فکند دامی وز اطراف دام دانه بریخت

فتاد باد بدستش زدانه خسران کرد

بکیش اهل طرقت نبود خدعه حلال

مگر بشیوه زهاد و غیر عنوان کرد

فریب نفس مخور گر تو آدمی هشدار

که آنچه کرد بانسان فریب شیطان کرد

بآن طمع که سر زلف تو بچنگ آرد

خیال خام وی آشفته را پریشان کرد

تو را چه کار که تو مدح خوان مولائی

هر آنچه کرد خطا با علی عمران کرد

شمارهٔ ۴۶۵

قضای عشرت ماه صیام باید کرد

شراب سی شبه امشب بجام باید کرد

بریخت خون خم ار زاهدی زتیغ هلال

بحکم شرع از او انتقام باید کرد

تو را چه سود زسی روز و شب قیام و قعود

قعود زآن و بر این یک قیام باید کرد

مدام خشک لب از روزه بودنت تا کی

دوای خشکی لب از مدام باید کرد

هلال عید چو از طرف بام رخ بنمود

چو ماه جلوه بر اطراف بام باید کرد

بود حرام می و میکده است بیت حرام

الا طواف به بیت الحرام باید کرد

کدام میکده میخانه محبت عشق

بکدیه جرعه آن می بجام باید کرد

شدی چو مست از آن باده همچو آشفته

بکوی ساقی کوثر سلام باید کرد

شمارهٔ ۴۶۶

دلی زینش مژه گر جراحتی دارد

کجا جز آن لب پر نوش راحتی دارد

ببوسد آن لب نوش و بنالد این دلریش

بنالد از نمک آن کاو جراحتی دارد

مگو که چون خم زلف تو شب بود تاری

و یا که صبح چو رویت صباحتی دارد

زکبر بگذری و ننگری بدرویشان

مگر غریب نوازی قباحتی دارد

شکر زلعل نمک خیز تو حلاوت یافت

نمک زشکر آن لب ملاحتی دارد

زرنگ و بوی تو گل دم زد و قبیح بود

به پیش چشم تو نرگس وقاحتی دارد

تو نور ایزد و زانوار تست کون و مکان

کدام عنصر زین سان سماحتی دارد

از آن شکر دهن آشفته گوید این سخنان

کجاست طوطی هندار فصاحتی دارد

مدیح خوان علی شد خموش و ناگویا

ولیک گفت رهی خوش صراحتی دارد

سیاه نامه و جز حب تو عمل نبود

چرا که نفس شریرم وقاحتی دارد

ولی نسوزدم آتش که دوستدار توام

باو محب علی کی اباحتی دارد

شمارهٔ ۴۶۷

مطرب این نغمه که بر ساز طرب می‌بندد

از نوا راست عرب را به عجم می‌بندد

نه خود از خویش نوا سنجد و نه نغمه ز ساز

از مسبب بود ار کس به سبب می‌بندد

باغبان بینی و نخلی که رطب بار آرد

که بود آنکه حلاوت بر طب می‌بندد

عارفان مست از آن نشئه‌فروش ازلی

زاهد ار مایه مستی به عنب می‌بندد

زآن قصب پوش همه چابکی این جلوه‌گر است

نه از آنست که این تار قصب می‌بندد

قوت نامیه از شاخ شکوفه آرد

که بود کاین حرکت را به حَطَب می‌بندد

زدیش نقش عجب مانی نقش به ناز

کیست کاز اصل خود این نقش عجب می‌بندد

تاری و روشنی از زلف و بناگوش تو بود

غلط آشفته که بر روز و به شب می‌بندد

فخر آشفته بود بندگی خسرو طوس

هرکه خود را به حسب یا به نسب می‌بندد

شمارهٔ ۴۶۸

عید است مطرب را بگو چنگی به مزمر برکشد

تا زهره در بزم فلک از وجد معجر برکشد

ساقی صلا زد محتسب می در قدح کن برملا

صوفی شکسته توبه و خواهد که ساغر برکشد

زاهد که بودی زرد رو میدیدمش در جستجو

گویا طبیبش گفته کاو زآن راح احمر برکشد

هل من مزید صوفیان از بزم شد بر آسمان

هر کو کشیده ساغری خواهد مکرر برکشد

چون آفتاب او میکشد پرده زعارض بر فلک

چون هندوان خور بر جبین خط مزعفر برکشد

چون نوبت پیر مغان گویند بر بام حرم

نبود عجب واعظ که می بر فوق منبر برکشد

آن میفروش بزم دل آن ماورای آب و گل

آنکو فلک را متصل گردن بچنبر برکشد

آن شهسوار لافتی آن تاجدار هل اتی

کز دست قدرت درو غادر را زخیبر برکشد

چون دستاو شد دست حق نبود عجب کز معجزه

در مشرق از مغرب اگر خورشید خاور برکشد

شمارهٔ ۴۶۹

گلبنان انجمن خاص بیاراسته‌اند

بلبلان خوش به نواسنجی برخاسته‌اند

شاهدان چمن از لطف تقاضای بهار

غازه کردند رخ خویش و خود آراسته‌اند

لیک گلچهره‌بتان در همه فصل و همه وقت

آنچنانند نه خود یک سر مو کاسته‌اند

عارفانی که به گل نغمه چو بلبل سنجند

گلبنانند که از گلبن دل خاسته‌اند

همه درویش تو آشفته‌صفت ای مولا

کسوت مهر تو بر خویش به پیراسته‌اند

شمارهٔ ۴۷۰

گرجان نبود زنده بجانانه توان بود

جانان چونباشد به چه افسانه توان بود

پیمان که به بستیم که پیمانه ننوشیم

پیمانه شکستیم بپیمانه توان بود

در کعبه نبردیم بسر عمر بسالوس

گر عمربود بر در میخانه توان بود

در صومعه با ذکر نشد زیست میسر

در میکده بانعره مستانه توان بود

عشق آن گهر پاک که از بحر فنا خاست

با جان پی آن گوهر یکدانه توان بود

ای شیخ زعشاق مجو عقل و فراست

با عشق کجا عاقل و فرزانه توان بود

ای ترک پریزاده که از خلق نهانی

تا چند بسودای تو دیوانه توان بود

آشفته باین جرم ثناخوان علی شد

آسوده بآن همت مردانه توان بود

شمارهٔ ۴۷۱

تا مهم از خانه سر بر می‌زند

آفتابش بوسه بر در می‌زند

شکوه از صیادم این باشد که تیر

تا چرا بر صید دیگر می‌زند

از کمان ابروی او جستم چو تیر

ترک چشم او به خنجر می‌زند

من نشاندم نونهالی را به چشم

باغبان گر دم ز عرعر می‌زند

عاشق آن نخل رطب آور بود

کاو نگارش سنگ بر سر می‌زند

جان فزاید غمزه‌ات در هر نظر

بر رگ جان گرچه نشتر می‌زند

عشق چون مستور ماند کآفتاب

هرچه پوشی پرده سر بر می‌زند

شرح عشق آشفته با خامه مگو

کاین نیم آتش به دفتر می‌زند

شمع را چون آتش پنهان بود

لاجرم وقتی به سر در می‌زند

کیست آن شاعر که در اقلیم شعر

همچو سعدی سکه بر زر می‌زند

اوست حلوایی و هرکس چون مگس

بر دکانش دست بر سر می‌زند

بر جسارت‌های آشفته ببخش

کاو رقم بر نام حیدر می‌زند

شمارهٔ ۴۷۲

وه که بیدار دلان خواب از افسانه شدند

آشنایان طریقت همه بیگانه شدند

یارب آنان که زند دی دم عقل و حکمت

تا چه افتاد که از راه بافسانه شدند

زاهدان کاین همه پیمانه می بشکستند

باز پیمان شکن اندر سر پیمانه شدند

بفلک خیل ملک آمده از ذکر خموش

تا خبردار از آن نعره مستانه شدند

دل دیوانه زبس بسته در آن سلسله موی

میتوان گفت که یک سلسله دیوانه شدند

نافه خون میخورد و عود در آتش چو عبیر

تا که آگه زسیه کاریت ای شانه شدند

عاقلان راه بآن زلف پریشان بردند

چون کنم با من دیوانه چو همخانه شدند

شیخ و زاهد که مقیمند بکعبه همه عمر

بنگر همچو مغان عابد بتخانه شدند

جان پروانه و شمع است سبیل ره عشق

جان خود باخته تا محرم جانانه شدند

رنگ سالوس و دغل جز سوی مسجد نبرند

پاکبازان بصفا محرم میخانه شدند

پیر ما گفت می عشق فزاید دلکش

میکشان واقف از این پند حکیمانه شدند

همچو آشفته گدایان بدر پیر مغان

همه مستغنی از آن همت مردانه شدند

پیر آتشکده عشق علی صاحب سر

آن که هندوی درش کعبه و بتخانه شدند

پیروانش همگی محرم اسرار یقین

سرکشان رهش از دین همه بیگانه شدند

شمارهٔ ۴۷۳

زاهدان بی‌حد خلل در کار مستان می‌کنند

میکده بستند و منع می‌پرستان می‌کنند

گویی آگه نیستند از بینش پیر مغان

کاین همه قلب و دغل در کار مستان می‌کنند

مطرب عشاق دستان ساز کن از تار عشق

گو بهل در کار ما چندان که دستان می‌کنند

می‌کشد در روز روشن رند بازاری قدح

زاهدان این کار را اندر شبستان می‌کنند

عرض روبه بازی زاهد بنایی می‌کنم

لاجرم شیران مکان اندر نیستان می‌کنند

پیش ازین طفلان مزن تو لاف از حکمت حکیم

گر فلاطونی تو را طفل دبستان می‌کنند

چون خلیل آشفته داری صبر اگر اندر بلا

آتش نمرود را بر تو گلستان می‌کنند

جست برق ذوالفقار از دست پیر می‌فروش

زد به آنانی که عیب می‌پرستان می‌کنند

شمارهٔ ۴۷۴

بی رقیبت شبی ار وصل میسر گردد

در بهشت ابدت حور مقدر گردد

گرد هر شمع چو پروانه چه گردی زهوس

سگ نه بینی که همه عمر بیک در گردد

در دونان چه زنی خواجه پی لقمه نان

روزی ار روز تو باقیست مقرر گردد

مهر و کین آتش و مشکست نهان در دل مرد

زان درون سوزد وز آن بزم معطر گردد

پاک کن پاک تو خود لوح دل از نقش خلاف

کاینه لاجرم از زنگ مکدر گردد

نیست از حلقه خط تو برون راه دلم

گرچه پرگار در این دایره با سر گردد

نظر غیر نهانی چو به بستم با دوست

مژه ام بر رک دیده همه نشتر گردد

خون آشفته حرام است که صید حرم است

بر در و بام علی همچو کبوتر گردد

شمارهٔ ۴۷۵

آتشین مرغ دلم چون به سخن می‌آید

شمع‌سان آتشم از دل به دهن می‌آید

من نخواهم که شکایت بنویسم که قلم

آتشی دارد و هرشب به سخن می‌آید

از شهیدان خوددار خواسته باشی تو نشان

کشته عشق تو دودش ز کفن می‌آید

هرکه در چاه غم عشق چو یوسف افتاد

نتوان گفت که عارش ز رسن می‌آید

صحبتش یافته اصحاب ولیکن به لباس

بوی رحمٰن سوی احمد ز یمن می‌آید

کرم شب تاب مزن لاف بر ماه تمام

کی خسی جلوه‌کنان سوی چمن می‌آید

قدر نشناخته یاران ز پیمبر غم نیست

مژده اکنون که اویسی ز قَرَن می‌آید

شکرستان لبت خال سیاهی بگرفت

جای طوطی ز چه مأوای زغن می‌آید

دل در آن حلقه خط مانده و بیرون نرود

مور بیچاره برون کی ز لگن می‌آید

آهوان تو دوجین مشک به دنباله کشند

این خطا گفت که این‌ها ز ختن می‌آید

ای بسا داغ که بر خاک گذارد سلمی

تا دگرباره سوی ربع و دمن می‌آید

مطلب کار علی را تو ز یاران دگر

کار مردان تو نگویی که ز زن می‌آید

روح آشفته چو پرواز کند سوی نجف

چون غریبی است که او سوی وطن می‌آید

چون حسین و حسنش هست شفیع عرصات

روسیَهْ رفته و با وجه حسن می‌آید

شمارهٔ ۴۷۶

شیخ زدین شه زاحتشام بنازد

عاشق درویش از کدام بنازد

مور ضعیف و شکستگی است نهادش

گرچه سلیمان زاحتشام بنازد

رند سحرخیز را زآه سپاه است

میر سپهبد گر از نظام بنازد

من بت جان بخش برده در حرم دل

برهمن ار از بت رخام بنازد

دولت باقی عشق باد سلامت

گر کسی از مال بی دوام بنازد

مژده قتل ارچه از زبان رقیب است

عاشق مشتاق از آن پیام بنازد

همت پیر مغان خم است مرا جام

این همه جمشید اگر زجام بنازد

رند خرابات هم زننگ نترسد

شیخ نکوکار اگر زنام بنازد

یوسف ما عشق و مصر اوست دل زار

بانوی مصری گر از غلام بنازد

نازش آشفته از مدیح علی بود

نه زر زروسیم چون لئام بنازد

گر همه نازند از امیر و وزیری

شیعه صادق همه از امام بنازد

شمارهٔ ۴۷۷

زلیلی حسن کس افزون ندارد

خبر زین جلوه جز مجنون ندارد

نوای عشق را تار دگر هست

اگر ساقی می گلگون ندارد

حریفی گر بود مست محبت

هوای باده و افیون ندارد

بدل دستی مرا ننهد طبیبی

که دایم آستین پرخون ندارد

عبث میخانه را بگشوده خمار

خبر از آن لب میگون ندارد

لبت را غنچه خواندم قامتت سرو

که نیکوئی جز این مضمون ندارد

خرد گفتا که غنچه کی سخن گفت

ببین سرو آن قد موزون ندارد

بمانی چهره بنما تا نگویند

جز او کس صحف انگلیون ندارد

حریف از زور بازو گشته مغرور

خبر از پنجه بیچون ندارد

علی دست خدا سرپنجه حق

که کس قدرت از او افزون ندارد

مرا آشفته سودائی بسر هست ‏

که این سودا به جز مجنون ندارد

شمارهٔ ۴۷۸

گر اهل عقل کار به تدبیر بسته‌اند

دیوانگان مدار به تقدیر بسته‌اند

بر کف نهاده ما سر تسلیم پیش دوست

گر عاقلان قرار به تدبیر بسته‌اند

ما خوانده سر عشق ز رخسار نیکوان

قومی اگر به مصحف و تفسیر بسته‌اند

چندین اثر که گفته حکیمان در آب رز

تا بر شراب عشق چه تأثیر بسته‌اند

ایمان و کفر سبحه و زنار نیست نیست

بر خود عبث عبادت و تکفیر بسته‌اند

همچون که خضر زنده آب بقا بود

جان‌های عاشقان بدم تیر بسته‌اند

چشمان سحر ساز تو از طره رسا

آشفته را به دام و به زنجیر بسته‌اند

ما را نظر به دست خدا مرتضی بود

مردم دل ار چه بر کرم پیر بسته‌اند

شمارهٔ ۴۷۹

این دیده باشی هندویی کز مهر و مه بستر کند

یا جادویی کز مشک تر خورشید در چنبر کند

گیرم تویی خورشید و مه این دو کی از زلف سیه

تاجی ز عنبر برنهد وز مشک تر افسر کند

سروی کی آید از چمن در رقص اندر انجمن

ماهی کجا گوید سخن کی گل قبا در برکند

شمارهٔ ۴۸۰

پیر میخانه پی دعوت مستان چو درآید

حق کند عفو گناهان در رحمت بگشاید

پرده برجا نگذارد همه افلاک بسوزد

آه مستی سحر از سینه سوزان چو برآید

ساقیا ما همه عطشان و تو خود خضر زمانی

تو مسیحی و همه خلق چنین مرده نشاید

این چه جلاد که کس از دم تیغش نگریزد

وین چه صیاد که وحشی بکمندش بگراید

شمارهٔ ۴۸۱

باز در پرده دل پرتو دلدار رسید

پرده داران خبری نوبت دیدار رسید

سر حق گفت چو منصور گذشت از سر جان

تا بمعراج حقیقت بسر دار رسید

مژده ده ای دل بیمار پرستانرا

که طبیبی زوفا بر سر بیمار رسید

آه عشاق بود گرد رخت نه خط سبز

تا بر آئینه بدانی زچه زنگار رسید

شاید ار شیخ برهمن شود و هندوی بت

تا که در کعبه عیان آن بت فرخار رسید

عشق حیدر شدت اکسیر مراد آشفته

که زر قلب تو امروز به معیار رسید

شمارهٔ ۴۸۲

دوش سودای جنونم بسوی صحرا برد

کرد مجنونم و اندر طلب لیلا برد

غافل از اینکه بود در حشم دل لیلی

بی سبب شور جنونم بسوی صحرا برد

ساحت خیمه لیلی همه بر مجنون بود

من گمانم که باین کار مرا تنها برد

من زآغاز دل ودین خرد باخته ام

دزد اول قدم از دست من این کالا برد

عقل را کوه شمردم بره موجه عشق

وه که آن سیل دمان کوه گران از جا برد

گرچه سودای دو زلف تو بخاکم افکند

سوی معراج مرا جلوه آن بالا برد

وه چه معراج سر کوی علی غیرت عرش

کز بلا آدم و هم نوح پناه آنجا برد

ثمر از حب علی جوی نه مهر دگران

کس بجز نخل کی از خار بنی خرما برد

همه سوداست بسودای تو او را نه زیان

سر آشفته اگر عشق در این سودا برد

شمارهٔ ۴۸۳

مگر که شهر دگر باز در نظر دارد

کز این دیار مه من سر سفر دارد

گشود مملکت پارس را به نیم الارض

بفتح ترک و عرب تا چه در نظر دارد

دو روز نیست فزون تر بمنزلی ساکن

مهم به تندروی حالت قمر دارد

خبر زحال دلم داد اشک خونینم

که تازه آمده از خانه و خبر دارد

هر آن دعا که پی ماندنش رقم کردم

ببین زبخت بدم واژگون اثر دارد

ثمر بغیر دهد نونهال نوسفرم

دریغ نخل محبت که این ثمر دارد

تو را که خرمن حسنست در کمال نصاب

زخوشه چین گدائی کجا ضرر دارد

اگر چه گلشن حسن تو را خزانی نیست

زبرق آه سحرگاهی صد شرر دارد

تو سنگدل که زآتش نمیکنی پرهیز

بترس زآتس آهی که در جگر دارد

بکن رعایت درویش گرچه سلطانی

کز آه مور سلیمان بسی حذر دارد

بکن بحلقه گیسوی خویشتن رحمی

کز آه سینه آشفته بس خطر دارد

بکن رعایت درویش خویش ای سلطان

که او زمهر علی کسوتی ببر دارد

اگر رقیب بود حیله ساز چون روباه

مگو بسوز که این بیشه شیر نر دارد

شمارهٔ ۴۸۴

دل دیوانه ز زلفت چو رها می‌گردد

هست مرغی که ز کاشانه جدا می‌گردد

تا که مهر رخ تو شمع درونست مرا

مه چو پروانه به گرد سرما می‌گردد

لیک آن را که بود مهر تو با جان پیوند

حاش لله که ز دام تو رها می‌گردد

این قماری که دلم باخت حریفان در عشق

در همه عمر پی نقش وفا می‌گردد

دل آشفته گر از زلف تو پیوست بخط

از پی خاصیت مهر و گیا می‌گردد

زاهد ار طوف کند خانه کعبه به گمان

لیک عارف ز پی خانه خدا می‌گردد

سعی در مروه ندارد به قیاس این مقدار

گرد میخانه چو رندی به صفا می‌گردد

در میخانه توحید علی آن که سپهر

به طواف در او بی‌سر و پا می‌گردد

شمارهٔ ۴۸۵

عاشق آنست که در هجر شکیبا نشود

گر شکیبد بشبی باز بفردا نشود

گو بگردن ننهد سلسله زلف بتان

هر که او خواهد دیوانه و شیدا نشود

دیدمش خرقه و دستار بمیخانه گرو

صوفی شهر که میخواست که رسوا نشود

گرچه اسباب طرب جمله مهیاست مرا

بی تو ای شمع چگل عیش مهیا نشود

بعد از این فکر خردمندی و دانش دارم

فتنه پشم تو گر رهزن دانا نشود

خواست گل جامه برنگ تو بپوشد در باغ

هر که در کسوت زیبا شد زیبا نشود

گر چمد در چمن و سر بکشد بر افلاک

سرو چون قامت رعنای تو والا نشود

مده آن گوهر یکدانه بدست غیار

خواهی ار دیده عشاق تو دریا نشود

نکنی سود دلا در سفر عشق بتان

تا متاع دل و دینت همه یغما نشود

سر آشفته رودگر بسر سودایت

محو صرف غمت او را زسویدا نشود

زاغ طوطی نه و روبه نشود شیر ژیان

مدعی چون علی عالی اعلا نشود

شمارهٔ ۴۸۶

خیزید و به می دفتر پرهیز بشویید

حرفی به جز از زمزمه عشق مگویید

ای بوالهوسان نقش حقیقت ندهد رنگ

این نقش بتان را زدل و دیده بشویید

مانند خضر در طلب چشمه حیوان

چون سبزه بهر جوی از این بعد مرویید

کعبه به قفا مانده و این راه کنشت است

بی‌فایده در وادی خونخوار مپویید

دنیاست یکی طرفه نمکزار نه باغست

ریحان و گل و لاله در این شوره مجویید

از تربت آشفته اگر لاله بروید

سودا و جنون آرد زنهار مبویید

از وسوسه عشق مجازی بگریزید

جز مدح علی هیچ مخواهید و مگویید

شمارهٔ ۴۸۷

روزگاری‌ست که ارباب ریا معتبرند

اهل تزویر بر اصحاب صفا مفتخرند

بی‌بصر بوالهوسان بس که شده محرم راز

همه در سرزنش و شنعت اهل نظرند

موی‌سان عاشق صادق پی دلجویی دوست

کام‌جویان ز میان دست هوس در کمرند

خفتگان را زده سر کوکب طالب ز افق

شب‌نشینان هواخواه ستاره شمرند

نوبت بال‌فشانی همه با مرغ شب است

آه از این قوم در این دور که صاحب‌نظرند

جام اغیار لبالب ز می وصل نگار

خیل عشاق همه خسته و خونین‌جگرند

بس که بیگانه فراوان شده در کشور عشق

آشنایان وفاپیشه به فکر سفرند

هرکجا سر بنهی پای نهندت بر سر

گویی این طایفه مردن نه ز جنس بشرند

هرکجا مال کنی بذل پی جان تواند

تو به آنان که دهی نفع تو را بر ضررند

یک جهان خیل منافق شده در شهری جمع

اولیای تو همانا که به ملک دگرند

دست آشفته بگیر ای که تویی دست خدا

کاین حریفان دغل جمله مطیع عمرند

شمارهٔ ۴۸۸

عزت شمرا ار یار تو را خوار پسندد

گل را نبود قدر چو او خار پسندد

مردود بود سبحه اگر دوست نخواهد

مقبول بود یار چو زنار پسندد

می خور بهمه روزه گرت یار بخواهد

در عید بکن تو به چو هشیار پسندد

چون چنگ دو تا کن کمری از پی طاعت

چون نی بنوای آی چو مزمار پسندد

تاریک چو شب روز اگر چهره بپوشد

از روز بسی به چو شب تار پسندد

بندم دهن از گفتن اگر خواست خموشی

صحت نکنم یاد چو بیمار پسندد

مالک بودش عشق پی حسن فروشی

گر یوسف خود بر سر بازار پسندد

مشغول چو خواهد بهمه شغل در آمیز

بگذار همه کار چو بیکار پسندد

هر صاحب حسنی نبود یوسف مصری

مقبل بود آن کاو که خریدار پسندد

در حق علی سر حقیقت مکن افشا

منصور شو آشفته اگر دار پسندد

شمارهٔ ۴۸۹

هر که با موی و میان تو میانی دارد

میتوان گفت که از عشق نشانی دارد

آن که منظور نظر هست در این خوبان نیست

شاهد ماست که این دارد و آنی دارد

بی نشان است مرا یار به تهمت گفتند

کاین نشان هست که بهمان و فلانی دارد

بر در میکده بس خضر روانبخش بود

گر بظلمات خضر آب روانی دارد

گلشن حسن بنازم که در او نیست خزان

ورنه هر باغ که بنی تو خزانی دارد

آرش از آن خم ابرو قدر اندازی یافت

این که گویند که او تیر و کمانی دارد

توسن بخت شدش رام و سمند گردون

نفس را هر که زعشق تو عنانی دارد

حل نشد مسئله جزء حکیمان گرچه

وهمم اندر دهن دوست گمانی دارد

لامکانست بفتوای خرد حضرت عشق

حرف بیجاست که او جای و مکانی دارد

نی کلکم زشکرخند لبانت دم زد

زآن شکر ریز و گهرخیز بیانی دارد

شاید آشفته نخوانند تو را اهل خرد

نظمت ار زلف پریشان چو نشانی دارد

دست فتنه بود از دامن امنش کوتاه

هر که از دست خدا خط امانی دارد

شمارهٔ ۴۹۰

نفس وصل تو تمنا می‌کند

پشه میل صید عنقا می‌کند

ساعد و سرپنجه‌ات رنگین ز خون

با گواهی چند حاشا می‌کند

هست لیلی را حشم در چشم و دل

از چه مجنون طوف صحرا می‌کند

شاهد مادر نگنجد در خیال

جلوه در سلمی و لیلا می‌کند

هرکه را در سر های لؤلؤات ‏

کی حذر از موج دریا می‌کند

آه گر با ماه رویت آن کند

آنچه آهم با ثریا می‌کند

ناوک دلدوز ترک غمزه‌ات

رخنه‌ها در سنگ خارا می‌کند

گفتیم چشمم چه کرده با لبت

آنچه اسکندر به دارا می‌کند

شاهدان در پرده شاهد باز و مست

عاشق این‌ها بی‌محابا می‌کند

هرچه می‌پوشم حدیث عاشقی

اشک و آهم باز رسوا می‌کند

گفت لب سوداییان عشق را

از دو عنابی مداوا می‌کند

لیک این سودایی آشفته را

چاره زآن زلف چلیپا می‌کند

عکس حیدر دیده چون در آفتاب

پیش او سجده چو حربا می‌کند

کرده‌ای افشای سر منصوروار

باش تا دارت مهیا می‌کند

شمارهٔ ۴۹۱

نقاب از زلف مشکین چون به روی چون قمر بندد

حجابی از شب تیره به روی روز بربندد

کند چنبر چو زلف عنبرین باده هلال آن مه

تو گویی چنبری بر گردن شمس و قمر بندد

میان و موی او را فرق نتوانم ز باریکی

مگر آن دم که بر قتلم ز روی کین کمر بندد

به شوق خرمنی کز برق گرد دشت می‌گردد

مرا خرمن ز شوق سوختن ره بر شرر بندد

کشیده لشکری از خط زهر سو ترک چشم تو

کز این جادو به روی مردمان راه نظر بندد

خط سبزت عبث بر آن لب شیرین نپیوسته

بلی طوطی زند پرتا که خود را بر شکر بندد

رخت خواندم گل کابل قدرت را سروی از کشمر

که نتواند کسی تشبیه زاین دو خوب‌تر بندد

گل کابل کجا آید میان انجمن خندان

کمر کی در میان خلق سرو کاشمر بندد

به جز تو سجده بر رویی نمی‌آرم که چشمانم

نظر از تو نمی‌گیرد که بر جای دگر بندد

تویی کعبه تویی قبله تویی مقصد ز بیت الله

خلیفه جز تو نبود حق که بر خیر البشر بندد

حدیث زلف او گفتم ز شعرم بوی خون آید

بلی در ناف آهو نافه از خون جگر بندد

گریزد در پناه حضرتت آشفته در محشر

در آن معرض که آتش راه را بر خشک و تر بندد

شمارهٔ ۴۹۲

در سینه بازم آتش نمرود می‌رود

زآن آتشم چو شمع به سر دود می‌رود

نمرود کو که از نم چشمم حذر کند

کز این نمم به دجله و شط رود می‌رود

پاکست همچو آینه قلبش زآب و می

رندی اگر که خرقه می‌آلود می‌رود

زاهده عمل به شرک برد پیش صیرفی

بنگر دغل که قلب زراندود می‌رود

نه طالب نعیم نه در بیم از جحیم

عاشق پی رضای تو خشنود می‌رود

او را به دل ز نور محبت اثر نبود

با تو اگر ز کوی تو مردود می‌رود

هرکاو نوای بربط عشقش بود به گوش

از ره کجا ز چنگ و نی و عود می‌رود

شیخی که روی تافت ز میخانه بر حجاز

کورانه رو به کعبه مقصود می‌رود

آشفته را گناه فزونست از حساب

اما روان به بارگه جود می‌رود

حیدر که با ولایت او از طرب خلیل

خندان چو گل در آتش نمرود می‌رود

دست تهی است تحفه بر صاحب کرم

زان بنده بی‌عمل بر معبود می‌رود

شمارهٔ ۴۹۳

زاهد و محتسب و شیخ بهم پیوستند

تا در میکده را بر رخ رندان بستند

گر به بندند در میکده یا بگشایند

خیل مستان خم عشق تو بی می مستند

جملگی عقرب جراره و با نیش جفا

بتقاضای طبیعت دل مستان خستند

تا که رفته ززمین جانب افلاک امشب

کز پی رقص ملایک بهوا می جستند

غمزه و خال و خط و زلف تو اندر ره دل

آه کاین سلسله طرار بهم همدستند

گر زمستان تو گستاخ زند سر سختی

که سلامیت بگویند و دعا بفرستند

نام سامان نبری در بر عشاق ایدل

که چو آشفته بآن سلسله مو پیوستند

عارفان کز خم زلف تو کمندی دارند

جمله زنجیر تعلق زجهان بگسستند

دست افتاده زپایان ره عشق بگیر

زآنکه تو دست خدائی و همه بی دستند

شمارهٔ ۴۹۴

کس نمک با شکر برآمیزد

یا بمه مشک تر برآمیزد

لعل تو این کند بشیرینی

چون رطب با قمر برآمیزد

چون تو غلمان حوروش زاید

کز پری یا بشر برآمیزد

کی بود تاب جلوه تو مها

خس کجا با شرر برآمیزد

کفر و اسلام را زچهره و زلف

یار با یکدیگر برآمیزد

فتنه حسن است گرچه خواهد شد

حسن چون با نظر برآمیزد

هر که لب بی لبت بجام برد

می بخون جگر برآمیزد

ناله شبگیر و آه عرش مسیر

کاشکی با اثر برآمیزد

عارفان بچشم خود دیدند

شیخ گر با خبر برآمیزد

برخوری از نهال عیش جهان

بید گر با ثمر برآمیزد

فکر یعقوب چیست در همه عمر

که دمی با پسر برآمیزد

گر درآئی تو نیمه شب از در

شب ما با سحر برآمیزد

هیچ در دست جز خیالش نیست

هر که با آن کمر برآمیزد

هر که آشفته تاجر عشق است

همه جا با ضرر برآمیزد

آهوی مست آن بت چینی

همه با شیر نر برآمیزد

جز علی کیست از بشر ممکن

که بخیر البشر برآمیزد

شمارهٔ ۴۹۵

فرخنده بسملی که به تیر نظر کشد

کاو را دهد حیات باین تیر اگر کشد

خضر آورد حیات ابد نازشست او

گر داندش که یار بتیر نظر کشد

عشاق جان بکف بره ناوک نظر

فریاد گر مرا بطرق دگر کشد

شیرین که هست خسرو شکر لبان عصر

فرها را چرا زاجل تلختر کشد

زهری کشنده تر نبود از فراق دوست

آوخ که تیر طعن رقیبم بتر کشد

عاشق زهجر و طعنه اغیار جان نداد

یارش بضرب تیغ تغافل مگر کشد

آهوی جان شکار تو صیاد مردمست

صیاد گر بدشت همی جانور کشد

مرد ار حکیم بر سر سر نهان غیب

ما را خیال آن دهن وآن کمر کشد

عشاق را زنظره قاتل دیت دهند

زرنیست خونبها چو بت سیمبر کشد

گر کشتگان بداوری آیند روز حشر

باکیست داوری چو شه دادگر کشد

آشفته گو کبوتر بام حرم شود

صیاد ما چو صید حرم بیشتر کشد

نازم بدست و بازوی شاهی که یکنفس

از خاوران گرفته تا باختر کشد

سلطان عصر و شبل اسد قائم بحق

آنکه چو نوح خلق به یک لاتذر کشد

شمارهٔ ۴۹۶

عاشق از جور بتان گرچه ملالی دارد

گو جمیل است جفا زآنکه جمالی دارد

تو زخورشید مجاور بنمائی دو هلال

آسمان گرچه بهر ماه هلالی دارد

دید بر ماه رخت دل خط و زو آه بگفت

حیف کاین کوکب مسعود وبالی دارد

دل و جان هر دو بسودای دهان و کمرت

هر کس از دوست هوائی و خیالی دارد

رند میخانه هم از باده شوقت مست است

صوفی صومعه گر وجدی و حالی دارد

آفتاب رخ آن ماه بعقرب همه روز

خانه خورشید بعقرب چو نشانی دارد

هست در چشمه خورشید تو را آب حیات

خضر در ظلمت اگر آب زلالی دارد

خون منصور زند نقش انا الحق بزمین

نیست آن عشق که از مرگ روانی دارد

جم عهد خود و کیخسرو زرین کله است

هر که با دلبری آشفته وصالی دارد

ادب و حکمت و فضل و هنرت نیست کمال

هر کرا حب علی هست کمالی دارد

شمارهٔ ۴۹۷

رفته صبا پیرامنش کز خواب بیدارش کند

وز گل کند پیراهنش ترسم که آزارش کند

سوزد کلیم از طور اگر خاکش دم از ارنی زند

کو چشم مستی کز نگه یک غمزه در کارش کند

چشمت بگو تا ننگرد بر حال دل بهر خدا

ترسم که آزار دلم ناگاه بیمارش کند

یوسف فروش بی‌بصر نشناخته قدر پسر

اندر هوای مشت زر لابد به بازارش کند

عاشق خورد خون جگر هرروز در هجران او

هرشب شراب وصل را در جام اغیارش کند

آشفته جسمم جان شده جانم همه جانان شده

منصور انا الحق می‌زند تا کیست بر دارش کند

آن کاو مقیم کعبه بد زاسلام می‌زد لاف‌ها

سجده به بت می‌آورد کز سبحه زنارش کند

رو بر در پیر مغان کاندر حریم لامکان

چون پا نهد حق در نهان دارای اسرارش کند

از باده مهر علی در جام دارم اندکی

گر ساقی دور از کرم این باده سرشارش کند

شمارهٔ ۴۹۸

نقاش صنع کاین همه نقش و نگار کرد

نقش تو را زجمله نقوش اختیار کرد

گردی زخاکپای تو برخاست از نخست

ایزد بنای نه فلک از آن غبار کرد

هر کس بآستان تو ناکام جان سپرد

او را چو خضر زآب بقا کامکار کرد

حسن تو گنج خسروی و تا بود نهان

از بهر پاسبانی گیسو چو مار کرد

تا نقش تو بصفحه امکان نزد رقم

معلوم کس نگشت که ایزد چکار کرد

گل از شعاع چهره تو کرد است آتشین

سنبل زتاب طره تو تابدار کرد

از نای و سیم و پوست کجا خیزد این نوا

شورت اثر به پرده مزمار و تار کرد

تو بنده بحق و وصی محمدی

آشفته بندگی تو را اختیار کرد

در باخت صبر و دین و دل و عقل لاجرم

هر کاو که با حریف غم تو قمار کند

شمارهٔ ۴۹۹

ساقی ز جام کشف از این راز می‌کند

کابواب خیر پیر مغان باز می‌کند

منصوروار می‌کشدش بر فراز دار

آن را که میر عشق سرافراز می‌کند

مردود هر در است و بود خار هر نظر

آن را که پیر میکده اعزاز می‌کند

روی نیاز ما نبود جز به کوی دوست

بگذار تا زمانه به ما ناز می‌کند

حاشا که رنگ و بی‌تو در دیگری بود

خود را اگر که گل به تو انباز می‌کند

دانی چه کرد با دل من لشکر مژه

با صعوه آنچه چنگل شهباز می‌کند

آشفته جای زلف تو گیرد زمام خسر

اطناب را به دل چه به ایجاز می‌کند

شمارهٔ ۵۰۰

بسکه برخاست مرا از دل غمفرسا دود

زآتشین روی تو برخاست نگارینا دود

آینه رو صنما این دل سنگین بگذار

آه از آندم که برآید زدل شیدا دود

چند سودای سر زلف نکویان ایدل

که برآمد زدماغ من از این سودا دود

دود عود است که از مجمره برخاسته است

یا که از روی تو از زلف غبیرآسا دود

قرص خور را نبود دود رخت را چه فتاد

بلکه پیچیده در او زآه درون ما دود

آن خط غالیه آسا چه برو دیده پدید

گفت پیدا شده از مهر جهان آرا دود

آتشین آه من آشفته بشبهای فراق

همچو خاشاک بر آرد زدل دریا دود

آخر ای شمع تو را سوز درون واننشست

تا زپروانه برآوردی بی پروا دود

مگر از خاک نجف سرمه کنم چشمان را

ورنه ناچار کند دیده ما اعمی دود

شمارهٔ ۵۰۱

باد گل بوی سحر مژده زبستان آورد

که هزاران زطرب جمله بدستان آورد

اقحوان زر کند و سیم شکوفه به نثار

گوئیا مژده گل را به گلستان آورد

از دهانت سخنی گفت صبا وقت سحر

غنچه دست از سر غیرت بگریبان آورد

چشم یعقوب شده باز همانا که بشیر

خبر یوسف مصری سوی کنعان آورد

کوری زاهد پیمانه شکن مغبچه ای

یک سبو می بصبوحی بر مستان آورد

صوفیان بی می و مطرب همه مستند و خراب

از خربات که این نشئه برندان آورد

جز خم زلف تو کاو گوی زنخدان زد و برد

گوی خورشید که اندر خم چوگان آورد

هدهد ار تاج بسر داشت عجب نیست که دوش

خبر از شهر سبا سوی سلیمان آورد

این همه عیش و طرب چیست از آنست که باد

مژده مقدم احباب زطهران آورد

وه چه اصحاب شتابان همه در موکب میر

وه چه میری که قدومش بجهان جان آورد

داشت سودای سر زلف تو آشفته که دوش

بزبان جمله سخنهای پریشان آورد

نی غلط این شب قدر است که سلطان ازل

روی از ساحت واجب سوی امکان آورد

ولی و حجت دین قائم بالحق مهدی

که قدومش بجهان مایه ایمان آورد

خامه گر بهر نثار تو در نظمی سفت

در بدریا برود زر بسوی کان آورد

یابد ایمان زولای تو کمال و با عجز

رو بدرگاه تو درویش ثنا خوان آورد

شمارهٔ ۵۰۲

سبزه از خاک برآورد سرو لاله دمید

می گلرنگ بچنگ آرو بنه جام نبید

هر چه داری بده و جام زساقی بستان

صرفه آن برد که یوسف بزر و سیم خرید

بنده عشق تو آزاد بود از عالم

هر که پیوست بتو از دو جهان جمله برید

سرو کز ناز زدی لاف سر دعوی داشت

دید چون قامت تو پای بدامان بکشد

غنچه را جامه قبا گشته و گل را دل چاک

تا که آن شاخ گل تازه بگلزار چمید

گرنه سودای تو بودش بسر ای گلبن نو

از چمن بلبل سودازده بهر چه پرید

نخورد باده زکوثر نخرد آب حیات

هر که از میکده عشق تو یک جرعه چشید

سر انگشت ندامت بگزد تا بلحد

هر که بر سیب بهشتی به بستان بگزید

از سیاهی و سفیدی غرض آن معرفتست

مرد حق را نشناسند بدستار سفید

اثر مهر گیاهست خط سبز تو را

این نه آن مهر و گیاهی است که از خاک دمید

نسر طایر بکمند آمدم از قهوه عشق

روزی باده کشان بی خبر از غیب رسید

آهوی شیرشکار نگهت را نازم

که بچنگال مژه سینه شیران بدرید

من خود آشفته نبودم زازل میدانی

دل آشفته ززلف تو پریشان گردید

دستی ای دست خدا بر در امیدم زن

زآنکه انگشت تو شد بهر در بسته کلید

شمارهٔ ۵۰۳

اگر نه بخت من او دایم از چه خواب کند

وگرنه جان من از چیست اضطراب کند

مدام می کشد آن چشم مست زآن لب لعل

بلی چو ترک شود مست میل خواب کند

مگر زپرسش روزحساب غافل شد

نگاه او که بدل ظلم بیحساب کند

کمال رحم و مروت بود که صیادی

بقتل بسمل در خون طپان شتاب کند

چه کرد گفتیم آن زلف با رخ جانان

هر آنچه با رخ خورشید و مه سحاب کند

دهان تست اگر انگبین و کان شکر

چرا بپاسخ تلخم همی جواب کند

کند بآینه ی رویت آه مشتاقان

همان که ابر سیه رو بآفتاب کند

سگان خیل خود آنگه که یار بشمارد

مرا امید کز آنجمله انتخاب کند

مدام طوق بگردن فکنده آشفته

که خویش را سگ درگاه بوتراب کند

در جهان برخم بسته اند آشفته

مگر که دست خداوند فتح باب کند

شمارهٔ ۵۰۴

در آن مقام که در جلوه ماه من باشد

چه جای شمع که خورشید انجمن باشد

کجا زکوثر و تسنیم دل شود محفوظ

اگر شراب لبانت نصیب من باشد

زوصل لعل تو گر مدعی سلیمان شد

ولی نه خوی سلیمان در اهرمن باشد

بزاغهای بهشتی که خالهای تواند

بگو بهشت چرا منزل زغن باشد

اگر نه سوز تو در دل نهفته است چو من

زبان شمع چرا آتشین سخن باشد

غریبم ار به بهشتم برند در محشر

مرا بکوی خرابات چون وطن باشد

سخن بغیر حق آشفته نشنود زتو کس

مدیح شاه زمانت چو در دهن باشد

خدیو کشور امکان علی امام نخست

که آخرین پسرش صاحب زمن باشد

ستوده مهدی قائم که هشت باغ بهشت

زلطف نکهت خلقش کمین چمن باشد

شمارهٔ ۵۰۵

شمع گر هر نفسی انجمنی بگزیند

چشم پروانه بجز پرتو او کی بیند

مور خط بر لب شیرین تو گر کرده هجوم

مور گو خوشه ای از خرمن حسنت چیند

زآشیان بلبل شیدا چو پرافشان گردد

حاش لله که بجز با گل خود بنشیند

قطره پیوست چو با بحر و چو ذره با مهر

نسزد گر خودی خود زمیانه بیند

روح آشفته که ازخاک درت پرورده

گرد تن تا نفشاند بدرت ننشیند

سر سپرده به تو درویش تو ای دست خدا

به ولایت که اگر جز تو ولی بگزیند

شمارهٔ ۵۰۶

اسیر عشق شدن عقل را قرار نبود

نظر به منظر خوبان به اختیار نبود

قرار داد که من بی‌قرار او باشم

دریغ و درد که آن عهد برقرار نبود

ندانم اینکه دلم صیدِ نیم‌بسملِ کیست

به دشتِ حُسن جز آن ترک شهسوار نبود

ز سلسبیل لبت بس که باده گشت سبیل

جز آن دو نرگس بیمار در خمار نبود

به ناز آمد و دامن‌فشان ز من بگذشت

مگر که خرمن خاکی به ره غبار نبود

هزار گل ز گل از فیض نوبهار دمید

به غیر لاله در این باغ داغدار نبود

چهار طبع مخالف به شمع عرضه نمود

به مشربش به جز از نار سازگار نبود

چه شد که صومعه بربست و میکده بگشود

که این گمان به تو ای دور روزگار نبود

مگو ز گفتنِ حق داده باد سِرّ حلاج

سزای کاشف اسرار غیر دار نبود

اگر نه خلق نبی بود و ذوالفقار علی

به خلق سِرّ خدا هرگز آشکار نبود

اگر نه عفو تو بودی سزای بندگی‌ات

که بود کز عمل خویش شرمسار نبود

نبود کار تو مدح حیدر آشفته

تو را بهر دو جان هیچ افتخار نبود

اگر نه داغ توام بود زیب پیشانی

مرا به کعبه و بتخانه اعتبار نبود

شمارهٔ ۵۰۷

بُوَد آیا که گلِ نو به چمن باز آید

گرد او بلبل شوریده به آواز آید

راستی پردهٔ عشاق نگه دار آخر

ناخنت مطرب خوش بذله چو بر ساز آید

خوش بُوَد مستی ایام جوانی و بهار

خاصه آن لحظه که با عشق هم انباز آید

نیست تغییر در انجام طلب عاشق را

گر به پاکی به ره عشق از آغاز آید

کی به سرمنزل او راه برد عنقایی

مگسی گر به هوای تو به پرواز آید

گفت بی‌پرده به مردم غم دل چشمِ ترم

چه کنم مردمکِ دیده چو غمّاز آید

دل اسیر مژهٔ ترک تو شد حالش چیست

صعوه کافتاده سر پنجهٔ شهباز آید

شکرستان شده از آن لب شیرین شیراز

گو چه حاجت شکر از هند و ز اهواز آید

مه به این جلوه نتابیده گهی بر افلاک

سرو در باغ ندیدم که به این ناز آید

شرمسار آنکه برد جان به سلامت از عشق

هر که سر باخت در این رزم سرافراز آید

میل تن‌پروری و عشق زهی لاف دروغ

شاید این کار گر از عاشق جانباز آید

سرو سرحلقهٔ عشّاق علی بوده و هست

که خطابش همه از انجمن راز آید

پشت آشفته خم از بار گنه شد مددی

تا سبک‌بار به کویت به تک و تاز آید

شمارهٔ ۵۰۸

آن پری را خاتم جم لعل می آلود بود

چهره دست موسوی خط خوش داود بود

دوشت آوردم نثار از لؤلؤ تر در کنار

لیک چون سفتم زمژگان جمله خون آلود بود

صفوت از آب در میخانه عشق تو یافت

مشت خاکی کاو ملایک را همه مسجود بود

بسکه دود عود زلف از آتشین روی تو خاست

مشعل خورشید از تاثیر او پردود بود

من گرفتم سرو چون بالای تو شد معتدل

سرو را کی بار از سیب و به و امرود بود

شد خلیل خالت از آن آتشین رو تازه تر

باغ ابراهیم آری آتش نمرود بود

شاید ار پیر مغان داناست از راز نهفت

کاز ازل او پرده دار شاهد مقصود بود

شب همه شب بندگی میکرد در کوی ایاز

خاتم ملک ار بصورت در کف محمود بود

خضرش آخر شد دلیل و بردش اندر کوی یار

سالکی کز شش جهت در بر رخش مسدود بود

دین و دل سرمایه بود و داود و سودایت خرید

عاشق صادق کجا بند زیان و سود بود

گر نبودی مرتضی بیرنگ بودی ممکنات ‏

زآنکه امکان از ازل او را طفیل بود بود

سر چو پیچید از ولایت سجده بر آدم نکرد

بس عجب نبود که شیطان از ازل مردود بود

لاجرم آشفته را آتش نسوزاند که داشت

کسوتی کش رشته مهر تو تار و پود بود

گفت تا کن هر دو کون از گفت او آمد پدید

هر دو عالم در میان لعل او موجود بود

شمارهٔ ۵۰۹

طرب آن نیست که ایام بهاری برسد

عیش آن است که پیغام نگاری برسد

دل سودازده از سینه به زلفت پیوست

چون غریبی که ز غربت به دیاری برسد

آه من می‌گذرد باخبر ای خرمنِ حُسن

هان مبادت که از این برق شراری برسد

عشق پیل‌افکن و رخ تافتن از وی صَعب است

مات ماندیم مگر شاه‌سواری برسد

طالب آب بقا راه به مقصد نبرد

که نه خضرش به سر راهگذاری برسد

هر که حق گفت نه از اهل حقیقت شمرش

تا نه منصور صفت بر سرِ داری برسد

نوح گر بگذرد از ساحل بحر غم عشق

کی تواند که ز بحرش به کناری برسد

مگذر بر من خاکی ز ترحم ای ترک

چون به دامان تو ترسم که غباری برسد

نقد شد زراندود تو ای صوفی شهر

آه از آن روز که نقدت به عیاری برسد

آنچنان است که آید اجل بیماری

شیخ شهر ار به سر باده‌گساری برسد

حالت طایف کعبه چه بود بر در دیر

حال گم‌گشته‌رهی کاو به حصاری برسد

روز هجران مرا روی تو تابد زآن سان

که شب گور مرا شمع مزاری برسد

تویی آن نور هدایت علی و مظهر حق

که کند نور شعاعت چو به ناری برسد

کی هراسان شوم از حول نکیرین به قبر

گر به سروقت من آشفته یاری برسد

شمارهٔ ۵۱۰

ابر صفت همی کنم خنده و گریه کار خود

خنده زنم بکار او گریه کنم بکار خود

عمر در از صرف شد بر سر زلف مهوشان

کردم از این خیال کج تیره روزگار خود

حال تباه شد مرا نامه سیاه شد مرا

هم مگرم مدد کند دیده اشکبار خود

خوشه ای از کرم دهد صاحب خرمنی مگر ‏

من که بباد داده ام حاصل کشتزار خود

باغ و بهار دیگران تا چه ثمر دهد مرا

وقف سموم کرده ام این همه نوبهار خود

چون نبود عمل مرا خیز و مهل کسل مرا

ساقی میکشان بده باده خوشگوار خود

یکدمم از نظر نشد طره و چهره بتان

صرف باین و ان کنم لیل خود و نهار خود

هر که بطرف گلشنی گرم حدیث با گلی

ترک مکن خدایرا صحبت گلعذار خود

تا که بدامن آوری دلبر سرو قامتی

زاشک روان بساز جود امن وهم کنار خود

ای تو ولی محترم مرحمتی که از کرم

تا من خاکی آورم بر در تو غبار خود

آشفته روسیه منم عاصی پرگنه منم

مدح علی نموده ام مایه اعتبار خود

شمارهٔ ۵۱۱

میخوارگان بساط طرب چون بگسترند

اول ز پرده دختر رز را برآورند

از گیسوان حور بروبند بزم را

از بهر فروش بال فرشته بگسترند

مه‌طلعتان ساده بیارند از بهشت

ناهید و بربطش پی رامش بیاورند

سینا کنند سینه خویش از فروغ می

وآنگه ز نخل طور در آن بزم برخورند

روشن کنند شمع ز رخساره بتان

بادام و شکر از لب و چشمانشان برند

آید به رقص ساقی و می افکند به دور

دوری کشند و پرده بر افلاک بردرند

هشیارگان ستاره‌شمار و منجمند

دوری که می‌زند قدح و جام بشمرند

خیزند صوفیان و نشینند عارفان

دستی زنند و سر به گریبان فرو برند

مستان خراب یک دو سه پیمانه شراب

مستان عشق خم زده و پا بیفشرند

مستان می ز عقل همی‌برگذشته‌اند

مستان تو ز دین و دل و عقل بگذرند

مستان می سرود بگویند با غزل

مستان عشق مدحت حیدر بیاورند

آشفته‌وار هرکه کشد می ز جام عشق

او را به خاک درگه میخانه بسپرند

شمارهٔ ۵۱۲

از سر چو کله در برم آن ترک براندازد

هر کس نظری دارد در پاش سراندازد

بی دیده نمیبیند رخسار نگارین را

هر کو بصری دارد بر تو نظر اندازد

گر بگذری از کنعان ای یوسف روحانی

یعقوب زدل بیرون مهر پسر اندازد

در طور غم عشقت چون شعله زند آتش

صد کوه چو سینا را پرت از کمر اندازد

آنرا که نظر روزی افتاد بر آن منظر

حاشا که نظر هرگز جای دگر اندازد

کو ساقی میخانه کز لطف کریمانه

از هر دو جهان ما را خوش بیخبر اندازد

هر چند بپوشانی خورشید تو در منظر

ناچار که خور پرتو بر بام و در اندازد

آشفته غم هجرش بنوشتی و میترسم

کاتش نی کلک تو در خشک و تر اندازد

اکسیر شود خاکم برتر شوم از افلاک

گر پیر مغان از مهر بر من نظر اندازد

آن دست خدا حیدر آن حیدر اژدر در

کز هر نظر امکان را طرح دگر اندازد

شمارهٔ ۵۱۳

عشق آن باشد که عاشق را زعالم باز دارد

کارش این باشد که جا اندر حریم راز دارد

غمزه جادوی خونریزش که گفتی ساحرست او

میکند سحری که میپنداریش اعجاز دارد

پسته بگشاید بشیر از ار بت شیرین دهانم

شکری هرگز نگوید این شکر اهواز دارد

هر که در زلف تو دلرا دید گفتا از تعجب

آشیان عصفوری اندر چنگل شهباز دارد

در نیاز آید چو بنمائی ببستان آنقد و قامت

باغبان گر سرو و گل اندر بهاران باز دارد

ملک دل بر تو مسلم شد که تو سلطان روحی

عشق عالم سوز کی در مملکت انباز دارد

بر فرشته آدمی را این شرف اول نبودی

کسوتی پوشید عشقش کز ملک ممتاز دارد

این شب وصل است آشفته نه روز شکوه کردن

قصه هجران دراز و عمر ما ایجاز دارد

از حدیث آن لب شیرین زبان بگشود گوئی

کاین حلاوت در سخن کلک سخن پرداز دارد

مدح حیدر می‌سراید هرشب آشفته به محفل

این کرامت لاجرم از سعدی شیراز دارد

شمارهٔ ۵۱۴

آنکه گفتی که بلب سر نهانی دارد

بسخن آمد و دیدم که دهانی دارد

دل ندارد مگر آنکس که بعشق تو سپرد

کشته تیر غم تست که جانی دارد

در وجودش نکند سستی پیری اثری

هر که در سر هوس تازه جوانی دارد

کرد صاحب نظرش گرد ره گله عشق

کی کلیمش شمرد هر که شبانی دارد

نرگس از نشئه چشمت بچمن مخمور است

لاله از داغ تو در باغ نشانی دارد

کسوت ناز تو را عاریه برخود بربست

از خزان سرو اگر خط امانی دارد

گفتی این تیر زشستت که نشست بر دل

روز از او پرس که در دست کمانی دارد

زلف زانبوهی دل از کمر افتاد و فتد

هر که بر دوش چنین بار گرانی دارد

کشتی نوح بگرداب محبت غرق است

گرچه پیداست که این بحر کرانی دارد

نکند مرد سخن سنج بجز مدح علی

هر سخن جائی و هر نکته مکانی دارد

وقف بر مدحت حیدر بود و عترت او

اگر آشفته زبانی بیانی دارد

شمارهٔ ۵۱۵

آنان که بشمع تو پروانه صفت سوزند

شاید که به هر محفل آتشکده افروزند

رخسار تو خورشید است زاغیار چه میپوشی

کاینان همه خفاشند ناچار نظر دوزند

عشاق تو میسوزند در آتش و میسازند

این بلبل و پروانه در عشق نو آموزند

جز کشته عاشق را برق تو نخواهد سوخت

صد خرمن اگر در دشت زهاد براندوزند

آیا چه طمع دارند از وصل تو در فردا

آنان که همه منکر در عشق تو امروزند

شمارهٔ ۵۱۶

عشق گفتی گنهست و گنهی باید کرد

خضر جستیم و بظلمات رهی باید کرد

این عروسان مقنع همه رنگند و فریب

روی بر درگه صاحب کلهی باید کرد

عشق پیکان قضاراست سپر قصه مخوان

حذر از غمزه چشم سیهی باید کرد

این زر قلب که یکجو نخرد صیرفیش

سکه ناچارش بر نام شهی باید کرد

مردم دیده کجا نقش جمال تو کجا

لابد از پرده دل کار گهی باید کرد

شب تار است و وزان باد خلاف از چپ و راست

شمع افسرده بهل فکر مهی باید کرد

ایکه روح از دم تو زنده بود در افلاک

جانب خسته دلان هم نگهی باید کرد

کشتگان را به تو دعوی و توی داور شهر

از کجا جز تو خیال گوهی باید کرد

هست وجه الله اعظم علی آشفته بجد

شوق او دارم و فکر شبهی باید کرد

شبه او کیست بجز قائم بالحق امروز

سر براهش پی گرد سپهی باید کرد

تا بجوئیم از آن مظهر واجب اثری

رو به هر میکده و خانقهی باید کرد

شمارهٔ ۵۱۷

ساقیا باده که ایام طربناک آمد

داروئی ده که دوای دل غمناک آمد

جامه ناز تو افتاده مگر در بستان

سرو آن جامه به بر کرده و چالاک آمد

چه شرابست بجام تو که در مستی عشق

زهر در مشرب مستان تو تریاک آمد

صفت از رنگ رخ و بوی تو در باغ شنید

گل که با جامه خونین و دل چاک آمد

لاجرم عشق در آئینه او جلوه گر است

هر که از شایبه و زنگ هوسناک آمد

دیدم آهوی دو چشم تو بچین خم زلف

این چنین صید که دیده که بفتراک آمد

آنچنان رفت بمن زآمدن و رفتن دوست

برق سوزنده که بر خرمن خاشاک آمد

آخر ای عشق کدامی تو و جای تو کجاست

که فزون جاه تو از حیز ادراک آمد

عشق سرمد علی عالی اعلا حیدر

که برتبت وصی صاحب لولاک آمد

شمارهٔ ۵۱۸

نفس باد بهاری دم عیسی دارد

گر شود خضر صفت زنده چمن جا دارد

جیب هر شاخ پر است از گل خورشید مثال

موسی طور گلستان ید بیضا دارد

مزن ای مانی ارژنگ دم از نقش و نگار

صنعت این است که کلک چمن آرا دارد

وقت آنست که درویش بسلطان نازد

گرچه او ملک جم و افسر دارا دارد

منت از باده کوثر نکشد در فردا

هر که امروز بکف ساغر صهبا دارد

بید مجنون صفت آمد بتماشای چمن

که زهر گوشه گلی طلعت لیلا دارد

صوت هر مرغ دل از جا نبرد مردم را

این اثر زمزمه بلبل شیدا دارد

گل بجز ناله بلبل نکند گوش بطبع

زاغ در باغ اگر غلغل و غوغا دارد

چمن از شاخ شکوفه فلک پروینست

که زازهار نمودار ثریا دارد

من بشاهد کنمش ثابت کاینست بهشت

مدعی گرچه در این مسئله دعوا دارد

لیک میل چمن و لاله و نسرین نکند

هر که در گلشن خاطر گل رعنا دارد

میگساری که می از لعل شکرخندی خورد

میتوان گفت که او عیش مهنا دارد

میل بوئیدن سنبل نکند در بستان

هر که آشفته وش از زلف تو سودا دارد

رند میخواره ندارد غم امروز بدل

چشم امید چو بر شافع فردا دارد

شمارهٔ ۵۱۹

می‌فروشان مددی کار ز حد مشکل شد

پنبه شد رشته و آن سعی طلب باطل شد

رفتم از یاد حریفان و نمی‌پرسندم

مگر از ذکر غم عشق دلم غافل شد

چه توان گفت از این لجه پرموجه عشق

که هر آن بحر به جنبش بنهی ساحل شد

سحرش بر در میخانه به جامی دادم

آنچه در مدرسه از وسوسه‌ام حاصل شد

ننهد نقطه صفت پای برون تا باشد

هرکه در دایره عشق بتان داخل شد

نکنم وصف تو ای عشق کمالت این بس

تا که دم از تو نزد عقل کجا کامل شد

آتش رشک بسوزد پر پروانه مدام

که چرا شمع رخت شاهد هر محفل شد

ترسم آلوده شود دامن پاکت بنشین

که زآب مژه‌ام عرصه امکان گل شد

تا که شد سینه تو را مطلع انوار شهود

لاجرم کعبه اصحاب حقیقت دل شد

تویی آن پیر مغان ساقی میخانه عشق

که به ترتیب عوالم نظرت فاعل شد

گر مهم من آشفته بسازی چه عجب

که مهمات جهان را کرمت کافل شد

علی عالی اعلا تویی و مظهر حق

وای بر آن که زیاد تو دمی غافل شد

شمارهٔ ۵۲۰

باده صافی شد و گل پرده زرخسار افکند

بایدت با خم می رخت بگلزار افکند

مصریان گو نشناسید دگر دست و ترنج

کز وفا یوسف ما پرده زرخسار افکند

لاجرم چاره بیچارگی خویش کند

هر که خود را بدر میکده ناچار افکند

مرغ آزاد چه دیده است زصیاد که دوش

خویش را در قفس مرغ گفتار افکند

چون خرامید بگلزار بت سرو قدم

هر کجا سرو سهی بود زرفتار افکند

در چه حالند مقیمان سرا پرده میر

که زکشفش سر جمعی بسر دار افکند

جلوه ای کرد و رخ از خلق بیکبار نهفت

شور در مردم این شهر پریوار افکند

زتبسم بلب غنچه خموشی آموخت

طوطیان را بشکر خنده و گفتار افکند

حال مستان تو چونست که میگون لب تو

بیسر و پا همه جا مردم هشیار افکند

چون به بتخانه فرخار شد آن طرفه صنم

هر کجا بود بتی از در و دیوار افکند

آن صنم بود مگر نور علی مظهر حق

کز پی بت شکنی بود بیک بار افکند

بود بارش زازل وصف لب شیرینش

که نی خامه آشفته شکربار افکند

شمارهٔ ۵۲۱

بعهد عشق کجا شیخ و پارسا ماند

چو جست برق یمان خس کجا بجا ماند

عمل نماند که تا خود رساندم در حشر

مگر بدست من آن طره رسا ماند

هوا وعشق بیکدل مگو که میگنجد

چو عشق هست هوا در میان کجا ماند

گر آفتاب هزار از سپهر برتابد

به پیش روی تو چون ذره در هوا ماند

هزار سعی کند کعبه بهر طوف درت

گرش تو ره ندهی مرو بیصفا ماند

مریض عشق علاج ار نیافت از دلدار

بگو بهل که دل خسته بی دوا ماند

شهید تو نکند خونبها طلب در حشر

که ضرب دست تواش بهر خونبها ماند

گهرفشان چو شود دست پیر میخانه

گمان مکن که در آفاق یک گدا ماند

غریب هر دو جهانست گرچه آشفته

ولی سگان درت را بآشنا ماند

مباد آنکه شوم خاک جز بخاک نجف

مرا بروز لحد یارب این دعا ماند

خطا مگیر گر از عاشقی خطائی رفت

چو عفو هست بعاشق کجا خطا ماند

شمارهٔ ۵۲۲

بوالهوسان گرد تو غوغا کنند

این مگسان طوف بحلوا کنند

خرمن سیم تو به یغما برند

سیم و زرت گرچه مهیا کنند

یوسف من خودنفروشی بسیم

گرچه به تو گنج درم وا کنند

لیک گر آید بمیان امتحان

آن همگی دعوی بیجا کنند

طرفه بپرهیز زاهل هوس

تا سر خود بر سر سودا کنند

زآنکه همه صادق و آشفته اند

در رخ تو چشم بمولا کنند

شمارهٔ ۵۲۳

یاد آن نوشین دهانم کام شیرین می‌کند

می‌کشان را یاد باده بزم رنگین می‌کند

خنجر خونریز جلادان نکرده با کسی

آنچه با من ساعد و دست نگارین می‌کند

تلخ‌کامی کی بماند در لحد فرهاد را

گر کسش تلقین به بالین نام شیرین می‌کند

چین اگر مشکین بود از ناف آهویی و بس

چین یک مویت همه آفاق مشکین می‌کند

کار تو با یار تو اندر میان دارد مهم

حاش لله یاد اگر از یار پارین می‌کند

حبذا نقش بدیعی کز صفای منظرش

نقشبند صنع بر خود فخر و تحسین می‌کند

خنجر مژگان بود کافی به قتل عاشقان

رنجه بر قتلم چرا او دست سیمین می‌کند

شاید ار بخشد گنه آشفته را دارای حشر

کاو مدیح مرتضی آن داور دین می‌کند

دولت شه را دعا باشد سزا صبح و مسا

این دعا را چون ملک پیوسته آمین می‌کند

شمارهٔ ۵۲۴

ببزم جلوه گر ار روی ماه من باشد

چه جای ماه فلک شمع انجمن باشد

خواص خویش دهد لیک دیو جم نشود

نگین جم که در انگشت اهرمن باشد

زره زحلقه زلفین تو بتن پوشم

اگر کمان قضا در کمین من باشد

گرفته خال و خطت گرد آن لب شکرین

خوش اتحادی در طوطی و زغن باشد

که دیده سرو چمن را کله نهاده بسر

که دیده ماه فلک را که در سخن باشد

زباغ خلد بدامت نشست آشفته

که چین حلقه زلف تواش وطن باشد

بگو تو حرفی و خلق ازگمان برون آور

که هر چه دل همه خواهد در آن دهن باشد

چه غم زتابش خورشید در صف محشر

مرا که تکیه به سلطان اباالحسن باشد

شمارهٔ ۵۲۵

مژده ای دل که اویسی ز قَرَن می‌آید

بوی رحمٰن به من از سمت یمن می‌آید

عشق چو نور نبی در دل من جلوه‌گر است

عجبی نیست اویس ار ز قَرَن می‌آید

شوکت خار شد و نوبت دم سردی دی

بلبلان مژده که گل سوی چمن می‌آید

زاغ گو نغمه ناخوش مرا اندر باغ

که سحر بلبل با صوت حسن می‌آید

گو به یعقوب دو چشمان تو روشن که بشیر

اینک از مصر سوی بیت حزن می‌آید

دل بیمار چه مانی که مسیحی به رَه است

کز دمش روح روان باز به تن می‌آید

باد مشاطه گلزار همه‌روزه به باغ

بهر آرایش سوری و سمن می‌آید

شده در عین غم آشفته طربناک مگر

به سوی طوس رفیقی ز وطن می‌آید

خاک‌بوسی شه طوس مبارک بادش

که باید سر سودایی من می‌آید

شمارهٔ ۵۲۶

آفرینش را گروهی چار گوهر گفته‌اند

قوم دیگر هفت ابا چار مادر گفته‌اند

عاشقان زین چار بیرون گوهری جسته لطیف

اخترش را برتر از این هفت اختر گفته‌اند

دیگرانش علت غایی شمارند و سبب

اهل حقش مرتبت از این فزون‌تر گفته‌اند

چیست دانی عشق اقدس کز نخستین جلوه‌اش

قدسیان تسبیح و تهلیل مکرر گفته‌اند

تالی عقل نخستین صادر دوم علی

کش یدالله خوانده‌اند او را و حیدر گفته‌اند

غالی اندر حق او جمعی و برخی قالی‌اند

حق به حق او خداوند و پیمبر گفته‌اند

هیچکس نشناخت او را جز خدا و مصطفی

وصف او را این دو بر معیار و در خور گفته‌اند

در میان واجب و ممکن بود ربطی عجب

بهر حقش آینه خوانند و مظهر گفته‌اند

صد هزار آشفته لال اندر مدیح حضرتش

زآنکه مدح او خدا و هم پیمبر گفته‌اند

شمارهٔ ۵۲۷

عاقل مدار کار به تدبیر می‌نهد

عارف زمام امر به تقدیر می‌نهد

هرجا که از کمان قضا می‌جهد خدنگ

عاشق دو دیده را به دم تیر می‌نهد

اهل نظر به کعبه معنی برد نماز

صورت‌پرست روی به تصویر می‌نهد

هر دل که شد خراب در او جای دلبر است

ویرانه رو به حلیه تعمیر می‌نهد

دانی که چیست تکیه چشمت بر ابروان

مستست و سر به قبضه شمشیر می‌نهد

رند خراب بر در میخانه در سماع

زاهد ز سبحه دام به تزویر می‌نهد

از آن بی‌اثر دو جهان تیره شد به چشم

در آه و ناله کیست که تأثیر می‌نهد

باشد مؤثری که تغیرپذیر نیست

هردم قرار کار به بتغییر می‌نهد

زافتاده کمند محبت مکن سؤال

چونست آن که پا به دم شیر می‌نهد

آشفته گفتمت که به زلفش مپیچ گفت

دیوانه پا به حلقه زنجیر می‌نهد

در این میانه کیست که محکوم او قضاست

حیدر که پشت پای به تقدیر می‌نهد

ما می‌رویم در پی خمار در کنشت

آری مرید رو به در پیر می‌نهد

شمارهٔ ۵۲۸

عشق تا در خم زلف تو گرفتارم کرد

فارغ از وسوسه سبحه و زنارم کرد

من که بار دو جهان بود بدوشم زگناه

ساقی از جرعه عشق تو سبکبارم کرد

من که بیگانه زهفتاد و دو ملت بودم

میفروش از قدحی محرم اسرارم کرد

به چه از حیله اخوان دو سه روز افتادم

یوسف آسا سبب گرمی بازارم کرد

وه که در مصر کله گوشه مرا سوده بماه

گرچه در چاه زتلبیس نگونسارم کرد

باد بوئی سحر از چین خم زلف داشت

فارغ از غافله تبت و تاتارم کرد

نقش حق ماند زمن تا به ابد چون حلاج

خضم خود بین زجفا گر بسر دارم کرد

صد نوا بود بهر بند زعشقم چون نی

کامد از در بتی و صورت دیوارم کرد

شمع میسوخت زغم شب همه شب تا دم صبح

دوش چون یک نفسی گوش بگفتارم کرد

دوش از پیر خرد راه حقیقت جستم

ره نمائی بدر خانه خمارم کرد

رفتم و داد می و مست و خرابم افکند

چون دم صبح دمی بر زد و هشیارم کرد

یاردل کرد چو بی پرده تجلی از طوس

شوق غربت زوطن لابد بیزارم کرد

طور طوس است بلی جلوه گه نور علی

گو بموسی که بحق وعده دیدارم کرد

شد مس قلب من آشفته سراپا اکسیر

تا به خاک در کریاس شه احضارم کرد

شمارهٔ ۵۲۹

ایکه زحی میرسی حالت لیلا چه بود

در حق مجنون چه گفت از که سخن میشنود

بود کرا عزتی پیش سگان درش

در زوفا پاسبان بر رخ که میگشود

در خم چوگان زلف داشت سری یا نداشت

گوی سعادت بگو تا که زمیدان ربود

تخم وفا کاشتم تا بر وصلش خورم

کشته عشاق را تا که در آنجا درود

نور تجلی بطور بود بعین ظهور

دیده ما منتظر جلوه کجا مینمود

ساقی مستان بیا باده صافی بیار

زآینه تا گویمت زنگ چه خواهد زدود

آیت یأسش جواب آمدی اندر خطاب

خواست چو بیند کلیم یار بعین شهود

ساز دلم برشکست ناله زحد گشت پست

چنگی بزمش که بود نغمه که اش میسرود

بود بکام کسان لعل لبش تا سحر

از لب شیرین نمک تا که بزخم که سود

هفت سپهر دگر گشت پدید از دخان

بسکه بر افلاک رفت زآه دل خسته دود

بود سر بازگشت بر سر خاک منش

آیت یحیی العظام هیچ تکلم نمود

خواند سگ خویشتن از کرم آشفته را

نزد رقیبان مرا مرتبه ای میفزود

آینه صیقلی مظهر لیلا علی

باعث ایجاد کون مایه اصل وجود

شمارهٔ ۵۳۰

همگی دشمن جان آفت دینند و دلند

یا رب این طایفه خوبان نه خود از آب و گلند

نه تو را سینه سیمین و دل سنگین است

هر کجا سیم تنانند همه سنگدلند

همه در برج مهی ماه ولی ماه تمام

همه در باغ بهی سرو ولی معتدلند

از تو عشاق بیک لمحه جدائی نکنند

زآنکه چون حسن و نظر جمله به تو متصلند

تا که در سینه سینا که دگر جلوه گر است

که جهان چون شجر طور همه مشتعلند

جلوه ای کن تو به بتخانه فرخار و ببین

بت پرستان همه از کرده خود منفعلند

وه که با غمزه جادو و رخ تا بنده

رشک آهوی ختن غیرت شمع چگلند

نقش بندان بت چین که بخود مفتخرند

بت رویت چو ببینند تمامی خجلند

گو برآمیز بهم عاشق و زاهد همه عمر

در صف حشر چو آیند زهم منفصلند

زاهدان جمله رفتار عمل آشفته

عاشقان حب علی ریخته در آب و گلند

چند اندیشه از آخر کنی ای شیخ برو

باده خواران خم عشق از اول بهلند

شمارهٔ ۵۳۱

کسی که با سگ کوی تو آشنا نبود

به او مصاحبت عاشقان روا نبود

به میکده به گدایی هر آنکه چهره نسود

اگر چه خود جم عهد است پادشا نبود

مکن خلاف محبت که در طریقت عشق

به کیش اهل محبت جز این خطا نبود

حکایت از تو و بدعهدی‌ات نخواهم کرد

که حسن را به جز این کار اقتضا نبود

اگر تو دام نهی یا کمند برچینی

که هیچ صید ز قیدت به تارها نبود

به غیر نرگس مستت به پارس فتنه نماند

به غیر آن قد و بالا دگر بلا نبود

از غیر گرچه محبت بود که عین جفاست

ز دوست گرچه ستم می‌رسد جفا نبود

به کوی میکده جویند می‌کشان اکسیر

ز شیخ شهر کسی چشم بر عطا نبود

گدای تو بود آشفته یا علی دریاب

فکندنش به در این و آن روا نبود

شمارهٔ ۵۳۲

شبی گر بوسه زان شیرین دهانم اتفاق افتد

مرا در عین ظلمت آب حیوان در مذاق افتد

می و معشوق در خلوت چو بی‌غیرت میسر شد

غنیمت دان که این نعمت تو را کم اتفاق افتد

فروزد گر به کاخت پرتو شمع رخ جانان

عجب نبود که خور پروانه‌وارت در رواق افتد

کند ساعد اگر رنگین ز خون عاشق مسکین

کند او را بهل چشمش چو بر آن سیم‌ساق افتد

به دوشم گر نهی کوه احد بر دل گران ناید

ولی بار فراقت بر دلم تکلیف شاق افتد

ز درد اشتیاقم دم زند گر نایی مجلس

ز وحشت نای را اندر گلو دردم حناق افتد

بچم در بوستان تا سرو ناز اندر نیاز آری

بکش پرده که گل در بوستان از طمطراق افتد

تو را طاق ابروان آرامگاه مدعی گشته

دلم را بس عجب نبود اگر طاقت به طاق افتد

حجاز و کعبه او را فرامش سازم از خاطر

مرا آشفته گر رحل اقامت در عراق افتد

عراق درگه حیدر علی داماد پیغمبر

که بر عرش درش در پویه رفرف بابراق افتد

بلی صعبست دوری تن و جان صعب‌تر از آن

اگر اندر میان جان و جانانت فراق افتد

شمارهٔ ۵۳۳

تا سپردی بمن از آن خم مو تاری چند

بر سر ما و دل آورده غمت کاری چند

لعل خندان تو ضحاک و زجادوئی زلف

رخنه ها کرده بمغزم زفسون ماری چند

بوده آن حلقه مو منزل دلهای خراب

که از او میشنوم ناله بیماری چند

لاجرم عقرب جراره نهفتم در جیب

عجبی نیست کز او میکشم آزاری چند

دل با فغان و چه خاموش نشیند مجروح

که بود مرهم او نافه تاتاری چند

بارها بود بر آن مو زدل مشتاقان

وه که سر بار دل غمزده شدی باری چند

دل و دین پیش تو ماند ای بت ار من شیرین

مانده بر گردنم از زلف تو زناری چند

که چه دیوانه زنجیر گسسته در وجد

که اسیرم چو غریبان بشب تاری چند

نه قمر سیر بعقرب کند و ماه تر است

بر قمر سیر کنان عقرب سیاری چند

نه همین شد سر من در خم آنزلف گرو

داده بر باد زهر سو سرو دستاری چند

شبی آهسته بده گوش بآن زلف نژند

بشنو ناله دلهای گرفتاری چند

تا تو غایب شده ای با خم زلفت دارد

هر شب آشفته زسودای تو گفتاری چند

شمارهٔ ۵۳۴

دیدی دلا که عهد شباب و طرب نماند

آن نقشهای مختلف بوالعجب نماند

نخلی بود جوانی و او را رطب طرب

پیری شکست شاخش و بروی رطب نماند

عمرت بود کتان و قصب دور ماهتاب

از تاب ماه تاب کتان و قصب نماند

رنگ طرب بر آب عنب بسته اند و بس

خشکیده پاک تاک و اثر از عنب نماند

آن لب که بود بر لب جانان و جام می

اینک بغیر نیمه جانش بلب نماند

روحی که همچو می رگ و پی سخت کرده بود

رفت و بغیر سستیت اندر عصب نماند

پائید دیر چون شب یلدا شب فراق

آمد صباح وصل و نشانی زشب نماند

عمری بخاکبوس شه طوس در طلب

این آرزو بجان تو اندر طلب نماند

چون خضر جا بچشمه حیوان گرفته ای

بی برگیت زچیست که شاخ حطب نماند

دست خدا زکعبه نقش بتان بشست

در دل بغیر نقش امیرعرب نماند

از عمر رفته شکوه مکن جام می بگیر

آب حیات هست چه غم گر رطب نماند

آشفته شد مجاور درگاه شاه طوس

ماهی به دجله آمد آن تاب و تب نماند

شمارهٔ ۵۳۵

بُوَد آیا که ز ما پیر مغان یاد کند؟

به یکی جرعه‌ام از قید تن آزاد کند

دل تو را بیند و خاموش شود چون غنچه

بلبل آنست که گل بیند و فریاد کند

بشکر خنده آن خسرو شیرین دهنان

افکند شوری و خلقی همه فرهاد کند

منکه از وسوسه عقل سراپای غمم

هم مگر باز غم عشق توام شاد کند

با دل آن کرد بت من که به بتخانه خلیل

کو خلیلی که زنو خانه ای بنیاد کند

من خرابم زازل پیر خرابات کجاست

که به معماری پیمانه ام آباد کند

این بدیها که سرشته بگلم روز نخست

عشق گو نیست کند و از نوم ایجاد کند

عشق چه دست خدا نو رهدی مظهر حق

که سلیمان زدمش تکیه ابر باد کند

علی عالی اعلا که نبی مدنی

از وجودش همه جا فخر به داماد کند

خاکبوس شه طوسش بدهد آشفته

هر کرا پیر طریقت چو تو ارشاد کند

شمارهٔ ۵۳۶

شعاع آن مه نو چون به طرف بام می‌افتد

به پابوسش ز بام چرخ ماه تام می‌افتد

بتی درد که بر رخساره‌اش کعبه بود طایف

ز رونق از صفایش کعبه اسلام می‌افتد

کشد می زیر خرقه شیخ شهر و پاکدامان شد

نخورده می اگر عاشق بود بدنام می‌افتد

چه تدبیر است جز تسلیم او را ای هواداران

گذار مرغ زیرک چون به سوی دام می‌افتد

بزن زآن آتش پخته که در جام و سبو داری

گذارت گر به سوی زاهدان خام می‌افتد

به شام هر خم زلف تو شعرایی مجاور شد

اگر شعرا گذارش وقتی اندر شام می‌افتد

به غیر از خاطر دلبر نجوید کام دل عاشق

بلی هر جا هوس پیشه بود خودکام می‌افتد

چرا صوفی نهاده سر به پای جام در مجلس

اگر نه پرتو ساقی چو می در جام می‌افتد

نگویم کز غم عشقت سرا پا همچو نی سوزم

و گر بنویسم آتش در نی اقلام می‌افتد

بنازم آن بت سیمین که چون در کعبه می‌آید

ز بام کعبه بر تعظیم او اصنام می‌افتد

الا ای شاهد غیبی علی ای نور لاریبی

چو آشفته گدایی لایق انعام می‌افتد

شمارهٔ ۵۳۷

به خود پیرایه چون آن سرو سیم‌اندام می‌بندد

به سوری سنبل و بر ماه مشک خام می‌بندد

بنامیزد از این مشاطه نازم باغبانی را

که بر مه غالیه سایه به گل بادام می‌بندد

نماید در دل شب صبح صادق را زهر جانب

به روی روز روشن بامدادان شام می‌بندد

لب تو باده خلر دو چشمت ماه را ساغر

که بر می نشئه یا خود باده را بر جام می‌بندد

حذر زآن غمزه کافر فغان زآن چشم افسونگر

که بیخ کفر می‌سوزد در اسلام می‌بندد

بنازم آهوی مردم شکار چشم مستت را

که خلقی را به مویی می‌کشد در دام می‌بندد

بتی دارم که دارد کعبه و بتخانه را توام

ره کعبه زده در بر رخ اصنام می‌بندد

کمیت فکر آشفته ز تک افتاده در وصفش

که از رفعت گذر بر طارم اوهام می‌بندد

علی آن پرده‌دار سر که دست حق بود دستش

که هم آغاز بگشوده است و هم انجام می‌بندد

شمارهٔ ۵۳۸

مطرب نوا بپرده عشاق ساز کرد

کاز شور در عراق هوای حجاز کرد

برگشته از حجاز سوی میکده بسر

زاهد سوی حقیقت میل از مجاز کرد

حل گشت بر حکیم معما زگفتی

لعل شکرفشان بتکلم چو باز کرد

عاشق بخواب نیست در چشم اگر به بست

کز بهر دید غیر بخود در فراز کرد

پیشی زهم گرفته بقربانگه این و آن

کز خون رقم بچهره چو خط جواز کرد

برخاسته بپیش قدت با نیاز وعجز

بر شاهدان باغ اگر سرو ناز کرد

کوته نظر مخوانش چون زاهدان شهر

کاشفته صرف زلف تو عمر دراز کرد

شیخ ار رود بطوف حرم رند پاکباز

رو بر در حریم علی با نیاز کرد

زاهد نبرده سجده بخاک در مغان

او را بشرع عشق نگوئی نماز کرد

شمارهٔ ۵۳۹

یکجهان غم زچه در سینه تنگم جا کرد

یاد زلف که زسر تا قدمم سودا کرد

آنکه از دایره کون و مکان بیرون بود

حیرتم کز چه سبب در دل تنگم جا کرد

گرچه شد سینه سینا به تجلی معروف

جلوه روی تو بس سینه و دل سینا کرد

عکس رخساره ساقی چو در افتاد بجام

سجده اندر قدم ساغر می مینا کرد

گل زدیباچه رویت روقی برد بباغ

لاجرم بلبل شوریده چو من شیدا کرد

بلبل آورد تماشائی و گلچین بچمن

بسکه در وصف گل او نعره زد و غوغا کرد

گوهر آرند زدریا و غمت آن گهر است

که دل ما صدف و دیده ما دریا کرد

کرد روح الله اگر مرده ی احیا بجهان

لب جانبخش تو او را بدمی احیا کرد

گفتیم سر رودت بر سر سودای بتان

هر که دل باخت کی از دادن سر پروا کرد

آتشین بود زبان قلمش همچون شمع

منشی عشق که شرح غم تو انشا کرد

سر منصور از آن شد بسردار آونگ

که چرا سر حقیقت بزبان افشا کرد

رفت در پرده دل عشق پی پرده دری

کرد آشفته ام و در دو جهان رسوا کرد

در بدر شد دل دیوانه بسودای علی

بود مجنون و زهر سو طلب لیلا کرد

شمارهٔ ۵۴۰

ای بهشتی گاه حوری گه پری گاهی بشر

از دهن گه می دهی گاهی نمک گاهی شکر

جاء عشقی راح عقلی یا ندیمی بالهدر

ضامن قلبی ما تفرج طال شوقی ما قصر

تیر مژگانت بسینه یا که سوزن در حریر

شرح عشق تست در دل یا که نقشی در حجر

رفتی و بی تو میسر نیست ما را زندگی

کیف یبقی الجسم یا صاح و روحی قد هجر

عاجزم اندر تو نامت چیست ای رشگ ملک

سرو بستانت بخوانم یا که غلمان یا قمر

در شب هجر تو طوفان کرد چشمم وقت شد

تا برآرم نوح وش فریاد ربی لا تذر

کی عجب باشد که نالد عاشقی از اشتیاق

العجب ثم العجب فی هجره ممن صبر

الحذر گویان از آن قامت زهر سو مسلمین

فی القیامه ان یقول الکافر این المفر

قامتت را آتش طور است بر سر از جمال

طور سینا میوه ای گر آتشین داد از شجر

گفت با من عقل از سر برنه این سودای خام

قلت للقلب ان عشقی قد نهی فیما امر

گر بدین ودل شکیبی اینک اینک دین و دل

گر بجان دادن کفایت هست سهل است اینقدر

گفت شیخ شهر با آشفته بگریز از بلا

قال ان هذا البلا یا مدعی مال خطر

اینکه گفتی صبرم اندر هجر آن یوسف جمال

پیر کنعان را نفرماید کسی صبر از پسر

انتظارم کشت ای شمع ازل پرده بسوز

قائما بالحق امام العصر عدل المنتظر

شمارهٔ ۵۴۱

دارم بسر زباده دوشین بسی خمار

ساقی بجان پیر خرابات می بیار

عاشق بگو وضو نکند جز بخون دل

خواهد اگر بکعبه ی یارش دهند بار

دارید گلرخان خبر از خار خار دل

رحمی زپای او بدر آرید نوک خار

مجذوب عشق او نشکیبد زسلسله

اشتر چو مست شد نشود رام از مهار

یک خنده بیشتر نکند گل ببوستان

بلبل اگر که ناله کند در چمن هزار

باز آ که تاخودی بگذارند خاکیان

تو صرصری و عاشق جان سوخته غبار

تو صبح صادق و من جان سوخته چو شمع

تا جان دهم بمقدم تو یک نفس برآر

لازم بود رقیب در آن کو که گفته اند

خار است پاسبان گل و گنج راست مار

جولانگهی است عشق که از حمله ی برزم

‏ رستم شکار میکند آن طفل نی سوار

مطرب اگر بپرده عشق این نوا زند

در رقص آورد زطرب مرده رمزار

زهاد اگر زحلقه میخوارگان رمند

آری زنوریان بگریزند اهل نار

گر چاریایند گروهی زمسلمین

بر چار یار ما بفزودیم چارچار

آشفته مست عشق علی گشت و آل او

ساقی گرش شراب نیاورد گو میار

شمارهٔ ۵۴۲

خیمه زد لیلی گلی باز به طرف گلزار

ابر چون دیدهٔ مجنون به چمن شد خون‌بار

تا ببندد درِ این فصل دکان عطاران

باز کن نافه از آن زلف دو تا در گلزار

بس که زد شانه صبا زلف بنفشه ز نسیم

اندر این ملک دگر کس نخرد مشک تتار

لاله چون ساقی مستان می گلگون در کف

تا که از نرگس مخمور کند رفع خمار

خار با گل شده همدوش به رغم بلبل

چون رقیبی که کند جای به پهلوی نگار

باغبان فکر گلاب است و به یغما گلچین

غنچه خون می‌خورد و خامُش از افغان هزار

دل نگه دار از آن غمزهٔ خونریز که هست

مست و خنجر به کف و عربده‌جوی و جرار

زلفت این رشتهٔ کفری که به هم پیوسته

شیخ تسبیح کند پاره برهمن زنار

من و آن گلبن نوخیز که در گلشن دل

هر نفس تازه ز شوقش شودم فصل بهار

خال هندو بچه‌ای گشته مقیم کوثر

زلف بر بتکده‌ات وقف نموده زنار

وقتی از چشمت حال دل آشفته بپرس

زآنکه بیمار خبردار شود از بیمار

ور نترسی تو ز من می‌برمت شکوه به شاه

شاه خیبر شکن آن حیدر عالی‌مقدار

شمارهٔ ۵۴۳

کمتر بنفشه بوی کن ای غیرت بهار

ترسم که باغ روی تو گردد بنفشه زار

نه حاجتی بگل بودش نه بسنبلی

آنرا که باغ چهره بهار است و مو تتار

ای بوستان معنوی از داغ صورتت

زاطراف عاشقان تو چون لاله داغدار

گلراست پنجروزه تو را حسن بر دوام

آنرا خزان قرین و تو را نوبهار یار

گر بلبلی بنالد بر گلبنی زشوق

عشاق در نوا بگل روی تو هزار

سرو از تو ناز دارد و نسرین زتو صفا

حسن گلست از تو بگلزار مستعار

آشفته را مران تو زگلزار خویشتن

بی عندلیب نیست سزا طرف لاله زار

وانگاه عندلیبی و دستان سرای شاه

حیدر که آفرینش از او جوید افتخار

شمارهٔ ۵۴۴

ای بچین سر زلفت دل عشاق اسیر

نگهت آفت دلهای جوان فتنه پیر

درخم زلف تو گر دل کند افغان چه عجب

بشب تیره کند ناله فزون مرغ اسیر

خواهی ار وارهدت نرگس بیمار زدرد

بدو گیسوت بگو تانفروشند عبیر

بسفر رفته و برگشته و مشتاق توام

وه اگر اردم امشب خبر وصل بشیر

بجز آن چشم سیه زیر خم ابرویت

کی کماندار بود آهوی چین در نخجیر

بی سبب غمزه ملازم نبود چشم تو را

هیچ شه بی سپهی ملک نکرده تسخیر

یوسف آسا بتک چاه زنخدان ماندم

ای خم زلف دلاویز توام دست بگیر

دل بی گنج غم دوست بویرانی رفت

خیز ای عشق که عقل آمده بهر تعمیر

حبشی زاده خال تو بروم است غریب ‏

یا به بتخانه هندو بچه ای در کشمیر

یوسف دلشده زندانی زلفت رحمی

میهمانرا نکشد هیچکس اندر زنجیر

نه عجب باشد اگر ترک کند نقش نگار

گر کند صورت زیبای تو مانی تصویر

چشم من وقف کمانخانه ابروی تو شد

برمکش سخت کمانا زدلم ناوک تیر

دوش با زلف تو در خواب هم آغوش شدم

خواب آشفته ما را که نماید تعبیر

شمارهٔ ۵۴۵

آهوی تو شیر کرده نخجیر

گیسوی تو مه کشد بزنجیر

ای سوره نور صورت تو

خط تو بر او نوشته تفسیر

کردند به بندگیت اقرار

خوبان ختا بتان کشمیر

دل بتکده شد زمهر رویت

شاید اگرم کنند تکفیر

از آب سرای میفروشان

شستیم زسینه نقش تزویر

آن بت چو به بتکده درآمد

زاصنام بلند گشت تکبیر

در خواب بهشت عدن دیدم

دوشم بوصال رفت تعبیر

عشق تو که گنج شایگان است

ویرانه دل نمود تعمیر

آن تیر دعا که در کمان بود

از شست برفت امشب آن تیر

تا عهد بطره بتان بست

آشفته گسست عقد تدبیر

زلف تو کمند آفتاب است

ابروت بمه کشیده شمشیر

آنان که بتان چین پرستند

روی تو نکرده اند تصویر

در معرض حشر و روز پرسش

ایدست خدا تو دست من گیر

تقدیر من است اگر چه دوزخ

در کش قلمی بخط تقدیر

شمارهٔ ۵۴۶

بخور مجلس عاشق نه از عود است و نه عنبر

که یاد زلف و خالش عود و عنبر سینه‌اش مجمر

بهشت ماست میخانه در او مغبچهٔ ساقی

که حورش هست خدمتکار و غلمانش بود چاکر

بی‌من عشق در منظر بهشتی‌طلعتی دارم

به لطف جنت و حورا به رنگ طوبی و کوثر

چه ترکی در کدامین خیل کاندر رزم جانبازان

گه از نافه زره‌پوشی گه از عنبر کنی مغفر

نخواهد پارسا ماندن بتی در پارس ای بت رو

اگر لعلت فروشد باده و چشمت دهد ساغر

به جز زلف دلاویزت که بر آن چهره مایل شد

که بر مه سلسله بندد که بر خور می‌نهد چنبر

تو را تا غیر آمد ای گل نوخیز بر بالین

گه از خارم بود بالین گه از خارا کنم بستر

نوای عشق عاشق را به وجد آرد نه چنگ و نی

چه سود ار زهرهٔ چنگی بود در بزم خنیاگر

ندارم منت از رضوان که بخشد کوثر و حورم

که ما را پیر میخانه به جامی کرده مستظهر

علی آن مظهر رحمت مقیم خلوت وحدت

که باشد سلسبیل و کوثرش در جام می مضمر

نه تو آشفته‌ای در حلقه زلفش بزن چنگی

اگر آسودگی خواهی بیا زین سلسله مگذر

شمارهٔ ۵۴۷

فوج مژگان از اشارات دو چشمت ای پسر

ریخت خون از مردمک چون خون مردم نیشتر

بزم مستان غمت را نقل و می حاجت نبود

کز دهان و چشم و لب می هست و بادام و شکر

کی برم ازچشم و زلفت دین و دل کاندر رهند

ترککان جان شکار و جادوان سحرگر

ای تو را بالا بلا وی چشمکانت فتنه زا

فتنه ام بر آن بلا زین فتنه از خود بیخبر

مرحبا ای برق عالم سوز از نو جلوه کن

تا بسوزی خرمن هستی ما از خشک و تر

واعظ ار از فتنه روز قیامت وصل کرد

خواست تا گوید حدیث شام هجران مختصر

جز حدیث زلفت آشفته نگوید روز و شب

زآن که او را نیست ره زین حلقه تا محشر به در

شمارهٔ ۵۴۸

خواند دل حورت و شد معترف اینک به قصور

آن غلامی تو که بیرون کشی از جنت حور

از چه با مردم دیده شده همخانه

گر پری زآدمیانست به عالم مستور

قامتت را نتوان خواند که سرو چمنست

عارف از همت عالی ننماید مقصور

طایر عقل فروریخت پر از صولت عشق

پیش شهباز چه پرواز نماید عصفور

از شب هجر حکایت مکن و روز فراق

که رسد از پی شب و روز و پس از ظلمت نور

هر کرا چشم بود می‌نتوان گفت بصیر

مگر آن را که نظر وقف بود بر منظور

گفته بودم که شکایت کنم از غیبت تو

غیبتی نیست که گوییم حکایت به حضور

به جز از عشق ندارد دل افسرده سماع

مردگان را نکند زنده مگر نفخه حور

زیر آن زلف بناگوش عیان شد گویی

صبح عید است نمایان به شبان دیجور

عاقبت گرد لب لعل تو را خط بگرفت

خاتم از دست سلیمان بستد لشکر مور

آتش‌افشان ز چه رو گشته زبانش در کام

نشده سینه آشفته اگر وادی طور

شمارهٔ ۵۴۹

با تیغ بر سرم تاخت آن ترک ماه منظر

ماهی هلال بر کف مهری کشیده خنجر

چشمان دو ترک خوانخوار ابروی چون دم مار

عقرب دو زلف جرار آکنده خوی بمنظر

بگشوده چین گیسو کرده گره بر ابرو

خائیده لب بدندان بر لعل سوده گوهر

برجسته از شکر خواب وز خشم در تب و تاب

پر از عتاب عناب آلوده زهر و شکر

پوشیده ترک مستش از خط سبز خفتان

زلف زره مثالش داودوش زره گر

مشکینه درغ گیسو پوشیده دوش بر دوش

از کاکل معنبر مغفر نهاده بر سر

لشکر کشیده مژگان غمزه بر او سپهبد

با این سپه همی کرد تسخیر هفت کشور

زآن ساعد بلورین و آن پنجه نگارین

بس خون روان زدیده بس دستها به داور

خال و خط نگاهش با چشم دل سیاهش

بهر شکست اسلام پیوسته خیل کافر

تن بود سیم خام و آهن در او نهفته

دل بود سنگ خارا رخ آینه سکندر

شمارهٔ ۵۵۰

بس خون بی گناهش در سینه بود مدغم

بس قتل داد خواهش اندر ضمیر مضمر

دل دید چون چنانش واله بماند و حیران

از تن بشد روان و شد گونه ام معصفر

در اضطراب جانم لاحول گو زبانم

تعویذ اسم اعظم کردم بسی مکرر

دستم زچاره کوتاه عقلم بخیره گمراه

شد خضر راه عشق و آموخت نام حیدر

آگه شدم از آن راز تعویذ کردم آغاز

شد وحشتم زیکسو بیمم روانه یکسر

نام علی چو بشنید سروش چو بید لرزید

خشمش برفت و خندید برخیر شد بدل شر

آهسته گفت و نرمک کای عاشق ستم کش

با عشوه گفت و لابه کای طوطی سخن ور

بر دل مگیر از من آوردم ار عتابت

آئینه ات مبادا از زنگ غم مکدر

معشوق عاشقان را بس تجربت نماید

تا رفع غش کنندش آتش همی خورد زر

اکنون چو زر خالص سنجیدام عیارت

من صیرفی عشقم هان قلب خود بیاور

عشق تو نه مجاز است میلت نه حرص و آز است

قلب تو کان راز است از جرم رفته بگذر

هان بوسه هر چه خواهی می بخشمت بپاداش

نقل و میت بیارم از لعل لب بکیفر

درباره تو لغو است سعی رقیب از این پس

در حق تو ندارم من حرف غیر باور

آشفته الستی و زجام عشق مستی

کس را نمی پرستی جز نایب پیمبر

آن شمع بزم وحدت آن ناجی غوایت

خضر ره هدایت ساقی حوض کوثر

شمارهٔ ۵۵۱

وه که از ما جز گنه بر می نیاید هیچکار

نفس سرکش کرد صرف خودپرستی روزگار

گرچه احصامی نشاید کرد عصیان مرا

در شمار اما نیاید پیش عفو کردگار

قاصر آمد چون زبان از شکر آلای الله

عجز باید پیش شکر نعمت پروردگار

میل طاعت بودم و تقوی و پرهیز ایدریغ

عقل شد مغلوب نفس شوم ناپرهیزگار

نیست دردم زآتش دوزخ بپاداش عمل

دردم این باشد که هستم زاهل محشر شرمسار

لیک باامید فضل و رحمت و احسان حق

مینهم بر دوش جان بار گناه صد هزار

توبه میفرمایدم هر روزه عقل متقی

لیک تا عشقم بود کی توبه ماند برقرار

تا برون آری زتاریکی نفسم از کرم

آفتابی از شبستان امید من برار

نیست اندر دفتر اعمال من جز سیئات

حرف خرجم چیست تا باشم بدین امیدوار

جز ولای مرتضی و الله ما را هیچ نیست

درگذر آشفته و او را به حیدر واگذار

شمارهٔ ۵۵۲

پیمان بغیر بسته و عهدم شکست یار

دست کسان بجای دل ما بدست یار

بس اعتبارم اینکه سگ خویش خواند دوست

فخر من این بس است که با من نشست یار

چندانکه دام باز نهادم ببحر عشق

ماهی صفت زشست حریفان بجست یار

مستی گرت هوای کباب و شراب هست

خونین سرشک و پاره دل هر دو هست یار

ایدل عبث شدی تو بنخجیرگاه دوست

از ضعف از شکار تو طرفی نه بست یار

پیمان شکستنم نکشد این کشد که باز

عهدی که برشکست باغیار بست یار

دل کشتی محبت و عشق است نوح او

آشفته تا چه رفت که کشتی شکست یار

ما میکشان میکده عشق حیدریم

ما را خراب کرده زروز الست یار

مرهم نهاد زان لب نوشین بزخم غیر

از آن میانه خاطر ما را بخست یار

شمارهٔ ۵۵۳

نه گلشن است از شرر برق در خطر

ای باغ حسن زآه من خسته الحذر

اندیشه کن که تازه بهارت خزان شود

آهم زدل برآید اگر در دم سحر

چون چشم عاشقان نبود ابر سیل خیز

چون آه خستگان نبود برق را شرر

تو صد پدر مجاور بیت الحزن کنی

یعقوبی ارچه کور شد از فرقت پسر

از وی وفا چگونه زلیخا طمع کند

یوسف که این ستم به پسندید بر پدر

دلرا اگر که با شب یلداست الفتی

دارد بکف نمونه آن زلف مختصر

صیاد را به صید وحوش است رغبتی

آشفته رام او شدی افتادی از نظر

در پرده بود نور خدا کز رخ علی

ناگاه شد در آینه قلب جلوه گر

خسران کند کسی که دهد کوی تو بخلد

یوسف بزر فروخته آری کند ضرر

من پرت از آن کمر زمیان تو در گمان

تا دست مدعی بودت در میان کمر

مجنون صفت زخیمه لیلی فتاده دور

در دشت عشق تا دل شیداست در بدر

شمارهٔ ۵۵۴

تا بدبستان دل عشق شد آموزگار

کس زفلاطون عقل می نبرد انتظار

باده که غفلت زده است مست کند هوشیار

ساقی خاصان بیار آینه کردگار

بیهده نبود نظر وقف رخ هر نگار

کاینه رویان شدند مظهر پروردگار

شاهد بزم ار توئی شمع ندارد فروغ

ساقی دور ار توئی باده ندارد خمار

وه چه دیار است حسن کاب و هوایش کند

لشکر طفلان در او صف شکن و نی سوار

مردم هشیار را طاقت بار تو نیست

بختی سرمست را عشق کشد زیربار

زخم تو گر میزنی مرهم جان پرور است

زهر تو گر میدهی به زمی خوشگوار

بر رخ چون آفتاب اژدر گیسو بتاب

تا ید بیضا کنی معجز موسی بیار

عشق تو تا در دل است منع فغانم نکن

دیگ نیفتد زجوش تانه نشیند شرار

هستی تو شد غبار آینه یار را

آب بریر از مژه تا بنشانی غبار

صبر و قرار و سکون از من مسکین مخواه

خواسته آشفته را زلف تو چون بیقرار

دفتر اشعار من غیرت عمان شده

بسکه در مدح سفت خامه گوهر نثار

مدح ولی خدا شمع هدی مرتضی

شافع روز جزا حیدر اژدر شکار

شمارهٔ ۵۵۵

یارش مخوان که شکوه کند از جفای یار

یا بر رضای خود نه پسندد رضای یار

گر کار یار حمل کنی بر خطا خطاست

باید صواب محض شماری خطای یار

قربان کشند و خوان بنهند از برای دوست

ما خویشتن بخون بکشیم از برای یار

نام حبیب کس نبرد پیش مدعی

حاشا که با رقیب بگویم جفای یار

هیهات کز جفا بنهم دامنش زدست

با تیغ برندارم سر را زپای یار

ما را هوای حور و قصور بهشت نیست

جا کرده است در سر ما تا هوای یار

باغ نعیم بی تو بود آتش جحیم

طوطی و حور کس ننشاند بجای یار

آشفته شیخ شهر بذکر و نماز شب

ما راست ورد صبح و شبانگه دعای یار

آفاق سربسر همه در سایه علی است

ما افتاده سایه صفت از قفای یار

شمارهٔ ۵۵۶

ای چشم بدان زدیدنت دور

ظلم است فراق ظلمت و نور

ما چشم بدیگران نداریم

وقف است نظر بروی منظور

در حشر که نوبت نشور است

هنگام بروز حکم و منشور

عاشق برضای دوست طالب

زاهد بهوای جنت وحور

هر کس که بخاک کوی تو خفت

از جا نرود بنفخه صور

مستسقی عشق کی شکیبد

از کوثر و سلسبیل و کافور

هر کس که اسیر زلف یار است

باشد خبرش زشام دیجور

کاو شد بهلاک خویش ناچار

باباز چو پنجه کرد عصفور

عشقت نتوان نهفت در دل

آتش نشود به پرده مستور

ایمان نه به روزه و نماز است

زاهد نشوی بخویش مغرور

ای آب حیات رحمتی کن

کز هجر تو سوخت جان مهجور

هر چند زدیده دور رفتی

حاشا که زچشم دل شوی دور

آشفته که بود آنکه آورد

شکر زنی و عسل ززنبور

تا مهر علی بسینه جا کرد

شد کعبه دل چو بیت معمور

تا پای سگ درش ببوسم

من جهد کنم بقدر مقدور

شمارهٔ ۵۵۷

وه که مطرب بود امشب به سر رای دگر

پرده عشق کند ساز و زند جای دگر

در ره کعبه عشق تو بپا نتوان رفت

باید از سر کنم اندر طلبت پای دگر

گر رضای تو بود خوردن خون عشاق

جز رضای تو نداریم تمنای دگر

لاجرم همرهشان وامق و مجنونی هست

گر بیارند زنو لیلی وعذرای دگر

دشت امکان ببر خازن عشقش تنگست

خیمه زن ای دل عاشق تو بصحرای دگر

بتماشای تو آیند عروسان چمن

که گل روی تو را هست تماشای دگر

شادی ار رفت و غم آمد بدر دل چه غمست

که زدل برد غم عشق تو غمهای دگر

نوبت خوشدلی امشب بزن ای مطرب بزم

تا که نوروز کنم عید بفردای دگر

غاصت حق علی میرود آشفته بنار

زانکه جز دوزخ او را نبود جای دگر

شمارهٔ ۵۵۸

ای کلک قضا را خط تو حاصل تحریر

وز نقش نظیر تو خجل خامه تقدیر

یک دوره زکریاس تو حاشا که کند طی

صددور گر افلاک درآیند بتدویر

سودای تو افزود جنون کاست دل ودین

گم شد بکف از زلف تو سررشته تدبیر

زنار ببر بت شکن و سبحه فروهل

تا چند دهی رشته باین دانه تزویر

بر گردن خورشید ززلف تو کمندی

برپای مه چارده از خط تو زنجیر

رخساره نورانی تو آیه نور است

خط تو بر آن آیه نور آمده تفسیر

زلف تو زره ساز چو داود باعجاز

ابروی تو چون تیغ علی گشت جهانگیر

زلف تو چه دامی شده صیاد کدامست

کاهوی سیه مست تواش آمده نخجیر

تا دور شد از حلقه آنزلف شب آسا

آشفته ندارد بجز از ناله شبگیر

سازند زخاکم همه اکسیر و عجب نیست

تا بر من خاکی زده از مهر تو اکسیر

شمارهٔ ۵۵۹

دیده برهم ننهم جز به حضور اغیار

نکنم خواب مگر زیر خم تیغ نگار

کام شیرین نکنم جز بغم تلخی عشق

بزم رنگین نکنم جز بجمال دلدار

عیش مشتاق نباشد بجز از ساحت دوست

عاشقان را چه تمنای گل و باغ و بهار

توئی آن تازه بهاری که تفاوت نکند

در رخ و زلف تو سنجند اگر لیل و نهار

ای زآهوت بخون غرقه غزال ختنی

ای خم زلفت کجت کعبه مشک تاتار

نقش روی تو صنم هر که برد تحفه بچین

در برش سجده نمایند بتان فرخار

بی تو نیش است و صداع است و خمار و غم و رنج

نای و نوش و می و مطرب دف و عود و مزمار

با تو باغست و بهار است و گل و لاله و مل

فصل دی داغ درون زهر بلا زحمت و خار

تا تو ای برق جهانسوز کنی جلوه بدشت

خرمن هستی آشفته بود وقف شرار

تا بسوزیش شود فانی و خاکستر او

ببرد باد صبا بر در حیدر چو غبار

پرده دار حرم سر خدا مظهر حق

کآفتابش به در خانه بود چون مسمار

شمارهٔ ۵۶۰

چه ای زلف که گه مشگ دهی گه عنبر

که بود چین و ختا در همه چینت مضمر

تو و داود زره گر شده بی آتش لیک

او زره ساخت زآهن تو زمشک و عنبر

سبحه شیخ زتو پاره و زنار مغان

هم مسلمان زتو در شکوه بود هم کافر

گه زنی مروحه بر آتش دلهای کباب

گه شوی عود و زخط دود کنی در مجمر

گاه از سحر بپوشی ید بیضا از خلق

گه شوی در کف موسی پی معجز اژدر

مار ضحاک شوی گاه و کنی رخنه بمغز

گاه هندو شوی و سجده کنی بر آذر

گر تو هندوئی و خورشید پرستی ایزلف

بالش از ماه چرا کردی و ازخور بستر

گه مجاور شده ای بر سر چاه بیژن

گه کمند از تو کند رستم و طوس و نوذر

سختتر از زرهی نرم تر از ابریشم

بسیاهی شب هجران به درازای محشر

گا زنجیر شوی از پی تدبیر جنون

گاه دیوانه کنی خلق چو دیو کافر

گرنه فتراک علی صاحب تیغ دو سری

از چه آویخته ای خویش بر ابروی دو سر

لاجرم زآن شده آشفته بقید تو اسیر

که شبیه است شکنجت بکمند حیدر

شمارهٔ ۵۶۱

باغبانا زحسد چند فرو بندی در

که رود بلبل باغت بگلستان دگر

عاشق است و گل دیگر بکف آرد ناچار

که بر او عرضه کند عشق بهر شام و سحر

خوشه چین صاحب خرمن چه براند زدری

گو مرانش که بخرمن زند از آه شرر

داری ای زلف بسی بار دل مشتاقان

هان خدا را چکنی تکیه بر آن موی کمر

در شب هجر تو ای یوسف مصری دیدم

آنچه یعقوب کشیده است زهجران پسر

دل و دین و سر و جان کرد مهیا به نثار

کو بشیری که برد مژده یوسف بپدر

رخت صبر و خردم برد بتاراج جنون

آن پریزاده که پوشیده بتن رخت بشر

غیر زلف تو که بر مجمر رخ تازه بماند

عود بر آتش سوزان نبود تازه و تر

یکجهان جان بتن خسته دلان باز آید

اگر آن یار سفر کرده بیاید زسفر

حال آشفته چه داند که پریشانت نیست

حالت گوی نداند که نرفته با سر

مگر این شور که دارد دل دیوانه ما

بهر بهبود کند جای به کوی حیدر

شمارهٔ ۵۶۲

زشهر تا مه بیمهر من شده است مسافر

مرا بر آتش غم همچو دود ساخت مجاور

مه دو هفته من ماههاست در سفرستی

زشهر کی قمری جز مهی شده است مسافر

بهفت دفتر و آثار هر ملل که رسیدم

بهر کتاب شده منکران عشق تو کافر

به نرد عشق تو خوش باختیم عقل و دل و دین

که پاک باز نکوتر بود حریف مقامر

بفکر امر خطریست هر کسی و مرا خود

نکرده جز خطر عشق تو خطور بخاطر

نه ماه راست چوسروت چمان قدی متمایل

زسرو کی بدمد گل بدین صفت متواتر

وفور نعمت حسنت ندیده است همانا

که گفت نعمت باغ بهشت آمده وافر

من و محبت تو غیر از این بگو عملم کو

اگر چه زاهد شهر است بر عمل متظاهر

حساب روز قیامت چو با تو شد سر وکارش

چه غم بفسق گر آشفته تو شد متجاهر

سحر زهاتف غیبی شنیدم این که همیگفت

علیست باطن و ظاهر علیست اول و آخر

تو را جواهر منظوم چون نثار علی شد

سزد نثار بیارندت ار ز عقد جواهر

شمارهٔ ۵۶۳

پسته خندان گشود و لعل شکربار

شکر که نرخ شکرشکست ببازار

دلبر شیرین بلی چو کرد تبسم

پسته عجب نیست کاورد شکری بار

اینکه ببازار رفتی از پی یوسف

سر بنه ار زر بکیسه نیست بمقدار

شیشه بگو تا کند زسنگ کناری

صحبت نااهل را ثمر بود آزار

نشکندش قیمت وز نرخ نکاهد

گر گهری را عیان نگشت خریدار

دفتر پرهیز زآب میکده شستیم

خرقه و دستار رهن خانه خمار

میدهدم شیخ دردسر که مخور می

بیخبرند از خمار مردم هشیار

گر شکنی آن شکنج زلف پریشان

نافه چین بشکنی و طبله عطار

شور حق از سر منه دلا تو چو منصور

تا که سرافرازیت دهد بسر دار

روی نمود و جهان اسیر جنون کرد

چهره زمردم نهفت باز پریوار

هست شبی در قفای روز و ززلفت

روز مرا آمده عیان دو شب تار

حال دل آشفته چیست در خم زلفش

صعوه که منزل گرفته در دهن مار

از پی افسون مار جادوی ضحاک

به که پناه آورم بحیدر کرار

شمارهٔ ۵۶۴

بی گل رویت یکیست بوی گل و نیش خار

فرش حریر است خار در ره جویای یار

مجمر روی تو را خال مجاور شده

کی بود اسپند را بر سر آتش قرار

فرق من و شیخ شهر چیست بگویم تمام

او بعمل نازد و ما بتو امیدوار

اشترت ار در قطار هست بر او بار نه

من که گسستم قطار چند کشی زیر بار

لاجرمم زینهار بر در حیدر کشد

ترک ستمکار من بسکه خورد زینهار

تیر گر از شست تست طعم رطب بخشدم

زهر گر از دست تست چیست می خوشگوار

بنده آنم که خفت جای نبی بر سریر

غیر بگو خوش برو تو زپی یار غار

تا بخدا بنده شد شیر خدا دست حق

او بهمه کاینات گشت خداوندگار

دفتر آشفته را غیر مدیح تو نیست

شایدش از این مدیح بر دو جهان افتخار

شمارهٔ ۵۶۵

دیده نظر باز و رخت بی نظیر

بگذرم از جان زتوام ناگزیر

سر خوش می را چه غمست از خمار

اهل غنا را چه خبر از فقیر

چهره و خطت چه بود فی المثل

مجمر افروخته دود عبیر

یاد تو بیرون نرود از خیال

نقش تو بیرون نرود از ضمیر

رحم باین خسته کن ای شخ کمان

بسملم و طالب یک نوک تیر

به که نگویم غم پنهان خویش

چون تو بصیرفی و علیم و خبیر

عشق چه دامنست که از شوق او

میل رهائی ننماید اسیر

گرچه زدرویش خطائی برفت

عفو کند حاکم پوزش پذیر

مدح علی کرده رقم لاجرم

خامه آشفته فشاند عبیر

دست مرا گیر که بیچاره ام

رحم بدرویش نماید امیر

شمارهٔ ۵۶۶

زینهار ای معاشران زنهار

زآن دو آهوی مست شیر شکار

ساحر و ترک و مست و عربده جوست

کافر و دل سیاه و نیزه گذار

خوانمش چشم یا که فتنه دهر

یا که رم کرده آهوان تتار

نرگس باغ یا که بادامی

حیرتم سرخوشی تو یا بیمار

هوشیاری ندانمت یامست

خفته خوانم تو را و یا بیدار

مردم عاقل از تو رو بگریز

ساغر باده ای و یا خمار

تیر در کیشت و کمان درچنگ

گاه خونریزی و گهی خونخوار

لیلیی گرد تو نشسته حشم

یاغیی لشکرت بگرد حصار

هندو و جادوو و ستم پیشه

شب رو و دزد و رهزن و عیار

تو سپهدار لشکر ترکی

شخ کمانی و چابک و غدار

چکند با فسونت آشفته

داوری میبرد بر دادار

تا پناهش دهد بدار امان

خاک درگاه حیدر کرار

شمارهٔ ۵۶۷

زآن صافی صوفی زآن درد صفا پرور

یک جام بصوفی بخش یک نیمه بمن آور

زآن آتش سیاله زآن شعله جواله

بر سرد دل ما زن تا بار دهد آذر

من شاخک خشکیده تو آب بقا داری

همچون شجر طورم شاید که کنی مثمر

من قالب افسرده تو روح روان در کف

عیسی زمان هست بر مرده دلان بگذر

عکس دگران ایدل این نقش مخالف بست

تو آینه صافی در خویش دمی بنگر

تنگست ترا امکان رو عرصه دیگر جوی

شاید که بکام دل خاکی بکنم بر سر

طوف حرمت ایدل حاشا که ثمر بخشد

تا شد بضمیر تو این نقش بتان مضمر

ای طایف بیت الله کعبه نبود بالله

این راه رو دیر است و این بتکده آذر

سودای سر زلفش پیداست زدود طول

ناچار برآرد دود عود است چو بر مجمر

آشفته مس قلبت از حب علی زر شد

لابد اثری دارد کبریت چو شد احمر

شمارهٔ ۵۶۸

کی شنیدستی هلالی خیزد از بدر منیر

یا در آتش تازه و تر مانده عنبر یا عبیر

پرخطر راهیست این وادی کجائی رهنما

سر قدم کرم زشوقت پا ندارم دستگیر

رند از میخانه ام رانده است و شیخ از خانقه

نه جوان را میل صحبت با من افتاده نه پیر

شوق کعبه هر کرا در سر در افتد لاجرم

زیر پهلو سنگ خارا نرمتر شد از حریر

ناشکیبا تشنه کی از خواب بتواند شکیب

جسم از جانست لابد در حقیقت ناگزیر

زمهریرم گر بود جا دوزخش سازم زآه

ور بدوزخ بگذرم از آه گردد زمهریر

زیر سم مرکبت این صید بسمل را بکش

چون نیم آنمرغ لایق کم نپنداری به تیر

رشته جان مرا پیوند با جانان بود

کی زباران حوادث شویدم نقش ضمیر

فیض تو عامست زآشفته نظر باری مگیر

گرچه خار و خس بود بارد بر او ابر مطیر

نیستم چون طاعتی جرمم بهمت در گذر

عذر میخواهم زرحمت پوزشم را در پذیر

یا علی گر صاحب خانه زسگ دارد نفور

سود کی دارد زسگ گر لابه دارد یا نفیر

شمارهٔ ۵۶۹

خرامد گر بفرخار آن بت مهروی و مه پیکر

بنقش او بماند خیره همچون نقش بت بتگر

باین پیکر نزاید آدمی حورای غلمان وش

باین منظر نیاید حور مهروی و پری پیکر

بعارض گل بخنده مل بقد سرو و بمو سنبل

بنفشه بر سمن دارد بدرج لعل لب گوهر

تف رخساره اش نیران سلاسل کردش آویزان

کشیده گردن خورشید و مه از زلف در چنبر

زچشم خواب آلودش زگرد خط چون دودش

شراری دارم اندر دل خماری دارم اندر سر

زسحر غمزه چشمانش زتیر و نیزه مژگانش

دهد او دوست را رامش دهد او خصم را کیفر

وصالش جنت رضوان فراقش دوزخ نیران

جزا بیند از او مؤمن سزا گیرد از او کافر

بسینه سیم و دل آهن زگل پوشیده پیراهن

بطره دام اهریمن عفی الله شوخ جادوگر

ذنب آویخته از راس ماه و مشتری غبغب

زحل بنشانده بر زهره عیان خورشید مه منظر

بصد غنج و دلال آنمه درآمد از درم ناگه

زمی شد رامش جان و زچنگ و عود رامشگر

کله از سر نهاد و جام پیمود و بدور افکند

بدستی ساغر صهبا بدیگر دست چنگ اندر

چو گل خندان شدو بلبل‌صفت اندر نوا آمد

چو مرغ طبع آشفته به مدح حیدر صفدر

علی آن کاو خدا را او شناسا و نبیش را

علی آن کاو که او را حق بود داماد پیغمبر

شمارهٔ ۵۷۰

عقل را از جنون بنه زنجیر

که نماید کفایت از تدبیر

باری ای عشق چون خراب توئیم

چشم داریم هم زتو تعمیر

پس رضا ده دلا بحکم قضا

بسته بند را چه جای گزیر

گو بساقی که باده پیماید

تا بشوید زلوح دل تزویر

ای مصور ببین بصورت دوست

نقش مانی چه میکنی تصویر

از من ای کعبه گر خطائی رفت

حاجی البته میکند تقصیر

هر که شد مست از می عشقت

باده در او کجا کند تأثیر

باده دانی چه خاصیت دارد

فاش سازد بدوست سر ضمیر

عاشقان را شراب الفت بس

می بمعشوق ده بهر تقدیر

نظم آشفته گر پریشان است

شرح زلف تو میکند تفسیر

همه گویند وصف پادشهان

من بمدح امیر کل امیر

جز بدست خدا گشایش نیست

ایکه هستی بدام نفس اسیر

شمارهٔ ۵۷۱

غمزه بود مست و نظر هوشیار

سحر مبین است ببین چشم یار

تیر نظر اوج چو گیرد زچشم

خط نظر بند نیاید بکار

مطرب عشاق مخالف مزن

ساقی مستان می گلگون بیار

انجمن افروز بود شمع و گل

بلبل و پروانه بود جان نثار

شیخ حرم ساکن بتخانه شد

زاهد پیمانه شکن میگسار

طرف کنارم شده عمان زاشک

گوهر من کرده زمن تا کنار

شاخ گلت تا که چمیدن گرفت

سرو ندارد بچمن اعتبار

چون تو یکی در صف میدان حسن

وز سپه لاله رخان صد هزار

گفتمش آیا رخ تو دیدنی است

گفت اگر پرده نهد پرده دار

وه که غریبان سر کوی عشق

یاد نیارند زیار و دیار

خضر بافسوس همی گفت و رفت

حیف که صرف تو نشد روزگار

سر انا الحق بود از نخل طور

هر شجر این میوه نیارد ببار

خیز تو آشفته که خود حاجبی

تا ننشینی ننشیند غبار

مدحت حیدر نبود حد تو

بنده چه گوید زخداوندگار

شمارهٔ ۵۷۲

گرفت پرده ز رخسار شاهد منظور

که آفتاب نیارد که باز پوشد نور

و ان یکاد بر آن چهره زد رقم خطت

که باد چشم بدان از جمال خوبان دور

تو را که خار غم گل‌رخی به پای دل است

خروش بلبل شوریده داری‌اش معذور

به نیمه‌شب چو درآیی به بزم منتظران

به صبح وصل مبدل کنی شب دیجور

به پیش غمزهٔ سحار و زلف جادویت

بود کرامت موسی چو آیت مسحور

مراست لؤلؤ منظوم بر زبان قلم

تو را به دُرج عقیق است لؤلؤ منثور

به کیش عاشقی آشفته نیست مستوری

که هیچ مست ندیدیم در جهان مستور

به پارس لشکر فتنه بسی بود انبوه

مگر ز غیب بیارند رأیت منصور

لوای شاهد غیبی ولی و حجت حق

که حب اوست به دل‌ها چنان که دل به صدور

شمارهٔ ۵۷۳

گر توئی ساقی ما باده خلر چه ضرور

ور توئی شاهد ما لعبت کشمر چه ضرور

بهر تسخیر دلم صف زده خیل مژه ات

از پی ملک خراب این همه لشکر چه ضرور

مردم دیده چو دید آن مژه با خود گفتا

خون زقیفال روانست به نشتر چه ضرور

شب وصلست و مه ما بوثاق است امشب

بر فلک تابش این کوکب و اختر چه ضرور

عنبر خام سر زلف بس و آتش رخ

عود میسوزی از این بعد بمجمر چه ضرور

چون غبار در او هست چه حاجت با کحل

هست چون خاک در دوست به بستر چه ضرور

چند آشفته بری بر در اغیار پناه

بر در پیر مغان رو در دیگر چه ضرور

طلب از خاک در میکده اکسیر مراد

سجده جز بر قدم حیدر صفدر چه ضرور

شمارهٔ ۵۷۴

هر کرا نقش نبسته بضمیر آیه نور

گو بخوان فاتحه و صورت او بین از دور

با پری آدمئی گر بمثل جمع شود

شاید ار زاید همچون تو بهشتی رو حور

هر کرا شب چو تو غلمان بهشتی بسراست

گر بفردا طلبد حور بود عین قصور

تا بصبح رخ تو شمع صفت سربازم

سوخت سر تا بقدم جان بشبان دیجور

بگذر از حلقه زهاد که عاشق گردند

عیسی آری بقدم زنده کند اهل قبور

نشمارند زاهل نظرش دیده روان

هر کرا نیست نظر وقف جمال منظور

تو که بی پرده چو خورشید بتابی همه جا

چون پری از چه شدستی زخلایق مستور

غلط ار شکوه کس از غیبتت ایدوست کند

غیبتی نیست که گوئیم شکایت بحضور

شکر و قند زموران خطت گشت پدید

گر عسل گشته هویدا زلعاب زنبور

کلک من از لب شیرین تو گر وصف کند

میتواند که بشیرین سخنی شد مشهور

غیرت عشق زآشفته عجب میداری

که هوس پیشه بود عاشق اگر نیست غیور

من به تیغ علی و بازو او می‌نازم

مدعی گرچه کند فخر به من از زر و زور

شمارهٔ ۵۷۵

دانشوران بفضل و هنر کرده افتخار

بخت آوران بطالع میمون امیدوار

زاهد بزهد غره و صوفی بوجد حال

غازی بتیغ و مطرب از زخمهای تار

خور از شعاع و ماه بنازد بروشنی

گل خود زرنگ و بوی سهی سرو از اعتبار

بلبل بصوت دلکش و گلشن زسرو و گل

دریا و کان زگوهر پاک و زر عیار

طوطی بنطق و باده بنشئه شکر بطعم

عارف بذوق و مست زمی باغ از بهار

ما عاشقان که هیچ کسانیم در جهان

جز عشق بر که فخر کنیم اندر این دیار

ساقی بیا برغم امیر و حکیم و شیخ

آن جام مرد افکن مردانه را بیار

تا مست گردم از می و پرده برافکنم

سوزم همه حجاب و نشانم همه غبار

گیرم دو زلف یار و در آغوشش آورم

بستانم آنچه حاصل عمر است و روزگار

آنگه که مست گشتم و سرخوش شدم زوصل

گویم مدیح مظهر حق دست کردگار

زآشفته دست گیر که از پا فتاده است

ای سایه خدای زمن سایه برمدار

شمارهٔ ۵۷۶

منم بگرفته دل از وصل دلبر

بود بی دلبرم کوهی به دل بر

خلیلا بر تو آذر گشت گلزار

شد آذر مه مرا بیدوست آذر

همی آهم جهد از سینه چون برق

همی سیلم رود از سینه تر

ترا خوش باد طرف باغ و بستان

مرا داغ تواز باغ است خوشتر

نگفتم در نهان یاری باغیار

نگفتم با رقیبان باشدت سر

قسم خوردی بآن روی دلا را

قسم خوردی بآن موی معنبر

چو من بار سفر بستم بر افتاد

از آن راز نهان پرده سراسر

بریدی رشته محکمتر از جان

شکستی عهد چون سد سکندر

چو گل با خاربن گشتی هم آغوش

زدی با مدعی در بزم ساغر

نه بینی من سگ کوی رضایم

نمی بینی که در طوسم مجاور

نترسیدی جفاکارا زپاداش

نیندیشی ستمکارا زکیفر

که از مژگانزند نشتر بچشمت

نهد بر گردنت از زلف چنبر

شمارهٔ ۵۷۷

بحث حکمت چه می‌کنی برخیز

دفتر معرفت در آب بریز

نام اغیار ذکر آن لب نوش

ما هواخواه شهد زهرآمیز

چهره او ز زلف غالیه بود

زلفکانش به ماه عنبر بیز

در خرابات رفتم و دادم

دفتر زهد و خرقه پرهیز

عشق چون در مصاف پنچه گشاد

عقل مسکین نداشت پای ستیز

همچو روباه پیش پنجه شیر

سر قدم کرد و جست راه گریز

تشنگان وصال جانان را

می‌دهد آب نوک خنجر تیز

راست‌کیشان به طوف میخانه

شیخ با سر دوان به راه حجیز

تلخ‌کامم بکشت چون فرهاد

عشق شیرین‌لبان شورانگیز

خواهی آشفته گر علاج جنون

دل به زنجیر زلف یار آویز

رشته زلف اوست حبل الله

که نجاتت دهد ز رستاخیز

شمارهٔ ۵۷۸

عشق کرد آدم از ملک ممتاز

نبود مردمی بدیده باز

گل بستان ندارد این همه لطف

سرو را می نباشد این همه ناز

مرغ روحم بگرد شمع رخت

همچو پروانه میکند پرواز

تا بغیر از توام نظر نبود

در چشم از جهان نموده فراز

هر کس از بانگ عشق زنده نشد

مرده آسا بر او کنند نماز

کیستم من کهن سمندر عشق

امتحان کن در آتشم بگداز

عشق و تقوی مخالفند بهم

کفر و ایمان کجا شود انباز

بعد از آلایشست آسایش

بحقیقت رساندت زمجاز

مردم دیده گفت راز درون

پرده خلق میدرد غماز

هر که بر دار رفت چون منصور

نیستش فرق در نشیب و فراز

ناز او را خریدم آشفته

چهره سودم بر آستان نیاز

روح من طوف میکند به نجف

قالبم اوفتاده در شیراز

شمارهٔ ۵۷۹

ای به بالات راست کسوت ناز

دو جهان بر درت بعجز و نیاز

کوته است از حصار قلعه عشق

دست فتنه اگر چه گشت دراز

دل مسکین طپان از آن خم زلف

چون کبوتر که شد بچنگل باز

هر که افتاد در کمند بتان

نگذارند تا که آید باز

دوخته بازویش زدیدن غیر

هر کرا چشم شد بری تو باز

در سرائی که میهمان شد عشق

لوث عقلش زشش جهت پرداز

پرتو شمع خواست پروانه

گو بسوز از جفای یار و بساز

چشم بودم بر آن کمان ابرو

غافل از چشمکان تیرانداز

پرنیان است خار راه حجاز

ذلت اندر طریق عشق اعزاز

ببرد عشقت ای نگار خجند

ببرد شوقت ای بت طناز

شوق لیلی زخاطر مجنون

ذوق محمود را زروی ایاز

گل چو از چهره پرده بردارد

بلبل مست برکشد آواز

ای شهنشاه کشور توحید

ای علی ای امین پرده راز

همچو مرغی که اوفتد بقفس

مانده آشفته تو در شیراز

باز کن بال او زدست کرم

تا کند در هوای تو پرواز

شمارهٔ ۵۸۰

شب قدر است این یا صبح نوروز

که کوکب سعد گشت و بخت فیروز

نباشد در شب قدر این سعادت

ندارد این صباحت صبح نوروز

بشیر از مصر می‌آرد بشارت

که کنعان نور دیگر دارد امروز

ز نو آتشکده از پارس برخاست

بشارت بر به پیر آتش‌افروز

دل ار نالد شبی در دام زلفت

نگیری خرده از مرغ نوآموز

سلامت بگذر ای زاهد سلامت

چه می‌خواهی ز عشق عافیت‌سوز

بگیرم گوش از گفتار ناصح

اگر گوید ز خوبان دیده بردوز

رسید آن برق عالم‌سوز از راه

برو چندان که خواهی خرمن اندوز

نورزی غیر عشق آل طه

طریق عشق زآشفته بیاموز

شمارهٔ ۵۸۱

پرشکوه دلی دارم از خون جگر لبریز

لبریز چو گردد خم شاید که کند سر ریز

از آه جگرسوزم کانون درون تفته

ایساقی آتش دست آبم تو بر آتش ریز

خواهی که برقص آری حوران بهشتی را

ای لعبت چین بر رقص دستی بزن و برخیز

عشق آمده در میدان با او سپهی انبوه

ای عقل تنک مایه زین خیل وحشم بگریز

در سلسله زهاد جز سردی و خشکی نیست

زین سلسله بیرون رو در سلسله آویز

ایدل بسر زلفش این عربده ات از چیست

با بازتو ای گنجشک پنجه مکن و مستیز

آشفته چه خواهد کرد زین صاف که مینوشد

صوفی که بود در رقص زین باد درد آمیز

شد صفحه پر از عنبر مشکین بودم دفتر

تا مدح علی بنوشت این خامه عنبر بیز

مجروح شدی ای دل بگذر ز خم مویش

ناسور شده زخمت از غالیه کن پرهیز

شمارهٔ ۵۸۲

از ما کند دریغ چو جور و جفا هنوز

کی طبع اوست مایل مهر و وفا هنوز

صیاد روزگار که آفاق دیده است

این آهوان ندیده بچین و ختا هنوز

آهو زناف نافه دهد او زچین زلف

چین و ختاش میدود اندر قفا هنوز

از خاک شیخ شهر سبو کرد می فروش

کز آن شراب آید بوی ریا هنوز

رشک آیدم بکوی وی ار بگذرد نسیم

با اینکه ره نبرده بزلفش صبا هنوز

گر فارغی زعشق اسیر تعلقی

ما را نکرده عشق نکویان رها هنوز

ای اشک پرده در زچه رو ماجرا کنی

ما را بدوست نیست سر ماجرا هنوز

لیلا برفت و ناله کنان قیسش از قفا

آید براه بادیه بانگ درا هنوز

همچون منند میکش و قلاش لاجرم

از شیخ و محتسب نشد بر ملا هنوز

قربانی نکرده خلیل آیدش فدا

قربانیان کعبه تو در منا هنوز

آویخته بحلقه کعبه بذکر شیخ

عشاق بسته اند دهان از دعا هنوز

خیز ای طبیب و نسخه مفرما بدرد عشق

مستغنی است درد درون از دوا هنوز

جمعی امید جنت و قومی بخوف نار

آشفته است مانده بخوف و رجا هنوز

دستم بگیر مالک دوزخ بکش بنار

دست منست و دامن آل عبا هنوز

در صفحه دلست سودای زنقش غیر

گویا نخورده بر مس ما کیمیا هنوز

شمارهٔ ۵۸۳

از جهان و جهانیان بگریز

از زمین و از آسمان بگریز

کعبه دل مکن تو بتخانه

زود از صحبت بتان بگریز

زین پری چهرگان خوانخواره

آشکارا وهم نهان بگریز

زآن کمان ابروان تیرانداز

تیروش زود از کمان بگریز

رهزنند این گروه زاهد و شیخ

زود بر درگه مغان بگریز

فتنه آخر الزمان برخاست

بدر صاحب الزمان بگریز

بمکان وصل یار ممکن نیست

جهد کن سوی لامکان بگریز

گر نداری عمل تو آشفته

بدر دوست مدح خوان بگریز

خواهی ار عمر خضر سوی نجف

تو زشیراز جاودان بگریز

رنگ دلدار چیست بیرنگی

هر چه رنگت دهد از آن بگریز

ای پسر بهر امتحان دو سه روز

زآنچه گفتم بامتحان بگریز

نیست پیدا کناره جهدی کن

زود از این بحر بیکران بگریز

شمارهٔ ۵۸۴

حلاوتی که چشیدم از آن دهان امروز

شکرفشان سزدم گر بود زبان امروز

گذشت تلخی شبهای هجر مژده بیار

که یافت طعم شکر دل از آن دهان امروز

اگر چه کام روا پادشه زسلطنست

ببوسه شد دل من از تو کامران امروز

نمانده است غزالی که صید تیر تو نیست

برای کیست بزه کرده ای کمان امروز

بتر بت شهدا رانده ای زنار سمند

بخاک من که رسیدی بکش عنان امروز

گشوده باز در بیت حزن را یعقوب

زمصر میرسد البته کاروان امروز

بشب نرفته ای ای دل بکوی یار از بیم

شتاب کن که بخوابست پاسبان امروز

زسرو ناز مزن باغبان تو لاف و مناز

که سرو ماست ببازار و کو روان امروز

سزد که پرچم حسن تو بر فلک بندند

که زلف تست بخورشید سایبان امروز

نمیروم سوی ظلمات بهر آب بقا

که یافتم چو خضر عمر جاودان امروز

تو را مکان بدل خویش داد آشفته

مگر که نیست مکانت به لامکان امروز

تو شیر حقی و من مدح خوان تو زکرم

مرا سپار تو بر صاحب الزمان امروز

شمارهٔ ۵۸۵

تا چند نافه ریزی از آنزلف مشک بیز

بیمار شد دو چشم تو از بوی مشک خیز

از زلف و خال و عود سپندی برخ بسوز

در جام و کام نقل میم زآن لبان بریز

عشق تو آمد و دو جهانش بلا زپی

داماد دهر دیده عروسی باین جهیز

دانی کز آب بحر شود نار مشتعل

بر آتش دل آب توای چشم تر مریز

دیبای عشق را که در این کارگاه ساخت

کش تار و پود بافته از تیر و تیغ تیز

برخاستی زجا و خرامان شدی بناز

غوغا بود بشهر که برخاست رستخیز

نه علاقان زخصم بپرهیز اندرند

ایدل زنفس خویش بکن اندک احتریز

مهر علی بکعبه دل گر نباشدت

خواهی بسومنات رو و خواه در حجیز

آشفته در پناه تو خواهد گریختن

در روز رستخیز که نبود ره گریز

شمارهٔ ۵۸۶

امشب ایشمع انجمن افروز

پر پروانه را زمهر مسوز

تا بوصل تو خوش بود یکشب

گو بسوزد دگر همه شب و روز

بامدادش تو در سرا آئی

هر کرا کوکبی بود فیروز

چشم عاشق چو دوخت بر رخ دوست

بر نگیرد بناوک دلدوز

دید حربا چو پرتو خورشید

نتوان گفتمش که دیده بدوز

دل آشفته بسته ای بکمند

کس نه بستست مرغ دست آموز

مهر حیدر بورز و می‌خور فاش

بگذر از زاهد ریا اندوز

شمارهٔ ۵۸۷

بر گل فشاند غالیه از زلف مشک بیز

ناسور شد جراحتت ایدل زجای خیز

ایشمع از شعاع جمالت جهان بسوخت

اشکی سحر بماتم پروانه ات بریز

ایدل بخواند آیت فارالتنور چشم

فرصت غنیمت است تو خاکی بسر به بیز

چون شد که دل بحلقه زلفت پناه برد

زخمی زبوی مشک اگر دارد احتریز

تا تیغ امتحان زمیان آخت ترک من

ممتاز کرد عاشق از اغیار بی تمیز

مردم بطوف کعبه و این بوالعجب که من

دیدم که طوف گرد بتی میکند حجیز

آن بت کدام نور خدا خانه زاد حق

حیدر شفیع خیل خلایق برستخیز

چشمت بخاص و عام ببسته ره نظر

زلفت بوحش و طیر به بسته ره گریز

جز مدح حیدر ار سخن آشفته گفته ای

دادی بسیم ناسره این یوسف عزیز

شمارهٔ ۵۸۸

خیز ای کمند آه و در زلف او درآویز

او را بخویشتن کش با او دمی درآویز

هر چند بزم عامست و آنشمع زیب محفل

پروانه جان برافشان و زمدعی بپرهیز

نرخ شکر شکستی آب نبات بردی

تا تو حدیث گفتی زآن پسته شکر ریز

ای باغبان بچشمت گر خود بصیرتی هست

با سرو گو که بنشین وی سرو معتدل خیز

آهوی شیر افکن نبود بجز دو چشمت

تیر نظر براه است آهوی من بپرهیز

اینجا هزار شیر است اندر کمند نخجیر

تو خود غزال چینی از دام عشق بگریز

زاسرار عشق امروز چون باخبر شدت دل

آشفته را زرحمت آبی بر آتشین ریز

تا از ولی امکان خواهد دوای دردت

آرد به پارس ترکت گر خود بود به تبریز

شمارهٔ ۵۸۹

ای ساقی آتش‌دست زآن آب شرار‌انگیز

از خم به سبو افکن از شیشه به ساغر ریز

افسرده دلم مطرب پژمرده گلم ساقی

بنشین و بده جامی دستی بزن و برخیز

آتشکده کن دل را زآن شعلهٔ جواله

خضرت بفزا جان را زآن آب شرار‌انگیز

گر شاهد و ساقی هست جشنی کن و خوش بنشین

ور زاهد و شیخ آمد جهدی کن و هان بگریز

زاهد چه بری حسرت از عشرت میخواران

این عیش خداداد است با حکم قضا مستیز

ساقی چو بود ساده در دست بط و باده

در آب فکن تقوی بر باد بده پرهیز

ساید نمکم بر دل آن خندهٔ شکربار

ناسور بود زخمم زآن زلفک عنبربیز

چندان که کند تکفیر شیخم به سر منبر

آشفته بگوید باز آن نکتهٔ کفرآمیز

گر مهر علی کفر است سرشارم از آن باده

ناچار کند سر زی ساغر چو شود لبریز

شمارهٔ ۵۹۰

بساز مطرب مجلس نوای شورانگیز

که تا بری زرهم زآن اصول رنگ آمیز

بیار آتش سیاله ساقی مستان

بسوز خرمن تقوی و حاصل پرهیز

بنای دهر زعشق است و عشق زآدم خاست

بیا بتجربه طرحی زخاک آدم ریز

غلام همت آن کشته ام که همچو خضر

مدام زنده بود آبشار خنجر تیز

زدم بعجز بحبل المتین عشق تو چنگ

که نیستم بجز این روز حشر دست آویز

بروز معرکه گر جوشنت زمهر علیست

اگر جهان همه لشکر شود بیا مگریز

بگوی مدحت حیدر که با گران باری

تو رستگار برآئی بروز رستاخیز

میان آینه و دیده شد غبار حجاب

علیست آینه تو گرد از میان برخیز

عبادتت ندهد سود بی ولای علی

بیاد او برو آشفته چون روی بحجیز

شمارهٔ ۵۹۱

آن را که با تو نیست مجال کنار و بوس

بر عمر رفته شب همه شب میخورد فسوس

ما را که گوش پر شده زآواز طبل عشق

از نوبتی چه باک که کوبد ببام کوس

عاشق که گوش و هوش بگفتار یار داد

حاشا که جا بگوش دهد گفته خروس

از پرتو جمال تو آتش پدید شد

سجده از آن کنند بر آتشکده مجوس

شرطست صلح عاشق و معشوق در جهان

گو جنگ باش در عرب و هند و رم و روس

گردد نشان تیر نظر گر برزم عشق

رستم بخاک و خون بطپد همچو اشکبوس

گر در حریم عشق روی عقل کن نثار

در حجله رو نما طلبد لاجرم عروس

گو از کمان چرخ ببارد هزار تیر

آشفته را پناه بود چون حریم طوس

دستی که جز بدامن یار است گو ببر

در قطع عضو هست علاج شقا قلوس

شمارهٔ ۵۹۲

درد چون دادی طبیب از ناتوان خود بپرس

گر نمی‌پرسی ز درد از امتحان خود بپرس

ای گل نوخیز حال باغبان پیر را

از پی شکرانه نخل جوان خود بپرس

حالت شب‌ها که در کویت به روز آورده‌ام

گر نگفته پاسبانت از سگان خود بپرس

گفتی از تیر نگاه کیستت مجروح‌دل

من نمی‌گویم تو از تیر و کمان خود بپرس

گفتیم رخساره تو زعفرانی از چه شد

سر این روزی ز شاخ ارغوان خود بپرس

زخم ناسور دلم زآن ناوک مژگان بجوی

تلخی کام من از شیرین‌دهان خود بپرس

ما خزان بسیار دیدیم ای بهار باغ حسن

می‌شوی آخر پشیمان از خزان خود بپرس

چند گویی کز چه لاغر گشته اندامت چو موی

سر این باریکی از موی میان خود بپرس

گفتی از دیده چرا کردی دو جوی خون روان

قصه آن جوی از سرو روان خود بپرس

از غرور حسن ای گل گر فغانم نشنوی

حال زار عندلیب از باغبان خود بپرس

آن تن سیمین چرا دادی به سیم قلب غیر

طفلی از پیران گهی سود و زیان خود بپرس

نیست در راهت به جز خار مغیلان حاج را

آخر ای کعبه گهی از رهروان خود بپرس

طوطی از آن پسته شکرفشان آگاه نیست

وصفش از آشفته شیرین‌زبان خود بپرس

شب چو در گوشت رسد ای لیلی افغان جرس

حالت مجنون گهی از ساربان خود بپرس

در قیامت چون بتابد آفتاب روز حشر

ای علی مرتضی از شیعیان خود بپرس

شمارهٔ ۵۹۳

دل چو افغان برکشد پروا نمیدارد زکس

مرغ عاشق را نه بیم از بند باشد نه قفس

عشق چون در دل نشست اندیشه غفلت خطاست

رند کز می مست شد پروا ندارد از عسس

دیده را نبود نظر جز جانب منظور دل

منظر دل لاجرم خلوتگه یار است و بس

از همچو مشتری گر عار دارد شکری

یا شکر پنهان کند یا پر ببندد از مگس

باغبان ما را مران از گلشن کوی نگار

کاب و رنگ او نکاهد از هجوم خار و خس

محمل لیلی مگر در ره بود ای ساربان

کامده دل در بر مجنون بافغان چون جرس

تا توئی در محفل آشفته غزلخوانست و مست

با حضور گل نبندد بلبل شیدا نفس

کاشف اسرار یزدان مشعله افروز طور

آنکه ساجد کرد موسی را زانوار قبس

گل علی مرتضی و جای او گلزار دل

بلبل طبعم به مدح او نواخوانست و بس

شمارهٔ ۵۹۴

رتبه عشق برونست زادراک قیاس

عقل مستأصل چونست قرین افلاس

پایه اش گاه بفر شست و گهی بر سر عرش

پرتو عشق زآفاق عیان و زانفاس

شاه را گر نبود تاج و نگین سلطان نیست

عشق را رتبه نکاهد بود ار کهنه پلاس

عشق در کسوت درویش اگر جلوه کند

قدر لؤلؤ نشود کم چه بپوشی افلاس

عقل شیر است ولی عشق بود آتش طور

شیر را لاجرم از شعله نار است هراس

ساقیا تو خضری و جام میت آب حیات

رحمتی بر من عطشان بچشان از این کاس

مانده آشفته گم گشته به تیه حیرت

همچون آن مور که بیچاره فتاده در طاس

بزن ای دست خدا بر مسم اکسیر مراد

کیمیا زر کند ار ذره‌ای افتد به نحاس

شمارهٔ ۵۹۵

نبرد ره به کوی لیلی کس

گر نگردد دلیل راه جرس

هر کجا با شکر کنم خلوت

انجمن گردد از هجوم مگس

عشق سرکش بعقل شده چیره

دین و دل گو ببند راه نفس

دزد بر شحنه چون شود حاکم

کی بیندیشد از هجوم عسس

پرتو شمع تو بجانها کرد

با کلیم آنچه کرد نور قبس

میروی تند و نیست دسترسی

تا نگهدارمت عنان فرس

چه گواه آرمت بخون ریزی

شاهدم پنجه نگارین بس

نکهت گل تو را سزد جامه

نه که گل پس چه میکنی اطلس

تو مگر نور شمع لم یزلی

که زبان شد بوصف تو اخرس

گلشنت را خسی است آشفته

باغبانا مران زباغت خس

شمارهٔ ۵۹۶

رفت صیاد و مرا بگذاشت تنها در قفس

ورنه کی نالم که او داده مرا جا در قفس

نالدم در سینه دل بی‌هم‌نفس از سوز جان

نه کند غوغا بود مرغی چو تنها در قفس

تا مبادا مرغ دیگر رام دام او شود

می‌کنم از مصلحت پیوسته غوغا در قفس

گرچه محرومم ز اوج شاخ ای برق یمان

هست زآه آتشین برقم مهیا در قفس

گه در آتش چون سمندر گه در آبم همچو بط

زاشک و آه آتشکده داریم و دریا در قفس

کی شکار افکن کند بر صید بسته اعتنا

لذت تیری ندیدم مانده‌ام تا در قفس

هست خاک کوی صیادم چو گلگشت چمن

روز و شب باشد مرا عیش مهنا در قفس

زان لبان شکرینم طعمه‌ای ده لاجرم

کرده ای صیاد چون مرغ شکرخا در قفس

نه همین آشفته مانده در قفس کاو را به پاست

دام دیگر باد آن زلف چلیپا در قفس

گلشن رضوان نجف شد یا علی شیراز دام

بسته این مرغ نواخوان تو اینجا در قفس

شمارهٔ ۵۹۷

در آبحلقه مستان زننگ و نام مترس

حریص دانه خالی زبند دام مترس

اگر بمصر محبت غلام عشق شدی

هزار یوسف مصرت شود غلام مترس

اگر بود بخرابات صد هزار خطر

چو خضر ساقی دور است از این پیام مترس

گر آفتاب جمالش بصبح میتابد

بسوز شمع زسر تا قدم تمام مترس

اگر چه محتسب اندر کمین مستانست

چو عکس ساقی دورت فتد بجام مترس

زمهر و قهر علی گو مگو زجنت و نار

بیاد طلعت مویش زصبح و شام مترس

وصی خاص نبی مرتضی است باده بیار

بگیر مذهب خاص وز گفت عام مترس

زشکرین لبش آشفته بوسی ار دهدت

گشای روزه بحلوا و از صیام مترس

شمارهٔ ۵۹۸

کی در بهاران دیده ای بلبل فرو بندد نفس

یا در میان کاروان بی غلغله ماند جرس

پائی بدامان میکشم در دیده افغان میکشم

فریاد پنهان میکشم چون نیستم فریادرس

دیگر بیاد گلستان بیجا بود آه و فغان

صیاد اگر شد مهربان سازیم با کنج قفس

دارم فراغ از سرنوشت ، من با تو ای حورا سرشت،

ور بی تو باشم در بهشت باشد بچشمم چون قفس

از قید هستی رسته ام وز زندگانی خسته ام

تا دل بعشقت بسته ام برکنده ام بیخ هوس

ای هوشمندان الحذر از راه عشق پرخطر

وهم و گمان را زین سفر ، فرسوده شد پایِ حرَس

دین و خرد در باختم تا توشه ره ساختم

جانان جان بشناختم خود جان نخواهم زین سپس

از کعبه و دیرم مگو زنار و تسبیحم مجو

زین هر دو دارم بر تو رو محرابم ابروی تو بس

گیتی مرا دشمن بود دوران بقصد من بود

آشفته ات یکتن بود جز تو ندارد هیچکس

فرمانده کیهان توئی شاهنشه دوران توئی

چون شحنه امکان توئی پروا ندارم از عسس

ای صاحب عصر و زمان ای خضر راه گمرهان

من مانده دور از کاروان وین رهزنان از پیش و پس

شمارهٔ ۵۹۹

حذر از تیر آن ترک قزلباش

که چشم مست دارد غمزه جماش

برم یرغو بر سلطان ترکان

که ترکی خون مردم میخورد فاش

بیا و دست رنگین کن بخونم

که من پای تو میپوشم بپاداش

چه افیون کرد در می ساقی ما

که امشب زاهدان گویند ایکاش

حدیثی زآن شکر لب گفت با غیر

که شد بر زخم مشتاقان نمک پاش

بنازم رند بی خیل و حشم را

که ابرش خیمه گشت و باد فراش

زتصویر تو عاجز گشت اوهام

کجا این آرزو را کرد نقاش

نکرده آن تصرف در دل جان

که شاید دیگری بگزید بر جاش

باغیارش همه شیرین زبانیست

باحبابش نباشد غیر پرخاش

چو عکس دوست آشفته است از می

از آن شد می‌پرست و رند و قلاش

به خیل مرتضی حلقه بگوشم

اگر سرحلقه‌ام در خیل اوباش

شمارهٔ ۶۰۰

شهد آن بوسه که خوردم زلب شیرینش

زهر در کام شد از مهر رقیب و کینش

جان فرهاد بتلخی زکفش رفت برون

خسروا فاش مکن قصه بر شیرینش

پرده ام چرخ دریده است بیک چشم زدن

بگسلانم زمژه عقدمه و پروینش

دامن از لاله و گل پر بودم زابر مژه

باعبان گو ببرد باغ گل و نسرینش

نبود نرگس مشتاق بجز چشم حبیب

دل زشهلا نشود ساکن و از مشکینش

گفته بودم نبرم نام زقاتل بر غیر

چکنم با سر انگشت بخون رنگینش

چه عجب گر تو فراموش شدی از نظرش

یار نو هست کجا یاد کند پارینش

استخوانی بسر کوی تو آشفته کشید

گو سگانت بستانند پی تسکینش

گر زند شیخ حرم لاف زاسلام ولی

کفر زلف کج تو رخنه کند دردینش

رحمی ای شاه بدرویش ثنا گستر خویش

که ولای تو بود در دو جهان آئینش

تا که پروانه اغیار پر آنجا نزند

سوختم شمع صفت شب بسر بالینش

نرم شد زآتش اگر آهن تو ای حداد

زآه من نرم نشد از چه دل سنگینش

شمارهٔ ۶۰۱

آنکه سلامت جهان آمده در سلامتش

خون دو عالم ار خورد من نکنم ملامتش

جلوه بباغ اگر کند تازه نهال قامتش

سرو سهی زجا رود با همه استقامتش

قصد هلاک و ترک سر سینه چاک و چشم تر

گفتمت این بود پسر عاشقی و علامتش

غمزه که خورد خون دل چون دهیش جواب اگر

لعل لبت ببوسه ای می ندهد غرامتش

بار خدای رحم کن بر دل پرگناه من

کامده عذرخواهِ او ، اشک بر این ندامتش

با دو جهان گنه مرا دل شده قائم از وفا

کار چو با علی بود در سفر قیامتش

شاید اگر بخواندم بر در میکده شبی

پیر مغان که عام شد بر دو جهان کرامتش

آشفته اندر این سفر نام علیست حرز دل

گو ببرند در وطن مژده ای از سلامتش

هست یدِ خدا علی ، نایبِ مصطفی علی،

لعن بخارجی کن و منکر بر امامتش

شمارهٔ ۶۰۲

چمن امروز شده از اثر باران خوش

مژده ساقی که بود وقت بمیخواران خوش

گفت رندی که بود دل حرم خاص خدا

کعبه نزدیک شده وقت طلبکاران خوش

زی زلفین تو چشمان ببرند آسان دل

در شب تار بود حالت طراران خوش

سرو زآزادگی خویش ندیده ثمری

بنده شوبنده که شد حال گرفتاران خوش

از شمیم سر زلف تو معطر شده مشک

گر شد از مشک ختن طبله عطاران خوش

ما به تو سرخوش و چشمان تو مستند از می

مست را نیست بجز صحبت خماران خوش

عجبی نیست که دل در خم زلفت نالد

زآنکه در شب نبود حالت بیماران خوش

شمع زد شعله بفانوس بیا پروانه

رفت مانع زمیان روز هواداران خوش

شرح کن قصه از آن زلف دو تا آشفته

تا از این قصه نمایی تو شب یاران خوش

شمارهٔ ۶۰۳

هر کرا خواندی از نکویانش

لاجرم نیست عهد و پیمانش

هر که سرو و گلش در ایوانست

نرود دل بسوی بستانش

چشم هر کاو بر آن دو ابرو دوخت

گو بکن سینه وقف پیکانش

مور بگرفت خاتم لعلش

آن که بد حشمت سلیمانش

معجز عیسویش در لب نوش

دست موسی است در گریبانش

حلقه زد زلف تا که بر رویت

عقل پنداشت چشم حیرانش

من و ساقی حوروش در باغ

زاهد و خلد و حور و غلمانش

کی مرا ره دهد به چاه ذقن

آنکه یوسف بود به زندانش

در دل آشفته را بسی گره است

از خم طره پریشانش

شمارهٔ ۶۰۴

این چه بلبل که چو گوش کند آوازش

غنچه طوطی صفت آید زپی پروازش

نقش او بسته صورتگر و بازش نکشد

با نیاز آمده ام تا کشم از جان بازش

عکس ساقی بدرون داشت نهان باده ناب

وه که ای جام بلورین کند افشا رازش

بگدائی در میکده سازد درویش

که سلاطین دو عالم بکنند اعزازش

زخمه بر پرده عشاق زن ایمطرب عشق

که زآهنگ دگر شور گرفته سازش

دل سودازده آن مرغ که پرواز گرفت

نه چنان رفته که بینند دگر ره بازش

یوسف مصری اگر بندگی عشق نکرد

که نودی بعزیزی زجهان ممتازش

دل آشفته ززلفت گذرد چون بپرد

صعوه ای را که گرفتست بچنگل بازش

تا کی این سبحه و آن دفتر آلوده بزرق

سعی کن در قدم پیر مغان اندازش

پیر میخانه وحدت علی آن مخزن عشق

که بجز عقل نخستین نبود انبازش

ای خوشا طوس و خوش آن روضه جنت تمثال

وقت آنست که آنجا بری ای شیرازش

شمارهٔ ۶۰۵

هر کرا بار میدهد یارش

دامن وصل گونگه دارش

تلخ شد کام کوهکن شیرین

زنده کن زآن لب شکربارش

سرو پابست او شود چو تزرو

در چمن بنگرد چو رفتارش

دل چو مستسقی و لب تو فرات

تشنه ام بوسم از دو صد بارش

میبرد نام غیر را بنگر

لب شیرین تلخ گفتارش

بود یک گونه اش کم از دگری

خال مشکین فزود مقدارش

یوسف آمد بمصر چهره مپوش

بشکنی تا که نرخ بازارش

قدر مقدار یار زآن بیش است

که بود جا بکوی اغیارش

دل آشفته وقف طره تست

گر کنی شاد یا که آزارش

لیک گاهی دلش بدست آور

که بود با علی سر و کارش

آن شه عرش آشیان که بود

عرش سایه نشین دیوارش

شمارهٔ ۶۰۶

ساقیا مستند چشمانت دمی هشیار باش

خواب می‌آرد فسون غمزه‌ات بیدار باش

عقل بر دین می‌کند ترغیب و عشق او به کفر

کفر عشق اسلام دان و ز عقل و دین بیزار باش

لعل او دارد مسیحایی نهان در زیر لب

ای دل من مرده وای چشم او بیمار باش ‏

لعل قد او ببین سنگست لعل سرو چوب

بنده لعل سخنگو سرو خوش‌رفتار باش

چند ای موسی سینا روی با جد و جهد

گو بیا در طور عشق و طالب دیدار باش

من که در بیت‌الحزن یعقوب‌وَش افتاده‌ام

صدهزاران یوسفم گو بر سر بازار باش

خواهشی آشفته چو گل گر بشکفتی در باغ خلد

در گلستان ولای مرتضی گو خار باش

شمارهٔ ۶۰۷

تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش

با بقای میفروش این خم نمی افتد زجوش

زاهد آن لحظه شود صوفی که گردد خرقه پوش

صوفی آنساعت شود صافی که گردد درد نوش

خانه کی سارند اندر راه سیل اصحاب عقل

جای اندر بزم مستان کی کند ارباب هوش

دوش بر دوشند خیل عقل و دینش از قفا

تا که آنمه زلف مشکین را در افکنده بدوش

مطربی دارد نهان در پرده ضرب و اصول

گر دهل غوغا کند یا چنگ و نی دارد خروش

عاشق میخواره را از گفته واعظ چه غم

پند عامی را نخواهد داد عارف جابگوش

کی کند آشفته ترک میپرستی در جهان

تا که در میخانه وحدت علی شد میفروش

شمارهٔ ۶۰۸

حدیثی دیگری کرده مگر گوش

که بلبل عهد گل کرده فراموش

چو بلبل رفت از گلشن بکهسار

توهم ایگل زبلبل رخ فراپوش

مرا تا آتش سوداست بر سر

نخواهد افتاد این دیگ از جوش

کجا منت برد از میفروشان

کسی کامد زساقی مست و مدهوش

مرا غیر از تو در خاطر نگنجد

بیا و گفته اغیار می نوش

ندارم چشم جز بر دست ساقی

نگوئی قول واعظ میکنم گوش

بجز آن جامه رنگین بجامی

توهم این کسوت تلبیس بفروش

اگر تو آفتی این دین و آندل

اگر تو رهزنی این عقل و آن هوش

منم ذره تو خورشیدی و خاشاک

که گنجد ذره را مهری در آغوش

مرا گویند آشفته که در بزم

چو چنگ از گوشمال عشق مخروش

ولی تا زخمه از مطرب خورد چنگ

نخواهد بودن اندر بزم خاموش

شمارهٔ ۶۰۹

هر که سری بسر نهد یارش

گو بجان سر او نگهدارش

هر که چون بلبل است طالب گل

جای بر دیدگان دهد خارش

هندوئی کاو فتاده در آتش

نار گلزار اوست بگذارش

صد چو موسی بطور ارنی گوی

مرد در آرزوی دیدارش

هر که گوید زدوست دست بکش

دشمنست آن بدوست مشمارش

نیستش جز بکشتگان سر و کار

عشق اینست و این بود کارش

گرچه جبریل تیز بال بود

نپرد جز بپای دیوارش

عشق دانی که چیست نور علی

که شناسد خدای مقدارش

آنچه آشفته جستی از واجب

ممکن است اندر او بدست آرش

شمارهٔ ۶۱۰

چه اختر بود طالع در شب دوش

که با آن ماه رو بودم در آغوش

به ترکستان رویش چی گیسو

فتاده کاروانی دوش بر دوش

مژه از ابروی مشکین کمانش

عذر از خط زنگاری زره پوش

من از آن لعل میگون سرخوش و مست

حریفان از می و پیمانه مدهوش

صراحی وار خونم ریخت از چشم

زبس چون خم زدی خون دلم جوش

همه شب چشم من بیدار از شوق

رقیبان جملگی در خواب خرگوش

گهی در حلقه زلفش زدم چنگ

کشیدم عقل و دین را حلقه در گوش

کله افکند از سر زآنکه هرگز

نگنجد آفتابی زیر سر پوش

اگر بزمی بعمرت شد میسر

که با او می بنوشی پند مینوش

عوض گر میدهندت جنت و حور

بیا یوسف بهیچ ای خواجه مفروش

بیا آشفته دم درکش زگفتار

که هر کاو باخبر شد گشت خاموش

بگو از صاحب سر سلونی

حدیث آزمندی کن فراموش

شمارهٔ ۶۱۱

بر عشق صبر می‌کنم و بر جراحتش

وز عقل می‌گریزم و داروی راحتش

ملک دلی که خیمهٔ واجب در او زنند

ممکن چگونه پای گذارد به ساحتش

زآن منظر صبیح چه گویم که در جهان

صبح ازل نمونه بود از صباحتش

محتاج چاشنی است اگر خوان پادشاست

تا چاشنی گرفته نمک از ملاحتش

در آینه قبیح نماید رخ قبیح

غفلت مکن حکیم ز وجه قباحتش

عارف شراب ناب کشد گرچه شد حرام

زاهد به آب ساخته و با اباحتش

ماهی اگر که راحت خود را در آب دید

جوید سمندر آتش بر استراحتش

گفتی چو چشم یار بود نرگس چمن

بگشای چشم و نیک ببین در وقاحتش

شاید اگر که خیره بماند در او عقول

بیند چو لطف عنصر او در سماحتش

پیغمبری که گفت انا افصح از ازل

کندست در حقیقت واجب فصاحتش

آشفته یافته نمک مدح مرتضی

شاید که التیام پذیرد جراحتش

شمارهٔ ۶۱۲

گرم چو جامه بگیری شبی تو در بر خویش

چو شمع صبح بپایت فدا کنم سر خویش

گرت شکی است در اخلاص عاشق صادق

ببین در آینه یعنی برأی انور خویش

به کیقباد و جمم افتخارهاست بسی

اگر مرا بشماری زخیل چاکر خویش

گمان مبر که روی از برابرم هرگز

گرم برانی دایم تو از برابر خویش

ملامتم نکنی شاید از نظربازی

اگر در آینه بینی بماه منظر خویش

شبی که خاتم لعلت مرا بدست افتد

بملک جم ندهم کلبه محقر خویش

بغیر شاهد معنی نگنجدم در دل

چه صورتست که من کرده ام مصور خویش

بجز بیاد حق آشفته زیستن غلطست

بغیر یاد علی ره مده بخاطر خویش

شمارهٔ ۶۱۳

چشم مهجور کی بود خوابش

که بر آبست صبر و پایابش

حاش لله اگر بیارامد

آنکه کشتی شکسته سیلابش

نبودش اشتیاق آب بسر

ماهئی کاوفتد بقلابش

هر که دارد هوای صحبت دوست

گو ببر جورها زاصحابش

طالب بارگاه سلطانی

نازو منت کشد زبوابش

دردمندی که شد زعشق علیل

نیست جز بوسه تو جلابش

هر که مستسقی است از تف هجر

نکند غیر وصل سیرابش

دل من با رخت نمی تابد

نقص باشد کتان زمهتابش

وه چه بازی بود محبت را

که بشش در درند احبابش

یک شب آشفته و حکایت زلف

مختصر کن مده تو اطنابش

کشته عشق را دیت بمثل

گوسفند است و تیغ قصابش

گر کنی غوص بحر وحدت را

جز علی نیست در نایابش

شمارهٔ ۶۱۴

زلفین تو تا مروحه دارند بر آتش

از آتش سودای تو دل گشته مشوش

خواهی که نسوزند ز سودای تو اسلام

هندوبچگان را منشان بر سر آتش

گیسوی تو شد سلسله‌جنبان رقیبان

افتاده از این سلسله جمعی به کشاکش

در بوته هجران چه گذاری دل ما را

تا چند بر آتش بگذاری زر بی‌غش

مخمور شراب غم عشق تو احبا

اغیار ز صهبای وصالت همه سرخوش

بر نرگس جادوی تو افسون نکند کار

گر زلف تو دارند مرا نعل بر آتش

آشفته در آن طره سرکش چو اسیری

داری خبری از دل عشاق بلاکش

بگذار به جان منتم ای مطرب خوشگوی

بر دار ز دل بار گران ساقی مهوش

تا مست شوم مدح شهنشاه بخوانم

آن شه که به معراج نبی تاخته ابرش

شمارهٔ ۶۱۵

عام است پیر میکده ما کرامتش

مطرب بخوان تو فاتحه بهر سلامتش

یکعمر بیش صرف وفای تو کرده ایم

ای بیوفا بگو زکه گیرم غرامتش

آنرا که احتمال وصالی بود بعشق

آسان بود تحمل بار ملامتش

آن مشتری خصال گرت هست در وثاق

از مشتری چه خواهی و از استقامتش

صد جوی خون زدیده رود در کنار اگر

زیب کنار غیر بود سرو قامتش

بیهوده صرف مهر بتان گشت عمر ما

آوخ زدرد عاشقی و از ندامتش

آشفته میرود که شود خاک در نجف

کآسودگی دهند ز هول قیامتش

شمارهٔ ۶۱۶

دل نمک سود لعل خندانش

جان بر آتش زآب دندانش

نوک پیکانت ار خورد طفلی

چه تمتع زشیر پستانش

هر که دارد چنین گلی رعنا

نبود شوق گشت بستانش

ساکن کوی آن بهشتی روی

نیست حاجت بحور و غلمانش

گو به یعقوب تا که جوید باز

یوسف اندر چه زنخدانش

ما و یک بوسه زآن لب نوشین

خضر نازد بآب حیوانش

هر که شد مطمئن خلیل آسا

نار نمرود دان گلستانش

این چه وادی بود که چون مجنون

همه لیلی است در بیابانش

آفتابش چه گوست در خم زلف

تا خورد لطمه ی زچوگانش

هر کرا سر بعهد یاری رفت

ناگزیر است عهد یارانش

هر کرا چشم و دل بابروئیست

سینه شد وقف تیربارانش

جان آشفته خاک کوی علیست

واعظ از این و آن مترسانش

شمارهٔ ۶۱۷

نقد روان مرا به کف تا به تو برفشانمش

دل بگمان که از جفا من زتو واستانمش

دل بهوای روی تو خون شد و ریخت از مژه

تا که رسد بکوی تو هر طرفی دوانمش

در تو نمی کند اثر هیچ زاشک و آه من

گیرد اگر زمین همه پا بفلک رسانمش

شمع صفت در آتشم لیک بسوختن خوشم

شمع بمیرد آنزمان کاتش وانشانمش

راه بخویش اگر دهد غیر خیال تو دلم

خون کنم و زهر مژه بر در او چکانمش

رشته عمر کوتهم نیست بدست و میرود

زلف تو دست اگر دهد جانب خود کشانمش

سلسله ای بپای دل مینهم از دو زلف تو

تا زکمند این و آن آشفته وارهانمش

توسن نفس سرکشم رام شود اگر بعشق

بر سر کوی مرتضی از دو جهان جهانمش

شمارهٔ ۶۱۸

شبی کان کودکم آید در آغوش

کنم صبح جوانی را فراموش

غلام لعبت حوری نژادم

که شد غلمان بخلدش حلقه در گوش

اگر نوشم چو خضر آب حیاتش

نخواهم گفت حرف از چشمه نوش

اگر چون دوش بر چشمم زنی تیر

نمیگیرم دو چشم از آن بر دوش

اگر خیر است در کیش تو قربان

منت قربان شوم در خیر میکوش

پریشان بر رخ او زلف مشکین

بمهر از غالیه بنهاده سرپوش

نخواهد اوفتاد از جوش خونم

زنند اغیار تا در بزم تو جوش

چه گلزار است یا رب عشق کانجا

لب بلبل بود چون غنچه خاموش

حریفان مست می سرخوش زباده

من آشفته زساقی مست و مدهوش

چه ساقی ساقی بزم محبت

علی کاوراست امکان حلقه در گوش

شمارهٔ ۶۱۹

روزگاریست که کاری عجبم آمده پیش

من دوان از پی دل زپی دلبر خویش

شوق آن سیب زنخدان بگلو گشته گره

همچو طفلی که خورد لقمه ای از حوصله بیش

عاشقان راست بکف گنج زر از بهر نثار

من بیمایه زخجلت فکنم سر در پیش

یاد زلفت بضمیر است چه حاجت به عبیر

در ره باد بر آتش بنهم من دل ریش

من و خاموش نشستن بشب وصل عجب

نبود خاموش اگر گنج بیابد درویش

زاهد و کسوت میخواره نگنجد با هم

عشق با خرقه سالوس نچسبد بسریش

کفر زلفت نه همین رونق اسلام شکست

کافران نیز گذشته زسر ملت خویش

ای شبان چیست تو را چاره پی حفظ گله

زاهد گرگ صفت پوشد اگر خرقه میش

من و در عشق تو اندیشه زشنعت حاشا

عاشقان بیم ندارند زبیگانه و خویش

دل من زخمی زلف تو و میرد ناچار

گر کسی را بزند عقرب جراره به نیش

در علاج دل آشفته مبر رنج طبیب

درد عشقست برو چاره دیگر اندیش

شمارهٔ ۶۲۰

ایدل نگفتمت بنشین خوش بجای خویش

رفتی برزم عشق و کشیدی سزای خویش

در هر دلی که خیمه معشوق میزنند

عاشق گذشته است زنفس و هوای خویش

چوگان چو گوی میطلبیدش بسر زشوق

او را بگوی تا نگرد از قفای خویش

خود بد کنی و بد شنوی شکوه ات زکیست

گو نفس را منال بجز از جفای خویش

گر تخت جم بود که رود عاقبت بباد

سلطان کسی که ساخته با بوریای خویش

ما را گناه از نظر او را خطا زچشم

بر من گناه معترف او بر خطای خویش

پایاب من برفت و بچاه اوفتاده ام

عاشق نگاه می نکند پیش پای خویش

ما را جز از رضای تو گر زانکه دوزخست

زاهد بهشت عدن شمارد جزای خویش

دل عمر خویش صرف زنخدان یار کرد

یوسف نگر که چاه بسازد برای خویش

گر او رضا بدادن دین است و جان و دل

آری رضای دوست بجو نه رضای خویش

آئی اگر بحشر بدعوی کشتگان

عاشق بنظره ای ببرد خونبهای خویش

ای پادشاه کون و مکان ای علی زلطف

آشفته را بخوان تو خدا را گدای خویش

شمارهٔ ۶۲۱

شد اتفاق شب دوش گفتگو بمنش

حدیث نقطه موهوم حل شد از دهنش

زشمع عارض او سوخت تن چو فانوسم

که هیچ پرده ندیدم بغیر خویشتنش

زبسکه بر سر هم ریخته است بشکسته است

دل درست چه جوئی ززلف پرشکنش

غلام عارف بی کسوتم که گاه سماع

چو جای جامه که شد پوست بار بر بدنش

بچم بقامت موزون تو سیمتن بچمن

که باغبان بکند دل زسرو و نسترنش

که بسته سنبل بویا به برگ نسترنش

بارغوان که برآمیخته است یاسمنش

غریب وش دلم از هجر مویت ار نالد

غریب نیست که موید زدوری وطنش

بتی که گل بلطافت به پیش اوست خجل

سزد زنکهت گل گر کنند پیرهنش

بگرد عارضت آن خط مشکبو بنما

که نوبهار ننازد بسبزه چمنش

دلی که داغ غم عشق تو بگور برد

عجب نباشد اگر لاله روید از کفنش

سخن شناس برآشفته نکته ای نگرفت

که جز مدیح علی نیست در جهان سخنش

شمارهٔ ۶۲۲

عاشق ار کامل است ایمانش

کفر و اسلام هست یکسانش

زخمی تیر عشق را نازم

که بدل مرهم است پیکانش

مصحف عشق آیه قتل است

خاتمه دیده ایم و عنوانش

شمع را آتشی بود پنهان

که عیان برزد از گریبانش

خط جادوی اهرمن سیرت

میبرد خاتم سلیمانش

کرد آزاد عشقم از دو جهان

لاجرم بنده ام باحسانش

در چمن پرده برکشد چو چمان

سرو و گل میشوند حیرانش

نام آشفته را مبر که بهیچ

نخرد کافر و مسلمانش

میبرم این متاع سوی شهی

که بود گرد راه امکانش

ره نبردم اگر بکوی علی

میروم در پناه سلمانش

لاجرم پیش شه چو بارت نیست

بوسه ای زن بپای دربانش

بلبلی را که گل رخی باشد

باغبان گو مخوان ببستانش

هر کرا نعمتی بخانه دراست

گو نخواهد کسی بمهمانش

شمارهٔ ۶۲۳

باغبانت چون صلا در داد در گلزار خویش

شکر کن ای بلبل شیدا بوصل یار خویش

تا تو ای پروانه هستی نیست از وصلت نصیب

تا اثر از شمع بینی محو کن آثار خویش

تا بکی در چاه کنعان اسیر و دردمند

گرم کن ای یوسف مصری زنو بازار خویش

فارغم از منت شیخ و برهمن بعد از این

چون گسستم سبحه و ببریده ام زنار خویش

صبحدم بگذر بچین طره طرار دوست

دم مزن باد صبا از نافه تاتار خویش

خار عشق تو بدل دارم چه ذوق از گلشنم

باغبان منت منه من ساختم با خار خویش

در کش ای منصور دم دارت سزای گفتن است

عاشق صادق چرا گوید بکس اسرار خویش

وصف حیدر گوی واعض صحبت دونان بهل

افسری بر سر نه و بگسل زسر افسار خویش

تا بگلزار ولای مرتضی شد نغمه سنج

لاجرم من عاشقم آشفته بر گفتار خویش

روزه دارم همچو مریم در جهان مادام عمر

تا که بگشایم بآب میکده افطار خویش

عقل همسایه بود با نفس و نفس اندر خطاست

دل گرفتاری چرا بیند مجرم جار خویش

نفی خور خفاش تا کی کوری خود را بگو

منکر فضل علی را گو بکن انکار خویش

شمارهٔ ۶۲۴

ساقیا فصل بهار است غنیمت دانش

شیخ پیمانه شکن را بشکن پیمانش

دور دوران ندهد هیچ گشایش ساقی

افتتاحی بکن از جام می و دورانش

ملک فانی چه محل دارد و عیش و طربش

یار باقی طلب و صحبت جاویدانش

گریه ابر ببین دیده خونبار بجوی

عشوه گل چه خری و دهن خندانش

بسکه خون دل عشاق بخورد آن لب لعل

گوئی آلوده بخون است در دندانش

جرعه می بکف تست و مرا جان بر لب

خیز ساقی بده آن جرعه و خوش بستانش

زر که منعم بنهد کز پس مرگش بدهند

نوشدارو که پس از مرگ کند درمانش

هر که در دشت عمل تخم نکارد بشتاء

چه تتمع برد از حاصل تابستانش

هر که بر دامن حیدر نزند دست امروز

گرچه نوح است بفردا ببرد طوفانش

هر چه بینی بجهان فانی و پایانش هست

دولت سرمد عشق است و مجو پایانش

سر عشق ار بلب آشفته بیارد چون شمع

آتشی دارد نتوان که کند پنهانش

شمارهٔ ۶۲۵

ای باغبان که گفت که گل را به خار بخش

بر کم عیار دشت تو زر عیار بخش

ساقی وباغ باده کشان از ازل تو راست

زهاد خشک را تو می خوشگوار بخش

حور و بهشت و کوثر از بهر شیخ نه

ساقی و جام و شاهد بر میگسار بخش

سجاده را بشوی بآب در مغان

سبحه بخاک و خرقه بباد بهار بخش

نه خاکرا زکاس کرام آمده نصیب

زان جام قطره ای بمن خاکسار بخش

دین و دلی بفصل بهاران گرت بجاست

این بر گل آن بسرو لب جویبار بخش

ما را اگر مصاحب اغیار دیده ای

این جرم را بخاک کف پای یار بخش

آشفته یا رب ار چه خطاکار و مجرم است

او را بداغ مهر خداوندگار بخش

بی پرده کرده گرچه گنه پرده ام مدر

ما را به دست خود علی پرده دار بخش

شمارهٔ ۶۲۶

بازآ صنما نرمک، بنشین به سرا خوش‌خوش

گه بذله شیرین گو گه باده رنگین کش

نه فصل دیست آخر نه وقت میست آخر

پس وقت کیست آخر مخموری و شو سرخوش

گر سرو چمن رفته تو سرو چمان بازآ

ور رفته گل حمرا تو پرده زرخ برکش

چون غنچه چه دلتنگی خندیده چو گل ساغر

از سردی دی غم نیست با مشعله آتش

صوفی چو بود صافی از می نکند پرهیز

زآتش نکند پرهیز البته زر بیغش

پرداخته بزم از غیر ظلمست نخوردن می

با چون تو بتی ساده یا چون تو نگاری کش

پاکیزه تو را دامن پاکست مرا دیده

بازآ که بنظم آریم با هم غزلی دلکش

در مدحت شیر حق آن پادشه مطلق

کاوراست سمند چرخ در رزم کمین ابرش

در ناحیه امکان یک صید بجا نبود

ای سخت کمان زین تیر داری چو تو در ترکش

کی مینهدت حیدر کافتی بجحیم اندر

هر چند سزا باشد آشفته تو را آتش

شمارهٔ ۶۲۷

ایکه با عشق آشنائی از خرد بیگانه باش

سوزدت گر شمع سان در سوختن مردانه باش

آتشی خواه از جنون و عقلرا خرمن بسوز

گوشه گیر از مردمان و با پری همخانه باش

قبله من ابروی جانانه دیر و حرم

خوهی اندر کعبه ای بت خواه در بتخانه باش

خضر و ابلیس اند با هم اندر این ره هوشدار

چشم بگشا راه رو چاهست تو فرزانه باش

زینت معموره جز فرش و چراغی بیش نیست

آفتاب و گنج گر خواهی برو ویرانه باش

دوست جویان را زخود بیرون شدن لابد بود

طالب شمعی اگر بالی بزن پروانه باش

عشق لیلا ورز شو تیر ملامت را هدف

بعد از این مجنون صفت درعاشقی افسانه باش

تا بکی درویش جوئی کیمیا از این و آن

همچو آشفته بیا خاک در میخانه باش

پیر میخانه علی دارای اکسیر وجود

خاک پای او ببوس و از همه بیگانه باش

شمارهٔ ۶۲۸

خرقه صورت بسوزان کسوت معنی بپوش

از خم کثرت برآی و ساغر وحدت بنوش

گرچه از کوشش نگردد هیچ زنگی روسفید

تا توانی در صفای قلب زنگ اندود کوش

شاهدان بی پرده اند و مطربان اندر نوا

نشنوی یا خود نمی بینی تو با این چشم و گوش

قطره ای وقتی زابر عشق بر خاکم چکید

لاجرم خون شیاوشست میآید بجوش

حیرتم بر حیرت افزوده بظلمات سلوک

خضر راهی کو که بگشاید مرا او هوش گوش

بت پرست ار نقش بتگر را ببندد در نظر

لاجرم از کعبه خاطر فرو شوید نقوش

تا مگر از خاک سوی عالم پاکش برند

گوش جان آشفته را باشد بپیغام سروش

راند شیخ از مسجدم ای میگساران همتی

تا مگر راهی دهندم در سرای میفروش

می‌فروش بزم وحدت ساقی مستان علی

آنکه او را مدح گویند گویا و خموش

شمارهٔ ۶۲۹

دلی کز هجر طاق ابرویت طاقت بود طاقش

بزن با ناوک مژگان که از جانست مشتاقش

اگر مستی بدور عشق بسته عهد مستوری

بیک پیمانه بشکن ساقیا پیمان و میثاقش

خوشا طوفانی بحری که گردابش بود ساحل

خوشا مسموم عشق تو که باشد زهر تریاقش

نشد گر آفتاب می زشرق جام زر طالع

چرا تابید مستان را بجان انوار اشراقش

بگردان مطرب آهنگ مخالف را در این پرده

حصاری را بدست آور که شد مغلوب عشاقش

پر پروانه را چون سوخت شمع آتش بجان آمد

که از سوز درون خویش آگه شد زاخراقش

عبث آشفته جستن از منافق کام دل تا کی

بخواه از پیر میخانه که بس عام است انفاقش

علی آن ساقی کوثر علی شاه سخاپرور

که باشد ریزه خوار خوان همه امکان و آفاقش

بود چون طلعت تو مه اگر او را دهن باشد

بود چون قامت تو سرو اگر سیمین بود ساقش

شمارهٔ ۶۳۰

آن غزالی که من از غمزه شدم نخجیرش

بخت آن کو که به تدبیر کنم تسخیرش

دل سرای تو و ویران تر از او جائی نیست

خانه ای را که نشستی نکنی تعمیرش

گرن اکسیر شدی ای می صافی در خم

هر که نوشید تو را از چه دهی تغییرش

آهم آتشکده ای داشت نهان وقت سحر

دل سنگین تو انداخته از تأثیرش

صورتت سوره نور است و زلطف بیچون

خط تو از رقم مشک کند تفسیرش

هر که دیوانه سودای پریرویان است

همچو آشفته زیک موی بود زنجیرش

نازم آن ترک مجاهد که بجولانگه حسن

سوده بر عارض خورشید دم شمشیرش

رشته زلف تو اندر کف اغیار افتاد

دل دیوانه بگو تا چه بود تدبیرش

بسته عاشق بمیان از خم زلفت زنار

زاهد شهر بگو تا که کند تکفیرش

پنجه قدرت حق است بود دست خدای

علی عالی اعلا که تو خوانی شیرش

سر نهم بر درش ار بخت کند تعجیلی

خاک آن در شوم ار عمر بود تأخیرش

شمارهٔ ۶۳۱

چشم دارم مرا نظارت بخش

معنی از لطف بر عبارت بخش

رند و آلوده دامنم ساقی

از می صافیم طهارت بخش

بر من ای نوبهار روحانی

چون چمن از دمی خضارت بخش

دین و دنیا بغمزه ای دادم

خیز و زآن لب مرا خسارت بخش

تلخکامیم زآن لب شیرین

بوسه ای چند بی مرارت بخش

خود ستایند لشکر ترکان

ملک یغما بیک اشارت بخش

نو عروسان فکر بکر مرا

از کرم عصمت و طهارت بخش

تا نگویم بجز مدیح علی

معنیم باز در عبارت بخش

گر پیامت بود بساحت عرش

آه آشفته را سفارت بخش

چو خلیلم در آتش نمرود

تو سلامت از این حرارت بخش

شمارهٔ ۶۳۲

یافتی از کمند هجر خلاص

حمدی ایدل بخوان تو از اخلاص

زرخالص کند بر آتش صبر

کاب و رنگش فزون شود زخلاص

خون خم را اگر صراحی خورد

ساقیا خون او بخور به قصاص

تو کدامی که آفتاب سپهر

در هوایت چو ذره شد رقاص

جز علی گوهری بدست نکرد

هر که در بحر عشق شد غواص

تو گلی دیگران شها همه خار

تو زری دیگران نحاس و رصاص

شمارهٔ ۶۳۳

ای کرده آفتاب زروی تو تاب قرض

عطری زخاک کوی تو کرده گلاب قرض

ماه و ستاره را نرسد لاف روشنی

جائی که نور از تو کند آفتاب قرض

گل آب و رنگ کرده زرخساره تو وام

کرده زچین زلف تو چین مشک ناب قرض

مستان برند از دل خونین من کباب

کرده زلعل نوش تو نشئه شراب قرض

دانی بمهر و ماه چرا ابر شد حجاب

اینان زشرم روی تو کرده نقاب قرض

مطرب نه وجد عارف از نغمه تو بود

کاز عشق کرده نغمه چنگ و رباب قرض

مستغنی است زآب بقا آن لبان نوش

آب خضر نکرده زموج سراب قرض

مسکین دل از لب تو طلبکار بوسه ایست

باید ادا نمود بحکم کتاب قرض

نبود عجب که همچو کمان خم کنند پشت

گر برنهی تو بر سر این نه حجاب قرض

ای دست حق حساب خلایق بدر شود

آید اگر بمعرض یوم الحساب قرض

شاید گر از خرانه غیبش ادا کنی

آشفته تو را که بود بیحساب قرض

دولت چو بر نصاب رسد بایدش زکات

من چون کنم که رفته ز حد نصاب قرض

شمارهٔ ۶۳۴

عشقِ پیرانه‌سرم انگیخته در دل نشاط

بر هوا گسترده‌ام از نو سلیمان‌وَش نشاط

پرچم زلف بتی افکند بر سر سایه‌ام

تا زنم بر بام گردون پرچم عیش و نشاط

قافله‌سالار عشقم کاروان پربار دل

مشتری مغبچگان و کوی میخانه رباط

اختلاط ماه و تو هست از ازل چون نور و چشم

گر به چشم مردمانم نیست پیدا اختلاط

ربط جان زآن تار زلفینِ دوتا کی بگسلد

تا که باشد در میان جان و جانان ارتباط

دست معمار وجودم چون بنا کرد از ازل

خشت من از عشق کرد و مهر مَه‌ْرویان مَلاط

مادر گیتی مرا در پای خُم زاد از ازل

دایه‌ام شد می‌ْفروش و خاک میخانه قماط

احتیاطی داشتم از دیدن روی بتان

ناگهان تیر نظر از دست برد آن احتیاط

عیش باقی جوی در کوی مغان منزل گزین

در بسیط خاک چون نبود بساط انبساط

درگه پیر مغان خاک نجف دارالامان

این صراط مستقیم آشفته و نعم الصراط

سعی کن ای دل که تا گردی غبار درگهش

تا کله گوشه ز کیوان بگذرانی از نشاط

شمارهٔ ۶۳۵

آفتاب عشق در آیینه جان زد شعاع

الوداع ای صبر و عقل و دین و ایمان، الوداع

چنگ بر دل می‌زند چنگی ز نقش وقت شد

تا که بی‌مطرب درآیم صوفی‌آسا در سماع

ساقی از جام حقیقت صندلی باده بیار

کز خمار این هوسناکی به سر دارم صداع

کسوت فقرم بده درویش صاحب منزلت

تا کنم این جام‌های عاریت را انتزاع

جلوه‌ای کن در درون سینه ای نور علی

تا ز بام کعبه دل افکنی لات و سواع

وقت خوش مستی بود بیت‌الشرف کوی مغان

زآفتاب جام ساقی خوش گرفته ارتفاع

تا به کی آشفته از زلف و خط خوبان حدیث

صفحه دل را بشوی از خط تعلیق و رقاع

شمارهٔ ۶۳۶

هلال غرّه شعبان ز چرخ کرد طلوع

به پیش جام و صراحی برد سجود و رکوع

قعود یار پری رو قیام شاهد مست

به اهل حال فزاید فزون خضوع و خشوع

ز خاک میکده گو تا برد حیات ابد

سکندر ارچه زآب خضر بود ممنوع

نوای مطرب عشاق راست زد تکبیر

منه به جانب محراب عشق روی خضوع

فغان کند دل شیدا ز دیدن رویت

بلی به ناله برآید چو دید مه مصروع

به حیرتم که به سبعین هجر چون ماندم

مرا که بی‌تو نبودی قرار در اُسبوع

شکر ز دست رقیبم چو حنظل است به طبع

ز دست دوست بود زهر چون شکر مطبوع

چو شمع پا به جا ایستاده‌ام در بزم

مکن تو خدمت جان باختن به کس مرجوع

نظر به لاله‌رخان لیک چشم دل با تست

که عکس‌ها همه دارند سوی اصل رجوع

چه جای پرتو شمع است و تابش اختر

چو آفتاب حقیقت کند ز شرق طلوع

اصول مطرب و مدح علی بس آشفته

ز من مپرس تو ای شیخ از اصول و فروع

شمارهٔ ۶۳۷

کافور بیخت ابر چو بر بوستان باغ

کنجی بجوی و همدمی و از جهان فراغ

بر جای سرو و گل بنشان یار معتدل

می نه بجای لاله و نرگس کن از ایاغ

شمعی بدست آر که پروانه اش شوی

روشن کنی بخلوت دل از رخش چراغ

بگذار بلبله زمی و بذله ای بگوی

بلبل اگرچه رفت و چمن کرد وقف زاغ

ساقی اگر چه جام بکف آیدت زدر

از چهره و شراب توان کرد طرح باغ

بردار از دهان صراحی تو پنبه را

تا دست ساقیت بنهد پنبه ای بداغ

لیلی نشسته در حشم دلبری بناز

مجنون عبث ببادیه حیران بکوه و راغ

آشفته شاهباز شو و کبک کن شکار

مردار خور مباش تو چون زاهد و کلاغ

شور علی بکاسه سر جای میدهدم

سودای مختلف بزدائیم از دماغ

شاهی که در غدیر رسول جهانیان

او را خلیفه خواند که کامل شدش بلاغ

شمارهٔ ۶۳۸

نمی‌تابی چرا ای شمع در کاشانه عاشق

نمی‌آیی چرا ای گنج در ویرانه عاشق

برم یرغو بر سلطان که زلفت جای غیر آمد

چرا کردی نزول ای بی‌مروت خانه عاشق

گرفتم من کنم قصه ز سوز دل برت هر شب

اثر کی در دل سنگت کند افسانه عاشق

غم جلان را مخور هرگز که در عشقش تلف کردی

که رجحان بس به جان دارد دلا جانانه عاشق

به ذکر شیخ تو مفتون ز طوف کعبهٔ مغبون

ز میخانه شنو آن نعره مستانه عاشق

به محفل گر دهی بارم چو شمع صبحدم جانا

به شُکرانه بسوزد خرقه رندانه عاشق

از آن رخسار آتشگون خبر بشنو زآشفته

خبر دارد ز شمع انجمن پروانه عاشق

می مهر علی در جام دل بین محتسب بگذر

مزن سنگ جفا زین پس تو بر پیمانه عاشق

رود هر وقت غواصی به دریایی پی لؤلؤ

به خاک درگه حیدر نهان دردانه عاشق

شمارهٔ ۶۳۹

تا گل روی تو از شرم که شد غرق عرق

که گل از شرم تو در آب فروشسته ورق

قامت معتدل وچهره گلناری تو

بزده از سرو و گل کشمر کابل رونق

برد با دست بلورین چو بلب جام شراب

کرد در بزم عیان در دل شب صبح و شفق

خط تو خضر و لبت چشمه آب حیوان

چهره ات بدر دجی طره تو ذات غسق

مات در عرضه حسنت شه انجم ای رخ

وقت پیل افکنی تست نرانی بیدق

مانده در تیه غمت موسی عمران حیران

نوح در ورطه عشق تو شکسته زورق

حیرتم از تو ندانم که کدامی ای عشق

که وجود دو جهان شد زوجودت مشتق

دل سودائی و در عشق شکیبا حاشا

صبر بر آتش سوزنده ندارد زیبق

نفس کشت و همه لیلی شد از آن رو مجنون

در صف عشق زعشاق گرو برد و سبق

پرچم زلف تو زد بر سر خورشید علم

شاید ار بر سر افلاک بکوبی بیرق

شیر حقی تو و دست ازل و خازن سر

گوید آشفته مدیحت بودش تا که رمق

شمارهٔ ۶۴۰

صد گل شکفت صبحدم از بوستان عشق

جز در درون لاله ندیدم نشان عشق

مرغان باغ گر همه دستانسرا شوند

از عندلیب گل شنود داستان عشق

سهراب وار بسمل بازوی رستمست

رستم اگر که تیر خورد از کمان عشق

شاید که دم زرتبه عین الیقین زند

در آن سری که کرده سرایت گمان عشق

روئینه تن بود به بر خنجر اجل

آن دل که از ازل بود اندر ضمان عشق

عشاق راست زهر بلا باده زلال

از لخت دل کباب خورد میهمان عشق

کی راه برد خضر بسر چشمه حیات

نایافته هدایت از رهروان عشق

کشتی نوح غرقه بحر فنا شدی

گر ناخدا در او نشدی بادبان عشق

گر کیمیای اهل صناعت ززر بود

اکسیر ماست خاک در آستان عشق

یعقوب شد زقافله مصر دیده ور

کحل من است گرد ره کاروان عشق

چون سرو تا ابد بود ایمن زباد دی

در هر چمن که پای گذارد خزان عشق

این خرمی و تازگی نوبهار حسن

باشد زحسن تربیت باغبان عشق

عیسی شود ببزم محبت مریض شوق

موسی شود بطور سعادت شبان عشق

ایمن بود زحادثه دهر تا ابد

هر کس که جای کرده بدار الامان عشق

سوزم چو شمع و قصه وقت بیان کنم

آشفته آتشین بود آری زبان عشق

شمارهٔ ۶۴۱

عاقلان دیوانه تدبیر عشق

عاشقان را خانه در زنجیر عشق

گر در این میدان کشد طفلی کمان

ترسمش گردد نشان تیر عشق

نازم این آب و هوا کز هر طرف

شیرها بینی همه نخجیر عشق

رهروان را برد تا دیر مغان

لوحش الله از صفای پیر عشق

گر بود در آتش شوقت ثبات

بر مس قلبت خورد اکسیر عشق

نیست او را آرزوی آب خضر

هر که آمد کشته شمشیر عشق

فاش گوید می کشم عشاق را

هست اندر راستی تزویر عشق

ای بسا دل کز غمت ویرانه شد

تا که آبادش کند تعمیر عشق

گر قلم گردد شجر دریا مداد

عاجز آید از پی تحریر عشق

شوکت شاهان عالم بشکند

چون بجولانگه درآید میر عشق

دامن آلاید هوسناکی اگر

حاش لله گر بود تقصیر عشق

عشق آن معنی که لاینحل بماند

حسن خوبان میند تفسیر عشق

شمارهٔ ۶۴۲

بر بی نیاز قابل نبود نماز عاشق

مگر اینکه قبله باشد بت دلنواز عاشق

نه بمسجد است و محراب نماز عشقبازان

بخم دوابروی دوست بود نماز عاشق

همه روی در حجیزند پی عبادت اما

سر کوی یار باشد بجهان حجاز عاشق

زجهان به بینیازی بزنند دم حریفان

که برای ناز معشوق بود نیاز عاشق

نکنی زغیر شکوه رخ زرد و اشگ گلگون

فکند زپرده بیرون همه روزه راز عاشق

بده آن شراب ساقی که هوس زداید از دل

بحقیقتی رسانی تو گر مجاز عاشق

تو که دست کردگاری گرهی زکار بگشا

نبود بجز تو در دهر چو کارساز عاشق

شمارهٔ ۶۴۳

مدتی بستم لب از گفتار عشق

تا نگویم با کسی اسرار عشق

لاجرم سر انا الحق فاش شد

میروم منصور وش بر دار عشق

عاشق از کس راز نتواند نهفت

کازجبینش ظاهر است آثار عشق

آتش نمرود نبود هوشدار

گو خلیلا پا منه در نار عشق

میل گلشن هرگزت نبود دلا

گر خلد در پای جانت خار عشق

مشتری گو جان بیاور کامده

یوسفی در جلوه در بازار عشق

گر نبخشاید طبیب عاشقان

کی شفا جوید زکس بیمار عشق

هر چه را بینی عیاری کرده اند

صیرفی کو تا کند معیار عشق

حیرتم از کار نساجان صنع

کاز چه میبافند پود و تار عشق

عشق اقدس مرتضی و عاشقان

غافلند از قدر و از مقدار عشق

شمارهٔ ۶۴۴

امشبم خورشید سرزد از وثاق

ماه از این خجلت فتاد اندر محاق

کی چمد سرو چمن در انجمن

ماه کی دیدی نشیند در رواق

مطربا چنگی و ساقی ساغری

کاینچنین شب نادر افتد اتفاق

در درون بلبله خون رزان

بسته کامشب در گلو دارد حناق

آفت دل شاهدان بذله گوی

دشمن دین ساقیان سیم ساق

از نگینی بد سلیمان را حشم

داشت جم از فیض جامی طمطراق

سده کرد از آب می مینا بریز

در قدح شاید گشاید از فواق

من نمیدانم گنه را از ثواب

شرع آشفته بود صدق و وفاق

از نجف هرگز نمی آیم بخلد

شیخنا بگذر مکن تکلیف شاق

شمارهٔ ۶۴۵

بس عجب داری که دیدی لعل خوبان از نمک

قدرت این باشد که کرده شکرستان از نمک

از نمک‌پاشی لب شیرین تو فارغ نشد

تا فکندی شوری اندر بزم مستان از نمک

پسته خندان گشوده بذله شیرین بگفت

نرخ شکر کرد آن شکر لب ارزان از نمک

قند از شکر کند قنادی ای بس این عجب

کان نمکدان از حلاوت ریخته آن از نمک

بر سر سیخ مژه بس دل زدی ای چشم مست

مستی و داری کباب و خیز بستان از نمک

گر به زخمی کس نمک سایَد، کند افغان ز درد

جز لبت کاو ریش دل را کرده درمان از نمک

جز بنفشه خط که سر زد از نمک‌زار لبت

کی بنفشه سر زده یا شاخ ریحان از نمک

خضرآسا تازه و تر خط سبزت از چه ماند

گر نه خورشید است هرگز آب حیوان از نمک

دوش وصف آن لب شکرفشان خامه نگاشت

کرد پُر آشفته یکسر جیب و دامان از نمک

چون نمک نام علی را هم عدد شد لاجرم

زان سخن را چاشنی بخشد سخن‌دان از نمک

شمارهٔ ۶۴۶

ای رفته و باز آمده سرمست و غضبناک

از مهر تو برگردم با کین تو حاشاک

مخضوب بود ناخنت ای پنجه سیمین

تا خون کرا خورده‌ای ای ترک غضبناک

مردم هم صید تو چه پروای وحوش است

هشدار کز انبوه سران خم شده فتراک

صوفی ز خم صاف محبت قدحی نوش

کان می‌کند آیینه‌ات از زنگ هوس پاک

جان رفت و سرم بر سر سودای تو لیکن

سودای تو از سر ننهد طبع هوسناک

پنداشته‌ام عشقش و گویند هوس بود

افسوس که نشناخته‌ام زهر ز تریاک

مه کرد در و بام تو هرشب به طوافت

خورشید نهد روی به درگاه تو بر خاک

از خضر طلبکار شدم آب بقا را

خط تو اشارت به لبت کرد که هٰذاک

در کعبه بود دل همه گر نقش بتانست

آشفته همی‌گفت به تو نَعبُدُ اِیاک

ای شیر خدا مظهر حق در تو گریزیم

لامهرب لامنجاء لا ملجاء الاک

شمارهٔ ۶۴۷

نوبهار است و برآورد گل رعنا خاک

لعبتان کرده عیان نغز و خوش و زیبا خاک

تا که عیش که بود در چمن و عشرت کیست

که چمن باز حلی کرد قبا دیبا خاک

گو بموسی گلستان دم از ارنی نزنی

که بسی مشعله افروخته چون سینا خاک

گل خورشید بپرورده بدامان از مهر

خود بر او دیده فرو دوخته چون حربا خاک

رسته از خاک بسی لاله خونین پیداست

داغها داشته پنهان بدل از سودا خاک

زادگانش همه مستانه چمان رقص کنان

خورده از خمکده ابر زبس صهبا خاک

تا که آیا بتماشای چمن میآید

کاین همه گنج بگسترده بی پروا خاک

بوستان کافر زمرد شد و لعل زرو سیم

بشتابید که داد است صلا یغما خاک

نوبت سلطنت حق بود و عید عجم

کز شعف سوده کله بر فلک اعلی خاک

جان بیاسایدت آشفته زآتش فردا

اگر امروز کنی تن به در مولی خاک

شمارهٔ ۶۴۸

گل پیش رخ تو باخته رنگ

شکر زدهان تست در تنگ

پیش ذقنت به بهشتی

بردار سیاست است آونگ

برخاست به پیش پای تو سرو

بودش قدمی بمعذرت لنگ

ای لعل چو دم زنی از آن لب

گو گوهر خود مزن تو بر سنگ

طغرائی خط بگوش او گفت

من نسخ کنم کتاب ارژنگ

برهان مطلب زعاشق ای شیخ

کاو شسته کتاب عقل و فرهنگ

میمیرم از این حسد که امشب

بر کشتن غیر کردی آهنگ

ما رنگ و نواز عشق سازیم

مطرب چه زنی نوای سارنگ

آشفته به بین چه دست و پا کرد

بر دامن مرتضی زده چنگ

من نامورم زمدحت شاه

او راست گر از مدیح من ننگ

شمارهٔ ۶۴۹

ترک چشمت صنما گرچه علیل است علیل

لیک هر جا نگری خیل قتیل است قتیل

بار هجرت بدل زار گرانست گران

گو بنه کوه که بالله نه ثقیل است ثقیل

آب حیوان که سکندر زپیش رفت و نیافت

خضر خط تو بر آن چشمه دلیلست دلیل

مه کنعانی من ایکه عزیزی در مصر

سوی یعقوب نظر کن که ذلیلست ذلیل

گرچه صورت گر چین نقش نکند صد لعبت

پیش عشاق جمال تو جمیل است جمیل

نیستم هیچ غم از حادثه دهر بدل

که مرا پیر خرابات کفیل است کفیل

میرد از حسرت دیوانگی مستانت

شیخ فرزانه ما گرچه عقیل است عقیل

عشقت از آتش نمرود بود گو میباش

که مرا نار تو گلزار خلیل است سبیل

روز وصلم بکش و هیچ میندیش از آنک

خون قربابی در عید سبیل است جلیل

گنه باده کشان گرچه بزرگست بزرگ

عفو دادار خطا بخش جلیل است جلیل

با سر زلف وی آشفته گرت پیغامیست

با نسیم سحری گو که دلیل است دلیل

عمره و حج نکند کاملت ایشیخ برو

مهر مولات در این کار دخیل است دخیل

من زدم دست بدامان حسین شاه شهید

که تو را شبل و بو خشور سلیل است سلیل

شمارهٔ ۶۵۰

حسن بدیع تو ای خجسته شمایل

فتنه ایام گشت و شور قبایل

بار دل عاشقانت زلف دو تا کرد

ورنه نبودی بدین صفت تمایل

از که بپوشم حدیث عشق که باشد

چهره و اشکم بدرد عشق دلایل

خواهی اگر خم نشین شوی چو فلاطون

در خم باده بشو کتاب فضایل

مشکلی افتاده بود نقطه موهوم

کرد به حرفی لب تو حل مسائل

بندد اگر بت پرست رشته زرنار

بر بت رویت چراست زلف حمایل

گفته آشفته پیش زلف تو گفتی

هر دو برقص آمدند سامع و قائل

وصل تو جانانه بود قسمت جانم

گر نشدی جان میان ما و تو حایل

عشق علی شست نقش مهر بتان را

ملت احمد نمود نسخ اوایل

شمارهٔ ۶۵۱

خسرو شیرین لبان توئی بشمایل

کعبه کوی تو قبله گاه قبایل

شایدت ار مصریان شوند زلیخا

یوسف عصری بتا بشکل و شمایل

حالت مجنون بجو نه حکمت لقمان

عشق بود برق کشت زار فضایل

گر تو بخوانی بگو که راندم از در

ور تو برانی که خواندم بوسایل

حسن تو مستغی از دلیل حکیمان

پرتو خور بر صفای اوست دلایل

چشم بدان دور کرده اند زرویت

تیر نظر دوز و جادوان حمایل

وه که زیاد تو این صفت نشود دور

تو همه مستوحشی و ما همه مایل

لیلی و عذرا توئی و سلمی و شیرین

رفته به تغییر در لباس اوایل

نقش تو بر چشم تر نماند و شگفت است

نقش تو آب و نشد زحادثه زایل

از پی تعویذ چشم بد شبی از مهر

دست بگردن در آرمت بحمایل

شمارهٔ ۶۵۲

دلی که عشق بود در طبیعتش مجبول

کجا عدول نماید به حکمت معقول

گرم چو شمع بسوزی من آن نخواهم بود

که با حضور تو خاطر کنم بخود مشغول

گهی بمردم و گه زنده گشتمی ورنه

خبر نبود مرا هیچ از خروج و دخول

خبر نداش زاسرار یار ما جبریل

میان عاشق و معشوق عشق بود رسول

زخونبها نزند دم بحشر کشته عشق

که رمزهاست نهان پیش قاتل و مقتول

مسلم است دو عالم بعشق و بس زازل

که تا ابد نشود از زسلطنت معزول

حدیث دلبر خود با دگر بتان چکنم

اگر تمیز نداری زفاصل و مفضول

میانه علی و دیگران همین فرق است

که تیغ چوبی و سیف مهند مسلول

حدیث زلف تو می گفت دوش آشفته

ندا رسید که بس کن که الحدیث یطول

شمارهٔ ۶۵۳

جز عشق نیکوان که بود اصل هر اصول

باشد مذاهب دگر اندیشه فضول

نبود عجب بصید دلم گر بود حریص

طفل است و برگرفتن صعوه بود عجول

بر اوج کوی او نرسد طایر قیاس

در دشت عشق لنگ بود توسن عقول

بار امانت غم عشقت بدوش کرد

بیچاره آدمی که ظلوم آمد و جهول

قاصد میان عاشق و معشوق شرط نیست

جز آه در میان نبود دیگری رسول

پندش کجا بحلقه مستان اثر کند

واعظ که خود عدول نماید زما یقول

گو زاهدش براند از کعبه و صفا

آنرا که طوف میکده عشق شد قبول

قربانیان کوی تو از بس بود فزون

ترسم دلت زریختن خون شود ملول

از منع پاسبان نکند وهم و از عسس

هر کس که راه یافته در پرده اصول

خورشید آسمان که بود شمع خاوری

خواهد زشمع روی تو پروانه دخول

شوقم بجای ماند و تحمل زدست رفت

عقلم زوال یافت و العشق لا یزول

آشفته کوهها بدل از عشق اوست بار

زلفش ببین که بار دلم را شده حمول

خورشید مرتضی و جهان جمله ذره اند

فرع است کاینات و علی اصل هر اصول

شمارهٔ ۶۵۴

حدیث عشق بازی را مپرس از عارف عاقل

که کس نشناخت لیلی را بجز مجنون لا یعقل

سبکتر ران زرحمت ساربانا ناقه لیلی

که امشب اشک مجنون راه را بربسته بر محمل

نخواهم خونبها در حشر و گویم شکر از این کشتن

همینم بس که رنگین شد زخونم پنه قاتل

بخوانم بر کلیم امشب حدیث لن ترانی را

که کرده آتش سودای تو در طور دل منزل

کسی کش عشق شد پیشه ثمر کی باشد از عقلش

چو برقش در کمین باشد زخرمن کی برد حاصل

نه تنها پای من در گل بود از بار عشق تو

که هر جا کوه را بینی از این سوداست پا در گل

مده در حلقه زلفت خدا را راه آه کس

بیا مپسند این بار گران آشفته را بر دل

اگر خواهی نجات ای دل به کوی مرتضی جا کن

که بهر نوح در طوفان شدی درگاه او ساحل

شمارهٔ ۶۵۵

مرا بغیر تو خاطر کجا شود مشغول

تو در دلی زچه دل را کنم بغیر ملول

بکشتگان تو تکلیف آب خضر خطاست

که قتل عاشق او راست غایت مأمول

بشوی دیده زخوناب بهر دیدن یار

که طوف حج نکند غیر مردم مغسول

نه طرف کعبه کند نه مجاور دیر است

کسی که در حرم عشق یافت راه وصول

رموز نعره بلبل زعاشقان بشنو

که عاقلان نشناسند گفته بهلول

بیا تو مطرب مجلس بساز پرده عشق

که عارفان بسماع آوری بضرب اصول

کجا رود زخم گیسوی تو آشفته

که پای تا سر در سلسله بود مغلول

دلم خراب زعشق است و این کند آری

کند بمنزل درویش پادشه چو نزول

بغیر عشق مگوی و بغیر عشق مخوان

که در فنون دیگر نیست جز خیال فضول

کدام عشق علی آن دلیل ذات ازل

که از وضوح ندانم دلیل از مدلول

بکشت زار جهان چون که بگذری ای برق

مرا بسوز که قربانیم شود مقبول

بشوق عشق تو خواهد ملک بآن پاکی

که تا چو من شود اندر جهان ظلوم و جهول

شمارهٔ ۶۵۶

شب فراق درآمد برفت روز وصال

چو نیست پیکر مطبوع ما و شخص خیال

بدیده سرمه توان کرد خاکپای جمال

اگر که لیلی ما پرده برکشد زجمال

نبود فرصت بدگو میانه من و دوست

دریغ و درد که در دستش اوفتاد مجال

گواه نیست مرا جز دو چشم فتانش

که ریخت خون دل من بغمزه قتال

زهی زملت ترکان که خون مردم را

چو شیر مادر بر خویشتن کنند حلال

فسون آهوی تو صید کرده شیردلان

عجب که شیر بافسون رود بدام غزال

تو خضری و خبر از سوز تشنگانت نیست

که ماهیان نشناسند قدر آب زلال

بحکم عقل کجا ترک عشق بتوان گفت

که ترک عشق تو گفتن تصوریست محال

عجب مدار که من زنده مانده ام در هجر

که زندگانی عاشق بود امید وصال

ملولم از غم دوران دهر ایساقی

مگر زذکر تو شویم زسینه زنگ ملال

گرت بکوی مغان نیست راهی آشفته

دمی بحلقه مستان شبی درآی و بنال

که شاید از کرم عام پیر میخانه

ببخشد از خم خاصت ایاغ مالامال

علی ولی خدا سای می توحید

که عقل را بنهد عشق او بپای عقال

بچشم خویش ملایک کشیده نعلینش

که رفت خاک رهش روح قدس با پر و بال

شمارهٔ ۶۵۷

بده ای ساقی آتشی سیال

که لب جام از او زند تبخال

میزند جوش خون صراحی را

از رگ چشم او بزن قیفال

بده آن می که عمر خضر دهد

تا بتأخیر افکنی آجال

جام لبریز کن مکن غفلت

قولایزد که ذره مثقال

بده آن باده ام که در رمضان

افکند مست بلکه تا شوال

بده آن می که صعوه چون نو شد

او زشهباز برکند شه بال

بده آن می که گر خورد پشه

پیل را زیر پا کند پا مال

بده آن می که از ازل چو کشی

تا ابد مستیش نکرده زوال

بده آن باده ام که چون موسی

برکنم بیخ جاوی محتال

ساغر چون هلال را برگیر

بده آن آب آفتاب مثال

تا شوی ماه آفتاب بدست

تا زنده آفتاب سر زهلال

بده آن داروی سلیمانی

بده آن اهرمن کش قتال

آن شرابی که چون کنی بقدح

جام جم سازد ار چه هست سفال

زآن شراب خم فلاطونی

که شود ناطق ار بنوشد لال

زآن شرابی که گر خورد درویش

پادشه را دهد قبای جلال

تا بنوشد از آن می آشفته

تا رسد نقص او باوج کمال

چیست اوج کمال درگه شاه

شاه که شیر ایزد متعال

شمارهٔ ۶۵۸

شکار کیستم یارب به خاک و خون تپان بسمل

کمانداری کجا کز ناوکی حل سازد این مشکل

منم صید تو حیف آید به فتراک دگر افتم

بگو روبه مخور شیری شکاری گر کند بسمل

فلاطون را بگو از من که تا کی خم‌نشین باشی

تو را حکمت نیاموزد مگر مجنون لایعقل

مده از دست ملک دل که در او سلطنت کردی

نگین جم بود حاشا ز حال دل مشو غافل

زنی تو لاف عشق شمع و می‌سوزی ز یک پرتو

برو پروانه و دیگر مکن تو دعوی باطل

ملک از آتش عشقت نمی‌سوزد عجب دارم

که نگذارد به جان برق نه عالی و نه سافل

رموز عشق از عاشق شنو نه مفتی و قاضی

بلی فرقست بی‌پایان میان عالم و جاهل

بقای خویشتن در سوختن دیده است پروانه

که می‌آید چو آشفته به خون خویش مستعجل

چه غم داری از این دریای بی‌پایان پهناور

که نوحت عشق و کشتی شوق و کوی میکده ساحل

در میخانه وحدت علی آیینه درا حق

که آمد رشحه جودش با رزاق جهان کافل

شمارهٔ ۶۵۹

می‌رفت و هزار دل دنبال

سرپنجه ز خون مرد و زن آل

سمین ذقنش چو چاه بیژن

گیسوش کمند رستم زال

می‌رفت چو آهوان وحشی

می‌کرد گهی نظر به دنبال

می‌کرد گه از مژه اشارت

می‌ریخت ز چشم خلق قیفال

می‌رفت الف صفت مجرد

زلفش به قفا خمیده چون دال

چون سایه منش دویدم از پی

در پای فتادمش چو خلخال

گفتم مرو ای روان عشاق

گفتم مرو ای همای اقبال

تو رفتی و دیده ماند بی‌نور

تو جانی و بی‌تو تن بزلزال

گر مطلب تست خون عاشق

برخیز چه می‌کنی تو احمال

من بسمل و غافل است صیاد

گو شیر بدرّدم به چنگال

خم کرد کمان ابروان را

بگذاشت در او خدنگ قتال

گفتا بگذار دامنم را

ورنه کنمت ز خون قبا آل

آشفته تو بسته کمندی

ای صعوه چه می‌زنی پر و بال

چون عشق به زورمندی آمد

از کار افتاد عقل فعال

بر دامن مرتضی بزن چنگ

بنشین همه عمر فارغ‌البال

شمارهٔ ۶۶۰

مدعی تا چند می‌پرسی تو از اسرار دل

چشم تر افکند بیرون نقطه پرگار دل

رشته زنار بگسستی ولی بت در بغل

گر توانی بگسل ای جان رشته زنار دل

شاهد معنی بود بی‌رنگ آیینه بیار

زرد و سرخ و سبز دان از پرده زنگار دل

پرتو رحمن نتابد در درون سینه‌ات

تا که داری نقش شیطان بر در و دیوار دل

وصل جانانت میسر نیست جز ایثار جان

جان نخواهد صاف شد الا به استظهار دل

هرکه از نفس و هوا بگذشت و بیرون شد ز تن

پای تا سر جان شود بی‌شبهه برخوردار دل

غیر نقش مرتضی اندر درون پرده نیست

لاجرم گر پرده برداری شبی از کار دل

تا به کی آشفته گوشت وقف موسیقی بود

گوش جان بگشای بر الحان موسیقار دل

عقل موسی و قبس عشق است و سینا سینه‌اش

نور سینا نیز باشد پرتوی از نار دل

شمارهٔ ۶۶۱

بختی عقلم بگسسته عقال

عشق خلاصی دهد از ما یقال

خس صفت از جنبش باد شمال

چند روی سوی یمین و شمال

کعبه جانان دل و سوی حجاز

شیخ کند بیهده شد رحال

عیش محال است در این غمکده

هان چه شوی طالب امر محال

گر بودت باده چو جم لاجرم

آئینه ای ساز زجام سفال

جام می و پنجه ساقی ببزم

بدر کش اطراف بود ده هلال

چیست تو را توشه در این راه دور

برگ بساز ای که بیابی مآل

مطرب و نی قرقف و راح و عقال

خوش که کند ملک جهان انتقال

چهره ساقی زنظرها ببرد ‏

حسن نکویان بدیع الجمال

جام شرابی که نماید در او

چهره رخسار جمال و جلال

شاهد غیبی علی مرتضی

مظهر حی صمد لا یزال

تا کشد آشفته از آن یک قدح

بشنود از حوری و غلمان تعال

تکیه شیخ است بعلم و عمل

من نکنم جز بعلی اتکال

شمارهٔ ۶۶۲

ز همرهان مجازی کناره کن ای دل

کمند الفت اغیار پاره کن ای دل

چو آفتاب حقیقت برآمد از مطلع

از این ستاره وشان رو کناره کن ای دل

گرت هواست که صبحت برآید از مشرق

ز اشک دامن خود پرستاره کن ای دل

ز کشتگان مگرت در نظر بیارد دوست

تو خویش بر مژه او قناره کن ای دل

طبیت حاذق در شهر بند امکان نیست

پی معالجه خویش چاره کن ای دل

برو که سبحه زهاد دام تزویر است

بیا به عود صلیب استخاره کن ای دل

بیفکن از تن خود جام‌های عاریتی

قبا و کسوت از این نه قواره کن ای دل

به جز سرای مغان فتنه‌زاست قلعه دهر

پی تحصن خود فکر باره کن ای دل

پیاده گر بودت پای کوته آشفته

عزیمت در حیدر سواره کن ای دل

شمارهٔ ۶۶۳

محرمی کو که بگویم غم دیرینه دل

در حضورش ببرم زنگ زآئینه دل

پس از این با که شمارم غم ایام فراق

گفته بودم بصبا قصه پیشینه دل

ساقی آن برق ریا سوز زخم کن بسبو

تا بسوزم زنقش خرقه پشمینه دل

دیده شوخی کند و دل شده خون کیست که باز

طلب از این دو نظر باز کند کینه دل

چشم کردم سپر تیر نظر چون دیدم

تیرها راست نشسته همه بر سینه دل

گر کمان ابروی تو منکر تیراندازیست

آرمت پیش نظر پرده پارینه دل

مهر حیدر که بود در ثمین آشفته

جستم این گوهر نایاب زگنجینه دل

با دبستان غمت انس گرفتست چنان

که یکی شد به جهان شنبه و آدینه دل

بایدت دید نه با دیده سر دیده جان

سینه منزلگه یار است ولی سینه دل

شمارهٔ ۶۶۴

زبحر عشق مجوئید همرهان ساحل

که گرچه نوح بود کشتیش بود باطل

خلاف یوسف یعقوب کرد یوسف ما

که در سفر به پدر آمده است هم محمل

بجاست محمل و لیلی میان قافله نیست

چه آید از تن بیجان چو روح شد راحل

غبار سان زرکیبش دمی جدا نشوم

زاتصال من و دوست مدعی غافل

زرشک اینکه تو پرتو دهی بمحفل عام

بسوختن شده پروانه تو مستعجل

فکند شاهد ما پرتوئی بمیخانه

که طوف میکده ام گشته کعبه مقبل

زبعد قتل کنم گریه ها مگر شویم

نشان خون زسرانگشت پنجه قاتل

نه ای تو بلبل عاشق برو سمندر باش

چه حاجتست از این گفتگوی بیحاصل

ولی زخون نتوان شست رنگ خون زآن دست

فغان که سعی دل و دیده هر دو شد باطل

سواره کی خبر از حال خستگان دارد

که فرقهاست بدوران زراحل و راجل

زحسن طلعت لیلا چو نیستت خبری

برو ملامت مجنون مکن تو ای غافل

بکعبه فخر کند بی گزاف آشفته

میان بتکده ای گر علی کند منزل

شمارهٔ ۶۶۵

بغیر من که فتاد است بارم اندر گل

کشیده رخت همه همرهان سوی منزل

مرا زاشک روان راه بادیه گل شد

بلی بسر نرسد راحله که ره شد گل

اگر نه نوح شود دستگیر با کشتی

از این محیط کشم رخت کی سوی ساحل

بشوق پرتو شمعی ببزم دشمن و دوست

بخون خویش چو پروانه ایم مستعجل

خبر زدوست نداری زخود چه باخبری

رسی بدوست چو از خویشتن شدی غافل

از آن به است که نقصان بود در اسلامش

کسی بکفر شود ملتش اگر کامل

زسر عشق سری نیست خالی از امکان

که پایدار زعشق است عالی و سافل

حکیم گرچه زاسرار حکمت آگاه است

اگر زعشق ندارد خبر زهی جاهل

اگر محبت حیدر نباشدت ایشیخ

عبادت ثقلین ار کنی بود باطل

ترحمی من آشفته را زروی کرم

که بار من بگل افتاد و بارها بر دل

خوش آن برهمن حق جوی فارغ از تثلیث

که کرد بتکده را طوف کعبه مقبل

شمارهٔ ۶۶۶

بر برگ سمن میزنی از مشک طری خال

وحشی است غزال تو و خلقیش زدنبال

از خال تو روشن بودم دیده نبینی

بی نور بود چشم چو خالیست از آن خال

مژگان تو آن نشتر فصاد که از نیش

از مردمک دیده مردم زده قیفال

جز آینه کاو روی تو را عاریه کرده است

نقاش کجا بندد نقش تو به تمثال

زلفت بقفای نگه مست کدامست

شاهین که غزالی بگرفتست بچنگال

خشکیده گر از روزه لب لعل تو یکچند

ترکن بمی صافش در غره شوال

ساقی بده آن آب که از گرمی طبعش

افتد بتن جام تب و آرد تبخال

آن آب که آتشکده خیزد زفروغش

آن آب کزو رنگ زریری شده چون آل

ترکن تو دماغ من و دل گرم کن از می

کز سردی و خشکی شده ام منقلب احوال

تا مست شوم زآن می و مستانه بگویم

بی پرده مدیح علی آن مظهر متعال

داری جهان والی امکان ولی حق

همسایه واجب شه دین مصدر اجلال

با آن همه تفصیل که تنزیل خدائیست

ایزد نکند وصف توالا که با جمال

گر کرده بمن پشت جهان گو همه میکن

با این همه ادبار تواش میکنی اقبال

سنجند بمیزان چو مرا جرم بخروار

در کفه دیگر نهم از مهر تو مثقال

شمارهٔ ۶۶۷

بنشست بتا نقش تو تا در حرم دل

نقش حرم دیر بدیده شده باطل

فکر دهن تنگ تو در وهم محال است

حل شد زلبت گرچه بدل عقده مشگل

زاهد نگشاید گره از کار تو روزه

افطار زمی کن که شود حل مسائل

روحی تو و در آینه عکست نتوان دید

عاجز بودت وهم بتصویر شمایل

در مزرعه دل بجز از عشق نکویان

هر تخم که کشتیم ندامت شده حاصل

چون روح که اندر همه اعضا شده ساری

عشق تو روانست بشریان و مفاصل

یکحرف الف بس بود از دفتر عشقت

یکعمر حکیما چکنی کسب فضایل

در خیل عرب لیلی اگر میر قبیله است

نازم به بت خود که بود میر قبایل

آشفته خم زلف بتان حبل متین است

از جمله جهان بگسل و زین سلسله مگسل

عالم همه طوفانی و دنیاست یکی بحر

کشتی است علی نوح نبی میکده ساحل

آن میکده وحدت و آن کوثر تحقیق

کامد زدم او اثر از فاعل و قایل

شمارهٔ ۶۶۸

ابر برکشت من ار گشت زامساک بخیل

رشحه افشانی بحر کف ساقیست کفیل

قطره ای از سر رحمت بزن ای ابر کرم

که در این مزرع خشکیده بسی زرع و نخیل

ندهد شیر به اطفال چمن دایه ابر

که شده لاله و نرگس همه خونین و علیل

چشم ما نیست به تخمی که بخاک افشاندیم

ساقی آن آب بده گرنه کثیر است قلیل

قوت جان قوت دل اصل روان نور بصر

می که در باغ بقا روید از او اصل اصیل

راه گمگشته بظلمات سکندر دارم

خضر کو تا شودم بر سر آن چشمه دلیل

قطره خون منت کی بنظر میآید

که بود خون جهان بر سر کوی تو سبیل

آب و آتش نشناسم زتو رحمت خواهم

کز توهم خون شد و هم آب روان دجله نیل

از سر دار بر افلاک بری عیسی را

میکنی از نظری نار گلستان خلیل

دست تو دست خدا میشمرد آشفته

از تو هر کار که آید به نظر هست جمیل

شمارهٔ ۶۶۹

گفتی ز فراق یار چونم

چون مردم دیده غرق خونم

بی ماه رخ تو کوکب از چشم

ریزد ز ستارگان فزونم

در ظلمت هجر راه گم شد

ای خضر تو باش رهنمونم

تا گشت مسلمم غم دوست

در مدرس عشق ذی فنونم

مگذار بزیر تیغ غیرم

غیرت کن و خود بریز خونم

من تشنه و دوست آبحیوان

بی یار بیا ببین که چونم

ای حلقه زلف از ترحم

زنجیر بیار بر جنونم

گفتا ظفر از منست زلفت

پرچم شده گرچه سرنگونم

با جادوی چشم گو خدا را

کز ره نبرند از فسونم

رفتی تو و آسمان همیخواست

کز این حرکت برد سکونم

تا چشم رقیب شد سرایت

صد عین روان شد از عیونم

بر مردم دیده بی جمالت

نشتر همه شب زند جفونم

ای شیر خدا زلطف برهان

از منت روزگار دونم

ای ابر مژه بزن زرحمت

آبی تو بر آتش درونم

آشفته تو بود گرفتار

بگسل تو علاقه جنونم

شمارهٔ ۶۷۰

زلفین تو را موی بمو گشتم و دیدم

جز دود دل خلق در آن حلقه ندیدم

با شیخ نگو نکته توحید که شرکست

این زمزمه دوش از نی و مزمار شنیدم

حاشا که گهی چیده کلیم از شجر طور

آن گل که من از گلشن رخسار تو چیدم

بادام تو تا انس گرفتم من وحشی

وحشی صفت از آدمیان جمله رمیدم

خوش باش که بیماری دل رفت زیادم

تا حالت بیماری چشمان تو دیدم

دستیم نمانده که بسر برزنم از هجر

از بس که سر انگشت بحسرت بگزیدم

تابو که غبار درت ایدوست بیابم

چون باد صبا بر سر هر کوی دویدم

تا غنچه تو بوسه گه مدعیان شد

سر تا بقدم جامه چو گل باز دریدم

ای تیر کمان خانه ابرو بکجائی

بازآ که کمان وار زهجر تو خمیدم

پای طلبم لنگ شد و هیچ غمم نیست

با سر بدر کعبه مقصود رسیدم

آشفته کجا کعبه در خانه حیدر

آن کاو که جز او سر خداوند ندیدم

شمارهٔ ۶۷۱

دوش با باد دمی شکوه زهجران کردم

باد را از نفسی آتش سوزان کردم

آتش از شرح غمت در نی کلکم افتاد

من چرا شیر صفت جا به نیستان کردم

غیرتم میکشد ایدوست که نامت بردم

که چرا گوشزد خیل رقیبان کردم

رفتی و کرد عیان راز دورن مردم چشم

گرچه عمریست من این واقعه پنهان کردم

شوق آنزلف و بناگوش چو بر سر بودم

همه جا روز و شبی دست و گریبان کردم

نقش رخسار تو بردم بزمانی در چین

تا زصورتگرش نیک پشیمان کردم

از پی قافله ات گرد صفت میآیم

که در این راه سراغ مه کنعان کردم

شمارهٔ ۶۷۲

دل به بر داشت فغانی و گمان کردم

که به غوغای جرس قطع بیابان کردم

رفت چون برق ز ره محمل لیلی مجنون

از چه خود را به ره بادیه حیران کردم

تا که انسان دو چشمم به تو حور انس گرفت

قطع از انس پریزاده و انسان کردم

ریختم نافه از آن زلف به دامان تو دوش

یاد داری تو صبا با تو چه احسان کردم

از من ایمان مطلب در ره آن در یتیم

شیخ شهرم همه را صرف یتیمان کردم

دوش دیوانه عشق تو شنیدم می‌گفت

که من این حکمت تعلیم به لقمان کردم

گفتم آشفته حدیثی ز خم زلفش باز

عالمی را من از این گفته پریشان کردم

داد یک جرعه میم از سر رحمت خمار

طوف میخانه چو با دیده گریان کردم

ساقی میکده عشق علی دست خدا

که به مدحش ز ازل طبع نوا خوان کردم

شمارهٔ ۶۷۳

با تف عشق ما در افتادیم

شمع‌وَش شعله بر سر افتادیم

بارها داده سر در این سودا

با سر نو به او در افتادیم

هفت دریای عشق را گشتیم

رسته زین یک به دیگر افتادیم

در خرابات عمرها خوش بود

آخر عمر خوش‌تر افتادیم

چه عجب دامن ار به می آلود

چون به میخانه با سر افتادیم

چون به غربت گرفته جا جانان

ما هم از خانمان در افتادیم

طوس را ما به پارس بگزیدیم

داده دل پیش دلبر افتادیم

چون تجلی طور اینجا بود

ارنی‌گو بر او در افتادیم

لیل مظلم بُدیم و ماه شدیم

ذره بودیم چون خور افتادیم

رند مست و خراب آشفته

زلف او را به چنبر افتادیم

بی سر و پا رسیده بر در شاه

در خور تاج و افسر افتادیم

شمارهٔ ۶۷۴

عاشق و میْ‌پرست و شیداییم

رانده از کعبه و کلیساییم

نه پسند برهمنیم و نه شیخ

پیش این هردو فرقه رسواییم

بگسستیم سبحه و زنار

نه مسلمان کنون نه ترساییم

وقت وصف شکرلبان لالیم

گرچه ما طوطیان گویاییم

ما ندانیم هیچ در عالم

لیک بر جهل خویش داناییم

گر به تشخیص حسن او کوریم

وه که بر عیب خویش بیناییم

گرچه پنهان به ظلمت نفسیم

لیک در نور عشق پیداییم

گل‌شکر زآن لبان لعل بیار

زآن که ما دردمند سوداییم

گرد نعلین صاحب معراج

دشت‌پیما و عرش‌فرساییم

متکثر به کثرت امکان

وقت توحید فرد و تنهاییم

تا دل و دیده وقف خوبانست

گرچه زشتیم لیک زیباییم

هوشیاری مبادم آشفته

ما که سرمست عشق مولاییم

گرچه لاشیء و پست و ناچیزیم

قطره متصل به دریاییم

حسب ما به چار مادر نیست

به نسب نه ز هفت‌آباییم

خانه‌زادیم عشق سرمد را

به همه کاینات مولاییم

چار تکبیر بر جهان زده‌ایم

مردگان را دم مسیحاییم

شمارهٔ ۶۷۵

من و شمع دوش حرفی بمیان نهاده بودیم

دو زبان آتش افشان به بیان گشاده بودیم

زمن آتشی بجست و بنشست در دل شمع

بمقابله قراری چو بهم نهاده بودیم

همه شب بسوخت شمع و بگریست تا سحرگه

به نسیم صبح هر دو ززبان فتاده بودیم

بنوای مرغ شب خیز که کوفت نوبت بام

زده عطسه ای بجستیم که قرار داده بودیم

زگلی حدیث کرد او من و دل زگلعذاری

بعیار عشق دلبر من و دل زیاده بودیم

بگزید او تعلق من و عشق ساده رویان

من و شیخ هر دو آشفته نخست ساده بودیم

من و کوی میفروشان تو و خانقاه زاهد

بکه خضر رهنمون گشت که ما بجاده بودیم

بسم این تفاخر ایدل که بخواب دیدم امشب

که من و سگ در دوست بیک قلاده بودیم

بده ای یدالله از لطف مرا کلاه عزت

که به جای پای با سر به در ایستاده بودیم

شمارهٔ ۶۷۶

وصال دوست بمحشر زبس یقین دارم

بزندگانی خود چون رقیب کین دارم

برای اینکه بپوشم بعیب خود پرده

هزار دلق ملمع در آستین دارم

چو خاتم لب لعلت مرا بدست افتاد

چو جم دو عالم در زیر این نگین دارم

کنون که خرمن حسنت زمهر و مه چربید

گمان مدار که پرواز خوشه چین دارم

حدیث زلف وی آشفته مینوشتم دوش

بآستین همه گوئی غزال چین دارم

اشاره کرد بابرو زغمزه چشمش و گفت

کمان کشیده بقصد جهان کمین دارم

نمود در ازلم جلوه ای و چهر نهفت

بواپسین سر دیدار اولین دارم

باولین در کریاس عشق سودم سر

که پا چو عیسی بر چرخ چارمین دارم

نماز و روزه و حج قبول از زاهد

من و محبت حیدر عمل همین دارم

شمارهٔ ۶۷۷

ای من اسیر زلف خم اندر خمت شوم

همچون صبا بحلقه مو محرمت شوم

نه خضر یافت زندگی از تیغ عشق تو

ای من قتیل لعل مسیحا دمت شوم

گفتم زبوی زلف تو ناسور زخم دل

لعلش بخنده گفت که من مرهمت شوم

در پرده راست پرده عشاق میزنی

مطرب فدای نغمه زیر و بمت شوم

خورشید گرچه آفت شبنم بود ولی

من دارم آرزو بچمن شبنمت شوم

تا می زلعل ساقی مجلس گرفته ام

جام سفال گفت که جام جمت شوم

تو آهوی ختائی ورم کردنت سزاست

باز آی از خطا که فدای رمت شوم

با ما کمست مهر تو و با رقیب بیش

قربان مهربانی بیش و کمت شوم

شادی نصیبه دگران بود و من بجهد

آشفته گشته ام که اسیر غمت شوم

هستند نوح و آدمت ایشاه در پناه

من در پناه نوح و سگ آدمت شوم

شمارهٔ ۶۷۸

همچو یعقوب ز نو مصلحتی ساخته‌ام

تازه نرد نظری با پسری باخته‌ام

به هواداری آن طرفه غزال چینی

دام در رهگذر آهویی انداخته‌ام

تا چه آید به من آخر ز هوسناکی دل

که به گل بلبل و بر سرو سهی فاخته‌ام

گر بتازد به سرم لشکری از جا نروم

تا علم بر سر میدان تو افراخته‌ام

گفتم ابرو به رخت یا که کمانی‌ست به خم

گفت نه تیغ که بر مهر و به مَهْ آخته‌ام

تا که نقش علی آشفته به دل صورت بست

خانه زاغیار به صد جَهْدْ بپرداخته‌ام

شمارهٔ ۶۷۹

بصد امید سوی کوی دلستان رفتم

گرفته دل بکف و بهر امتحان رفتم

مباد آنکه سگش را زمن برنجاند

بکوی او زرقیبان شبی نهان رفتم

گرچه خار مغیلان براه بادیه بود

بشوق کعبه چوبر فرش پرنیان رفتم

شدم بجلد سگانش که پاسبان نشناخت

گهی چو خواب بچشمان پاسبان رفتم

ببوی آنکه خورم تیر کاری از نگهش

گشوده سینه سوی ترک شخ کمان رفتم

زدار طعن رقیب یهودوش رستم

کنون چو روح مجرد بر آسمان رفتم

شمیم پیرهن یوسف آمدم بمشام

اگر چو گرد بدنبال کاروان رفتم

بکوی باده فروش است گوئی آب خضر

که پیر آمدم آنجا ولی جوان رفتم

زشوق حلقه چوگان زلفش آشفته

بسر چو گوی از آن کو از آن روان رفتم

زشوق روی علی در زمان وجد و سماع

چنان برون شدم از خود که از میان رفتم

شمارهٔ ۶۸۰

نه همین عشق تو آمد پی تسخیر دلم

که بود مهر تو آمیخته در آب و گلم

جان طلب میکند آن شوخ زن بهر نثار

نیم جانیست مرا در کف و زین هم خجلم

وعده قتلم بمن داد رقیبانرا کشت

بارها هست بدل زآن بت پیمان گسلم

خون من چیست که آید بقلم در صف حشر

که زناقابلی خویش بسی منفعلم

خرقه و سبحه و سجاده بمیخانه برم

تا کند پیر خرابات زعصیان بهلم

لاجرم ابر سیه گردد و طوفان آرد

اشک و آهی که برآمیخت به هم متصلم

نروم جانت سینا پی دیدار که دوش

کرد نور علی آشفته تجلی به دلم

شمارهٔ ۶۸۱

رند و مستم دگر نمی‌دانم

بیخود استم دگر نمی‌دانم

تا بود نقش تو به کعبه دل

بت‌پرستم دگر نمی‌دانم

توبه و عهد ساغری زاهد

دی شکستم دگر نمی‌دانم

سبحه زرق و رشته زنار

برگسستم دگر نمی‌دانم

برگسستم علاقه از عالم

بر تو بستم دگر نمی‌دانم

خسته‌ام از طلب به کوی مغان

برنشستم دگر نمی‌دانم

کیست آشفته مدح‌خوان علی‌ست

آنچه هستم دگر نمی‌دانم

شمارهٔ ۶۸۲

خاک شیراز اگرچه شده دامن گیرم

نتوانم دل از این نوسفران برگیرم

گرچه خم شد چو کمان قامتم از پیری و ضعف

میدواند سوی او شوق بسر چون تیرم

از چه یکشب بمه خرگهی ما نرسد

بگذرد گرچه زماه آه دل شبگیرم

من نه خود سر زقفای تو بسر میآیم

حلقه زلف بگو تا نکشد زنجیرم

منزل مدعیان شد شکن زلف کجت

من دیوانه بگو تا چه بود تدبیرم

گر میان من و لیلی است بصد مرحله بعد

لیک مجنون نیم ار دیده ازو برگیرم

محرم کوی توام گر نظری رفت خطا

که به قربان شَومَت ، در گذر از تقصیرم

گر نصحیت بکنندم که مرو از پی دوست

حاش لله که نصیحت زکسی بپذیرم

سوی تو آیم اگر بخت کند تعجیلی

روی تو بینم اگر مرگ کند تأخیرم

آرمت سوی خود از آه سحرگاه شبی

تا نخندی تو بر این ناله بی تأثیرم

یک اذان بیش نگفتم زپیش وقت رحیل

گر دهد گوش زهر سو شنود تکفیرم

نبرم رشته زنار سر زلف بتان

زاهد شهر بگو تا بکند تکفیرم

جان گر آشفته رود مهر علی برجا هست

که برآمیخته مهرش زازل با شیرم

شمارهٔ ۶۸۳

نغمات عجب زند تارم

که زهم برگسست او تارم

مطرب این پرده را بگردان زود

که برافتاد پرده از کارم

عود زلفم بس است و مجمر دل

گو چه زخمه زنی بمزمارم

گفته بودم که دل زکف ندهم

آه از دیده خطاکارم

راز دل با نسیم میگفتم

همه عالم گرفت اسرارم

تا چه آرم بجای می امشب

بگرو خرقه رفت و دستارم

خیز و رطل گران بده ساقی

تا که از غم کنی سبکبارم

تا زچشمان مست تو دورم

همچو بیمار بی پرستارم

خورد تا تیر غمزه تو رقیب

هدف تیر طعن اغیارم

همچو کانون درون پر از آتش

شعله چون شمع بر زبان دارم

بسملم تیردیگرم کافیست

رنجه کن پنجه ای دگر بارم

وه که از کفر زلف ترسائی

نه بجا سبحه و نه زنارم

همچو یعقوب در ره یوسف

چشم بر راه قافله دارم

تا در این کفر جویم ایمانی

دست بر دامن علی دارم

بر درت خاک گشت آشفته

خیر و از خاک راه بردارم

شمارهٔ ۶۸۴

همه شب هم سفر باد سحرگاه شدم

کز مه خرگهی خویشتن آگاه شدم

تو نسیم سحری آگهیت هست زمن

که من سوخته ات شمع سحرگاه شدم

گفتم از آه من این خیمه نیلی برپاست

ماه میگفت منش قبه خرگاه شدم

تا مگر راه برم در خم آنزلف سیاه

خود زسر تا بقدم همروش آه شدم

شیخ شد هم سفر و برد سوی صومعه ام

دو قدم همره او رفتم و گمراه شدم

رنج کرمان دهدم صحبت اغیار بدل

همچو ایوب زدرد غمت آگاه شدم

پاسبان کرد گمانم که سگ کوی ویم

بس که من در سر کویش گه و بیگاه شدم

تا کجا خیمه زدی کت نبود نام و نشان

که زماهی بطلب بر زبر ماه شدم

دین و دل داده پی عشق بتان آشفته

من چرا مشتری این غم جانکاه شدم

سگ اصحاب رقیم ارچه به خود می‌بالد

فمر من این که علی را سگ درگاه شدم

شمارهٔ ۶۸۵

همتی ساقیا که مخمورم

منتی نه به قلب رنجورم

درد سر دارم از فسرده‌دلان

آتشی زن زآب انگورم

پرده بردار زآتش سینا

تا بسوزی حجاب مستورم

از تو کشف غطاء آید و بس

بخش در دیده یقین نورم

بس که شوق عسل به سر دارم

کرده در خانه جای زنبورم

با هوای شکرلبان چه عجب

رخنه گر در سرا کند مورم

من به چنگال شاهباز غمت

چون اسیر اوفتاده عصفورم

خیز و از خاک راه میخواران

سرمه‌ای کن به دیده کورم

این هوسناکی‌ام که در سر هست

آخر از عشق می‌کند دورم

عذر می‌خواهمت ز بوالهوسی

داری ای عشق گر تو معذورم

نافه بگشا صبا از آن سر زلف

زآنکه به گشته زخم ناسورم

آتشی زن ز عشق بر جانم

تازه کن آن تجلی طورم

آن بهشتم بیار در مجلس

که رهانی ز جنت و حورم

شیخ را گر غرور از عمل است

من ز عفو کریم مغرورم

من آشفته مدح حیدر و آل

که جز این کار نیست مقدورم

شمارهٔ ۶۸۶

شور از آن لعل پرشکر دارم

نمکی تازه بر جگر دارم

چهره اش بر فراز قامت گفت

ماه بر شاه نیشکرم دارم

سرو قدش بلب اشارت کرد

که چه شیرین رطب ثمر دارم

گفت خطش که طرقه تعویذی

از پی بستن نظر دارم

کو ه عشقش بجلوه آمد و گفت

من بسی طور در کمر دارم

شش جهت بسته اند طراران

از کدامین ره گذر دارم

جوشن از حب مرتضی کردم

ورنه زینان بسی حذر دارم

گفتی آشفته کی پریشانشد

من آشفته کی خبر دارم

تا مگر از دری نماید روی

دل دیوانه در بدر دارم

شمارهٔ ۶۸۷

زمشکین موی و روی ای لعبت روم

تو چین و روم آوردی در این بوم

وجودت گر نبودی عالم آرا

بعالم بدیکی موجود و معدوم

زتقسیم ازل دل آن دهان برد

از آن تنگست ما را رزق مقسوم

کجا پنهان شدی ای چشمه نوش

که خضرت چون سکندر گشته محروم

نظر را طلعت یار است منظور

مشامم را ززلف دوست مشموم

بگو لؤلؤی منثورت صدف چیست

که لعلش پرورد لؤلؤی منظوم

جهانی در گمان از جوهر فرد

بحرفی کشف کردی سر مکتوم

نمی بستی میان خود اگر تنگ

نمی شد این دقیقه هیچ مقهوم

تب هجران بکشت از التهابم

طبیبی گو عیادت کن بمحموم

چو عاشق گشتی از شنعت نیندیش

زلازم ناگزیر افتاده ملزوم

مرا تریاق از مهر علی هست

طبیبم داد گر جلاب مسموم

گنه کاری آشفته عجب نیست

که جز آن چارده کس نیست معصوم

شمارهٔ ۶۸۸

سالها رفت که ای عشق نگیری خبرم

باز غوغا کن و سودا شو و بازآبسرم

سر بی شور نگنجد به تن عاشق مست

خبری زآمدنت کو که کند باخبرم

تو بهر رنگ درآئی زدرم زیبائی

بسرو سینه و دل پای نه و بر بصرم

اندر این باغ ندارم زچمن پیرا چشم

من که از داغ غمت لاله خونین جگرم

بوئی از مصر محبت سوی من آر بشیر

پیر کنعانم و مشتاق ببوی پسرم

منکه سایم بدر پیر مغان جبهه زعجز

کی شود خم پی تعظیم سلاطین کمرم

توئی ای دوست شمال و منم آن مشت غبار

با حضور تو مپندار که ماند اثرم

در بر تابش خورشید نماند شبنم

در بر جلوه تو نام خودی می نبرم

بطواف حرم آشفته رسیدم با سر

بشکستند گر از سنگ جفا بال و پرم

کردم از پارس سفر بر در شاهنشه طوس

وه که از بخت بلند است مبارک سفرم

مس قلبی که مرا بود به اکسیر رسید

احمد لله تعالی که سراپای زرم

شمارهٔ ۶۸۹

مانده بر دست این دل صد پاره‌ام

دوستان از دست رفته چاره‌ام

تا که دارم این دل خونین به دست

هست با من دلبر خونخواره‌ام

کار سازم خلق را از یمن عشق

تا نگویی عاجز و بیکاره‌ام

چاره کار جهانم در دمست

گرچه خود در کار خود بیچاره‌ام

در بر دل دلبر و دل در طلب

من عبث در شهرها آواره‌ام

سنگ‌ها خوردم ز دوران تاکنون

لعل می‌بخشد ز سنگ خاره‌ام

عاشق و رند و نظرباز و خراب

شیخ گو زین بیش گو درباره‌ام

جوشن از مهر علی دارم برزم

نیست بیم از توپ و از خمپاره‌ام

گو به دنیا حرز ما نام علی‌ست

کی فریبد شاهد مکّاره‌ام

ذره‌ام اما ز فر شاه طوس

مهر و مه آید پی نظاره‌ام

شمارهٔ ۶۹۰

تا عطف عنان کرد زآفاق خیالم

شد پیر مغان خضرم و داد آب زلالم

هر در که زدم خانه خدا جز تو ندیدم

زآن از همه جا سوی تو برگشت خیالم

بارم بده ای یار که من تشنه تو آبی

و از صحبت اغیار سراپای ملالم

من رانده دیر و حرمم ور تو بخوانی

با این شرف اندیشه نباشد زوبالم

منکر نیم از پرسش گورو زنکیرین

با مهر تو آیا چه جواب و چه سؤالم

دزدیده بچشمت نگران دیده کز اطراف

ترکان نظر دوز ندادند مجالم

با داغ قبول تو بدیها همه نیکوست

ور تو نه پسندی همه نقص است کمالم

بنمای هلال خم ابرو چو مه نو

کاین حاصل عمر است مها در همه سالم

یکروز سگ خویشتنم خوان زعنایت

تا خلق بدانند که دارای جلالم

اکسیر زخاک در میخانه گرفتم

پرداخته شد کیسه اگر از زور و مالم

از سفره تو بهره برد دشمن و هم دوست

درویش توام چون ننهی خوان نوالم

وجه الهی و لم یزل و من بتو پیوند

با بود تو ای عشق محالست زوالم

در رتبه حیدر که خدایش شده وصاف

آشفته چه گویم که ثنا گستر و لالم

داماد مدیحت زسرانگشت عنایت

خوش پرده برانداخت زربات حجالم

شمارهٔ ۶۹۱

رحمی ای ساقی که از دیر و حرم بیگانه‌ام

نه مقیم کعبه‌ام نه ساکن بتخانه‌ام

بس عجب داری که من بیگانه‌ام زاسلام و کفر

آشنای عشقم و از این و آن بیگانه‌ام

من که سرمستم ز جام عشق جانان از ازل

محتسب گو سنگ زن بر شیشه و پیمانه‌ام

لیلی او در حشم لیلای من هرجایی‌ست

صعب‌تر از قصه مجنون بود افسانه‌ام

آمدی ای برق خرمن‌سوز و من بی‌حاصلم

لیک مشتی خس بود آماده در کاشانه‌ام

بر خرابی‌های ملک دل مخند ای شاه حُسن

گر کنی کاوش بسی گنج است در ویرانه‌ام

کشتی صبرم شکست از لطمه طوفان هجر

زآن حباب‌آسا به روی آب باشد خانه‌ام

من گذشتم از حیات جاودان و آب خضر

خضر مستان گو نماید ره سوی میخانه‌ام

میکده دریای رحمت مخزن سر ازل

کاندر او رخشد چو خور آن گوهر یکدانه‌ام

مضجع شاه خراسان مهبط روح الامین

کز دو عالم وارهاند از همت مردانه‌ام

منت از دونان نخواهم برد از بهر دونان

چون مقرر شد نوال از سفرهٔ شاهانه‌ام

گر نباشد می من آشفته ز ساقی سرخوشم

ورد رود جان زنده جاوید از جانانه‌ام

شمارهٔ ۶۹۲

محراب نخواهم خم ابروی تو دارم

زُنّار نبندم شکن موی تو دارم

زاهد به حرم نازد و راهب به کلیسا

من فارغم از این دو سر کوی تو دارم

گر بت بپرستم من روی تو صنم بس

ور کعبه ستایم خم گیسوی تو دارم

یک هفته نپایید و به تاراج خزان رفت

می‌گفت گل ار رنگ تو و بوی تو دارم

حاشا که برم منتی از سد ره و طوبی

در گلشن دل تا قد دلجوی تو دارم

من تشنه و خال از لب نوشین تو سیراب

من مسلمم و رشک به هندوی تو دارم

شیر فلکت چشم سیه دید و همی گفت

من شیرم و اندیشه ز آهوی تو دارم

گر خضر به ظلمات پی آب بقا رفت

من آرزوی خاک سر کوی تو دارم

به دست خدا دستی و برهان ز جهانم

چون روی امید از دو جهان سوی تو دارم

همچون گل آمیخته با گل بودم خاک

هر کس گذرد داند من بوی تو دارم

با پنجهٔ پولاد به من خصم جهانی

آشفته‌ام و تکیه به نیروی تو دارم

شمارهٔ ۶۹۳

زنی گر تیر پرتابم که روی از عشق برتابم

کنار از بحر نتوانم که رفت از دست پایابم

دلم بربود و دین فرسود و جان تاراج و خرسندم

و گر شکوه کنم از دوست دشمن دان و کذابم

سراب است آنچه بنمایی اگر چه قلزم ای ساقی

که دارد شربتی از چشمه نوش تو سیرابم

مسلمانان مگوییدم که از کعبه چرا رفتی

که در بتخانه فرخار پیدا گشته محرابم

به مرگ خویش مشتاقم طلبکارم قیامت را

اگر دانم که در محشر وصال دوست دریابم

بنالد دل که ای دیده مگو راز نهانم را

بگرید مردم دیده که از سر برگذشت آبم

کجا یارب توانم گفت با کس درد پنهانی

که خون خوردند اصحاب و جفا کردند احبابم

زمستان فراقت را بود نوروز از وصلت

شب یلدای هجران را جمال تست مهتابم

من از عشق و وفاداری شدم رسوا در این عالم

به من رحمت نمی‌آرند احباب و نه اصحابم

تو را ای کعبه پرده پرنیانست و کجا دانی

که چون شب بر بیابان مغیلانت برد خوابم

زهر در روی آشفته به کوی تست ای مولا

تویی باب الله مطلق چه می‌رانی از این بابم

شمارهٔ ۶۹۴

تا بسرشوری از آن خسرو شیرین دارم

کی بشکر دهنان من سر تمکین دارم

دل اگر مرغ نوآموز شد و ناله غریب

عجبی نیست که دلدار نوآئین دارم

گرنه از بد عملی بود ندانم از چیست

که پری کشت مرا دیو ببالین دارم

غیر بر جاو بکلی اثر از یار نماند

با دُو ناسور ، به جز ناله چه تسکین دارم

خون من قابل سر پنجه سیمین تو نیست

لاجرم خجلت از آن دست نگارین دارم

گفتمش در خم زلفش چه کنی ایدل گفت

صعوه ام خانه بسر پنجه شاهین دارم

آهوان تو زچین خم مو نافه دهند

گر خطا گفت که من آهوی مشکین دارم

پرده نه توی افلاک بآهی بدرم

شکوه گر هست از این پرده زیرین دارم

نکشم منت ساقی نخورم باده زجام

من که در ساغر دل باده رنگین دارم

من که با کینه کس سر نکنم یکدمه عمر

لیک از مهر تو با هر دو جهان کین دارم

میبرم نام رقیبان و کنم وصف لبت

تلخ گفتارم اگر قصه شیرین دارم

گفتم ای سرو تو هم قامت یاری گفتا

من کجا گل بسرو ساق بلورین دارم

تا زدامادی عشقم چه رسد شیر بها

منکه بکر خردش بسته بکابین دارم

دین من عشق بوَد ، عشقِ علی مظهرِ حق،

کافرم گر بجهان من بجز از این دارم

سگ کوی تو شد آشفته و گوید زشعف

کز شرف فخر بسلطان سلاطین دارم

شمارهٔ ۶۹۵

نشایدم چو دل از مهر یار برگیرم

ضرورتست کز اینجا ره سفر گیرم

بچشم من شده شیراز تر چون کنعان

بشیر کو که زیوسف از او خبر گیرم

زدیده خواست سپردل بدفع تیر نظر

کجا مجال که در پیش او سپر گیرم

در آسمان محبت بسیر چون زحلم

نه تیر کز نظری صاحب دگر دارم

ببامم ار گذرد برق در شبان فراق

شوم چو شعله ی و دامن شرر گیرم

بدست مردم چشمت مژه چو نشتر داد

بیا که من رگ جان پیش نیشتر گیرم

وجود من چو بود بیدبن در این بستان

بگو چه میوه از این نخل بی ثمر گیرم

عزیز من سفری شد چه فرق دشمن و دوست

خبر زهر که درآید از آن پسر گیرم

شدم دقیق چو مویت بیاد موی و میان

مگر بحیله دستی بر آن کمر گیرم

اگر که سیم و زرم هست حاصلش اینست

که تا فروشمش و یار سیمبر گیرم

یار ساغری ایماه آفتاب بدست

که عیب خور کنم و نکته بر قمر گیرم

مرا که گوشه میخانه منزل امنست

جهان و هر چه در او هست مختصر گیرم

کدام میکده آشفته خاک کوی علی

که من زخاک درش سرمه بصر گیرم

شمارهٔ ۶۹۶

لاابالی‌وار تا رند و قلندر گشته‌ایم

با همه بی‌کسوتی دارای افسر گشته‌ایم

پیش ساقی در نماز و گرد خُم اندر طواف

گوییا از خاک میخانه مخمر گشته‌ایم

خرمن ایمان به باد و سوخته محصول زهد

همدم پیمانه و ساقی و ساغر گشته‌ایم

گوش بربسته ز پند واعظان و ناصِحان

هم‌نشین عود و رود و چنگ و مزمر گشته‌ایم

نکته‌ای خواندیم از آیات عشق و عاشقی

واقف از آیات در هر چار دفتر گشته‌ایم

هر یکی زین هفت اختر شد مربی دهر را

ما مربی از دمی بر هفت اختر گشته‌ایم

لیک از بس ناخلف بودیم در فرمان حق

وه که عاق هفت آبا چار ما در گشته‌ایم

خاتم جم را که عشق اوست از کف داده‌ایم

تا که دیوِ نَفْسْ را ای دل مسخر گشته‌ایم

پیر میخانه چو دید این خجلتم از لطف گفت

بر مس قلب تو ما گوگرد احمر گشته‌ایم

ما محبان علی را دستگیری می‌کنیم

شیعیان را ما شفیع روز محشر گشته‌ایم

گو بیا در سایه اقبال ما آشفته‌وار

زآن که ما روح‌القدس را زیب شهپر گشته‌ایم

شمارهٔ ۶۹۷

رحمی ای عشق که من مانده بچنگ هوسم

رحمت ای شحنه و برهان تو زقید عسسم

هر کجا شمع رخی طوف چو پروانه کنم

هر کجا قند لبی هست من آنجا مگسم

هر کجا یوسف مصریست زلیخا لقبم

هر طرف ناقه لیلی است من آنجا جرسم

می ستایند کسانم که چنینی و چنان

چون به بینی بحقیقت بجهان هیچکسم

روسیه زاغم و غوغای عنادل بزبان

نوبهاری کنم و باد خزان شد نفسم

هر کجا سرو قدی هست منش فاخته ام

هر کجا لاله ستانیست منش خار و خسم

شهسواری مگر از لطف بگیرد دستم

لنگ شد بر سر میدان طلب چون فرسم

میزنم لاف که در حلقه عشقم محرم

بحقیقت سرو سر حلقه اهل هوسم

من عمل هیچ ندارم بجز از کذب و دغل

مهر حیدر مگر آشفته شود دادرسم

شمارهٔ ۶۹۸

عشق عقل سوز ببخشا بحالتم

کز پند عاقلان بجهان در ملالتم

ساقی بیار باده ی نو دور تازه کن

کز این شراب کهنه فزودی کسالتم

گم گشتگان وادی عشقیم همتی

ای خضر یکقدم بنه اندر دلالتم

تکفیر مکن که بمجنون حرج نماند

آمیخته بکفر اگر چه مقالتم

آشفته گرچه جز مس قلبت بکف نماند

اکسیر حب دوست کند استحالتم

ملکی خراب دارم و یرغوبرم بشاه

تا نایب نبی بکند استمالتم

باطل هر آنچه جز غم عشق تو خوانده ایم

دارم غرامت ار تو ببخشی بطالتم

بی مادر و پدر به ره افتاده ام ذلیل

طفلم بگو که عشق نماید کفالتم

شمارهٔ ۶۹۹

وحشی‌صفت از خلق رمیدیم رمیدیم

در حلقهٔ دام تو تپیدیم تپیدیم

تا شاهد لیلی‌وَش ما پرده برافکند

مجنون‌صفت از غیر رمیدیم رمیدیم

دادند به ما جام شراب ازلی را

پیمانه چو خمخانه کشیدیم کشیدیم

می‌گفت که این شور و نوایم ز دگر جاست

این زمزمه از نای شنیدیم شنیدیم

چون راه ندادند به پرواز گلستان

در زیر پر خویش خزیدیم خزیدیم

بتخانه و بت بود چو اسباب تعلق

ما رشته زنار بریدیم بریدیم

جز درد سر از عشق مجازی نبرد دل

بسیار در این کوچه دویدیم دویدیم

پرداخته بازار دل از جلوه اغیار

تا یوسف مصر تو خریدیم خریدیم

دیدیم که در کوی حرم کس نکشد صید

آشفته از آن بام پریدیم پریدیم

شمارهٔ ۷۰۰

مدتی بود که دور از در جانان بودم

دور از آن روح ران صورت بیجان بودم

صرف شد عمر درازم همه در ظلمت هجر

خضر وش در طلب چشمه حیوان بودم

زلفش ار سلسله برپای دلم ننهادی

همچو مجنون بجهان بی سر و سامان بودم

خواستم بر تو شمارم غم ایام فراق

در شب وصل به تو واله و حیران بودم

تا که بیمار غم عشق تو شد این دل زار

یعلم الله که اگر طالب درمان بودم

وه که دستان خم زلف توام دست ببست

گر بمردی بمثل رستم دستان بودم

اگرم اهرمن زلف تو نگرفتی دست

خاتم لعل تو بوسیده سلیمان بودم

کعبه گو بازگشاید در رحمت بر من

که همه عمر بپا خار مغیلان بودم

ای زلیخا تو زندانی خود باز بپرس

که چو یوسف بتک چاه زنخدان بودم

گفتم ای صبح بناگوش چسانی بازلف

گفت عمریست بشب دست و گریبان بودم

نکنم شکوه از آن زلف پریشان دیگر

من خود آشفته زآغاز پریشان بودم

شمارهٔ ۷۰۱

آخر ای پیر خرابات نه من مخمورم

گر زنم حلقه بدر می طلبم معذورم

از چه در حلقه مستان تو را هم ندهند

من که در سلسله دردکشان مشهورم

میکشانت همه کشتی بشط می راندند

در سراب از چه من مست بگو مخمورم

نه مرا خرقه و سجاده نه سیم و زر و زور

زاری آورده ام و نیست جز این مقدورم

کفر و اسلام زمن هردو گریزند زننگ

چه غم از آن که از این هر دو توئی منظورم

دستی ای دست خدا بهر نجاتم زکرم

زانکه در پنجه شاهین قضا مقهورم

راه در پرده جانان نبرم آشفته

در حجاب تن و جان تا چو تو من مستورم

دهر گر گرد برانگیخته از هستی من

چون تو معمار وجودی بخدا معمورم

غم غربت اگرم سخت سرا پا چون شمع

چون که در بزم رضا سوخته ام مسرورم

شیخ غره زعمل شد زسپاه و زر و ملک

من زخاک در کریاس علی مغرورم

شمارهٔ ۷۰۲

چون نیست ره که بر سر کوی تو بگذریم

بگذار آینه که بعکس تو بنگریم

گاهی ززهد خشک بجانم که از خمار

آن به که راه مسجد و میخانه نسپریم

در نزد پاسبان تو او راست عزتی

دیدی که از سگی بدر دوست کمتریم

ما از شعاع پیر مغان آفریده ایم

خاکستریم لیک چوبشکافی اخگریم

آئینه ایم و زنگ تعلق گرفته ایم

ساقی شراب صاف بده گر مکدریم

ترشد دماغ شیخ زتأثیر نوبهار

زین پس ببانگ چنگ بگلزار می خوریم

هر موی گر زبان شود اندر بدن مرا

نتوان یک از هزار زشکر تو بشمریم

ساقی اگر تو دست نگیری بساغرم

ما داوری زدست تو بر داور آوریم

آن پیر باده خانه وحدت علی که ما

جویای خاک پاش نه خواهان کوثریم

صورت پرست نیستم ای برهمن برو

معنی چو نیست از بت و بتخانه بگذریم

شاید که یک از این دو قبول وی او فتد

دستی بدل گرفته دگر دست بر سریم

گر نیست ره بحلقه احباب او مرا

آشفته حلقه وار مجاور بر آن دریم

شمارهٔ ۷۰۳

سیل اشکم به شب هجر چو پیوست به هم

کشتی و نوح به یک موجش بشکست به هم

خواستم نقش مه و سنبله از کلک قضا

نقش رخساره و گیسوی تو پیوست به هم

جز خط و زلف که پیوست به هم کس نشنید

خضر و اهریمن و جادو که دهد دست به هم

چشمکان در خم ابروی کجت دانی چیست

تیغ‌ها آخته در حمله دو بدمست به هم

دل دیوانه آشفته چو زنجیری دید

حلقه‌های خم زلف تو به پیوست به هم

شمارهٔ ۷۰۴

گردر میکده شهر به بستند چه غم

سایه تاک مباد از سر میخواران کم

مکن ای پیر خرابات زمن جام دریغ

که بیک جام تو مستغنیم از کشور جم

تا بخلوتگه انسیم بکوری رقیب

پاسبان گو بکند در برخم مستحکم ‏

ابر گریان شده چون دیده مجنون در دشت

تا مگر لیلی گل چهره نماید زحشم

نای بلبل بنوا آمده از مقدم گل

واعظ هرزه درا گو بنهد دم بر دم

کشتی اندر شط می افکن و حکمت مفروش

تا زمی حل کنمت قاعده جز رواصم

گشت گلشن خوش و می بیغش و ساقی مهوش

لاجرم باده خمار آورد و شادی غم

روی سوی میکده کن و زدردونان بگذر

که بود خاک در پیر مغان کان کرم

زلف دلدار بکف داری و لب بر لب جام

امشب آشفته شکایت مکن از بخت دژم

شمارهٔ ۷۰۵

یاد باد آنکه گلستان پر از گل بودم

زیب دامان و کنار از گل و سنبل بودم

جلوه گر تازه گلی هر طرفی زینت باغ

من نواسنج در آن باغ چو بلبل بودم

گاه بر گوش و دلم حلقه زگیسو میکرد

گاه درکش مکش طره و کاکل بودم

گاه از گریه مینا زدمی خنده چو جام

گاه خاموش چو خم گاه بغلغل بودم

زیر زلفش گاه رخسار و لبش میخانه

اندر آن حلقه فراغت زگل مل بودم

گاهی از لعل لبی باده خلر در جام

گاهی از چهره بتی بس گل کابل بودم

گاه زافسونگری غمزه بخوابم میکرد

سرخوش از وصل و گهی مست تغافل بودم

گیسویش داد کمندم بکف ابروش کمان

از کمند و زکمان رستم زابل بودم

خواست تا بار سفر بندد و از ذوق وصال

صبر میکردم و امکان تحمل بودم

آتشی بود برافروخته گرچه عشقش

چون خلیلش همه در باغ توکل بودم

از پی رفتن اغیار و پی خفتن یار

گاه تعجیل و بگه گاه تعلل بودم

گه چو خالش شدم آشفته بر آتش ساکن

گاه در حلقه زلفش بتزلزل بودم

گرچه بد سلسله زلف بتان زنارم

لیک بر دست خدا دست توسل بودم

شافع حشر علی قاسم نیران و نعیم

که ولایش بصف محشر چون پل بودم

شمارهٔ ۷۰۶

عهد کردم که بجز حرف غم عشق نگویم

یا رهی جز طلبت با قدم صدق نپویم

هر چه جز نقش تو زآئینه خاطر بزدایم

هر چه جز یاد تو از لوح دل و دیده بشویم

باده بر پاک دلان صلا خسرو دوران

بگذر ای محتسب و سنگ میکفن بسبویم

از غم عارض جان پرورت از ناله چو نالم

بی خم زلف دلاویز تو از مویه چو مویم

گفته بودی که گلو تر کنمت زآب بلارک

تیغ برکش که رسیده زعطش جان بگلویم

تا که دور است زچشمان تو آن سرو چمانم

چه تمتع که بود سرو چمن بر لب جویم

بشب هجر بخوانم همه جا قصه از آن مو

تا همه خلق بدانند که آشفته اویم

شمارهٔ ۷۰۷

جام جم راح آتشین دارم ‏

می گلگون بساتکین دارم

رخ چو انگشت لیک از تف می

بدمی چهره آتشین دارم

ایخوش آن می که شاهدش ساقیست

حبذا من هم آن هم این دارم

از خم زلف یار زهره جبین

چنگ در چنگ رامتین دارم

از وبال ستاره ام چه غمست

زهره و مشتری قرین دارم

از چه با قطره ای درآمیزم

من که دریا در آستین دارم

تا بکام است آن لب نوشین

در دهان شیر و انگبین دارم

بجز از آن دهان نگفته سخن

کز نی خامه شکرین دارم

از مدیح تو ای سلیل خلیل

بس تفاخر بماء وطین دارم

تو یداالله و مظهر حقی

در کف این رشته متین دارم

سحرهای مبین کند کلکم

که امامی چنین مبین دارم

از جم و خاتمش مرا چه کمست

زانکه نام تو برنگین دارم

راست دانند راستان سخنم

کاین دم از شاه راستین دارم

زنده زآغاز بودم از دم تو

چشم بر روز واپسین دارم

روز پرسش بپرس زآشفته

گو یکی بنده کمین دارم

شمارهٔ ۷۰۸

تا خماری به سر از نشئهٔ دوشین دارم

میل یک بوسه‌ای از آن لب نوشین دارم

بیستون‌وَش بکنم سینه چو فرهاد از شوق

تا که در ملک دل آن خسرو شیرین دارم

گفتم این عقد گهر را به جمال تو که بست

گفت بر گرد قمر عقد ز پروین دارم

من و هم‌صحبتی گبر و مسلمان حاشا

کافرم گر به جز از عشق تو آیین دارم

گرد میخانه نه بی‌جاست طواف من مست

که در آن خانه سراغ می دیرین دارم

من و خونخواهی خود در صف محشر حاشا

که بسی شرم از آن دست نگارین دارم

باغبان سوسن و نسرین‌مَنِشان کز خط و زلف

من یکی باغ پر از سوسن و نسرین دارم

ساعدی برزده و خنجر خونریز به کف

من همه چشم بر آن ساعد سیمین دارم

گفته بودی که خورم خون دل مسکینان

من سودازده هم یک دل مسکین دارم

گفتم آن چشم سیه چیست به روی چو مهت

گفت در کشور روم آهوی مشکین دارم

گو میارید دگر نافه‌ام از راه ختا

که دل آشفته در آن طره پرچین دارم

شمارهٔ ۷۰۹

تا که بر طور دل این آتش سودا زده‌ایم

آتش غیرت بر سینه سینا زده‌ایم

رشته و سبحه زنّار گسستیم ز هم

دست تا در خم آن زلف چلیپا زده‌ایم

تا که در گلشن عشق تو نواسنج شدیم

طعن‌ها بر گل و بر بلبل شیدا زده‌ایم

بحر عشق است و به کشتی نتوان کرد عبور

از پی گوهر مقصود به دریا زده‌ایم

مصحف زهد ریایی بنهم در آتش

کآتشین می ز کف آن بت ترسا زده‌ایم

رفت مجنون ز پی لیلی اگر اندر حی

ما سراپرده به سرمنزل سلمیٰ زده‌ایم

تا که احرام ره کعبه عشقت بستیم

پشت پا بر حرم و دیر و کلیسا زده‌ایم

زیر لب خنده‌زنان شاهد قدسم می‌گفت

ما دم روح قدس در دم عیسیٰ زده‌ایم

حاصل ذکر ملک نعره مستانه توست

تا به میخانه سحر ساغر صهبا زده‌ایم

نازم آن ساغر مینا که ز تأثیر مِیَش

خیمه بالاتر از این گنبد مینا زده‌ایم

هرکس آشفته زده چنگ به دامان کسی

ما به دامان علی دست تَوَلّا زده‌ایم

شمارهٔ ۷۱۰

تا در آیینه رویت صنما می‌نگرم

کافرم گر به جز از نور خدا می‌نگرم

چشم ظاهر بکنم دیده دل باز کنم

تا نگویی به تو از نفس و هوا می‌نگرم

هرچه آید ز تو گر خود همه جور است و جفا

هم در آن جور اثر مهر و وفا می‌نگرم

خضر خطت ننماید به من آن چشمه نوش

با وجود لبت از آب بقا می‌نگرم

ترک غمزه کند اخراجم از آن چین دو زلف

گر به آهوی دو چشمت به خطا می‌نگرم

تا تو ای کعبه صلا دادیم از بهر طواف

نیستم حاجی اگر بر سر و پا می‌نگرم

در ره کعبه گذارم به خرابات افتاد

این بصیرت ز کجا بوده کجا می‌نگرم

فکر درمان چه کنی از پی بیماری دل

دردمند تو نیم گر به دوا می‌نگرم

می‌رود جانم و جانان ز قفا آشفته

نیست اندیشه بیشم به قفا می‌نگرم

من علی را نستایم به خدایی اما

اندر آیینه رویش به خدا می‌نگرم

شمارهٔ ۷۱۱

تا خم زلف بتان آمده زنار دلم

بت پرستی ز میان ، گشته  پرستارِ دلم

یوسف مصر مکان کرده ببازار دلم

من زلیخا صفت امروز خریدار دلم

مرغ طبعم بنوا آمده چون بلبل باغ

زین گلِ تازه ، که بشکفت به گلزارِ دلم

گفتم ای مردم دیده زچه خونبار شدی

غوطه در خون زدو میگفت که خونبار دلم

خون من خورد دل و دیده فشاندش زمژه

دل کجا رفت بگیرید که خونخوار دلم

زلف او خم شده از بار دل مشتاقان

بار زلف کج دلدار شده بار دلم

مدتی راست نشد نغمه ای از پرده دل

ناخنی زد مژه ای باز ، به اُوتارِ دلم

سر سودای تو بیرون نشدی از سینه

مردم دیده نگفتی اگر اسرار دلم

تا که منزلگه دلدار شده کعبه دل

محرم کعبه نیم بلکه طلبکار دلم

دل و دلدار زبس متحد و یکجهتند

از پی دیدن او طالب دیدار دلم

دل گرفتار چو شد در خم آن زلف نژند

من آشفته از آن روز گرفتار دلم

شمارهٔ ۷۱۲

بر بهشت رخت آن خال که دیدم گفتم

من چو آدم زپی گندم جنت افتم

گفتمش پای بجا طاق منم پیش رخت

ابرویت گفت در این مرحله با تو جفتم

اشک غماز شدش پرده در مردم چشم

راز عشق تو که در پرده دل بنهفتم

توبه ام داد که آیم سوی مسجد از دیر

شیخ پنداشت که من وسوسه اش پذرفتم

گه به بتخانه چین بودم و گه در تبت

با خیال رخ و زلفت چو ببستر خفتم

تو می لعل بلب داشتی از ساغر غیر

من زالماس مژه لؤلؤ تر میسفتم

بامدادان زدرم آمد و بر گریه من

غنچه وش کرد تبسم که چو گل بشکفتم

با خیال تو نگنجد بدلم غیر از تو

که من این خانه پی مقدم سلطان رفتم

پیر میخانه توحید علی سر الله

که بجز از لب او سر خدا نشنفتم

دل آشفته که جا در خم زلفینش کرد

گفت آشفته زسودای تو من آشفتم

شمارهٔ ۷۱۳

از دیدنت همی نه ز خود بیخبر شدم

کز برق جلوه تو سراپا شرر شدم

از سوزن تعلق خود پا به رشته ام

گیرم که چون مسیح بر افلاک بر شدم

هر جا کمان ابروی تو ناوکی گشاد

من در برابرش به دل و جان سپر شدم

دیگر هوای باده کوثر نمیکنم

کز نشئه شراب محبت خبر شدم

امشب مگر شمیم تو دارد صبا که من

یعقوب وش به بوی پسر دیده ور شدم

دیدم که شمع نیز چو من جان سپرده بود

در خلوتت چو همره باد سحر شدم

از ساقی زمانه چه منت برم که من

مملو چو خم باده ز خون جگر شدم

حاجی ز شوق کعبه نداند سر از قدم

خرده مگیر کز سر کویت به سر شدم

آشفته خواست جمع کند طره نژند

دارد گمان که از خم زلفش به در شدم

شمارهٔ ۷۱۴

نپندارم که دیگر در جهان اغیار می‌بینم

که در آیینهٔ دل طلعت دلدار می‌بینم

ز شوق چشم مستانت بر قصد برهمن با شیخ

نه مست عشقم ار یک تن به جا هشیار می‌بینم

مکن خون در دل مسکین بده ساقی می رنگین

که امشب در قدح عکس رخ دلدار می‌بینم

ترا تا تار خواندم طره زلف و خطا کردم

که در هر چین او صد نافه تاتار می‌بینم

به یاد بت به بتخانه برهمن بسته زنّاری

چه شد یارب که بت را بسته زنّار می‌بینم

مگر از غمزه جادو رخ تو کافرستان شد

که هرسو کافری خنجر به کف خونخوار می‌بینم

همانا بحر طوفان خیر چشم من به موج آمد

که امشب ساحت آفاق را خونبار می‌بینم

گر آن لعل شکرخند ضحاک است آشفته

که از هر جانبش زلف سیه چون مار می‌بینم

زدند از چار جانب نوبت شاهی پس از احمد

ولیکن من علی را مظهر دادار می‌بینم

شمارهٔ ۷۱۵

برخیز تا بکوی مغان التجا کنیم

داغ درون خسته بجامی دوا کنیم

آن به که صرف خدمت دردی کشان شود

عمری که صرف فسق و فجور و ریا کنیم

فسق و فجور و زهد وغرور و ریا خطاست

فکر صواب از پی رفع خطا کنیم

سعی و صفا و مروه بکعبه ثمر نکرد

در میکده بحلقه مستان صفا کنیم

یکشب در سرای مغان گر کنند باز

سی روزه روزه را بصبوحی قضا کنیم

زاهد زخوف دین نکند جا بمیکده

در خوفگاه جا بامید رجا کنیم

افتاده عکس ساقی ما در درون جام

ساقی بیار باده که رو در خدا کنیم

بارم دهد بمیکده گر پیر میفروش

منزل بصحن بارگه کبریا کنیم

یعنی که حلقه در شاه نجف علی

گیریم و عمر دولت شه را دعا کنیم

آشفته جست رشته حبل المتین دین

زنار زلف او زچه از کف رها کنیم

گر میشکی بساعد سیمین بروز حشر

حاشا که از تو ما طلب خونبها کنیم

قلب وجود ما بدر دوست چون رسد

از خاک کوی او همه تن کیمیا کنیم

شمارهٔ ۷۱۶

در چه نخشب ماهی دیدم

یوسفی در تک چاهی دیدم

بر لب چشمه نوش از خط سبز

اثر مهر گیاهی دیدم

میدویدم پی خونخواره دل

زآن سرانگشت گواهی دیدم

سرو دیدم که قبا پوشیده

بر سر ماه کلاهی دیدم

آخته تیغ بقتل اسلام

کافر چشم سیاهی دیدم

خط و خال و مژه و زلف سیاه

صف بصف خیل و سپاهی دیدم

من گریزان شده آشفته زبیم

تا بمیخانه پناهی دیدم

پیر میخانه مگر حیدر بود

کش گدایان همه شاهی دیدم

بطلب گرد دو گیتی گشتم

کی به جز کی تو راهی دیدم

شمارهٔ ۷۱۷

سروشی دوش در مستی ز جانان کرد پیغامم

که گر مشتاق مایی عکسی افتاده است در جامم

ز شب تا صبح بودم بر در میخانه رحمت ‏

سحر پیر مغان جامی ز رأفت کرد انعامم

بزن زآن آتشین‌صهبا تو ساقی آتشم بر جان

که من در بزم میخواران یکی میخوارهٔ خامم

بشو سجاده‌ام در می که من آلوده زرقم

ببر رختم به میخانه که من در زهد بدنامم

حدیثی زآن لب شیرین بگو مطرب در این محفل

که با تلخی می شیر و شکر ریزی تو در کامم

گرم سوزی چو نی اعضا پس از صد سال از رحلت

نوای عشق می‌آید ز هر بندی از اندامم

حدیث از نافه چین بس کن ای عطار در مجلس

که من آشفته آن زلف مشکین سیه‌فامم

شمارهٔ ۷۱۸

در خرابات مغان تا که پناهی داریم

بسموات و به اهلش همه راهی داریم

بی سر و پای در میکده از پرتو جام

بهتر از افسر جمشید کلاهی داریم

به هجوم ار شکند قلب سپه لشکر خصم

ما همه زخم بر گشته سپاهی داریم

آن دو زلفین رسن باز بیوسف گفتند

کز زنخدان بسر راه تو چاهی داریم

باشارت دو لب نوش تو گفتند بخط

بر لب آب خضر مهر گیاهی داریم

بنده پیر خراباتم و انعام مدام

اگر از میر زمانه گه و گاهی داریم

گر درآئی بصف حشر بدست مخضوب

کشتگانت همه گویند گواهی داریم

نیست در کفه میزان بجز از کوه گناه

از عمل می نتوان گفت که گاهی داریم

قلزم مهر علی در دل ما موج زنست

همچو آشفته اگر نامه سیاهی داریم

تا بقلب سپه خصم شکستی آریم

در کمین شب همه شب ناوک آهی داریم

شمارهٔ ۷۱۹

خواهی که بخاک ره بمیرم

تا روی زپات برنگیرم

از دام تو کی دلم گریزد

کز دانه خال ناگزیرم

تا بندی زلف مهوشانم

من پند کسی نمی پذیرم

درویش تو و بفقر شام

سلطانم و پیش تو فقیرم

از دولت وصل نوجوانان

بخت است جوان اگر چه پیرم

از حسرت آن کمان ابرو

جا کرده بدل هزار تیرم

ای نفخه باد صبحگاهی

در پیش نسیم تو بمیرم

چون میگذری بسنبل باغ

برگو که بزلف او اسیرم

سیمین بدنش بناز میگفت

بر تن نه سزا بود حریرم

آشفته بیاد چین زلفش

سنبل میروید از ضمیرم

شمارهٔ ۷۲۰

با تو عمریست که تا نرد نظرم میبازم

از تو حاشا که نظر بر دگری پردازم

من همه عمر بگویم که تو بی انبازی

مدعی نیز در این قول بود انبازم

آید از باغ و هم آواز شود با من مست

منم آن صعوه که بگرفته بچنگل بازم

تا بکی چند تغافل کنی ای مایه ناز

بجواب و بعتابی بکش و بنوازم

خواهد ار راز دلم گفت بدفتر خامه

من زبانش ببرم تا که نگوید رازم

بود چون چاشنی عشق تو اندر سخنم

زان باهواز شکر میرود از شیرازم

دل آشفته سراپرده مهر علیست

باید از مدعیان خانه جان پردازم

شمارهٔ ۷۲۱

منکه در میکده منزل بود از آغازم

شاید ار شیخ بمسجد نکند در بازم

خوش سرانجام تر از من بخرابات مجوی

کز می ناب سرشتند گل از آغازم

من دل خون شده در دست نگارین دیدم

پنجه با ساعد سیمین تو چون اندازم

با شهیدان چو درآیم بقیامت یکرنگ

داغ عشق تو کند از دگران ممتازم

آخرت نیز ببازیم بسودای غمت

دینی آنقدر ندارد که به تو در بازم

شمع بزم دگران تا شده ای از غیرت

همه شب شمع صفت مانده بسوز و سازم

زلفش آشفته گرم دست بگیرد زکرم

خویشتن را بدر پیر مغان اندازم

کیمیائی کنم از خاک در دوست بچشم

این مس قلب باکسیر غمت بگدازم

شمارهٔ ۷۲۲

عکس جمال این و آن هر چه فتاد در دلم

میرود و نمیرود روی تو از مقابلم

پرتو شمع خاوری تافت زمشرق دلم

شمع برید یک نفس همنفسان زمحفلم

بانگ جرس زهر طرف میرسدم بگوش جان

میشنوم صدا ولی نیست اثر زمحملم

مانده تیه حیرتم غرقه بحر کثرتم

نوح کجاست تا برد رخت بسوی ساحلم

کشته این و آن کند دعوی خونبها بحشر

من بخلاف کشتگان شکر گذار قاتلم

شوق برد مرا بسر بر سو کوی آن پسر

وه که ندیده طلعتش بر رخ دوست مایلم

گفتم بت شکسته ام از کف غیر رسته ام

آشفته طره بتی گشته چو بت حمایلم

شمارهٔ ۷۲۳

شبی که بی تو بود شمع برنیفروزم

که خود چو شمع بسوزم که تا رسد روزم

گر از کمان ملامت زنند صد تیرم

گمان مبر که زروی تو دیده بردوزم

مباد یاد سر زلف تو رود زسرم

بدیده دو کشم گر چو شمع میسوزم

از آتش رخ مغبچه ای بخواهد سوخت

هزار خرمن تقوی اگر براندوزم

تو آب میزدی ای چشم تر بر آتش دل

خبر نداشتی از آه آتش افروزم

بزیر زلف شکن در شکن بناگوشت

نمود در شب یلدا صباح نوروزم

حدیث زلف تو آشفته میکند تحریر

چه شکرهاست در این شب زبخت فیروزم

شمارهٔ ۷۲۴

ایکه شد ما در فکرت پی وصف تو عقیم

عقل در معرفت ذات تو چون رای سقیم

سر من قابل فتراک کمند تو نبود

لاجرم در سم گلگون تو کردم تسلیم

مرغ شب گر بتواند صفت مهر منیر

ره سوی کنه کمال تو برد وهم حکیم

غمزه از جا ببرد خلق و گرنه این کار

ناید از نرگس مکحول و زابروی و سیم

تا که آن لعل سخن گوی تو آمد بحدیث

شده از گفته تو حادث اسرار قدیم

عقل در پرده عشاق ندارد راهی

پرده عصمت کبری ندرد دیو رجیم

ایشه ملک حقیقت علی ای معنی عشق

که بود عقل بخاک سر کوی تو مقیم

شاید آشفته زحب تو درآید به بهشت

داخل خلد نشد جز سگ اصحاب رقیم

شمارهٔ ۷۲۵

شکایت از خم زلفین یار چون گویم

که من ملازم چوگان موی چو گویم

مباد آنکه رسد نام تو بگوش رقیب

زاشتیاق تو دیگر سخن نمیگویم

بآن رسیده که زخم درون شود بهبود

بزن تو تیر دیگر زآن کمان ابرویم

مرا به بتکده ای برهمن مخوان دیگر

که من غلام در مهوشان بت رویم

اگر چه سلسله از آهن است قیدی نیست

که من مقید ترکان سلسله مویم

تعلقی است مرا با کمند زلفینش

که هر طرف که روم میکشد بآن سویم

مگو که از چه چو دیوانه دشت پیمائی

بجهد بادیه از شوق کعبه مپیویم

بهر دری نتوان سود روی عجز و نیاز

زخاک کوی مغان آب میخورد رویم

مگر نه این ظلماتست و شد سکندر گم

بچین زلف تو بیهوده دل چرا جویم

نسوخته دل مسلم بهندوان از چیست

بسوخت آتش آن خالهای هندویم

اگر چه چشمه خضرم برایگان بدهند

که خاک پای تو را من زرخ نمیشویم

مخوان بباغ بهشتم میار گل پیشم

که با وجود تو دیگر گلی نمی بویم

بآفتاب بگفتم که تو در آن کوی

بگفت زآینه داران طلعت اویم

اگر چه بستری از گل نهم بشام فراق

شود چو خار مغیلان بزیر پهلویم

مرا که خاک شدم ازوفا در آن سر کوی

چگونه صرصر قهرت برد از آن کویم

چه جای آن رخ و قد است چشم آشفته

چه حاجتست گل و سرو بر لب جویم

شمارهٔ ۷۲۶

ما ز ازل رند و مست و باده‌پرستیم

بر در میخانه الست بنشستیم

سبحه و زنار را کمند بریدیم

توبه و پیمانه را به هم بشکستیم

مغبچگان می به کف زمزمه گویند

مژده که ما ماه آفتاب به دستیم

سلسله زلف یار تا که کشیدیم

قید علایق ز این و آن بگسستیم

زآتش مستی بسوخت خرمن هستی

دوست به دست آمد و ز خویش برستیم

مطرب مجلش مکش نوا که خرابیم

ساقی مهوش مده شراب که مستیم

این خوشم آمد ز قدسیان که بگفتند

عرش سریریم لیک پیش تو پستیم

عاشق تو شبنم است و عشق تو خورشید

تهمت بی‌جا به ما مبند که هستیم

زلف تو آشفته را کمند جنون شد

تا که نگویند ما ز بند تو جستیم

شاهد بزم ازل خطیب سلونی

آنکه به عهد ارادتش ز الستیم

گرچه برآمد هزار دست به دستان

عهد به جز دست کردگار نبستیم

شمارهٔ ۷۲۷

تا که در حلقه زلف تو پناهی داریم

با همه سلسلهٔ ربطی و راهی داریم

بجز از مرتع حسنت نکند دل خوش جای

تا که از سبزه خط مهر و گیاهی داریم

ما همه یوسف مصرغم عشقیم و براه

جز زنخدان تو مپندار که چاهی داریم

ترک چشم تو بقلب دل عشاق چو زد

گفت این فتح زبرگشته سپاهی داریم

لشکر غمزه خوبان نکند رخنه در او

تا که در کشور دل همچو تو شاهی داریم

نگه مست تو از کعبه بدیرم افکند

این همه مرتبه از نیم نگاهی داریم

گفت از آه سر زلف من آشفته شده

تو مپندار که ما قوت آهی داریم

لاله آشفته چو من زآن خم مو دلخون است

هر دو در سینه نهان داغ سیاهی داریم

تا که خاک در کریاس علی افسر ماست

کی سر افسری و فکر کلاهی داریم

شمارهٔ ۷۲۸

چون خال هندوی تو بر آتش نشسته‌ایم

سوزان ولیک تازه و تر خوش نشسته‌ایم

برد و سلام خواند بر او جبرئیل عشق

در باغ چون خلیل و بر آتش نشسته‌ایم

رد و قبول در کف صورت نگار و ما

چو لعبتی به کاخ منقش نشسته‌ایم

عشق تو آتشی است پی امتحان و ما

اندر خلاص چون زر بی‌غش نشسته‌ایم

مست شراب رنجه ز درد سر خمار

ما از شراب عشق تو سر خوش نشسته‌ایم

قومی کنند بر سر دنیای دون نزاع

ما فارغ از نزاع و کشاکش نشسته‌ایم

آشفتگی ما چو ز سودای زلف تست

مجموع خاطریم و مشوش نشسته‌ایم

تا رایض است مهر علی چرخ رام ماست

نشکفت اگر به توسن سرکش نشسته‌ایم

ما زر نه‌ایم لیک خود از معدن زریم

پهلوی زر ناب چو مرقش نشسته‌ایم

شمارهٔ ۷۲۹

وقتی زفراق رنجه بودم

صبر دل خسته آزمودم

دیدم سر عاشقان کنی گوی

منهم بهوس سری نمودم

خوش آنکه بکار زار عشقت

چوگان تو همچو گو ربودم

از شور لب تو تلخ کامم

وانگشت بر آن نمک نسودم

کام دل خویشتن گرفتم

دشنامی از آن دهن شنودم

صد حکمت اگر بیارمت پیش

چون تو نپسندیش چه سودم

نازد بحرم اگر کبوتر

من پر بحریم تو گشودم

دیریست که عشق نقش جان است

حاشا که رود زسینه زودم

آتشکده شد فسرده و عشق

آتشکده ساخته زدودم

آشفته زخاک میکشان است

هم خاک شوم چنانکه بودم

در جلد سگان تو شدم دوش

بر رتبه خویش میفزودم

نساج غم تو بافت ما را

از مهر علیست تار و پودم

شمارهٔ ۷۳۰

بر آن سرم که بگرد وفا و مهر نگردم

که همچو ذره زمهر تو بر هوا شده گردم

طبیب عشق که گفت آخر الدواء الکی

نشد علاج و شد این داغ درد بر سر دردم

نمانده باده بکاسه نه زر بکیسه خدا را

برفت سرخی و مانده بجای چهره زردم

منه تو دیگ تمنا چو کشتی آتش سودا

که دیگ عشق نیاید بجوش زآتش سردم

بغیر دردسر و صدمه خمار ندیدم

که بود ساقی و این باده از کجاست که خوردم

بیا و پرده بگردان دمی تو مطرب مجلس

که زخم تازه کند زخمهای تار تو هر دم

هوا گرفته دل آشفته را بسان کبوتر

پرم زبام حرم تا که کشتنی گردم

خیال جستن از دام نفس و قید هوا را

کنم به همت مردان که خود نه آن مردم

شمارهٔ ۷۳۱

رفت به خشم دلبر و رحم نکرد بر دلم

وای به بخت واژگون، آه ز کار مشکلم

تا که کشید سر ز من سرو قد تو مانده‌ام

دست فسوس بر سر و پای خیال در گلم

من نه به میل خویشتن می‌دوم از قفای تو

جادوی زلف را بگو تا نکشد سلاسلم

در کف تو زمام من هودج دل مقام تو

رفته ز دست لیلی و مانده شکسته محملم

چون نرود کشان‌کشان دل به هوای طُرّه‌اش

بافته تار موی تو در رگ و در مفاصلم

چون گسلم ز زلف تو کاو شده متصل به جان

چون بتوان ز جان خود تار امید بگسلم

درد فراق را دوا تخم ز صبر کشته‌ام

تا چه ثمر همی‌دهد تخم امید باطلم

گفتم رفتی از نظر دل بنهم به دیگری

آینه‌دار عشق تو کی رود از مقابلم

پند حکیم نشنوم من که ز خویش غایبم

میل دوا نمی‌کنم من که ز درد غافلم

طالب روشناییم آه‌کشان در آشیان

برق بَرَد به روشنی راه مگر به منزلم

دوش حکیم عقل را آشفته چاره خواستم

گفت علاج عشق را با همه علم جاهلم

شمارهٔ ۷۳۲

تا چه شکوه بود از اختر نامسعودم

که به تعداد سگان در شه معدودم

گرچه بردیم بسی رنج زایام فراق

برد در کوی ایاز عاقبت محمودم

لله الحمد که در کوی مغان معتبرم

اگر از خانقه و کعبه دلا مردودم

نکنم طوف حرم رخ ننهم سوی کنشت

با تو سازم که از این هر دو توئی مقصودم

جلوه نور تو بر سجده آدم سبب است

من هم از پرتو مهرت بملک مسجودم

بی تو گر عمر خضر میدهدم معدومم

ور شوم در تو فنا در دو جهان موجودم

منت از دیده ندارم پی دیدار بتان

منکه شاهد بود از پرده دل مشهودم

تا مبادا که کند در تو اثر آتش من

سوختم از تو نهان تا که نه بینی دودم

رنگ می کی رود از جامه مرا ای زاهد

کاز ازل خرقه تن بوده شراب آلودم

بافت در کارگه عشق تو نساج مرا

از ولای تو و اولاد تو تار و پودم

بعد از این چهره نسایم بدری آشفته

که بخاک درشه جبهه طاعت سودم

شمارهٔ ۷۳۳

باگه در ملک فقر سلطانیم

جان نثاران کوی جانانیم

شیوه ما بجز خطا نبود

گر ببخشی و گر کشی آنیم

ما پناهی در این جهان خراب

جز بکوی مغان نمیدانیم

گر بمیدان عشق بارد تیر

سر نخاریم و رخ نگردانیم

صوفی آسا بوقت وجد و سماع

آستین بر دون کون افشانیم

اوستادیم اهل دانش را

در دبستان عشق نادانیم

در گلستان تو نواسنجیم

تا بدانی هزار دستانیم

تا گلی همچو او بدست آریم

روز و شب در طواف بستانیم

خم نشینیم گر فلاطون وار

لیک در سر عشق حیرانیم

گو مده آب خضر جای شراب

جای اکسیر خاک نستانم

میتوان ترک خویش آشفته

لیک ما ترک عشق نتوانیم

هر چه کردیم غیر عشق بتان

بغرامت از او پشیمانیم

عشق همسایه است با واجب

تا نگوئی اسیر امکانیم

شمارهٔ ۷۳۴

گمان مدار که من از گزند مار بنالم

مگر زعقرب جرار زلف یار بنالم

مرا که افعی زلفت به پیچ وتاب فکند

عجب مدار که گاهی ززخم مار بنالم

خمار مستیم افزوده شد زنرگس ساقی

که می کشم همه شب باده و زخمار بنالم

بتار زلف ببند و بکش بتیر نگاهم

نیم مبارز عشق ار زکار زار بنالم

مرا بهار و خزان جمله بی تو صرف فغان شد

نیم چو بلبل کز گل بهر بهار بنالم

بناله شب همه شب همدمم بمرغ شب آهنگ

اگر بحلقه آن زلف تابدار بنالم

هر آنکه دور بود از دیار خویش بنالد

خلاف من که غریبانه در دیار بنالم

خبز زخنجر مژگان نداری و خم زلفش

تو را گمان که از آن طفل نی سوار بنالم

اگر که اشتری آشفته از مهار بنالد

بیا به بین که چو بگسستیم مهار بنالم

بلا چه پنجه قوی کرد و نیست قوه دفعش

زدست او ببر دست کردگار بنالم

شمارهٔ ۷۳۵

در سلسله آرد کاش آن زلف دلاویزم

تا شور دل شیدا زآن سلسله انگیزم

حلوای لبت گفتم کی دست دهد گفتا

موران چو هجوم آرند بر لعل شکرریزم

ساقی ز درم آمد با آتش سیاله

کافتاد از آن آتش در خرقه پرهیزم

گفتم به خم زلفش برگو به چه کارستی

گفتا به مه و خورشید من غالیه میبیزم

من صعوه مسکینم تو عربده‌جو شاهین

با چون تو قوی‌بازو کو قوه که بستیزم؟

از تیزی پیکانم حاشا که حذر باشد

تا رخنه به جان کرده تیر نظر تیزم

فرهاد تو شیرینم مجنون تو لیلایم

نه در هوس شکر چون خسرو پرویزم

سرو آمده در جولان گل سر زده در بستان

برخیز و گل افشان کن ای گلبن نوخیزم

در سلسله‌ای زد چنگ هر کس به تمنائی

من هم به تولائی در زلف تو آویزم

از مهر علی مستم ساقی چه دهی ساغر

چون باده صافی هست دردش ز چه آمیزم؟

از گرمی روز حشر نبود چو مفر کس را

در سایه تو ناچار بایست که بگریزم

شمارهٔ ۷۳۶

همای عشق تو افکند سایه ی بسرم

فتاد سلطنت روزگار از نظرم

زدور مجلس مستان گشایدت دل تنگ

من این فتوح بدور فلک گمان نبرم

بس است هر چه بغم صرف گشت عمر عزیز

چو هست باده بدستم بهرزه غم نخورم

مرا بفرقت تو روز و شب بود یکسان

نه آفتاب دهد بی تو نور نه قمرم

چو شمع خلوتیان تا بصبح میسوزم

که آیدم سحر و سر بپای تو سپرم

بآن امید که عکس تو اندر او افتد

بیاد روی تو دایم در آینه نگرم

به تیغت آب حیات و منم چو مستسقی

که هر چه میکشیم من بقتل تشنه ترم

غریق عشقم و پیوسته آب میجویم

که من چو ماهی از آن آب بحر بی خبرم

مباد سر تو افشا شود بمحفل عام

بکام خلوتیان را زبان چو شمع برم

خیال زلف تو آشفته را پریشان کرد

غم زمانه مپندار زد بیکدگرم

مرا چو رشته مهر علیست حبل متین

باین امید بحشر از صراط در گذرم

شمارهٔ ۷۳۷

زلف تو تا گرفته‌ام با همه در کشاکشم

خال تو تا گزیده‌ام هندوی دل در آتشم

از نمکین لب توام بوده غذای روح و بس

گیردم آن نمک اگر من نمک دگر چشم

مستم و نیست درد سر تا به صباح محشرم

تا لب می‌پرست تو داده شراب بی‌غشم

باده نخورده چشم تو مستی اوست از کجا

و از اثرش عجب که من باده نخورده سرخوشم

تا که به پرده درون نقش نگار کرده‌ام

رشک نگارخانه شد این صحف منقشم

نی زد لاف از شکر خامه ز وصف آن دهان

گفت خجل نمی‌شوی از سخنان دلکشم

من که حدیث عشق را شرح هزار گفته‌ام

پیش لب تو غنچه‌سان بسته‌دهان و خامشم

عشق تو گفتم از سرم مرگ مگر برون برد

خاک شد استخوانم و عشق نشد فراموشم

خصم اگر چه شخ کمان کرده کمین به قصد جان

تیر ولای مرتضی هست نهان به ترکشم

گفت به زلف او دلم از چه مشوشی بگو

تا تو به حلقه‌ام دری آشفته من مشوشم

از اثر شراب تو وز رخ بی‌حجاب تو

آگهم ارچه والهم عاقلم ارچه بی‌هشم

لاف مزن ز مهر و مه کز خم طره دوتا

حلقه بگش مهر و مه کرده نگار مهوشم

شمارهٔ ۷۳۸

چه زنم لاف که اوصاف تو را میدانم

منکه اندر صفت هستی خود حیرانم

هر چه در دفتر رخسار بتان مینگرم

رقم قدرت و طغرای تو را میخوانم

لیلی اندر حی و مجنون به بیابان طلب

یار در خانه و من بیهده سرگردانم

لب تو چشمه نوش و من مسکین عطشان

گر اجابت کندم آتش دل بنشانم

گفتیم تا تو در آتش نروی ننشینم

من در آتش بنشینم که تو را بنشانم

رفت ان گلبن نوخیز چو از طرف چمن

گو بتاراج برد باد خزان بستانم

هر چه از دست تو آید بنهم بر سر چشم

سپر از دیده کنم گر بزنی پیکانم

اگر از دادن جان دست دهد جانانم

نیستم عاشق اگر بیم بود از جانم

پیر کنعان من و تو یوسف مصری بمثل

ترک دیدار پسر جان پدر نتوانم

کاروان رفت و بجا نیست زلیلی اثری

من چو مجنون بسر نقش قدم میمانم

هست تا داغ غلامی علی زیب جبین

باشد آزاده گی آشفته زاین و آنم

شمارهٔ ۷۳۹

زاهد شهر نیم تا به تو تزویر کنم

عاشقم عاشق با عشق چه تدبیر کنم

گوشمالم دهی ای عشق بتان همچون چنگ

که چو بربط همه شب ناله بم و زیر کنم

منکه دانم که کند گنج بویرانه مکان

دل ویرانه خود بهر چه تعمیر کنم

گفت ترک تو مرا ملک ستان شاید گفت

دو جهانی بیکی تجربه تسخیر کنم

چون نسیمم بکف افتد اگر آن زلف سیاه

مو بمو شرح پریشانی تقریر کنم

گفت آهم من اگر برق جهان سوز شوم

عجب است ار به دلی سنگین تأثیر کنم

شمارهٔ ۷۴۰

مکن ملامت دل کاو بخالت از ره رفت

که مرغ زیرک از این دانه اوفتد در دام

بعقل ره نبرد سوی خیمه لیلی

خوشا کسی که بدیوانگی برآرد نام

عجب مدار که خاصان زعشق تو سوزند

که همچو شمع تو بی پرده ای بمحفل عام

مریض عشق نخسبد از آن که چشمانت

بگویدش عجبا للعلیل کیف ینام

من و طواف حریم وصال تو حاشا

که ریخت بال در این راه طایر اوهام

اگر چه دفتر آشفته شد سیه چه عجب

که دود آتش عشقت برآمد از اقلام

سیاه نامه من آن زمان سپید شود

که شویمش بمی عشق ساقی ایام

امام عصر و ولی خدا و حجت حق

که بهر مصلحتش ذوالفقار شد به نیام

شمارهٔ ۷۴۱

بود چو زهر رقیب ار بیاورد شکرم

اگر تو زهر دهی نوشم و شکر نخورم

مکن دریغ زمن ای کمان ابرو تیر

که عمرهاست که من پیش غمزه ات سپرم

مرا که روز و شبان بی جمال تست یکی

به آفتاب چه حاجت بود و یا قمرم

بشست نقش دو عالم زآب دیده سرشک

ولی نرفت خیال جمالت از نظرم

درخت شادی دوران نداد بر جز غم

هم ارغم از تو بود شادیست غم نخورم

زسوز ناله بلبل خبر نبود مرا

گذر فتاد بگلزار نوبت سحرم

زخویش بیخبرم آنچنان و غرق شهود

که گاه گاه زشوقت بخویش مینگرم

مگر شود دل عطشان زلعل تو سیرآب

که ریخت چشمه خضرم بکام و تشنه ترم

اگرچه بیخبرم کرده ذوق مستی عشق

گمان مدار تو زاهد چو خویش بیخبرم

حدیثی از گل رویت بعندلیبان گفت

زبان سوسن آزاد از قفا ببرم

حجاب ما و تو این هستی است و خودبینی

خوشا دمی که من این پرده را بخود بدرم

بریده دست من آشفته دهر از همه جا

مگر که دست بدامان مرتضی ببرم

شمارهٔ ۷۴۲

شاهد عید از در آمد شد ز دل اندوه بیم

ساقی گل‌چهره کو مطرب کجایی کو ندیم

بعد از این دل مرده نتوان بود کز لطف هوا

مردگان را زنده می‌دارد از این جنبش نسیم

همره ما باش تا بنمایمت دیر مغان

زاهدا اینست رندان را صراط مستقیم

می‌زند در پرده مطرب نکته توحید را

فهم این معنی نخواهد کرد جز ذوق سلیم

عکس ساقی را به جام می همی‌بیند بصیر

آنچنان کز می کند حل معما را حکیم

ارتکاب معصیت را گرچه شد انسان عجول

نیست چندان در بر حلم خداوند حلیم

می‌کنم من در گنه اصرار کاندر روز حشر

تا توانم کرد میزانش بر عفو رحیم

هست شیطان را طمع آمرزش از عفو خدای

رحمت و انعام ایزد بس که شد عام عمیم

با وجود بسمله نبود ضرر در هیچ شبی

می بده ساقی به بسم الله الرحمن الرحیم

شمارهٔ ۷۴۳

گفتمش بسته آن طره پرچین توام

گفت هی نافه ببر آهوی مشکین توام

گفتمش دکه فروبسته عطار بشهر

گفت من تبت و تاتار تو و چین توام

گفتمش رفت گل و لاله و نسرین از باغ

گفت من باغ و گل و لاله و نسرین توام

گفتمش این شب دیجور نتابد اختر

گفت من مهر و مه و زهره و پروین توام

گفتمش جامه خونین ز چه داری تو به تن

گفت از آن است که اندر دل خونین توام

گفتمش دین و دل بردی و جان و خردم

گفت من جان و دل و عقل تو و دین توام

گفتمش من بره عشق تو چون فرهادم

گفت منهم بجهان خسرو و شیرین توام

گفتمش آیت اسلام کهن شد رحمی

گفت غم نیست که من یار نوآئین توام

گفتمش حسن تو را من همه جا وصافم

گفت منهم زکرم از پی تحسین توام

گفتمش کیستی ای مظهر رحمت برگو

گفت از بعد نبی پیر نخستین توام

علی عالی اعلا که بکریاس درش

عرش می‌گفت که من پایه زیرین توام

شمارهٔ ۷۴۴

من آن نیم که بجز بار عشق یار کشم

نیم حمول که جز بار دوست بار کشم

کناره جوی شوم من زباغ کون و مکان

مگر چو جو قد سرو تو در کنار کشم

قرار ما زال نیست غیر جان بازی

گمان مدار که من دست از این قرار کشم

نه مردیست گریزان شدن زعرصه عشق

زنی زسر بنهم بار مرد وار کشم

من و تحمل در جور مدعی حاشا

جفای مدعیان از برای یار کشم

چو دست میدهدم نشئه محبت دوست

چه حاجتست که درد سر خمار کشم

گل وصالش آشفته چون بدست افتاد

سزد بباغ اگر منتی زخار کشم

بآان امید که تازد بخاک من روزی

هزار منت از آن ترک شهسوار کشم

اگر غبار در مرتضی بیارد باد

به چشم یک دو سه میلی از آن غبار کشم

شمارهٔ ۷۴۵

هر که در میکده عشق شد امروز مقیم

نیست فردا بدلش آرزوی باغ نعیم

گر بپاداش عمل دوزخیم من چه عجب

بنشان آتش هجران که عذابیست الیم

گو شفاعت نکند مست مرا زاهد شهر

بر سر خوان لئیمان نرود مرد کریم

خوی بدرا نشود یار مگر مرد غیور

حسن را بار کشی نیست مگر عشق سلیم

گنه هر دو جهان خاص من ار شد غم نیست

که خداوند کند عفو بالطاف عمیم

بیم و امید زحقست مرا باده بیار

که مرا نیست از این خلق نه امید و نه بیم

بود آشفته هواخواه حسین شاه حجاز

که سرو جان به ره دوست نموده تسلیم

شمارهٔ ۷۴۶

چگونه از لب جانانه کام برگیرم

مگر که از سر و جان یکدو گام برگیرم

بزیر زلف مرا کام دل حوالت کرد

زکام اژدر برگو چه کام برگیرم

بهشت و حوری و غلمان گرم به پیش آرند

نه عاقلم دل اگر زآن غلام برگیرم

بهای سیم تنان نیست خرمن زر و سیم

بنقد چون دل از آن سیم خام برگیرم

اگر بطوف خرابات ره دهند مرا

دل از زیارت بیت الحرام برگیرم

رسید ساقی مهوش بدست ساغر می

بیا بگوی که دل از کدام برگیرم

هلال گوشه ابرو از آن نمود که من

زسر کسالت ماه صیام برگیرم

بجهد بر در میخانه دوش آشفته

نهاده جامه تقوی که جام برگیرم

به سایه علم مرتضی کشیدم رخت

که دل ز وحشت روز قیام برگیرم

شمارهٔ ۷۴۷

مرا چه کار بشکر لبان سیم اندام

که گر دعا کنم آید سزای او دشنام

خبر زسوز محبت شود چو پروانه

کسی که سوخت سراپای او چو شمع تمام

ملول گشت ملامتگر ار زرندی ما

تو شاد باش و میندیش از ملال ملام

شمارهٔ ۷۴۸

بندم از زلف و خط سلسله مویان زنار

تا که شایسته ات آشفته به تکفیر کنم

چیست زنار کمند خم زلف جانان

کفر بیشایبه بر عشق تو تفسیر کنم

نه ای عشق بجز دست خدا گر قدرت

بقفا گوئی همواره چه تقدیر کنم

خواستم شرح مدیحت زدبیر افلاک

گفت جف القلم آشفته چه تحریر کنم

شمارهٔ ۷۴۹

ببست غمزه شوخت بزلف دلبندم

بخویش بست و زعالم گسست پیوندم

بکشتزار درون تخم مهرت افکندم

نهال دوستی این و آن زدل کندم

مرا که خاک در دوست داده اند بنقد

اگر بهشت بیاری بها که نپسندم

مرا که هیچ نسودم لبی بر آن لب نوش

چرا بحق نمک میدهی تو سوگندم

خبر نداری از اسرار ذوق مستی عشق

به بیهده مده ای شیخ بیخبر پندم

بیوسف دگران مایلم نه چون یعقوب

که جا بسینه کند مهر روی فرزندم

مراست لذتی از چاشنی تیر نگاه

بیا بیا که بآن نشئه آرزومندم

اگر شکایتی آشفته کردم از زخمش

نیم صدیق که دعوی بخوبش میبندم

بتا زهجر لبان تو تلخ شد کامم

بیار بوسه ای از آن لب شکر خندم

برای آنکه شوم سرفراز در صف حشر

بپای دلدل حیدر چو گو سرافکندم

شمارهٔ ۷۵۰

چند همچون مرغ شب از تاب خور پنهان شوم

وقت شد تا پرفشان چون بلبل بستان شوم

تا بکی چون زاغ اندر باغ آیم با خزان

عندلیبم کن که تا زیب بهارستان شوم

تا بکی باشم سکندروار در ظلمات نفس

جرعه ای بخشا مرا تا چشمه حیوان شوم

چیستم من مشت خاکی تیره آلوده برنگ

قطره ای افشان بخاکم تا سراپاجان شوم

ذره زآن کیمیا ده تا که اکسیرم نی

تا شوم قابل که با خاک درت یکسان شوم

چون فلاطون چند جویم سر حکمت را زخم

لقمه ای بخشا از آن خوانم که تا لقمان شوم

ساقیا از آبشار معرفت رطلی بیار

تا شناسم یار و بر اغیار دست افشان شوم

پارسی گو الکن و آشفته شیرازیم

منطقم بگشا که در مدح نبی سحبان شوم

مرتضی را وصف گویم تا امام عسکری

بعد از آن مدحت‌سرای صاحب امکان شوم

شمارهٔ ۷۵۱

من عاشق بتانم و این کار می‌کنم

بر کار عاشقان ز چه انکار می‌کنم

گر عندلیب راست به گل هفته حدیث

من عمر صرف آن گل‌رخسار می‌کنم

من مرغ وحشی و به کسم هیچ انس نیست

خود را به دام عشق گرفتار می‌کنم

پروانه‌ام گریز ندارم ز روی شمع

می‌سوزم و دو دیده به دیدار می‌کنم

هرچ افتد به دست اگر سر و گر که جان

می‌گیریم و نثار ره یار می‌کنم

هرگه که تلخ می‌شودم کام از فراق

ذکر لب و دهان تو تکرار می‌کنم

عشق تو آتشی به نهان زد به جان من

بر من مگیر خرده گر اظهار می‌کنم

آشفته ما و حلقه زنار زلف دوست

بس سبحه‌ها که بر سر زنار می‌کنم

از منجنیق چرخ گر آمد هزار سنگ

جا در پناه خانه خمار می‌کنم

می‌گیرم از علی دو سه جام از شراب عشق

سرمست جا به مخزن اسرار می‌کنم

شمارهٔ ۷۵۲

مردگان را از دم عیسی حیاتی تازه بود

کم ز عیسی نیستی من عظمکی دارم رمیم

هرچه جز عشق است آشفته خطا کردم خطا

غیر مدح مرتضی استغفرالله العظیم

شمارهٔ ۷۵۳

آن ترک که غارتگر صبر است و سکونم

گو باز بیا تا که کشی پنجه بخونم

آن روز که زد طاق نهان خانه عشقت

من بار تو بر فرق نهاده چو ستونم

در اوج محبت دو سه بالی بزدم بیش

گنجشک صفت در کف شهباز زبونم

آهم شرر افکند بر افلاک سحرگاه

پنهان نتوان کرد زکس سوز درونم

چون بیندم از سلسله داران تو مجنون

بر گردن طاعت بنهد طوق جنونم

آشفته ام وعشق علی ورزم و گویم

گر عشق نورزم بجهان زاهد دونم

شمارهٔ ۷۵۴

گشتیم جهان در طلب باز نشستیم

و از کون و مکان رشته امید گسستیم

هر جا که دری بود زدیم و نگشودند

باز آمده در خانه خمار نشستیم

ما شبنم و تو مهر جهانتاب بتحقیق

در پیش تو دعوی نتوان کرد که هستیم

از شست تو هر تیر رها شد به نشان خورد

از ناوک تیر دگران سینه نخستیم

پر باده بود ساغر اغیار ببزمت

جز ما که بدورت صنما باد بدستیم

ساقی بحریفان تو بپیما می و بگذار

ما را که زشیرین لب میگون تو مستیم

در کعبه بتی آمد و بتها همه بشکست

بالله نبود کفر گر آن بت بپرستیم

آن بت که سردوش نبی بتکده اوست

دیدیم خدا را و بتان را بشکستیم

دستی که شد آشفته ات از دست خدا را

ای دست خدا جز تو بکس عهد نبستیم

بوسیدن درگاه تو گردست رسم نیست

عمری بدرشاه خراسان بنشستیم

گر رشته امید گسستیم زآفاق

از جان و دل آن رشته در این سلسله بستیم

شمارهٔ ۷۵۵

از که آوردی ای صبا پیغام

کز توام بوی جان رسد بمشام

غمزه کافرش مسلمان شد

یا بود باز رهزن اسلام

ترک او کرده ترک خون خوردن

یا همان هست مست و خون آشام

طره او بقصد طراری است

یا که برچیده است از ره دام

چیست احوال چشم بیمارش

که بدوران اوست خواب حرام

حال هندوی خال او چونست

که بر آتش نشسته خوش بدوام

گر زچشم و لبش حدیث کنی

نقل و می هست شکر و بادام

لب او هیچ نام ما بردی

خواه باشد دعا و یا دشنام

مشتری بر شکر فراوان داشت

یا گرفته مگس زشور آرام

آمده وقت پرسش خاصان

یا هنوزش بود هجوم عوام

ابروانش هنوز خونریز است

یا که کرده است تیغ را به نیام

زلفش از راه غیر دام گرفت

کاید آشفته و رسد بمقام

بازگو از منش زراه نیاز

بازگو از منش بعجز تمام

ای زعشق تو مرد و زن رسوا

وی زسودای تو جهان بدنام

اگرت میل جویبار صفاست

باز در گلشن وفا بخرام

شوقت ارکاست از هوسناکان

عشق ما هست همچنان بدوام

من و ناکامی بلای فراق

توسن عقل را بریده لجام

گر تو را از شکاما عار است

دل وحشی بکس نگردد رام

یا دل خسته باز پس بفرست

یا بیا و السلام و نامه تمام

و گر این دو نمیکنی ناچار

شکوه آرم زتو به میر کرام

کار فرمای آسمان و زمین

علی عالی آن امام همام

شمارهٔ ۷۵۶

ای آفت دین و خصم اسلام

ای فتنه دهر و شور ایام

ای رهزن پارسا و زاهد

ای صوفی شهر از تو بدنام

گفتی که بکوی من وطن کن

شاید بسگان من شوی رام

تا پوست و استخوانیم بود

کردند از او نهار یا شام

اکنون که زهستی اوفتادم

رانند مرا زهر در و بام

من ماندم و دل که صید وحشی است

با هیچکسی نمیشود رام

تو سر خوش و با رقیب در بزم

گه بوسه دهی و گه کشی جام

یا مرغ اسیر خودرها کن

یا زود بکش که گیرد آرام

از آتش ما خبر ندارد

مشنو تو حدیث زاهد خام

آشفته زوصل روی خوبان

خواهی که بری تمتع و کام

پرواز کن از دیار شیراز

بر طوف در نجف کن اقدام

ورنه بنشین و از خم دل

چون من قدحی زخون بیاشام

شمارهٔ ۷۵۷

چگونه چشمه خورشید را بخاک بپوشم

چو هست آتش عشقم بجان چگونه نجوشم

جنان نظاره ساقی ببرد دوش زهوشم

که ره نیافت زمستی بگوش بانگ سروشم

بکشف راز چو غماز گشت مردم چشم

حدیث عشق زمردم بگو چگونه بپوشم

بوصل آن بر دوشم بگیر دست من ایزلف

که بارهای گران عشق تو نهاده بدوشم

میان تهیست دهل نالد ار زصدمه چوگان

گرم تو گوش بمالی چو چنگ من نخروشم

چگونه جای بگوشم کند نصیحت مردم

که کرده حلقه زلفت هزار حلقه بگوشم

اسیر پای ببندم رها مکن زکمندم

غلام حلقه بگوشم بیا بکس نفروشم

حدیث نسیه زاهد مخوان نه مرد رهم من

بنقد از کف ساقی اگر شراب بنوشم

بجای خاک در تو بهشت عدن نگیرم

مگو تو پند که با بند پند کس نه نیوشم

بدرگه علی آشفته شد ززمره خدام

بقد وسع قبولم اگر کنند بکوشم

شمارهٔ ۷۵۸

گلعذاران گلستانی داشتم

بلبلان من هم فغانی داشتم

برق میآید بطوف بوستان

کاش منهم آشیانی داشتم

وصف میکردیم هر یک از گلی

از هزاران هم زبانی داشتم

بی سبب پیرم مبین ای باغبان

در چمن نخل جوانی داشتم

گر براه مصر بودم در طلب

یوسفی در کاروانی داشتم

ناله گر میکردم از ناسور دل

طره عنبر فشانی داشتم

میزدم گر لاف مردی در مصاف

زابرویش تیر و کمانی داشتم

داشت از راز نهان من خبر

چون صبا تا راز دانی داشتم

شب بخلوت پیش شمع انجمن

گفتم ار راز نهانی داشتم

تا که زد مهر خموشی بر لبم

دوستان منهم زبانی داشتم

گر عنان گیرم زترکی کج کلاه

کج کله چابک عنانی داشتم

گاه بودم در وصال و گه بهجر

هم بهار و هم خزانی داشتم

گر روان میشد زچشمم جوی خون

جلوه سرو روانی داشتم

شمارهٔ ۷۵۹

چندانکه وفا کردم و اظهار ارادت

جز جور و جفا زآن بت طناز ندیدم

آشفته نهفتم بدرون گنج غم عشق

جز سینه کسی محرم این راز ندیدم

مطرب زعنایت ره این پرده بگردان

زیرا که ره راست از این ساز ندیدم

درد دل سودا زده با آل عبا گو

کز خلق جز این سلسله اعجاز ندیدم

شمارهٔ ۷۶۰

وقت کاخ است همان به که بصحرا نرویم

می گلرنگ کشیم و بتماشا نرویم

لاله می یار گل و مطرب خوشخوان بلبل

ما که داریم چنین عیش مهنا نرویم

ترک یغمائی ما سفره به یغها گسترد

پی ترکان بسوی خلّخ و یغما نرویم

لیک از پارس رود موکب فیروز به ری

جان نثاران همه رفتند چه سان ما نرویم

سایه وار از پی اعلام ظفر باید رفت

تا چو خورشید بهر در بتمنا نرویم

ساخت بایست بسختی ره و سردی دی

رنج احباب برویم و سوی اعدا نرویم

گر بجلد سگ لیلی نروم چون مجنون

سوی دیگر حشم از خیمه لیلا نرویم

حاجیان خار ره کعبه حریر انگارند

خار این ره بخریم و پی دیبا نرویم

خضر چون راه نما شد چه خطر از ظلمات

ناخدا نوح بود از چه بدریا نرویم

بت ساده بط باده گل آتش نی و چنگ

بگذاریم و بگلگشت و بصحرا نرویم

شکر است آن لب شیرین و نه کم از مگسم

آستین گو مفشانند کز آنجا نرویم

خسروا شخص تو روح و بمثل ما همه جسم

خود بفرما برویم از در تو یا نرویم

مگس کوی تو را خاصیت فر هماست

ما پی سایه بسر منزل عنقا نرویم

زلف دلدار بافسانه اغیار مهل

همچو آشفته دگر بر سر سودا نرویم

بعد سلطان نپذیریم زجز تو فرمان

جز علی بر در یار ار بتولا نرویم

شمارهٔ ۷۶۱

ما ساک کوی می فروشیم

وز باده کشان درد نوشیم

بی ساقی و باده در سماعیم

بی مطرب و چنگ در خروشیم

لبریز چو ساغریم از راز

سربسته چو خم ولی بجوشیم

بر چهره ساقیان همه چشم

بر گفته مطربان چو گوشیم

برخیز که خرقه در خرابات

مستانه بجرعه ای فروشیم

شاید زلبت رسد پیامی

جان بر کف و گوش در سروشیم

مدهوش شراب ناب عشقیم

سر تا پا تمام هوشیم

آشفته و خانه داده بر باد

ما عاشق خان و مان بدوشیم

تا مدح علیست ورد جانم

از مدحت دیگران خموشیم

شمارهٔ ۷۶۲

بسکه مستغرق سودای تو بی خویشتنم

پا زسر فرق نمیدانم و جان را زتنم

همه جا لیلی و اما نشناسم که توئی

همه مجنون تو ببینی و نپرسی که منم

بده آن تیشه فرهاد کش عشق که من

ریشه عقل از این مزرع سودا بکنم

کو نهنگی که بدم در کشدم چون یونس

چند چون کرم بر این پیله هستی بتنم

از عقیق لب شیطان صفتان خونشد دل

بوی رحمان مگر آرند زسمت یمنم

تا نه بینم بجز از پرتو جانان درمی

بده ایساقی از آن جام اویس قرنم

مگر دیده کنی روشن ای نور علی

یوسف مهر تو چون هست به بیت الحزنم

تا شوم مست از آن باده و سرخوش بسماع

بجهان دست برافشانم و پائی بزنم

مرغ شیدائی و آشفته سودائی عشق

حلقه زلف پریشان بتان شد وطنم

دوزخی زآتش هجرت بدل خسته نهان

آه از این آتش پنهان که بسوزد کفنم

شمارهٔ ۷۶۳

گفتم که بمی آتش عشقت بنشانم

غافل که زآتش تف آتش ننشانم

هر شب زخم گیسوی تو نافه بچینم

هر روز ززلفین تو عنبر بفشانم

ایعشق بچوگان زن این گوی دلم را

تا اسب هوس از سر میدان بجهانم

من صعوه و زلفین کجت چنگل شاهین

حاشا که از این دام بریدن بتوانم

جویای توام کوی بکوی خانه بخانه

هر شب که بخون این دل مسکین بکشانم

تا ناوک آهم نخورد بر جگر غیر

من کام از آن لعل جگرگون نستانم

سودائی و آشفته آن زلف نژندم

دل را نکنم چاره که از قید رهانم

هر کس که دلی داشت بدلدار سپرده است

من گمشده دلرا زکه یارب بستانم

نه دل بکفم آمد ونه دامن دلدار

این سر عجب جز بدرشاه نخوانم

سر دفتر عشاق ازل محرم اسرار

حیدر که جز او شاه بآفاق ندانم

شمارهٔ ۷۶۴

آیا که داده فتوی بر بی گناهیم

کز خون من گذشته ترک سپاهیم

من خود دهم بفتویخونم تو را سند

گر وحشتت بدل بود از دادخواهیم

خونم چو ریختی سرانگشت خود بشوی

تا ناخن خضاب تو ندهد گواهیم

از چه مرا به بند نبندی که وحشیم

از چه مرا بشست نگیری که ماهیم

من برندارم از سر کوی تو سر به تیغ

بر سر اگر نهی کله پادشاهیم

مغرور ابروی چو کمانی و بی خبر

از تیر آه نیم شب و صبحگاهیم

آشفته بود بلبل باغت بگوز چیست

ای گل خدای را که چنین خار خواهیم

من میگریزم از تو بخاک در نجف

باشد مکان به سایه لطف الهیم

شمارهٔ ۷۶۵

خواستم حرف عشق ننگارم

شورش آن لم یکن نبنگارم

مطربم باز پرده ای بنواخت

که بیفکند پرده از کارم

چند ناخن زنی بتار طرب

دل سودا زده میازارم

ناله نای را چو بشنیدم

برق زد ناله شرر بارم

از حجابات نیلگون خیمه

وقت آن شد که پرده بردارم

باز منصوروار از حرفی

شوقت آورد بر سر دارم

شور و سودای یوسفی امشب

میکشاند بشهر و بازارم

تار زلفت بدست غیر افتاد

وه که بگسست پود و هم تارم

من همه شب بیار همراهم

گو بدانند یار اغیارم

خم شده قامتم زبار فراق

چند بر دوش مینهی بارم

زین همه ناله و فغان ترسم

که خزان ره برد بگلزارم

چون یهودان بروز عید مطر

از سحاب غم تو خونبارم

رحمتی کن بمن تو ای گل نو

کز جفای رقیب تو خارم

خواستم روشنائی قمرت

میگزد عقربان جرارم

قصه گویم زمویش آشفته

عقل و دین بهر جمع نگذارم

شمارهٔ ۷۶۶

زآن سرو زلف نافه بگشایم

گو بخوانند خلق عطارم

مدح مولا نیاید از درویش

سگ خود ای علی تو بشمارم

شهسوارا نه من شهید توام

روزی آخر زخاک بردارم

جز عشق شررخیز زآغاز ندیدم

میسوختم و موقع ابراز ندیدم

رازی که همه عمر دل از دیده نهان کرد

ای دیده تو گفتی چو تو غماز ندیدم

یک انجمن از روشنی شمع بعیشند

پروانه برو جز تو بپرواز ندیدم

گلچین پی یغما و حریفان بتماشا

با گل بجز از بلبل دمساز ندیدم

در حشر شهیدان تو گلگون کفنانند

یک قوم چو این طایفه ممتاز ندیدم

هر جا که دری بود زدم خانه امید

یک در بجز از دیر مغان باز ندیدم

گشتم همه اطراف گلستان زسردرد

جز بلبل شوریده همه آواز ندیدم

هر کس سفری کرد بمنزل رود ایدل

رفتی تو من آمدنت باز ندیدم

عمرم همه شد صرف وفاداری خوبان

یک اهل وفا در همه شیراز ندیدم

نام آشفته ببر باری بگو

طوطی شکر فشانی داشتم

گر گنه کردم بسی ایشیخ شهر

چون نجف دارالامانی داشتم

شمارهٔ ۷۶۷

مجالی نیست کز شور رقیبان با تو پیوندم

همان بهتر که از کوی تو امشب رخت بربندم

ز شب تا صبح می‌پختم خیال آن لب میگون

نمک بر زخم‌های پرده دل می‌پراکندم

نه آزادم کنی نه می‌کشی نه دانه می‌ریزی

عبث خود را به دام چون تو صیادی برافکندم

رفیق حجره و گرمابه و صحرای اغیاری

نمی‌دانم به چه لطف از تو ای بی‌رحم خرسندم

ز خون مدعی رنگین مکن ناخن نگارینا

که من بر پنجه سیمین تو این ننگ نپْسندم

مرا هم بود نخلی بارور در گلشن خاطر

به امید تو ای رعنا نهال از بیخ برکندم

غرور حسن نگذارد که حال چون منی پرسی

ولی روزی شوی جویا و خواهی باز آرندم

به ملک حسن چون آرد شبیخون لشکر خطت

شود چشمان بیمار تو جویا و نبینندم

بسم از این هوسناکی برو آشفته عاشق شو

که اندر حلقه عشاق سر دفتر شمارندم

ز عشق مرتضی کن پر سراپای وجود ای دل

که همچون نی نوای عشق باز آید ز هر بندم

شمارهٔ ۷۶۸

حاشا که بجز تو بخیال دگرستم

در کعبه و بتخانه اگر مینگرستم

تا هندوی خال تو بر آتشکده روست

نشگفت که هندو شوم آتش بپرستم

دم میزنم از زندگی و کشته عشقم

من غرق تو گشتم زخودی کی خبرستم

با کفر سر زلف تو زاسلام بریدم

با بستگی عشق تو از عقل برستم

دارد دل سودا زده با زلف تو پیغام

جز آه سحرگاه ندانم که فرستم

بشکستی اگر توبه و گر جام و گر عهد

گر سر برود بر سر پیمان درستم

ابرم من آشفته و او غنچه بستان

خندان شود آن لحظه که من خون بگرستم

در پرده دل گشت عیان طلعت لیلا

مجنون شدم و سلسله عقل گسستم

برخواسته ام گرد صفت از سر کونین

تا خاک شده بر در حیدر بنشستم

شمارهٔ ۷۶۹

تو مگو که ناسزا بود خدایت ار بگفتم

تو بتی و من برهمن سزد ار بسجده افتم

منم آه آن گل زرد ببوستان صنعت

تو چنین بپروریدی نه بخویشتن شکفتم

بدل آتشم نهان بود و چو شمع شعله ای زد

بفکنده پرده از راز که بارها نهفتم

بهوای آنکه آئی تو بخلوت درونم

همه پای تا بسر جان زغبار تن برفتم

بخیال لعل نوشت که رقیب قوت جان کرد

همه شب زنوک مژگان در آبدار سفتم

تو که شیر کردگاری سگ خود مران خدا را

سر خود نهاده بر دست بدرگهت بخفتم

سخنی بجذبه آشفته مگو که کس نگیرد

چو به خویش آمدی باز بگو که من نگفتم

شمارهٔ ۷۷۰

من که نتوانم هوس را پای در دامن کشم

کی توانم عشق را دستی به پیرامن کشم

گر عروسان چمن پیشت به خوبی دم زنند

از قفا بیرون زبان هرزه سوسن کشم

تا مسم را زر کند اکسیر سازی در کجاست

روی آنم نیست تا خود منت از آهن کشم

من جم بی‌خاتمم بر مسند اقلیم فقر

خجلت از بی‌خاتمی باید ز اهریمن کشم

عشقم اندر سینه و دل تابع نفس هوا

دوستم هم‌کاسه و من باده با دشمن کشم

چشم شاهدباز و دل شد مبتلای این و آن

نفس در عصیان و فردا این غرامت من کشم

رحمتی ای عشق تا کی من برم منت ز عقل

آخر ای جان همتی تا چند بار تن کشم

جلوه‌ای ای یوسف مصری که شد چشمم سفید

چند باید انتظار بوی پیراهن کشم

از سر آشفته به گردن منتی باشد مرا

تا به زیر ...مهر مرتضی گردن کشم

شمارهٔ ۷۷۱

زد هجر بصبح وصال فالم

خور داد نشان از آن جمالم

خورشید اگر بخانه باشد

اختر چه غم است ازو بالم

سودای جمال آن پری روی

هم خواب ببرد و هم خیالم

هر روز زفرقت تو سالی است

چون است فراق تو بسالم

عناب لبت ببزم بوسید

خون خورد زعذر بدسگالم

مستقبل و ماضیم چه پرسی

بر وصل کنون خوش است حالم

زآئینه زدود آب می رنگ

شادی برهاند از ملالم

گر شکوه ای از فراق او رفت

الحمد که شاهد وصالم

سیراب شدم زلعل نوشش

ای خضر چه میدهی زلالم

بر درد دل احتمال درمان

گفتند و نبود احتمالم

الا که بگیرم آن سر زلف

در شام فراق بر تو نالم

آشفته سگ در علی شو

تا فخر کنی به اهل عالم

شمارهٔ ۷۷۲

حاشا که توانم گفت آن راز که من دانم

کاتش فکند چون شمع اندر لب و دندانم

شب بر سر بالینم گر صبح صفت آئی

چون شمع سحرگاهی سر در رهت افشانم

گر چهره برافروزی هستی مرا سوزی

من شبنم و تو خورشید حاشا که بجا مانم

گر میکشیم در نار ور میدهیم جنت

من بندیم و بنده سر در خط فرمانم

من وامق و تو عذرا عذر دگران برنه

مجنون تو لیلایم عشق تو بیابانم

در بند تو محبوسم با جور تو مأنوسم

در ذکر تو مدهوشم و زنام تو حیرانم

ای مهر توام در گل وی جای توام در دل

از خویش گریزم هست اما زتو نتوانم

بردار زره خرمن ای کشته باغ حسن

روزی که زند شعله این آتش پنهانم

مجموع دلی بودم آشفته شدم واله

سودای سر زلفی کرده است پریشانم

از شمع چه میگوئی پروانه چه میجوئی

تو خوبتر از اینی من سوخته تر زآنم

شمارهٔ ۷۷۳

ساقی بیار بوسم کز می خمار دارم

وز بحر هستی امشب میل کنار دارم

ناصح مده تو پندم کز عشق ناگزیرم

مستم بکن تو ساقی کز عقل عار دارم

در آینه شهودم کی یار رخ نماید

تا من زگرد هستی بر رو غبار دارم

تا شد زدست بیرون دامان آن نگارین

عارض زخون دیده دایم نگار دارم

گر بر سرم ببارد سنگ جفا رقیبت

چون آسیای زیرین پای استوار دارم

چوگان طره ات را گوئی زسر بسازم

گوهر زبحر چشمت بهر نثار دارم

آشفته شد جهانی زین گفته پریشان

آشفته تا که سودا با زلف یار دارم

گفتم که از سگانت بشمارم از عنایت

گفتا که چون تو در خیل من صد هزار دارم

ساقی بزم وحدت شاهنشه ولایت

کز بندگیش از جم در دهر عار دارم

شمارهٔ ۷۷۴

ای مظهر جان‌آفرین جانی تو از سر تا قدم

هر جا و جودی شد عیان پیش وجودت شد عدم

ای آسمانت آستان گرد رهت کون و مکان

بر لوح کن بی‌امر تو کی کار فرماید قلم

گفتم به نخلی ماند او کز لب رطب افشاند او

کی نخل می‌آرد رطب ای باغبان سر تا قدم

پرده ز عارض باز کن قتل جهان آغاز کن

بر مهر و بر مه ناز کن تو شاه مهر و مه خدم

لا تقتلوا صید الحرم گفته نبی محترم

تقصیر نبود لاجرم صیدار کشد صاحب حرم

او قصد اگر زحمت کند عاشق از او راحت کند

دشمن اگر رحمت کند بر دوستان باشد ستم

کم کن جرس این ولوله لیلی است چون در قافله

گر طی کند صد مرحله بر ساربانانش چه غم

از زلف عقده بر گسل بر دست اغیارش مهل

آشفته را بر جان و دل مپسند جانا این ستم

ای نور طور از نار تو عرش برین بازار تو

از آینهٔ رخسار تو پیداست انوار قدم

تو شمع بزم وحدتی محفل‌فروز کثرتی

الحق مقام حیرتی ای حیدر صاحب کرم

شمارهٔ ۷۷۵

گفته بودی که ز کویت به ملامت بروم

دل بر تست کجا من به سلامت بروم

من به میخانه زدم خرقه سالوس به آب

رندم ای شیخ نگویی به ملامت بروم

مدتی زیسته‌ام دور ز جانان به وطن

گر به غربت بدهم جان به غرامت بروم

بی‌سؤالم در جنت بگشایند به قبر

با ولایش چو به صحرای قیامت بروم

مردگان زنده کنم چون ببرندم به لحد

می‌برم نام علی تا به کرامت بروم

از نجف تا به گلستان بهشتم خوانند

من آشفته از آن در به ندامت بروم

می‌روم داغ غلامی تو دارم به جبین

در صف حشر به این داغ و علامت بروم

شمارهٔ ۷۷۶

نه توبه زاهد پیمانه بد که بشکستم

نه عهد با تو که پیمان به میْ‌کشان بستم

اگرچه رشته جان بافته به مهر جهان

بریدم از همه عالم به دوست پیوستم

غبار گشتم و افتادم از پی محمل

گمان مدار که یک لحظه بی‌تو بنشستم

شدم به بتکده و سجده بر صنم بردم

گسسته سبحه و زنار بر میان بستم

چگونه دست به داور برم به خون‌خواهی

اگر که دامنت افتد به حشر در دستم

برو تو زاهد و منعم مکن ز باده‌پرستی

که من شفیع گنه‌پیشگان به روز الستم

علی ولی خدا آن پناه آشفته

که از طفیلش دعوی کنم که من هستم

شمارهٔ ۷۷۷

منصور صفت سر بسردار بدیدیم

گفتیم سخن حق و بمطلب برسیدیم

شور تو پری از دل دیوانه نیفتاد

هر چند بر او حرز یمانی بدمیدیم

مجنون بفغان بود پی محمل لیلی

نه بانگ جرس بود که در دشت شنیدیم

خضر خط سبز تو بر او راه نمون شد

آن چشمه که اندر ظلماتش طلبیدیم

جز داغ ندیدیم از این لاله خودروی

جز خار از این نخل محبت نچشیدیم

حاشا که زنم شکوه ای از خار مغیلان

هر چند بسر بود ره کعبه بریدیم

لعل لب دلدار گزیدند رقیبان

چندانکه سر انگشت بحسرت بگزیدیم

دادیم بچین سر زلفت دل شیدا

در چنگل شاهین چو کبوتر بطپیدیم

المنة لله که زجان دست بشستیم

پروازکنان از قفس تن برهیدیم

گو نوبتی امشب بزند کوس بشارت

کان پرده که بدحاجب دیدار دریدیم

آشفته سحابی بر خورشید ولایت

جز پرتو خورشید بگو هیچ ندیدیم

شمارهٔ ۷۷۸

این می که داد کز او سر بی خمار دارم

بحرش کجا کزین موج در در کنار دارم

زنار برگسستم زاسلام توبه کردم

ننگ است بت پرستی از سبحه عار دارم

تن خاک راه او شد اریار دید و بگذشت

دامن کشید وگفتا در ره غبار دارم

نقش نگار بتها از بتکده بشوئید

زیرا که من خلیلم نقش و نگار دارم

در بوستان عشقت جنباندم اگر باد

چون سرو در ارادت پای استوار دارم

یاقوت و لعل و مرجان ریزم زدیده هر شب

دامان پر از جواهر بهر نثار دارم

آشفته ام نه عاقل بگسستم ار سلاسل

دیوانه ام مخوانید سودای یار دارم

جز لن ترانیت نیست موسی بطور سینا

چون طور تو بسینه من صد هزار دارم

شمارهٔ ۷۷۹

یارب که دهد آب باین تخم که کشتیم

دست که دهد تاب باین رشته که رشتیم

حنظل ندهد شکر و شوره ندهد گل

تا خود چه دهد بار از این خار که کشتیم

بر دست خداوند بود محو و هم اثبات

ما غیر گنه هیچ بدفتر ننوشتیم

گر نفس نکشتیم زشهوت عجبی نیست

خود در طلب نفس ستمکاره بکشتیم

بگذار مرا با مغ و مغ زاده تو زاهد

ما از سر حوران بهشت تو گذشتیم

دست از لی خاک من از عشق سرشته است

ما خود گل خود را بازل بر نه سرشتیم

لیلی بدرون دل ما بیهده پویان

سودا زده مجنون صفت آواره دشتیم

از صبح ازل خواب همی کرد در این مهد

عمر آمده و رفته و بیدار نگشتیم

بودم چو مگس دست بسر از سر حسرت

تا دامن مقصود خود از دست نهشتیم

طوفان بود این وسوسه و ما چو حبابیم

دریا بود این مرحله و ما و تو خشتیم

شمشیر صفت پیش گرفتیم کجی را

همچون سپر آئینه ولی در پس پشتیم

آشفته مگر دست بگیرند نکویان

ورنه طمع از نیک بریدیم که زشتیم

ما بر در حیدر بنشینیم بامید

با دوزخیان گوی که دربان بهشتیم

شمارهٔ ۷۸۰

بباغ عشق بجز میوه فراق ندیدم

زجان گذشته و جانانه را بوصل رسیدم

زدل گذشتم و پیمان دلبران نشکستم

زجان بریدم و از عهد دوستی نبریدم

بترک دوستیم دشمنان اگر چه بگفتند

بجان دوست که افسوس دشمنان نشنیدم

گسستم از دو جهان و بزلف یار ببستم

فروختم دل و دین عشق او بجان خریدم

ببوی دانه خالت ببند عشق بماندم

زدام عقل زوحشت چو آهوان برمیدم

کمان کشیده نگاه تو تا از آن خم ابرو

هزار تیر بجان خورده روی در نکشیدم

هزار سال بکویش نشسته گفت کدامی

هزار ره بسرم پا نهاد و گفت ندیدم

نبود آن خم چوگان زلف بر سر رحمت

مگو چو گوی و بسر در ره طلب ندویدم

زتلخ کامی عقلم خمار برد سحرگه

زلعل ساقی مجلس شراب عشق چشیدم

بجای کوی مغان شیخ شهر از سر رأفت

بهشت عدن بمن عرضه کرد و برنگزیدم

کدام کوی مغان آستان شاه ولایت

که کرده کوثرش آسوده از شراب نبیدم

کبوتر حرم مرتضی است آشفته

که جز به گرد در و بام کعبه‌اش نپریدم

شمارهٔ ۷۸۱

آن لب شیرین چو جام بوسیدم و باز آمدم

تنگ شکر بسته و از هند و اهواز آمدم

بی‌حضور دوست عاشق چون زید در بوستان

در بهشتم خواند زاهد رفتم و باز آمدم

بال و پر بشکسته بودم لیکن از رخنه قفس

گلستانی دیدم و لابد به پرواز آمدم

تاختی زد از مژه بر پرده دل شاهدی

لاجرم چون چنگ در مجلس به آواز آمدم

بی‌سماع چنگ و باده مست و می‌رقصم ز وجد

بی‌تو ای مطرب به ساز و نی نوا ساز آمدم

نام تو بردم به محفل سوختم خود را چو شمع

تا چرا در راز عشق دوست غماز آمدم

تار گیسو و بناگوش تو دارم زیبدم

گویم ار موسی صفت از بهر اعجاز آمدم

همچو منصورم بدار امتحان کردی و من

در میان کشتگان تو سرافراز آمدم

با سر زلفت چو بد آشفته همزاد از ازل

با پریشانی از آن همدوش از آغاز آمدم

ای امام هشتمین نشناخته پا را ز سر

تا ببوسم درگهت از ملک شیراز آمدم

شمارهٔ ۷۸۲

بروزگار اگر کار اختیار کنم

بغیر عشق چه کاری بروزگار کنم

بباغ عشق خزان و بهار یکرنگ است

نه بلبلم که بگل ناله در بهار کنم

بخمرخانه خمار جز خمار نبود

بده صبوحی تا رفع این خمار کنم

از آن شراب مرا مست کن تو ایساقی

که مست اوفتم و عیب هوشیار کنم

باوج خویش مبال ای حصار چرخ که شب

به تیر آه تو را رخنه در حصار کنم

هزار سر بتن ار باشدم چو گو یکدم

نثار مقدم آن ترک شهسوار کنم

نماز و روزه اگر غیر گویدم نکنم

ولیک ترک دل و دین بحکم یار کنم

چه حاجتست بباغ و بهار و لاله که من

زرنگ اشک به هر دشت مرغزار کنم

چنین که دامن گل را غرور حسن گرفت

در او اثر نکند ناله گر هزار کنم

اگرچه زلف تو ماراست من هم آن مرغم

که آشیان بطلب در دهان مار کنم

مگو که دین و دلت بردم از دغل بازی

حریف عشقم و دانسته این قمار کنم

براه آخرت ایدل جهان شکسته پلیست

باین شکسته پل آخر چه اعتبار کنم

بغیر ننگ تو را نام چیست آشفته

مگر بمدحت شیر حق افتخار کنم

گنه اگر چه برون است از شمار مرا

نیم محب تو گر بیمی از شمار کنم

شمارهٔ ۷۸۳

مه روزه است بیا ساز ریا برگیریم

گوشه مسجد و سجاد و منبر گیریم

یازده ماه دیگر معتکف دیر شدیم

جای در کعبه در این ماه بکیفر گیریم

جام بگذار و سبو ترک صبوحی برگو

با لب خشکی لبی از لب ساغر گیریم

پند واعظ شنویم و سوی زاهد گرویم

عوض بربط و دف سبحه و دفتر گیریم

جامه اسپید و عصا بر کف و دستار بسر

سبحه در مشت و بلب ذکر مکرر گیریم

مصحفی هیکل و آئیم بصف بهر نماز

بگذاریم ادا نافله از سر گیریم

ذکر تهلیلی و تکبیر و مکبر شنویم

گوش از بانگ نی و بربط و مزمر گیریم

گرچه این جمله اعمال ریا آلود است

همه ریزیم در آب و ره دیگر گیریم

دست بر دامن حیدر بزنیم از سر صدق

جام فردا زکف ساقی کوثر گیریم

روی از مسجد و میخانه مپیچ آشفته

تا مراد دو جهان را هم از این در گیریم

شمارهٔ ۷۸۴

بزنی اگر به تیرم نظر از تو برنگیرم

منم آن مریض مجنون که دوا نمی‌پذیرم

همه شب خیال زلفت به ضمیر ماست مضمر

چه عجب که ضیمران زار شود همه ضمیرم

چه نهی به پای بندم چه گره زنی کمندم

که گریز پا ز بستان و ز دام ناگزیرم

بهل این حدیث یک سو منما بر آینه رو

که خوری به خویش سوگند که فرد و بی‌نظیرم

به جهنمم چه با تو همه شب غنوده‌ام خوش

به بهشتم ارچه بی‌تو به فلک رسد نفیرم

چه کنی تو گنج و گوهر که گدا نمی‌نوازی

که تو اصل کیمیا و من ره‌نشین فقیرم

به هوای مشک‌مویی دل ما و های و هویی

نفسی خوش است امشب چو شمیمهٔ عبیرم

نه به مرگ و قتل آشفته ز دامنت کشد دست

چو شهید عشق گشتم به خدا که من نمیرم

شمارهٔ ۷۸۵

با همه کثرت چه شد تا دم زتنهائی زدم

یا باین زشتی چرا من لاف زیبائی زدم

کنده ام با کز لک توحید چون چشم دوبین

با همه کثرت از آن نوبت زیکتائی زدم

عشق بر یأجوج عقلم چون سکندر سد به بست

پشت پا بر طارم این کاخ مینائی زدم

پنبه بودم رشته گشتم در کف نساج صنع

حلقه ها بر حلق عجب و کبر و خورائی زدم

رام گشته توسن عقلم چو رایض گشت عشق

خوش بپای نفس پا بند شکیبائی زدم

شد فلاطون خم نشین و بحر حکمت شد دلش

من ببحرمی فتادم لاف دانائی زدم

گوهر حب علی پروده ام تا در صدف

طعنها بر لؤلؤ لالای دریائی زدم

مرتع رعنا غزالانست دشت خاطرم

لاجرم از فخر گاهی دم زرعنائی زدم

بر کبوترهای بام کعبه دارم فخر از آنک

چرخها بر آستان قرب مولائی زدم

سینه ام آشفته آمد غیرت سینای طور

تا که بر دل آتش از این عشق سودائی زدم

شمارهٔ ۷۸۶

غباری گردم و روزی بدامان تو بنشینم

شوم آئینه و بر کام دل روی ترا بینم

شوم ابریشم و در جامه ات خود را کنم پنهان

که افتد اتفاق بوسه بر آن دست سیمینم

من آن فرهادم و یکدل هوس پیشه نیم خسرو

نه سودای شکر دارم که خوش در خواب شیرینم

مگو بی دین بود عاشق نیم این طعن را لایق

که شد محراب و میخانه بود عشق بتان دینم

مناز ای آسمان بر ماه و پروینت که بی آن مه

به هر شب اوفتد از چشم تر صد عقد پروینم

سری از تن برآوردم چو گو چندین قفا خوردم

کنون بی سرهمی آیم ببخش ایشه که مسکینم

شب رحلت ببالین گر کسی را شمع افروزند

به آن امید میمیرم که باشی شمع بالینم

اگر چه بلبلم گل را بهنگام نواخوانی

بتیمارم چو ناید گل چو بوتیمار بنشینم

مبادا تا گلی بینم بگلزار جهان جز تو

بگرد چشم هر شب از مژه خاشاک میچینم

چو سفتم گوهر مدح علی با خامه آشفته

سزد گر میر بزم امشب گشاید لب به تحسینم

شمارهٔ ۷۸۷

دوش بی شمع جمالت بزم عیش افروختم

عود وش از یاد زلفینت بر آتش سوختم

چون صدف دیده بدامان ریخت در شام فراق

آن گهرهائی که از خون جگر اندوختم

جز فغان و سوختن اندر طریق عاشقی

بلبل و پروانه را من شیوه ها آموختم

دوش همچون شیخ صنعان بر در دیر از وفا

دین و دل در عشق آن ترسا بچه بفروختم

جامهای عاریت آشفته افکندم بزیر

تا که بر تن کسوت مهر علی را دوختم

شمارهٔ ۷۸۸

به کام دل شبی گر بوسی از لعل تو بستانم

اگرچه یک جهان جان باشدم دامن برافشانم

اگرچه در همه عمرم به پیش ای دوست ننشینی

ولی من گر همه جانست بر جای تو ننشانم

کنم هرشب به دل پیمان که توبه بشکنم دیگر

سحرگه بر سر پیمانه خواهد رفت پیمانم

نخواهم راه بردن سوی کعبه من از این وادی

که بر دامان بسی آویخته خار مغیلانم

نهان ماند کجا رازم که باشد اشک غمازم

دریغا گفت بی‌پرده بمردم راز پنهانم

فلاطون را ز درد عشق گفتم مختصر حرفی

بگفت این درد را درمانده‌ام درمان نمی‌دانم

کشیدم هفت دریا و همان مستسقی عطشان

مسیحا عجز می‌آرد که خواهد کرد درمانم

بگفتم از هوسناکی کنم پرهیز و بی‌باکی

بگفتا عقل مسکین من علاج نفس نتوانم

من آن حلواییم کز شکرم خالی بود دکان

بیا از خنده شیرین رواجی ده به دکانم

زند تر خنده بر گلزار کابل غنچه آن لب

که من بی‌زحمت خار از گل عارض گلستانم

مگر حب علی آشفته گیرد دست در محشر

وگرنه من در آن تیه ضلالت مانده حیرانم

شمارهٔ ۷۸۹

بیهده عمری به صرف مهر خوبان کرده‌ایم

درد بود است آنچه او را فکر درمان کرده‌ایم

لطمه‌ها چون گو بسی خوردیم از چوگان زلف

بر سر میدان عشقت تا که جولان کرده‌ایم

نیست در این شهر طفلی کاو نخوانده درس عشق

خویشتن را تا ادیب این دبستان کرده‌ایم

ما که پیکان قضا را همچو پستان می‌مکیم

تا چه‌ها در کودکی با شیر پستان کرده‌ایم

خاتم عشق تو زیب دست نامحرم چراست

اهرمن‌وش تا خیانت با سلیمان کرده‌ایم

چون زلیخا تهمتی از عشق بر خود بسته‌ایم

یوسف خود را عبث در کند و زندان کرده‌ایم

خود قلندروار داده خرقه تقوی به می

بر در میخانه بی‌جا عیب زندان کرده‌ایم

در هوای آن پری‌رو کز میان خلق رفت

یک جهان جان را نثار راه دیوان کرده‌ایم

تا کشد آن چشم مستم بر سر سیخ مژه

خویش را بر آتشین‌روی تو بریان کرده‌ایم

صرف زلف مهوشان آشفته کرده عمر خود

خاطر خود را عبث ای دل پریشان کرده‌ایم

سبحه بر زنار زلف گیسوان کرده بدل

کفر را آورده‌ایم و نام ایمان کرده‌ایم

شمارهٔ ۷۹۰

زشکنجه گر بمیرم نظر از تو برنگیرم

چون زتست درد درمان زکسی نمی پذیرم

تو زحسن بی نظیری بدیار ماه رویان

من دلشده نظرباز و بعشق بی نظیرم

چه رها کنی زبندم که سراست در کمندم

نه گریز آید از ما که دل است ناگزیرم

بخیال زلف و خطت چو شبی کنم تفکر

همه ضیمران بروید زحدیقه ضمیرم

نه همین فغانم از خلق ببرد خواب راحت

که بمردگان دمد صور زناله نفیرم

تو که کان کیمیائی تو که نور کبریائی

تو که شاه اولیائی نظری که من فقیرم

چو خضر زجوی شمشیر تو خورد آب حیوان

بزن آبیم بر آتش که زتشنگی نمیرم

زلبت حکایتی دوش شنیدم و نوشتم

که بیادگار ماند سخنان دلپذیرم

چه حلاوتم به منقار و چه شکرم به نطق است

که زآشیان جنت همه شب رسد صفیرم

شمارهٔ ۷۹۱

دست گفتیم بران زلف چلیپا نزنیم

بر سر عقل دگر رشته سودا نزنیم

لن ترانی است جواب ارنی چون موسی

ما زدیدار دگر لاف تمنا نزنیم

طوطیان خط سبز تو بلب کرده هجوم

تکیه آن به که بر آن لعل شکرخا نزنیم

ما که داریم بسی کوکب رخشان از اشک

طعنه شب نیست که بر عقد ثریا نزنیم

چون بود ناوک آهی بکمان از چه دلا

تیر بر بند کمر ترکش جوزا نزنیم

لیک هر جا که فروزان شود آنشمع جمال

نتوانیم چو پروانه پری تا نزنیم

عهد بستیم بمیخانه در مجلس انس

بی لب لعل بتان ساغر و صهبا نزنیم

ما که هندوی رخ آن بت خورشید وشیم

بهتر آنست که خود طعنه بحربا نزنیم

همه جا ساحت طور است زعکس رخ دوست

خویش را بر شرر سینه سینا نزنیم

سحر طور علی وادی ایمن نجف است

از چه آشفته بجان خیمه در آنجا نزنیم

تا که درویش ثناگستر حیدر شده ایم

جز به دامان علی دست تولا نزنیم

شمارهٔ ۷۹۲

ایکه دل برده ای از دست زچشم سیهم

بنده ام کرده ای از چیست نداری نگهم

خاک آندر شدم و بوسه زدم بر پایت

تا بدانی زمقیمان در بارگهم

خرقه ای از سگ کوی تو بتن پوشیدم

عارم از کسوت جم هست که با دستگهم

تلخ کامیست بسی زآن لب شکر شکنم

عقدها زد بدل آنزلف گره در گرهم

منکه جز راه حرم هیچ نمیپیمودم

طره آن بت ترسا بچه برده زرهم

نیست پیکان که از او جان ببرم یا خفتان

کشته غمزه آن جادوی عنبر زرهم

گرچه آشفته بجز ننگ ندارم نامی

فخرم اینست که مدحت گری از پادشهم

شمارهٔ ۷۹۳

عشق خضر است و من گمشده اندر ظلماتم

نیست گر آب حیاتی بده ای خضر نجاتم

شوم ار خاک در میکده او روزی

منت از خضر چرا باشد و از آب حیاتم

حالتی بس عجبم دست دهد در شب هجران

سینه آتشکده وز دیده رود شط فراتم

من چو سیماب تو همچون زر نابی بحقیقت

نیست در آتش عشق تو بتا پای ثباتم

ایکه سررشته امکان بسر کلک تو بسته

شب قدر است زرحمت بده ای شاه براتم

خرمن حسن ترا حد نصاب است خدا را

مستحقم من مسکین ندهی از چه زکاتم

شاه عشق است به پیل افکنی رخ بمن آرد

چون کنم بیدق خود را که در این مرحله ماتم

در حریم دلم ایدست خدا پای نهادی

تا که از بام حرم برفکنی لات مناتم

صرف شدعمر من آشفته در آن حلقه گیسو

تا کجا خضر که بیرون برد از این ظلماتم

شمارهٔ ۷۹۴

مقبول میفروش گر افتاد خدمتم

شاید ملک زند بفلک کوس دولتم

خضر خطت چو راهنما شد بر آن دهان

از دل ببرد وحشت ظلمات حیرتم

آلوده بود خاطرم از لوث کیدوشید

پیر مغان بشست بدریای رحمتم

مفطور جام می نه امروزم ای حکیم

کز می سرشته اند زآغاز فطرتم

من خود بطیب نفس نیم طالب لبت

کامد معاش تنگ زدیوان قسمتم

دیدم که شمع محفل بیگانگان شدی

از فرق سوخت تا بقدم نار غیرتم

تیر دعا نهفته ام اندر کمان بسی

اندر کمین نشسته مهیای فرصتم

من آشنای دیرم رندان پاک باز

چون میروم بکعبه گرفتار غربتم

آشفته راست دادن جان آرزوی دل

در خاک کویت ار بدهد مرگ مهلتم

هر چند ذره ام ننشینم مگر بمهر

از یمن عشق دوست بلند است همتم

عمریست کز سگان تو دارم خط قبول

ای دست حق مران تو خدا را زحضرتم

شمارهٔ ۷۹۵

ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم

به جز حرمان ثمر از کشتهٔ عالم نمی‌بینم

مسیحم گر طبیب آید که جز دردت نمی‌خواهم

که غیر از زخم پیکانت به دل مرهم نمی‌بینم

دمی گر همدمم باشی و بگذاری لبم بر لب

همان دم جان دهم چون جز لبت همدم نمی‌بینم

نشسته می‌کشان غمناک گرداگرد میخانه

بهشتست این چرا در او دل خرم نمی‌بینم

چه طوفان دید دوش از اشک یارب مردمِ چشمم

که امشب هفت دریا را به جز شبنم نمی‌بینم

ببستم دیده بر اغیار بگشودم در دل را

که بینم یار بی‌اغیار آن را هم نمی‌بینم

نپندارم ملک چون ما بود سرمست عشق تو

که من این ذوق را جز در بنی‌آدم نمی‌بینم

گدای کوی میخانه بسی خاتم به جم بخشد

به دست جم اگرچه غیر یک خاتم نمی‌بینم

در تو برتر از عرش است ای دست خدا الحق

که من عرش برین را آنچنان اعظم نمی‌بینم

شمارهٔ ۷۹۶

آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

با همه جوش چرا غنچه صفت خاموشم

قرب شمع است بلی آفت پروانه ولی

سر رود بر سر این کار بجان میکوشم

بنده و بندی عشقت نه من امروز شدم

کز ازل حلقه زلف تو بود در گوشم

گر برم لب بلب جام شبی بی لب تو

گر می صاف بود خون جگر مینوشم

چون از این دلق ریائی نشدم حاصل هیچ

میروم خرقه و سجاده بمی بفروشم

گر رود سر بسر مهر تو چون شمع مرا

کی توانم که بدل آتش عشقت پوشم

من بخود وصف تو گفتن نتوانم چون نی

هر چه نائی بدمد بردم من مینوشم

هر کجا باده کشیدیم بود هوش زدا

می عشق تو بنازم که فزاید هوشم

هست بر دوش من آشفته گناه دو جهان

تا مگر دست خدا بار برد از دوشم

شمارهٔ ۷۹۷

به کفر زلف آن ترسابچه تا دین و دل دادم

صلیب رشته تسبیح زاهد رفته از یادم

مرا زین بستگی بس فخر بر آزادگان باشد

مباد آن دم که بگشاید ز رحمت پای، صیادم

نیم خسرو که گر شیرین نباشد شکری جویم

مقیم بیستون عشق پابرجای فرهادم

ز آب دیده آتش زد به خاکم بخت وارونم

شدم چون کوه و هجر تو چو کاهی داد بر بادم

شمارهٔ ۷۹۸

بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم

بمستی از سر این سبحه و زنار برخیزم

بکش آن سرمه در چشمم که غیر از دوست نشناسم

بسازم ساز صلح کل و از پیکار برخیزم

زلطف ای شاخ طوبی بر سر من سایه ای افکن

که از وجد و شعف از سایه دیوار برخیزم

بکن در میکده خاکم که وقت نفخ صور از جا

چو گرد از آستان خانه خمار برخیزم

بدوزخ چون بری آشفته را با مهر حیدر بر

که با دامان پرگل چون خلیل از نار برخیزم

شمارهٔ ۷۹۹

گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم

بر آتش دیگدان دارم کجا از جوش بنشینم

منم آن بلبل شیدا که گلزارم شده یغما

بگو خود ای گل رعنا که چون خاموش بنشینم

بود تا هوشم اندر سر از این سودا بجوشد دل

کرم کن ساقیا رطلی که تا مدهوش بنشینم

کنم چون نی همی ناله بنوشم خون دل چون می

چو بی‌روی تو یک شب من به نای و نوش بنشینم

مرا نار هوا در دل مرا سودای تو بر سر

سراپایم گرفت آتش کجا از جوش بنشینم

حریم کعبه دل را مقیم آستانستم

به یادت چند در این کشور مغشوش بنشینم

ز شوق حلقهٔ گیسوی تو رفتم سوی کعبه

به محراب از برای قبله ابروش بنشینم

نیارم سر فرود آشفته بر تخت جم و قیصر

اگر با آن سگ کو دست در آغوش بنشینم

در میخانه رحمت بود خاک نجف ای دل

بود با آن سگ کو یک دمک همدوش بنشینم

شمارهٔ ۸۰۰

نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام

این چه شادی بود و این نوبت چه وین عشرت کدام

هست عیدی تازه یا نوروز فیروزی طلب

مژده فتح است این یا نوبت دولت بنام

صوفی آسا از تو در رقصند ذرات وجود

بازگو کاین عید فرخ روز را آخر چه نام

تا چه شد کام صلای عیش عام از محتسب

مطربان را چنگ بر کف ساقیانرا می بجام

مغبچه حوری و غلمان می شراب کوثری

میفروشان همچو رضوان میکده دارالسلام

هر کجا رندی فشاند آستین بر زاهدی

هر کجا مستی کشد از شیخ و واعظ انتقام

شیخ بسته خانقه کنجی گرفته سوگوار

میکشان را دل شکسته میگساران شادکام

آری آری غاصب حق علی شد در جهیم

لاجرم بر شیعیان لازم بود عیش مدام

خیز آشفته بزن جامی و دستی برفشان

دوست را عشرت حلال و عیش بر دشمن حرام

شمارهٔ ۸۰۱

در نیکویی افسانه‌ای از آشنا بیگانه‌ای

چون شمع در هر خانه ما نیز هم بد نیستیم

ای غیرت شمع چگل ای ماورای آب و گل

ای آرزوی جان و دل ما نیز هم بد نیستیم

نوح است با تو گر قرین آدم به کویت ره‌نشین

آشفته‌ات مدحت گزین ما نیز هم بد نیستیم

شمارهٔ ۸۰۲

قومی زنند لاف که اهل شریعتیم

جمعی دیگر بیاوه که پیر طریقتیم

معنی بلفظ لازم و جان از برای جسم

معنی چو نیست لعبتکی بی حقیقتیم

بی پرده باده خوار و نظرباز و رند و مست

ناصح سخن مگو که نه اهل نصیحتیم

شاهدپرست و سرکش و قلاش و خودستای

با این صفات منکر اهل فضیلتیم

با دشمنان معاشر و مشغول منکرات

با دوستان بخدعه و با خود بحیلتیم

گوئیم لفظ الله و مقصود ما زر است

مسلم نه ایم و کافر تا در چه ملتیم

سینه بود پر از حسد و دل پر از نفاق

رحم ای طبیب عشق که رنجور علتیم

نه گفته حکیم بود عز من قنع

ما ذله خوار ذلت و جویای عزتیم

لهو و لعل سرور شماریم ای دریغ

کاز شومی نفوس گرفتار محنتیم

نشنیده ایم آیت وحدت موحدیم

توحید از کجا که خود از عین کثرتیم

شاید که دستگیر شود دست حق علی

کز حب او سرشته در آغاز فطرتیم

مشغول در مناهی از امر در گریز

آشفته با چه روی طلبکار جنتیم

شمارهٔ ۸۰۳

زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام

تا شکایت بر در پیر مغان آورده‌ام

گو مَنِهْ تا جم به سر ای مدعی کاندر ازل

سر به جز بر آستان می‌کشان نسپرده‌ام

آگهی ای پیر میخانه تو از اسرار من

گرچه من از درد دل از صید یکی نشمرده‌ام

فقر تو فخر من است و بندگیت خواجگی

نیستم درویش غیر از تو طلب گر کرده‌ام

نشکفم جز از نسیم نوبهار نوصل دوست

کاز سموم هجر تو آن گلبن افسرده‌ام

خضر میخانه تویی ساقی عیسی‌دم کجاست

گو بده جامی که از جور زمان دل‌مرده‌ام

گر نمک سایی تو بر زخمم خنک داغ درون

ور کشم مرهم زخمی‌ست از نو خورده‌ام

از عنایات بزرگان جهان آشفته‌وار

التجا بر درگه شاه ولایت برده‌ام

ساقی میخانه وحدت علی پیر طریق

کاز همه کون و مکان رو بر درش آورده‌ام

شمارهٔ ۸۰۴

زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم

بجانم زآشنائیها سر بیگانگی دارم

نه دیر و نه حرم تسبیح و زنارم زکف رفته

بشمع که نمیدانم سر پروانگی دارم

برآنم تا نهم زنجیر زلف آن پری از کف

کنید آماده زنجیرم سر دیوانگی دارم

خمار آلوده بودم خواستم پیمانه از ساقی

لب میگون او گفتا شراب خانگی دارم

نظر بر شاهد و دل پیش ساقی گوش بر مطرب

حکیما خود بگو کی قوه فرزانگی دارم

شمارهٔ ۸۰۵

ز بس شاگردی عشقت به مکتب‌خانه‌ها کردم

به درس عشق چون مجنون به عصر خویش استادم

ز موج اشک پی در پی گسسته لنگر صبرم

سکون در دل کجا ماند که بر آبست بنیادم

مناز ای باغبان از سرو آزادت نیم قمری

که من با بندگی قامتش از سرو آزادم

به کوثر نیستم محتاج و تشنه نیستم فردا

به کوی می‌فروشان تا که کرده خضر ارشادم

ز هول عرصه محشر ندارم اضطراب ای دل

کند پیر خرابات ار به یک جرعه می امدادم

ثناخوان علی آشفته و درویش مدحت گر

گدای درگه حیدر نه ابدال و نه اوتادم

شمارهٔ ۸۰۶

چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام

چو آفتاب بر آمد مهی بگوشه بام

بصبح روشن رویش چو شام گیسو بود

برنگ کسوت عباسیان لباس ظلام

عیان زطره شبرنگ او بسی کوکب

دلی چو سنگ ولی نرم چون حریر اندام

دلم زشوق پر آتش دو دیده طوفان خیز

که از ورد دلارام دل گرفت آرام

بگفتم آیت رحمت نزول کرده زعرش

و یا که بر لب بام آمده است ماه تمام

بگفت فال همایون شدت زاول صبح

مبارکست چو آغاز لاجرم انجام

بدین بهانه ابر زیر پیراهن پیدا

چنانکه جام بلورین باده گلفام

میانه تن و روحش تمیز هیچ نبود

بخیره عقل که روحش کدام و جسم کدام

بدست ساغر صهبا گرفت و گفت بنوش

که هست شرب مدامت نصیب و عیش دوام

بغمزه گفت ززاهد مترس و فاش بخور

که این شراب حلال است و نیست آب حرام

شراب میکده رحمتست آشفته

که چاشنی چو شکر بخشدت بکام و کلام

بخوان مدیح علی ور که شیخ طعنه زند

بانتقام کشد شاه تیغ کین زنیام

شمارهٔ ۸۰۷

ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی

تو باغ خوبی را بهی ما نیز هم بد نیستیم

گر میسراید بلبلی در باغ و بستان بر گلی

باید شنید ای گل ولی ما نیز هم بد نیستیم

بلبل کند غوغا و بس گر گل شود رعنا و بس

این واله آن زیبا و بس ما نیز هم بد نیستیم

شور تو در هر مجلسی نام تو ورد هر کسی

دارند سودایت بسی ما نیز هم بد نیستیم

مه کی خرامد در زمی حوری نژاد از آدمی

تو چشم جان را مردمی ما نیز هم بد نیستیم

در کاخ ناید سرو بن خورشید کی گوید سخن

کو سرو و مه دعوی کن ما نیز هم بد نیستیم

شمارهٔ ۸۰۸

تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد

از حرم شوق تو کرده است عنان معطوفم

گفتم آشفته برو از خم زلفش بیرون

گفت حاشا که گذارم وطن مألوفم

من که وقف است زبانم به مدیح حیدر

حاش لله که کس این کار کند موقوفم

یار در پرده و ساقی بده آن جام صفا

شاید از لطف تو این پرده شود مکشوفم

شمارهٔ ۸۰۹

چنان بطره لیلای خویش مفتونم

که در فنون جنون اوستاد مجنونم

زپرده های درون ای مژه چه میجوئی

که غنچه وش نبود غیر قطره خونم

بیار زآن می گلرنگ ساقی مجلس

که کام تلخ بود عمرها زافیونم

چه احتیاج باین نه سرادق نیلی

که خیمه هاست بسی بر فراز گردونم

مرا که یار بکامست و می بجام امشب

چه شکرها که بگویم زبخت میگونم

منکه در دشت جنون پیشرو مجنونم

شاید ار لیلی ایام شود مفتونم

یار لب بر لب من دارد و مست از می غیر

خون بدل جان بلب از آن دو لب میگونم

غرقه بحر خودی شد تن من نوح کجاست

تا از این ورطه مگر رخت کشد بیرونم

شاید کس نستاند زگرو تا صف حشر

منکه خود در عوض خرقه بمی مرهونم

گفتم ای عشق گرامی ملکی یا انسان

گفت از دایره کون و مکان بیرونم

چنگ بر دامن حیدر زده آشفته بجد

تا رهائی دهد از منت دهر دونم

شمارهٔ ۸۱۰

ای زده بر خط مشکین بر گل سوری رقم

کوفته از عنبر سارا بفرق مه علم

عنبر تر پروری در آتش اینت معجزه

معجزه دیگر نمک از قندی ریزد دم به دم

دست موسی داری و پیچیده اژدر ساحری

سحر تو با معجز موسی زند پهلو بهم

زلف تو مجنون و سرگردان بگرد عارضت

چشم تو لیلا و مژگان گرد او همچون حشم

سوره و الشمس و واللیلی بقرآن خوانده ای

بر رخ و زلف تو ایزد میخورد آنجا قسم

ماه تامت خواندم این تشبیه ناقص بوده است

نور تو هر روزه بیش وضو او هر لحظه کم

عاشق افروخته رخسار و خندان کس ندید

خشک لب بایست عاشق چهره کاهی دیده ام

آفتاب حشر اگر تابد برون از اعتدال

سایه زلفت مبادا از سر آشفته کم

داور دنیا و دینی ساقی حوض رسول

راست کردی دین احمد را تو از آن تیغ خم

هم عرب را میری و هم ترک دیلم را ظهیر

رحمتی ای پادشه بر این ثناخوان عجم

شمارهٔ ۸۱۱

بوستان باغ بهشت است و عیان می‌بینم

نیستم آدم اگر بی‌تو در او بنشینم

هیچ دانی ز چه از کف ننهم جام شراب؟

زآن که عکس رخ دلدار در آن می‌بینم

شمارهٔ ۸۱۲

شدم آشفته همسایه به عشق خانه‌سوز امشب

منم آن خس که با شعله سر هم‌خانگی دارم

مگر دست خدا برهاندم زین آتش سوزان

وگرنه من کجا آن قدرت مردانگی دارم

شمارهٔ ۸۱۳

ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم

سوخت نشاط خاطر و ریخت بجامم آب غم

قصه عشق بر زبان گفتم تا نیاورم

شور نمی هلد مرا تا دمم اوفتد بدم

قاضی و شیخ و محتسب واله میگساریم

زآنکه مدام مستم و می نچشیده لاجرم

من بهوایت از عدم سوی وجود آمدم

باز ببوی عشق تو رخت کشم سوی عدم

نیست زدستگاه جم جز سخنی در این میان

جام بیار تا کنم عرضه به تو حدیث جم

قیس هزار آیدش بسته حلقه جنون

لیلی اگر برآورد بار دگر سر از حشم

زهره زبام آسمان روی بزیر آورد

مطرب بزم عاشقان ساز کند چو زیر و بم

بلبل بینوا مخورغم زخزان مکن فغان

یکدمه وصل روی گل دار عزیز و مغتنم

لاجرم از گناهِ من آشفته بگذرد ، مگر،

کی بخدم جز این کند شاه عزیز محتشم

شمارهٔ ۸۱۴

من به بیداری شب‌های غمت معروفم

به صِفات سگ کویت صنما موصوفم

نیست محروم تر از وصل تو کس چون من زار

گرچه در عشق تو اندر همه‌جا معروفم

به امیدی که دَمِ قتل ببینم رویت

جان به کف منتظر از کشتن خود مشعوفم

شمارهٔ ۸۱۵

ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم

آغاز این بود که در انجام داده‌ایم

هرسوی کش‌کشان کشدم موی دلبری

دامن به دست این هوس خام داده‌ایم

گفتی پیام می‌رسدت جان نثار کن

ما سر به حکم و گوش به پیغام داده‌ایم

مرغان ببوی دانه به دام اندر اوفتند

تا دل به دانه تو پی دام داده‌ایم

چندان که منع خدمت خاصان همی‌کنند

کی دل به این عوام کالانعام داده‌ایم

ننگست پیش ناصح اگر نام عاشقی

ما تن به ننگ عشق پی نام داده‌ایم

همچو کبوتران به هوای حریم دوست

خاطر به طوف هر در و هر بام داده‌ایم

تا پای بست سلسله عشق گشته‌ایم

نه خود به دست کفر و نه اسلام داده‌ایم

ما محرمان کعبه دلدار و دین و دل

این‌ها برای بستن احرام داده‌ایم

حاشا که ما نهیم ز کف جام باده را

از کف برای مصلحت عام داده‌ایم

چاوش‌وَش به طوف خرابات عشق دوست

آشفته ما به عالمی اعلام داده‌ایم

کوی مغان بهشت جهان مضجع علی

کز حب او به جان و دل آرام داده‌ایم

شمارهٔ ۸۱۶

ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم

نوبهاری جسته‌ایم و از خزان آسوده‌ایم

اصل جانان هست گو یک سر جهان فانی بود

یک جهان جان برده‌ایم و از جهان آسوده‌ایم

گر بهشت نسیه‌ای دارند وقتی زاهدان

ما به نقد از همت پیر مغان آسوده‌ایم

گر بلا پیوسته بارد زآسمان ما را چه غم؟

زآن که اندر سایه دارالامان آسوده‌ایم

ما به خاک میکده جستیم آب زندگی

خضر را گو کز حیات جاودان آسوده‌ایم

مژده کآمد آن پری کاندر میان مردمان

ما ز طعن مردمان اندر جهان آسوده‌ایم

یوسفی در مصر دل جستم عزیز ای دوستان

از تمنای بشیر و کاروان آسوده‌ایم

ما متاع دین و دل دادیم بر تاراج عشق

از خطرهای ره وز رهزنان آسوده‌ایم

برده عشقت از دل پیر و جوان تاب و توان

خوش ز تیر طعنه پیر و جوان آسوده‌ایم

آن زره‌موی کمان‌ابرو که اندر خیل ماست

ما ز تیغ تیز وز تیر و کمان آسوده‌ایم

تا که آشفته امام عصر را شد مدح‌خوان

از بلای فتنه آخر زمان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۸۱۷

زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم

بعد عمری دید دل کامی که من می‌خواستم

جست دل زلف دلارامی که من می‌خواستم

یافته امشب دلارامی که من می‌خواستم

سوزی اندر بلبلان افکند و آتش زد به گل

داشت باد صبح پیغامی که من می‌خواستم

از چه پیر می‌فروشانم ز جامی خم نکرد

بود در پای خُم آنجا می که من می‌خواستم

بود چشم شوخ او را زلف خالی توامان

داشت بر کی دانه و دامی که من می‌خواستم

زاهدی را دید عاشق گشته رندی دوش گفت

جمع شد آن کفر و اسلامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۸۱۸

بگذر از سرخی رنگم که چو لاله در باغ

داغ دار است دل و چهره زخون رنگینم

شست و شوئی کنم از آب در میخانه

تا شوم پاک مگر پاکدلی بگزینم

دامن از گرد تعلق بفشانم چون سرو

شوم آزاده و دامن زجهان برچینم

بر تو ننگ است جهان لیک بدل جلوه گری

تا چه وسعت بود آیا بدل مسکینم

بسکه آشفته حدیث از خم زلف تو نوشت

نافه ریزد چو غزال از قلم مشکینم

ید و بیضا کند از مدح یدالله چو کلیم

معجز آمیز بود خامه سحر آگینم

شکوه از مدعیان جز بر داور نبرم

تا کشد تیغ دو سر را و بخواهد کینم

گفته بود بتفاخر سگ کوی علیم

فخر اینست اگر چند که کمتر زینم

رند و میخواره و قلاشم و آشفته شهر

لیک جز مدحت حیدر نبود آئینم

شمارهٔ ۸۱۹

زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم

بکه بنگرم که جز تو بکسی نظر ندارم

بشب فراق چون شمع که بسوزد اشتیاقم

چکنم بشام وصلت که زخود خبر ندارم

من از این شکر دهانان همه عمر صبر کردم

زدرخت صبر زین بس طمع شکر ندارم

ثمرِ وفا و مهر است ، به باغِ عشقِ آن گل،

منم آن نهال بی بر که جز این ثمر ندارم

همه جای رانده گشتم چه زکعبه چه خرابات

تو از این درم چه رانی که در دگر ندارم

بهوای پرفشانی بقفس زجای جستم

خبرم نبود از خویش که بال و پر ندارم

همه تن شدم چو آتش زشرار عشق اما

بتو سنگدل خدا را چکنم اثر ندارم

منم و دو دیده دل بمصاف ترک چشمت

زبرای تیر مژگان بجز این سپر ندارم

تو بمصر حسن یوسف من و عشق پیر کنعان

نتوانم اینکه گویم که غم پسر ندارم

به علی بریم آشفته شکایت از اعادی

که جز او بهر دو عالم شه دادگر ندارم

شمارهٔ ۸۲۰

بغیر دست دل خود که بود بر دستم

نبود کس که زکوی تو رخت بربستم

هزار خار مغیلان بپا شکستم بیش

ولی عزیمت احرام کعبه نشکستم

من ارچه شبنمم اما شدم بچشمه مهر

اگر چو قطره ام اما ببحر پیوستم

بر آتش رخ تو خال تا که خوش بنشست

سپندوار بر آتش زشوق ننشستم

به همدمان معاشر بده قدح ساقی

مرا بخویش بهل کز نگاه تو مستم

سر ارچه در قدمش رفت و دین و دل برهش

ولی بقاعده کاری نیاید از دستم

علاج زخم دل آشفته کرد از لب و گفت

که مرهمست گر آشفته خاطرت خستم

شمارهٔ ۸۲۱

بده می کز فروغش خرقه و دفتر بسوزانم

بمستی از سر این سبحه و زنار برخیزم

بکش آن سرمه در چشمم که غیر از دوست نشناسم

بسازم ساز صلح کل و از پیکار برخیزم

زلطف ای شاخ طوبی بر سر من سایه ای افکن

که از وجد و شعف از سایه دیوار برخیزم

بکن در میکده خاکم که وقت نفخ صور از جا

چو گرد از آستان خانه خمار برخیزم

به دوزخ چون بری آشفته را با مهر حیدر بر

که با دامان پرگل چون خلیل از نار برخیزم

شمارهٔ ۸۲۲

گمان کردم که در هجرت شبی خاموش بنشینم

بر آتش دیگدان دارم کجا از جوش بنشینم

منم آن بلبل شیدا که گلزارم شده یغما

بگو خود ای گل رعنا که چون خاموش بنشینم

بود تا هوشم اندر سر از این سودا بجوشد دل

کرم کن ساقیا رطلی که تا مدهوش بنشینم

کنم چون نی همی ناله بنوشم خون دل چون می

چو بی‌روی تو یک شب من به نای و نوش بنشینم

مرا نار هوا در دل مرا سودای تو بر سر

سراپایم گرفت آتش کجا از جوش بنشینم

حریم کعبه دل را مقیم آستانستم

به یادت چند در این کشور مغشوش بنشینم

ز شوق حلقه گیسوی تو رفتم سوی کعبه

به محراب از برای قبله ابروش بنشینم

نیارم سر فرود آشفته بر تخت جم و قیصر

اگر با آن سگ کو دست در آغوش بنشینم

در میخانه رحمت بود خاک نجف ای دل

بود با آن سگ کو یک دمک همدوش بنشینم

شمارهٔ ۸۲۳

نوبتی نو میزنی ای نوبتی امشب بنام

این چه شادی بود و این نوبت چه وین عشرت کدام

هست عیدی تازه یا نوروز فیروزی طلب

مژده فتح است این یا نوبت دولت بنام

صوفی آسا از تو در رقصند ذرات وجود

بازگو کاین عید فرخ روز را آخر چه نام

تا چه شد کامد صلای عیش عام از محتسب

مطربان را چنگ بر کف ساقیانرا می بجام

مغبچه حوری و غلمان می شراب کوثری

میفروشان همچو رضوان میکده دارالسلام

هر کجا رندی فشاند آستین بر زاهدی

هر کجا مستی کشد از شیخ و واعظ انتقام

شیخ بسته خانقه کنجی گرفته سوگوار

میکشان را دل شکسته میگساران شادکام

آری آری غاصب حق علی شد در جهیم

لاجرم بر شیعیان لازم بود عیش مدام

خیز آشفته بزن جامی و دستی برفشان

دوست را عشرت حلال و عیش بر دشمن حرام

شمارهٔ ۸۲۴

مقبول میفروش گر افتاد خدمتم

شاید ملک زند بفلک کوس دولتم

خضر خطت چو راهنما شد بر آن دهان

از دل ببرد وحشت ظلمات حیرتم

آلوده بود خاطرم از لوث کید و شید

پیر مغان بشست بدریای رحمتم

مفطور جام می نه من امروزم ای حکیم

کز می سرشته اند زآغاز فطرتم

من خود بطیب نفس نیم طالب لبت

کامد معاش تنگ زدیوان قسمتم

دیدم که شمع محفل بیگانگان شدی

از فرق سوخت تا بقدم نار غیرتم

تیر دعا نهفته ام اندر کمان بسی

اندر کمین نشسته مهیای فرصتم

من آشنای دیرم رندان پاک باز

چون میروم بکعبه گرفتار غربتم

آشفته راست دادن جان آرزوی دل

در خاک کویت ار بدهد مرگ مهلتم

هر چند ذره ام ننشینم مگر بمهر

از یمن عشق دوست بلند است همتم

عمریست کز سگان تو دارم خط قبول

ایدست حق مران تو خدا را زحضرتم

شمارهٔ ۸۲۵

ثمر از نخل عیش دَهْرْ غیر از غم نمی‌بینم

به جز حرمان ثمر از کشتهٔ عالم نمی‌بینم

مسیحم گر طبیب آید که جز دردت نمی‌خواهم

که غیر از زخم پیکانت به دل مرهم نمی‌بینم

دمی گر همدمم باشی و بگذاری لبم بر لب

همان دم جان دهم چون جز لبت همدم نمی‌بینم

نشسته می‌کشان غمناک گرداگرد میخانه

بهشتست این چرا در او دل خرم نمی‌بینم

چه طوفان دید دوش از اشک یارب مردمِ چشمم

که امشب هفت دریا را به جز شبنم نمی‌بینم

ببستم دیده بر اغیار بگشودم در دل را

که بینم یار بی‌اغیار آن را هم نمی‌بینم

نپندارم ملک چون ما بود سرمست عشق تو

که من این ذوق را جز در بنی‌آدم نمی‌بینم

گدای کوی میخانه بسی خاتم به جم بخشد

به دست جم اگرچه غیر یک خاتم نمی‌بینم

در تو برتر از عرش است ای دست خدا الحق

که من عرش برین را آنچنان اعظم نمی‌بینم

شمارهٔ ۸۲۶

آتش کیست که من دیگ صفت در جوشم

با همه جوش چرا غنچه صفت خاموشم

قرب شمع است بلی آفت پروانه ولی

سر رود بر سر این کار بجان میکوشم

بنده و بندی عشقت نه من امروز شدم

کز ازل حلقه زلف تو بود در گوشم

گر برم لب بلب جام شبی بی لب تو

گر می صاف بود خون جگر مینوشم

چون از این دلق ریائی نشدم حاصل هیچ

میروم خرقه و سجاده بمی بفروشم

گر رود سر بسر مهر تو چون شمع مرا

کی توانم که بدل آتش عشقت پوشم

من بخود وصف تو گفتن نتوانم چون نی

هر چه نائی بدمد بردم من مینوشم

هر کجا باده کشیدیم بود هوش زدا

می عشق تو بنازم که فزاید هوشم

هست بردوش من آشفته گناه دو جهان

تا مگر دست خدا بار برد از دوشم

شمارهٔ ۸۲۷

بکفر زلف آن ترسا بچه تا دین و دل دادم

صلیب رشته تسبیح زاهد رفته از یادم

مرا زاین بستگی بس فخر بر آزادگان باشد

مباد آندم که بگشاید زرحمت پای صیادم

نیم خسرو که گر شیرین نباشد شکری جویم

مقیم بیستون عشق پابرجای فرهادم

زآب دیده آتش زد بخاکم بخت وارونم

شدم چون کوه وهجر تو چو کاهی داد بر بادم

زبس شاگردی عشقت بمکتب خانه ها کردم

بدرس عشق چون مجنون بعصر خویش استادم

زموج اشک پی در پی گسسته لنگر صبرم

سکون در دل کجا ماند که بر آبست بنیادم

مناز ای باغبان از سرو آزادت نیم قمری

که من با بندگی قامتش از سرو آزادم

بکوثر نیستم محتاج و تشنه نیستم فردا

بکوی میفروشان تا که کرده خضر ارشادم

زهول عرصه محشر ندارم اضطراب ایدل

کند پیر خرابات ار بیکجرعه می امدادم

ثناخوان علی آشفته و درویش مدحت گر

گدای درگه حیدر نه ابدال و نه اوتادم

شمارهٔ ۸۲۸

چو کوفت نوبتی پادشاه نوبت بام

چو آفتاب برآمد مهی بگوشه بام

بصبح روشن رویش چو شام گیسو بود

برنگ کسوت عباسیان لباس ظلام

عیان زطره شبرنگ او بسی کوکب

دلی چو سنگ ولی نرم چون حریر اندام

دلم زشوق پر آتش دو دیده طوفان خیز

که از ورود دلارام دل گرفت آرام

بگفتم آیت رحمت نزول کرده زعرش

ویا که بر لب بام آمده است ماه تمام

بگفت فال همایون شدت زاول صبح

مبارکست چو آغاز لاجرم انجام

بدین بهانه ابر زیر پیراهن پیدا

چنانکه جام بلورین باده گلفام

میانه تن و روحش تمیز هیچ نبود

بخیره عقل که روحش کدام جسم کدام

بدست ساغر صهبا گرفت و گفت بنوش

که هست شرب مدامت نصیب و عیش دوام

بغمزه گفت ززاهد مترس و فاش مخور

که این شراب حلال است و نیست آب حرام

شراب میکده رحمتست آشفته

که چاشنی چو شکر بخشدت بکام و کلام

بخوان مدیح علی ور که شیخ طعنه زند

بانتقام کشد شاه تیغ کین زنیام

شمارهٔ ۸۲۹

ای ماهروی خرگهی ای صاحب تاج مهی

تو باغ خوبی را بهی ما نیز هم بد نیستیم

گر میسراید بلبلی در باغ و بستان بر گلی

باید شنید ای گل ولی ما نیز هم بد نیستیم

بلبل کند غوغا و بس گر گل شود رعنا و بس

این واله آن زیبا و بس ما نیز هم بد نیستیم

شور تو در هر مجلسی نام تو ورد هر کسی

دارند سودایت بسی ما نیز هم بد نیستیم

مه کی خرامد در زمی حوری نژاد از آدمی

تو چشم جان را مردمی ما نیز هم بد نیستیم

در کاخ ناید سرو بن خورشید کی گوید سخن

کو سرو و مه دعوی کن ما نیز هم بد نیستیم

در نیکوئی افسانه ای از آشنا بیگانه ای

چون شمع در هر خانه ما نیز هم بد نیستیم

ای غیرت شمع چگل ای ماورای آب و گل

ای آرزوی جان و دل ما نیز هم بد نیستیم

نوح است با تو گر قرین آدم بکویت ره نشین

آشفته ات مدحت گزین ما نیز هم بد نیستیم

شمارهٔ ۸۳۰

قومی زنند لاف که اهل شریعتیم

جمعی دیگر بیاوه که پیر طریقتیم

معنی بلفظ لازم و جان از برای جسم

معنی چو نیست لعبتکی بی حقیقتیم

بی پرده باده خوار و نظرباز و رند و مست

ناصح سخن مگو که نه اهل نصیحتیم

شاهدپرست و سرکش و قلاش و خودستای

با این صفات منکر اهل فضیلتیم

با دشمنان معاشر و مشغول منکرات

با دوستان بخدعه و با خود بحیلتیم

گوئیم لفظ الله و مقصود ما زر است

مسلم نه ایم و کافر تا در چه ملتیم

سینه بود پر از حسد و دل پر از نفاق

رحم ای طبیب عشق که رنجور علتیم

نه گفته حکیم بود عزمن قنع

ما ذله خوار ذلت و جویای عزتیم

لهو و لعب سرور شماریم ای دریغ

کاز شومی نفوس گرفتار محنتیم

نشنیده ایم آیت وحدت موحدیم

توحید از کجا که خود از عین کثرتیم

شاید که دستگیر شود دست حق علی

کز حب او سرشته در آغاز فطرتیم

مشغول در مناهی از امر در گریز

آشفته با چه روی طلبکار جنتیم

شمارهٔ ۸۳۱

زخم‌ها از شیخ و زاهد بی‌حد و مر خورده‌ام

تا شکایت بر در پیر مغان آورده‌ام

گو منه تا جم به سر ای مدعی کاندر ازل

سر به جز بر آستان می‌کشان نسپرده‌ام

آگهی ای پیر میخانه تو از اسرار من

گرچه من از درد دل از صد یکی نشمرده‌ام

فقر تو فخر من است و بندگیت خواجگی

نیستم درویش غیر از تو طلب گر کرده‌ام

نشکفم جز از نسیم نوبهار وصل دوست

کاز سموم هجر تو آن گلبن افسرده‌ام

خضر میخانه تویی ساقی عیسی‌دم کجاست

گو بده جامی که از جور زمان دل‌مرده‌ام

گر نمک سایی تو بر زخمم خنک داغ برون

ور کشم مرهم زخمی‌ست از نو خورده‌ام

از عنایات بزرگان جهان آشفته‌وار

التجا بر درگه شاه ولایت برده‌ام

ساقی میخانه وحدت علی پیر طریق

کاز همه کون و مکان و بر درش آورده‌ام

شمارهٔ ۸۳۲

زعقلم جان بتنگ آمد دل دیوانگی دارم

بجانم زآشنائیها سر بیگانگی دارم

نه دیر و نه حرم تسبیح و زنارم زکف رفته

بشمع که نمیدانم سر پروانگی دارم

برآنم تا نهم زنجیر زلف آن پری از کف

کنید آماده زنجیرم سر دیوانگی دارم

خمار آلوده بودم خواستم پیمانه از ساقی

لب میگون او گفتا شراب خانگی دارم

نظر بر شاهد و دل پیش ساقی گوش بر مطرب

حکیما خود بگو کی قوه فرزانگی دارم

شدم آشفته همسایه به عشق خانه‌سوز امشب

منم آن خس که با شعله سر هم‌خانگی دارم

مگر دست خدا برهاندم زین آتش سوزان

و گرنه من کجا آن قدرت مردانگی دارم

شمارهٔ ۸۳۳

تا کرد ادیب عشق یک نکته مرا تعلیم

در راه وفا کردم جان و سرو دل تسلیم

ای شاهد هر جائی وی دلبر یغمائی

کاندر بر ما نائی دارای زکه این تعلیم

گفتی زخط و رخسار اینک کنمت اظهار

یک دایره از سیم است وز مشگ ختن بکنیم

ایشیخ تو و جنت ماو در میخانه

عیبی نبود ما را بالله در این تقسیم

افتاد گذاری دوش در دیر خراباتم

دیدم که حرم میکرد بر خاک درش تعظیم

گر شوق کشیشت هست این ساقی و این باده

ور میل بهشتت هست آن حوری و آن تسنیم

اندر قدمم گفتی جان و دل و دین برنه

فرمان برمت جانا خدمت کنمت تقدیم

خواندند سحر مستان آشفته سگ خویشم

کردند گدائی را در دیر مغان تکریم

آن میکده رحمت آن بارگه سطوت

کز جان گنه کاران شورند در آنجا بیم

گر زاد سفر نبود ور مرکب تازی نیست

باسر روم این ره را وزجان کنمش تصمیم

آن روز که بگشودند این دفتر هستی را

بر لوح دل و جانم شد نام علی ترسیم

شمارهٔ ۸۳۴

ناله زار زیر و بم اشک روان دمبدم

سوخت نشاط خاطر و ریخت بجامم آب غم

قصه عشق بر زبان گفتم تا نیاورم

شور نمی هلد مرا تا دمم اوفتد بدم

قاضی و شیخ و محتسب واله میگساریم

زآنکه مدام مستم و می نچشیده لاجرم

من بهوایت از عدم سوی وجود آمدم

باز ببوی عشق تو رخت کشم سوی عدم

نیست زدستگاه جم جز سخنی در این میان

جام بیار تا کنم عرضه به تو حدیث جم

قیس هزار آیدش بسته حلقه جنون

لیلی اگر برآورد بار دگر سر از حشم

زهره زبام آسمان روی بزیر آورد

مطرب بزم عاشقان ساز کند چو زیر و بم

بلبل بینوا مخور غم زخزان مکن فغان

یکدمه وصل روی گل دار عزیز و مغتنم

لاجرم از گناه من آشفته بگذرد

کی بخدم جز این کند شاه عزیز محتشم

شمارهٔ ۸۳۵

من به بیداری شب‌های غمت معروفم

به صِفات سگ کویت صنما موصوفم

نیست محروم‌تر از وصل تو کس چون من زار

گرچه در عشق تو اندر همه‌جا معروفم

به امیدی که دم قتل ببینم رویت

جان به کف منتظر از کشتن خود مشعوفم

تا که عکس تو به بتخانه آذر افتاد

از حرم شوق تو کرده است عنان معطوفم

گفتم آشفته برو از خم زلفش بیرون

گفت حاشا که گذارم وطن مألوفم

من که وقف است زبانم به مدیح حیدر

حاش لله که کس این کار کند موقوفم

یار در پرده و ساقی بده آن جام صفا

شاید از لطف تو این پرده شود مکشوفم

شمارهٔ ۸۳۶

چنان بطره لیلای خویش مفتونم

که در فنون جنون اوستاد مجنونم

زپرده های دورن ای مژه چه میجوئی

که غنچه وش نبود غیر قطره خونم

بیار زآن می گلرنگ ساقی مجلس

که کام تلخ بود عمرها زافیونم

چه احتیاج باین نه سرادق نیلی

که خیمه هاست بسی بر فراز گردونم

مرا که یار بکامست و می بجام امشب

چه شکرها که بگویم ز بخت میگونم

شمارهٔ ۸۳۷

منکه در دشت جنون پیشرو مجنونم

شاید ار لیلی ایام شود مفتونم

یار لب بر لب من دارد و مست از می غیر

خون بدل جان بلب از آن دو لب میگونم

غرقه بحر خودی شد تن من نوح کجاست

تا از این ورطه مگر رخت کشد بیرونم

شایدم کس نستاند زگرو تا صف حشر

منکه خود در عوض خرقه بمی مرهونم

گفتم ای عشق گرامی ملکی یا انسان

گفت از دایره کون و مکان بیرونم

چنگ بر دامن حیدر زده آشفته بجد

تا رهائی دهد از منت دهر دونم

شمارهٔ ۸۳۸

ای زده بر خط مشگین بر گل سوری رقم

کوفته از عنبر سارا بفرق مه علم

عنبر تر پروری در آتش اینت معجزه

معجزه دیگر نمک از قندی ریزی دم به دم

دست موسی داری و پیچیده اژدر ساحری

سحر تو با معجز موسی زند پهلو بهم

زلف تو مجنون و سرگردان بگرد عارضت

چشم تو لیلا و مژگان گرد او همچون حشم

سوره و الشمس و واللیلی بقرآن خوانده ای

بر رخ و زلف تو ایزد میخورد آنجا قسم

ماه تامت خواندم این تشبیه ناقص بوده است

نور تو هر روزه بیش وضوی او هر لحظه کم

عاشق افروخته رخسار و خندان کس ندید

خشک لب بایست عاشق چهره کاهی دیده ام

آفتاب حشر اگر تابد برون از اعتدال

سایه زلفت مبادا از سر آشفته کم

داور دنیا و دینی ساقی حوض رسول

راست کردی دین احمد را تو از آن تیغ خم

هم عرب را میری و هم ترک دیلم را ظهیر

رحمتی ای پادشه بر این ثناخوان عجم

شمارهٔ ۸۳۹

بوستان باغ بهشتست و عیان می بینم

نیستم آدم اگر بیتو در او بنشینم

هیچ دانی زچه از کف ننهم جام شراب

زآنکه عکس رخ دلدار در آن می بینم

بگذر از سرخی رنگ که چو لاله در باغ

داغ دار است دل و چهره زخون رنگینم

شست و شوئی کنم از آب در میخانه

تا شوم پاک مگر پاکدلی بگزینم

دامن از گرد تعلق بفشانم چون سرو

شوم آزاده و دامن زجهان برچینم

بر تو تنگ است جهان لیک بدل جلوه گری

تا چه وسعت بود آیا بدل مسکینم

بسکه آشفته حدیث از خم زلف تو نوشت

نافه ریزد چو غزال از قلم مشکینم

ید و بیضا کند از مدح یدالله چو کلیم

معجز آمیز بود خامه سحر آگینم

شکوه از مدعیان جز بر داور نبرم

تا کشد تیغ دو سر را و بخواهد کینم

گفته بودم بتفاخر سگ کوی علیم

فخر اینست اگر چند که کمتر زینم

رند و میخواره و قلاشم و آشفته شهر

لیک جز مدحت حیدر نبود آئینم

شمارهٔ ۸۴۰

زتو چون خبر بگیرم که زخود خبر ندارم

بکه بنگرم که جز تو بکسی نظر ندارم

بشب فراق چون شمع که بسوزد اشتیاقم

چکنم بشام وصلت که زخود خبر ندارم

من از این شکردهنان همه عمر صبر کردم

زدرخت صبر زین بس طمع شکر ندارم

ثمروفا و مهر است که بباغ عشق آن گل

منم آن نهال بی بر که جز این ثمر ندارم

همه جای رانده گشتم چه زکعبه چه خرابات

تو از این درم چه رانی که در دگر ندارم

بهوای پرفشانی بقفس زجای جستم

خبرم نبود از خویش که بال و پر ندارم

همه تن شدم چو آتش زشرار عشق اما

بتو سنگدل خدا را چکنم اثر ندارم

منم و دو دیده دل بمصاف ترک چشمت

زبرای تیر مژگان بجز این سپر ندارم

تو بمصر حسن یوسف من و عشق پیر کنعان

نتوانم اینکه گویم که غم پسر ندارم

به علی بریم آشفته شکایت از اعادی

که جز او بهر دو عالم شه دادگر ندارم

شمارهٔ ۸۴۱

بغیر دست دل خود که بود بر دستم

نبود کس که زکوی تو رخت بربستم

هزار خار مغیلان بپا شکستم بیش

ولی عزیمت احرام کعبه نشکستم

من ارچه شبنمم اما شدم بچشمه مهر

اگر چو قطره ام اما ببحر پیوستم

بر آتش رخ تو خال تا که خوش بنشست

سپندوار بر آتش زشوق ننشستم

به همدمان معاشر بده قدح ساقی

مرا بخویش بهل کز نگاه تو مستم

سر ارچه در قدمش رفت و دین و دل برهش

ولی بقاعده کاری نیاید از دستم

علاج زخم دل آشفته کرد از لب و گفت

که مرهمست گر آشفته خاطرت خستم

شمارهٔ ۸۴۲

ما دین و دل چو جم به کف جام داده‌ایم

آغاز این بود که در انجام داده‌ایم

هرسوی کش کشان کشدم موی دلبران

دامن به دست این هوس خام داده‌ایم

گفتی پیام می‌رسدت جان نثار کن

ما سر به حکم و گوش به پیغام داده‌ایم

مرغان به بوی دانه به دام اندر اوفتند

تا دل به دانه تو پی دام داده‌ایم

چندان که منع خدمت خاصان همی‌کنند

کی دل به این عوام کالانعام داده‌ایم

ننگست پیش ناصح اگر نام عاشقی

ما تن به ننگ عشق پی نام داده‌ایم

همچو کبوتران به هوای حریم دوست

خاطر به طوف هر در و هر بام داده‌ایم

تا پای‌بست سلسله عشق گشته‌ایم

نه خود به دست کفر و نه اسلام داده‌ایم

ما محرمان کعبه دلدار و دین و دل

این‌ها برای بستن احرام داده‌ایم

حاشا که ما نهیم ز کف جام باده را

از کف برای مصلحت عام داده‌ایم

چاوش‌وش به طوف خرابات عشق دوست

آشفته ما به عالمی اعلام داده‌ایم

کوی مغان بهشت جهان مضجع علی

کز حب او به جان و دل آرام داده‌ایم

شمارهٔ ۸۴۳

ما ز سودای گل و از بوستان آسوده‌ایم

نوبهاری جسته‌ایم و از خزان آسوده‌ایم

اصل جانان هست گو یک سر جهان فانی بود

یک جهان جان برده‌ایم و از جهان آسوده‌ایم

گر بهشت نسیه‌ای دارند وقتی زاهدان

ما به نقد از همت پیر مغان آسوده‌ایم

گر بلا پیوسته بارد زآسمان ما را چه غم

زآن که اندر سایه دارالامان آسوده‌ایم

ما به خاک میکده جستیم آب زندگی

خضر را گو کز حیات جاودان آسوده‌ایم

مژده کامد آن پری کاندر میان مردمان

ما ز طعن مردمان اندر جهان آسوده‌ایم

یوسفی در مصر دل جستم عزیز ای دوستان

از تمنای بشیر و کاروان آسوده‌ایم

ما متاع دین و دل دادیم بر تاراج عشق

از خطرهای ره وز رهزنان آسوده‌ایم

برده عشقت از دل پیر و جوان تاب و توان

خوش ز تیر طعنه پیر و جوان آسوده‌ایم

آن زره‌موی کمان‌ابرو که اندر خیل ماست

ما ز تیغ تیز وز تیر و کمان آسوده‌ایم

تا که آشفته امام عصر را شد مدح‌خوان

از بلای فتنه آخر زمان آسوده‌ایم

شمارهٔ ۸۴۴

زآن دهانم داد دشنامی که من می‌خواستم

بعد عمری دید دل کامی که من می‌خواستم

جُست دل زلف دلارامی که من می‌خواستم

یافته امشب دلارامی که من می‌خواستم

سوزی اندر بلبلان افکند و آتش زد به گل

داشت باد صبح پیغامی که من می‌خواستم

از چه پیر می‌فروشانم ز جامی خُم نکرد

بود در پای خُم آن جامی که من می‌خواستم

بود چشم شوخ او را زلف خالی توأمان

داشت بر کی دانه و دامی که من می‌خواستم

زاهدی را دید عاشق گشته رندی دوش گفت

جمع شد آن کفر و اسلامی که من می‌خواستم

با بناگوش تو شد دست و گریبان گیسویت

هم‌عنان شد صبحی و شامی که من می‌خواستم

شیخ زد طعنه که آشفته سگ کوی علی‌ست

شُکر شد نامیده بر نامی که من می‌خواستم

چند روزی شد که شور عشقم افتاده به سر

وَهْ که آمده باز ایّامی که من می‌خواستم

آن کبوتر که هوا بگرفت از بام حرم

شد مجاور بر در بامی که من می‌خواستم

شمارهٔ ۸۴۵

در گلستان محبت گل داغی دارم

کز گل یاسمن باغ فراغی دارم

دمد از تربت من لاله از آن فصل بهار

تا بدانی بدل از عشق تو داغی دارم

سرو من قامت دلدار و چمن گلشن دل

لوحش الله که عجب سروی و باغی دارم

طالب سینه سینا نشوم همچو کلیم

تا بطور دل از آن شعله چراغی دارم

جم عهدم من درویش که از همت عشق

بکف از باده گلرنگ ایاغی دارم

شکرین لعل تو چون خال سیه دید بگفت

طوطیان گرد من و میل بزاغی دارم

ندهم آن سر زلفین پریشان از دست

کز دل گمشده آشفته سراغی دارم

تا بود پیشه من عشق و بود عشق علی

لله الحمد زهرکار فراغی دارم

شمارهٔ ۸۴۶

بیا تا آفتاب می به ماه ساغر اندازیم

ز اخترهای رخشان طرح چرخ دیگر اندازیم

بتان سوزند چون مجمر ز روی آتشین امشب

ز خال و زلف عود و عنبری در مجمر اندازیم

بده می مطرب ساقی به آهنگ هوالباقی

که خونی در دل تسنیم و حوض کوثر اندازیم

قضا چندانکه بستیزد بلا چندانکه برخیزد

یکی را پای بربندیم و آن را سر براندازیم

به وجد آییم صوفی‌وار دست‌افشان و پاکوبان

که غلمان را به رقص آریم و حور از منظر اندازیم

تو شاه عرصه حسنی بتاب از زلف چوگانی

که از شوق و شعف چون گوی در پایت سر اندازیم

هجوم آریم ما و مطرب و ساقی و میخواران

درآویزیم با گردون و با اختر دراندازیم

اگر خنجر کشد مریخ ور رامح زند نیزه

به یرغو دادخواهی بر امیر داور اندازیم

امیر مشرق و مغرب خدیو مکه و یثرب

که ما بار گنه پیشش به روز محشر اندازیم

شها آشفته‌ات را خم شد از بار گنه قامت

بکن رحمی که تا خود را به کوی تو در اندازیم

شمارهٔ ۸۴۷

روزگاریست بمیخانه گذاری دارم

با سگان در آن خانه قراری دارم

هر کرا حصن حصینی است بربع مسکون

من هم از دیر خرابات حصاری دارم

ساکن خطه عشقیم که اقلیم بقاست

بی سرو پایم اگر شهر و دیاری دارم

باغ ما حسن نکویان و بهارش عشق است

لوحش الله است که عجب باغ و بهاری دارم

زلف او گفت اگر عقل شود بختی مست

من بیکموی به بینیش مهاری دارم

شب و روزم چه بود زلف و بناگوش بتان

خارج از رسم جهان لیل و نهاری دارم

خنده زد گفت که ضحاکم و باور نکنی

به بر دوش ببین ریسه ماری دارم

چشم او گفت که آهوی ختا راست منم

که بهر نافه مو چین و تتاری دارم

عنکبوتش نکند صید مگس نیست دلم

گرچه نخجیر شدم شیر شکاری دارم

هر کرا پیشه و کاریست برای گذران

من بجز عشق مپندار که کاری دارم

هر کس آشفته شعاری بودش در اسلام

من بمدح علی و آل شعاری دارم

گر زند تیغ حوادث بدو عالم پهلو

تا مرا جای بجودیست کناری دارم

گرچه تار است شب کور من نامه سیاه

وه که از مهر علی شمع مزاری دارم

شمارهٔ ۸۴۸

عشق چوپان بُوَد و ما همه عالَم گَله‌ایم

حُسن قصاب و به کشتن همگی یکدله‌ایم

وسعت حوصلهٔ کون و مکان یک نفس است

تا نگویند به ما خلق که بی‌حوصله‌ایم

زلف تو سبحه مسلم شد و زنار مغان

چون نکو می‌نگرم جمله ز یک سلسله‌ایم

اندر این خانه به جز پرتو شمعی نَبُوَد

ما همه پنجره‌سان روشن از آن مشعله‌ایم

همه مجنون و یکی محمل لیلی نشناخت

چون جرس بیهده شورافکن این قافله‌ایم

رحمی ای خضر که شب آمد و دزدان از بر

همرهان رفته و ما مانده در این مرحله‌ایم

قاسم جنت و دوزخ چو تویی غم نَبُوَد

همچو آشفته گر آویخته در سلسله‌ایم

عملی نیست به جز نامه‌سیاهی یارب

چون مدیح علی آورده به یاد صله‌ایم

مرتع ماست محبت، علیش مهر و گیاست

گر جز این خواب و خوری هست برون زین گَله‌ایم

شمارهٔ ۸۴۹

همتی ای می‌فروشان تشنه‌کامم تشنه‌کام

رحمتی بر خسته‌ای چون فیضتان عام است عام

عاشق و درویش و محتاج در میخانه‌ایم

بر گدایان رحمتی ای صاحبان احتشام

الغیاث ای خضر چون داری به کف آب بقا

ساقیا مردیم عطشان فاسقنا کاس الکرام

گر دمی همدم شوی بر خسته جانی مستمند

عهد حسن و دولت و جاهت بماند بر دوام

عمرها آشفته در کویت به سر برد از وفا

از غرور ای مه نپرسیدی کدامست و چه نام

من مقیم بر در میخانه رحمت به جان

گر نماید شیخ طوف ساحت بیت الحرام

کعبه ما می‌پرستان آستان میکده است

میکده خاک نجف آن روضه دارالسلام

شمارهٔ ۸۵۰

به گلزار غم عشق تو من آن مرغ خاموشم

که شد از بیم گلچین نغمه‌پردازی فراموشم

چو غنچه تا که زد مهر خموشی بر دهان من

که من با صد زبان چون سوسن آزاده خاموشم

تن بی‌روحم و چون توام بادام دور از تو

نمایانست جای خالیت جانا در آغوشم

دل خونین چو خم گر می‌زند جوشی عجب نبود

که تا هست آتش سودا به جان چون دیگ در جوشم

خدا را ساقیا صهبا به یاران دگر پیما

که من از غمزهٔ آن ترکِ سرخوش مست و مدهوشم

ز شام هجر زلفت تا قیامت شکوه‌ها دارم

مگر صبحی شود طالع از آن طرف بناگوشم

به جان هندوی زلف و خال آن ترک قزلباشم

که کرده هندوی مویش هزاران حلقه در گوشم

پریشان گفته آشفته کی افتد قبول شه

مگر اکسیر عشق تو خورد بر قلب مغشوشم

به زیر بار عصیان مانده‌ام در این سفر یارب

مگر دست خدا بار گران بردارد از دوشم

شمارهٔ ۸۵۱

ما گدایان درِ میخانه‌ایم

در گدایی شُهره و افسانه‌ایم

هرکجا سر زد گلی ما بلبلیم

هرکجا شمعی بُوَد پروانه‌ایم

کعبه و دِیْر دیگر را طایِفیم

نه مقیم کعبه نه بتخانه‌ایم

سَبحه و زَنّار را بگسسته‌ایم

ما حریف ساغر و پیمانه‌ایم

یار را عمری‌ست جویاییم لیک

چون نکو دیدیم در یک خانه‌ایم

نرگس جادووَشان را سُرمه‌ایم

گیسوی مَه‌پارگان را شانه‌ایم

گوهر اسرار حق را مخزنیم

گنج عشق دوست را ویرانه‌ایم

ما غریبان دیار راحتیم

زآشنایان وطن بیگانه‌ایم

صوفیان از ساز مطرب در سماع

ما به رقص از نعرهٔ مستانه‌ایم

هرکه مجنون شد ز سودایی دلا

ما ز سودای علی دیوانه‌ایم

همچو آشفته به دریای وجود

طالب آن گوهر یکدانه‌ایم

شمارهٔ ۸۵۲

چندان بکویت ما پا فشردیم

تا سر باخلاص آنجا سپردیم

طوق سگانت کرده بگردون

خود را به تلبیس زآنها شمردیم

گر بود عقلی و ربود دینی

بالجمله پیشت تسلیم کردیم

گر فحش گفتی کردم دعایت

گر زهر دادی چون قند خوردیم

ساقی زرحمت دریاب دریاب

گر صاف نبود ممنون دردیم

در پیش تو غیر تا جان فدا کرد

ار رشک خجلت صد بار مردیم

ما را عمل نیست آشفته مطلق

یک کوه عصیان همراه بردیم

ای نور سرمد ای صهر احمد

ما از سگانت خود را شمردیم

شمارهٔ ۸۵۳

شب وصل است بیا باده به ساغر فکنیم

خانه خلد است به ساغر می کوثر فکنیم

دم غنیمت شمر این دم که لبت بر لب اوست

عیش این دم ز چه رو بر دم دیگر فکنیم

زان دهان شکرین حرف مکرر گوییم

آتشی بر جگر قند مکرر فکنیم

خال مشکین تو بر مجمر رخ می‌سوزد

کو سپندی که به شکرانه به مجمر فکنیم

تا دم نشتر مژگان تو خونریز شده

تا رگ دیده همه بر دم نشتر فکنیم

شاید اختر شمرم خوانی و از اهل رسد

بس که از نوک مژه کو لب و اختر فکنیم

بی‌تو لطفی نبود خوابگه دیبا را

خار و خاشاک همان به که به بستر فکنیم

وه که هر لحظه شود زردی رخسار فزون

بی‌لبت هرچه به ساغر می احمر فکنیم

گر نیایی تو به وعده به سر بالینم

داوری از تو همان به که به داور فکنیم

عار داری اگر از بندگی آشفته

خویشتن را به در خواجه قنبر فکنیم

پرده باده‌کشان گر بدری ای زاهد

پرده از کار تو در هردو جهان برفکنیم

شمارهٔ ۸۵۴

بتا از غمزه کافر ربودی چون دل و دینم

بساط زهد و تقوی را همان بهتر که برچینم

دلارا ما تو چون رفتی برفت آرام و صبر از دل

بیا بنشین بدامانم مگر آرام بنشینم

چو عطاران چه حاجت رفتنم در چین پی نافه

که زیر چین هر مویت هزاران دانه برچینم

اگر تلخ است جان دادن اگر آئی دم مردن

بشیرینی دهم جان چون تو باشی شمع بالینم

میان مردم از چشمم فکنده چشم تو اما

مبادم چشمم کز مردم بچشمان جز تو بگزینم

تو که مست شرابستی گهی سرخوش بخوابستی

بیادت من همه شب همنشین ماه و پروینم

می کهنه کشی هر شب تو از خم با حریف نو

کی آری یاد از این مخمور و گوئی یار دیرینم

گرای خسرو چو فرهادم کشی از رشک شیرینت

بتلخی جان شیرین رفت و من بر یاد شیرینم

حدیث از چشمه نوش و لب کوثر مکن واعظ

که من لب تشنه یکبوسه از آن لعل نوشینم

بخوابم دوش ایزد داد حور و جنت و کوثر

بعینه کرد اثر آشفته امشب خواب دوشینم

بهشتم میکده حور است ساقی جام می کوثر

دعای پیر تا کردم فرشته گفت آمینم

چو مینا برندارم سر زپای جام تا محشر

که در جام و قدح عکس رخ دلدار می بینم

شده شکرشکن تا طوطی نطقم ادیب من

به جز مدح علی حرفی دگر کی داده تلقینم

شمارهٔ ۸۵۵

همرهان همتی که نوسفرم

رهروان مژده ای که بیخبرم

همچو یوسف فتاده ام در چاه

گو به یعقوب تا رسد پسرم

گفتمش چو نی ایدل مجروح

گفت بستر بود زمشک ترم

چون توانم گریختن از برق

منکه در آشیان بود شررم

نفس سرکش چو آتش و من نی

چون نسوزم که شعله را ببرم

سیلم اندر قفا و من خاشاک

کی بجا ماند از وجود اثرم

کشته نخلم پی رطب دهقان

حیرتم کاز چه مقل شد ثمرم

چیستم شبنمی برابر مهر

یا کتان در مقابل قمرم

هست هر سو بزه خدنگ قضا

نیست جز عشق در جهان سپرم

من نظر برنگیرمت از چشم

مژه چون تیر دوزد از نظرم

گرچه پرتم کند رقیب از کوه

وه که با دوست دست در کمرم

گوهر حب مرتضی دارم

تا نه پنداریم که بدگهرم

شاید آشفته ره برم بحرم

ره این بادیه که می سپرم

شمارهٔ ۸۵۶

نیست راهی به حرم تا که مناجات بریم

رخت ناچار سوی دیر خرابات بریم

خرقه آلوده به می سینه پر از شرک و ریا

با چه رو روی به حق بهر مناجات بریم

حکمت فلسفی و دفتر بی معنی فقه

که خرد گرنه ببازار خرافات بریم

آفت عجب و حسد خرمن طاعات بسوخت

بخرابات پناه از همه آفات بریم

نشناسی بحقیقت تو اگر پیر مغان

بنشان ره بدر او بکرامات بریم

نفس چون بختی مست است بر او بار گناه

تحفه این است نداریم که طاعات بریم

یکجهان حاجت روی سیه و ناامید

طلب آشفته سوی قاضی حاجات بریم

چند ای شیخ تو در ورطه نفی و اثبات

ما برونت دمی از نفی وز اثبات بریم

ذات علیا علی ار چشم بود بشناسش

کاز صفاتش نتوان پی به سوی ذات بریم

شمارهٔ ۸۵۷

چندیست که از زمزمه عشق خموشم

مطرب بزن آن پرده که چون نی بخروشم

خون میخورم و مهر خموشی بدهانم

وقتست که همچون خم لبریز بجوشم

لبریز چو شد خم زسرش باده بریزد

بیهوده باخفای تو ای عشق چه کوشم

تا زمزمه عشق تو در گوش خرد هست

این پند حکیمان همه باد است بگوشم

ساقی لب میگون تو کافیست بمستی

با هوش زدا چند بری عقلم و هوشم

پیغام تو دوش از دهن غیر شنیدم

بنگر که چو یک کاسه بود نیشم و نوشم

نه دوش بر دوش تو بد دست کش غیر

فریاد که امشب گذرد باز چو دوشم

گر باده فروشم نخرد دفتر اعمال

این دفتر باطل به که یا رب بفروشم

پندم چه دهی پند ندارد اثر ای شیخ

تا هوش بسر دارم پندت ننیوشم

آشفته بدل ذره از مهر علی هست

گر بار گناه دو جهان هست بدوشم

با مهر علی کس نشود زنجه زدوزخ

در گوش خوش این نکته همیخواند سروشم

شمارهٔ ۸۵۸

من زفعل زشت خود ای همدمان مستوحشم

خرقه آلوده دارم مستحق آتشم

شرم میدارم زشیخ خانقاه و برهمن

نه مسلمانم نه گبرم زین سبب مستوحشم

رحمی ایدست خدا پیر طریقت از کرم

وارهانم چون اسیر دام نفس سرکشم

نیست جز جهل مرکب در وجودم ایدریغ

میزنم لاف خردمندی که اهل دانشم

گر بپاداش عمل در دوزخم خواهند برد

اهل دوزخ در فغانند از نفیر موحشم

ای طبیب درد پنهان ای علی مرتضی

تو مسیحی من زسودا عمرها شد ناخوشم

شاید ار صید مراد آشفته نخجیرم شود

نیست جز تیر مدیح مرتضی در ترکشم

زهره چنگی برقص آید ببزم آسمان

مطرب ار خواند به الحان این حدیث دلکشم

عذرم ار افتد قبول و عجزم ار آید پسند

در نجف از پارس خواهد برد دوران مفرشم

شمارهٔ ۸۵۹

مگو که شرح فراق تو را شماره نکردم

شبی نشد که کناری پر از ستاره نکردم

غریق بحر و خود مستحق طوفانم

چرا که از نم چشمان تر کناره نکردم

زچاک سینه عیان است مرغ دل بنگر

مگو که جامه جان از غم تو پاره نکردم

طبیب عشق چه خوش گفت با مریضان دوش

که گفت درد دل خوش را که چاره نکردم

نرفته لذت قربان شدن مرا از کام

دریغ و درد که جانرا فدا دوباره نکردم

هزار آیت غم دیده ام از این سودا

مگر بمصحف روی تو استخاره نکردم

چه پرسی از من بیدل که چاه یوسف کو

مگر بسیب زنخدان تو اشاره نکردم

غمم زکشته شدن نیست این غمم گشته

که از چه دردم کشتن تو را نظاره نکردم

صنم پرست نه آشفته و ندیده صمد را

بجز بمظهر حق مرتضی اشاره نکردم

مگیر خرده که زنار و سبحه بگسستم

ولیک رشته مهر و وفات پاره نکردم

زسیل اشک نشاید نشاند آتش دل را

که آب شور زدم چاره شراره نکردم

شمارهٔ ۸۶۰

به جانت ای جوان کز جان خویشت دوست‌تر دارم

نپنداری که سر با تیغ از پای تو بردارم

من ای شیرین‌پسر رو از تو بردارم غلط حاشا

به رنج باد زن سازم که سودای شکر دارم

مرا منع نظر ناصِح مکن از منظرِ خوبان

که من این دین و دل را وقف بر تیر نظر دارم

اگرچه صد خطر اندر بیابان حجاز آمد

به شوق طوف کعبه زآن خطرها کی حذر دارم

خبر از من چه می‌گیری که در هجرش چه‌ها دیدی

که من مستغرق اویم کجا از خود خبر دارم

تو خفته شب همه شب سرخوش اندر بستر راحت

به بالینت چو شمع آتش به جان من تا سحر دارم

چو با موی میانت دست خود خواهم کمر سازم

همه شب با خیال خویش دستی در کمر دارم

تو خورشید جهان‌تابی و بر هرجای می‌تابی

منم حربا کجا غیر از تو خورشید دگر دارم

مزن دستم به دل ترسم بسوزد آستین تو

که همچون سنگ آتش‌زن شررها در جگر دارم

مکن وحشی‌غزالم دوری از من رحم کن بر خود

که از آه سحر بس تیرهای کارگر دارم

گره شد در دلم آهی که گر آید برون ناگه

ز تأثیرش همه کون و مکان از جای بردارم

بزن تو نوبت صلح و بِنِهْ جنگ و جَدَل یک سو

که بهر دادخواهی رو به شاه دادگر دارم

امیر مشرق و مغرب علی ابن ابیطالب

که پیش تیغ فتنه از ولای او سپر دارم

نخواهم خفتن آشفته ز سودای سر زلفش

که شب از خار مژگان بر دو دیده نیشتر دارم

شمارهٔ ۸۶۱

آنروز که از خواب عدم دیده گشودیم

جز دوست ندیدیم و دگر باره غنودیم

بیدار دل آن کاو که بیاد تو کند خواب

ما چشم بغوغای رقیب از چه گشودیم

سرگشته چو گوئیم از آن در خم چوگان

کز روز ازل گوی زمیدان بربودیم

از رهزنی دیو طبیعت بود عاری

بر خاک در میکده گر جبهه نسودیم

زین آمدن و رفتن ما تا چه اثر ماند

رفتیم چو از دایره گوئی که نبودیم

ما همچو حبابیم در این قلزم مواج

یعنی همگی فرع بر آن اصل وجودیم

جامی بده ای ساقی مستان که بمستی

گوئیم کیانیم و که هستیم و که بودیم

خاریم از آن گلشن انباشته از گل

در آتش افروخته طور چو دودیم

در آئینه دل بجز از عین علی نیست

آشفته تو هشدار که در عین شهودیم

ما غیر بدی هیچ نکردیم ولیکن

از هر طرفی وصف عطای تو شنودیم

سرمایه نداریم جز امید بعفوت

خورسند به این توشه نه از آنچه درودیم

شمارهٔ ۸۶۲

برآ زجامه نیل ای نگار سیم اندام

که شد مهی که در او بود جشن و عیش حرام

بود ربیع نخستین و ماه عیش و طرب

بپوش جامه گلگون بدور افکن جام

غزل سرای و نواسنج و بذله گوی و بچم

بسوز عود و بزن رود و باده می آشام

می مغانه چه حاجت که خانگی است شراب

بیار از آن لب و چشمم تو شکر و بادام

بنوش باده و سرخوش شو و برآی برقص

که سرو و ماه بمانند از قعود وقیام

بخوان مدیح علی از زبان آشفته

که تا کنم در مکنون تو را نثار کلام

صله اگر طلبد از تو طبع مدح گذار

ببوسه زآن دهنش ساز شاد و شیرین کام

شمارهٔ ۸۶۳

مطرب چه پرده زد که زپرده برآمدیم

چون شمع بهر دادن جان باسر آمدیم

رندان وزاهدان بهم آمیخته زوجد

بی پا و سر تمام زیکدر درآمدیم

در آب آتشین می عشق جمله غرق

گوئی سمندریم که در آذر آمدیم

ما از نوای عشق و می شوق سرخوشیم

در وجد نه زساز و می و مزمر آمدیم

تا ارتفاع از قدح و می گرفته ایم

حاکم بچار ما در و هفت اختر آمدیم

ما را شکر دهد زنی خامه شعر تر

در این چمن چو بید اگر بی بر آمدیم

آشفته است و وجدی و هم مشربان خاص

با یک زبان به مدحت حیدر درآمدیم

شمارهٔ ۸۶۴

مطرب تو راه میزنی از ساز دلکشم

ساقی صفا دهد زمی صاف بیغشم

تا تن زآب میکده عشق شسته ام

ماهی صفت در آب و سمندر در آتشم

مردم همه زدید پری در جنون و من

دیوانه از ندیدن ماه پریوشم

احرام طوف حج خرابات بسته ام

شاید اگر ببال ملک بسته مفرشم

گفتم بزلف او زچه ای بیقرار گفت

در آتشم معلق از آنرو مشوشم

ساقی شراب مجلسیان را بده که من

از چشم مست و باده لعل تو سرخوشم

گوئی که جانم از تن افسرده میرود

هرگه زسینه ناوک دلدوز میکشم

خالم کجا زششدر حیرت برون برد

آورده چون حریف دغل باز در ششم

خواهم شدن بکون و مکان آستین فشان

آشفته وار گر قدح عشق در کشم

گفتی گناهکاری و آتش مقام تست

مداح حیدرم تو مترسان زآتشم

شمارهٔ ۸۶۵

خبرت هست که چون با تو درآمیخته‌ام

با تو پیوسته ز عالم همه بگسیخته‌ام

نقد دل گمشده در خاک در تو ز ازل

بیهده خاک سر کوی بتان بیخته‌ام

مرغ دل در خم زلفت نه کنون منزل کرد

آشیانی است که طرحش ز ازل ریخته‌ام

همه شب هم نفس مرغ شب‌آویزم من

عجبی نیست که در زلف تو آویخته‌ام

تا حوادث نبرد ره به من طعن رقیب

به در میکده رحمت بگریخته‌ام

دست حق آنکه پی تفرقه اهل هوس

تیغش آشفته به صد جهد برآهیخته‌ام

یا علی دست مرا گیر که از خلق جهان

همه بگریخته در دامنت آویخته‌ام

شمارهٔ ۸۶۶

منم آن نهال بی بر که زعشق برگرفتم

چه غم ار چه نخل سینا همه بر شرر گرفتم

بخدنگ غمزه دیدم نظر بخست بستی

بجهان به هر چه جز تست در نظر گرفتم

بهوای عشق و خاک در میکده مقیمم

چه عجب کز آب و آتش بجهان اثر گرفتم

زرموز عشق صادق چه عجب کنی حکیما

که بجذبه محبت پسر از پدر گرفتم

تو عزیز مصر حسنی و مراست دیده بر تو

هم اگر چه پیر کنعان همه را پسر گرفتم

غم تو خریده بر جان و نثار کردمت سر

نه که داده یوسف از دست و بهاش زر گرفتم

بجز از مدیح حیدر نزدم رقم بدفتر

چه عجب کنی که آفاق بشعر تر گرفتم

زسگان کویش آشفته قلاده وام کردم

که زیمن او زقیصر کله و کمر گرفتم

شمارهٔ ۸۶۷

سر قدم کردم ز شوق و دست از پا می‌کشم

در رهت ای کعبه کی منت ز این‌ها می‌کشم

من که از بحرینِ دیده دامن پُرگوهر است

کی کجا منت ز غواص و ز دریا می‌کشم؟

ذره‌ام اما به رقص اندر هوای آفتاب

نیستم خفاش تا حسرت ز حربا می‌کشم

ای نسیم صبح اگر از آن سر کو می‌رسی

خاک راهت سرمه‌وَش در چشم مینا می‌کشم

نیستم دیوانه تا نشناسم از اغیار یار

خویش را مجنون‌صفت در کوی لیلا می‌کشم

تنگ شد چون چشم سوزن شهرم از سودای عشق

رخت خود آخر از این سودا به صحرا می‌کشم

آنچه وامق دیده و فرهاد و مجنون در جهان

من به دوش اندر غمت این بار تنها می‌کشم

گفت لعلت: روح‌بخشم از تبسم چون مسیح

گفت خطت: من به خون خلق طُغرا می‌کشم

لاجرم از زخمه مطرب در افغان است چنگ

تا نگویی من ز عشقت ناله بی‌جا می‌کشم

هرکه تخم افشاند امروز و کند فردا درو

من ندارم تخمی و خجلت ز فردا می‌کشم

لاجرم آشفته‌ام درویش مدّاح علی

خویش را در سایه ایوان مولا می‌کشم

شمارهٔ ۸۶۸

نار ابراهیم شد نور کلیم

کرد حادث یار اطوار قدیم

عرش شد لوح و قلم کرسی وامر

کن رقم زد شد عیان نار و نعیم

نقطه شد وانگه الف بر صفحه راست

باشد و تا دال و ذال خاوجیم

زر شد اندر کان و گوهر در صدف

جلوگر شد باز در سیمای سیم

بتکده شد سجده گاه برهمن

کعبه و زمزم شده رکن حطیم

علم الاسماء بر آدم بخواند

پس شهابی گشت بر دیو رجیم

بحر طوفان خیز شد عالم گرفت

نوح کشتی ساز شد بر رفع بیم

روح شد اندر دم عیسی دمید

تا روان بخشید بر عظم رمیم

جبرئیل و حامل اسرار شد

تا باحمد برد پیغام رحیم

احمد مرسل شد و معراج یافت

شد بخلوتگاه اوادنی مقیم

مرتضی شد پرده دار سر حق

با نبی هم کاسه بر خوان کریم

هفت اگر شد کوکب افلاکیان

چارده شد کوکب عرش عظیم

جمله را فرمان برد از جان و دل

هر که باشد بر صراط مستقیم

خاصه مهدی قائم آخر زمان

کز وجود اوست چار ارکان قویم

ای ولی حق امام راستان

داد تو داده مرا طبع سلیم

وارهان آشفته ات را از سؤال

تا بتابد رخ از این مشتی لئیم

مظهر اللهی و عبداللهیم

غیر از این استغفرالله العظیم

شمارهٔ ۸۶۹

از دهان تو حدیثی چو بوهم اندیشم

عقده نقطه موهوم شود حل پیشم

تا زابروی کجش یافته ام خط امان

از کجیهای تو ای چرخ کجا اندیشم

گر بود ساقی ما بر سر پیمان الست

من به پیمانه کشی از همه مستان پیشم

شاید از کیش زچرخم پی قربان آرند

زانکه قربانی تو ای بت کافر کیشم

تاج سر خاک رهت کسوت من مهر رخت

در طریقت عجبی نیست اگر درویشم

من و بوسیدن نوشین لب به از عسلست

که چو زنبور زنند از همه جانب نیشم

منکه از ناوک خونریز نظر مجروحم

آه از آن روز که بهبود پذیرد ریشم

بر درت طوق بگردن رسد آشفته شها

که سگانت بشمارند زلطف از خویشم

دشت پرگرگ بود مرتعم ایدست خدا

تو بر آن گله شبانی و منت آن میشم

شمارهٔ ۸۷۰

زبسکه مهر تو آمیخته بجان و تنم

توئی ندانم یا من درون پیرهنم

نهفته سوز غمت بسکه همچو جان بتنم

چو شمع شعله برآید زچاک پیرهنم

زخاک کوی تو گر بوئی آردم دم صبح

زآب خضر و دم روح قدس دم نزنم

زشور آن لب شیرین چو در حدیث آیم

نمک بریزد و شکر مدام از دهنم

بیاد تو بلحد خضر زنده و جاوید

بجامه غافل از تو چو مرده در کفنم

هوای زلف تو خونم زبس بسوخت بجسم

کنند مشک زخونم که آهوی ختنم

مرا که شوق تو چون کهربا زجابر کند

بروز عشق بسی کوهها زجا بکنم

به بهشت نشد گر نصیب من غم نیست

بدست آمده زاهد چو سیب آن ذقنم

عجب مدار که چون خس بسوخت خرمن غم

که من بگلشن تو مرغ آتشین سخنم

دلم بشام غریبان زلف تو خو کرد

بدان صفت که فراموش گشته از وطنم

اگر چه رند و قدح خوار و مستم آشفته

بدین خوشم که سنگ آستان بوالحسنم

ریمن بندگی شاه اینک اندر طوس

زبندگان شما خوان خسرو زمنم

مهین سلاله شه نایب الایاله راد

که با وجود کف او زبحر دم نزنم

شمارهٔ ۸۷۱

ما زآزادگان پادشهیم

پادشه را مقیم بارگهیم

ملک گیریم گرچه بی سپهیم

تاج بخشیم گرچه بی کلهیم

رشک بر ماه اوج اونبریم

ماکه با یوسفی چنین بچهیم

سود بر مه کلاه گوشه فقر

روشنی بخش آفتاب و مهیم

پیش ارباب صنعت اکسیریم

در نظرها اگر چه خاک رهیم

بر بساط جم است تکیه ما

گرچه بر باد داده دستگهیم

تو زاغماض عفو خود آگاه

ما بتقصیر خویشتن گوهیم

زده بر چهره آب مهر علی

گرچه زاعمال خویش روسیهیم

عشق آشفته گر گناه بود

ما بفتوای عشق بی گنهیم

شمارهٔ ۸۷۲

ای که به‌ جاه و منزلت ره نبرد خیال من

از خم زلف مو به مو باز بپرس حال من

ناله زیر و بم کشم تا که رسد به گوش تو

تا که چو چنگ می‌دهد زلف تو گوشمال من

عید کنند خلق اگر در مه روزه از هلال

عید منست روی تو ابروی تو هلال من

زهره به مشتری قران گرچه بسی کند ولی

سعد نه تا نشد به تو نوبت اتصال من

راند به کام دشمنان دوست مر او بریخت خون

گو بنشین و عیش کن دشمن بدسگال من

گفتم جان به کف روم تا که به دستش آورم

وصل تو محتمل نشد با همه احتمال من

آشفته آفتاب را سجده مکن که گویدم

عکس علی عیان شود زآینه‌ی جمال من

شمارهٔ ۸۷۳

چند با چشمه خور روی تو نتوان دیدن

چند قانع شوم از وصل بهجران دیدن

از نظر غایبی ولیک توان چون خورشید

از تو در هر سر کو نور فراوان دیدن

توئی آن بی سر و سامان که مکانت نبود

شایدت سوی چو من بی سر و سامان دیدن

رشک دارم بصبا گرچه شدت محرم راز

غیر را گرد در و بام تو نتوان دیدن

گل رخسار تو میباید آن قد ورنه

گو چه خیزد زگل سرو خرامان دیدن

با خم طره اش و آن لب نوشین ای خضر

فارغ از ظلمتم و چشمه حیوان دیدن

نه از آن غبغب سیمین و شکنج خم زلف

گوی سیمین نتوان در خم چوگان دیدن

باغبانا چو دهد دست خط و چهره دوست

تابکی در چمن لاله و ریحان دیدن

چند در بند تن ای دل شده ای خون زفراق

کار آسان شده جان دادن جانان دیدن

گفتمش زلف تو در خواب بدست آمد دوش

گفت آشفته بس این خواب پریشان دیدن

لابه کردم که نکوتر کن از این تعبیری

رفع اشکال کنم شایدت آسان دیدن

گفت آری بوصالم رسی آندم که توان

خویشتن را بدرشاه خراسان دیدن

شمارهٔ ۸۷۴

شک نیست که شکر لب و بسته دهن است آن

اما نه سزای لب و دندان من است آن

رخساره نگویم که رخت باغ بهشت است

بالای تو طوبی است نه سرو چمن است آن

نرمی تن اوست دلیل دل مسکین

هشدار که آهن دل و سیمین بدن است آن

ای غیر مبادا که شوی همسفر دوست

گرگی تو و خود یوسف گل پیرهن است آن

خدین تو بر قامت رعنا به چه ماند

بر سرو سهی رسته دو برگ سمن است آن

برخیز ززلفش که نیفتی سلاسل

بگریز از آن چشم که ذات الفتن است آن

زین نیست گریزم که درو دل شده مفتون

زآنست گریزم که شکن در شکن است آن

جانان نگذارم که بها جان بستاند

یوسف نفروشم که محقر ثمن است آن

منصور اگر گفت انا لحق منکش عیب

زیرا که در آن زمزمه بی خویشتن است آن

هر دل که در او نیست ولای شه مردان

مردش بحقیقت مشماری که زن است آن

شاهنشه آفاق علی بحر ولایت

کش گوهر بحرین حسین و حسن است آن

گر رستم و روئین تنت آمد بصف رزم

هر درع که پوشید برزمت کفن است آن

تا خاتم مدح تو شدش زینت انگشت

آشفته سلیمان شده گر اهرمن است آن

بی دوست گرت جنت فردوس ببخشند

بالله نه بهشت است که بیت الحزن است آن

شمارهٔ ۸۷۵

طره عنبرین پریشان کن

مرغ دلها بر او پرافشان کن

آتشی برفروز از رخسار

دل بر آتش گذار و بریان کن

باز کن در حدیث غنچه لب

درد سودا طبیب درمان کن

خنده زن از دهان شکربار

فکر این دیده های گریان کن

برفکن زلف بر بناگوشت

روز و شب دست در گریبان کن

برکش این عندلیب باغ نوا

مدد بلبل خوش الحان کن

تا همه صوفیان برقص آری

خیز آشفته را غزلخوان کن

تا که آبی زنی بر آتش دل

آتشین چهره را خوی افشان کن

لعل لب بوسه گاه غیر مکن

رحم بر خاتم سلیمان کن

گر نمیخواستی تو شور مگس

تا که گفتت که شکر ارزان کن

تا که گفته است قند و شکر را

ظاهر از لعل چون نمکدان کن

اگرت میل شکرافشانی است

مدحتی از شه خراسان کن

مگذر از خانواده عصمت

جان و تن را نثار ایشان کن

هندوی خال را چلیپا کش

کافر چشم را مسلمان کن

شمارهٔ ۸۷۶

ای آه خدا را سوی لیلا سفری کن

او را زدل خسته مجنون خبری کن

مگذار حریفان دغا را تو در این کوی

ای آن جهان سوز من امشب اثری کن

از هستی من گرد برانگیخت فراقت

این تجربه یکچند بیا با دگری کن

جز میوه حرمان کس از این باغ نچیده

ای نخل محبت بجز از این ثمری کن

تا چند شوی جلوه گه غیر خدا را

ای آینه از آه دل ما حذری کن

ای ترک چو گلگون بسر خاک بتازی

بر خاک شهیدان زعنایت گذری کن

گاه ار بتماشای گل و لاله خرامی

بر حالت خونین کفنانت نظری کن

نه بر سر پروانه کند شمع دمی صبح

با ما تو هم ایشمع وفا تا سحری کن

داری تو اگر شوق سر دار محبت

منصور صفت در ره حق فکر سری کن

بیت الحزنی داری و کنعانی و چشمی

یعقوب شور و ناله بیاد پسری کن

مرغ ار بپرد کس نکند صید به تیرش

از بهر خود آشفته بیا فکر پری کن

در مصر اگر چند عزیزی بر مردم

ای یوسف گمگشته تو فکر پدری کن

دردت نکند چاره بجز حیدر صفدر

زین ملک سبک خیز و بکویش سفری کن

شمارهٔ ۸۷۷

ای مار زلفین سیه ای عقرب جرار من

تا کی زنی نیشم بدل تا کی کنی آزار من

دفتر بگیر و جام ده کام من بدنام ده

با آن چلیپا طره ات تبدیل کن زنار من

چشم تو خورده خون من چون من که خوردم خون دل

زلف تو دارد بار دل چون دل که دارد بار من

در عشق تو افسانه ام شمع تو را پروانه ام

کار تو باشد قتل من جان باختن شد کار من

در قتل من آهنگ کن دستان بحنا رنگ کن

بر مدعی کن مشتبه خون من ای خونخوار من

نالد چو نی در انجمن گریند از وی مرد و زن

دارد بهر بندی نهان از نالهای زار من

تو با رقیبان در طرب من از شکایت بسته لب

نالم نهانی روز و شب ای محرم اسرار من

شکرفروش بوسه اش خوش گفت دوش این نکته را

تنگ از هجوم مشتری بر خلق شد بازار من

در عشق تو رسوا شدم ای مغبچه ترسا شدم

اقرار کردم کفر را دیگر مکن انکار من

کفرم تو اسلامم توئی ننگم تو و نامم توئی

عشق است دین و مذهبم بشنو بتا اقرار من

در کعبه کوی علی گشتی خلیل آشفته تو

طوفان چه باشد در نظر آتش بود گلزار من

کمتر بگرد شمع او ای مدعی پروانه شو

پرهیز کن پرهیز کن از آه آتشبار من

شمارهٔ ۸۷۸

گو بمجنون کز من آموزد دگر درس جنون

زآنکه دوشم خیمه زد لیلی بصحرای درون

اشگ یعقوب از هوای یوسف آمد سوی مصر

آب رود نیل اندر چشم قبطی کرد خون

سوز عشقت جا گرفت در درون جان من

وین نخواهد رفت از دل تا نیاید جان برون

تو کشی صهبای گلرنگ از ایاغ مدعی

من خورم از خون دل هر شب شراب لاله گون

تیر افکندی بمن آمند غلط بر جان غیر

وین نمی بینم مگر از تیره بخت واژگون

میکند آشفته گر زنجیر مجنون را علاج

تو اسیر زلف یاری و جنونت شد فزون

دفع این سودا نباید از طبیبان جهان

جز علی کاندر کف او بود امر کاف و نون

عشق بنشاند بدل بیخ هوس را برکند

زانکه او دانا بود بر علم ما کان و یکون

تا که زنجیر جنون شد طره طرار او

ما بدل کردیم عقل خویشتن را بر جنون

شمارهٔ ۸۷۹

نیمه شب ای برق آه من شرری زن

شعله ببالا و پست و خشک و تری زن

از تو چو پروانه شمع چهره نهان کرد

جهد کن و خویش را تو بر شرری زن

تا بکی ایجان به بند جسم اسیری

از قفس ای مرغ بسته بال پری زن

عقرب جراره تو ای خم گیسو

تکیه که گفته تو را که بر قمری زن

ای خم مو خون بناف آهوی چین کن

طعنه ای ای لب به بسته شکری زن

آن لب شکرفشان بکام رقیب است

همچو مگس دست حسرتی بسری زن

با لب او گفت دل که هیچ کدام است

گفت برو این لطیفه بر دگری زن

حالت یوسف مگو مگر بر یعقوب

شکوه برو از پسر تو بر پدری زن

حاجت تیر و کمان بکشتن من نیست

بسمل خود را بناوک نظری کن

عاشق بی سیم و زر بهیچ نیرزد

جهد کن آشفته خود بسیم و زری زن

گر زر و سیمت بود نثار کن و خیز

دست بدامان سرو سیمبری زن

سیم تنان گر کشند سر زتو آنگاه

شکوه از ایشان برو بدادگری زن

شاه ولایت علی وصی پیمبر

بر در او چهره ای بسای سری زن

شمارهٔ ۸۸۰

ای کرده نهان تنگ شکر را به نمکدان

بس آفت مرد و زنی از آن لب و دندان

انگشت بدندان بگزد عقل زحیرت

هر گه که فرو ریزی شکر زنمکدان

یک مصر زلیخات اسیر خم گیسو

صد یوسفت آویخته در چاه زنخدان

خود تا که نگوئی سخنی زآن لب شیرین

این وصف نمیگنجد در وهم سخندان

آن تازه بهاری که تو داری زطراوت

قد سرو رخت گل دهنت غنچه خندان

لیلیست سیه چشمت و مژگان حشم او

رخ مصر و دلم یوسف و زلفین تو زندان

ابرو و خم زلفش آشفته چه باشد

شمشیر و کمند علی اندر صف میدان

شمارهٔ ۸۸۱

نمی‌گردد سپهر الا به حکم رای درویشان

قضا و هم قدر دارند سر در پای درویشان

نشان شاهد غیبی و شمع نور لاریبی

ببین در آینه یعنی که در سیمای درویشان

اگر نه اطلس زر تار گردون را براندازی

به صد بالا بود کوتاه در بالای درویشان

الا ای شیخ کز طاعت طمع داری ز حق جنت

برو چندی بکن خدمت تو در مأوای درویشان

به میدان تجرد خرقه تن گر براندازی

بسی روح مجرد بینی از تن‌های درویشان

ز ذوق شکر و قندت طبیعت رنجه خواهد شد

حلاوت گر مذاقت یافت از حلوای درویشان

بنه پروای سیم زر پدر بگذار با مادر

بود این شمه‌ای از عشق بی‌پروای درویشان

اگر حق خوانی حق گویی و حق جویی ای سالک

مقام حق نبینی جز دل دانای درویشان

دوبین معنی نمی‌بیند به هر صورت برد سجده

که در هر بزم رقصد شاهد یکتای درویشان

حیات جاودان و قصه ظلمات بگذارد

خضر گر جرعه نوشد از کف سقای درویشان

الا ای زلف خم در خم که کارم از تو شد در هم

ببخش آشفته را سری تو از سودای درویشان

به جای جم زند تکیه به هرجا هست سلطانی

ولی تکیه نمی‌آرد کسی بر جای درویشان

گرت بایست سلطانی نجف را خاک‌بوسی کن

بیا دستی بزن بر دامن مولای درویشان

شمارهٔ ۸۸۲

دلا با خوبرویان عهد بستن

بود پیمان عقل و دین شکستن

دلی کاو پرنیان عشق پوشد

هوس خارش شود در پای خستن

از آن سیمین تنان آهنین دل

خطا باشد وفا و عهد جستن

بسی به از کف غیر آب خوردن

بپیش دوست بر آتش نشستن

در دل بازو عشق تست طرار

چه میآید بگو از دیده بستن

گهی خندم چو صبح و باز چون شمع

بحال خود مرا باید گرستن

گسستم از جهان قید تعلق

زقید عشق نتوانم گسستن

خرامد گر گلم در باغ ایگل

نمیباید تو را از خاک رستن

به دامان علی باید زدن چنگ

ز خلق آشفته می‌بایست رستن

شمارهٔ ۸۸۳

چون دست رس نداری ای دل بوصل جانان

برخیز جان فدا کن در پای پاسبانان

گفتم که کفر بر دین چربید و عشق بر عقل

زین کار مشگل من خندند کار دانان

گفتم بدل که پیمان با گلرخان نبندی

پیمان شکن چو دیدم این خیل دلستانان

گر کشتگان عشقت آیند در قیامت

محشر تمام گیرد غوغای دادخواهان

بر تیر طعن دشمن مشتاق دوست سازد

سازم بجور اینان از بهر مهر آنان

با خار خار هجران تن داده ایم از جان

منت بریم تا چند ای گل زباغبانان

گرگان برند ناچار زین گله شب پیاپی

غافل زگوسفندان خسبند اگر شبانان

با تن گرفته ای خو در رنگ غرقی و بو

محروم ماندی ای جان آخر زمهر جانان

صوفی که در سماع است از وجد حال در بزم

بینی بهر دو کونش خوش آستین فشانان

نام علی بیاور ای طوطی مغنی

کاشفته تلخ کام است از این شکر دهانان

شمارهٔ ۸۸۴

چه‌ای ای عشق که دیدار تو نتوان دیدن

وصل چون نیست بسازیم به هجران دیدن

من همان روز که دل شد گرو مهر بتان

شدم آماده بجان داغ فراوان دیدن

ایدل از سر سر زلف بتانت چه گشود

بجز از سلسله ها بی سر و سامان دیدن

چشم آن تاب ندارد که ببیند رخ تو

راستی چشمه خورشیدی و نتوان دیدن

غیر جوید قد موزن تو از چشم ترم

بر لب جوی تو آن سرو خرامان دیدن

من چو مستسقیم ای خضر علاجم چه بود

که عطش خیزدم از چشمه حیوان دیدن

ناگزیر است دل از صدمه آنزلف سیاه

گوی لابد بود از لطمه چوگان دیدن

جز توکل که بود راهبر باغ خلیل

خوش در آتش شدن و لاله و ریحان دیدن

چاره هجر چه و وصل کدام است بگوی

دل و دین و سرو جان دادن و جانان دیدن

تا خیال خم زلفت همه شب همره اوست

رهد آشفته از این خواب پریشان دیدن

اصل ایمان علی آن آینه مظهر حق

که توان در رخ او شاهد پنهان دیدن

دایره وار بگرد در میخانه بگرد

تا توانی اثر از مرکز ایمان دیدن

شمارهٔ ۸۸۵

ای ز سنبل پرده بسته بر سمن

وی رطب آورده از سرو چمن

از سمن هرگز بنفشه سرزده

یا شکر داد است سرو سیمتن

موسی ار پروانه‌ات گردد رواست

شمع طور آورده‌ای در انجمن

طالب کعبه نداند پا ز سر

عاشق صادق نخواند جان و تن

چون بشیر از مصر می‌آید مرا

بشکنم امشب در بیت‌الحزن

آب آتش‌گون بده پرده بسوز

از تن خاکی حجابی برفکن

در ره عاشق نگنجد بحر و بر

در حدیث عشق نبود ما و من

چیست آن لعل لبان عین الحیان

چیست چشمان سیه ام‌الفتن

دیده‌ای بلبل به رنگ و بوی گل

گل شنیدی صاحب صوت حسن

با چنین آواز دلکش بذله‌سنج

در مدیح پرده‌دار ذوالمنن

شاه مردان شیر یزدان مرتضی

میر اژدر در شه خیبرشکن

مرده از شوقش برآید از لحد

رستم از بیمش بدراند کفن

داورا امکان خدایا حیدرا

وارهان آشفته را از قید تن

تا پذیرد عذر عصیان مرا

آورم پیشت حسین و هم حسن

شمارهٔ ۸۸۶

چگونه شکر گویم زطالع میمون

که شمع محفل انس است ماه روز افزون

مرا رسد که باین طبع سست از سر شوق

نثار قامتش آرم قوافی موزون

گرت کباب ببایست اینک اینک دل

گرت شراب کفایت ندارد اینک خون

کدام ماه و چه خورشند غیر رخسارت

که نیم دایره مشکش بود به پیرامون

بخواست عذر زعذار زعشق تو وامق

ببرد نقش تو لیلی زخاطر مجنون

میان انجمن آن شمع آتشینم من

که شعله های زبانم بود زسوز درون

غلام میکده و میفروش و مغبچه را

اگر بجنت و غلمان دهم شوم مغبون

نه من زفتنه چشمت خراب و مستم و بس

که فتنه نیز بچشمان تو بود مفتون

اگر زسلسله دیوانه خاصیت بیند

چرا ززلف تو آشفته را فزود جنون

اگر کنند سرم زیب دار چون منصور

چگونه گفتن حقم زسر رود بیرون

علی است مظهر حق حق بود بدست علی

از این زیاده نگویم که نیستم مأذون

شمارهٔ ۸۸۷

حدیث دوستان عیب است پیش دشمنان گفتن

چنان کز دوست منعست درد خویش بنهفتن

دریغا حال آن مجنون که باشد بر پری مفتون

که نه او را تواند دید و نه حرفی توان گفتن

گلی پیدا کن ای بلبل که آزاد از خزان باشد

که از شوقش توانی هر سحر چون غنچه بشکفتن

نگویم ماه و سروستی که پیش عارض قدت

نه با این طاقت ماندن نه او را قوت رفتن

کمال طالب آن باشد که جوید وصل جانانرا

کمال عاشق صادق چه باشد ترک جان گفتن

اشارت گر تو شیرین لب کنی فرهاد عاشق را

اگر صد بیستون باشد بمژگان میتوان سفتن

گمانم آنکه در خوابت ببینم ای پری یکشب

خیالت باز میدارد شبم تا صبح از خفتن

ببزم بی حجاب آئی و هر شب چهره بنمائی

غبار هستی خود را توانم گر زره رفتن

تو ای زلف سیه دانی چرا چون من پریشانی

که تا داری دل آشفته بایستت برآشفتن

حرامت باد جز در عشق مهرویان غزلخوانی

نشاید جز علی و آل او را دوست بگرفتن

اگر از دوست برگردم زنم حقا که نه مردم

نصیحتگو مده پندم ندارم گوش پذرفتن

شمارهٔ ۸۸۸

ندیدم دشمنان گشته حبیبان

فغان از گل دریغ از عندلیبان

نه چندانم کشد هجران احباب

که اندر وصل غوغای رقیبان

تو با اغیار چون بادام توام

چو پسته چاک شد ما را گریبان

لب شکرفروشت خان یغماست

همه در کام ما از بی نصیبان

تو سرگرم تماشائی عزیزا

چو یوسف مانده ای در چنگ ذئبان

حدیث عشق از مطرب کنم گوش

اگر صد خطبه خوانند این خطیبان

تو خون آشنایان خورده چون آب

چه غم داری زقتل این غریبان

حکیم از نقطه موهوم غافل

لبت آموخت لبی بر لبیبان

مرا تا عشق استاد سخن شد

فرامش کرده ام درس ادیبان

علاج ماست وصل آشفته ورنه

شکیبا کی شوند این ناشکیبان

مگو جز با علی و آل او درد

شفا رنجور جوید از طبیبان

شمارهٔ ۸۸۹

در آن دهان نگنجد از این بیشتر سخن

زیرا که نیست بر لب تو راهبر سخن

عاشق بهیچ قانع یعنی به آن دهان

افتد بشک حکیم چو آئی تو رد سخن

طوطی خط مجاور شکرفشان لبت

زیرا که طعمه میدهدش شکرسخن

حرف دگر مپرس که غیر از حدیث عشق

من توبه کرده ام که نگویم دگر سخن

جز آنکه کرده اند نظر وقف روی دوست

هرگز نرفته است در اهل نظر سخن

زآن لب اگر چه فحش بود یکسخن بگوی

ما را به تو نباشد جز انقدر سخن

شاید که سرو و ماه بخوانم ترا بحسن

گر سرو رفته است و بگوید قمر سخن

اشک روان و سوز درون شد چو متصل

از آتشین زبانم از آن ریخت بر سخن

چون مدح مرتضی است سراپای دفترم

از کلک درفشان بنویسد بزر سخن

اهل سخن بنام علی اعتنا کنند

آشفته را اگر نبود معتبر سخن

شمارهٔ ۸۹۰

دوستت گر دست داد اندیشه دشمن مکن

تیر دلدوز نظر را غیر جان جوشن مکن

پیر کنعان را بگو یوسف عزیز مصر شد

خویشتن را ممنون عبث از بوی پیراهن مکن

پای بند سوزنی مانده مسیحت بر فلک

گو بمریم رشته از این دست بر سوزن مکن

من که لالستان کنم دامان و جیب از اشک سرخ

باغبان گو لاله ام بر جیب و بر دامن مکن

جوشن خط است موی چون زره در رزم عشق

کوره را داود از فولاد و از آهن مکن

گر در آید یار در بزمت چراغت گو بمیر

شب چو تابد آفتابت شمع را روشن مکن

بی خزان دارم گلی شاداب در گلزار حسن

گو به بلبل زآفت باد خزان شیون مکن

ره مده خط را که گردد چیره بر لعل لبت

خاتم جم را تو وقف دست اهریمن مکن

یوسفی تو خانه اغیار چون گرگان بره

گر کنی آنجا سفر جان پدر بی من مکن

گر گلستان بایدت ایمرغ جان بشکن قفس

سوی جانان میروی خود را اسیر تن مکن

صرصر مرگت کشد در این هوا چونشمع عمر

در چراغ آزرو ای نفس گو روغن مکن

با زبان بی زبانی شرح عشق آشفته گفت

مدعی گو صد زبان خود را تو چو سوسن مکن

وصف حیدر کی بگنجد در همه کون و مکان

آبرا بیهوده ای عطشان به پرویزن مکن

از علی و یازده فرزند او مگرا به غیر

دامنِ مردان مَهِل، تکیه به مشتی زن مکن

شمارهٔ ۸۹۱

فحشی ز لبت تو وقف ما کن

درد دل بی‌دوا دوا کن

گفتی شب وصل ریزمت خون

باز آی به عهد خود وفا کن

تو روز و شبان به یاد غیری

روزی به غلط تو یاد ما کن

ما را به کمند خویش بگذار

هر صید که باشدت رها کن

در بر رخ مدعی فروبند

ازدل گر هم ز لطف وا کن

بیگانه هلاک خویش مپسند

این رحم به خویش و آشنا کن

عشق تو بلا و ما ذلیلت

ما را به بلات مبتلا کن

ای آنکه قدر به گفته توست

تبدیل به گفتنی قضا کن

آشفته اگر چه ز اشقیا شد

او را به نظر ز اولیا کن

بگشای تو لعل عیسوی‌دم

بر مرده از کرم دعا کن

زیرا که تو دست ذوالجلالی

ما را به جز از خدا جدا کن

شمارهٔ ۸۹۲

مبند الفت دلا با ماه رویان

که بی قیدند این زنجیر مویان

فکنده هر طرف صیدی و از حرص

بدنبال دگر صیدند پویان

ازین سودا ندیده جز زیان کس

منه دل را بسودای نکویان

نه ناسور است زخمت ایدل من

نه پرهیزی چرا زین مشک بویان

بشویم چشم اگر از اشک زارم

چو نصرانی بعید خارج شویان

مجو آشفته مهر از خیل ترکان

چو خو کردی تو با این تندخوبان

چو بلبل عندلیب طبعم امشب

به مدح مرتضی گردید گویان

شمارهٔ ۸۹۳

چشمکان چنگیز و رخ روم و خم گیسو ختن

جادوی خون خواره چون آئینه ذات الفتن

پرتو روی تو بر دل تافت و جان را بسوخت

شمع چون شد مشتعل لابد بسوزد پیرهن

چیست نرگس در گلستان چشم خونریز بتان

لاله در بستان کدام آن عاشق خونین کفن

خط خونینم رقم هر دم زند بر گرد لب

چون بخار آهم آید از جگر سوی دهن

یوسفی و چاه وارون بر زنخ آورده ای

بر سر آن چاه وارون بسته ای مشکین رسن

چهره ات بت طره ای زنار و دلی دارم عجب

در کدامین بتکده زنار می بندد سمن

رطلهای یکمنی ساقی بیار از صاف عشق

تا برآرم ریشه عقل و بسوزم ما و من

دوری از صورت چه باشد قرب معنی را بجوی

مصطفی را وصف بشنو از اویس اندر قرن

نغمه ای جز عشق مشنو می مخور جز جام عشق

ساقی آن باده بیار و مطرب آن پرده بزن

در طریقت پا نهادی سر بنه تاجی بگیر

دست برکن زآستین بیخ هوا ازدل بکن

میکند نقش بتان بازی بدل ای دست حق

از فراز کعبه ی دل این بتان را برفکن

تا بکی باشد پریشان از هوا آشفته ات

خانه تو تنگ باشد پیش دشمن مرتهن

شمارهٔ ۸۹۴

زاهدا ذوق بهشتت هست بر آن رو ببین

چشمهٔ تسنیم و کوثر در دهان او ببین

نافه مشک ختن گر آید از آهو پدید

یک لطیمه عنبرش پیرامن آهو ببین

حیلهٔ هاروت و ماروتش نگر در چین زلف

سحر بابل را عیان زان نرگس جادو ببین

کعبهٔ اهل دلش گیسو حجر خال سیاه

قبلهٔ اهل نظر در آن خم ابرو ببین

حوری و غلمان چه خواهی آن رخ دلکش بخواه

سدره و طوبی چه جویی آن قد دلجو ببین

آینه عیبت نگوید روبه‌رو از کف بهل

تا بدانی زشتی خود در رخ نیکو ببین

از شبان تیره تا کی روز می‌داری طمع

صبح صادق را عیان زان حلقهٔ گیسو ببین

صد دل شیدا شهید خنجر مژگان او

صد سر سوداییش آویزهٔ آن مو ببین

تا که چوگان کرده ترکم طرهٔ طرار زلف

قرص خورشیدش اسیر صولجان چون گو ببین

می‌کنی تقریر وصف چین زلف آن پری

بزم را آشفته از این گفت‌وگو خوشبو ببین

مظهر واجب بود مانا علی مرتضی است

اسم او را مرتسم ای عارف اندر هو ببین

شمارهٔ ۸۹۵

با کثرت رقیب کنم خلوت انجمن

تا با زبان دل بتو گویم دمی سخن

روئین تنان که از اثر زخم سالمند

دارند بیم از مژه ی یار سیمتن

وران دشت عشق همه پیل افکنند

آهوی این دیار کشند شیر در رسن

صرصر بود مسخر پشه در این هوا

برقست هارب از خس و از خار انجمن

من رشک میبرم که صبا داشت تو بتو

یعقوب زنده گشت از آن بوی پیرهن

لیلی عبث مخواه تو مجنون ازین حشم

سلمی مجوی بیهده در ربع و بر دمن

همخانه با تو لیلی و تو کو بکو دوان

تو در سفر بغربت و او با تو در وطن

کی چشم نور خویش شناسد بمرتبت

یا تن تمیز روح کجا داده در بدن

بلبل ترانه سنج بگلهای بوستان

آشفته بذله گوی حسین آمد و حسن

تا پرده برگرفته ای ایشاخ گل بباغ

گلشن تمام چشم شد از شاخ نسترن

یار نبی زطلعت او بود بیخبر

نادیده اش اویس صفت گفت درین

شمارهٔ ۸۹۶

صرف خیال دوست شد منصب و جاه و مال من

کرد کمال من فلک از چه سبب وبال من

غنج دلال و عشوه ات ناز تو و کرشمه ات

گشت نصیب این و آن وای من و خیال من

آه که کرد مدعی وه که نکردم دلبرم

شرم زآب دیده دیده و رحم بر انفعال من

گر تو بمحمل اندری من دومت چو سگ زپی

قافله جمله غافلند از من و اتصال من

خون جگر بخورد او دادم و پروریدمش

چید رقیب عاقبت میوه زنونهال من

خیزم و افتمت زپی ایمه کاروان من

گر نگری به باز پس گریه کنی بحال من

یا که به پیچ مرحله یا برسان بقافله

چون شود از خدای را رد نکنی سئوال من

آشفته من کبوترم بر درو بام حیدرم

وه که زسنگ حادثه چرخ شکسته بال من

طوف کنم به بتکده درد کشم به میکده

خضر بگو که جرعه‌ای نوش کن از زلال من

شمارهٔ ۸۹۷

دعوی عشق میکنم کذب شده دعای من

رفتی و مانده ام بجا وای من و وفای من

تنگ شده است عیش دل بیگل گلستان دل

رفت بهار و شد خزان تا چه کند خدای من

چون جرسم بغلغله طی نشده چه مرحله

باد صبا بقافله خیز و ببر دعای من

مردم دیده خون شوی وز نظرم برون شوی

تا نه کنی به پیش کس فاش تو ماجرای من

آه سحرگهی بود محرم ماه خرگهی

نامه دل باو رسان قاصد بادپای من

دم زنوا فروهلد برقش از درون جهد

گر بشبی در انجمن نی شنود نوای من

در غم عاشقی زدل خواست گواه مدعی

چهره و اشک و آه من شاهد مدعای من

وه که خلیل کی کند بابت بتکده چنین

کان بت پارسی کند با دل پارسای من

آشفته جز از علی بیم و امید خود نبر

کاز تو بود بهر دو سر خوف من و رجای من

شمارهٔ ۸۹۸

من بهوای نوگلی نغمه سرا و بلبلان

از گل بوستان خود جمله شدند بدگمان

گلشن ماست بیخزان گلبن ما درونهان

منبت بیهده مبر جان پدر زباغبان

یوسف ما بقافله دل چو جرس بولوله

گرد صفت فتاده ام من بقفای کاروان

درد محبت ار بود لازم اوست غیرتی

نکته ی عشق این بود گو بحریف نکته دان

شیخ مقیم در حرم برهمن است یا صنم

همتی ای خضر که من بازپسم زهمرهان

همدم مدعی شدن بس نبود که در خفا

نیش زنند بر دلم از سر طعنه همدمان

طفلی و خو گرفته ای با پدر از ره وفا

لیک خبر نباشدت از من پیر ناتوان

آشفته عاشق ویم گر ببری رگ و پیم

گو دو جهان بحق من جمله شوند بدگمان

عاشق مرتضی منم بنده مجتبی منم

دشمن جان من شوند از چه کران تا کران

شمارهٔ ۸۹۹

بدرد خوی گرفته دل از پی درمان

ببوی عید توان صبر کرد بر رمضان

بیاد یوسف کنعان بگرگ هم سفرم

ببوی الفت رحمان جلیس با شیطان

ببوی اینکه در این خانه بوده جای پری

بریم زحمت بیجا زصحبت دیوان

بشوق روز بسازیم با شبان دراز

که مدغمست بظلمات چشمه حیوان

مکن ملامت بلبل که ساخته برقیب

بذوق گل شده با خار یار در بستان

تو در بلای محبت چه دعویت از صبر

ببین بحالت ایوب و محنت کرمان

اگر خلیل نمیکرد صبر بر آتش

چگونه بهره ی او میشدی گل و ریحان

بوصل دوست زلیخا اگر عجول نبود

عزیز او زچه میشد مجاور زندان

بیاد یوسف و رحمت به پیر کنعان گفت

که نیست غیر ملالش زصحبت اخوان

عجب مدار که غواص در بدامن کرد

که موجهای عجب خورده است از عمان

زلاله زار کنارم عجب مدار که هست

زاشک ابر چمن پرشقایق نعمان

مرا زآتش عشق است التهاب درون

طبیب شهر عبث صرع خواند و خفقان

اگرچه ساغر پیمانه بشکند زاهد

ببوی ساغر و پیمانه بشکند پیمان

ببر تو نام علی را بمقطع عزلت

زحسن خاتمه اش ساز زیب بر نوان

اگر چه خاطر آشفته را پریشان کرد

شکنج زلف تو بازش برد سوی سامان

شمارهٔ ۹۰۰

مرا سودای آن گیسوی پرچین

فراغت میدهد از نافه چین

بت سیمین ما صد چین بمو داد

اگر چین را بود بتهای سیمین

شدی بر آفتاب روخوی افشان

نثار ماه کردی عقد و پروین

بیاد طره شکر دهانی

شده ویران دلم مشکوی شیرین

بخون ناحق من در صف حشر

گوهی بس بود دست نگارین

چرا پامال کردی خون احباب

بخون غیر کردی پنجه رنگین

شب وصل است ای خورشید چون ماه

تو هم در گوشه ای با ماه بنشین

دهل زن گو مزن نوبت که امشب

من این نوبت نخواهم کرد تمکین

اگر عشقت مدد بخشد به نخجیر

ملخ ریزد زناخن خون شاهین

چه نقش است اینکه نقاش ازل کرد

بحسن روی تو پیوسته تحسین

نزاید مادر ایام چون تو

که آیا زین تصرف گشته عنین

چه شد آشفته زان زلف و بناگوش

نه از سنبل ترا شاید نه نسرین

شمارهٔ ۹۰۱

وه که به ناف خون شود نافه آهوان چین

تا که به باد داده‌ای طره و زلف عنبرین

گر ببری هزار دل نیست خبر ز هستیم

بسکه شکنج زلف تو، خم به خم است و چین به چین

یار ز راه می‌رسد غالیه سوده بر سمن

باد ز باغ می‌وزد مشک ختن در آستین

گرد لبت چه دید خم، وهم فتاد بر غلط

گفت هجوم مور بین باز به‌گرد انگبین

کاخ تمام لاله شد تا تو کشیده‌ای نقاب

بزم پر از ستاره شد خوی چو فشاندی از جبین

پرده عشق ساز کن مطرب بزم عاشقان

تا که به مزد چنگ تو بذل کنیم عقل و دین

سرو چمان من چو خضر ار گذرد به‌سوی دشت

جای گناه سر زند ناز و کرشمه از زمین

زلف سیاه هندویش غمزه چشم جادویش

آن ز یسار می‌برد، وآن کشدم سوی یمین

منع نظر نمی‌کند آشفته زاهدم دگر

بنگرد ار به چشم ما آینه خدای‌ بین

شمارهٔ ۹۰۲

ایکه زباده ی ازل هست بلعل تو نشان

آب بیار و آتشم از می و لعل وانشان

ساقی بزم میکشان از لب لعل و جام می

باده بزاهدان بده نشاء بعارفان چشان

مست زساقی اند پس باده کشان بزم عشق

هوش زد خدایرا از چه دهی به بیهشان

تا که بود بکامشان لذت درد عشق تو

میل خوشی نمیکنند از سر شوق ناخوشان

شوق نزول عشق را داد بغافلان خبر

مرده زبرق میبرد پیش فسرده آتشان

من نه خود از قفای تو میدوم از جفای تو

زلف سیاه سرکشت میکشدم کشان کشان

عشق تو بی نشان بود نام نداشت عاشقت

ذکر دهان تو بود ورد زبان خوامشان

باده خوشگوار کو عارف هوشیار کو

مست زدر چو میرسد ساقی بزم میکشان

گشته باهوان چین زاهو چشم طعنه زن

بر مه و آفتاب شد زلف تو آستین فشان

همچو کتان زنور مه گشته دل تو منهدم

آشفته دل نهاده تا که بمهر مه وشان

کاه بود گناه ما در بر کوه رحمتش

آنکه میان بخدمتش بسته فلک زکهکشان

مظهر شاهد ازل شاهده بزم لم یزل

شاه نجف که همچو او ممکن نی بفروشان

شمارهٔ ۹۰۳

تا به کی ای چشم مست فتنه برانگیختن

دست نگارین بس است از پی خون ریختن

خون خود آخر به خاک بر درت آمیختم

با تو میسر نشد گرچه برآمیختن

توسن نازت چو شد رام به میدان حسن

گرد ز هستی خلق بایدت انگیختن

چشم تو بست از مژه راه به اهل نظر

جز به خم زلف تو کو ره بگریختن

تلخی دشنام تو زان لب شیرین عطاست

چارهٔ سوداییان گلشکر آمیختن

هر که چو آشفته کرد بیم ز چاهِ ذَقَن

در خمِ زلفینِ تو بایدش آویختن

شمارهٔ ۹۰۴

نسزد به باد دادن خم زلف عنبرافشان

به خطا چه می‌پسندی که عبیر گردد ارزان

بسپهر بزم مستان بنگر بجام و ساقی

که گرفته با هلالی مهی آفتاب رخشان

سحرش خمار دارد دل و جان فکار دارد

نخوری فریب ایدل زسرود عیش مستان

چه کشی زرخ نقاب و بچمی بطرف گلشن

نسزد بماه جلوه نزید بسرو جولان

زشکنج زلفش آشفته تو داد دل گرفتی

که درو بماندی آنقدر که شده چو تو پریشان

شمارهٔ ۹۰۵

حذر کن ای دل از زخم کمند غمزه خوبان

که از فولاد می‌آرد گذر این آهنین‌پیکان

شبی سرخوش به میخانه شدم در حلقهٔ مستان

گروهی پاک دل دیدم بری از مکر و از دستان

مرا کز مسجد و میخانه راند برهمن یا شیخ

نشاید خواندنم کافر نباید گفت با ایمان

نپایی لاجرم پیمان و لابد بشکنی عهدم

که هر سنگین دلی ناچار آخر بشکند پیمان

مرا دیده است طوفان‌خیز و آهم برق سوزنده

چه منت دارم از برق و چه خجلت دارم از باران

بنه این عاریت جامه برای نفس خودکامه

که چون خورشید نورافشان شوی با این تن عریان

سیه گشته ورق ای دل به بازار دیده خونابه

که حاصل نیست عاشق را به جز از دیدهٔ گریان

چمان سروی چو من داری اگر در بوستان دل

نیاری در چمن رفتن نخواهی ماند در بستان

سر زلف پریشانت به دست غیر کمتر ده

ببخشا از سر رحمت تو بر آشفتهٔ حیران

شمارهٔ ۹۰۶

رقیب کرده به باغ تو عزم گردیدن

بود نظاره گلچین برای گلچیدن

میان بلبل و گلچین از آن بود غوغا

که این به غارت و او از برای گل دیدن

اگر چه گفت سخن چین حدیثی از دهنت

ولی به هیچ نباید ز دوست رنجیدن

رسید موکب سلطان عشق عقل بنه

بساط کهنه بباید ز خانه برچیدن

جناب عشق بلند است ای حکیم برو

کجا به وهم توان این قیاس سنجیدن

به غیر خار نیاید به زیر پهلویم

روم به بستر چون بی تو بهر خسبیدن

ز دام تو نتواند گریخت آشفته

که مرغ بسته نیارد ز جای جنبیدن

شمارهٔ ۹۰۷

ابریست کاو ندارد آثار فیض باران

چشمی که گریه اش نیست روز وداع یاران

لعل تو در شکرخند پرگریه چشم عاشق

بر خنده گل آری ابر است اشکباران

جانا قرار رفتن بهر سفر نهادی

گویا حذر نداری از آه بیقراران

غوغای دوستداران در فرقتت عجب نیست

در هجر گل عجب نیست نالند اگر هزاران

در هیچ گلستانی بی خار بن نبینی

خارند عشق بازان در کوی گلعذاران

در میکده چه سر است یا رب که اندر آنجا

گیرند تاج شاهی از خیل خاکساران

درویش کسوت فقر بر تن اگر کند راست

عار آیدش که پوشد تشریف شهریاران

یارب چه زور و پنجه است در کودکان اینشهر

یک نی سوار از این خیل تازد بشهسواران

گفتی بوقت رفتن بردار توشه از وصل

درد خزان نداند آسوده در بهاران

کی یادگار باشد از قامت دلارام

گر سرو صد هزار است در طرف جویباران

نشناختی زوصلش آشفته هجر آید

باشد عذاب دوزخ بهر گناه کاران

شمارهٔ ۹۰۸

من نتوانم ز دوست دیده فرو دوختن

عشق ز حربا مرا بایدم آموختن

خاصیت شمع چیست چهره برافروختن

عادت پروانه چیست پر زدن و سوختن

مشعله‌ای بر فروز زاتش رویت بروز

تا نکند آفتاب میل به افروختن

برق عطای کریم آمده چون جرم سوز

خرمن عصیان به جد بایدم اندوختن

جامه پرهیز را خرقه بسی دوختم

عشق چنان بردرید کش نتوان دوختن

صرفه ندامت بری زین درم ناسره

یوسف خود را به مصر بردن و بفروختن

کسب حلاوت کند زان لب شیرین‌شکر

طوطی آشفته‌ات در سخن آموختن

شمارهٔ ۹۰۹

بخرند ناز معشوق به جان نیازمندان

به مژه چو شمع گریان و به لب چو صبح خندان

نظری که وقف باشد بنگاه جادوی تو

برود زره ازین پس بفسون چشم بندان

نکنی بعاشقی عیب گرش قدم بلغزد

که بعقل استوار است قرار هوشمندان

تو چه شاهدی خدا را که دمی برقص آری

همه زاهدان و مستان همه عابدان و رندان

بسیاه چال هجران همه شب بود زلیخا

نه که یوسف است تنها بمیان و بند و زندان

چو تو دلپسند آئی چه غم از جفای دشمن

که بجان و دل پسندیم ستم زناپسندان

اگر از حدیث مجنون سخنی کند محدث

بگزند دست حیرت همه عاقلان بدندان

بلباس زرق آشفته مرو ببزم مستان

که تو گرگی و نشائی بلباس گوسفندان

تو مگر به جد درآیی به پناه آل طه

که همه جهان بگریند و تویی به ذوق خندان

شمارهٔ ۹۱۰

زین بادیه چون رفت مه نوسفر من

کاین دشت همه دجله شد از چشم تر من

خوش باد بمرغان چمن وقت که صیاد

در دام شکسته است همه بال و پر من

شد چاشنی کام رقیبش شکر وصل

آن نخل که خورد آب زخون جگر من

دادی تن سیمین بزر و نیست بیادت

از اشک چه سهم من و روی چو زر من

ای یوسف کنعانی در مصر عزیزی

هرگز نکنی یاد که چونشد پدر من

این برق جهانسوز که بر حاصل ما رفت

هیهات که بر جای گذارد اثر من

از کوه غم عشق تو آمد سحر آواز

مژده که دو صد طور بود در کمر من

آشفته چه سوز است بجانم که در این باغ

همچون شجر طور شرر شد ثمر من

بگفت سحر پیر خرابات بمستان

سرچشمه کوثر بود از خاک در من

آن باده فروش خم توحید الهی

کش خاک کف پای بود تاج سر من

شمارهٔ ۹۱۱

مرا ز عشق بسی منت است بر گردن

که بازداشته شوقم زخواب وز خوردن

نه بار کس ببرد گردنم نه گوش حدیث

که حلقه‌هاست ز زلفت به گوش و بر گردن

چنان به نان جواَم خوش که برنجان شهان

نمانده حالت رشک و نه آرزو بردن

گرت هواست که در سولجان زلف افتی

سری چو گوی به میدان بباید آوردن

بیا به طوف گلستان عشق ای بلبل

کزین چمن بگریزد سموم پژمردن

ز سِرّ عشق مزن لاف بعد ازین درویش

اگر به سر بودت شوق نفس پروردن

کسی که طالب جانان بود به بزم وصال

ز جان بیایدش اول مفارقت کردن

مرا ز طعن رقیبان چه کم شود از مهر

ز نیش، طالب نوشَت نداند آزردن

برفت چون شب عمرت بگو مپای انجمن

که شمع را به سحرگاه باید افسردن

بمیر در ره مهر علی تو آشفته

که زندگی دهدت در هوای او مردن

شمارهٔ ۹۱۲

ای سراپا فتنه وی فتنه بر روی تو من

آفت پیر و جوانستی بلای مرد و زن

چهره یک گلزار کابل جلوه یک کشمیر سرو

زلف تو یک ملک تبت چشم یک کشور فتن

وصف آن رخساره و لب تا صبا در باغ گفت

گل دریده جامه و غنچه فروبسته دهن

روی تو ماهست و خطت مشک ای شمع چگل

گر بیامیزند با مه مشک و سنبل یاسمن

هندوان تو بهشتی زنگیان تو ز روم

عقربانت ماه منزل چشمت آهو خط ختن

حسن تو ملک سلیمان نوبت حشمت مکوب

لعل تو انگشتری و زلف جادو اهرمن

خیل غمزه در کمین و چشم جادو پرفسون

الامان زان شبروان و الحذر زین راهزن

گرگ بدنام است ای یعقوب دیده باز کن

حیله اخوان دریده یوسفت را پیرهن

تا چه دید از حالت پروانهٔ پرسوخته ‏

شمع را کو دیده گریان بود اندر انجمن

طلعت لیلاست این یا داغ مجنون توامان

لاله‌های داغداری کو بروید از دمن

کشتگان عشق را هر یک نشانی داده‌اند

داغ حیدر روید آشفته چو گل از خاک من

مدعی تا چند می‌کوشی تو در آزار منم

رحمتی ناید تو را بر ناله‌های زار من

من سگ کوی مغانم رتبه من پاس دار

طوق اخلاسم به گردن بین بدان مقدار من

سر عشقی بود پنهان در درونم سال‌ها

از چه ای دیده دریدی پرده اسرار من

نه شهاب ثاقب آمد آفت دیو رجیم

تو نه پرهیزی چرا از آه آتشبار من

من که چون زر تفته‌ام از آتش اخلاس عشق

چون محک ای دل سیه جویی چرا معیار من

رخت سالوسم نباشد بت‌پرستم برملا

فخرها بر سبحهٔ تو دارد این زنار من

شمارهٔ ۹۱۳

گر بظاهر برکنی تو کسوت فقرم زتن

چون کنی کز مهر حیدر بافت تار و پود من

گر طمع در منصب و مالم کنی با جان و سر

در حقیقت کرده اند اندک سبکتر بار من

نه زر ونه زور نه تدبیر و نه خیل و حشم

بر علی مستظهرم این باشد استظهار من

من اثر در خود نمی بینم مؤثر دیگریست

گر تو خواهی محو سازی از جهان آثار من

لاجرم آشفته ام مدحت سرای مرتضی

رحم کن بر جان خود بگذر تو از آزار من

شمارهٔ ۹۱۴

دلا مسافرت از این دیار ویران کن

بکوی دوست چو مجنون سری بسامان کن

زانس آدمیانت بغیر وحشت نیست

چو وحشیان تو قراری زنوع انسان کن

طبیب نیست درین شهر بند و تو رنجور

پی علاج خود ایدل تو فکر درمان کن

تو راز کسوت صحبت بجز ملال نخواست

بیا و خویشتن از این لباس عریان کن

قناعتی کن و رو کنج عزلتی بگزین

زکنج فقر تفاخر به پادشاهان کن

برای آنکه بخندی چو غنچه وقت سحر

به نیم شب مژه چون ابر خیز و گریان کن

نگین خاتم جم در نجف بدست علی ست

وداع اهرمن کشور سلیمان کن

بجوی بر در کریاس مرتضی راهی

زافتخار و شرف جا بفرق کیوان کن

تو را در آتش نمرود شهوتست و مقام

بترک نفس تو آذر بخود گلستان کن

بحرص و شهوت و آزی اسیر در شیراز

ببر تو بیخ هوس را و ترک شیطان کن

بجوز زلف نکویان کناری آشفته

تو را که گفت که خود را چنین پریشان کن

بنه مرکب تازی تو زین و رخت به بند

بجان عزیمت خاک شه خراسان کن

شمارهٔ ۹۱۵

ای حرف سر زلف تو سودای حریفان

این طرفه که دل میبری از دست ظریفان

چون باد خزان است و زان در چمن دهر

کردیم عبث خدمت سرو و گل و ریحان

پیمانه کشم تازه کنم عهد بساقی

بشکست اگر یار کهن شیشه پیمان

آشفته بجز زلف بتان جا نگرفتم

شد عمر گرانمایه بسودای پریشان

در دست نماند است بجز باد مرا هیچ

ناچار علی را بزنم دست بدامان

شمارهٔ ۹۱۶

حدیث عشق از مستان شنو ای دل نه هوشیاران

که هرگز خفته را نبود خبر از کار بیداران

زاشک و آه من اندر شب هجران حذر باید

که خیزد لاجرم طوفان چو باشد باد با باران

نهد تسبیح و سجاده بگیرد ساغر باده

گذار زاهد افتد گر شبی در کوی خماران

در آن غوغا که بگشاید در میخانه رحمت

به محشر دم نیارد زد کس از جرم گنه‌کاران

گشاده نافه از زلف دو تا بهر کساد چین

گشودی طره و بستی بتا بازار عطاران

بیا بی‌پرده در بازار مصر و چهره‌ای بنما

پشیمان کن ز کار یوسف مصری خریداران

به صید بسته پر صیاد را باشد سر رحمت

خوشا کنج قفس ای خوش بر احوال گرفتاران

دو چشم رهزنت دیدم به چین طره‌ات گفتم

به طراران شده سرحلقه از هر گوشه عیاران

نسوزد زآتش دوزخ محب مرتضی هرگز

بلی زاهد همین باشد جزای نیک‌کرداران

وفا از نیکوان دهر آشفته چه می‌جویی

بجوی از حیدر آن سر حلقه خیل وفاداران

شمارهٔ ۹۱۷

خبر زمصر که دارد بشیر کیست عزیزان

که جان بکف بسر ره ستاده پیر بکنعان

هزار سلسله دل ناگهان زجای بجنبد

مگر که زلف سیاه تو بود سلسله جنبان

بهندوان تو نازم هزار بار کز افسون

بر آفتاب و بر آتشکده شد است نگهبان

زباغ بلبل اگر رفت گو برو که سر آمد

بشاخسار محبت هزار مرغ خوش الحان

بهوش باش تو ایشیخ پارسا که همه شب

بکفر زلف دو تا میزند بتی ره ایمان

چرا به تیره شب عاشقان تو رحم نداری

تو را که شد ید و بیضا عیان زچاک گریبان

نه سودمند بسودای عشق آمده عناب

بیار بوسی و فارغ کنم زدست طبیبان

تو میروی همه جا آفتاب وار درآئی

من از قفای تو آیم چو سایه از همه پنهان

زآب دیده سرشکم بشست نامه و گفتی

زچیست نامه آشفته را بخون شده عنوان

مگر که سلسله حب مرتضی زعنایت

برون کند زسر آشفته را خیال پریشان

شمارهٔ ۹۱۸

تا چند چو گوئی تو بچوگان نکویان

بگریز از این سلسله و سلسله مویان

با این همه ناسور جراحت که به دل هست

پرهیز نداری تو از این غالیه مویان

خونت بخورند و ننمایند به تو روی

جز سنگدلی نیست در این آینه رویان

سر کرده قدم در ره کعبه بتکاپوی

از خار ندارند خبر بادیه پویان

زهاد بجز وسوسه تو به نگویند

ای باده کشان دوری از این وسوسه جویان

در رقص بیارد بفلک زهره چنگی

مطرب شود از پرده عشاق چو گویان

آشفته پی چشمه حیوان چو خضر باز

از خاک در حیدر و آبش شده جویان

شمارهٔ ۹۱۹

دور از او چشم بد بزم وصالست این

بخت برآمد زخواب یا که خیالست این

چشم در رقیبان نخفت دیده انجم بدوخت

ورنه من و وصل دوست طرفه محالست این

نقش بتان در نظر کعبه ات اندر قفا

راه حقیقت کجاست عین ضلالست این

خون رزانت حرام خون جهانت حلال

خود چه حرامست آن یا چه حلالست این

شادی دوران غمست عشرت او ماتمست

غم بطرب مدغم است عین ملالست این

یکدمه دیدار دوست مغتنم است ای پسر

نقش رقیبست نقض محض کمالست این

غره شهر رجب موسم عیش و طرب

باده ننوشی عجب نیک بفالست این

از تو جهان شد جمیل پرده که برداشتی

پرتو سینا و طور یا که جمالست این

مدح علی را بگو دفتر فکرت بشو

خیز که آشفته را موسم حالست این

شمارهٔ ۹۲۰

گشوده اند در خانه باز خماران

که تا تدارک روزه کنند میخواران

تو شمع خلوت انسی مرو بمحفل عام

بحفظ خویش نپردازی و پرستاران

متاع دین و دل از زلف و چشم او که برد

که راه قافله را بسته اند طراران

بیا چو باد سحرگه که جان بیفشانند

چو شمع صبحگهی در رهت هواداران

دوای این دل مجروح را زبوسه بیار

نهان بود بلبت چون شفای بیماران

حدیث عشق زآشفته بشنود بلبل

اگر چه دعوی بیهوده کرده بسیاران

اگر دلی بودت وقف کن بمهر علی

مباد آنکه دهی دل بخیل دلداران

شمارهٔ ۹۲۱

دلا به راه سحرگاه شمع روشن کن

درآ بخانه تار و بخویش شیون کن

بیاد آر که جز معصیت نکردی هیچ

شماره گنه خویشتن معین کن

هزار توبه شکستی بآرزو دادی

بیا و روی از این پس زروی و آهن کن

تو را عمل به پشیزی نمیخرد چون کس

پی ذخیره درآ اشک را بدامن کن

نسیم آه سحر میبرد خس عصیان

برآر آهی و این خار زار گلشن کن

برای جلوه حق اندرآ بطور دعا

درآ بسجده و خود را شبان ایمن کن

بجز خلوص عقیدت مبر در آن بازار

پی خریدن یوسف زری معین کن

خلوص نیت تو چیست حب آل رسول

بیا و برد در صدق و صفا نشیمن کن

بپیچ روی زهر باب و قطع کن امید

بصد امید بخاک نجف تو مسکن کن

اگر زفقر الهی زنی دم ای درویش

بیا و کسوت مهر علی تو بر تن کن

بگوی مدح علی روز و شب تو آشفته

جهان تمام پر از مشک و عود و لادن کن

شمارهٔ ۹۲۲

همایون است امشب بخت و دولت شد قرین من

که در صحن ارم شد حور جنت همنشین من

بگفتم چین زلفش را که این مشک از ختا خیزد

بگفتا این خطا باشد بود نافه بچین من

چه خوش گفت اژدر گیسو بخورشید بناگوشت

بهل اعجاز موسی را ببین سحر مبین من

بیک نظاره کردم صلح خون خویش ناقابل

رقیبانم بر برشک اند از نگاه واپسین من

برد نام رقیبان از لب شیرین و میگوید

که آری چاشنی از زهر دارد انگبین من

برو زاهد مخوان افسانه از حور و قصور امشب

که مغبچه است حور و میکده خلد برین من

سلیمان گفت با آصف خوش این سر نهانی را

که از لعل بتان بگرفت خاصیت نگین من

هزارش مشتری از آسمان سوی زمین آید

چو پرده برکشد از رخ بت زهره جبین من

درون پرده غیبی بجز نور علی نبود

بکش پرده که افزاید از این معنی یقین من

زبانم گر بری آشفته همچون شمع می‌گویم

که جز مهر علی در هر دو عالم نیست دین من

شمارهٔ ۹۲۳

پا بر سر خم نهاده مستان

بنگر بغرور می پرستان

مطرب بهوای تو نواسنج

یا بر سر گل هزار دستان

ای پنجه و ساعد نگارین

خون دل ما خوری بدستان

بگشا بسخن دهان شیرین

تا بزم کنی تو شکرستان

این حکمت و عقل از که آموخت

طفلی که نرفته در دبستان

گوئی که بشهد دانه آمیخت

آن شیر که خورده ای زپستان

از غمزه کافر و خط زلف

رخساره نموده کافرستان

از کاخ ببوستان بکش رخت

تا رقص کند سرو بستان

آشفته نخواست جلوه طور

تا شمع تو دید در شبستان

مائیم و نوای عشق حیدر

بلبل بنواست در گلستان

از بیشه عشق برحذر باش

شیر است بسی در این نیستان

شمارهٔ ۹۲۴

نیش غم تو نوش جان حنظل عشق قند من

میل خوشی نمیکند خاطر دردمند من

خط چو نبات خضر شد بر لب نوشخند تو

وه که بمصر میرود تحفه نبات و قند من

زلف تو هر طرف کشان دل بقفای او دوان

منکه بخود نمیروم گو نکشد کمند من

گر ببری رگم زپی بند به بند همچو نی

قصه عشق بشنوی باز زبند بند من

بر دل چاک چاک من خنده زنی و بگذری

زآن نمکین دهان کنی چند تو ریشخند من

دید بخویش مست شد عاشق خودپرست شد

دید در آینه چو خود آن بت خودپسند من

کعبه زدوری رهت نیست مرا غمی که شد

خاک در تو پرنیان خار رهت پرند من

تاخت سمند فکرتم در هم عمرت از قفا

لیک بگرد توسنت ره نبرد سمند من

نیست قیاس و وهم را راه بآستان تو

پاکتر است دامنت از چه و چون و چند من

مرهم اگر نمی نهی زآن لب نوش بر دلم

کیست که مرهم آورد بر دل مستمند من

مدحت مرتضی بگو مرهم دل از او بجو

چون دم عیسوی شمر گفته سودمند من

منکه جنون عشق را آشفته سر نهاده ام

گو ندهند عاقلان بهر خدای پند من

شمارهٔ ۹۲۵

ساقیا من که خرابم ز نو آبادم کن

تشنه‌ام خضری و از جرعهٔ امدادم کن

زازل گرچه نهادند مرا بنیان کج

راست خواهی تو خرابم کن و آبادم کن

در وجود من خاکی نبود آب طرب

بکش از خاک در میکده ایجادم کن

همه شب همنفس مرغ گلستانم من

یکنفس ای گل نو گوش بفریادم کن

مطرب از ساز حقیقت بزن این پرده

ساقی از رنگ تعلق زمی آزادم کن

بچم ای گلبن مه روی سهی قد در باغ

فارغ از جلوه سرو و گل و شمشمادم کن

کو اجازت که بسر برد در تو طوف کنم

همتی بدرقه طوسم و بغدادم کن

بسمل تیر نظر منتظر یک نگهست

فارغ از کمکش دام و زصیادم کن

بیستون غم عشق تو بناخن کندم

بده آن تیشه خونریزم و فرهادم کن

رهروان جمله بکعبه من آشفته بدیر

آخرای پیر خرابات تو ارشادم کن

پای تا سر غمم از کثرت اغیار بیا

بی خبر از درم و از همه غم شادم کن

شمارهٔ ۹۲۶

رفته بباغ و و بوستان دسته بدسته دوستان

تا زجمال دوستان ساخته باغ و بوستان

دسته گل نبسته ام شاخ سمن نچیده ام

تحفه چه آورم بگو لایق بزم دوستان

بلبل اگر که عاشقی بوی گلت کفایت است

برد زبوی پیرهن باد بمصر ارمغان

ناله من دهد خبر پیش زآمدن تو را

بانگ جرس بلی رسد پیش زپیش کاروان

گریه فزود ژاله ام داغ نمود لاله ام

کز دل و دیده عاشقان این دو همی دهد نشان

نشئه مجو زباده ای کز پی اوست دردسر

طوف من بگلشنی کز عقبش رسد خزان

صیرفی ار بصیر شد زر بمحک نمیزند

دوست اگر شناختی نیست سزای امتحان

تا نخلد بپای گل خار بحکمت و عمل

باد بباغ میبرد باز بساط پرنیان

من بهوای دلستان ترک هوا نگفته ام

عاشق دوست کی بود در پی مثل این و آن

خون رقیب ریزی و بسمل طوطیان بخون

از که خلاف سر زده باز بگو در این میان

نازش هر که در جهان هست زجاه و منزلت

آشفته بر در مغان روی بخاک آستان

منصب و مال و عزتم حشمت و جاه و دولتم

نیست بدست وشا کرم بر در درگه مغان

هست پناه ما علی مظهر جلوه جلی

گو بزمین ببارها فتنه هزار آسمان

شمارهٔ ۹۲۷

پیران ز چاره عاجز در کار این جوانان

کاینان به سحر و اعجاز گشتند درس خوانان

بی‌مهر ساقی ما جز خون نکرد در جام

شرب مدام اینست در بزم مهربانان

بانی بگوی نائی اسرار دل کماهی

کس راز دل نپوشد از خیل رازدانان

چون نیست قدرت آن کایم در آستانت

چون سگ بلا به افتم در پای پاسبانان

پیمانه چشمکانت عالم به غمزه بگرفت

لشکرشکن که دیده اینگونه ناتوانان

هستند پاسبانان در میکده که دیدم

گشتند آسمان سای این سر بر آستانان

در حلقه‌ای رسیدم آشفته دوش در سیر

مشغول ذکر دیدم فوجی ز بی‌زبانان

آنان همه قلندر آن ذکر نام حیدر

جمله ز جان گذشته مشغول یاد جانان

شمارهٔ ۹۲۸

فخرت ای جم بجز از جام چه خواهد بودن

ور ندانی که سرانجام چه خواهد بودن

گر در ایام جوانی نکنی عیش مدام

پس تو را حاصل ایام چه خواهد بودن

دیدم آن دانه خال تو و دام خم زلف

غیر دل صید تو در دام چه خواهد بودن

ای خوشا خلوت انس می و معشوق و سماع

عیش در انجمن عام چه خواهد بودن

دید میخواره چو عکس رخ ساقی در جام

گفت مستانه که فرجام چه خواهد بودن

غم ناکامی ایام مخور باده بیار

گر برآید زجهان کام چه خواهد بودن

عاشقان را نبود نام بجز ننگ بگو

ننگ آشفته بجز نام چه خواهد بودن

نبری نام علی زاهد خود بین بنماز

پس بگو آیه اسلام چه خواهد بودن

گر بهنگام غزل مدح نگوئی زامیر

سخن و حرف بهنگام چه خواهد بودن

شمارهٔ ۹۲۹

خیز یک ساغر شراب بزن

وز شط می بر آتش آب بزن

این حجابات تن بسوزانی

یکدو پیمانه بی حجاب بزن

خاک میخانه است آب خضر

پشت پائی بر این سراب بزن

باز شد میکده که گفتت باز

تا در خلد هشت باب بزن

کشتی خود بران بورطه می

خیمه بر فرق نه حباب بزن

بنشان از دل آتش سودا

بر رخ از خوی نم گلاب بزن

چشم اگر خفته غمزه بیدار است

بفسونی تو راه خواب بزن

چهره ات حسن راست دیباچه

از خطش خط انتخاب بزن

آفتاب قدح بگردش آر

خط بطلان بر آفتاب بزن

محتسب هوشیار اگر دیدی

آن زمان دم زاحتساب بزن

هر دو عالم زجام ما مستند

تو هم از این شراب ناب بزن

همچو آشفته مست و سرخوش شو

بوسه بر خاک بوتراب بزن

گر حسابت کند محاسب حشر

پای بر دفتر حساب بزن

شمارهٔ ۹۳۰

شبها ببزم غیر توئی شمع انجمن

چون شام کور میگذرد هر شبی بمن

پروانه ای که گرد سرت پر زند منم

در محفلی که روی تو شد شمع انجمن

بازآی چون نسیم سحرگه ببوستان

تا غنچه همچو گل بدرد بر تو پیرهن

هر دل که شد بشام غریبان زلف تو

تا صبح روز حشر ندارد غم وطن

آنرا که سرو و گل بنظر جلوه میکند

هرگز ندیده سرو گلندام سیمتن

عیسی صفت بمقبره کشتگان بیا

کز شوق تو کنند قبا بر بدن کفن

از آب چشم و آه من ای شوخ الحذر

کاین برق خانه سوز است آن سیل خانه کن

زآن دام زلف و دانه خالت که بر لبست

یوسف هزار افکنی اندر چه ذقن

هر کس که گفت مشگ بود از ختا کجاست

نیکو ندیده نافه آنزلف پرشکن

پرچین کند چو حلقه آنزلف مشکبوی

در هر شکن اسیر کند آهوی ختن

آشفته از خودی بگذر تا رسی بدوست

کاندر حریم عشق نگنجیده ما و من

آن خاک عرش فرش سر کوی مرتضی

آن شهسوار عرصه امکان ابوالحسن

شمارهٔ ۹۳۱

گوش بر افسانه اغیار سنگین‌دل مکن

کار را بر خویش و بر ما ای صنم مشکل مکن

ما رضای دوست را بر خود مقدم داشتیم

بی‌سبب در حق ما اندیشه باطل مکن

ما ز تو یک لحظه‌ای آرام جان غافل نه‌ایم

این تغافل را بِهِل خود را ز ما غافل مکن

جاهلند اهل هوس در علم و عشق و عاشقی

گوش جز بر قول رند عالم کامل مکن

نیست در عهد جوانان و نظربازان ثبات

ای پسر جز خدمت پیران صاحبدل مکن

چون به بحرت گوهر مقصود می‌افتد به کف

با وجود در دگر اندیشه ساحل مکن

نقش رویت ای صنم در کعبه دل جا گرفت

زآب بی‌مهری ز دل این نقش را زایل مکن

نیست جاهل در میان ما و جانان غیر جان

گر دهد جانانه بارت بیم از جاهل مکن

حاصل کون و مکان آشفته مهر مرتضی است

عمر خود را صرف هر سودای بی‌حاصل مکن

شمارهٔ ۹۳۲

دری بود نصیحت جانا به گوش کن

بشنو نوای نای و می ناب نوش کن

این پنبه در دهان صراحی‌ست تا به چند

خیز و برون تو پنبهٔ غفلت ز گوش کن

هشیار را به منزل دلدار راه نیست

از جام عشق باده کش و ترک هوش کن

می‌نوشد ار نگار و به خونت کند نگار

جان دستمزد گوش حقیقت‌نیوش کن

دوشم سروش غیب ز کعبه به دیر خواند

بگشای چشم و گوش به بانگ سروش کن

خود را به بحر می‌زن و برگیر آب از آن

چون ابر نوبهار به بستان خروش کن

از خُم برآر بادهٔ صاف و به جام کن

وآنگه صفا طلب ز من درد نوش کن

خوردی فریب سیم و زر غیر را بتا

ورنه که گفت ترک من ژنده‌پوش کن

آشفته بسته‌اند به قتلت کمر جهان

خواهی اگر مدد طلب از می‌فروش کن

نام علی بیار مبر نام دیگران

از ذکر غیر حق تو زبان را خموش کن

شمارهٔ ۹۳۳

ای خسروانِ صورت رحمی به این گدایان

تا جامه خانه دارید رحمی به بی‌قبایان

منشان به دل رقیبان در کعبه بت نگنجد

انسان به دیده بنشان بگذر ز ناسزایان

خوردی چو خون عُشّاق مگذار کشتن غیر

بر ما رواست این کار بگذر ز ناروایان

برگ طرب بود می از نی نا بزن هی

برگ و نوا بیارید بر خیل بی‌نوایان

از زاهدان مپرسید اسرار حق‌شناسی

بیگانگان چه دانند احوال آشنایان

آتشکده برافروز زآن طلعت جهان‌سوز

تا بر تو سجده آرند در پارس پارسایان

بر بندگان مسکین این خسروان ببخشند

یاد از خدا نیارند این خیل خودستایان

ما دردمند عشقیم درمان ما بود وصل

رحم ای طبیب آخر بر درد بی‌دوایان

آشفته عندلیبان بر گل همه نواسنج

ما هم به مدح حیدر گشته غزل‌سرایان

شمارهٔ ۹۳۴

به آن امید که مطلب بر او شود روشن

شبان طور رود سوی وادی ایمن

به دست حسن بتان نیست غیر باد به دستت

که خوشه چین نبرد دانه ای از آن خرمن

زعجز و لابه به عاشق در او اثر نکند

که هست با تن سیمین دل بتان آهن

بعشق و رندی و مستی سمر شدم چکنم

نه زاهدم که بپوشم لباس شید بتن

بدست غیر مده لعل لب زبوالهوسی

نگین جم چکنی زیب دست اهریمن

مکن تو دست بگردن رقیب را زنهار

که خون عاشق مسکین بگیردت دامن

گمان مکن که گذاریم دامنت از دست

اگر تو دست فشانی و برکشی دامن

تو غنچه لب چه بزه کرده ای خدنگ نظر

چو گل شهید تو پوشد زخون خویش کفن

یاد زلف تو آشفته شب بود افزون

که شب غریب بود بیشتر بیاد وطن

بخبث نفس گنه کار من شکی نبود

بآب مدح علی لیک شسته ام سروتن

مگر که نافه چینم زخامه میریزد

که بوی مشک شنیدند مردمم ز سخن

شمارهٔ ۹۳۵

ساقی شراب مجلسیان در پیاله کن

ما را به لعل باده فروشت حواله کن

گه زسر باده پرستی اگر نه ای

لبریز شد چو جام نظر در پیاله کن

خورشید می بماه قدح ریز و فیض بخش

خوان جهان زپرتو او پر نواله کن

آفتاب چهره خوی افشان بصحن باغ

دامن پر از ستاره چمن پر زلاله کن

این عمر رفته را بدل از جام باده گیر

چل ساله دفع غم زشراب دوساله کن

راز کمند عشق کند عقل سرکشی

زنجیریش زطره مشکین کلاله کن

مطرب بزن به پرده قانون نوای راست

از شور عشق گوش فلک پر زناله کن

مدح علی بگوی مغنی بصوت خوش

باغ بهشت را بدو بیتی قباله کن

آشفته گر کسی زتو پرسد نشان او

تعبیر نام دوست به لفظ جلاله کن

شمارهٔ ۹۳۶

شاهی طلبی خود بدر عشق گدا کن

چون شمع در این مرحله ترک سر و پا کن

دردی که بدرمانش درمانده فلاطون

از بوسه ساقی و لب جام دوا کن

بنمای هلال خم ابرو همه روی

زین جلوه تو خورشید و مه انگشت نما کن

بخرام بباغ ای گل و بر جا بنشان سرو

چون غنچه تبسم کن و گل جامه قبا کن

در عرصه محشر که شهیدان تو جمعند

بر جای دیت گوشه چشمی سوی ما کن

ای خازن جنت بعمل خانه فروشی

در بر رخ ما باز تو از بهر خدا کن

گویند گر آشفته بود رند و گنه کار

بر ما تو نظر نه به رخ آل عبا کن

شمارهٔ ۹۳۷

برق زند بباغ ما ابر بکشت دیگران

نیک بود بفال ما طالع زشت دیگران

تا که مراست خرمنی آتش خانه سوز من

بهر خدا تو نگذری هیچ بکشت دیگران

حور فرشته سیرتی آدم حور طینتی

زآب و گل است از ازل جمله سرشت دیگران

رشته طره ات بود سبحه ذکر مقبلان

کعبه عاشقان تو هست کنشت دیگران

جنت ما وصال تو دوزخ ما فراق تو

گر بقیامت اوفتد نار و بهشت دیگران

آشفته خاک در لحد لیک برشک تا ابد

گرچه شد آستان تو راست زخشت دیگران

هر چه کتاب خوانده ای در حق بوتراب دان

حجت خویش کرده ام دست تو دست دیگران

شمارهٔ ۹۳۸

نه همین مهر تو آمیخت به آب و گل من

که مخمر شده ز آغاز ز مهرت دل من

دل من مشکل من بود همانا به جهان

تا نشد خون دل من حل نشد این مشکل من

تو بدل اندری و دل همه جا در پی تست

چند غفلت کند از خویش دل غافل من

بهر دستان تو آریم بهر دستان چون

ناخن از خون کسان رنگ مکن قاتل من

دوش عشق تو ندا داد بآواز بلند

منم آن دجله که شد بهر فنا ساحل من

تخمها کشته حریفان و درودند بکام

تخم ناکشته خدا را چه بود حاصل من

ندهم دامنت از دست من ای دست خدا

گر تو گوئی برو آشفته نه ای قابل من

شمارهٔ ۹۳۹

شبی زشمع رخت بزم ما منور کن

مشام جان زسر زلف خود معطر کن

اگر بروی تو بندند در رقیبانم

بیا زراه نظرباز و جا بمنظر کن

بخور مجلس عشاق نیست عنبر و عود

به بزم انس از آنزلف عود و مجمر کن

مها زچهره رخشان بپوش روی قمر

بیا زپسته خندان کساد شکرکن

زنند لاف رعونت چو شاهدان چمن

تو سرو ناز بچم فخر بر صنوبر کن

شعاع طور تجلی زچشم مردم رفت

تو پرده برکش و آن جلوه را مکرر کن

اگر که عقل فریبت دهد که عشق مورز

نگار ساده بدست آر و می بساغر کن

و گر زخشکی زهدت بسر رود سودا

بیا بمیکده وز می دماغ جان تر کن

اگر هزار گنه گرده باشی آشفته

بیا و کسوت مهر علی تو در بر کن

کدورتی گر از آئینه بشرداری

دوباره طینت آدم زمی مخمر کن

شها معیشت درویش تو بسی تنگ است

زلطف روزی او را زنو مقرر کن

شمارهٔ ۹۴۰

کله بست از مشک تر صبح همایون فال من

مهر دارد در گریبان حبذا اقبال من

کوکب مسعود ارم کاخترم در روز تافت

عید نوروز است گوئی روز و ماه و سال من

چند درهم بشکنی پیوسته آنزلف بخم

آخر ای باد صبا رحمی بکن بر حال من

راست بودم بر صراط مستقیم اسلامیان

کفر زلف هندویی شد مایه اضلال من

ناله زیر و بم بربط فرامش میکند

بشنود گر ناله مطرب از این چون نال من

گردو روزی ناله کردم یا که رفتم در حرم

بگذرای پیر مغان از زشتی اعمال من

حالت آشفته از زلفین خود با شانه پرس

تا بگوش تو بگوید مو بمو احوال من

نام تو آمد زدم چون از کتاب عشق فال

یا علی فرخنده آمد تا به آخر فال من

شمارهٔ ۹۴۱

عید است نگارینا سرپنجه نگارین کن

با دست نگارین می در جام بلورین کن

حنا ندهد گر دست خونین دل عاشق هست

از خون دلم ساعد برخیز نگارین کن

جامی زمی کهنه جامه زحریر نو

با یار کهن تجدید آنعهد نخستین کن

ای یارک دیرینم من عاشق پارینم

بگذر تو زیار نو یاد از من پارین کن

گو نافه چین در پارس ای ترک نیارد کس

یک نافه زمو بگشا یک ملک همه چین کن

زرد است مرا رخسار در ده می گلناری

این کاه ربا از می بیجاده ورنگین کن

هم ساقی مستانی هم شاهد یارانی

هم مرغ خوش الحانی هر کار بآئین کن

دین داری و عشق ایدل سنگ است و سبو هشدار

چون عشق بتان داری رو ترک دل و دین کن

آشفته عروس عشق آمد چو بعقد تو

از مدحت شیرین حق بیتیش بکابین کن

از گفته آشفته مطرب چو غزل خوان شد

ای پادشه خوبان خوش بشنو و تحسین کن

شمارهٔ ۹۴۲

بلبل خوش نوا بکش نغمه زصوت خار کن

گل چو صلای وصل زد نوبت خوشدلی بزن

مطرب بزم عاشقان پرده عشق ساز کن

ساقی بزم می بده ریشه غم زدل بکن

شاهد پارسی بچم مست شو و قدح بده

نقل و میم بیارهان زآن لب لعل و زآن دهن

مرده دلی چو زاهدان چند زغم فسرده ای

راح مسیح دم بکش زنده شو و بدر کفن

راح سبک بیارهی رطل گران بگیر هان

تا همه جان جان شوی چند کشی تو بار تن

بوسه بده تو پی زپی تلخی هجر تا بکی

زآنکه بکنج آن لبان شهد نهفتی و لبن

خیز بیا بسر مرا تنگ بکش ببر مرا

تا که دو تن یکی شود هر دو درون پیرهن

من زسماع چنگ و نی رقص کنان چو صوفیان

تا که برقص آورم شاهد و شمع انجمن

از در آشتی درآ عهد مؤالفت بپا

دولت حسن باشدت خلق نکو کن و حسن

آشفته قصه ای بگو آن خم زلف مشکبو

تا که زگفته ات برد نافه صبا سوی ختن

مدح شه جهان بگو زآن شه راستان بگو

مهدی صاحب الزمان آنشه عصر و الزمن

شمارهٔ ۹۴۳

ساقی بجان جم میم اندر پیاله کن

بادام و قندم از لب و چشمت حواله کن

در آب بسته آتش سیاله کن روان

مرغولهای عنبر بر برگ گل کلاله کن

ای ماه چهارده زدوساله شراب ناب

تدبیر کار مرده هفتاد ساله کن

صوفی صفت برقص درآی و بچم چو سرو

از صوت زیر و بم بنواگاه ناله کن

آشفته نوعروس مدیح علی تو راست

باغ بهشت را بدو بیتی قباله کن

گلنار می بکش که گلت بشکفد زگل

محفل زرنگ و بو چمنی پرزلاله کن

یک نکته بیش نیست حکیما حدیث عشق

تفسیر خواهیش تو به چندین رساله کن

شمارهٔ ۹۴۴

نوروز عجم آمده و عید همایون

نوروز عرب ساز کن از پرده قانون

شاید بنوائی برسانی دل عشاق

گر راست زنی رنگ بآهنگ همایون

گلبانگ عراقی برد از راه حجازم

از مویه حصاری شده ام با دل محزون

رخساره ضریری کند افیون و حشیشت

ای ساقی گلچهره بده باد گلگون

هر چند زنم آتشم آن آب شررخیز

درده که بود جان و دل از آب تو ممنون

زآن آتش جواله سیاه بیاور

تا سوزیم و آریم از دایره بیرون

آن باده که سوزنده تر از آتش طور است

دلدار کند عرضه در او طلعت میمون

زآن می که سلامت بردت تا کوی سلمی

زآن می که کشد لیلی از حی سوی مجنون

آشفته کشد زآن می سرمست بگوید

مدح علی عالی آن مظهر بیچون

شمارهٔ ۹۴۵

ای دل سمندر ناشده بر آتش روشن مزن

طلقی چو اهل شعبده‌ای مدعی بر تن مزن

این شر زسرت شد عیان خود بر شرابش بسته

ای باده خوار دل سیه لاف از می روشن مزن

روشن مکن بزم رقیب ایشمع بزم عاشقان

پروانه دیگر مسوز آتش بجان من مزن

زآن آتشین عارض مگو بر بند لب از گفتگو

من آتشتی دارم نهان بر آتشم دامن مزن

ای سالک راه هدی مطلب مجو جز از خدا

تا دوست داری دست رس هرگز در دشمن مزن

نه تیر آه خستگان دارد گذر از آسمان

ایمدعی روهان هان تو لاف از جوشن مزن

موران دشت عشق را از حشمت جم باک نه

در بارگاه کبریا گو دم زما و من مزن

نام علی بر بر زبان تا خصم تو آید بجان

جز اسم اعظم ناوکی بر جان اهریمن مزن

آتش فشانی از دهن تا کی چو شمع انجمن

آشفته آتش بیش از این بر جان مرد و زن مزن

شمارهٔ ۹۴۶

در شب تاریک هجران جز می روشن مزن

جز شهاب آتشین بر جان اهریمن مزن

مطربا چون ساز کردی پرده عشاق را

جز نوای راست درهر کوی وهر بزن مزن

سوختی ای برق عالم سوز هر جا حاصلیست

تا که گفتت این گدا را شعله بر خرمن مزن

ای مسیحا پاک بندی در فلک برتر خرام

خواهی ار عین تجرد را دم از سوزن مزن

ایکه اندر دولتی شنعت من درویش را

گرچه داری گلشنی رو طعنه بر گلخن مزن

اندرآ در برم عشق وسر و گلرو را ببین

باغبانا بعد از این لاف از گل و گلشن مزن

خواهی آشفته اگر از ورطه طوفان نجات ‏

جز علی و آل او را دست بر دامن مزن

شمارهٔ ۹۴۷

ماند به زیر بار ناز این دل نو نیاز من

باز کرشمه می‌کند دلبر عشوه‌ساز من

ناز تو کی خرد کسی جز دل مستمند من

عاشق یکدیگر بود ناز تو و نیاز من

رنگ رود زبرگ گل سرو فتد زسرکشی

گر بچمن چمان شود گلبن سرفراز من

کاش که پرده برکشد آن مه خرگهی زرخ

تا بسحر بدل شود تیره شب دراز من

خون شوی ایدل از چه رو میکشیم تو کو بکو

چند تو فاش میکنی طفل سرشک راز من

بیهده عنکبوت شد مضطرب شکار خود

صید مگس نمیکند هرگز شاهباز من

مهر علیست در دل و مدح علیست بر زبان

بر دگران از آن بود آشفته امتیاز من

غیر تو نگروم بکس غیر تو ننگرم بکس

دوخته ناوک نظر هر سو چشم باز من

شیخ بکعبه حجار ارچه مفاخرت کند

کعبه من در علی دشت نجف حجاز من

شمارهٔ ۹۴۸

مدد ای عشق که از عقل در آزارم من

رحمتی کن برهانم که گرفتارم من

خیز اقبال کن ای ساقی مستان با جام

که زهشیاری از این دور در ادبارم من

منکه با کفر سر زلف تو بستم پیمان

کافر عهدم و شایسته زنارم من

کوکب دیگرم از برج دگر طالع کن

که بس آزرده از این ثابت و سیارم من

ساغری از خم میخانه وحدت بمن آر

که بدرد سر از این باده خمارم من

غیر عناب می آلود تواش نیست علاج

دل که گفت از نگه مست تو بیمارم من

غمزه و خال و خط و زلف و مژه کرده هجوم

وه که با لشکر کفار بپیکارم من

گفتمش لعل تو ضحاک و دو زلفت ماران

خنده زد گفت که زآن مار در آزارم من

دور نو کن زکرم ساقی و مشگل بگشا

که گره بر دل از این گنبد دوارم من

آیت برد و سلامی بمن ای روح بیار

که زنمرود زمان دایم در نارم من

چاره ای دست خدا بهر خدا در کارم

زانکه در چاره خود عاجز و ناچارم من

بقضا و بقدر قادری ای شه مددی

آخر آشفته ام و واقف از اسرارم من

شمارهٔ ۹۴۹

رحمی ای عشق خدا را تو بحیرانی من

که گذشته است زحد بی سر و سامانی من

از تو هر جمع پریشان و پریشان تو زجمع

وقت شد جمع شد اسباب پریشانی من

آنچنان از تو خرابم که زمن جغد گریخت

آخر ای گنج ببخشا تو بویرانی من

رحمتی خاتم جم برده زکف اهرمنم

هان مهل دیو برد ملک سلیمانی من

سر برآور زگریبان شب تیره چون صبح

رحم کن رحم بر این سر بگریبانی من

سبحه از کف بشد و رشته زنار گسیخت

نه بجا کفر و نه آثار مسلمانی من

قصه عشق که یک عمر نهفتم از خلق

وه که افسانه شد اینقصه پنهانی من

ناوک تست نه روحست به تن برکش هان

بود آن زیستن من زگران جانی من

گل بود فانی و گلزار تو باقی ای عشق

بلبل از گل بنوا بر تو غزلخوانی من

تو کدامی و چه نامی بحقیقت ای عشق

که گدائی تو شد مایه سلطانی من

عشق میگفت منم مظهر حق دست خدا

کانبیا را نبود رتبه سلمانی من

سختی چاه شد و زحمت اخوان بگذشت

رو عزیزی بکن ای یوسف زندانی من

شمارهٔ ۹۵۰

مهی تابیده از مشکوی مشکین

که شکر خنده اش را بند شیرین

دو صد چین نافه دارد هر غزالش

اگر چین را بود آهوی مشکین

دلش از سنگ و سر پنجه زفولاد

حریر اندام دارد سینه سیمین

نگارینا نخواهد خون بها کس

برآور زآستین دست نگارین

عیان عکس رخت زآئینه دل

چو عکس باده از جام بلورین

گل انداما بغیری تا هم آغوش

مرا از خارو خارا گشته بالین

مرا نیش است بی تو نوش دارو

ولی با توست نیشم راح نوشین

شراب کهنه و یار نوات باد

زسر پروای جانبازان دیرین

مه و پروین گواه اشک و آهم

که هر شب بگذرد از ماه و پروین

بنه گر مرد راهی دین و دل را

عروس عشق را این است کابین

مکانت لامکان دادند ای عشق

که در امکان نمیگنجی زتمکین

تو سراللهی و آئینه حق

نمی بیند کست جز چشم حق بین

منم مجنون لیلای ولایت

نه فرهادم که بازم جان شیرین

غریب افتاده آشفته بکویت

ترحم کن که درویش است و مسکین

شمارهٔ ۹۵۱

تا کی ای پیر مغان میکده را در بستن

جان یکسلسله مخمور زحسرت خستن

کف تو مقسم رزق است و دو گیتی مرزوق

چند شاید در روزی بدو عالم بستن

کهربائی تو و ما کاه یکی جذبه زلطف

که بکوشش نتوانیم به تو پیوستن

از عدم تا بوجود این کشش از تست ای عشق

مرغ بی بال و پر از دام کی آرد جستن

تا تو در را نگشائی همه درها بسته است

بستن از تست نیاید زکسی بشکستن

عشق را پیشه چو مشاطگی حسن بتان

کار عشاق کدام است زجان بگسستن

تا سزای من و تو چیست بفردا زاهد

من و توبه شکنی ها تو و خم بشکستن

تو که صاحب کرمی رد نکنی سائل خویش

کار درویش چه باشد بطلب بنشستن

عمری آشفته بود بر در تو خاک نشین

از تو نان خواهد و از منت دونان رستن

شمارهٔ ۹۵۲

مرحبا ای سحاب درافشان

ای زتو آب در در عمان

مردگان از تو زنده همچو مسیح

جسم پوسیده از تو یافت روان

کوری موش سیرتان بخیل

برف چون آرد ریزی از انبان

گواز انبار رایگان برجو

آنکه میجست که زکاهکشان

محتکر نرخ گندمت بدوجو

نان عطا کرد ایزد منان

آب سرچشمه های خوشیده

بنگری صحبدم چو اشگ روان

دود آه ارامل و اتیام

از زمین شد بر آسمان چو دخان

از نهیق طیور و بانگ دواب

وز فغان و خروش پیر و جوان

موج زد بحر رحمت ایزد

تیره آه که خورد تا به نشان

گرچه مائیم مستحق عذاب

بسکه روز و شبیم در عصیان

باز از عفو کردگار رحیم

کرد در حق عاصیان احسان

شد زفیض وجود حجت حق

این عنایت زداور سبحان

کار فرمای آسمان و زمین

صاحب عصر و حکمران زمان

آخرین نایب نبی مهدی

که زعدلش جهان بمهد امان

مژده آشفته کز عنایت او

هم غم نان برفت و هم غم جان

گفتی این درد بی دواست طبیب

لاجرم یافت از علی درمان

شمارهٔ ۹۵۳

تا چند حدیث از جم روجام دمادم زن

جامی کش و پشت پا بر مملکت جم زن

منت زملک بیجاست کز عشق بود خالی

جهدی کن و دست و دل بر دامن آدم زن

اول علم تجرید بر گنبد گردون کش

آنگه زتجرد دم چون عیسی مریم زن

از بند نقاب آن گل بگشود گره در باغ

گو بلبل شیدا را لاف از گل خود کم زن

برخیز پریشان کن آن کاکل مشک افشان

یعنی که بفرق ماه از غالیه پرچم زن

برهم زدن ار خواهی جمعیت دلها را

یک سلسله مو بگشا صد سلسله برهم زن

ساقی زدهان و لب ما را شکر و می بخش

مطرب ز نِی و بربط ، گه زیر و گهی بم زن

سررشته جان بربند با دام سر زلفت

بر پرده دل تیری زآن ابروی توأم زن

صد ملک دلت امروز از غمزه مسلم شد

رو نوبت خوبی را بر خویش مسلم زن

از طرز خرام خوش خون در دل طوبی کن

آتش ز رخِ دلکش ، بر نیّرِ اعظم زن

چون یونس اگر خواهی از سر دل آگاهی

با قطره چه آویزی ، رُو پهلو ؛ بر یَم زن

گر میل رهائی هست زآن سیل خطر مندت

رو دست تولا را بر میر معظم زن

گر دست نخواهد داد بوسیدن آن درگه

خیز و سگ کویش را بوسی دو بمقدم زن

دستان مکن از دستان از دست خدا برگو

مردانه بمیدان طعن بر صولت رستم زن

زنجیری زلف توست آشفته نگاهش دار

دیوانه عشق توست سنگش زن و محکم زن

خلد است وصال او دوزخ غم هجرانش

کم قصه زجنت خوان کم دم زجهنم زن

شمارهٔ ۹۵۴

ماه ذیعقده است ای ساقی قعود از جنگ کن

خون مردم بس زخون رز رخی گلرنگ کن

نوبتی زد نوبت عشرت بزن بر طبل چنگ

مطربا ساز طرب کن جنگ اندر چنگ کن

شاهد گلرو بمحفل پرده بگرفت از جمال

بلبل عاشق کجائی نغمه ی آهنگ کن

تابکی شور مخالف راست زن راه حجاز

زنگ غم را پاک کن از زنگوله سارنگ کن

چند سالوس و دورنگی زاهد نیرنگ ساز

خویش را چون میکشان از آب خم یکرنگ کن

همچو گل بر شاخ عشرت خنده زن وقت سحر

تا که گفته در چمن دل را چو غنچه تنگ کن

مانی نوروز گیتی رشک انگلیون نمود

خامه سحرآمیز دار و صفحه را ارژنگ کن

تاز در دشت سخن اسب مدیح مرتضی

ادهم مدحت سرایان جهان را لنگ کن

گر کشد از چنبر حکمت فلک آهسته سر

دست حق داری سر خصمت بدار آونگ کن

شمارهٔ ۹۵۵

ساقیا مخوری از می خیز و جامی نوش کن

پند من مینوش و فکر مردم مدهوش کن

نوبهار است و صبوح و می زخم کن در سبو

هم بمخموران بنوشان باده هم خود نوش کن

بر دل افسردگان زن آتش از کانون خم

آتش سودائیان زآب سبو خاموش کن

چون شدی سر خوش زصهبا برشکن طرف کله

حلقه ها از زلف مهر و ماه را در گوش کن

زاهدان را زآن دو چشم مست دین و دل ببر

هم حکیمانرا زغمزه رخنه ها در هوش کن

ای پری گسترده دیده فرش استبرق بیا

مردم آسا جای در آنخانه مفروش کن

باغبانا منع گلچین گر ترا مقصود بود

تا که گفتت بلبلانرا در چمن خاموش کن

دوش با اغیار هم آغوش بودی تا سحر

باش با یاران و امشب را خیال دوش کن

جسم بی جان است بی معشوق عاشق در خیال

از کرم آشفته را دستی تو در آغوش کن

گر نیم قابل شها کز بندگانم بشمری

با سگان کوی خویشم از وفا همدوش کن

پای تا سر عیبم و عریان بحشر ای دست حق

کسوتم بخشا و بر آن عیبها سرپوش کن

شمارهٔ ۹۵۶

مطرب از راستی نوا سر کن

شور عشاق را فزون‌تر کن

چند در پردهٔ عراق و حجاز

ره قانون عشق یکسر کن

یک دو بیتی بگو ز ترک و دو گاه

چنگ در چنگ عود و مزمر کن

تو به نوروز ای مسیحا دم

نقش دل مردگان مصور کن

دم منصوری از خجسته بزن

از چنین نغمه‌ها مکرر کن

زنگ غم را ببر ز زنگوله

از رهاوی تو مویه‌ای سر کن

حور و غلمان غلام ساقی دور

بزم را رشک خلد و کوثر کن

پارسی‌گوی ترک شیرین‌لب

شعر آشفته را تو از بر کن

محفل انس چون بیارانید

خیز مستانه مدح حیدر کن

شمارهٔ ۹۵۷

رحمی ای عشق بیا بر سر سودائی من

که هوسناک شده این دل شیدائی من

من همه عمر بسودای تو سر دادم و جان

تو نپرسی که چه شد عاشق سودائی من

مردم از مردمک و من زتو بینا و بصیر

رفتی و رفت زهجران تو بینائی من

تا که بر صفحه حسن تو رقم زد خط سبز

زد خط باطله بر دفتر دانائی من

عشق شد جلوه گر و گفت بآواز بلند

هر که زشت است بود منکر زیبائی من

بی نیازم زفراز و زنشیب اما هست

در خور دید کسان پستی و بالائی من

رنگ شرکش بود و نیست زاهل توحید

هر کس اقرار نکرده است به یکتائی من

منم آن عین خدا مظهر واجب که ملک

کوفت بر بام فلک نوبت دارائی من

ذ ات علیا ولی حق علی عمرانم

در صف حشر بود وقت خودآرائی من

منم آن چشمه خورشید حقیقت که بود

همچو آشفته بسی شهر بحربائی من

ثانی کلک من از وصف دهانت دم زد

طوطیان مانده بحیرت زشکرخوائی من

شمارهٔ ۹۵۸

افتاده سرشکم زپی نرگس جادو

چون طفل سراسیمه که رفت از کف آهو

یکجا نظرم وقف کمانخانه ابروست

یکسو دل شیدا بکمند خم گیسو

من ترک می و صحبت معشوق نگویم

هر چند کند محتسب شهر هیاهو

خوش گفت مرا دوش حکیمی بنصیحت

زنهار مگو ترک می و طلعت نیکو

خوش رایحه شد زلف تو از پرتو رخسار

تا عود بر آتش نگذاری ندهد بو

مینای می و ما وسر زلف نکویان

ایشیخ تو و کوثر و حور و در مینو

ساقی چو حریف است چه اندیشه غلمان

میخانه چو مینوست بهل قصه بیکسو

ای موت و حیاتم بلب لعل تو پنهان

آباد و خرابم به اشارت دو ابرو

ای کودک سر خوش چو توئی ساقی مستان

شیخ از چه کند طوف حرم را به تکاپو

این سان که تو را جای بچشم من شیداست

کی سرو چنین معتدل آید بلب جو

گر بختی عقلم بکند سرکشی امروز

از عشق عقالش بنهم بر سر زانو

زنجیر کجا رافع سودا شود او را

آشفته که عمریست پریشان شده زآن مو

یک قبه زایوان تو این سبعه سیار

یک پرده زکریاس تو این پرده نه تو

ای مایه توحید علی شاه ولایت

من در تو گریزانم از گفته بدگو

شمارهٔ ۹۵۹

دریغ از گردش دوران و دور بی‌ثبات او

که هر لحظه به شویی رام می‌گردد بنات او

چه حرمان‌خیز این صحرا چه آتش‌زاست این بیدا

که زاید تشنگی در کام جان‌ها از فرات او

به جم هم عهد جام وی سریرش خوابگاه کی

از این دو بر دوصد پرداخته بنگر ثبات او

عجوزی عشوه‌گر دوران و خواهانش بود اعمی

بتی سیمین بود دنیا و دل‌ها سومنات او

الا ای آنکه محصولی درودی اندر این مزرع

به مسکینان ببخشا تا که بتوانی زکات او

اسیر چار طبع مختلف تا کی در این دِیْری؟

مجو عهد از موالید ثلاث امّهات او

جهان فانی بود آشفته و لابد فنا گردد

نماند هیچ باقی غیر وجه حق و ذات او

شمارهٔ ۹۶۰

ما دردمند عشقیم عطار که دوا کو

گمگشتگان راهیم آنخضر ره نما کو

ای کعبه با خرابات داری اگر چه دعوی

کو آن مقام امن و در مروه ات صفا کو

عهد مرا نپائی بر غیر آختی تیغ

گیرم وفا نداری ای نازنین جفا کو

نبود اثر زلیلی ناید صدای مجنون

گر غافله گذشته پس ناله درا کو

گفتم حدیث هجرش پرسم زمردم چشم

آمد بموج اشکم هنگام ماجرا کو

عاشق بباخت جان و دارد رقیب دعوی

آن صدق را جزا چیست و آن کذب را سزا کو

چشمش بزلف میگفت تو نافه من غزالم

با این اثر که در ماست آهو کجا ختا کو

آب و هوای شیراز گفتند عیش خیز است

عیش و طرب کجا رفت آن آب و آن هوا کو

خاک سرای حیدر مفتاح مشکلات است

مشکل شده است کارم آشفته آنسرا کو

شمارهٔ ۹۶۱

تا که بکام مدعی شد لب جانفزای تو

شب همه شب بلب رسد جان من از هوای تو

گر تو بغیر من بسی یار گرفته هر کسی

من همه خصم عالمی آمده ماسوای تو

غیر گریزد از جفا میطلبد زتو وفا

زین دو گزیده من بجان در دو جهان رضای تو

حاجی اگر ذبیحه ای کرد فدات در منا

من طلبم هزار جان تا که کنم فدای تو

طالب صبح سر کند با شب تیره لاجرم

وعده قیامت ار بود میطلبم بقای تو

گوش دلم بمطربان وقف سماع شد از آن

چون ززبان چنگ و نی میشنوم نوای تو

عشق گرفته دامنم گرچه فنا شود تنم

مانده بجای ای صنم عشق تو بالقای تو

مفتخرند قدسیان زآنکه شدند عرش سا

من زهمه گزیده ام خاک در سرای تو

توشه بزم وحدتی مشعله سوز کثرتی

حیدر احمد آیتی شاه بود گدای تو

دل شده گنج حکمتش دیده چراغ وحدتش

آشفته در میان جان داده بتا چو جای تو

شمارهٔ ۹۶۲

ای نوسفر که سوختم اندر هوای تو

ترسم که اشک فاش کند ماجرای تو

تو آفتاب روشن و چون ماه در روش

من سایه وش بسر دوم اندر قفای تو

پر شد زعکس تو دل و دیده چو آینه

ای غایب از نظر که نشنیدی بجای تو

با پاسبان بگو که زکویت نراندم

چون خو گرفته ام بسگان سرای تو

یوسف فروش نیستم ای مشتری برو

یعقوبم ای عزیز و شناسم بهای تو

ای کعبه سعی بادیه کردن چه حاجت است

در کوی میفروش چو دیدم صفای تو

ای نی زیار نوسفرم میدهی خبر

کامیخته است بانگ جرس با نوای تو

پروانه وش بسوز بشمع جمال دوست

گر صادق است مدعیا ادعای تو

آن سحر از کجاست که چشم تو داد راست

دست کلیم را بدم اژدهای تو

اغیار پای بند وفای تواند و بس

بس شاکرم بتا بوفای جفای تو

آشفته غیر عشق نداری تو کسوتی

یکتا بود چو سرو بعالم قبای تو

ای عشق خانه سوز من ای مظهر علی

من کافرم اگر بپرستم ورای تو

شمارهٔ ۹۶۳

تا نکنم به پیش کس شکوه ز تند خوی او

عذر اقامه میکند حسن بهانه‌جوی او

عشق تو را سمندرم باغ گل است اخگرم

طالب آتش از چه رو شکوه کند ز خوی او

بلبل باغ هر سحر گوید با دو چشم تر

گلچین عشق گل مرا بهر تو رنگ بوی او

عاشقم و نه بوالهوس روز و شبان مراست بس

وقف تو باد مدعی جلوه روی و موی او

منزل اوست متصل صحن حرمسرای دل

گر تو گرفته‌ای مکان روز و شبان به کوی او

تازه عروس دهر را من سه طلاق گفته‌ام

تا تو به کام دل شوی یک دو سه روز شوی او

تا چه شنید از آن دهن غنچه که بسته لب چو من

غرقه به خون دل بود پرده توبه توی او

اصل شناس عارفان عکس پرست احولان

عکس دهد به هر طرف آینه دو روی او

گو دل صاف ما بنه پیش رقیب عیبجو

کاینه‌وش بگویدش عیبش روبروی او

گر نکند به سوی من در همه عمر روی خود

من کنم از جهانیان جمله رو به سوی او

از خم لامکان کشد باده شرابخوار ما

سنگ تو زاهد ار خورد روزی بر سبوی او

هان به هوای رنگ و بو گلشن عشق را مجو

لاله خون چکان دمد لابد ز آب جوی او

گو همه شب نماز کن کی به قبول او رسد

تا نبود ز خون دل عاشق او وضوی او

فسق منست مشتهر زهد تو باد معتبر

هر که به قدر خویشتن تحفه برد به کوی او

آشفته دلبری بجو نکته‌شناس و بذله‌گو

تا که به کام دل بری بهره ز گفتگوی او

عشق علی و آل او در دو جهان ز کف منه

بیم مکن ز زاهد و قصه و های و هوی او

شمارهٔ ۹۶۴

گرنه زشکر و نمک آمیخت کام تو

این چاشنی که ریخته اندر کلام تو

در کام اژدها شدن آسان بود بسی

ای دل شود چو آن لب شیرین بکام تو

گفتی که بوی خون زچه دارد نسیم باغ

گویا رسیده بوی دلم بر مشام تو

ترسم بره نسیم بر اغیار بگذرد

کو محرمی که تا بگذارم پیام تو

فرزانه جهانم و دیوانه غمت

جان سوخته بر آتش سودای خام تو

ای ساقی این شراب که در ساغر تو ریخت

کافتاد عکسهای مخالف بجام تو

از حلقه های زلف تو پیداست چهره ات

دیدم چه روزهای مکرر زشام تو

ای عشق لایزال آشفته شد گواه

بر بی ثباتی دو جهان و دوام تو

تا زند مردمان بملک در هوای دوست

بر خاص فخرها کند امروز عار تو

شیر خدائی و علی و مظهر جلال

زد سکه ولایت ایزد بنام تو

رضوان بود برشک زدربان درگهت

غلمان کند غلامی کمتر غلام تو

شمارهٔ ۹۶۵

کمانی سخت تر نبود زابرو

مگرد ای دل پی پیکان زهر مو

ززلفش دل نگیری بهر کعبه

نتابی ره سوی خورشید از ابرو

که خورشید است کاو دارد نه صورت

که کعبه است آنکه او دارد نه گیسو

کبوتروار دل آمد به پرواز

که بر خورشید او پر زد پرستو

فریب او مخور پنجه میفکن

که سیمین ساعد است و سخت بازو

همانا در تمام مصر جان نیست

که با زر گشت یوسف هم ترازو

بخاک کوی تو یارب چه بو بود

که آنجا ناف میمالند آهو

بیارد بوسه ای گر زآن لب لعل

زبحرین مژه ریزیم لؤلو ‏

مجاور زلف و خالت بر جمالند

کز آتش ناگزیر افتاده هندو

غریق عشق را طوفان نباشد

که دارد هفت دریا تا بزانو

سکندروار تیغ ابروانش

مرا دادار صفت بشکافت پهلو

بهشت عارضت را جادوانند

ببابل سحر گر میکرد جادو

ندیده شاهد ما خاص یا عام

چرا غوغای او باشد بهر کو

اگر مهر علی یارب گناهست

ببخش آشفته کش ذنبی است معفو

شمارهٔ ۹۶۶

ای یار سفر کرده نیاید خبر از تو

یوسف نرسد نامه به سوی پدر از تو

ای کاش که خون گردی و از دیده برآیی

ای دل که دود دیده من دربه‌در از تو

ای آه مگر خواسته‌ای از دل زارم

آید همه‌شب بوی کباب جگر از تو

از باده اغیار مگر سرخوشی ای ترک

کامشب شنوم بوی شراب دگر از تو

گل قسمت گلچین شد و بر جای بود خار

ای بلبل شوریده فغان سحر از تو

اغیار به عیشند ز وصلت به شب و روز

ما راست همه قست بوک و مکر از تو

پرده چه کنی باز که همسایه نبیند

پر گشته چو خورشید همه بام و در از تو

مرهم نشود جز لب نوشین تو او را

آن را که به دل خورده تیر نظر از تو

ای باغ بهشت از تو تمتع نتوان برد

دیده ز ازل در بدری بوالبشر از تو

چون موی شدن در شب هجران وی از من

ای مدعی آن موی میان و کمر از تو

بهتر بود از تاج که اغیار گذارند

آن تیغ که بر فرق بیاید به سر از تو

ای کاش که از بیخ و بنت ریشه نبودی

ای نخل محبت که نبودی ثمر از تو

برگوی که در مصر عزیز است دلارام

یعقوب چه پرسند سراغ پسر از تو

گم‌نامیش ای شیر خدا بر تو سزا نیست

آشفته که گشته به جهان نامور از تو

شمارهٔ ۹۶۷

حذر کن ای دل از آن چشم و ابرو

که ترکست و کمانکش هست و جادو

اگر هندو پرستد آفتابی

تو را خورشید رو زائیده هندو

ززلف و خط چرا پوشیده جوشن

اگر داود نبود آن زره مو

زتیغ ابروانش بر دل آن رفت

که بر بغداد از تیغ هلاکو

بگرد سرو قدت مرغ روحم

زند چون فاخته پیوسته کوکو

تو را منزل بود بر دیده و دل

کند گر سرو بن جابر لب جو

نه خود آشفته بودم من زآغاز

مرا آشفته کرد آن تار گیسو

شمارهٔ ۹۶۸

ملک دل و جان گرفت عشق جهانگیر او

عقل هزیمت نمود از دم شمشیر او

دل به یکی غمزه رفت عربده از نو مساز

ملک تو شد گو مبر زحمت تسخیر او

دل که به دیوانگی شهره آفاق شد

سلسله موئی ز زلف ساخته زنجیر او

مرغ دلم پر بریخت از شکن دام عشق

بال و پرش باز داد شهپری از تیر او

کار به تدبیر نیست عاشق دیوانه را

گو سر تسلیم نه در ره تقدیر او

عاشق نوبت پرست زلف تو زنار اوست

گو بکند شیخ شهر حکم به تکفیر او

کش مکش زلف تو سبحه زاهد گسیخت

شکر خدا را گسست رشته تزویر او

زیر خم ابروان چشم تو دل دید و گفت

فتنه به خواب اندر است در خم شمشیر او

آهوی چشمش گرفت تیر کمانی به دست

تا نکنی از قیاس میل به نخجیر او

مطرب مجلس چو خواند گفته آشفته را

بربط زهره شکست بانگ مزامیر او

شور حسینت برد راست به راه حجاز

گوش کنی گر ز جان صوت بم و زیر او

شمارهٔ ۹۶۹

آنچه ببغداد کرد تیغ هلاکو

کرد بملک دل آن بلارک ابرو

ترک تو چنگیز را کشید بیاسا

کافر حربی برد بچشم تو یرغو

جادوی بابل بسحر چشم تو مفتون

فتنه بروی تو آن دو نرگس جادو

عطر برد خسرو از دو سنبل شیرین

مشک ختن از خطا برند بمشکو

دف صفتش سینه ام هدف شود از شوق

گر زندم تیری آن کمانچه ابرو

چشم فسونساز تو ززلف رسن باز

قرص قمر میکشد بچنبر گیسو

غیر دو آهوی مست شیر شکارت

شیر شکاری کسی ندیده زآهو

رزم پشن را مخوان و قصه قارن

حسن تو چین و ختن گرفته به نیرو

باده مینا و باغ و ساقی مهوش

لذت حورم ببرد و حسرت مینو

کوی مغانت امان دهد زحوادث

رخت زمسجد ببرد لاسوی آن کو

دم مزن آشفته خون دل خور و خامش

راه بکویش نبرده کس بهیاهو

شمارهٔ ۹۷۰

با مه و آفتاب شد طلعت تو چو روبه‌رو

عیب عیان چو آینه گفت ز هردو مو به مو

از همه سوی می‌وزد نفخه چین گیسویت

سوی ختا و چین روم من به هواش سو به سو

نیست به فرّ قامتت نیست چو آب دیده‌ام

خیز و بجوی در چمن سرو به سرو جو به جو

مرغ پرنده است دل طفلم و صعوه کرده گم

از پی دل که می‌دوم خانه به خانه کو به کو

دست به دست می‌رود تا گل من در انجمن

خون دلم ز رشک او بسته چو غنچه تو به تو

گل چه کنی به بوستان شاهد گل‌بدن ببین

نافه چین چه می‌کنی طره مشک‌بوی او

آشفته جا به طره‌ات کرد مگر که تا شبی

حالت خویش مو به مو گوید با تو روبه‌رو

مصحف را گر زبان بود بسمله تا به خاتمه

نام علی بگویدت نقطه به نقطه هو به هو

شمارهٔ ۹۷۱

عاشق گریختن نتواند ز بند او

گر شش جهت اسیر بود در کمند او

عاقل اگر چه پند حکیمانه می‌دهد

عاشق چگونه گوش گذارد به پند او

ای عشق از کدام درختست میوه‌ات

کز وهم برتر است نهال بلند او

آمد به شکل نعل سبک خنک او هلال

بر آسمان گذشته همانا سمند او

مرهم به داغ دل چه نهی ای طبیب شهر

درمان ز کس طلب نکند مستمند او

از ملک عشق عقل نیارد گریختن

گرد جهان حصار شود شهربند او

طوطی حدیث آن لب شیرین چو بشنود

تنگ شکر نثار کند پیش قند او

مردم نهند مرهم بر ریش اندرون

ساید نمک به داغ درون دردمند او

آشفته سرّ عشق نداند به جز خدای

بیجا حکیم دم مزن از چون و چند او

عشق است مرتضی دو جهان جلوه‌گاه وی

امکان بود تمام اسیر کمند او

شمارهٔ ۹۷۲

شور جنونم میکشد زنجیر کو زنجیر کو

بیچاره ام ای دوستان تدبیر کو تدبیر کو

از بهر قتل عاشقان بنمای تیغ ابروان

افکنده ام از جان سپر شمشیر کو شمشیر کو

نه هر شبی میسوخت نه پرده افلاک را

ای آه آتشبار من تأثیر کو تأثیر کو

غازی چو یکتن میکشد تکبیر از دل میکشد

تو صد هزاران کشته ای تکبیر کو تکبیر کو

گفتی بکفر زلف من اسلام خود را کن بدل

زنار بستم بر میان تکفیر کو تکفیر کو

تا بلکه نخجیرم کند زلفت فکنده دامها

تا در کمندت اوفتد نخجیر کو نخجیر کو

من می شنیدم کز وفا تعمیر دلها میکنی

بهر دل ویران من تعمیر کو تعمیر کو

در خواب زلف آنصم در دست بودی تا سحر

آشفته خواب دوش را تعبیر کو تعبیر کو

خواهم زمدح مرتضی گویم حدیثی جان فزا

من الکنم در این نوا تقریر کو تقریر کو

شمارهٔ ۹۷۳

بنده پیر خراباتم و پیمانه او

که پناه فلک آمد در میخانه او

حاش لله که رود مستی عشقش از سر

هرکه نوشید چو ما باده ز پیمانه او

من به پای خم اگر خاک نشینم چه عجب

سجده‌گاه ملکوت آمده خمخانه او

سبحه زاهد و زنار مغان تاج ملوک

همه وقف است به خاک در میخانه او

چشم زهاد بود بر عمل و مستان را

گوش اندر ره الطاف کریمانه او

اگرت آرزوی نکته توحید بود

بشنو وقت سحر نعره مستانه او

شاهی کون و مکان را به گدایی بخشد

بلکه امکان بود از همت مردانه او

واجبش خواند گروهی و گروهی ممکن

عقل حیران شده آشفته در افسانه او

کیست آن بحر ولایت علی آن کاو ز شرف

یازده در ثمین آمده دردانه او

شاید آن گنج نهان جای به ویرانه کند

دل سودازدگان آمده ویرانه او

شمارهٔ ۹۷۴

بیا که چون خم زلفت مشوشم بی تو

تو خوش به بزم رقیبان و ناخوشم بی تو

تو آتشی زده ای بر عذار از می غیر

چو زلف و خال نکویان در آتشم بی تو

اگر چه زهر مذابست بی تو مینوشم

و گرچه باده کوثر نمی چشم بی تو

ز بیم آنکه شود برق و آیدت ز قفا

گمان مدار که من آه بر کشم بی تو

بگفتمش که ز هجر تو من پریشانم

جواب داد که آشفته من خوشم بی تو

شمارهٔ ۹۷۵

این دل غمزده یکی وان لب لعل فام دو

هوش کی آیدش بسر مست یکی و جام دو

بیش ندیده نکته ای عارف و عامی از لبت

معنی مختلف دهد نقطه یکی کلام دو

کرد دلم چو سرکشی بست دو گیسویش به بند

رایض عشق این کند اسب یکی لجام دو

حور اگر چه خواندمت یا که پری بگفتمت

نکته شناس گو بود یاریکی و نام دو

چهره تو صباح من زلف شبان تیره ام

هست بشهر عاشقان صبح یکی و شام دو

کرد بدیده و دلم جا خم ابروی کجت

هست دو سر ولی بود تیغ یکی نیام دو

روز قیامت ار شود قامت دوست جلوه گر

وای بحال مردمان حشر یکی قیام دو

میکشدم زهر طرف آن دو شکنج گیسوان

زنده کجا رود برون صید یکی و دام دو

در رمضان هجر تو من شب وروز روزه ام

آشفته چاره ای که شد ماه یکی صیام دو

حاصل ارض و این سما خلقت مرتضی بود

کس نشنیده در جهان زاده یکی و نام دو

شمارهٔ ۹۷۶

باز بهم برآمده طره مشکبوی تو

تا بخطا چه میکند نافه تو بتوی تو

نافه بناف آهوان خون شده زلف وامکن

پرده مکش که گل درد پرده خود ببوی تو

گه بهوای سرمه و گاه ببوی غالیه

حور بگیسو و مژه خاک برد زکوی تو

نام زلال کی برد آب حیات کی خورد

خضر اگر که یکنفس آب خورد زجوی تو

بت بنهفته در بغل سجده بکعبه میکند

تا بتو کی وفا کند بوالهوس دو روی تو

رشته زلف او مهل ای دل پاره پاره ام

بو که زسوزن مژه یار کند رفوی تو

روی تو جان بپرورد خوی تو سوخت پیکرم

شیفته ام بروی تو شکوه کنم زخوی تو

یار بقصد کشتن و تو بهوای زندگی

کام زدوست کی برد ایندل کامجوی تو

دعوی خون بها کنم در صف حشر کی غلط

هست مجالی ار مرا گر نظری بروی تو

نقد من ار بود دغل پاک بباز تو عمل

در بر صیرفی برد زشت من و نکوی تو

آشفته آرزوی من خاک در علی بود

وه که بخاک میبرم آخر آرزوی تو

شمارهٔ ۹۷۷

خیز ای صوفی سالوس وز میخانه برو

دامنت تا نشد آلوده از این خانه برو

زرق و طامات در اینجا نخرد کس برخیز

تا که گفتت که زمسجد سوی میخانه برو

سعی در ریختن خون صراحی چکنی

بگذر از سر خون خود و رندانه برو

آشنایان طریقت زخودی بیخبرند

خودشناسی چو تو در سلسله بیگانه برو

ساکن میکده افسانه جنت نخرد

بر در صومعه زود از پی افسانه برو

عقل و دانائی و مستی چه بود سنگ و سبوست

تا نخوردی قدحی عاقل و فرزانه برو

بستی آشفته تو پیمان نکشی پیمانه

عهد و پیمان بشکن بر سر پیمانه برو

ران سبکروح گران سنگ بکش رطل گران

بگذر از این تن و جان بر در جانانه برو

شمع رخسار علی کرده تجلی به نجف

پر فشان و ارنی گوی چو پروانه برو

شمارهٔ ۹۷۸

دارد قرابتی دل من با دهان تو

دارد شباهتی تن من با میان تو

گویی که این دو بده یکی نقطه از ازل

یک نیمه شد دل من و نیمی دهان تو

و آندم که نقشبند قدر جسم من کشید

گوئی که چشم داشت بموی میان تو

وقتی کمر ببستی و گفتی حکایتی

ورنه خبر که داشت زسر نهان تو

با ابروی کمانکش تو قوتم نماند

رستم کجا کشیده بقوت کمان تو

عالم فروگرفته و بیرون زعالمی

ای بی نشان زکه جویم نشان تو

با آنکه کس زسر دهانت نشان نیافت

آیا که ساخت این سخنان از زبان تو

بی جان تو مباد جهان را بجسم و جان

زیرا که زنده اند جهانی بجان تو

طوبی و سرو و سد ره ندارند جلوه ای

در آن چمن که سر بکشد ارغوان تو

آشفته گر مسافر کعبه شدی منال

کردند خار راه حرم پرنیان تو

مقصود تو نه کعبه خانه خدای اوست

باشد حرم بسایه پیر مغان تو

از هول حشر ایمن و آسوده خوش بخواب

خاک نجف شد است چو دارالامان تو

ای دست حق مرا گنه از حد بدر بود

تو غیرت الله و منم اندر ضمان تو

تو یکه تاز عرصه حشر و من آن غبار

هر جا که میروی نگذارم عنان تو

شمارهٔ ۹۷۹

ای صید نگاه تو در چین و ختن آهو

وای غالیه بو مویت چون نافهٔ تو بر تو

خورشید نهد هر روز بر خاک درتو رو

مشک ختنی گیرد از چین دو زلفت بو

با چشمه خور ای ماه یک روز مقابل شو

تا آینه وش گوئی عیبش همه روبرو

نرخ شکر خنده آن خسرو شیرین برد

گیسوش سر فرهاد آویخت بتار مو

از چنبر آن گیسو سر تافته کس حاشا

کاندر خم چوگانش خورشید فلک شد و

از انی انا الله دم آنشوخ نزد هیهات

چون شد شجر سینا یک پرتو حسن او

گر مدح علی گوید بشنو سخن مطرب

واعظ کند ار منعت مشنو سخن بدگو

چون خواجه کریم آمد غم نیست تهی دستی

نیکست مرا معشوق گر زشتم اگر نیکو

آشفته ام و شیدا بی پرده و بی پروا

نه سعدی و نه حافظ سلمان نیم و خواجو

گر شعر مرا مقدار نبود بر دانشور

قلب است زرم اما شد سکه به نام او

شمارهٔ ۹۸۰

دلا بگریزم از زاهد و یا خمار یا هر دو

ببرم رشته تسبیح یا زنار یا هر دو

دو چشمت خفته است و غمزه ات بیدار دل بردن

بپرهیزم زخواب آلوده یا بیدار یا هر دو

دو زلفین تو طراران دو ترکان تو عیاران

ستیزم من بآنا عیار یا طرار یا هر دو

بسحر غمزه هشیاری بچشمان مست و خونخواری

شکایت گویم از آن مست یا هشیار یا هر دو

بریزد خون من یار و ببخشایند اغیارم

بنالم لاجرم از یار یا اغیار یا هر دو

شکستی رونق کعبه ببردی آب بتخانه

تو خصمی با مسلمانان و یا کفار یا هر دو

دلم رسوای عالم کرده و دلدار کردش خون

زدل شکوه بگویم یا که از دلدار یا هر دو

اگر گویم شوم رسوا نگویم سوزدم سودا

بسوزم از خموشی یا که از گفتار یا هر دو

بسودای گلی با خار و گلچین همعنانستم

بگلچین صبر باید کردنم یا خار یا هر دو

لبش ضحاک جادو زلف او مار است آشفته

پریشان مغزت از ضحاک شد یا مار یا هر دو

نسیم آورد بوی زلف یار و مشک تاتارم

ببویم زلف او یا نافه تاتار یا هر دو

بود حب علی کردار و مدح اوست گفتارم

مباهاتم بگفتار است یا کردار یا هر دو

شمارهٔ ۹۸۱

گر بختا و چین برد باد شمیم موی تو

نافه بناف آهوان خون کند آرزوی تو

تا که بار مغان برد باد بباغ بوی تو

هر سحر از شرف نهد پای بخاک کوی تو

خامه زرشک بشکند در کف نقشبند چین

گر بنمایدش کسی نسخه روی و موی تو

بگذرد ارز کوی تو از پس مرگ بنگرم

گیرد زندگی زسر قالب من زبوی تو

بلبل اگر حدیث گل گوید در بهار و بس

گشت تمام عمر من صرف بگفتگوی تو

روی ترش مکن که من دانمت آنشکر لبی

چاشنی سخن کند چاره تند خوی تو

سوی بهشت و حور او میل نمیکند دیگر

هر که چو من ببرد ره حور وشا بسوی تو

هر دم آشفته ام کند طره و زلف دلبری

لیک نه آن چنانکه شد شیفته دل زموی تو

شمارهٔ ۹۸۲

کشته دهقان درود در نگر این شیوه نو

خرمن حسن تو را سبزه خط کرده درو

حسنت از لشکر خط گشت فراری بحصار

عشق ما هست خود از سابقه نومید مشو

خوشه ی چینی بردار خوشه ای از خرمن عشق

خرمن هر دو جهانرا نستاند بدو جو

شمع بردار که یار آمد و روز است نه شب

پیش خورشید فلک شمع ندارد پرتو

شب وصل است نظر باز کن و لب بربند

حاصل عمر دهد عاقل بر گفت و شنو

هر که را سیم و زری بود گر و باز گرفت

منم و نقد دل آن نیز بزلف تو گرو

گو به پیران مشو ایمن که مکافاتی هست

لاجرم خون سیاوش طلبد کیخسرو

بس خطرها بره عشق بود ای سالک

خضر اگر نیست دلیل تو از این راه مرو

شوی آشفته سبک بار بمنزل نزدیک

بار جان را بفکن در پی جانانه برو

کیست جانانه علی مضجع او خاک نجف

که بگفتش بجز از حق نبود هیچ غلو

شمارهٔ ۹۸۳

گرم رقیب براند بتا زمنزل تو

برنگ شمع برآیم شبی بمحفل تو

پری صفت زنظرها نهفته میگذری

مگر زروح مجرد سرشته شد گل تو

تو خود زرحمت محضی و این عجب باشد

که هیچ رحم نباید بمردم از دل تو

هزار نوح بگرداب تو بغرقاب است

که راه میبرد این بحر غم بساحل تو

چه جلوه بود ترا کاو فتاده چون مجنون

هزار قافله لیلی قفای محمل تو

بغیر سلسله آتشش سزا نبود

هر آنکه سر کشد از زلف چون سلاسل تو

هزار شب بدعا دست برفراشته ام

بود شبی که خدا را کنم حمایل تو

مریز خون زرگ آشفته گرچه گفت طبیب

که غیر او نبود در رگ مفاصل تو

بود چو روح روان در تن تو مهر علی

ببین که از چه سرشته خدای تو گل تو

بتان نماز برندش چو بت پرست به بت

فتد به بتکده گر عکسی از شمایل تو

تو نور حقی و آئینه دار سر ازل

خدای داند و احمد شها فضایل تو

شمارهٔ ۹۸۴

جان کیست تا که سر بکشد از کمند تو

دل چیست تا بجان نشود پای بند تو

دیوانه هوای تو فرزانه جهان

آزاد بنده ای که بود در کمند تو

ای هشت خلد در خم زلفین تو نهان

طوبی بزیر سایه قد بلند تو

نه هر کجاست سرو قدی نازنین بود

این ناز جامه ایست بقد بلند تو

کس یادی از بساط سلیمان نیاورد

در زیر ران چو گرم عنان شد سمند تو

گر آیدش مسیح ببالین پی علاج

کی دم زند زدرد درون دردمند تو

شکرفروش خنده زند بر نبات مصر

گر بشنود حکایت شیرین قند تو

مجروح تیر غمزه جان کاه چشم مست

مرهم نخواست جز زلب نوشخند تو

غلمان و حور جنتش ار آوری بحشر

حاشا که جز تو را طلبد مستمند تو

چونانکه چون و چند نزیبد بحق حق

جز حق که آگهست کس از چون و چند تو

آشفته از خلاف زمان یا علی بطوس

کرده پناه خود خلف ارجمند تو

شمارهٔ ۹۸۵

سنبل باغ شانه زد گیسو

دی برون برد رخت و شد یکسو

جسته از خواب نرگس بیمار

با بنفشه نشسته هم زانو

زیر لب خندخند غنچه سحر

گفت بس رازهای تو بر تو

فاخته باخته دل و از شوق

بر سر سرو میزند کوکو

قطره زد بسکه ابر مینائی

گشت گلزار غیرت مینو

بسکه نافه فشاند ابر بهار

شد ختا نافه ختن آهو

بتماشای شاهدان چمن

سرو استاده است بر لب جو

عندلیب چمن چو صوفی مست

بر گل ناز میزند هوهو

لخلخه سا شده هوای چمن

بسکه برخاست باد عنبر بو

ساقیا خیز و در قدح افکن

آنچه در خم نهفته ای و سبو

دور نو کن زمی در این دوران

تا کنی زخمه های کهنه زنو

گلشن ما بود به دشت نجف

خیز تا رو کنیم در آن کو

شمارهٔ ۹۸۶

ظاهرا پنهان گذشت از کوی تو

کاز نسیم صبح آمد بوی تو

از چه دارد نافه در جیب و بغل

گر صبا نگشوده چین موی تو

روز و شب پیوسته ام اندر نماز

تا بود محراب من ابروی تو

رم کند از دام ناچار ار غزال

رام شد با دام زلف آهوی تو

عکس خود بینند در آئینه خلق

من ندیدم غیر تو در روی تو

تا هوسناکان گریزند از درت

عاشقان شکوه کنند از خوی تو

باغبان و طرف جوی و سرو ناز

دیده ما و قدی دلجوی تو

نوک پیکان روید از بستر مرا

شب که باشد غیر در پهلوی تو

آسمانا هر سحر از تیر آه

میدرم این پرده نه توی تو

ایکه بحر عشق را طی کرده ای

هفت دریا هست تا زانوی تو

ساقیا زآب خضر مستغنی است

هر که نوشد جرعه ای از جوی تو

تو ولی حق امام هشتمی

شد نهم چرخ آستان کوی تو

از کرم زآشفته خود رخ متاب

کز جهان آورده او روی سوی تو

شمارهٔ ۹۸۷

ماه دوهفته هفته‌ای از رخ نهفته‌ای

در دل تو حاضری اگر از دیده رفته‌ای

ای غنچه بدیع ز خون جگر تو را

پروردم و به گلشن مردم شکفته‌ای

ای زلف یار حال منی بس که در همی

ای چشم دوست بخت منی بس که خفته‌ای

سر من است در دل و راز تو با صباست

با من که راز گفت تو از که شنفته‌ای

خونین سرشک ریختی ای دیده از مژه

بهر نثار لؤلؤ شهوار سفته‌ای

ای غنچه گشته خون جگر در دلت گره

گویا از آن دهان سخنی باز گفته‌ای

کی عشق جلوه‌گر به درونت شود که تو

گرد هوا ز آینه دل نَرُفته‌ای

آشفته درد خویش مگو جز بشیر حق

توبه بکن از آنچه به اغیار گفته‌ای

شمارهٔ ۹۸۸

به سومنات اگر ساختند بتکده‌ای

به غمزه بشکندش آن صنم به عربده‌ای

سراچه دل تنگ مرا چه وسعت‌هاست

که هر کناره ز نقش بتی است بتکده‌ای

اگر نه وقف به دیدار نیکوان می‌شد

نداشت دیده بینا به دهر فایده‌ای

به دست باد صبا تا تو داده‌ای خم زلف

فتاده خانه خرابند خیل غم‌زده‌ای

به یاد مغبچه می‌فروش شب تا صبح

کنم طواف چو کعبه به گرد بتکده‌ای

بیار آتش سیال زآب می ساقی

بزن به خرمن مستان تو نار موصده‌ای

به شیر و شکر لعل لبت نخواهم داد

گر از بهشت خدایم دهاد مائده‌ای

بشوی دفتر تقوی به باده آشفته

اگر به حلقه دُردی‌کشان درآمده‌ای

چه غم ز کش‌مکش روز حشر ای درویش

مگر نه دست به دامان مرتضی زده‌ای؟

شمارهٔ ۹۸۹

ابرویت چیست مد بسم الله

صورتت سوره کتاب الله

قرب جو در جوار حق چندان

که نگنجد جواب غیر الله

صورت خویشتن اگر بنهی

زآینه بنگری تو وجه الله

سر مکتوم نقطه دهنت

سخنان تو چیست امر الله

ما زامکان بریده ایم امید

بر در تو زدیم شئ الله

زتوبود آن همه تجلی طور

که شجر گفت انی الله

نه خدائی و نه پیمبر لیک

اشهد انک ولی الله

بکش از آن شراب منصوری

تا که فانی ترا کند فی الله

گر بگوید کسی که مادر دهر

مثل تو زاده است لا والله

دست آشفته است و دامن تو

دست من گیر یا علی الله

شمارهٔ ۹۹۰

دوش در آمد از درم ماهی نه فرشته‌ای

داشت به خون مرد و زن سبز خطش نوشته‌ای

گفتمش ای پری سیر رفته به کسوت بشر

حور نه آدمی نه‌ای لابد تو فرشته‌ای

شمس و قمر به هم زده ریخته طرفه چهره‌ای

بسته به حلق مهر و مه از خم زلف رشته‌ای

بلبل باغ را ز رخ از سرگل ز مائده

مهر خموشی از دهان بر لب غنچه هشته‌ای

زآب سرای می‌کشان آدم گر سرشته شد

قالب می‌فروش را گو به چه‌اش سرشته‌ای

نافه به جیب بینمت گویی بی‌خبر ز دل

از خم زلف آن پری باد صبا گذشته‌ای

آشفته خون خویش را از تو کجا طلب کند

چون من صد هزار را چون تو به غمزه کشته‌ای

برق چو ابر آذری آب دهد به حاصلت

تخم ولای مرتضی تا تو به سینه کِشته‌ای

گر نه به خون مردمان تشنه بود دو چشم تو

غمزه کافرت چرا ساخت ز کشته پشته‌ای

شمارهٔ ۹۹۱

دوش خوردم از می وحدت سحر پیمانه‌ای

آشنا دیدم به خود زآن نشئهٔ هر بیگانه‌ای

ذکر تسبیح ملک در گوش من افسانه بود

اندر آن مستی که بودم نعره مستانه‌ای

پای بر فرق سلاطین می‌نهادم از شعف

تا به دریوزه گرفتم جامی از میخانه‌ای

این دبستان را ادیب آیا که باشد کز شرف

حکمت آموزد به لقمان از جنون دیوانه‌ای

داشتم فرمان آزادی به کف از هردو کون

در گدایی داشتم بس منصب شاهانه‌ای

عار بود از خلعت دیبای سلطانی مرا

راست بودی بر تنم چون کسوت رندانه‌ای

شمع رخسار که یارب در تجلی بود دوش

کآمدی از مهر و ماه انجمش پروانه‌ای

پرده‌دارم بود ماه و هندوی بامم زحل

داشتم بالاتر از قصر زحل چون خانه‌ای

یک جهان جان بودم و یک عالم از روح روان

زآن که بودم جان نثار شاهد جانانه‌ای

منت بی‌جا ز غواصان عمان کی برم

من به خاک میکده تا جسته‌ام دردانه‌ای

این ثمرها از کجا آشفته چون نبود عمل

من که جز حب علی در دل نکشتم دانه‌ای

شمارهٔ ۹۹۲

چو ترک چشم تو خونخوار شد آهسته آهسته

دلم خون دیده‌ام خونبار شد آهسته آهسته

تجلی کرد تا شمع رخت در سینه تنگم

چو سینا مهبط انوار شد آهسته آهسته

بشارت بر به شیراز مصر امشب پیر کنعان را

که یوسف شاهد بازار شد آهسته آهسته

مکن از خار هجران عندلیبا ناله از این پس

که گل از آتش گلزار شد آهسته آهسته

ز بس امروز و فردا کرد اندر وعده وصلم

به محشر وعده دیدار شد آهسته آهسته

تو را زهره‌جبینا مشتری جز من نبود اول

خریدار غمت بسیار شد آهسته آهسته

شد از سودای زلفت رشته اسلام از کف‌ها

مبدل سبحه بر زنار شد آهسته آهسته

همان زاهد که اندر صومعه بودش مقام امن

مقیم خانه خمار شد آهسته آهسته

به وصف شکرستان لب شیرینش آشفته

نی کلکم چه شکربار شد آهسته آهسته

شمارهٔ ۹۹۳

گفتم از سلسله زلف تو دارم گله‌ای

زیر لب خنده‌زنان گفت چه بی‌حوصله‌ای

کاکل و زلف تو پیوست به هم سلسله‌ای

زد به بطلان تسلسل خط تو باطله‌ای

همرهان در سفر عشق بسی بگریزند

بازگشتند و نبردند به سر مرحله‌ای

نه گمانم ز کمند تو رهایی طلبد

وحشی‌ای را که به پایش بنهی سلسله‌ای

عاشقی پیشه کن و دست بشو از همه کار

که ندیدم به جهان خوش‌تر از این مشعله‌ای

گفت گفتی که بود مشک ز چین فکر خطاست

از حبش آمده در روم کنون قافله‌ای

آتش عشق تو در شهر درافتاده مگر

زآتشین چهره برافروخته‌ای مشعله‌ای

بوی روح آیدت از باده صافی ای خم

همچو مریم به مسیحا تو مگر حامله‌ای

دل آشفته چو آورد مدیحت به زبان

از لبان تو به جز بوسه نخواهد صله‌ای

سورهٔ حُسن به فرقان محبت خواندم

جز خم ابروی تو نیست برو بسمله‌ای

مرکبم عشق بود مهر علی توشه ره

ما جز این زاد نداریم و جز این راحله‌ای

شمارهٔ ۹۹۴

حسنت نهاده دانه دامی عجب به راه

کاندر کمند زلف کشد آهوی نگاه

خورشید سربرهنه به پای تو سر بسود

کز خاک مقدم تو به سر برنهد کلاه

غنچه چو کل به پیش رخت جامه بردرید

شد آفتاب مقتبس از طلعتت چو ماه

نبود مجال سلطنت عقل چون به ناز

بر ملک دل سپهبد غمزه کشید شاه

گفتم حذر کنم ز خدنگ نگاه او

دیدم که نیست جز خم زلفش گریزگاه

در مصر اگر تو چاه زنخدان بیاوری

از اوج تخت یوسف مصری فتد به چاه

اکنون که لعل یار به کام است جان بده

امشب که زلف یار به دست است می بخواه

اسکندر آب خضر همی‌جست و ره نبرد

آب حیات خورده عاشق ز خاک راه

گفتم مگر که ترک ختائیست چشم تو

چین و ختن ندارد این ترک دل‌سیاه

آهم به دل گره شده است از جفای تو

ترسم به پیش آینه تو برآرم آه

زاهد مرا ز حشر مترسان و درگذر

ما و می صبوح و تو و ورد صبحگاه

طوفان اگر دوباره بگیرد جهان چو نوح

آشفته می‌برد به در میکده پناه

میخانه محبت حق مضجع علی

خاکی که سوده‌اند ملایک بر او جناه

شمارهٔ ۹۹۵

عاشقان را جز لب تو باده مستانه نه

می‌کشان را غیر چشمت ساغر و پیمانه نه

گو در افکن کشتی عشاق را در شط می

در خور مستی مستان غمت خمخانه نه

هم طلبکارت برهمن هم هواخواه تو شیخ

دیده کس مأوای تو کعبه نه و بتخانه نه

گر جهان غواص خواهد بود در بحر وجود

بحر وحدت را بود دری چو تو دردانه نه

گر براندازی تو ای لیلا زرخ پرده بحی

همچو آشفته تو را مجنون بود دیوانه نه

شمارهٔ ۹۹۶

به زنجیر جفایی گر نشد بخت دژم بسته

سگ لیلی به مجنون از چه رو راه حشم بسته

مرا حسن ار کرشمه بسته در زلف سیاه او

گدایی را به زنجیری آمیزی محتشم بسته

فراری گفتم از کویش کنم بهر قرار دل

مرا راه گریز آن گیسوی پرپیچ و خم بسته

ره دل‌های مسکین می‌زند طرّار جادویش

نمی‌بینی که در یک چین مو صد دل به هم بسته

زلیخاطلعتی در چاهِ غبغب کرده زندانم

که صد چون یوسف مصری به زنجیر ستم بسته

نه تنها من دل و دین کرده‌ام کابین به جام می

که عقد دختر رَز را به جان زین پیش خم بسته

بنازم غمزهٔ تُرکت که از مژگان و از ابرو

عرب را خیل غارت کرده و ره بر عجم بسته

مگو آشفته طوفان را نشاید بست راه از حُسن

نمی‌بینی که مژگان راه بر چشم چو یم بسته

شمارهٔ ۹۹۷

دانست و هست و بود تو را مظهر آینه

روزی که کرد تعبیه اسکندر آینه

نتوان زدود نقش رخت از ضمیر او

چون جان گرفته عکس تو را در بر آینه

مستی من زآینه نبود عجب که هست

لعل لبت شراب بود ساغر آینه

عکس تو را و آه مرا عاریت گرفت

روشن اگر که هست و مکدر گر آینه

در آینه چو دید جمالت کلیم گفت

کرده شعاع طور تجلی در آینه

دارد چرا گرنه بهشتست هر طرف

طوبی و حور در بر و هم کوثر آینه

آشفته داوری نبرد پیش شه زتو

اندر میان ما و تو بس داور آینه

جز در رخ علی نتوان دید نور حق

بهر جمال غیب بود حیدر آینه

شمارهٔ ۹۹۸

در همه شهر حاضری در بَرِ ما نشسته‌ای

چهره به دل گشاده‌ای پرده به چشم بسته‌ای

بافته زلف سرکشش در رگ و ریشه‌ام رسن

تا نکنی تصوری کِش ز کمند رَسته‌ای

داغ تو از آرزوی دل زخم زن و نمک بهل

تیر بزن که از خوشی مرهم جانِ خسته‌ای

بسمل تیر عشق را آب ز خنجر آرزوست

دانه چه می‌دهی دگر ای که پرم شکسته‌ای؟

آشفته زلف دلبرت شاید دام دل شود

تا ز علایق جهان رشته جان گسسته‌ای

شمارهٔ ۹۹۹

آن می که از شعاعش آتش زند زبانه

درده سحر که دارم درد سر شبانه

زآن آب شادی افزا غم را بشوی از دل

کاتش بجام افکند درد و غم زمانه

ساقی بتیر غمزه جان مرا سپر کن

مطرب بناخن عشق دلرا مکن نشانه

ای لعل ناردان رنگ از نار اشتیاقت

نار کفیده ام دل اشکم چو نار دانه

جز دل که از سر شوق در زلف تو کند جا

در کام باز صعوه کی کرده آشیانه

دیوانه هوایت هر سوی صد فلاطون

عقل از نظام عشقت خوره است تازیانه

از هول روز محشر نبود مرا هراسی

گر میدهد پناهم اندر شرابخانه

ته جرعه ای ببخشد ساقی گرم زرحمت

چون خضر بهره گیرم از عمر جاودانه

اندر هوای عشقت ایشمع بزم وحدت

بلبل کشد نوائی مطرب زند ترانه

ای نایب پیمبر غوغاست در قیامت

تو دستگیر ما شو یا رب در آن میانه

زآشفته گر بخواهد ایزد حساب محشر

گو جا دهد به خلدش بی عذر و بی بهانه

شمارهٔ ۱۰۰۰

اصل ناپیدا و عکسی در میان افکنده‌ای

کیمیا پنهان و غوغا در جهان افکنده‌ای

گل شُدَت آیینه‌دارِ رنگ و بو در بوستان

سوز از آن در عندلیب نغمه‌خوان افکنده‌ای

بر ظهورت متفق قومی شده زاهل یقین

قوم دیگر را به خفیه در گمان افکنده‌ای

تا کنم حل بر حکیمان نقطه موهوم را

گفت‌وگویی از دهانت در میان افکنده‌ای

تا کشم در رشته توصیف توحید تو را

لؤلؤ منظوم از آنم در دهان افکنده‌ای

شمه‌ای از وصف رخسار تو نتوانم نگاشت

گرچه استعدا در کلک و بیان افکنده‌ای

بر زبان کس نمی‌گنجد چون اوصاف تو

زآن سبب نام علی را بر زبان افکنده‌ای

از پی تمییز قلب صاف در بازار کون

این محک را در میان بر امتحان افکنده‌ای

ای طبیب درد عیسی ای علی مرتضی

رحم کن آشفته را کِش ناتوان افکنده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۱

ای که جان داری فدا کن در ره جانانه‌ای

سوختن تن را بنه گر شمع را پروانه‌ای

تا نگردد موج زن عمان چشمت سال‌ها

در کنار خود نبینی زین صدف دردانه‌ای

کفر و اسلام ارچه سرگردان تو شد کوبه‌کو

ای که نه در کعبه‌ای پیدا نه در بتخانه‌ای

در قیامت مست صوفی‌وَش درآید در سماع

هرکه نوشد از شراب عشق تو پیمانه‌ای

زاهد ار خواهی بدانی حاصل ذکر ملک

بر در میخانه بشنو نعره مستانه‌ای

نازم آن دیوانه کو مجنون لیلی شد به حی

ورنه در هر شهر و کو عریان بود دیوانه‌ای

در دل درویش جو مهر علی را لاجرم

کآفتاب و گنج را یابند در ویرانه‌ای

از فسون واعظان کی از سرش بیرون رود

هرکه خواند از دفتر عشق بتان افسانه‌ای

کسوت تقوی قلندروار آشفته بسوز

تا بدوزندت حریفان خرقه رندانه‌ای

هر سرو موی تو صد دل را بود کاشانه‌ای

از چه ویران می‌کنی صد خانه را از شانه‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۲

ما را عبث نبود که از بزم رانده ای

گویا رقیب را ببر خویش خوانده ای

نخل وفای من که ثمر داشت کنده ای

تخم دگر بسینه دل برفشانده ای

زآن لب بجای آب حیات آب خورده ای

ای خضر از آن تو زنده و جاوید مانده ای

مرغ دلم بر آتش غیرت کباب شد

بر غیر تا شراب محبت چشانده ای

دامن کشان روان شده در بزم مدعی

ما را چو مرغ بسمل در خون نشانده ای

گلگون شده سمندت و خونت ززین گذشت

مرکب مگر بخاک شهیدان دوانده ای

صد مرغ دل درافکنی ار در شکنج زلف

ما راگمان مکن که زدامت رهانده ای

راه نظر چو بستی و منظور مردمی

بر خون خویش مردم چشمم نشانده ای

گل رخت برگرفت ببازار و شهری و کوی

ای عندلیب بیهده در باغ مانده ای

یکسر بجا نماند که چوگان تو نبرد

تا تو سمند ناز بمیدان جهانده ای

وحشی غزال من تو شدی رام این و آن

دل را زمن چو آهوی وحشی رمانده ای

آشفته دل ه مرغ شکاریست شد شکار

بازش مجو که باز شکاری پرانده ای

افتاده ای بعقده ی مشکل دلا مگر

نام علی زدفتر معنی نخوانده ای

شمارهٔ ۱۰۰۳

گر نه ای چشم سیه بهر شکار آمده‌ای

تیر مژگان به کف از بهر چه کار آمده‌ای

دل‌نشینی عجب ای ناوک مژگان پیداست

کز کمان‌خانه ابروی نگار آمده‌ای

به تماشای گل و سرو و سمن حاجت نیست

کز خط و چهره و قد رشک بهار آمده‌ای

آه عشاق نکرد ار رخ تو گردآلود

از چه ای آینه پنهان به غبار آمده‌ای

از کمینی که کشی سلسله‌ای را به کمند

از چه ای سلسله زلف قطار آمده‌ای

همه پیوسته به هم بار تو از مشک و عبیر

مگر ای قافله از چین و تتار آمده‌ای

فتنه دهر ندانم ز چه بالا بگرفت

گر نه ای فتنه آفاق سوار آمده‌ای

نبود چون تو گلی در همه گلزار جهان

حیف و صد حیف که هم‌صحبت خار آمده‌ای

محتسب کرده کمین در گذر میخواران

از چه ای چشم بگو باده‌گسار آمده‌ای

نیست جز در سر آشفته به سودای بتان

این چه می کز اثر او به خمار آمده‌ای

رفع دردسر عاشق نکند جز می عشق

خاصه آن عشق گلی کش تو هزار آمده‌ای

مگرت دست بگیرد ز کرم شاه نجف

که تواَش در همه‌جا مدح‌گذار آمده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۴

ای نسیم از چیست زلفش را پریشان کرده‌ای

صد دل شیدا به هم دست و گریبان کرده‌ای

صد چو مجنون آشکارا در بیابان طلب

خویش را لیلی‌صفت در خیمه پنهان کرده‌ای

می‌زند موج سرشکت لطمه بر کشتی چرخ

از تنور سینه باز ای دیده طوفان کرده‌ای

ای زلیخا با رسن بازی گیسوی دراز

صد چو یوسف در تک چاه زنخدان کرده‌ای

عاشقان بردند نامت مدعی شد در طلب

وه که ایشان را به آن گفتن پشیمان کرده‌ای

غمزه را گفتی که بشکن توبه زهاد را

فتنه مخمور را ساقی مستان کرده‌ای

ارغوان رخ تن سمن شمشاد قد موضمیران

پای تا سر خویش را رشک گلستان کرده‌ای

زلف زنار و رخت میخانه محراب ابروان

قبله گاهی رسم اندر کافرستان کرده‌ای

جای طوطی خطت بنشانده خال سیاه

زاغ را بهر چه جا در شکرستان کرده‌ای

کس دگر آشفته شکرباز نشناسد زهند

تا شکرریزی تواند ملک ایران کرده‌ای

از نی کلک تو می‌ریزد مدیح مرتضی

شکرستانی عیان از این نیستان کرده‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۵

شکر گویم یا شکایت از تو ای شاه سیاه

ما تو تابنده ماه من همان در خوابگاه

آه بر لیلا چه رفته تا نیاید در حشم

بسته راه او مگر مجنون زخیل اشک و آه

گر براه مصر بینی ساربانا چشمه ای

چشم یعقوب است مانده منتظر در عرض راه

دوزخی در سینه دارم بی تو جیحونی بچشم

اشک و آه و رنگ رخسارم بر این دعوی گواه

ای زلیخا تو بخواب ناز خفته با عزیز

ناز پرور یوسفت افتاده اندر قعر پاه

اشک بی روی تو گلگون دیده از حسرت سفبید

چهره از غم کهربائی جسم از هجر تو کاه

میکند شبگیر هر جا هست در عالم سفر

من بیک شبگیر بر گردون فرستم پیک آه

تا ببیندت مگر خواهند خون خویشتن

کشتگان تو بمحشر زین تظلم دادخواه

از سیاهی شب هجران ندارم چاره ای

هم مگر آشفته بر زلفش برم این شب پناه

کافتاب و ماه دارد زلف او در آستین

دادخواهان راست چون زنجیر عدل پادشاه

آن شهنشاه فلک ایوان علی شیر خدا

کِش بود عرش برین کم پایه‌ای از بارگاه

شمارهٔ ۱۰۰۶

ای زلف پرشکن تو سراپا شکسته‌ای

گویا ز بار خاطر عشاق خسته‌ای

عاشق نه‌ای چیست سرافکنده‌ای به پیش

دیوانه نیستی و سلاسل گسسته‌ای

مجنون نه‌ای برای چه حیران و واله‌ای

هندو نه‌ای ز چیست بر آتش نشسته‌ای

چون شاخ پر ثمر متمایل ز هر طرف

از بس که سر به حلقه فتراک بسته‌ای

آیا به قصد کیست نگاهت که کرده راست

هرسو روان ز طره طرار دسته‌ای

آشفته دل به حلقه خطش اسیر ماند

زلفش در این گمان که تو از بند جسته‌ای

در مدحت علی زبانت چو عجز داشت

ای خامه زآن سبب سر خود را شکسته‌ای

شمارهٔ ۱۰۰۷

عید است و ساقی با قدح سرمست و خمار آمده

می خورده و سرخوش شده در شهر و بازار آمده

زاهد بیاور سبحه را زنار بستان در عوض

کان مغبچه در بتکده با زلف و زنار آمده

جمشید فرخ کوکبه در بزم گردون هر شبه

خوردی می از این مشربه اینک پدیدار آمده

افراشت زلفش رایتی از کفر دارد آیتی

ای بت پرستان همتی کاین بت زفرخار آمده

من آزمودم بارها می میبرد آزارها

گلنار بس رخسارها زین آب گلنار آمده

زآن باده منصور دم بر ریشه من صور دم

تا خیز از خواب عدم سر بر سردار آمده

بگشا در میخانه را گردش بده پیمانه را

از سر بنه افسانه را کاین عید خمار آمده

آن قامت چالاک بین آن روی آتشناک بین

آن لعل چون ضحاک بین با زلف چون مار آمده

از زلف مشکین سلسله پرنافه شد این مرحله

مشک است بار قافله از چین وتاتار آمده

ای عاقلان تدبیر کو دیوانه زنجیر کو

آن ماه با روی نکو چهره پری وار آمده

شمارهٔ ۱۰۰۸

مطرب مجلس کجاست چنگ و چغانه

راست کن از پرده حجاز ترانه

زلف بتان را زشانه تربیتی هست

چشم زند از مژه بزلف تو شانه

مهر منیرم نمود در دل شب ماه

ساغر می در کف حریف شبانه

گر توئی ای زلف سحر ساز رسن باز

چاه نه یوسف درافکنی بچانه

مقصد از ایجاد کاینات توئی تو

خلقت کون و مکان چه بود بهانه

غیر خدایت بجای هیچ نماند

گرد خودی گر برافکنی زمیانه

زآتش تنهائیم چو شمع عجب نیست

گر ززبان آتشم زده است زبانه

خلوت توحید را تو شاهد خاصی

ذات تو چون ذات کردگار یگانه

مهر تو آشفته راست مذهب تحقیق

غیر مدیح تو هر چه گفت فسانه

جسم خطاکار ما تو خاک نجف کن

تیر دعای مرا بزن به نشانه

از تو نیاید بغیر فضل و کرامت

از من خاکی بغیر جرم خطا نه

شمارهٔ ۱۰۰۹

شب گذشته چو مه زد علم بر این خرگاه

درآمد از درم آن ماه خرگهی ناگاه

یکی ببرگ سمن بسته سمبل بویا

یکی بمشک ختن بر نهفته پیکر ماه

یکی بسرو بپوشیده پرنیان حله

یکی زمشک بمه بسته طیلسان سیاه

زتیر بسته یکی جعبه بر چشم سیه

زنیزه داده بسی زخمها بترک نگاه

هزار سلسله دل پای بند زلفینش

هزار قافله جان خاک گشته بر سر راه

یکی دهان که نگنجد بتنگی اندر وهم

یکی دهان که نیاید بوصف در افواه

کمند زلف رسا دام راه عقل و خرد

نگاه چشم سیه فتنه دل آگاه

دو چشم جادوی عابد فریب و گیسویش

بسحر جادوی بابل فکنده اندر چاه

زنخ کدام یکی چاه سرنگون از سیم

چه چاه یوسف مصری برو ببرده پناه

کشیده ساغری و گشته مست و جام بدست

شکسته بر سر سرو سهی زنار کلاه

من و ندیم شبانه بپایش افتادیم

چو زلف بر قدم او زعجز سوده جباه

بگفت وقت تواضع نماند جای نشست

زجای خیز و بخوان چامه بمدحت شاه

شهی که جام بکف ایستاده بر سر حوض

بقول یشرب عینا بها عبادالله

بده به تشنه لب آشفته جامی ایساقی

که از دو کون بکوی تو جسته است پناه

امام مشرق و مغرب امیر کل امیر

شفیع عرصه محشر علی ولی الله

شمارهٔ ۱۰۱۰

شبها که شمع من توئی هم خود شبان داج به

گر ترک یغمائی توئی سرمایه بر تاراج به

خوشتر شکنج دام تو از گشت باغ و بوستان

با شاهی کون و مکان در کوی تو محتاج به

گر مدعی نوش آورد من را غم نیش آورد

مرهم نهد غیر ار بدل بر تیر تو آماج به

بردار غیرت ار سرت خواهد شدن مگذر زحق

از هر سری کو بنگری باشد سر حلاج به

داغ غلامی علی آشفته شد زیب جبین

خاک در مولا بود درویش را از تاج به

گر ازدواج این جهان از چار گوهر شد عیان

هم جوهر فردش توئی این فرد از آن ازدواج به

دوش نبی معراج تو معراج احمد بر فلک

شاید اگر گوئی بود معراج از آن معراج به

ما را شده کشتی تبه غرقیم در بحر گنه

از موج بر بر ساحلم بحر گنه مواج به

غواص لؤلؤ می‌برد من موج بحرت می‌خورم

از لؤلؤ و مرجان او این لطمه امواج به

شمارهٔ ۱۰۱۱

بمسجد رخنه ای بگشای ای زاهد زمیخانه

که از نورش کنی چون طور روشن صحن کاشانه

در آن موقف که ساقی ساغر توحید میبخشد

توهم جامی بزن کز خویش خواهی گشت بیگانه

زبان عقل و سود عشق بر مستان بود واضح

تو هم بهر زیان و سود عاقل باش و فرزانه

زهی بزمی که روشن گشته از نور مه ساقی

که شمع خاوری در پیش شمع اوست پروانه

بود تا سر سودای بتان اندر سویدایم

بگوش من نخواهد رفت ناصح پند دانانه

بیا از خانقه بیرون بهل افسانه و افسون

که جز پیر مغان دیگر ندیدم مرد و مردانه

بخم بنشین چو می تا صاف گردد درد عقل تو

فلاطون کسب حکمت کرد از مستان دیوانه

به جز شور علی آشفته نبود در دماغ من

مرا از کاسه سر عشق تا بگشود دندانه

شمارهٔ ۱۰۱۲

ارغوان است که با غالیه آمیخته‌ای

یا که بر برگِ سمن سنبلِ تر ریخته‌ای

شهر بر هم زده آشوب دو چشم سیهت

این چه فتنه است ندانم که برانگیخته‌ای

نیست در طره خوبان به جز از فکر خطا

تا کی ای دل تو در این سلسله آویخته‌ای

نامِ اغیار شده ذکر لبِ شیرینت

این چه نوش است که با نیش درآمیخته‌ای

لاجرم مردم چشمان تو بیمار بماند

بس که مشک از خمِ زلفینِ سیه بیخته‌ای

مظهر نور علی گر نه‌ای فتنهٔ شهر

زابروان تیغ دودم از چه برآهیخته‌ای

راه بر اوج جلالش نبری آشفته

گرچه جبریل شوی بال فروریخته‌ای

شمارهٔ ۱۰۱۳

با سپاه مژه از قتل که باز آمده‌ای

که به خون غرقه تو چون چنگل باز آمده‌ای

عاشقان تو چو پیرامن تو شعله شمع

محفل‌افروز ولی دوست‌گداز آمده‌ای

به حرم‌خانه دل‌های خرابت ره نیست

که تو ای شیخ همه ره به حجاز آمده‌ای

حال دل با خم زلفش سحر آهسته بگو

چون تو ای باد صبا محرم راز آمده‌ای

ره مده شانه و مقراض به خود بهر خدای

چون تو ای زلف مرا عمر دراز آمده‌ای

چو نیاز آرمت ای قبله عشاق به پیش

که سراپای همه عشوه و ناز آمده‌ای

طوف کعبه نبود فخر تو را فخر آنست

بر در میکده گر خود به نیاز آمده‌ای

با همه مستیت ای نرگس جادوی نگار

در محراب چرا بهر نماز آمده‌ای

تا که طغرات به مهر که بودای خط سبز

که به خون دو جهان خط جواز آمده‌ای

ننوازی دل آشفته چرا ای خم زلف

گر تو ای سلسله دیوانه‌نواز آمده‌ای

بر در میکده‌ای عرش کنی طوف به سر

چه شدت تا ز نشیبی به فراز آمده‌ای

اندر این خانه مگر پرتو حیدر دیدی

که به خاک در او بهر نیاز آمده‌ای

شمارهٔ ۱۰۱۴

ای هجر تو چو کوه و دل مستمند کاه

این کوه را ز کاه بگردان به یک نگاه

با غیر مهربانی و با دوست سرگران

نامهربان بتا ز دل سنگ آه آه

با روز و هجر و شام فراقم به سوز و ساز

مهر است شمع روشن و ماهم بود گواه

ما و رقیب را بود این فرق در جهان

کاو با تو روبرو بود و چشم ما به راه

بی‌مهر ماه من به رقیب است مهربان

این مهر و کین که دیده بدو ران ز مهر و ماه

برکش خدای را ز میان تیغ امتحان

تا رفع گرددت ز من و غیر اشتباه

در کوی مِی‌فروش نباشد نعال و صدر

یکسان بود به محفل مستان گدا و شاه

از بس که داد زلف رسن بازو ریسمان

یوسف‌صفت فکنده دل عاشقان به چاه

دستت بشو ز خون که نباشد گواه حشر

بنمای رخ که داد بگیری ز دادخواه

در راه عشق دین و دل و جان سپرده‌ای

در این سرا کسی نرسیده به مال و جاه

لیلی بگو که بارش گیرد زاشتران

کامشب گرفته راه تو مجنون ز اشک و آه

آشفته دل به رشته مهر علی ببند

تا بگسلد علاقه جانت ز ماسواه

شاهنشه ولایت معنی ولی حق

آئینه‌دار سر ازل مظهر الله

شمارهٔ ۱۰۱۵

خصم با انبوه لشکر آمد و خیل سپاه

الغیاث ای دیده و دل الغیاث ای اشک و آه

آه من بگذر زماه و اشک من ماهی بگیر

گر گرفته لشکر اعدا زماهی تا بماه

کعبه ای دل بود خصم دغا اصحاب فیل

هان ابابیلی بکن خود نیمه شب بر این سپاه

گرچه فرعون است دشمن رود نیل از چشم ساز

خصم را با لشکرش در لجه خود کن تباه

خصم اگر نمرود باشد یا که خود تو پشه ‏

همتی خواه از خلیل و مغز دشمن را بکاه

کاروان لطف حیدر آمد از پی غم مخمور

گرچه یوسف وارت افکندندن از حیلت بچاه

گر جهان دشمن بود جویم مدد از ذوالفقار

برق سوزد گر بود آشفته یک عالم گناه

شمارهٔ ۱۰۱۶

آید از عشق کار شایسته

من و آن کار بار شایسته

روزگاری بعشق کردم سر

یاد از آن روزگار شایسته

فاش کردند سر حق عشاق

گو بیاد آر دار شایسته

نیست هر دغدار بنده عشق

منم آن داغدار شایسته

هر بهاری خزان زپی دارد

جسته ام نوبهار شایسته

بختی عقل را ززلف بتان

شد به بینی مهار شایسته

گر هزاران حدیث گل گویند

نبود چون هزار شایسته

میرسد کاروان مصر زراه

سرمه کن زآن غبار شایسته

مدعی رفت جهد کن که بود

وقت بوس و کنار شایسته

کشت دردسرم بده ساقی

زآن می بی خمار شایسته

کسوت حسن نیکوان یا رب

از چه پود است و تار شایسته

داری آشفته چون قرار بعشق

بگذر زآن قرار شایسته

که بود عشق پرتو ازلی

علی آن پرده دار شایسته

شمارهٔ ۱۰۱۷

گوی داند که به چوگان کسی افتاده

که به سر رفته به میدان و بسی افتاده

حالت عاشق بی دین و دل آری داند

هر که را کار دل و دین بکسی افتاده

همه تن حیرتم از آب و هوای ره عشق

که هما از چه شکار مگسی افتاده

دل مجنون بفغان ناقه لیلاش زپی

کاروان از پی بانگ جرسی افتاده

دل ببوی سر زلف تو شکار نظر است

درد شب بین که بدست عسسی افتاده ‏

عقل اندوخته خرمن بره پرتو عشق

در ره برق عجب مشت خسی افتاده

توئی آن نور که از طور ولایت جستی

که کلیمت بشعاع قبسی افتاده

غم فردا مخور آشفته که کارت بعلیست

دادخواهی به عجب دادرسی افتاده

شمارهٔ ۱۰۱۸

گلزار عشق چون تو نهالی نیافته

رخسار حسن همچو تو خالی نیافته

جز ابروان به روی تو هرگز منجمی

بر آفتاب بدر هلالی نیافته

چندی حکیم نقطه موهوم جست و باز

غیر از دهان دوست خیالی نیافته

میخواست حسن دوست که تا جلوه‌ای کند

جز عرصه خیال مجالی نیافته

مجنون بدانش آنکه نه دیوانه تو شد

عاشق نباشد آنکه کمالی نیافته

صد دوره زد سپهر و مه و سال پس ندید

خوشتر ز وقت وصل تو سالی نیافته

با اینکه خضر خورده زلال حیات را

چون لعل دلکش تو زلالی نیافته

چندانکه آدمی و ملک وصف کرده عقل

مانند تو فرشته خصالی نیافته

پروانگان ز پرتو شمع تو سوختند

آشفته‌ات چرا پر و بالی نیافته

نور خدا در آینه اولیا بتافت

همچون علی جلال و جمالی نیافته

شمارهٔ ۱۰۱۹

ساقی به یاد دوست کرم کن پیاله‌ای

درویش را ز سفره یغما نواله‌ای

برخیز زلف و رخ بنما و بچم که دل

خواهد بنفشه‌زار و گل و سرو و لاله‌ای

محتاج درس و حکمت یونانیان چراست

خواند از کتاب عشق تو هرکس نواله‌ای

طغرای خط به گرد رخت دل چو دید گفت

دارد به کف به فتوی خونم رساله‌ای

خوی بر گل عذار تو گویی به صبح‌دم

بر برگ گل ز ابر چکیده است ژاله‌ای

گفتم که ماهی و نبود ماه را کلاه

سروی به سر ز مشک نبسته کلاله‌ای

بهر کساد حسن خطت می‌زند سلاح

وقت کسادی‌ست مه آرد چه هاله‌ای

مطرب ز زخمه‌ای که تو بر پرده می‌زنی

هر زخم دل به نغمه او داشت ناله‌ای

آشفته سرنوشت ازل داده لاجرم

ما را به پیر باده‌فروشان حواله‌ای

آن پیر باده خانه وحدت علی که بود

امکان تمام از خم جودش فضاله‌ای

شمارهٔ ۱۰۲۰

گسترده اند مستان از پرنیان ساده

در دور بزم ساقی سیمین تنان ساده

ساقی بکوی غلمان غلمان زباغ رضوان

سرویست ماه پیکر بر سر کله نهاده

خورکی کمر ببسته مه کی کله شکسته ‏

یا کی چمیده سروی بند قبا گشاده

خواندم گلشن برخسار گفتم مهش بدیدار

کی گل نشسته در بزم مه کی بپا ستاده

سنبل نروید از گل زلفین تو کدام است

هندو پرستد آتش خالت برو فتاده

ای ماه روی ساقی ای دلبر عراقی

بنشین بزن نوائی خیز و بیار باده

ای مطرب خوش آهنگ چون ساز میکنی چنگ

جز این غزل نخوانی پیش امیر زاده

شهزاده معظم دارای کشور جم

کاو را سپر بر در هر روز بوسه داده

ای پادشه امکان ای فر و دست یزدان

آشفته چون سگ تست او را بنه قلاده

تو ساقی بهشتی زانوار حق سرشتی

من تشنه‌ام ز کوثر جامم بده زیاده

شمارهٔ ۱۰۲۱

ای دل بیا و نقش بتان بر کنار نه

بربط بهل به مطرب و می بر خمار نه

عذرا بده به وامق و شیرین به کوهکن

سرو چمن به فاخته گل را به خار نه

زنار بر برهمن و بت را به بتکده

سبحه به شیخ و باده بر میگسار نه

چند از خزان شکایت و چند از بهار لاف

پیر و جوان به فکر خزان و بهار نه

تیغ و کمند و تیر به ترکان مست ده

تازی سمند سرکش بر شهسوار نه

آب بقا به خضر و زر و لعل را به کان

دور جهان به اهلش و گنجش به مار نه

مجنون به یاد لیلی و یوسف به شهر مصر

گلشن به باغبان و گلشن بر هزار نه

شیراز را وداع کن و رو به طوس کن

غربت‌گزین وطن تو به اهل دیار نه

خاکت اگر به باد دهد روزگار دون

رخ را بر آستانه شه چون غبار نه

ور مدعی به خصمیت آشفته تیغ آخت

تو کار خصم را به دم ذوالفقار نه

هر کاو خلاف کرد در آیین دوستی

بگذر تو از خلافش بر کردگار نه

شمارهٔ ۱۰۲۲

گر تو پروانه بآتش نکنی بازی به

بخطر گر تو پر خویش نیندازی به

خوی شمعست که پروانه بسوزد ناچار

یار اگر با تو نسازد تو باو سازی به

گرچه منزلگه دلدار بود سینه ولی

خلوت دل اگر از غیر بپردازی به

قصه عشق که فرجام ندارد ایدل

گر از این قصه سخن هیچ نیاغازی به

یار یکتا بود و عشق چنان بی انباز

ننهی مایه در این عقد بانبازی به

بر سردار چه خوش گفت بمستان منصور

سر در این راه نهادن زسرافرازی به

منم از هر دو جهان روی به تو آورده

بنده مخلص دیرین چو تو بنوازی به

منکه از تیر نظر لاجرم افتم از پای

گرم از غمزه تو از پای در اندازی به

گرچه دل خون شد و اغیار از او بی خبرند

اگر ای دیده نیائی تو بغمازی به

گل رخساره ساقی است زبستان خوشتر

مطرب از بلبل گلشن بخوش آوازی به

صفت عشق زهر عاشق صادق نه نکوست

گوید ار این سخن آشفته شیرازی به

عشق چه مظهر حق نور علی سر ازل

گر از این کار بهر کار نپردازی به

خوشتر از شعر عرب نیست بقانون ادب

میتوان گفت که این پارسی از تازی به

مس نگداخته کی قابل اکسیر شود

کیمیا عشق و تو مس هر چه که بگذاری به

شمارهٔ ۱۰۲۳

با سیخ مژه آمده آن یار سرابیده

دارد بر هر سیخ دل‌های کبابیده

ترسم که بگیرندش کاین قاتل درویش است

کز خون دل عشاق سرپنجه خضابیده

جز غالیهٔ مویت بر عارض نیکویت

از غالیه کس هرگز بر ماه بتابیده

یک نیمه ز رخسارت افتاده برون از زلف

خورشید ز شرم او بر چهره سحابیده

تابیده بود گر ماه آبیده بود گر گل

حاشا که بود او را این سنبل تابیده

بر دیرِ خراب‌آباد خوش دست برافشانم

یک شب به برم آیی گر مست و خرابیده

با پرتو او خوش باش در بزم بزن بالی

کز شمع تو در فانوس پروانه حجابیده

از حال دلم چشمت آگاه نخواهد بود

بیداری ما دانند کی مردم خوابیده

شمشیر به کف آمد از ترک نگه مستش

بر قتل که یارب باز این ترک شتابیده

خوش‌تر ز نوای عشق در پرده نزد ای دل

مطرب که به بزم امشب چنگیده ربابیده

جز مهر علی ما را در دفتر دل نبود

گر کاتب اعمالم صد یار حسابیده

شوق لب شیرینت از خار عسل بارد

زنبور عسل هرگز زین گونه لعابیده

دیباچه اوراقش جز نام نکویت نیست

آشفته اگر در عشق یک عمر کتابیده

شمارهٔ ۱۰۲۴

زابروان تیغِ دوسَر بر مه و مهر آخته‌ای

رتبهٔ خود چه توان کرد که نشناخته‌ای

هیچکس راه نبرده که کجا منزل تست

چون کلیسا و حرم هردو بپرداخته‌ای

گفتی ای عقل که با عشق کنم ساز نبرد

پنجه ای صعوه به شاهین ز چه انداخته‌ای

مطربا راست نوازی ره عشاق بیار

اینچنین نغمه از این پرده تو ننواخته‌ای

این صف‌آرایی مژگانِ سیه حاجت نیست

که به یک غمزه تو کار دو جهان ساخته‌ای

دین و دل صبر و خرد رفت به تاراج نظر

تا تو ای عشق دو اسبه به سرم تاخته‌ای

نوبت سلطنت امروز بزن کز خم زلف

پرچم از غالیه بر مهر و مه افراخته‌ای

سروناز که در این باغ شده جلوه‌گهت

که تو را طوق به گردن بود و فاخته‌ای

شاید آشفته‌ای که اکسیر مرادت بزنند

زان که در بوته اخلاصش بگداخته‌ای

کعبهٔ دل ز علی جا چه دهی نقش بتان

بازی عشق و چنین نرد دغل باخته‌ای

شمارهٔ ۱۰۲۵

ز انبوه رقیبانم مجال دید دلبر نه

مگس چندانکه مردم را نظر بر تنگ شکر نه

مرا گفتی شبی آیم به خوابت دیده بربستم

ولی از بخت خواب‌آلوده‌ام این حرف باور نه

پی خرسندی دشمن بریزی خون احبابت

پسندد هیچ مسلم این ستم گاهی به کافر نه

تو را بادا گوارا باده لعل لب دلبر

که جز خون جگر ای مدعی ما را به ساغر نه

از آن ساعت که با اغیار هم‌بالین شدی ای مه

تو پنداری که آمد یک سر از یاران به بستر نه

به غمزه ساحر چشمش همی می‌گفت با زلفش

که این عود قماری را جز این زیبنده مجمر نه

شمارهٔ ۱۰۲۶

آمد بگفتار آن لعل دلخواه

حل شد معمی الحمدلله

نیکست انجام ایجان ناکام

کامشب بکام است آن لعل دلخواه

ببردت زتلبیس از راه ابلیس

ره رو شود گم از پیر گمراه

از مرکز خاک تا سطح افلاک

سوزیم و شوئیم از اشک و از آه

از لطف آن قد و زحسن آن خد

نه دل بسرو و نه چشم بر ماه

خورشید هر روز آید بکویت

تا چهره ساید بر خاک درگاه

منت زدونان تا کی پی نان

همت زحیدر رزق از خدا خواه

میخانه ظلمات آب خضر می ‏

خضر است آگاه زین رسم و این راه

از عشق بازی خوشتر ندیدم

زاوقات عشاق صد لوحش الله

آشفته در ذکر از زلف و رویش

هم در شبانه هم در سحرگاه

از هر چه جز عشق کردیم توبه

جز مدح حیدر استغفرالله

شمارهٔ ۱۰۲۷

ما نداریم نظر بر می و بر میخانه

کز لب و چشم تو می میکشم و پیمانه

نظره ساقی مستان پی مستی کافیست

مست این نشئه گریزد زمی و میخانه

طاق ابروی تو را تا که مهندس بوده

کش بود کعبه باطراف و میان بتخانه

چکند آدم بیچاره که از ره ببرد

اهرمن زلف و بهشتت رخ خالت دانه

لب نوشین تو شکر به نمکدان دارد

درد ودرمان تو غیر تو کجا همخانه

همه مستغرق وصل تو و نالان از هجر

آشنائی بجهان وز همه کس بیگانه

هم جنون خیزد از آن زلف دو تا هم زنجیر

زآن گرفتار تو شد عاقل و هم دیوانه

شمع و گل راست اگر بلبل و پروانه ندیم

خود تو هم شمعی و گل بلبل و هم پروانه

گفت آشفته که جان تحفه بجانانه ببر

چون نکو دید تو هم جانی و هم جانانه

من بیکتائیت ای دست خدا بستایم

گرچه جز ذات خداوند کسی یکتانه

چند زین زن صفتان منت بیهوده بریم

دست من گیر تو ای دست خدا مردانه

شمارهٔ ۱۰۲۸

ای لبت بر خون مردم تشنه چشمت گُرسَنه

آن به بیداری بریزد خون و آن اندر سنه

جوشن ترکان غازی آهنین شد تا کمر

بر تو عنبر شد زره از فرق سر تا پاشنه

مردم دیده غلط پنداشت خطی بر رخت

آه مشتاقان اثر کردت مگر در آینه

ماه و خور پروانه‌سان آیند بر بام و درت

گر بتابد پرتو شمعت شبی از روزنه

پارس را کرده مسخر غمزه جادوی تو

تاخت آرد بر سپاهان ترک چشمت یک‌تنه

سوخت زآه آتشیم خرقه و نبود عجب

لاجرم آتش فتد در پنبه از آتش‌زنه

تا کجا یرغو برم از ترک چشم کافرت

خون هر مؤمن به گردن دارد و هر مؤمنه

وارهاند جان آشفته از این خون‌خوارگان

آنکه سلمان را گرفت از شیر دشت ارژنه

اندر آن معرض که تابد آفتاب روز حشر

جز به زیر سایه‌ات ما را پناهی هست نه

شمارهٔ ۱۰۲۹

شهر بیدار از آن مردم خواب آلوده

خلق سرمت از آن مست شراب آلوده

جز دو چشم تو که صد قافله دل بسته به بند

نشنید است کسی رهزن خواب آلوده

زاهد وعارف و عامی زنگاه تو خراب

نبود کس که نشد از تو خراب آلوده

گر به پیرانه سرم شب ببر آئی سرمست

سازیم باز به تشریف شراب آلوده

گر حصاری زولای تو بود گرد جهان

هیچ طوفان نکند خاک بآب آلوده

من گرفتم نکنم دعوی خونم بر خلق

چه توان کرد بآن دست خضاب آلوده

شعر رنگین و تر آشفته گرت میباید

دفتر خویش بکن ازمی ناب آلوده

نبری ذوق از آن لب که برد نام رقیب

نوش داروست پس از زهر مذاب آلوده

هر کرا حب علی نیست بدیوان عمل

دفتر اوست بدیوان حساب آلوده

گر برانی زسگان در خویشم بعتاب

سر نهادیم بر آن حکم عتاب آلوده

ممکن است و نگرفته است صفات امکان

بوتراب است نگشته به تراب آلوده

شمارهٔ ۱۰۳۰

از جرس دیدی فغان برخاسته

ناله از دل آنچنان برخاسته

کیمیا دارد نشان سیمرغ نام

از وفا نام و نشان برخاسته

رسم کجرفتاری اهل زمین

اولا از آسمان برخاسته

استخوان دنیا و گردش ما سگان

زآن محبت از میان برخاسته

نیشکر آورده حنظل نخل صبر

بو زگل و زگلستان برخاسته

کافران بگسسته زنار و صلیب

رسم اسلام از جهان برخاسته

نشئه از می رفته و نغمه زرود

شمع را سوز از زبان برخاسته

نای را گشته نفس در دل گره

وز دل بربط فغان برخاسته

خضر گمگشته در این ظلمت سرا

آب حیوان از میان برخاسته

نوح را کشتی تبه گشته مگر

زین میانه بادبان برخاسته

آتش نمرود سوزان و خلیل

آه و فریادش زجان برخاسته

عاشق سودازده از آن میان

از سر سود و زیان برخاسته

از پی حرز امان از هر بلا

مرغ طبعم مدح خوان برخاسته

پرزنان آشفته شد سوی نجف

روی بر دار الامان برخاسته

شمارهٔ ۱۰۳۱

بر چهره باز زلف چلیپا شکسته ای

زنار زلف خویش و دل ما شکسته ای

گر بت پرست راست چلیپا نشان کفر

بر بت چرا صنم تو چلیپا شکسته ای

لؤلؤ پراکنی بعذار چو آفتاب

بر قرص ماه عقد ثریا شکسته ای

بشکست چشم مست تو دلرا بغمزه دوش

پنداشتی که ساغر صهبا شکسته ای

گر صف شکن شوند بیغما بتان ترک

تو ترک چین و خلخ و یغما شکسته ای

بس شیشه ها بسهو شکستی و چون کنی

تا شیشه ی دلم که بعمدا شکسته ای

از چهره تو شمع فلک بی فروغ شد

از زلف نرخ عنبر سارا شکسته ای

بازار حسن یوسفی از تو بود کساد

در مصر نرخ کار زلیخا شکسته ای

ای خامه تا مدیح علی میزنی رقم

بازار قند و طوطی گویا شکسته ای

آشفته تا مقیم در مرتضی شدی

با پای طاق کاخ مسیحا شکسته ای

شمارهٔ ۱۰۳۲

ز مویت سنبل بویا شکسته

ز رویت لاله حمرا شکسته

رخت کرده کساد گل بگلزار

قدت سرو سهی را پا شکسته

غلامان سر کوی تو غلمان

بهشتت جنت حورا شکسته

دلم بشکست چشم مستش و گفت

که مستی شیشه صهبا شکسته

که پیوست آن شکست طره با هم

بنام ایزد چه پا برجا شکسته

نکردت رخنه در دل از چه شیرین

اگر چه کوهکن پارا شکسته

باوج آسمان عشق جبریل

پر و بال جهان پیما شکسته

زسنگ انداز بام قلعه عشق

سر نه گنبد مینا شکسته

دل آشفته را میمانی ایزلف

که می آئی زسر تا پا شکسته

کلاهی دارم از خاک در دوست

که تاج قیصر و دارا شکسته

سپاه خصم را درویش این در

بی‌من همت مولا شکسته

شمارهٔ ۱۰۳۳

ای مو بر آفتاب تو مشکین‌کلاله‌ای

ای خط به ماه عارض دلدار هاله‌ای

از احسن القصص نکند یاد یوسفش

خواند از کتاب حسن تو هرکس مقاله‌ای

از ماه تا به ماهی و از عرش تا به فرش

هرکس برد ز خوان عطایت نواله‌ای

گفتم مدیح حسن تو طغرایی خطت

دادم به بوسه بر لب نوشت حواله‌ای

اندوختیم خرمن سالوس ساقیا

زآن آب آتشین به من آور پیاله‌ای

ای خوی ز تو طراوت آن چهره برفزود

بر گل نگر تو شبنم و بر لاله ژاله‌ای

چون نیک بنگری دل خونین عاشق است

گر داغدار سر زند از خاک لاله‌ای

جانان جان و مظهر ذاتی و اصل نور

از ماء و طین نه تنها فرخ‌سلاله‌ای

معنی باء بسمله قرآن ناطقی

دست خدا و مظهر لفظ جلاله‌ای

آشفته را نزاده به جز مدحت علی

ای بکر طبع تا تو مرا در حباله‌ای

ای زلف تا قرین تو شد این دل پریش

مجنون دل‌شکسته و حیران و واله‌ای

شمارهٔ ۱۰۳۴

زآن دل آرا بگویم یا نه

از دل زار بگویم یا نه

همچو خورشید و پریوار نهان

صفت یار بگویم یا نه

شعله طور از او یک قبس است

وصف دیدار بگویم یا نه

عشق را کار بود پرده دری

سر این کار بگویم یا نه

دهنش هیچ میان است گمان

شرح اسرار بگویم یا نه

آن شکر خند لبت ضحاک است

وصف آن مار بگویم یا نه

زیر زلفین چلیپات بتی است

نام زنار بگویم یا نه

عشق حق گفت بقول منصور

شکوه از دار بگویم یا نه

می بشوید زدرون زنگ ریا

کار خمار بگویم یا نه

نیست چون محرم این رنج طبیب

درد با یار بگویم یا نه

یار دل مخزن سر دست خدا

با وی اسرار بگویم یا نه

شمارهٔ ۱۰۳۵

دلم بهرزه بسودای خام افتاده

زحرص دانه کبوتر بدام افتاده

چگونه طبل نهانی زنم بزیر گلیم

مرا که طشت حریفان زبام افتاده

تو را که کام زحلوای وصل شیرینست

چه غم که دلشده ای تلخ کام افتاده

رمیده گشت زمن دل چو آهوی وحشی

غزال وحشی من با که رام افتاده

کناره میکنم از کوی میکشان گوئی

مرا بسر هوس ننگ و نام افتاده

گرفته محتسب و شیخ گرد عاشق مست

فغان که صحبت خاصان بعام افتاده

اگر چه آه پیام دلم دهد جان گفت

زچیست کار تو را با پیام افتاده

مریز خون دلم زابروان کج ای ترک

که ذوالفقار پی انتقام افتاده

به پیش سنگ دلت ای صنم دلم به نیاز

چو بت پرست به پیش رخام افتاده

بیار ساقی مستان شراب زنگ زدا

مرا که آینه اندر ظلام افتاده

عبث بزلف تو منزل نکرد آشفته

نصیب خیل غریبان بشام افتاده

حذر نمیکنی ای ترک دلشکن هشدار

که داوریت به پیش امام افتاده

ولی و حجت حق صاحب زمان مهدی

که دهر را بکف او زمام افتاده

شمارهٔ ۱۰۳۶

جسمم چو شمع در غم جانان گداخته

تنها نه تن که در بدنم جان گداخته

بگداخت جان بجسمم و بس خوش دلم که هست

خالص زری کز آتش سوزان گداخته

پروانه سوخت زآتش دیدار و دم نزد

افسوس از آن که از تف حرمان گداخته

از چاک سینه جست زبس آه شعله دار

سر همچو شمع تا بگریبان گداخته

شد همچو زیب چشم و فرو ریخت از مژه

کاندر چراغ در شب هجران گداخته

اشکم گداخت در صدف دیده ایعجب

لؤلؤ که دیده در دل عمان گداخته

خود از کجا همی جهد این برق خانه سوز

کز او تمام دشت و بیابان گداخته

خون است لاله سربسر اما نمیچکد

خونش بدل زداغ گلستان گداخته

تو آبشار رحمت و ساقی کوثری

آشفته ات زتابش نیران گداخته

شمارهٔ ۱۰۳۷

یک پشته مشک تاتار بر دوش خویش بسته

در چین هر شکنجش چین و ختن شکسته

دزدیده بین برویش کز سحر چشم جادو

راه نظر بمردم از تیر غمزه بسته

نه دل بدست آید نه دلبرم چه سازم

کز دام رفته آهو ماهی زشست جسته

از هر کناره فوجی از تیر گشته بسمل

وز هر کرانه جمعی درخاک و خون نشسته

داروی دردمندان در لعل تست پنهان

رحمت چرا نیاری بر عاشقان خسته

تا آن دو زلف ستار بگشوده ای برخسار

سبحه زدست رفته زنار شد گسسته

با توشه توکل در نار اگر خرامی

همچون خلیل بینی گل‌های دسته‌دسته

هر کس که بست خود را بر بندگی حیدر

از منت جهانی آشفته‌وار رسته

شمارهٔ ۱۰۳۸

بجز زلف تو کفر و غیر چشمان تو ساحر نه

بجز رویت بهشت و جز لب لعل تو کوثر نه

بدست چشم مستت زابروان تیغ دو سر دیدم

بجز در پنجه حیدر سر تیغ دو پیکر نه

نی خامه شکر ریزد زوصف آن لب شیرین

مگو غیر ازنی هندوستان را هست شکر نه

اگر ای دست حق دستم نگیری از سر رحمت

زخیل ممکناتم هست گوئی یار و یاور نه

بپاداش عمل آشفته را دوزخ بود درخور

ولی با عفو جام تو مرا این حرف باور نه

شمارهٔ ۱۰۳۹

مرا کز عشق تو در هر سخن صد داستان بسته

غمت مرغ شکر گفتار نطقم را زبان بسته

شتربان را بگو تا محمل لیلی بخواباند

که امشب اشک مجنون راه را بر کاروان بسته

زکعبه لاف زد زاهد کز اینجا کار بگشاید

در میخانه را بر امتحان پیر مغان بسته

کس از طعن حسود ایدل نخواهد رست در عالم

اگر چه خویش را عیسی صفت بر آسمان بسته

قدش را سرو بن گفتم خرد گفتا خطا گفتی

کجا بر سرو بستان مهر و مه را باغبان بسته

دل بیمار را جستم دوا بگشود لب گفتا

لب نوشین من اینک شکر بر ناردان بسته

ندانم آن حریر اندام را دل چیست اندر بر

همی دانم که سنگ خاره را در پرنیان بسته

ندانم ترک چشمت با کدامین خیل میتازد

که پیوسته کمند زلف بر چاچی کمان بسته

حذر از کشتزار خود بکن دهقان در این وادی

که مرغی زآشیانه راه بر برق یمان بسته

ببار ای آسمان چندانکه خواهی فتنه در عالم

ندیدی خویش را آشفته بر دارالامان بسته

در میخانه رحمت نجف آن مضجع حیدر

که خود را بر مکانش از شرافت لامکان بسته

شمارهٔ ۱۰۴۰

بر این جا آن بلا بالا گرفته

بلا اندر زمین بالا گرفته

حذر کن شهسوار از آب چشمم

که سیلش کوه تا صحرا گرفته

اگر نه مردم آبی است چشمم

نشیمن از چه در دریا گرفته

زمخموری چشمت شب خبر داشت

که بر کف ساغر صهبا گرفته

چو پروانه زجانش نیست پرا

کسی کاو یاربی پروا گرفته

زتو خورشید کسب نور کرده

زمن یاد این هنر حربا گرفته

از این سوز نهانی شمع آسا

مرا آتش زسر تا پا گرفته

زسنگ خاره سیم آرند بیرون

بسیمت جا چرا خارا گرفته

عبث مجنون بحی لیلا چه جوئی

که کوه و دشت را لیلا گرفته

بخون کیست چشمت داده فتوی

که رخسارت زخط طغرا گرفته

بسودای سر زلف تو سر داد

زسر آشفته این سودا گرفته

بخاک آستان طوس منزل

میان عقبی و دنیا گرفته

به دستی می‌زند بر سر ز حسرت

به دستی دامن مولا گرفته

شمارهٔ ۱۰۴۱

دوش بی‌ما صنما ساغر صهبا زده‌ای

نوش بادت می دوشینه که بی‌ما زده‌ای

می گلرنگ پسندیده بود خاصه بهار

سخن اینجاست که اینجا نه دگر جا زده‌ای

بی‌تو ما جرعه ننوشیم تو خُمخانه زنی

سخت بی‌مهری بدعهدی تنها زده‌ای

من و مخموری و دردسر شب تا دم صبح

عیش تو خوش که سبو از بت مینا زده‌ای

تلخ‌کامی مرا یاد کن و بوسه بیار

زآن دهانی که می و نقل مهنا زده‌ای

من و آن شعله که از طور دلم جست کلیم

ارنی گوی تو بر سینه سینا زده‌ای

پر ز لیلی است همه برزن و کوی ای مجنون

به عبث بیهده تو خیمه به صحرا زده‌ای

چون نصیب تو نشد آب خضر اسکندر

تیغ از خشم چه بر پهلوی دارا زده‌ای

از من خسته سلامی برسان باد صبا

چون تو خود را به سراپرده سلما زده‌ای

سر موهوم لبت بود معمای حکیم

بیش حرفی ز پی حل معما زده‌ای

گاه از زلف کشی اژدر موسی در دم

گه ز لب طعنه بر اعجاز مسیحا زده‌ای

دست از دامن امکان نگسل آشفته

تا به دامان علی دست تولا زده‌ای

تا به میخانه رحمت شده‌ای محرم راز

پشت پا بر حرم و دیر و کلیسا زده‌ای

شمارهٔ ۱۰۴۲

چه اعتبار به سرو است چون تو در چمنی

چه احتیاج به شمع است چون در انجمنی

تو را که مشک ز مو نافه نافه می‌ریزد

خطاست آنکه بگویند آهوی ختنی

بسحر چشم فسونگر عدوی زهادی

بچین زلف چلیپا بلای برهمنی

بغیر گل نسزد جامعه دگر به تنت

که سرو سیم تن و ارغوان گل بدنی

تبسم لب تو غنچه را خموشی داد

که دید نیست به پیش لب تواش دهنی

تو ای نسیم صبا گر زمصر میآئی

مرا بیار زیوسف شمیم پیرهنی

بیاد طلعت لیلا و داغ مجنون است

اگر که لاله زند سر بدامن دمنی

شهیر در همه شهری بدلبری ایشوخ

ولی چه سود که بد عهد ترک دلشکنی

سزد که بخت نوی بخشدت بکسوت عمر

حسام سلطنه را چون که بنده کهنی

شهی که ملک سلیمان به زیر خاتم اوست

ولی به خاتم او ره نبرده اهرمنی

به زلف و چشم نه او فتنه می‌کند تنها

که تو به شعر تر آشفته فتنه زمنی

شمارهٔ ۱۰۴۳

نیست یعقوب را چو تو پسری

ورنه با یوسفش نبود سری

اینکه در راه عشق نوسفری

تو زپا نالی و مراست سری

این جمال و کمال و خلق نکو

ملکی یا که حور یا بشری

شمع پروانه را بسوخت چنان

کز وجودش بجا نماند اثری

به تو مستغرقم چنان ایشوخ

که ندارم زخویشتن خبری

من نظر از تو برنمیگیرم

گر تو بر من نمیکنی نظری

آنکه چون برق میرود زنظر

ریخت در آشیان ما شرری

میتوان کردنش به تو نسبت

کله بندد زمشگ گر قمری

از شب هجر روز محشر را

کرد ایزد حدیث مختصری

گفتمش رو مپوش آشفته

گفت با آینه تو بی بصری

شمارهٔ ۱۰۴۴

تو که در چشم چنین غمزه کافر داری

دین اسلام توانی زمیان برداری

سجده آرند به تو شیخ و برهمن با هم

که دو محراب به بتخانه آذر داری

حاجیان گرد حرم صف زده کاین خانه تست

تو مگر جز دل ما خانه دیگر داری

گاه از چهره کنی آتش نمرود عیان

گاه گلزار خلیل و لب کوثر داری

بار ده تا گذرد در خم زلف تو نسیم

خواهی ار ساعت گلزار معطر داری

چون بریزد زمژه خون دلم در مژگان

بر رگ مردم چشمم همه نشتر داری

هندوان بت نپرستند بفرخار دیگر

این ملاحت که توای لعبت کشمر داری

کشتگانت بقیامت چو بمحشر آیند

از پس حشر تو خود محشردیگر داری

نبری نام رقیبان زتغافل بر لب

زهر آمیخته با قند مکرر داری

شاید ار شیردلان صید کمند تو شوند

تا بکف تیغ کج شاه مظفر داری

ابروی تست که بر ما کشیده شمشیر

تو که از مشک ختن جوشن مغفر داری

نصرت دولت و دین مالک ملک جمشید

که ز خاک درش آشفته تو افسر داری

شمارهٔ ۱۰۴۵

بر سمن تا خطی از غالیه تحریر نکردی

آیت حسن و صباحت همه تفسیر نکردی

کور شد ای مه کنعان زغمت دیده یعقوب

رحمی ای تازه جوان بر پدر پیر نکردی

قاصدا نام مرا بردی و غمگین شده یارم

خوب شد شرح غمم را همه تقریر نکردی

تا کمان ابروی تو کرده به زه تیر نظر را

نیست صیدی که در این ناحیه نخجیر نکردی

کی تو نقاش توانی که کشی نقش نگارم

تو که هیچ آن دهن شیرین تصویر نکردی

گر نه ای آهوی مشکین نظر شیر شکاری

از چه مرغ دل مسکین هدف تیر نکردی

می کهنه ببرد اندوه دیرینه حکیما

داروی دفع غم اینست تو تدبیر نکردی

مستی ای نرگس جادو که زدی تکیه بر ابرو

مست می تا نشدی تکیه بشمشیر نکردی

ایکه هست از نظر لطف تو آبادی عالم

دل ویرانه ما را زچه تعمیر نکردی

تا که افتاده بکف سبحه ات ای زاهد خودبین

نیست یکتن که باو حیله و تزویر نکردی

خوش اثر کرد سر زلف تو زنجیر جنون شد

خواب آشفته ما را که تو تعبیر نکردی

شمارهٔ ۱۰۴۶

ایکه بر عارض افروخته بر دل ناری

از چه رحمت بدل سوختگانت ناری

بت پرستان جهان راست حمایل زنار

بر بت و چهره تو از زلف کنی زناری

گر زلیخا نگرد روی تو بی پرده به مصر

حاش لله که به یوسف بودش بازاری

مار زلفین تو عمدا بزند زخم بجان

عقرب آسوده شود تا نکند آزاری

لوث زهدت نرود از دل و جان ای زاهد

تا بکفاره شوی خاک بود در خماری

لاجرم سلطنت کون و مکانش بخشند

هر که بر بندگی عشق کند اقراری

وه که در ساحت دل نیست جز اقلیم خراب

زآنکه جز عشق در این خانه بود معماری

تهمت دل به که بندم که بسینه گم شد

که در این خانه بجز تو نبود دیاری

تا که آشفته حدیث سر زلف تو نوشت

طبله مشک ختن را نخرد عطاری

شمارهٔ ۱۰۴۷

تو هم ای مرغ دل بر گل بخوان از عشق دستانی

که دستان ساز شد هر بلبلی بر طرف بستانی

نشان از خیمه لیلی در این وادی نمی بینم

کنم مجنون صفت هر روز گر طوف بیابانی

لبت دارد دوای دردم و ناچار میمیرد

مریضی را کز آن عناب بنویسند درمانی

نیاید در خم چوگانشان جز گوی مهر و مه

اگر ترکان بسازند از سر زلف تو چوگانی

کجا این بی بضاعت را شماری از خریداران

کز این زنجیر صد یوسف دراندازی بزندانی

کمانداران زهر سوئی بتیری خسته آهوئی

تو هم تیر مژه داری بساز ای چشم پیکانی

نخواندی گر حدیث زلف او بر غیر در محفل

چرا آشفته پیوسته از این گفته پریشانی

شمارهٔ ۱۰۴۸

چند مسافرت دلا سوی حجاز می‌کنی

کعبه دل طواف کن گر تو نماز می‌کنی

طوف دل شکسته کن میل درون خسته کن

چون به حقیقی رسی ترک مجاز می‌کنی

گفتمش این نیاز من گفت نه یک‌هزار نه

خود تو اگر ز ناز ما کسب نیاز می‌کنی

برگ حجاز عشق را توشه به جز صفا منه

زاد سفر زآب و نان بیهده ساز می‌کنی

نرگس مست خفته‌اش دیده مردمان ببست

نرگس باغ چشم خود بیهده باز می‌کنی

قصه این و آن مخوان وصفی از آن دهان بگو

رفت سبکتکین و تو وصف ایاز می‌کنی

گفتم آشفته را ز تو بود عجب فسانه

گفت بگو ز زلف اگر قصه دراز می‌کنی

شمارهٔ ۱۰۴۹

آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

آوخ ای غمزه جادو که چه پرمکر و فنی

سبحه زاهد و زنار مغان هر دو گسست

که نه زاهد دل و دین دارد و نه برهمنی

من کجا دعوی پرهیز کجا توبه کدام

که اگر خاره شود توبه تواش میشکنی

به بناگوش و خطت مشگ و سمن شاید گفت

هم اگر غالیه سایند به برگ سمنی

گر بود رستم دستان که بود پا بستت

گر از آن زلف تواش رشته بگردن فکنی

الله الله که چه پیوسته ای ای سیل فراق

که اگر کوه بود صبر زجایش بکنی

من نظر وقف بر آن نرگس زیبا کردم

تا خلایق همه دانند که منظور منی

حرف در جوهر فرد دهنت هیچ مگوی

که در آن نقطه موهوم نگنجد سخنی

یارم از لعل شکرخند اگر شیرینست

در وفاداریش آشفته تو هم گو نکنی

شمارهٔ ۱۰۵۰

صوفی صومعه که زد دوش دم از قلندری

دید چو می بجام جم خورد برود سکندری

جام کشید و مست شد عارف می پرست شد

گفت که این عرض خواص داده بجان جوهری

وای بپارسا اگر آن بت پارسی رسد

خاصه بدست ساغری از می صاف خلری

از کف ساقی ای پسر جام بگیر هر سحر

چشه آفتاب جو ایکه زذره کمتری

ایکه کشی بغمزه ای زنده کنی بعشوه ای

از چه نمیکنی بتا دعوی از پیمبری

رفت بغمزه تو دل خونشد و ریخت از مژه

گو چکند رعیتی در کف ترک لشکری

با که کنیم داوری از تو که میر مجلسی

داور اگر ستم کند ترک کنیم داوری

بال عقاب تیر او تاج بفرق مینهد

سایه اگر توای هما بر سرما بگستری

آشفته دوست جوی و بس گرچه بر زیان بود

خواند خداش پارسی ترکش گفت شکری

شمارهٔ ۱۰۵۱

زآن آب که چون آتش از مرد برد خامی

ساقی بروان جسم برخیز بده جامی

از سیر گل و سروش آسوده بود خاطر

آنرا که سری باشد با سرو گل اندامی

درد غم عشقت را انجام طلب کردم

آغاز نبود و نیست پیدایش سرانجامی

با قامت رخسارت هرگز نشنیده کس

سروی بلب جوئی ماهی بلب بامی

شاید نمکی ساید روزی بدل ریشم

زآن لعل شکر چندیم مشتاق بدشنامی

با غیر چه خواهم کرد من کز حسد و غیرت

رشگ آیدم از قاصد کارد زتو پیغامی

سلطان جمالت را کردم چو بجان مدحت

طغرائی خط بنوشت بر لعل تو انعامی

عاشق زغرض پاکست خودکام هوسناکست

ناکام بود ناچار هر کو طلبد کامی

آن زلف پریشان بود منزلکه آشفته

عمری که بسودایش خوش داشتم ایامی

سلطانی ملک عشق ما را زازل دادند

درویش چه غم داری زین حرف که گمنامی

آن شاهد روحانی کاندر دل و جان جا کرد

بی یاد بناگوشش کی صبح شود شامی

شمارهٔ ۱۰۵۲

که گفت ای دل کز اسرار محبت باخبری گردی

گذاری نیک‌نامی و به قلاشی سمر گردی

که گفت ای دیده عمان باش و لؤلؤ در کنار آور

که گفت ای مردم دیده تو غواص گهر گردی

نمیکردی اگر خود را بآن باریکی ای گیسو

کجا بودت جلادت تا بگرد آن کمر گردی

ندیدم اندر این بستان ثمر از تو بجز حرمان

بود یا رب که ای نخل محبت بی ثمر گردی

نه هر که دیده ای دارد بمنظوری سپارد دل

بکن جهد ای دل شیدا که از اهل نظرگردی

بشام هجر میکردم حدیث قامتت با دل

بجوش آمد دل و گفت ای قیامت مختصر گردی

تو را چون سیم و زر جز چهره و اشک بصر نبود

چرا باید که گرد این بتان سیمبر گردی

نه هر در کاو یتیم افتد فزاید نرخ بازارش

دعا کن ای در یکتا یتیم و بی پدر گردی

زآن زلف پریشان جو دال آشفته خود را

می دیوانه‌ای تا چند هر سو در به در گردی

شمارهٔ ۱۰۵۳

ای خوشا آن سر که گردد گوی چوگان سواری

سخت تاز و شخ کمانی تیر افکن جان شکاری

ملک دل از غمزه بگرفت و خرابش کرد آری

ترک یغمائی چنین باشد چو تازد بر حصاری

از پس مرگم متاز آن اسب تازی بر مزارم

تا که از خاکم به دامان تو ننشیند غباری

دفتر و سجاده و خرقه بیار و جام بستان

تا به کوی میفروشانت فزاید اعتباری

غالب الظن حوض میخانه بود سرچشمه تو

ای شراب کوثری میبینمت بس خوشگواری

گر حدیث اشتیاقم مطرب اندر نی بخواند

جای هر نغمه ز هر بندش برون آید شراری

همرهان رفتند و من در زیر بارم ساربانا

رحم کن بر اشتری کاو باز مانده از قطاری

تا تو را آن تیغ ابرو هست و آن گیسوی پرخم

حاجت تیغ و کمندت نیست اندر کارزاری

از چه ناید یک دم آن بالای موزون پیش چشمم

گر گزیند سرو منزل در کنار جویباری

نشنود جز وصف رخسار تو کس ز آشفته هرگز

اندر این موسم که بر هر گل غزل‌خوان شد هزاری

شمارهٔ ۱۰۵۴

بچین زلف تو پیوسته با چشم تو ابروئی

کمانی و کمندی را بهم پیوسته جادوئی

بجز وحشی غزال تو که او مردم فریب آمد

شکار افکن که در چین و ختا دیده است آهوئی

چه ای خال هندو زیر زلف آن پری پیکر

بروی بت کشیده طیلسان از مشک هندوئی

زسر تا پا همه نازی زخوبان جمله همتائی

چه حاصل زین همه خوبی نگارینا که بدخوئی

چرا آن سرو قد در چشم ما منزل نمیگیرد

اگر سرو سهی منزل گزیند بر لب جوئی

نموده نافه خون در ناف آهوی ختا و چین

صبا از نافه زلف تو برده در ختا بوئی

من از آشفتگی آشفته با زلفش نپیچیدم

بگو حال دلم آنجا صبا گر محرم اوئی

شمارهٔ ۱۰۵۵

فصل گل گفته واعظ نکنی می نوشی

وقت آنست که سجاده بمی بفروشی

چشم مست تو زنو عربده آغاز کند ‏

زلف و ابروی تو گفتند زبس سر گوشی

چون بخود آیم و هشیار شوم کاندر بزم

ساغر چشم توام داد می بیهوشی

خیز چون ساغر می لب بلب یار بنه

چند با این دل پرخون تو چو خم در جوشی

چنگ زد در خم آن زلف زقلب آشفته

جای آنست که چون چنگ بجان بخروشی

مه من گر شودت مشتری ای یوسف مصر

خویشتن را چو غلامان حبش بفروشی

شمارهٔ ۱۰۵۶

به تو می‌سزد سراپا همه ناز و کبریایی

که مسلّمی به خوبی و تو راست پارسایی

نشنیده‌ای ز مطرب به جز از حدیث هجران

که ز بند بندش آید همه نغمهٔ جدایی

تو ز پرده گر درآیی چه کنی به جان مردم

که ز عشوهٔ نهانی دل خلق می‌ربایی

چه کنی ملامت دل که تو بت پرستد از جان

که چه آینه بیارند تو خویشتن ستایی

سوی کشور دگر رو پی دین و دل نگارا

که ز پارس برفکندی تو رسوم پارسایی

تو چو برق برگذشتی و بسوخت خرمن ما

که به شعله خار و خس را نه سزاست آشنایی

نبود دلی که نبود به شکنج طرّهٔ او

که به چین زلفش آشفته تو هم دلی فزایی

شمارهٔ ۱۰۵۷

تو که پرچمی ز عنبر به فر از ماه داری

چه غمی ز دود آه دل دادخواه داری

مه ماهیت بحکمند و بکوب نوبت حسن

تو که جمع چون سلیمان همه دستگاه داری

چه بلندی ای خم زلف مگر که شام هجری

که بسایه آفتاب و به پناه ما داری

زچه رو گیاه مهرت نزند زباغ دل سر

تو که بر عذار چون مهر زخط گیاه داری

شکنند قلب یاران همه صف کشیده مژگان

زچه عالمی نگیری تو که این سپاه داری

چه غم اردو ترک چشمت بخورند خون عاشق

که زمست سر زد اینها نه تو خود گناه داری

پی دیدنتدهم سر نکنی اگر چه باور

بکن امتحان بخنجر اگر اشتباه داری

ببضاعت قلیلم فکنی نظر نه بالله

تو که صد چو یوسف مصر اسیر چاه داری

بسم ان دو دست مخضوب بدادخواهی حشر

که بخون خویش آشفته تو ده گواه داری

دل پرگناه را نیست غمی زهول محشر

که علی و آل او را همه جا پناه داری

شمارهٔ ۱۰۵۸

مرغ هوهو زد به گلشن خیز دهی

از سبو می در قدح کن یا صبی

ناخدا را گو بطوفان دل بنه

کان نه آن دریاست کش یا بند پی

نی برقص آورد باد صبحدم

نوش کن باده ببانگ چنگ و نی

جام جم گیر و مخوان قصه زجم

می بخواه و بگذر از کاوس کی

آب آتشگون و لاله آتشین

برد از خاطر غم سردی دی

گر کسی مجنون شود در دشت عشق

لیلی دیگر برون آید زحی

ای عزیز ار سوی کنعان بگذری

گویدت یعقوب اهلا یا بنی

آذرم بر جان زد آذربایجان

میبرم یرغو بر سلطان ری

تا بگیرد از کرم فیروز شاه

خرقه آشفته را از رهن می

شمارهٔ ۱۰۵۹

دین و دل ای سیم‌تن تنها نه از من می‌بری

با چنین رو دل ز سنگ و روی آهن می‌بری

می‌کنی اندر شبستان خم زلفت نهان

آنچه دل از خلق اندر روز روشن می‌بری

با چین بستان روحانی که باشد بی‌خزان

باغبان بی‌بصیرت نام گلشن می‌بری

نافه از چین ای صبا بردن به زلف او خطاست

خوشه‌چینا چند خوشه سوی خرمن می‌بری

رخنه دل را رفو زآن نوک مژگان کن طلب

رشته را بیهوده اندر چشم سوزن می‌بری

یک لطیمه غنبر ار خواهی خوری صد لطمه موج

گو بیا گر عنبر به دامن می‌بری

ناخن از خونم کنی رنگین که بنمایی به غیر

تحفه خون دوست را از بهر دشمن می‌بری

بس بود آن طره ابرو تو را اندر مصاف

بی‌سبب در رزمگه شمشیر و جوشن می‌بری

خدمت زلف بناگوش بتان کن باغبان

چند زحمت از پی نسرین و سوسن می‌بری

ای شکنج زلف این سحر است یا خود معجز است

کآفتاب و ماه را رشته به گردن می‌بری

دل شده آشفته را تا چند ای زلف رسا

بند بر پا کو به کو برزن به برزن می‌بری

شمارهٔ ۱۰۶۰

زاهد خام به هرزه چو برآرد نفسی

هست معذور که در وی نگرفته قبسی

کی رود شوق لبت از سرم از گفته شیخ

طالب قند گریزد ز هجوم مگسی

تار مطرب شکند شیخ که اینست صواب

نفس تار ار شکنی عین صواب است بسی

هر که را شحنه عشق است به منزلگه دل

نیستش بیم ز عقل ار چه گمارد عسسی

کی کنند از در انصاف ز باغش بیرون

گرد گلزار هم ار سر بزند خار و خسی

روح آشفته پی طوف حریم شه طوس

همچو مرغی که به گلشن بپرد از قفسی

شمارهٔ ۱۰۶۱

تا که به مصر نیکوئی سکه زدی به دلبری

یوسف مصریت ز جان بسته میان به چاکری

نوبت سلطنت بود دعوی معجزه بکن

ختم به توست نیکوئی چون به نبی پیمبری

در غم سیم طلعتت اشک چو زر بود مرا

ما و تو هر دو را سزد دم زدن از توانگری

مطرب خوش‌نوا بخوان شاهد کشمری بچم

ساقی پارسی بده باده صاف خلری

چهر چو گنج شایگان جان ببری به رایگان

چونکه به دوش افکنی طره چو مار چمبری

زنده شوند از طرب کرده کفن به تن قبا

گر تو به خاک کُشتگان همچو مسیح بگذری

منع نظر ز منظرت عاشق خسته را مکن

تا که ز باغ حسن خود در همه عمر برخوری

آدمیان و وحشیان جمله اسیر بند تو

زیبدت ار به جادوئی دل ببری تو از پری

جلوه‌کنان به بتکده، ای بت سیمتن بیا

تا چو خلیل بشکنی جمله بتان آذری

شکوه مکن ز چشم او گر همه ریخت خون دل

آشفته خون خور افتد ترک چو گشت لشگری

شمارهٔ ۱۰۶۲

یا مقلتی تزود من نظرة الحبیبی

زیرا که دیده را نیست بی دیدنش شکیبی

یا مهجتی تمتع من قبلة العذارا

کز باغ خلد زین به نبود تو را نصیبی

یا من بک اعتمادی رفقا علی الفوادی

در کوی تو بنالد چون نیمه شب غریبی

یا عاجلا بقتلی لله علیک مهلا

کاموزمت جوابی گر گیردت حسیبی

ان تنظرو العواذل فی خدک لعیبی

و الله لن تلومو من نظرة الحبیبی

رحما بذی الحمار قم فاسقنی عقارا

کاین درد را نباشد جز جام می طبیبی

ما الحیله للشرمد یا راکبا علی البرق

من دست در عنان و تو پای در رکیبی

انت الذی ملکت من مشرق الی الغرب

این خطبه را بنامت خوش خواند دی خطیبی

زآشفته یاد آور ای همنفس بگلزار

در زاری ار به بینی شوریده عندلیبی

شمارهٔ ۱۰۶۳

تو را که از همه خوبان شهر ممتازی

روا بود که مرا از نظر نیندازی

تو را که رخ ز خط زلف کافرستان شد

سزد شعائر اسلام اگر براندازی

کجا به منظر دل جای گیردت دلدار

ز غیر خلوت سینه اگر نپردازی

مرا شراره عشق تو کافی‌ست به جان

چرا به بوته هجرم دوباره بگدازی

به جز نیاز نیاید ز کشتگان غمت

بکش هر آنچه تو خواهی به ناز و طنازی

بسی ز فر همایون عشق نیست عجب

مگس کند به هما گر بلندپروازی

چو زلفکان تو دیدم قرین به خط گفتم

که با زمردت افعی چرا کند بازی

به ترکتازی چشمان کافرت نازم

که صد قبیله بکشتی ز ترک و از تازی

نماند فتنه در ایام شاه در ایران

مگر تو فتنه آخر زمان به شیرازی

نشد ز ریختن خون دو ابروی تو سیر

چو ذوالفقار کج شاه حیدر غازی

علی ولی خدا شهر بند علم نبی

که هر نبی زدم او گرفته اعجازی

کلاه گوشه بساید به چرخ آشفته

گرش به خیل سگان درت تو بنوازی

شمارهٔ ۱۰۶۴

ای هشت باب خلد ز روی تو آیتی

وز قامت تو شور قیامت کنایتی

تفسیر سر آیه نورش شود عیان

هر کاو ز مصحف رخ تو خواند آیتی

مانده به این امید خضر زنده در جهان

کز چشمه حیات تو بیند سقایتی

پرچم به فرق مهر و مه از غالیه که زد

جز تو که برفراشتی از زلف رایتی

اندر هوای حسن ازل عشق شد پدید

آن را نهایتی نه و این را بدایتی

عشقم خراب کرده و آری چنین کند

چون پادشه به قهر بگیرد ولایتی

عمرم به سر رسید و نشد شام هجر صبح

گوئی ندارد این شب تیره نهایتی

خضر ای خط چو گرد لبت را گرفت گفت

این چشمه جز به خضر ندارد کفایتی

شد نافه خون به ناف غزال ختا و چین

کرده صبا ز زلف تو گویا حکایتی

چون شد که شد ز خون کسان پنجه‌ات خضاب؟

در حق من رقیب نکرد ار سعایتی

ما کِشته تخم و منتظر ابر رحمتیم

ای پادشه به کِشت رعیب رعایتی

آشفته را به کوی مغان راهبر که شد؟

گر پیر می‌فروش نکردش هدایتی

شمارهٔ ۱۰۶۵

روز نخواهد آمدن چون شب ما به روشنی

بیهده نوبتی چرا نوبت صبح میزنی

عقل به صبر می‌دهد پندم بی خبر که تو

رشته عقل میبری ریشه صبر میکنی

غمزه ترک راهزن عربد ساز کرده ای

توبه عهد و جام دل مستی جمله نشکنی

پرده میکشان دری روی به صومعه بنه

پرده ز کار زاهدان خواهی اگر برافکنی

سوخته داغ لیلیم کشته به غمزه سلمیم

آتش عشق را زند هر که رسید دامنی

کبر و منی ز حد بشد خیز بیار ساقیا

تا که رهم ز ما و من ز آن می کهنه یک منی

آشفته گر نگار ما پرده ز چهره برکشد

هر سر کوی و برزنی گردد طور ایمنی

شمارهٔ ۱۰۶۶

یاد داری دوش کاندر سر خماری داشتی

با حریفان بود جنگ و با پیاله آشتی

بود دل لبریز خون از شوق تو در بر مرا

خوردیش لاجرعه و جام میش انگاشتی

خواندیم در بزم خاص و گفتیم حرفی به گوش

لاجرم گویا مرا هم مدعی پنداشتی

محمل لیلی بر اشتر باز کن بر جان بنه

ساربانا از چه این بارم به دل بگذاشتی؟

جرم ما نبود که گر گیرد کست در قتل خلق

خود نشان از خون مسکینان به ناخن داشتی

چنبر زلف توام رخنه به کاخ عقل کرد

مار ضحاکم چرا بر مغز سر بگماشتی؟

گر نه‌ای چون ذوالفقارِ شاه ای ابروی یار

از چه بر خورشید و مه تیغ دو سر افراشتی؟

میوه‌های تازه و تر چینی از شاخش به حشر

تخم مهر مرتضی آشفته در دل کاشتی

نقش اغیارم ز سینه محو شد دفتر بشوی

تا به لوح دل تو خود نقش علی بنگاشتی

شمارهٔ ۱۰۶۷

رشته ها بر گردنم ای زلف یار آویختی

فتنه کردی ای نگاه مست خونم ریختی

منتی بر گردنم داری تو ای زلف دو تا

کز همه زنجیر مویان رشته ام بگسیختی

میبری نام رقیبان بر لب شیرین چرا

زهر با قند مکرر از چه رو آمیختی

شاید از جادوئی ضحاک آسا دم زنم

تا تو ای مار سیه بر گردنم آویختی

گر نبودت در کمین آن آهوان شیر گیر

از چه آشفته به چین زلف او بگریختی

شمارهٔ ۱۰۶۸

دلا ز عشق مجاز از چه مهر برکندی؟

حقیقتی به کف آور که باز پیوندی

بیا که تخم امیدم هنوز در دل هست

اگر تو بیخ محبت ز ریشه برکندی

سخن به بزم رقیبان نموده‌ای آغاز

نمک به زخم درون‌ها چرا پراکندی؟

ز هر طرف که برندت برآری از نو سر

تو ای نهال محبت عجب برومندی

در سرای مغان باز باد بر رویم

که نیست غم گرم ای آسمان تو در بندی

نه ماه راست دهان و نه سرو را رفتار

که گفته است که با سرو و ماه مانندی

چه شد که نیستی ای دل به منزل جانان؟

اگر حجاب تعلق ز جان برافکندی

نه قند مصر پرستد مگس نه شکّر هند

اگر به آن لب شیرین کنی شکرخندی

به خون طپید دل مستمند از تیرت

عجب که آرزوئی یافت آرزومندی

بکش چنانکه تو دانی که شاد و خورسندم

به خون ناحق آشفته گر تو خورسندی

خدای گفته اگر والضحی وگر و اللیل

به روی و موی نکوی تو خورده سوگندی

چنین جنون که مرا هست بگسلم زنجیر

مگر مرا به خم زلف یار بربندی

کدام یار؟ علیّ ولی حقیقت عشق

که خور بسوخته در مجمرش چو اسپندی

شمارهٔ ۱۰۶۹

ای برق چون به خرمن احباب بگذری

زین خس خدای را به تغافل تو نگذری

پروانه خواستی که بگوئی حدیث عشق

از تو اثر نماند که از وی خبر بری

ای پیر میکده در میخانه باز کن

کز جرعه‌ای تو حاجت مستان برآوری

من نیست گشته‌ام به یکی نظره بر رخت

هستم کنی دوباره چو سویم تو بنگری

در پرده ضمیر نگنجد خیال کس

تا تو بدیع‌صورت در دل مصوری

گفتم مگر به چهره افروخته مهی

گفتم مگر به بالا خود سرو کشمری

سرو چمن که دیده کند جامه بر بدن

بر فرق مه ندیده کس از مشک افسری

ز آشفتگیّ زلف پریشان او بپرس

آشفته نام خویش چرا بر زبان بری

شمارهٔ ۱۰۷۰

گرهی ززلف بگشا و بکش زرخ نقابی

بنمای در دل شب بخلایق آفتابی

دو جهان حجاب نبود بمیان ما و معشوق

تو گمان کنی رقیبا که میان ما حجابی

نه خوی است برفشانده بعذار آتشینت

که بر آتش دل ما زده ای زلطف آبی

چه غم ار بوصف روی تو زبان ماست قاصر

که بشرح حسن از خط تو نوشته ای کتابی

تو بجای خط نهی خال بلعل شکرینت

ننشانده جای طوطی بجز از تو کس غزالی

ببهشت وصل شاید کنی ار به ما تلافی

که بدوزخ فراق تو کشیده ام عذابی

بمن ای دهان شیرین زکرم تفقدی کن

که اگرچه خود عتابیست خوشیم با جوابی

غرض این بود که گاهی سوی ما کند نگاهی

به گنه کنیم اصرار اگر نشد توابی

زده موج اشک چشمم بشب فراق چندان

که به پیش چشم طوفان بنمایدم سرابی

بخروس صبحگاهی تو بگو سحر نخواند

که شبم خوش است امشب بخیال آفتابی

عجب از تقلب عشق چه میکنی حکیما

که مگس نموده نخجیر زهر طرف عقابی

تو شکنج زلفش آشفته مگر زدست دادی

که چو طره نژندش همه شب به پیچ و تابی

شمارهٔ ۱۰۷۱

داشت خمارم سر دیوانگی

ساقیم آورد می خانگی

گو ننهد پای در این سلسله

هر که ندارد سر دیوانگی

شمع جمالت چو تجلی کند

مهر و مه آیند به پروانگی

عقل به افسانه بخفت هنوز

عشق فسون‌ساز به افسانگی

من نکنم جز سخن آشنا

عشق نکوبد در بیگانگی

عقل نتابد خطر عشق را

عشق بود آفت فرزانگی

باده حلال است به فتوای عقل

لعل تو آید چو به میخانگی

ختم شد آشفته به رندیّ و عشق

پیر خرابات به مردانگی

شیر خدا کآدم و نوحش به حشر

فخر نمایند به هم‌خوانگی

شمارهٔ ۱۰۷۲

ساقی به کجائی بده آن مایه مستی

تا بر سر مستی بنهم کسوت هستی

زنّار ببر سبحه بنه خرقه بسوزان

در میکده عشق بیا کز همه رستی

برخاسته نقش بت عقلم ز دل و جان

ز آن روز که ای عشق در این خانه نشستی

پیمان که ببستم که بپیمانه زنم سنگ

باز آمدی و شیشه توبه بشکستی

از غمزه‌ات ای چشم چه ها رفت به دل دوش

با ما نتوان گفتنش ای ترک که مستی

خوش بسته‌ای ای دل چو به آن زلف تعلق

حقا که تو خوش قید علایق بگسستی

گفتم که چو سوسن به زبان وصف تو گویم

چون غنچه ز گفتار لب نطق ببستی

هر عهد که بستند شکستند حریفان

چون عهد غم عشق ندیدم به درستی

آشفته نشان جست ز دلدار به هر در

در خانه نهان بود نشانش تو نجستی

در بتکده عشق چو آئی تو خلیلا

بت ساز نه بینی و دگر بت نپرستی

شمارهٔ ۱۰۷۳

ایکه از چهره شمع انجمنی

بقد ازنار سرو در چمنی

نکنم با خیال زلف و رخت

بچمن میل سنبل و سمنی

عارفش مرده لحد خواند

روح بی ذوق عشق در بدنی

کی بری ره بکوی او هیهات

ایکه در بند نفس خویشتنی

بر سر کوی همچو تو شاهی

عار باشد گدای مثل منی

در دهانت که داشت وهم و گمان

شد یقین پیش عقل از سخنی

تن گدازم که جان شوم همه تن

جان بجانان سزا بود نه تنی

از رسن بازی دو زلف سیاه

یوسف دل بچاه درفکنی

کی رهی از کمندش آشفته

گر سرا پا بحیله مکر و فنی

شمارهٔ ۱۰۷۴

تو نه ای زآب و خاک از نوری

بچه ناز پرور حوری

گر بعقباست جنت موعود

تو بدنیا بهشت موعودی

زآن لب پرنمک خبر دارد

هر کرا هست زخم ناسوری

توده عنبری شبه قامت

بر سرم پنجه است کافوری

عقل گوید که غالبم بر نفس

عشق گوید برو که معذوری

گر زغیرت بود سرور و غمت

گر غم از دوست هست مسروری

سوختی عالمی زپرتو حسن

غالب الظن که آتش طوری

ایکه چون شمع شاهد عامی

چو پری در حجاب مستوری

عقل بگریخته زسطوت عشق

با سلیمان چه میکند موری

عیب عذرا کنی و بیخبری

عذر میخواهمت که معذوری

چشم میخوارگان بعفو کریم

زاهدا تو بزهد مغروری

یوسف عشق را بهازاریست

نیست عشاق را زرو زوری

گفتی آشفته در کمند مرو

کاختیارت بود نه مجبوری

لیک شاهین چو پنجه بگشاید

نتواند گریخت عصفوری

بسکه وصف شکرلبان کردی

شعرت افکند درجهان شوری

من بیاد علی شدم نزدیک

تا نگویند از خدا دوری

شمارهٔ ۱۰۷۵

هرگز فنا نگردی تا هست عشق باقی

تا مستیت به سر هست منت مبر ز ساقی

مقدار مرهم وصل شاید اگر شناسد

آن دل که خسته باشد از درد اشتیاقی

لیلی انیس مجنون او در طلب به هامون

معشوق ما تو و تو در شکوه از فراقی

عشاق را نواراست اندر ره حجاز است

تا چند مطرب بزم در پرده عراقی

گر اتفاق افتد خس را مکان در آتش

شاید که عشق با عقل وقتی کند وفاقی

در سرو و آفتابت دیگر سخن نباشد

با جام چون در آید ساقی سیم‌ساقی

آسوده‌ای چه داند خفته به طرف گلزار

گر سوخته بنالد از درد احتراقی

آشفته عاشقان را در مرگ زندگانیست

در این حدیث عشاق دارند اتفاقی

حاشا که حاجت افتد فردا بهشت و کوثر

در کوی می‌فروشان گر باشدت وثاقی

میخانه بزم حیدر می نشئه محبت

تا مست این شرابی منت مبر ز ساقی

شمارهٔ ۱۰۷۶

ای نَفس ، اگر از درِ معنی به در آیی،

از صحبت ظاهر به حقیقت بگرایی

عزلت بگزینی ز همه خلق چو عنقا

نه بلبل شیدا که به هر گل بسرایی

آن روز نماید به تو رخ شاهد معنی

کز کسوت صورت به حقیقت به در آیی

چون میوه تو نیست به جز حسرت و حرمان

گیرَم تو هم ، ای نخلِ محبّت به در آیی

ای آنکه ملامت کنی ارباب نظر را

هشدار! مبادا که به تیر نظر آیی

ای ناوک مژگان بتان از چه کمانی

کز شست رهانا شده اندر جگر آیی

آشفته از آن زلف پریشان چه شنیدی

کِامروز ، ز هر روز تو آشفته‌تر آیی

شمارهٔ ۱۰۷۷

خلیلی صرمت حبال العهودی

و احرقت قلبی بنار کعودی

چه آتش بجانم برافروخت عشقت

که میسوزم اما نه پیداست دودی

ولو لم جرت دمعة من عیونی

فما اطفاء النار ذات الوقودی

کجا می نشست آتش عشقت از دل

اگر چشمه اشک چشمم نبودی

فی فیک عذب فرات و انی

بظمان حیران بین النقودی

تو را بر لب آب حیاتست اما

من تشنه لب را نه بخشید سودی

و اوجدت یوسفک فی بر نجد

عزیز هو عند ابن سعودی

تهی دست وارد شدم بر جنابت

فیالیتنی مت قبل الورودی

چرا خال هندو برخ جای دادی

اما حرم الجنه للهنودی

چرا چون تو فرزند ناورد دیگر

و ان کانت الدهر ذات الولودی

چرا وصف تو دیده کرده سراپا

و ان لم راتک بعین شهودی

نگوئی که در کعبه غافل نشستم

مع وجهک قبلتی فی السجودی

تو ای عشق در کشور دل امیری

و ما یوجد غیرک فی الوجودی

و قد ضاقت القلب و القصد عیشی

خدا را بکش مطرب از دل سرودی

حرام است عیشی که در او نباشد

نه گلبانگ چنگی نه آهنگ رودی

گره از سر زلفش ار باز کردی

دل آشفته را از گره برگشودی

ادیبم بود عشق و عشق است حیدر

کجا نکته گیرد بنظمم حسودی

زاشعار آشفته آهم برآمد

خدایا رسان بر روانش درودی

شمارهٔ ۱۰۷۸

پیش از این بوده بچین صورتگری

نقش او میرفته در هر کشوری

تا که شد نقش بدیع تو عیان

دفتر مانی ندارد زیوری

سدره بالائی بهشتی طلعتی

حور رخساری و غلمان منظری

تا تو جا در خانه دل کرده ای

در نمیگنجد بچشمم دیگری

در صف مژگان چه ای چشم مست

ترک مستی در میان لشکری

خال او هندو رخش آتشکده

لیک از آتش بجوشد کوثری

آب حیوان از دهانت نکته ای

آفتابت پیش عارض اختری

شکوه گفتم از تو بر داور برم

داوری نتوان که خود تو داوری

گر بآتش سوزدم آشفته دوست

به که آبم برفشاند دیگری

گر مس قلبت بسوزد نار عشق

می‌شوی اکسیر اگر خاکستری

شمارهٔ ۱۰۷۹

خوشا وقتی که بر آتش بَرِ منظور بنشینی

بسوزی پرده چون پروانه و مستور بنشینی

به غیر از لن ترانی نشنوی اندر جواب ای دل

اگر صد سال چون موسی به کوه طور بنشینی

چو پروانه به میلت شمع عشق آخر بسوزاند

اگر زین آتش سودا به میلی دور بنشینی

تو شهبازی و بر خون ملخ پنچه نیالایی

هُمایی تو نمی‌زیبد که با عُصفور بنشینی

مشو پروانه‌ای کز شعله‌ای شمعت بسوزاند

سَمندَروَش به نارش ساز تا با نور بنشینی

بنوش آن می که گرد هستی از چهره برافشانی

مرو در خانه خمّار تا مخمور بنشینی

گر امروزت به میخانه به دست افتاد غلمانی

نمی‌خواهی که فردا در بهشت حور بنشینی

به کوی نیستی بازآ که هستی ابد یابی

وصال دوست بگزینی ز خود مهجور بنشینی

سحر آید پدید و بامدادت عید خواهد شد

چو آشفته اگر اندر شب دیجور بنشینی

ولای مرتضایت باد و دوری ز بدخواهان

مبادا از عبادت زاهدا مغرور بنشینی

اگر روزی دوصد گورت به صحرا در کمند آید

که چون بهرام آخر در بساط گور بنشینی

شمارهٔ ۱۰۸۰

بدنامی است و رندی در عشق نیکنامی

گفتار خاص اینست بگذار قول عامی

از بهر صید دلها در مرغزار حسنت

خالت فشانده دانه زلفت نهاده دامی

چشم است و زلف و خالت اندر کمینگه دل

این رهزنان براهند بگریزم از کدامی

باز نظر که دایم اندر پی غزالیست

کبکی چنین ندیدم هرگز بخوشخرامی

ناقص عیار را گو از عشق او مزن لاف

شمع سحر تواند دعوی کند تمامی

در نقطه دهانت بودم شگفت اکنون

در حیرتم که از هیچ ظاهر شود کلامی

کسی میگذارم از دست آن طره بلندش

بربسته شاهد عمر چون عهد بی دوامی

حسن تو بازگیرد گر پرده ای بکنعان

یوسف بمصر عشقت دعوی کند غلامی

گر زاهدان کمینگه در میکده نسازند

کی محرم حرم را باشد غم از حرامی

ما را که سوخت عشقت فردا چه تاب دوزخ

زاهد رود در آتش کاو را فسرده خامی

یکران عقل را رام در زیر ران برآرد

آنرا که رایض عشق بر سر نهد لگامی

مهر علی مجاور آشفته راست در دل

می را فرو بریزد با این شکسته جامی

شمارهٔ ۱۰۸۱

در کمندم فکنده صف شکنی

نقدم از کف ربوده سیمتنی

سخت بازو و عربده جوئی

صف شکن جان شکار راهزنی

غیر زلفش ندیده کس که کند

جا ببال فرشته اهرمنی

چند عاشق کشی کنی شیرین

بهر شهرت بس است کوه کنی

من نگویم که ماه در فلکی

من نگویم که سرو درچمنی

زآنکه از آن ندیده ام رفتار

زآنکه نشنیده ام از آن سخنی

گل شاداب گلشن جانی

ماه بزمی و شمع انجمنی

با رخ و زلف تو خطا باشد

که ببویند سنبل و سمنی

مگر ای زلف نافه چینی

مگر ای چشم آهوی ختنی

بنواز ای شمیم گلشن مصر

پیر کنعان ببوی پیرهنی

ما و من را بنه بکش می عشق

تا نماند بجای ما و منی

می عشقت که بخشد آشفته

جز علی یا حسین یا حسنی

شمارهٔ ۱۰۸۲

تو ای دو دیده بگو کز جگر چه می‌خواهی

تمام خون شد و آمد دگر چه می‌خواهی

ز هجر دیده یعقوب بستی ای یوسف

دگر ز جان پدر ای پسر چه می‌خواهی

ز مصر قند چه خواهی و شکر از اهواز

سخن بگوی و قند و شکر چه می‌خواهی

مرا ز تیر نظر مردمک به خون غلطید

از این زیاده ز اهل نظر چه می‌خواهی

درخت مهر و وفا داد بار جور و جفا

از این نهال به جز این ثمر چه می‌خواهی

ز دشت عشق سبکبار درگذر ای عقل

به روز بادیه پرخطر چه می‌خواهی

به سوی شهر بقا رخت بر ز ملک فنا

از این سراچهٔ پرشور و شر چه می‌خواهی

از این سراب شتابان برو به چشمه خضر

چو بحر هست بگو کز شمر چه می‌خواهی

چو کار حشر بود با علی به روز حساب

بیا بگو که ز جای دگر چه می‌خواهی

گرفته‌ای شکن زلف یار آشفته

بگو ز حال خود آشفته‌تر چه می‌خواهی

به چشم خویش در آیینه بین رخ دلدار

ببند دم ز حدیث و خبر چه می‌خواهی

شمارهٔ ۱۰۸۳

ایکه هنوز با خودی دم مزن از مجردی

ناز بسیطی و زنی لاف زنور سرمدی

ماند بجا چو سوزنش سلسله بست زآهنش

روح که در فلک همی دم زند از مجردی

آینه بودی از ازل مظهر عشق لم یزل

نفس هوا بدل کند نیکی مرد بر بدی

نقش خلاف نسپرد از دل و دیده لاجرم

هر که بچهره علی دید جمال احمدی

چشم شهود عشق را نور تو جلوه گر چو شد

شمع بسوخت زادعا لاف چو زد زشاهدی

شیخ چو دید صومعه دامگه ریا بود

شست بآب میکده سبحه و دلق زاهدی

خود نشناخته بود لاف خداشناسیت

غازی نفس خود نه ای چند کنی مجاهدی

یا صمد است ورود تو لیک بسینه نقش بت

پیش صنم نموده ای در همه عمر عابدی

آشفته روی در حرم طوف کنان به بتکده

دین یهود داری و جلوه دهی محمدی

شمارهٔ ۱۰۸۴

تو را که گفت کز احباب روی برتابی

بعمد بی گناهانرا بقتل بشتابی

بکوی دوست اگر تیغ بارد از اطراف

نه مردیست که روی از مصاف برتابی

میان قافله من چون جرس بناله و تو

میان محمل زرین بناز در خوابی

مجاهدان بغزا خون خصم مینوشند

تو را چه رفت که تشنه بخون احبابی

ببست گر در دیر و حرم برهمن و شیخ

چه احتیاج که تو قبله گاه اصحابی

چو دید آتش دل گفت مردم چشمم

بیا بیا که بر آتش فشانمت آبی

اگر زشمع شکایت کنی تو پروانه

برو برو که بدعوی عشق کذابی

حکیم گفت که الاقصر احسن آشفته

ولی زقصه زلفش سزاست اطنابی

به بیهده در جنت طلب مکن اعظ

اگر زکوی مغانت گشاده شد بابی

به هر کجا که شوم خاک می‌روم به نجف

که هست حب علی زر تو خود چو سیمابی

شمارهٔ ۱۰۸۵

چه اوفتاد که از ما کناره گیر شدی

بقید الفت بیگانگان اسیر شدی

گنه زدوست گرفتن اگرچه عین خطاست

تو در کبیره از این غفلت کبیر شدی

اگر بخون دو عالم تو پنجه آلائی

سزد که تو سبب خیر بس کثیر شدی

تو قدر خود بشناس ای کمند زلف نگار

که بهر غالیه سائی می عبیر شدی

حساب خیل اسیران او نخواهی کرد

تو ای عطارد اگر بر فلک دبیر شدی

بکشتگان دیگر فخر کن تو کشته عشق

چه غم زکشته شدن چون شکار شیر شدی

چو صاحب حرمت کشت جای شکوه نماند

تو ای کبوتر دل کز هدف بتیر شدی

بطفی ار بدبستان عشق شاگردی

باوستادی مردم حکیم پیر شدی

گر مسیر قمر عقرب است آن خم زلف

بگو تو عقرب از چه قمر مسیر شدی

اگر نه بادیه کعبه است مشیت تو

چه واقع است که ای خار تو حریر شدی

دمد زگفته آشفته ضمیران ای زلف

مجاورش چو تو در پرده ضمیر شدی

غنای هر دو جهانت دهند دل خوشوار

اگر بدرگه شاه نجف فقیر شدی

شمارهٔ ۱۰۸۶

تا چند در آزاری ای دل زهوسناکی

حیف است غبار آلود آئینه باین پاکی

زآلایش فطرت خاک جا کرده باین مرکز

گر تو نهی آلایش روشنتر از افلاکی

از مهر بتان بگسل کاین امر بود عاطل

زین بحر بجو ساحل با چستی و چالاکی

بیرون زجهان ایدل خیز آب و هوائی جو

کاتش بدورن دارم زین سلسله خاکی

این خار جهانم کرد و آن رخنه بجانم کرد

از دیده و دل هر روز شاید که شوم شاکی

این سلسله مویانرا وین سخت کمانانرا

سست است همه پیمان بگذر زهوسناکی

از بس بی دل رفتی رسوای جهان گشتی

آشفته بنه از سر قلاشی و بی باکی

عشقی بطلب سرمد تا بیخ هوس سوزد

کو شعله هستی را خاصیت خاشاکی

رو عالم اکبر جو زود عشق مطهر جو

یعنی که علی عالی کامد زکی و زاکی

شمارهٔ ۱۰۸۷

اوقات خوش کدام است ایام عشقبازی

مشغول دوست بودن وز غیر بی‌نیازی

دوشم به گوش می‌خواند نی نکتهٔ حقیقت

مطرب بیا بگردان این پردهٔ مجازی

از حرف حق میندیش گر می‌زند به دارت

خواهی اگر چو منصور در عشق سرفرازی

فخر تو درس عشق است نه صرف و نحو و حکمت

گیرم به علم باشی برتر ز فخر رازی

تا ترک غمزهٔ تو زابرو اشارتی کرد

ترکان به پارس کردند آغاز ترکتازی

یک جام می به گردش کار جهان بسازد

ناید ز دور گردون اینگونه کارسازی

بلبل که عاشق آمد بر سنگ و گل بنالد

بر پنج روز حسنت ای گل تو چند نازی

آشفته شیخ مغرور از کعبهٔ حجیز است

من در عراق جستم شاهنشه حجازی

مرآت جلوهٔ حق معنی عشق مطلق

فرمانروای بر حق حیدر امیر غازی

شمارهٔ ۱۰۸۸

فریب صید آن نخجیر خوردی

که از صیاد دیگر تیر خوردی

نخوردستی بطفلی شیر مادر

که خون عاشقان چون شیر خوردی

در اول نظره عشقش شهیدی

مگر تیر نظر را دیر خوردی

عبث افتاده ای در دام زاهد

فریب رشته تزویر خوردی

تو آن مستی که هشیارت نبود

شراب عشق بی تغییر خوردی

سرا پا کیمیائی ای مس قلب

زخاک میکده اکسیر خوردی

دل دیوانه از زلفش رمیدی

همانا صدمه از زنجیر خوردی

بخود باز آمدی از مستی عشق

چه کم این کیف بی تأثیر خوردی

ززخمت خون چو می میجوشد ایدل

مگر از چشم مستش تیر خوردی

بصورت در نگنجد یار کاخر

فریب پرده تصویر خوردی

پریشانی مدام آشفته با عشق

ز یک پستان همان شیر خوردی

شمارهٔ ۱۰۸۹

زلف حجاب چهره کن تا که جهان سیه کنی

پرده بگیر تا که خون در دل مهر و مه کنی

چشم تو مست شد زمی لعل تو میفروش وی

چند بشیخ و محتسب راز تو مشتبه کنی

رخت بمیکده ببر جامه بآب می بشو

بر سر کار زاهدان عمر چرا تبه کنی

غبغب مهوشان بود تا کی منزل دلت

یوسف مصر خویش را چند اسیر چه کنی

راه دراز و شب سیه آشفته رهنما بجو

خضری و باید از کرم روی مرا بره کنی

عیب چه میکنی مرا کز پی او دوم بسر

از پی کهربا شدی منع چرا به که کنی

چشم ازل توئی و ما در قدم تو پی سپر

خاکم و کیمیا شوم گر تو بمن نگه کنی

پرتو نور سرمدی جای نشین احمدی

خواه به میکده گذر خواه به خانقه کنی

شمارهٔ ۱۰۹۰

تو این نمک که به لعل شکرفشان داری

به خنده چاشنی خوان یک جهان داری

ز زهر خورده هجران مکن علاج دریغ

چرا که تو لبن و شهد در میان داری

تو را که سخت‌تر از سنگ خاره باشد دل

چه فایده که تنی رشک پرنیان داری

سزد که اهل حقیقت بدیع خوانندت

از این معانی رنگین که در بیان داری

تو را ز سرو بود امتیاز در رفتار

به ماه فرق زمین تا به آسمان داری

لب تو نقطه موهوم یک از سخنی

هنوز اهل یقین را تو در گمان داری

نمانده مرغ دلی تا شکار غمزه کنی

برای که به کمان تیر امتحان داری

ز چین زلف به رخ تا فکنده‌ای پرده

ز مشک تازه به خورشید سایبان داری

تو فتنه‌ایّ و به تو فتنه زمان مفتون

از آن تو جلوه‌ای در آخرالزمان داری

رهت به محمل لیلی چو نیست ای مجنون

همین بس است که راهی به ساربان داری

به سرو ناز چمان شایدت اگر بالی

چمیدنی که تو ای شاخ ارغوان داری

چه غم ز فتنه آخر زمانت آشفته

که تو پناه به خاک در مغان داری

ستوده درگه شاه نجف ولی ازل

کز آن مکان شرف ایدل بلا مکان داری

شمارهٔ ۱۰۹۱

ای کون و مکانت بسرپنجه اسیری

ای کاتب دیوان قضا از تو دبیری

روح القدس از فیض تو آراسته شهپر

جبریل کدامست زکوی تو سفیری

گر چنگی حکمت نزند چنگ به پرده

ناید زنی و چنگ نوای بم و زیری

در درگه اجلال تو نمرود غلامی

قارون گه اعطای سخای تو فقیری

بیواسطه شمع به بینی بشب تار

بی رابطه گفتن دانای ضمیری

امکان همگی خاکند تو عالم پاکی

عالم همه خفاشند تو مهر منیری

هم دست خدا هستی هم نایب احمد

هم مایه ایمان و باسلام ظهیری

از نسل تو باقیست همه حجت اسلام

از توست جوانان بهشتی و تو پیری

جویند چو سلطان زپی مسند امکان

حقا که تو شایسته تاجی و سریری

سیف الله مسلولی سر پنجه ایزد

در بیشه امکان همه روباه تو شیری

آشفته مداح تو افتاده بگرداب

وقتست که دستش زسر مهر بگیری

شمارهٔ ۱۰۹۲

به بانگ بربط و چنگ و چغانه و دف و نی

اگر شراب ننوشی کجا خوری می و کی

نوای عشق زهر بند بند من برخاست

چه حرف بود که نائی دمید دم درنی

هزار جان بدعا خواهم از خدا هر شب

که تا نثار بپایت کنیم پی در پی

هزار معدن یاقوت پرورد بصدف

گر از گلوی صراحی چکد بعمان می

اگر بساط نشاطت زعشق در دل هست

چه غم اگر بجهان شد بساط عمرت طی

سحر بمیکده پیر مغان صلا در داد

که هر که باده نخورد بمرد وای بوی

مخوان تو قصه زجمشید و کی شراب بیار

چو هست جام جمت گو مباش ملکت کی

شرابخانه مهر علی ولی ازل

که هردو کون بود بی وجود اولاشی

بریز باده تو ساقی بجام آشفته

که هر که خورد زآب خضر بماند حی

شمارهٔ ۱۰۹۳

تو که از جهان و اهلش همه احتراز داری

بکف آر زاد راهی که ره دراز داری

بمحب دوست دشمن شدن این خلاف باشد

زچه از رقیب پیوسته تو احتراز داری

بگذار نقش اغیار و بکعبه شو مسافر

تو که بت در آستینی چه سر حجاز داری

نخری بهیچ قیمت بود ار هزار یوسف

تو که چون سبکتکین چشم سوی ایاز داری

همه پیرو هوائی و بخویش عشق بستی

نبود چو قبله کعبه تو کجا نماز داری

نه که بلبل است ای گل بگشای گوشی اندک

که هزار مرغ در باغ ترانه ساز داری

تو چه یوسفی خدا را که سفر بمصر کردی

که هزار چشم یعقوب براه باز داری

تو که آدمی بصورت نبود چو داغ عشقت

نتوان زجانور گفت تو امتیاز داری

بحریم کعبه یکعمر مجاورت نباشد

چو شبی بخلوت دوست دری فراز داری

شب وصل دوست آشفته مگو حدیث هجران

که تو راست عمر کوتاه و سخن دراز داری

سر بی نیازی ار هست زخلق روزگارت

بدر علی همان به که رخ از نیاز داری

شمارهٔ ۱۰۹۴

تو را که گفت مرا از نظر بیندازی

روی بشهر غریبان وغیر بنوازی

اگر بمهر حبیبت بغیر در جنگی

ضرورتست که با یکجهان در اندازی

زبیم غمزه چشمت دلم زجا نرود

زکافران نگریزد مجاهد غازی

بکوی ما بزند شانه آنقدر بر زلف

چرا بخون دل خلق میکند بازی

تو را که آدمئی فرق نیست با حیوان

زخیل جانوران تو بعشق ممتازی

نیاز خسته دلان جوی و لقمه را بگذار

در این دو روز که در نعمتی و در نازی

زدل شکایت بیجا مکن مدام ای اشک

از آن زخانه برونت کند که غمازی

زچنگ و بط و عود و ترانه مطرب

مرا نبود چو بانگ جرس دیگر سازی

چو روزگار بود در کمین تو آن به

که خویش را بحریم علی در اندازی

امیر مشرق و مغرب خدیو کون و مکان

پناه پارسیان در قلمرو تازی

رود بجلد سگان تو هر شب آشفته

سگی ز خود بشمر این کمینه شیرازی

شمارهٔ ۱۰۹۵

عنکبوتا بر مگس تا چند رشته می‌تنی

شاهبازی شو که در صحرا غزالی افکنی

حاش لله گر ز صیادت شود صرف نظر

نیستی صادق اگر در زیر تیغش پر زنی

خرگه لیلی به صحرای درونت کی زنند

تا نه از دل خیمه‌های این و آن را برکنی

لاف از افسونگری ای جادوی بابل مزن

تا نه از آن چشم و لب آموزدت سحر و فنی

چیستی ای زلف سرکش گرد چاه غبغبش

چون کمند رستمی بر طرف چاه بیژنی

عقل چون زلفش بر آن روی بهشتی دید گفت

خازن باغ بهشتی از چه شد اهریمنی

کی خبر داری ز زخم ناوک‌اندازان تُرک

ای که بر پایت نرفته نوک خار و سوزنی

چون شود از وصل یوسف حالت یعقوب پیر

کز شعف بینا شده از نفخه پیراهنی

هرکه را یک ارزن از حب علی حاصل شده

خرمن هستی امکانش نیرزد ارزنی

گر دل آشفته شد وقف کمند زلف تو

نیست جز تیغش سزاوار ار بر آرد گردنی

شمارهٔ ۱۰۹۶

آن دل که در او باشد از عشق تو آزاری

حاشا که کشد آزار هرگز زدل آزاری

تا هست وفا کارت دلبر کند آزادت

تا از تو کشم آزار جز این نکنم کاری

گر جمله جهان یارند در چشم من اغیارند

یاران دیگر مارند جز تو نبود باری

از ساحت گلزارت چون دورم مهجورم

در پای دلم ایکاش زآن باغ خلد خاری

رستم زبت زنار تسبیح زکف دادم

بر گردن جان بستم از زلف تو زناری

در هر جسدی جانی پیدائی و پنهانی

امکان همه خارستان در خار تو گلزاری

گر گرد جهان گردند چون چرخ کجا جویند

یک دلشده ی چون من یک همچو تو دلداری

گلچین بهوای گلاز خار نپرهیزد

با یاد تو چون یاری سازم بهر اغیاری

از پرده دری عشق شد سر حقیقت فاش

عشاق باین پاداش هر یک بسر داری

کی همچو سمندر کس بر آتش تو بنشست

هر چند در این دعوی برخاسته بسیاری

آشفته زاسرارت آگاه نخواهد شد

در پرده سر حق چون محرم اسراری

تو جان عزیزستی بیمانه من مسکین

در مصر درون ما تو یوسف بازاری

در خیل سگان تو ای شیر حق افتادم

شاید زکرم ما را زین سلسله بشماری

شمارهٔ ۱۰۹۷

فصل بهار و مستی و غوغای چنگ و نی

مجنون بگو که لیلی بیرون کشد زحی

زد آتشی بجان بخیلان زجام می

ساقی که نام حاتم طائی نموده طی

یوسف صفت هر آنکه در افتد بچاه عشق

برخیزد از سریر و جم و تختگاه کی

آن در مکان بجویدت این یک به لامکان

بر ساکنان ارض و سما گم شده است پی

نوخفته ای بخاک نجف یا بفوق عرش

ای گلشن ولای تو فارغ زباد دی

خواهی اگر حرم بطواف نجف شتاب

تا چند های هوی کنی آشفته خیزهی

منعم زعشق لاله رخان ای پدر مکن

جز باده‌ام میار تو در پیش یا بنی

شمارهٔ ۱۰۹۸

کیست که آرد  آگهی باز ز ماه خرگهی

تا که مشام جان به تو تازه کنیم گه گهی

صبح بود به عاشقان گرچه نتابد آفتاب

پرده اگر فروهلد در شب ماه خرگهی

صبر ز عاشقان مجو ایکه به عقل غره ای

منع دل از چه میکنی ایکه نداری آگهی

ایکه به نعمت اندری تن ز چه پروری ببین

اسب رود به لاغری گاو بماند زفربهی

ای خم طره تو چین آن سر زلف را مچین

حیف بود که عمر ما روی نهد به کوتهی

گوی بخورد صولجان هیچ نکرد از او فغان

چند خروش میکنی ای دهل میان تهی

همچو رخت در آسمان ماه کجا تمام هست

با چو قدت به بوستان سرو کجا بود سهی

نافه گشاست زلف او آشفته نفخه ای بجو

خیز که داغ اندرون روی نهاده بربهی

گمشده طریقتم رانده از شریعتم

ای شه رهنما علی رحم کنی تو بر رهی

شمارهٔ ۱۰۹۹

برق سانم زدیده میگذری

تا کجا خرمنی زجا ببری

دوستان میکشی زکینه بچشم

بکه آیا بمهر مینگری

تا تو را رهگذر کجا باشد

ما چو نقش قدم برهگذری

نظر دوست گیردت از خاک

ای که بسمل زناوک نظری

من خبر داشتم زآفت عشق

وه که دل باختم به بیخبری

جمع ناید فرشته با مردم

ننشیند میان جمع پری

آتش طور میرسد از ره

شمع را گو مکن تو جلوه گری

گل بناز و نعیم اندر باغ

غافل از آه بلبل سحری

هر که بیند پری درد پرده

آه از این عاشقی و پرده دری

غم تو میخورند روز و شبان

غم عشاق خود چرا نخوری

خضر گو چشمه حیاتت کو

تا بیاری و جرعه ای بخری

دام افکنده ای تو آشفته

تا بگیری تو باز کبک دری

مدح حیدر بگو بشیرینی

کز نی خامه ات شکر بخوری

شمارهٔ ۱۱۰۰

شب وصل است ای عاشق بپای دوست کن جانی

بروز عید اندر کیش ما رسم است قربانی

خضر را گو مناز از آب حیوانت تو چندانی

که ابر از بحر میخانه بمستان داد بارانی

میان لیلی و مجنون مگو باشد بیابانی

که حاجی را براه کعبه گل شد هر مغیلانی

زلیخا خود بزندان فراقش گر گرفتاری

پسندیدی چرا بر یوسف کنعان تو زندانی

اگر مرده کنی زنده مکن دعوی حذاقت را

طبیبا گر فلاطونی بدرد عشق درمانی

نه از زلف پریشانش من آشفته پریشانم

که در هر حلقه ای از ذکر او بینی پریشانی

بجز زلف و قد فتان و چشم فتنه انگیزت

زبیم تیغ شه در پارس باقی نیست فتانی

درآ ای صفت شکن اندر صفت میدان نیکویان

بزن هر جا سری بینی چو گو یکدم بچوگانی

گنه ای کاتب اعمال چندان ثبت کن از ما

به مهر مهر حیدر ما به کف داریم فرمانی

شمارهٔ ۱۱۰۱

شبی به خواب بدیدم که رو به من داری

چه خوش بود که مجسم شود به بیداری

وصف آن لب شیرین شکر به بار آورد

وگرنه کی نی خامه کند شکرباری

خراب کرد به یک غمزه ملک دل چشمت

کشید زلف تو پرچم برای دلداری

ز یاد خویش مبر هستیم تو ای ساقی

دمی مباد که ما را به خود تو بگذاری

مرا به یاد تو عمر عزیز می‌گذر

تو ای عزیز زی عقوب کی به یاد آری

به پای دل بگشایم گره تو ای خم زلف

که به بود ز رهایی چنین گرفتاری

بود به دفع هوس‌پیشگان حلوا خور

شکرلبی که کند پیشه تلخ‌گفتاری

چو خانگی بودم یوسفی به مصر درون

چرا روم ز پی یوسفان بازاری

به غیر گوهر مدح علی به مخزن نیست

ولی کساد متاعی ز بی‌خریداری

جواب مهر بتان چیستت به عرصه حشر

مگر ولای علی آیدت پی یاری

شها تویی که به دشمن کنی سخا و کرم

چه می‌شود که دل دوستان به دست آری

به بوی زلف تو دل دارم را بود طالب

ز شوق چشم تو من شایقم به بیماری

به کفر واعظ شهرت ستود آشفته

نه ناسزاست که این جمله را سزاواری

شمارهٔ ۱۱۰۲

بچم ای نهال نورس که زحسن بارداری

همه انجمن چمن کن که زرخ بهار داری

بسخن شکر شکستی و هنوز در حدیثی

بنظر جهان گرفتی هم انتظار داری

زچه جنس بودی ای عشق که بافت تار و پودت

زچه خم گرفته ای رنگ و چه پود و تار داری

من اهرمن صفت را زکجا ندیم باشی

تو که خود زجاتم جم بزمانه عار داری

نفتد زجوش جانت نشیند این تجارت

تو که زیر دیگ سودا همه روزه نار داری

سوی میکده مبر رخت تو زاهد سیه کار

بفشان زباده آبی که بره غبار داری

همه جادوان فریبی بفریب چشم مکحول

که زچهره گنج سازی وز طره مار داری

بودت جو حب حیدر همه خاک میکنی زر

چه کنی دیگر به اکسیر که از غبار داری

شمارهٔ ۱۱۰۳

بجلوه های نهان شاهدان روحانی

کجا نهند بجا چار طبع انسانی

اگر که حور زجنت تو خود بهشتستی

حیات خضر زحیوان تو آب حیوانی

جهان و هر چه در او هست مختصر از تست

کجاست آنکه بگویم تو ای صنم زآنی

اگر که روح دمد دم تو مایه روحی

بقای جسم زجان و تو حاصل جانی

بدرد عشق مریضی اگر فلاطونی

اگر مسیح زمانی بدرد درمانی

بجز زتیغ جدائی گرم زنی صد تیغ

گمان مدار که ما را زخود برنجانی

بغیر شکر نیاید زعاشق صادق

بکن جفا و اذیت هر آنچه بتوانی

منم مگس تو شکر کی زکوی تو بروم

گر از غرور بمن دامنی برافشانی

اگر ذبیح فدائی گرفت در کعبه

بکعبه در تو شد خلیل قربانی

از آن زمان که سر زلف تو پریشانست

عیان زگفته آشفته شد پریشانی

بیا بسوز روان مرا که بس خوشبوست

که بود زعود نیاید گرش نسوزانی

از این عمل که مرا هست جز ندامت نیست

مگر که دست بگیرد علی عمرانی

شمارهٔ ۱۱۰۴

چه خوش است روزگاری که بفقر بگذرانی

بمتاع دین و دنیا دل و دست برفشانی

که بود ادیبت ای طفل و زکیست این طریقت

که بدوستان کنی کین و بغیر مهربانی

دل و دین خلق بردی و نگاه می نداری

چکنی غنم نگارا که نمیکنی شبانی

نه خط است طوطیانند مقیم شکرستان

که زهندشان بیاری تو بآن شکردهانی

بگذار صحبت خضر و حدیث آب بشنو

که زلعل دلستان است بقا و زندگانی

منم آینه تو خورشید بقلب من نظر کن

که چو عکس خود به بینی تو ضمیر من بدانی

چه عجب که همچو شمع است زبان آتشینم

چکنم اگر نسوزم چو بر آتشم نشانی

زپری و آدمیزاد ببرده ای دل و دین

بنهان و آشکارا و بصورت و معانی

چه عجب که جان فزاید سخنان دلفریبم

که تو دلپذیر و دلدار مرا میان جانی

تو چه یوسفی خدا را که بمصر خوبروئی

دو جهان گرت بیارند بها که رایگانی

اگرم بگریه چشم بخندد او عجب نیست

خبری نداشت ناصح چو زآتش نهانی

من دلشده که عمریست مقیم آستانم

نه جفا بود خدا را سگ خویشم ار بخوانی

بعبث بخاک شیراز نشاندیم بحیرت

نفرستیم بطوس و بنجف نمیرسانی

زخدای و احمد آشفته مدیح حیدر آمد

تو بوصف او چه گوئی بزبان بیزبانی

شمارهٔ ۱۱۰۵

دوست میدارم که گیرم دلبری

پاکدامن شاهدی جنگ آوری

دادخواهان روز حشر از دست تو

داوری دارند و تو خود داوری

ملک دل چشمت گرفت از غمزه ای

کعبه را تسخیر کرده کافری

یوسفت چون بنده شد غلمان غلام

کی به ببینی سوی چون ما چاکری

ایکه چون منصور گفتی حرف حق

داربر پاشد اگر داری سری

کس ندیده غیر از آن زلف سیاه

هندوئی کز ماه سازد بستری

مدح حیدر عادت است آشفته را

ظلم باشد گوید ار از دیگری

از دل عشاق خیزد مهر دوست

نیست در هر بحر زینسان جوهری

شمارهٔ ۱۱۰۶

سودای تو هر شب کشدم بر سر کوئی

چون آینه هر لحظه کنم روی بروئی

کی یکسر مو جان زفسون تو برد دل

کامیخته سحر تو بر هر سر و موئی

امشب بکجا میروی ای سرو خرامان

کاز هر بن مژگان رود از یاد تو جوئی

جز کنج در میکده ما را نبود کنج

من غیر تو هرگز نکنم روی بسوئی

من خوی نگردانم و روی از تو نپیچم

ترکانه تو هر لحظه برائی و بخوئی

چون عود اگر سوخته ام بوی خوشم نیست

در آه من از زلف تو آمیخته بوئی

ای سینه سیمین تو مگر نقره خامی

ای دل تو در آن سینه مگر آهن و روئی

ای محتسب از عاقبت خویش بیندیش

روزی که زنی سنگ تغافل بسبوئی

از هو بجز از نام علی هیچ مجوئید

صوفی بعبث چند زنی هائی و هوئی

افکنده سر آشفته بمیدان ارادت

شاید که شمارند زچوگان تو گوئی

شمارهٔ ۱۱۰۷

شبی چه شب بصفا بامداد نوروزی

درآمد از درم آنه بفر و فیروزی

سلام کرد و جوابش بگفتم و بنشست

بگفت شکر کن اینک که وصل شد روزی

بشرط آنکه ببندی در سرا برغیر

بشرط آنکه دگر شمع بر نیفروزی

بشرط آنکه زهر نغمه گوش بربندی

بشرط آنکه زهر روی دیده بردوزی

بشرط آنکه ننوشی شراب جز زلبم

بشرط آنکه بجز من ادب نیاموزی

بشرط آنکه نگوئی حدیث غیر از عشق

بشرط آنکه زمی خرمن ریا سوزی

بشرط آنکه نخوانی بجز مدیح علی

بشرط آنکه بجز حب حق نیندوزی

شنیدم و بنهادم بحکم رایش سر

همان که خواست دل آشفته شد مرا روزی

شمارهٔ ۱۱۰۸

از غمره تو ترک کند کسب رهزنی

زلفت به بت فکنده لباس برهمنی

زلفت به پیش خط تو خم گشته آنچنانک

خیره بتو جوان نگرد پیر منحنی

کبر و منی زسر بهل از خود سبک برآی

کازما و و من برون کندت رطل یکمنی

ابرو کمان و زلف کمند و مژه چو تیر

اسباب تست جمع پی صید افکنی ‏

از بیم تیر غمزه جوشن شکاف تو

داود وار خط برخت کرده جوشنی

سنگین دلان زتیر نگاهت به بیم از آن

در سنگ خاره کند تیر آهنی

ای عشق ریشه کن چه سپر پیشت آورم

صبر ار بود چو کوه زجایش تو بر کنی

جامی بده زمیکده حب مرتضی

کاشفته را رها کند از دنیی دنی

شمارهٔ ۱۱۰۹

هله ساقیا بیارید شراب ارغوانی

که زتوبه توبه کردیم بعهد جاودانی

تو و زهد جانگزائی من و باده سبکروح

تو سبک بیار ساقی که بری زسر گرانی

زتجلیت ملک مات و زجلوه آدمی مست

زپری ربوده ای هوش بعشوه نهانی

بسماع و وجد و رقصم هوس است مطرب امشب

بنواز پرده عشق و بیار امتحانی

نکشد تا که دستان زحدیث گل هزاران

زحدیث تو ببستان ببریم داستانی

بخدنگ نیزه و تیغ نمیروم زکویت

همه عمر ما برآنیم تو خود اگر برانی

نه چو سایه من دوانم بقفای سرو قدت

تو کشان کشان بخاکم زچه روهمی کشانی

بنگاه اولینم تو بریز خون و مگذار

که برم دوباره منت بخدنگ غمزه بانی

خم طره پریشان تو بحلق او درافکن

که زقید عقل آشفته بیک کشش رهانی

دل عاشقان مرنجان که کبوتر حریمند

که بجز بطوف کویت نکنند پرفشانی

بمکان چه جوئی ایدل تو فروغ روی حیدر

که دهد فروغ آن شمع به بزم لامکانی

شمارهٔ ۱۱۱۰

دوشم اسباب طرب جمله مهیا بودی

شاهد و نقل و می و عیش مهنا بودی

چنگ و نی ناله‌کنان بربط و دف در افغان

خندهٔ ساغر و هم گریهٔ مینا بودی

مطربان هر طرفی نغمه‌سرا چون داوود

همه خوش‌لحن‌تر از بلبل شیدا بودی

کرده از صوت حسن محو اثر باربدی

در مزامیر چه استاد نکیسا بودی

شاهدان رقص‌کنان دست‌زنان پاکوبان

همه غلمان بهشتی همه حورا بودی

شمع آن نور که در طور تجلی می‌کرد

ساحت انجمنش سینهٔ سینا بودی

میر مجلس که یکی مغبچهٔ ترسایی

که به لب معجزه‌بخشای مسیحا بودی

اژدر گیسوی او سحر خور و جادوکش

در بناگوش جمالش ید بیضا بودی

می در آن بزم نه ساغر نه سبو خمخانه

محفل از موج قدح غیرت دریا بودی

وه چه می آتش سیاله طلای محلولی

کان یاقوت کزو قوت روان‌ها بودی

تا فشاند به سر مجلسیان شب شاباش

دامن چرخ پر از لؤلؤ لالا بودی

راست خواهی به مثل بود بهشت دنیا

زآنکه آن جنت موعود هم آنجا بودی

هر حریفی به ظریفی شده سرگرم طرب

لیک آشفته در آن واقعه تنها بودی

جنگ از چنگ همی سر زد و رجمر خمار

دوست دشمن شده محفل صف هیجا بودی

پرنیان‌پوش بتی ساده و ساده ز حریر

فرش کویش همه از اطلس و دیبا بودی

ترک چشمش بخورد خون سیاوش چون می

مژه‌اش چاک‌زن پهلوی دارا بودی

قامت معتدلش غیرت سرو کشمر

غمزهٔ متصلش آفت دل‌ها بودی

زابرو و زلف و رخ آن لعبتک فرخاری

صاحب کعبه و محراب و کلیسا بودی

نوش بادا همه دشنام شد و حلقه گسیخت

عیش دوران بنگر کش چه تقاضا بودی

ساقی دور به مستان می زهرآگین داد

ورنه این نشئه کجا درخور صهبا بودی

نازم آن باده که پیمود مغ باده‌فروش

به حریفان که از این لوث مبرا بودی

وه چه باده می توحید ولای حیدر

که شعاع قدحش آتش سینا بودی

شمارهٔ ۱۱۱۱

به خویشتن ز چه بستی دلا تو تهمت هستی؟

که تو حبابی و از بحر بود این همه مستی

فکند لطمه موج فراق چون به کنارت

به خود مبند تو تهمت گمان مدار ز هستی

خداپرستی و حق‌جوئی است تلخ به کامت

که کام تو شده شیرین ز ذوق نفس‌پرستی

تو را که مرکز خاکست و چار طبع مخالف

کجا به مرکز علوی روی ز مرکز پستی

به پیش شمعت پروانه لاف عشق نزیبد

تو را که نیست بر آتش مجال بود و نشستی

درون ز نقشِ صنم ، بر زبان به ذکر  صمد گو،

به کعبه سجده مبر ای که خود صنم بشکستی

اگر به حلقه آن زلف تابدار اسیری

سزد که گویمت آشفته از کمند برستی

مرا چو دست تهی شد زخیر و نامه سیاهم

به جدّ و جهد به دامان مرتضی زده دستی

دلا به حلقه حبل المتین عشق بزن دست

که از کمند علایق بگویمت که بجستی

شمارهٔ ۱۱۱۲

ساقی بده شراب که دارم بشارتی

زآن چشم شد بخوردن خونم اشارتی

چشمان تو مدام بیغمای دین و دل

ترکان اگر زدند بسالی بغارتی

تلخی صبر بر که خوری شربت وصال

حلوا رسد بکام کجا بی مرارتی

دادیم جان و دین و دل خوش بعشق دوست

ما را در این معامله نبود خسارتی

کالای حب حیدر و آلش بجان بخر

در این سفر جز این نکنی هان تجارتی

سر را بآستان در میکده بنه

آشفته درجهان طلبی گر صدارتی

گو بنگرد بصفه مستان مصدرم

زاهد گرم بدید بچشم حقارتی

دل از خرابی دو جهان غم چرا خورد

بنیاد عشق تو کندش گر عمارتی

قلبش کجا زلوث دغل پاک میشود

آنرا کز آب باده نباشد طهارتی

شمارهٔ ۱۱۱۳

ای سرو نورسیده زگلزار کیستی

دل میبری زخلق و دل آزار کیستی

ای زلف سرنگون شده ی همچو بخت من

ای پرچم بلند نگونسار کیستی

ای باغ ارغوان و سمن جلوه ی زناز

پرده بهل بگو که سمن زار کیستی

ای عندلیب باغ گلت میکند سفر

در این چمن بگو که گرفتار کیستی

دم میزند زیاری تو هر که را دلیست

در این میانه راست بگو یار کیستی

هر جا دلیست بسمل تیر نگاه تست

ای ترک جان شکار تو خونخوار کیستی

بر هر پرتو نامه خونین عاشقیست

ای نامه بر کبوتر طیار کیستی

یوسف وشان شهر ببازار جلوه گر

بی سیم و زر دلا تو خریدار کیستی

سرو من و تو هر دو بگلزار می چمند

زین دو تذرو بنده رفتار کیستی

همخانه با تو دلبر و همکاسه با تو یار

در شهر گو دلا تو طلبکار کیستی

آشفته وار جمله جهانت بجان غلام

از این همه غلام نگهدار کیستی

ای مسند خلافت ای عرش معنوی

غیر از علی بگو تو سزاوار کیستی

شمارهٔ ۱۱۱۴

دام به راه می‌نهی طره کمند می‌کنی

صید بود چو خانگی از چه به بند می‌کنی

تا که نهی در آتشم تا که کنی مشوشم

خال نهی به عارض و زلف نژند می‌کنی

زآن خط و لعل دل‌نشین کرد شکر نبات بین

چند نبات جویی و پرسش قند می‌کنی

من ز سواد مردمک زود سپندت آورم

تا تو به رفع چشم بد فکر سپند می‌کنی

چشم گشای باغبان وآن قد معتدل ببین

سرو بگو که شرم کن سر چه بلند می‌کنی

فکر خطا حدیث گل پیش جمال گل‌بدن

قصه ز مشک یا خطش سهو تو چند می‌کنی

طایف کعبهٔ رضا آشفته گو به سر رود

چند به خانه خفته و فکر سمند می‌کنی

شمارهٔ ۱۱۱۵

طبیبا مرا کشت درد نهانی

بهل نبض و بنگر دل ار میتوانی

گر از دفتر عشق یک نکته خوانی

حکیما بزن لاف از نکته دانی

کجا همزبانی که با او بگویم

غم پیری و سرگذشت جوانی

رفیقان زهجر تو در آتش اما

رقیبان زوصل تو در کامرانی

شب هجر اگر نشنوی ناله من

شکیبائیم باشد از ناتوانی

حذر کن از آن ترک تیر افکن ایدل

که با مرغ بسمل کند شح کمانی

مرا مرغ طبع است بر تو نواخوان

بگل بلبلی گر کند نغمه خوانی

مرا مرغ روح است بر تو پرافشان

تذرو ار بسروی کند پرفشانی

تو را سرو و مه خواندم عقل گفتا

که گوئی بصیرت ندارد فلانی

نه مه را نباشد دهان پیش آن لب

نه سرو چمن را نباشد روانی

اگر دامن ساقی افتد بچنگت

نثارش کن این باقی عمر فانی

علی مظهر حق و ساقی کوثر

که از حکم ایزد جهان راست بانی

جهان بی وجود وی آشفته عاطل

که بی حاصل آمد صور بی معانی

شمارهٔ ۱۱۱۶

سرا پا حیرتم موسی صفت در تیه حیرانی

از این حیرت مرا ای خضر رحمت کن که برهانی

سرا پا چون شدم زنجیری زلف پریشانش

نه بینی در وجودم یکسر مو جز پریشانی

برهمن راندم از بتکده شیخ از در کعبه

که عاریت پرستانم من و ننگ مسلمانی

فلاطون در خم حکمت نشست از کثرت دانش

بعصر خویشتن منهم فلاطونم بنادانی

دلا پیمان زاهد بشکن و پیمانه ای بستان

مهل تا شهره شهرم کند از سست پیمانی

زجور دهر و کید اختر آشفته بجانستی

مگر زنجیر عدل صاحب دوران بجنبانی

امام مهدی قائم ولی و حجت و حاکم

که جای یازده جز او نمی‌شاید که بنشانی

شمارهٔ ۱۱۱۷

بکن آن باده رنگین به ایاغم ساقی

که بود نشئه او تا به قیامت باقی

مستی می چو خمار آرد و هشیاری و رنج

مست شو مست ولی از لب و لعل ساقی

باده ی نوش که فانی کندت در ساقی

تاز مطرب شنوی نغمه انت الباقی

باده ی ریز بجامم همه لبریز زعشق

تا بشوئیم زدفتر سخن الحاقی

حنظل بادیه ات را همه شهد رطب است

زهر عشق تو بمسموم کند تریاقی

طلق محلوب ولای تو بتن مالیدم

تا که دوزخ نکند بر بدنم حراقی

توئی آن علت غائی علی خیبرگیر

که ببزم دل آشفته شدستی ساقی

بحسابم برس ای مفرده فرد وجود

نیست جز مهر تو دردفتر ما اطلاقی

شمارهٔ ۱۱۱۸

ای که از وهم مبرایی و بیرون ز صفاتی

همه فرعند و تو اصلی همه وصفند و تو ذاتی

همه را رنگ و نشان است و تو بی‌رنگ و نشانی

هرچه دارد جهتی لیک تو بیرون ز جهاتی

رهروان گمشده در راه و تو آن کعبه‌نهانی

تشنگان مرده در این بادیه تو آب فراتی

قدسیان را به شب و روز بود ذکری و وردی

من به وصف رخ و زلفت به عِشیٰ و و غَداتی

به شب کور چه حاجت بسم آن تاری هجران

بنشان آتش دوزخ فکفانی جمراتی

در شب هجر به بالین من ای مرگ چه آیی

درگذر ای ملک‌الموت فهذا سکراتی

هجر و وصل تو بود موت و حیات من عاشق

من به این معتقدم ذٰلِک مَحیا و مَماتی

همه را وفت نماز است رخ عجز به کعبه

کوی تو قبله من ذالک نسکی و صلواتی

در دیگر مزن آشفته عبث راه مگردان

جز در پیر خرابات مجو راه نجاتی

گنه هردو جهان کرده‌ام و روی‌سیاهم

به جز از حب علی نیست به دفتر حسناتی

خازن گنج حقیقت تویی و مخزن حکمت

بده ای شاه نجف بر من بی‌مایه براتی

شمارهٔ ۱۱۱۹

نمی‌گویم گلی کز لطف عارض گلستانستی

زمین را اخترستی آفتاب آسمانستی

اگر ماهی چرا ننشستی و از لب سخن گفتی

وگر سروی چرا با ساق سیمینت روانستی

من اندر جلوه‌ات غرقم که بشناسم تو را از خود

بنه شمشیر بر فرقم اگر باری توانستی

اگر عمرم ضمان باشد که وصلش یک زمان باشد

همانا حاصل عمرم به دوران ابر بانستی

بیا عیبت نمی‌گویم اگر بدعهد و بی‌مهری

اگر بشکست عهد من به غیری مهربانستی

چه غم پروانه گر سوزی که شمعت نیست در محفل

چه باک ار جان رود از کف که جانان در میانستی

تو آن خط خضری و آن زلف تو ظلمات خم در خم

همانا ای لب نوشین حیات جاودانستی

شدم چون استخوان خود را به کوی دوست افکندم

سگ او را مگر دیدم که میل استخوانستی

برآرد شمع‌وَش آتش سر از چاک گریبانش

به جان آشفته را کاین آتش سودا نهانستی

به هرجا گلشنی بینم توانم جست بستانش

علی آن گل که نتوان گفتنش کز گلستانستی

شمارهٔ ۱۱۲۰

از چه ای عشق تو در سینه ما جا کردی

دل تاریک مرا سینه سینا کردی

گر سر قتل نداری تو زابرو و مژه

خنجر و تیر و سنان از چه مهیا کردی

خواهی ار کس نشناسد که تو خونخوار منی

ناخن از خون دلم از چه محنا کردی

با خیال لب ساقی چه غم از رنج خمار

نقل و می داشتی و عیش مهیا کردی

لب نهادی بلب ساغر زین رشک ببزم

لاجرم خون جگر در دل مینا کردی

شعله طور بود دلبر تو خود چو خسی

وصل او را زچه آشفته تمنا کردی

سرمه از خاک در میکده کردی زاهد

کور بودی زکجا دیده بینا کردی

خوردی از دست علی باده ی تو چند مگر

اهل صورت بدی و رخنه به معنا کردی

شمارهٔ ۱۱۲۱

اول ای عشق گمانم که تو سودا بودی

عاقبت آفت دل دشمن جانها بودی

گاه در طلعت یوسف بتجلی در مصر

گاه شور افکن مجنون شده لیلا بودی

گفته بودم که بدانائی از اوجان ببرم

چون بدیدم بکمین دل دانا بودی

رخنه در کوه چو فرهاد بسی کردم آه

سخت تر ای دل سنگین تو زخارا بودی

مدتی پرده فکندی زعذرا عذرا

گاه در ربع و دمن مظهر سلمی بودی

جام جمشید شدی آینه اسکندر

گاه خنجر شده در پهلوی دارا بودی

رفتن و آمدنی بود به تبدیل لباس

اول و آخر ای عشق تو تنها بودی

گه شدی روح و دمیدی بدم روح قدس

گه بلب معجزه بخشای مسیحا بودی

ارنی گوی شدی گه بلباس موسی

گاه در وادی طور آتش سینا بودی

بد و نیک تو بمقدار بصیرت گویند

ورنه از پای بسر تو همه زیبا بودی

بیشتر عشق بود باعث رسوائی تو

گرچه آشفته از آغاز تو رسوا بودی

مگر ازعشق توئی سر خداوند حکیم

فاش گویم که علی عالی اعلا بودی

شمارهٔ ۱۱۲۲

ای ترک ندانم زچه خیل و چه سپاهی

دانم که تو بر خیل نکویان همه شاهی

ترکان جهان لشکر و بر جمله امیری

خوبان همه سیاره تو بی پرده چو ماهی

تو یوسفی و چاه نهفتی بزنخدان

یوسف بره مصر گر افتاده بچاهی

ای قبه خرگاه تو برتر زمه و مهر

هندوی فلک کیست بخیل تو سیاهی

این خاک غم انگیز بود تربت عشاق

کش نیست بجز لاله در این دشت گیاهی

شاید که براهی گذری ای بت طناز

هر روزه نشینم بامید تو براهی

پاداش وفا خون من خسته خورد دوست

عشاق جز این جرم ندارند گناهی

در هجر ووصال تو تن از ضعف و زقوت

گاهی بودم کوه و شود کوه چو کاهی

از لطمه هجر تو بچشم من و جسمم

نه مانده نم اشکی و نه قوت آهی

آشفته بلا میرم و این شهر خرابست

جز کوی خرابات نداریم پناهی

ای سرور آفاق علی میر ولایت

کاسلام مرا حب تو بوده است گواهی

شمارهٔ ۱۱۲۳

سلطانم ار بسازم زآن خاک در کلاهی

خورشیدم ار بسایم روئی بخاک راهی

کی آمده ببازار سروی بساق سیمین

با کس سخن نگفته اندر وثاق ماهی

آن گاه در غروب و رویت مدام تابان

حسن تو راست خورشید روشن برین گواهی

نه شکوه اش زقتلست جویای قاتلست آن

گر بشنوی بمحشر فریاد دادخواهی

چون هست تیر غمزه با آن سپاه مژگان

تو فوج خصم بشکن بی لشکر و سپاهی

تو خود مسیح وقتی با صد مقام افزون

کاز گفتنی دهی جان کز کشتنی نگاهی

گر ماه و مهر پیشت لافی زنند از حسن

بر خرمن مه و مهر آتش زنم زآهی

تا ماه و خور نگویند ما روشنیم بالذات

آئینه را نگهدار در پرده گاه گاهی

جز دوستی حیدر ما را ثواب نبود

زیرا که غیر بغضش نبود دگر گناهی

آشفته گر بروید مهر گیا زخاکم

شاید که نیست جز مهر در این چمن گیاهی

شاید اگر بگیری دست چو من گدائی

چون تو به خیل امکان بالجمله پادشاهی

شمارهٔ ۱۱۲۴

این چه روی است که تو ای بت ترسا داری؟

بت و آتشکده محراب و کلیسا داری

گر بهشتی ز چه هندو بچه داری به کنار

ور کنشتی ز چه محراب و مصلی داری؟

تو اگر کعبه‌ای ای زلف به بت سجده مکن

ور بتی ای رخ در کعبه چه مأوا داری؟

می‌کشی از خط مشکین رقمی بر گل تر

تا که بر خون که از غالیه طغرا داری

من گرفتم که بسوزی تو به یک جلوه ز دوست

تو که پروانه‌ای از شمع چه پروا داری؟

گر بود عشق چه فرقت ز بهار و ز خزان

بلبل از رفتن گل بهر چه غوغا داری؟

نظمت آشفته پریشان بود و شورانگیز

سر سودای که برگو به سویدا داری؟

غم بی‌سیم و زری از چه خوری ای درویش

تو که در هردو جهان تکیه به مولا داری؟

از گناه دو جهانت چه غم و بی‌عملی

تو که بر حیدر و اولاد تولا داری؟

شمارهٔ ۱۱۲۵

اگر بمحفل مستان شبی کنند سماعی

کنند اهل تصوف زوجد و حال وداعی

چه نور بود که در طور عشق کرد تجلی

که سوخت خرمن کون و مکان زبرق شعاعی

بجز متاع محبت بغیر جنس صداقت

نبوده تاجر عشق تو را عقار و ضیاعی

تو ای عزیز برون آ زمصر نفس مجرد

که یوسفت نکند متهم ببردن صاعی

اگر حریم دلت مولد است حب علی را

چرا بکعبه دل جا دهی تو لات وسواعی

نه صاحب گله را از شبان بود گله و بس

بکن رعایت آشفته را لانک راعی

برون زحلقه اثنی عشر چگونه رود کس

که نیست در سیر اهل حق ثلاث و رباعی

شمارهٔ ۱۱۲۶

ببینمت که در پی آزردن منی

تیغت بدست و بر سر عاشق نمیزنی

مستغنی است حسن تو از وصف این و آن

خورشید خود دلیل خود آمد بروشنی

در راه باد زلف پریشان چه میکنی

دلهای خستگان زچه هر سو پراکنی

روزی گذر بکشته بیحاصلان بکن

کاندوختیم بشوق تو ای برق خرمنی

من برکنم دل از رطب وصل تو مگر

کز باغ دهر نخل وجودم تو برکنی

لبریز شیشه ایست دل از مهر تو ولی

اصرار میکنی تو که این شیشه بشکنی

خرقه بمی بشستم و رفتم بخانقاه

شیخم زدر براند که آلوده دامنی

آلوده ای تو دست نگارین بخون غیر

با دوستان مشفق داری چه دشمنی

روئین تنت به تیر نظر پایدار نیست

دیبا چگونه تابد با تیره آهنی

چون گوی میرود سرما از قفای تو

شاید گرش بحلقه چوگان در افکنی

آشفته سر بکوی مغان نه که میکند

عرش برین بخاک در او فروتنی

خاک نجف سرای علی عرش معنوی

کاندر هوای او نسزد مائی و منی

دیر مغان اهل حقیقت که اندر او

پیغمبران گرفته مکان بهر ایمنی

شمارهٔ ۱۱۲۷

صبح عید است شبی کز در من بازآئی

زآنکه شب را نبود صبح باین زیبائی

نبود حاجت صبحم بشبان یلدا

گر بناگوش بزیر خم مو بنمائی

اوفتادت بقضا حلقه آن زلف رسا

میزند با قد تو لاف زهم بالائی

خونم ار هیچ بود لیک کند ناخن رنگ

تا بکی پنجه بخون دگران آلائی

پیکر تست نه مردم که بچشمان بیند

میدهد عکس تو در دیده من بینائی

امتحانم چه کنی خسته تیر نظرم

تابکی از نظرم میروی و میآئی

بعد از این در برخ مدعیان باید بست

شایدت سیر توان دید در آن تنهائی

آسمان بسته برویم در رحمت امشب

وقت آن شد که در میکده را بگشائی

گفتی افسوس از آن سر که نشد خاک درم

ما ستاده بغرامت تو چه میفرمائی

حسن رخسار تو زآرایش کس مستغنی است

از خط و خال چه حاجت که جمال آرائی

گر هوائی بجز از مهر علی هست تو را

بهل آشفته عبث باد چه میپیمائی

در جهان کس نشنیدم که بود همتایش

کوفت بر بام حرم کوس چو بر یکتائی

شمارهٔ ۱۱۲۸

حاجتی هست مرا با تو اگر عذر نیاری

ای صبا خاک در یار بیاری تو ز یاری

تا کی آن لعل شکربار به کام دل اغیار

نمکم چند به داغ دل خسته بگذاری

تشنه بادیه را حالت سیرآب چه داند

رحم افتاده به فتراک کن ای آنکه سواری

نافه‌ات چیست گر ای چهره تو خود ماه منیری

جا بماهت زچه ای زلف اگر مشک تتاری

دوری از چشم تر من چه کنی ای گل باغم

تو گلی عار مکن رشحه باران بهاری

رحم بر حالت بیماردلان ای لب نوشین

چون ز عناب علاج دل سودازده داری

وه که در حلقه چوگان بتان راه نیابی

تا که چون گوی سری را به ارادت نسپاری

نبود جز به در دیر مغان راه به جائی

شاید ار دامن مقصود در این ره به کف آری

دوزخم بی تو بهشت است و گلم بی تو بود خار

نیست چون روز فراقم به دوران شب تاری

طعمه طوطی مدح علی آن مظهر حق است

از نی کلک تو آشفته شکر هر چه بباری

شمارهٔ ۱۱۲۹

ای دفتر نکوئی تو نقش دلپذیری

به باشد از امیری در خیل تو اسیری

ای چشم مست دلدار ای آهوان خونخوار

ترکی زخوردن خون ناچار ناگزیری

ما مست بی سر و پا تو خود حکیم دانا

از تو صواب نبود کز ما خطا نگیری

چندانکه بود منظور در شهر حسن مشهور

صرف نظر نشاید از تو که بی نظیری

در کشت و باغ و بستان تا آمدی خرامان

در چهره تو خیره ماند ارغوان و خیری

ای سنبلِ دُو گیسو ، از یاد کِی رَوی تو،

روئیده ضمیران وار در گلشن ضمیری

افراختی چو پرچم از غمزه کن سپاهی

افروختی چو مجمر بر نه زخط عبیری

ایعشق در جنایت رخ ساید آفتابت

عرشت کمینه پایه است از غایت حقیری

گر در طلب شدم سست ای نوجوان برآنم

کاز قامت جوانان سازم عصای پیری

آشفته دوخت کسوت بازاز ولای مولی

من می‌کنم امیری در خرقه فقیری

شمارهٔ ۱۱۳۰

ای که سر تا قدم آمیخته از مهر وفائی

با همه مهر و وفا عهد بتا از چه نپائی

گر سر از دوست بری یا که به دشمن بدهی سر

تو نه آنی که توان گفت به تو چون و چرائی

همچو جان در تنی و لیک نیائی به نظرها

به همه جا دری و می‌نتوان گفت کجائی

نه که هر کاو به دار است زند دم زانا الحق

هر سری نیست سزاوار به اسرار ندائی

این چه جلوه است خدا را که تو آن شاهد مخفی

در همه آینه بنمائی و خود را ننمائی

چیست در میکده فقر ندانیم خدایا

کاید آنجا جم با جام کند جرعه گدائی

دوست همخانه و تو بی‌خبری کس نشناسی

عین وصلست شکایت مکن از درد جدائی

از پی غمزه‌ات ای چشم سیه‌مست فسونگر

دل و دین رفت بود وقت که جان را بربائی

بی تو یک لحظه نیم تا کنم از هجر شکایت

خبرم نیست ز رفتن که بگویم که بیائی

محتسب را ندهم ره چو توئی ساقی مستان

از عسس بیم ندارم تو اگر شاهد مائی

نبرد نام خودی رند خداجو به طریقت

ما و من حاجب راه و تو برون از من و مائی

قید آشفته بود سلسله سلسله مویان

سیه آن روز کز این سلسله یابیم رهائی

خیزد از دیده احول به جهان نقش دوبینی

با هوای علیم نیست به خاطر دو هوائی

شمارهٔ ۱۱۳۱

سرو چو نخل قامتت سر نزد چنین سهی

نیست چو سیب غبغبت میوه خلد در بهی

چرخ همی نه از فسون رنگ بباخت بارهی

شیر شکار میکند حیله او به روبهی

ایکه به روز و شب مرا در همه عمر همرهی

بار بمنظر نظر از چه مرا نمیدهی

چون تو زسوز زخم دل از همه حال آگهی

مشک مساز بوی مو با نفس سحرگهی

آشفته خاک میکده چون تو ز کف نمی‌نهی

غم نبود اگر مرا کیسه ز زر بود تهی

شمارهٔ ۱۱۳۲

عرش بر آستان او پست بود زکوتهی

آنکه گدای کوی او دست فشاند بر شهی

ماه سپهر آگهی مایه کسوت و مهی

شیر خدا علی کز او دین بگرفت فربهی

ای آنکه همچو جان بتن عاشق اندری

چون مردمک به پیش دو چشمم مصوری

ای عشق رتبه تو نیاید بوهم کس

کز هر چه وهم کرده قیاسش تو برتری

انسان پری نزاید و حوری نیاورد

تا کس گمان برد که تو حوری و یا پری

نه ماه عنبر آرد و نه آفتاب مشک

ای زلف خود چو مشکی ایخط چو عنبری

گر کشتگان بداوری آیند روز حشر

من دم فروکشم که تو آنروز داوری

تو گنج حسن داری و من چون گدای عید

دریوزه میکنم که تو میر توانگری

از ما دریغ آن لب همچون رطب مکن

تا چون خضر زنخل جوانیت برخوری

سرهای سروران همه بردی بصولجان

باشد از این میان من درویش را سری

حکم قضا روان چو تو او را مؤیدی

تقدیر قادر است که یارا تو یاوری

آشفته ذره ای که کنی وصف آفتاب

در مدح مرتضی همه عمر ار به سر بری

شمارهٔ ۱۱۳۳

چرا بدست نگارین تو چهره میپوشی

باحتجاب مه و مهر از چه میکوشی

اسیر طره مشکین چون کمند توام

که روز و شب بمه و مهر گفته سر گوشی

شراب عشق تو در جان پارسایان ریخت

همی کنند چو مستان به بزم سر گوشی

شبی نشد که هم آغوش دوستان باشی

بغیر شب همه شب باشدت هم آغوشی

نگیر خورده زمن گر زوصل حرفی رفت

شکست پنجه شوق تو مهر خاموشی

مرا بتلخی و تندی زکوی خویش مران

هزار نیش اگر بیش میزنی نوشی

بغیر کی بتوان گفت ماجرای حبیب

ضرورتست از این ماجرا فراموشی

گل حقیقت عشق آن زمان ببار آید

که عندلیب مجاز آیدش بچاوشی

زباغ روی تو گلهای آتشین بشکفت

مقام ماست در آتش چرا تو در جوشی

خبر چو نیست زعشق منت عجب نبود

حدیث مدعیان از غرض چه مینیوشی

عزیز عشق نکو یوسفی است آشفته

ببر بمصر ولای علی که بفروشی

شمارهٔ ۱۱۳۴

وقت آنست که پاکوبی و می نوش کنی

شادی آری و غم رفته فراموش کنی

جامه عاریت سلطنت از تن بنهی

کسوتِ فقر ، اگر زیبِ بر و دوش کنی

صوفی آسا بسماع آئی چون اشتر مست

خم صفت کف بلب آری و بسی جوش کنی

یکدو جرعه بکش از آن قدح هوش زدا

تا که خود را زقدح سرخوش و مدهوش کنی

ای گل اَر پرده کِشی از رخ و آواز کنی

پرده گل بدری بلبل خاموش کنی

چه ای  اِی عشق ندانم ، که چُو زنبورِ عسل،

با همه نیش بکامم اثر نوش کنی

دست در سلسله زلف دلاویزش کن

تا بزنجیر جنون دست در آغوش کنی

بکف آری بدمی معرفت مائی را

اگر این زمزمه از نی بنوا گوش کنی

روز را نیست خطر از شب یلدا چندان

که تو از زلف بر آن صبح بناگوش کنی

همچو آئینه صافیت نماید رخ دوست

گربهر سنگ و گلی خود نظر از هوش کنی

شاید آشفته که سر حلقه شوی رندانرا

حلقه بندگی شاه چو در گوش کنی

ذره ی مهر علی کرده سبکبار تو را

گنه خلق جهان گر همه بر دوش کنی

شمارهٔ ۱۱۳۵

سوختم کس نه دود دید و نه بوی

پیش خامان حدیث پخته مگوی

میل شیرین زبانی دشمن

نکنم گرچه دوست شد بدخوی

صبری ایشیخ بادیه فرسا

خانه دل چو هست کعبه مجوی

تشنه در احتمال آب بمرد

جاری آب فرات اندر جوی

رندی و زهد و عشق و حکمت و دین

آب و آتش شمار و سنگ و سبوی

نبود درس عشق در دفتر

گو بیا این ورق در آب بشوی

روزی ای شهسوار عرصه حسن

پیش چوگانت اوفتم چون گوی

عارفان در سماع روحانی

صوفیان در طلب بها یا هوی

بکنی ذکر آن لب آشفته

بذله های لطیف و نغز بگوی

چون نویسی مدیح حیدر را

مشک از کلک تو بگیرد بوی

شمارهٔ ۱۱۳۶

مخمور سروریم کجائی می غم های

مردیم بامید وفا جور و ستم های

گر رشحه باران نبود شعله برقی

از من مگذر غافل ای ابر کرم های

لبریز چو شد ساغر چه درد و چه صافی

شکوه مکن از ساقی از بیش و زکم های

مگذار که سوزم دو جهان سوزش آهی

یکدم مژه برهم منه ای دیده نم های

آسودگی ایدل همه در نیستی آمد

تا بود که بیاسائیم ای خواب عدم های

رخساره ما سیم بود اشک زر سرخ

ما را به چه کار آئی دینار و درم های

بی ساز و نوا جمله برقصند حریفان

مطرب چه کشی نغمه از زیر و بم های

بگذار دم باقی و بنگر رخ ساقی

جامی بکش و قصه مخوان از کی و جم های

هم کاش گشایند در دیر که نگشود

یکدم دلم آشفته از طوف حرم های

آن دیر مغان مهبط انوار الهی

گنجینه اسرار خدا کان کرم های

ای شیر خدا شرک گرفته است جهانرا

وقتست که بیرون بکشی تیغ دو دم های

گر مصلحت وقت نباشد که کشتی تیغ

امداد بفرما بشه ملک عجم های

تا طمعه شمشیر کند اهل ضلالت

وز عدل نماند بجهان نام ستم های

شمارهٔ ۱۱۳۷

بر دم تیغ کجت سر بنهم از خوشی

تا مگر از مکرمت دست بخونم کشی

بلبل اگر بر گلی نغمه سرا شد بباغ

روی تو گر بنگرد پیشه کند خامشی

دزد بود هوشیار در گذر کاروان

چشم تو ره میزند با همه بیهشی

از پی صید وحوش دام فکنده به ره

مرغ دلم میپرد تا تو بدامش کشی

در چمن ای شاخ گل با قد رعنا بچم

تا نکند سروناز دعوی گردن کشی

در بر روی تو گل پرده خود میدرد

پیش لبت غنچه را پیشه بود خامشی

شایدت آشفته وار حال دگرگون شود

از کف ساقی ما گر قدحی در کشی

شمارهٔ ۱۱۳۸

به شهر مصر از خجلت ببندد دکه حلوایی

اگر آن پستهٔ شیرین به شکرخنده بگشایی

کساد مشک و عنبر در ختا و چین کنی عمدا

گره از زلف مشکین گر به راه باد بگشایی

بپوشد مه به رخ پرده چو تو پرده برانداری

رود سرو از چمن بیرون چو تو با ناز بازآیی

به خوبی ای صنم طاقی وحید عصر و آفاقی

مسخر شد چو آفاقت بزن نوبت به یکتایی

چو دل بر نیکوان بستی وداع عقل و دین می‌کن

حدیث عشق گر خواندی بشوی اوراق دانایی

ز رسوایی نیندیشد کسی کاو عشق می‌ورزد

که از آغاز شد هم‌خوابه با هم عشق و رسوایی

به جامم زهر اگر ریزی چو شهد از شوق می‌نوشم

که حنظل چون شکر گردد به کامم چون تو فرمایی

به یک بوسه علاجم کن ز عناب می‌آلودت

که از عناب می‌آید علاج درد سودایی

بدان چستی که آهن را برد آهن‌ربا از جا

به یک غمزه تو دل زآهن‌دلان شهر بربایی

می گلگون بده ساقی غنیمت دان دم باقی

که می‌بخشد فراقت از غم دنیا و دنیایی

چرا زلفت پریشانت مرا آشفته‌تر دارد

گر از زنجیر هر دیوانه می‌بیند شکیبایی

کمند شاه را مانی ز بس خم در خمی ای مو

علی کاو را مسلم گشته در آفاق مولایی

شمارهٔ ۱۱۳۹

صبا از بلبل دور از دیار زار گمنامی

سوی آن گلبن نوخیز بر از لطف پیغامی

که زخمی باشدم کاری نه از پیکان نه از خنجر

فروبسته پرم اما نه صیادی و نه دامی

فراقم سوخت سر تا پا به آتش باز می‌گوید

میان پختگان عشق او سودایی خامی

به غیر از روز هجران نیست شب‌های مرا روزی

ندارد روزگارم جز شب حرمان دیگر شامی

پی تسکین جان ناتوانم قاصد از رحمت

بیاور زآن لب شیرین دعا گر نیست دشنامی

چرا پروانه‌وَش آتش نیفتد در سراپایم

که تو ای آتشین‌رخساره شمع محفل عامی

رقیبانت همه سرمست از صهبای وصل ای مه

ولی آشفته را خون در دلست از حسرت جامی

شمارهٔ ۱۱۴۰

اگر زروی نگارین تو پرده برداری

در این دیار دل و دین بجای نگذاری

دلی نشد که ندیده زچشمت آزاری

بلی زترک نیاید بجز ستمکاری

ستان بکف زچه صف برزده است مژگانت

اگر نه چشم تو راهست قصد خونخواری

کس از خدنگ قضا جان نمیبرد گوئی

زابروان تو آموخته کمانداری

تو را که معجز عیسی نهان بود در لب

زچشم خود نکنی از چه رفع بیماری

بسر اگر نهدم تاج غیر خودش نبود

بآن خوشم که تو تیغم بفرق بگذاری

بکیش ما نبود سرفراز آشفته

مگر سری که بمیدان عشق بسپاری

شمارهٔ ۱۱۴۱

جز حسن دیده دیده در روی تو کمالی

ور نه هر آن که بینی او راست زلف و خالی

چون هندوان در آذ از رشک میبرم سر

تا تو مجاور ای خال بر طرْف آن جمالی

از حالت قد تو اندر سماع آید

گر صوفئی ببینی روزی به وجد و حالی

دی رفت با حکیمی حرفی ز سِرّ موهوم

در خاطرش نگنجد جز آن دهان خیالی

بر چرخ یا هلال است یا بدر یا که خورشید

باروی و ابروان تو بدر و خور و هلالی

در کوی تو ملولم این بس عجب که هرگز

اندر بهشت نبْود بر خاطری ملالی

تا کوکب مرادم کی از افق برآید

با مصحف جمالت امشب زدیم فالی

پیوند روح با روح جز جذبه‌ای نباشد

تدریس عشق را نیست اسباب قیل و قالی

سرو و گل و مه و خور ناچار در زوالند

ای عشق لایزالی نبْود تو را زوالی

ای شمع بزم وحدت از پرتو تو روشن

آشفته را طلب کن کاو را نمانده بالی

ای دست حق بماند سر سبز و جاودانی

چون خضرش ار ببخشی از حوض خود زلالی

شمارهٔ ۱۱۴۲

آفت عرصه خاکی و مه افلاکی

با چنین لطف که گوید که ز آب و خاکی

گر کست خواند پریزاد نه چندین عجب است

کادمیزاده ندیدیم بدین چالاکی

دام کوته‌نظران چون شدی ای حلقه زلف

که به صید دل صاحب‌نظران فتراکی

مرغ دل می‌تپد از حسرت یک نظره به خون

خنک آن سینه که از تیر نظر صد چاکی

چه کنی پرده نبیند به جز از حق بینت ‏

که تو ز آلایش این نفس‌پرستان پاکی

میخوری خون دل خلق به دستان هر روز

بی‌مهابا صنما چند به این بی‌باکی

چون دو مار سیه از هر طرف زلف نژند

ای لب لعل شکرخند مگر ضحاکی

لعلت آن جوهر فردی که نگنجد در وهم

صف تو نتوانم که برون ز ادراکی

جلوه یار تمنا چه کنی آشفته

که بود آتش سینا و تو خود خاشاکی

شمارهٔ ۱۱۴۳

گو چه کم آیدت زسلطانی

گر عنان سوی ما بگردانی

شوکت سلطنت نیفزاید

دل درویش اگر برنجانی

گر دل و دین بباختم چه عجب

نیست در عاشقی پشیمانی

نرخ حلوا مگر زیاده شود

دامن ار بر مگس نیفشانی

اینچنین چشم پرفسون که تر است

گر بود کوه آتش بجنبانی

توو پاکیزه دامنی در حسن

من و در عشق پاکدامنی

گر فلاطون روزگاراستی

که بدرمان عشق درمانی

بوی زلف تو آید از دودم

گر چو عودم شبی بسوزانی

تو چو شیرینی و منم فرهاد

قصه از این و آن چه میخوانی

گو سگی هم در این سرا باشد

چندم از خیل خویش میرانی

تا که زلف تو جان آشفته است

نشود فارغ از پریشانی

شمارهٔ ۱۱۴۴

چرا ای دل وفا با آن بت پیمان شکن کردی

گرفتی خو بآن بیداد خو و ترک من کردی

بکام دیگران شد لعل شیرین شکر بارش

عبث تو کوهها کندی و خود را کوهکن کردی

بجز غوغای زاغ و غارت گلچین نمی بینم

بامید که ای بلبل تو جا در انجمن کردی

بود بازار یوسف گرم و تو چون پیر کنعانی

زعالم دیده بسته خانه را بیت الحزن کردی

برو شمعی پیدا کن که سوزد بهر تو تنها

چرا پروانه جانرا وقف شمع انجمن کردی

میان کاروان لیلی بخواب ناز در محمل

عبث مجنون تو خود را طایف ربع و دمن کردی

مجو یکدل که مفتون نیتس بر بالای فتانت

عجایب فتنه ای برپا میان مرد و زن کردی

لبث مهر سلیمان بود بوسید از چه اغیارش

چرا تو خاتم جم زیب دست اهرهن کردی

گسستی رشته تسبیح شیخ از طره جادو

فکندی رشته اش بر گردن او را برهمن کردی

چرا ای باغبان زآن زلف و خد و قد شدی غافل

عبث عمری تو صرف سنبل و سرو و سمن کردی

منجم در خم زلفی سهیلی کرده ام پیدا

اگر پیدا سهیلی را تو از ملک یمن کردی

نه گر نور الهستی و گنج پادشاه استی

چرا ایعشق تو منزل بویران قلب من کردی

الا ای عشق جان فرسا از اینجا پا مکش حاشا

دل آشفته کز صدامتحانش ممتحن کردی

تو نور حیدری و خازنی عشق حقیقت را

بکن بیخ هوس از دل که او را راهزن کردی

شمارهٔ ۱۱۴۵

به هواست برق امشب بطلب پریّ و بالی

قدمی بساز از سر نو گرت مجالی

بلی ای طبیب گفتی که علاج هجر وصلست

چه کنم به درد حرمان که ندارم احتمالی

به سیاه‌چال هجران شبی ار به روز آری

نفسی که در فراقی بودت فزون به سالی

به شب وصال سویم نظری بکن که گویم

که سُها و شمس دارند به نظره اتصالی

شب هجر و عمر اغیار بسی دراز دیدم

بفزای زین دو یارب همه بر شب وصالی

ز نوای مطرب عشق به رقص زاهد آید

چه عجب که صوفی آید ز طرب به وجد و حالی

من و کوی میفروشان و شراب و شاهد مست

چه کنم بهشت و حورت که ندارد اعتدالی

غم از این و آن نبودم همه غرق در تو بودم

که نه عاشق است کش هست به خویش اشتغالی

خم طره‌ات چو از چنگ شب وصال دادم

چو رباب بایدم خورد ز هجر گوشمالی

به جز آن عذار چون ماه و دو ابروان دلبند

قمری شنیده باشی که برآورد هلالی

چو دو گونه تو از سیم عیارتست قدرت

ز یکی بکاست در مشک بر او فزود خالی

ز جمال پرده برگیر که این گنه نباشد

گنه است گر بپوشند ز کس چنین جمالی

ز غبار راه توحید تو بساز کیمیائی

که مرا نه دولتی ماند به جا نه جاه و مالی

تو که آشفته نشاید که ز خویش نام آری

که ز داغ عشقت مولاست گر بود جمالی

شمارهٔ ۱۱۴۶

در عاشقی گشتم زبون ای کاش دل خون می‌شدی

عقلم ز سر کردی برون ای کاش مجنون می‌شدی

ای عشق عالم‌سوز من وی برق جان‌افروز من

آتش زدی چون نی به جان ای کاش بیرون می‌شدی

می‌خواست با سبحه به دل زاهد کند زنار من

ای دل نکردی این عمل حقا که مغبون می‌شدی

ای لؤلؤ بحرین دل بی‌جا چه ریزی از بصر

گر مانده بودی در صدف تو در مکنون می‌شدی

از عقل و دین بیگانه‌ام سودایی و دیوانه‌ام

آشفته این شور جنون ای کاش افزون می‌شدی

قاصد چو آمد سوی تو آهسته رفتم همرهش

گفتم مبر نامم برش زیرا که محزون می‌شدی

تا حالت زار مرا دانی که چون شد از غمت

ای کاش در زلف بتی چون خویش مفتون می‌شدی

شمارهٔ ۱۱۴۷

الا ای که داری طمع پادشایی

نیائی چرا بر در دل گدائی

از این چار گوهر چه دیدی حکیما

بجز تندی و پستی و بد هوائی

زاوراق دفتر چه خواندی معلم

بآتش بسوز این کتاب ریائی

بدل طرح کردند اکسیر اعظم

که خاک در دل کند کیمیائی

نه هردل بود مخزن گنج حکمت

نه هر دل در او تافت نور خدائی

دل جوی بیگانه از دین و دانش

دلی جو که با عشق کرد آشنائی

شکسته دلی خسته مستمندی

که درمان نخواهد بجز بی دوائی

از آن دل مراد دل خویشتن جوی

که دستت بگیرد به بی دست و پائی

زدوران گرت عقده ای مانده در دل

بود گریه مفتاح مشگل گشائی

چه عشق است آشفته عشقی که ایزد

کند وصف الکبریاء و ردائی

کجا بار باشد بگلزار عشقت

زدام هوس تا نیابی رهائی

بسر داری ار شوق گلگشت جانان

تو ایمرغ جان از قفس کن جدائی

دلا خون شو از غم که خون است اول

در آخر شود نافه مشک ختائی

نه ای نی که پیوسته نالی بمحفل

نوا عاشقان را بود بی نوائی

وصی نبی اصل شاخ ولایت

علی زینت مسند کبریائی

شمارهٔ ۱۱۴۸

تو ای سلطان خوبان جز ستمکاری نمی‌دانی

گرفتی مُلکِ دل را مملکت‌داری نمی‌دانی

همه شب همدم اغیار از یار گریزانی

دریغا طفلی و رسم و ره یاری نمی‌دانی

عجب فتانی ای چشم سیاه رهزن جادو

که غیر از رهزنی و رسم عیاری نمی‌دانی

عجب نبود که خون خلق را خوردی به چالاکی

تو تُرکی و به غیر از قتل و خونخواری نمی‌دانی

نه ای چشم سیه پیداست از تو درد بیماری

چه بیماری که درد و رنج بیماری نمی‌دانی

رخ خورشید پوشیدی و روز خلق شد تیره

تو ای زلف سیه غیر از سیه‌کاری نمی‌دانی

همی‌خندی بر افغانم که تا سایی نمک بر دل

تو آزادی بلی حال گرفتاری نمی‌دانی

گلت هم‌صحبت خار است آشفته بکش افغان

بنال ای بلبل عاشق مگر زاری نمی‌دانی

شمارهٔ ۱۱۴۹

غم حورت از چه باشد که تو این غلام داری

ز بهشت خاص برخورده هوای عام داری

نکنی به زخم ناسور دل از چه رو رعایت

تو که زلف عنبرین‌بو خط مشکفام داری

ز شکر لبت چه حاصل که جواب تلخ گوید

چه کنم به سیم سینه که دل از رخام داری

به هوای روز اضحی به منای نورسیده

من و گوسفند قربان تو سر کدام داری

نه عسل نه شکّر است این نه فرات و کوثر است این

چه حلاوت است یا رب که تو در کلام داری

نه همین ز آهوی چین تو عبیر میفروشی

تو هلال غالیه‌سا به مه تمام داری

به نیام تیغ ابرو و کشیده تیر مژگان

ز که باز یا رب امشب سر انتقام داری

ندهد اگر که نامش به نگین تو فروغی

ز نگینی ای سلیمان تو چه احتشام داری

چه هراس باشد آشفته تو را ز حول محشر

که علیّ و یازده تن به جهان امام داری

تو که تن به عشق دادیّ و شدی نشان طعنه

چه غمت ز ننگ باشد چو هوای نام داری

شمارهٔ ۱۱۵۰

ای نوش لب که داری خود آب زندگانی

بازآ که سوخت ما را سوز عطش نهانی

این شیوه از که آموخت چشمان تو که دارد ‏

با دوست سرگرانی با غیر مهربانی

با عشق عقل مسکین کی پنجه آزماید

با بازوی توانا با ضعف ناتوانی

مجنون نمود خلقی چشمت بسحر سازی

دل خون نمود جمعی لعلت بدلستانی

صورت نگار چینی گر صورتی نگارد

کی نقش پیکری بست سر تا قدم معانی

آنشوخ کان شکر بگشود کاروانها

شکر ببر زشیراز در هند تا توانی

آن یار نوسفر را از من بگوی قاصد

بازآ که نیست حاجت ما را بارمغانی

انبوه لشکر خط گرد چه زنخدان

باشد بچاه یوسف انبوه کاروانی

از درد اشتیاقم پیش لبت چگویم

تو چشمه حیاتی از تشنگی چه دانی

لیلای دشت حسنی عذرای کاخ عشقی

هر جا که دلفریبی است میبینمت تو آنی

ماهی چه در نقابی شکر چه در ختائی

سروی چه در کناری جانی در میانی

ای عشق از مجازم بردی سوی حقیقت

جانان چون آن ما شد حیف است بیم جانی

ای عشق پادشاهی میکن هر آنچه خواهی

گر بی گنه بسوزی ور بی عمل بخوانی

آشفته را پناهی جز کوی مرتضی نیست

انت الذی معاذی یا منتهی الامانی

شمارهٔ ۱۱۵۱

تو را چه رفت که پیمان دوستان بشکستی

برون شدی زسر عهد و برخلاف نشستی

بدام دانه و خال و خطم بدام فکندی

برنگ و حیله و افسون مرا زقید بجستی

دو چشم وقف بروی تو بود باز ببستی

دلم که مخزن مهر رخ تو بود شکستی

زدامن ارچه بری دستم وز در چه برانی

بیا بیا که بپای تو سر نهم بدرستی

بیار ساقی مجلس زآب میکده جامی

بجرعه ای بنشانم غبار چهره هستی

اگر بزخم درونها نمک زنی زلبانت

بکن علاج دل اول که خود نخست بخستی

زفیض مستی رستی زننگ هوش رهیدی

بدام عشق درافتادی و زخویشتن تو برستی

بت خلیل شکن زیب کعبه دل ما شد

بهرزه از چه بتان رخام را بپرستی

خلیل بت شکن کعبه وجود علی شد

که عقل و حکمت افزاید از شراب به مستی

شمارهٔ ۱۱۵۲

سودای تو آتش زده در رخت صبوری

از آب کجا تشنه کند صبر به دوری

پای از دل اغیار برون نه که بریبی

در خانه ظلماتی ای پیکر نوری

خاموشم اگر ناله من گوش تو آزرد

مردم اگر از هستی عاشق بنفوری

زین داغ جگرسوز که دارم عجبی نیتس

گر خاک مزارم بدماند گل سوری

خورشید بود پیش مه روی تو ذره

غلمان بهشتیست غلام چو تو حوری

کفر است بجز مهر تو در کیش محبت

احباب تو را هست ولای تو ضروری

ای عالم اسرار نهان پرده برانداز

کاشفته بخواند زرخت علم حضوری

شمارهٔ ۱۱۵۳

محتسب چند ز کین شیشه ما می‌شکنی

شرم کن از می اگر رحم به ما می‌نکنی

دل ما شیشه ما عشق ازل باده او

حرم خاص خدا را ز چه رو می‌شکنی

تو که صد خیل گرفتار به یک مو داری

دام بر صید وحوش از چه به صحرا فکنی

پیش چشمت چه، محل لشکر ترکان دارد

تو که از تیر نظر رستم دستان بزنی

شاید از حیله اخوان نکند جامه قبا

یوسفی را که به خون غرقه بود پیرهنی

دل افسرده سمنزال محبت طلبد

کند افسرده خزان باغ و گل و یاسمنی

حسن گل را که خبردار شود در گلزار

بلبل ار برنکشد نغمه صوت حسنی

فتنه‌جویان بگریزند زشه روی بپوش

تو که از چشم سیه فتنه دور زمنی

همه جا خیمه لیلاست سراسر در و دشت

جویدش بیهده مجنون بربع و دمنی

لعل لب را چه کنی بوسه‌گه بوالهوسان

خاتم جم نبود لایق هر اهرمنی

من و ما در حرم عشق مزن آشفته

که در آن خانه به جز حق نسزد ما و منی

شمارهٔ ۱۱۵۴

نافه بنافه دارد اگر آهوی تتاری

تو صد هزار نافه از چین مو بباری

جز چشم جان شکارت در چین زلف جادو

هرگز ندیده آهو در چین کسی شکاری

ای خط تو دود و عودی بر روی آتشینش

بر مجمری که دیده عودی چنین قماری

زآن چشمکان کافر دارم حذر که دیدم

صد ملک دل زبیمش در زلف تو حصاری

نقص و کمال مردم از عشق میتوان یافت

آری محک شناسد زر را به کم عیاری

چون استوار نبود پیمان عمر با کس

محکم کنند پیمان یاران بعهد یاری

تا زلفت بیقرارت منزلگه رقیب است

آشفته را نمانده بر جان و دل قراری

غیر از علی که باشد سلطان به کشور عشق

جز عشق عاشقان را نبود دگر دیاری

شمارهٔ ۱۱۵۵

معجزه ببین که سروی و رفتار می‌کنی

سحر مبین که ماهی و گفتار می‌کنی

زآن خال دل‌فریب که در زیر زلف تست

آزادگان به دام گرفتار می‌کنی

مستان تو به غارت عقلند و صبر و هوش

در عشوهٔ تو مستان هشیار می‌کنی

من شکوه از جفای تو گویم غلط کجا

آن غیرتم کشد که به اغیار می‌کنی

حسن تو پارسایی و عفت به جلوه سوخت

ما را به جرم کیست گنه‌کار می‌کنی

نرخ شکر شکسته در وصف آن دهان

شیرین حکایتی است که تکرار می‌کنی

بهر رضای دشمن ریزی تو خون دوست

کس این کند به خصم که با یار می‌کنی

ای عقل پنجه بیهده کردی به دست عشق

ای پشه با هما ز چه پیکار می‌کنی

آنجا که آفتاب حقیقت کند طلوع

ای خور تو جا به سایه دیوار می‌کنی

آشفته زینهار مبر پیش این و آن

بر درگه علی چو تو زنهار می‌کنی

شمارهٔ ۱۱۵۶

ای که آگه نیستی از حال گوی

چنبر چوگان ببین و ز گو مگوی

گر گلت را برد گلچین عندلیب

خار گو از دیده چون مژگان بروی

خرمن عشاق را آتش بیار

برق گو جز آشیان ما مجوی

چون قد موزونت و چشم ترم

سرو نه در باغ و آبی نه بجوی

ما ببوی موی جانان زنده ایم

قوت روحانیان باشد ببوی

هر که نقش مرتضی آشفته بست

نقش غیر از دیده و دل گو بشوی

خضر گو آب بقا اینجا مبر

روح گو خاک سر کویش ببوی

شمارهٔ ۱۱۵۷

در چنگل بازی نکند خانه حمامی

یا آهوی وحشی نشود رام بدامی

مألوف بدامی نشنیدم که شنود مرغ

جز دل که بآن زلف سیه کرده دوامی

آغوش سلامت همه مأوای رقیبان

سازد دل عاشق بپیامی و سلامی

جام دل بشکسته می عشق نریزد

گو محتسب شهر زند سنگ بجامی

ظلمتکده تن بنه ای جان و سفر کن

تا چند در این خانه بسازم بظلامی

چون شمع ببوی نفس صبح بمیرم

گر باد سحر آورد از دوست پیامی

از خاک در دوست بشمشیر اعادی

گر سر برود برننهم گام زگامی

در بحر چو در هست اگر بیم نهنگ است

در کام نهنگان بروم من پی کامی

آشفته چرا درد دلت بر قلم آمد

از سوخته دودی نشنیدم که تو خامی

تثلیث بنه شرک مکن سر احد جوی

جز حیدر واولاد مگو هست امامی

آخر بدر آید زپس پرده شود روز

گر پرده فروبسته بخورشید غمامی

شمارهٔ ۱۱۵۸

رنگ ز خورشید عیان میبری

پرده مه را چو کتان میدری

توبه زهاد گزند از تو یافت

عقل حکیمان به زبان میبری

کار ملایک نکند آدمی

فعل بشر سر نزند از پری

زهره زوجد تو بود در سماع

کسب شرف از تو کند مشتری

نقش بتی تحفه فرستم به چین

تا نکند مانی صورت‌گری

دین و دل خلق ندارد محل

کاز نظری جان جهان میبری

آینه دوست سراپاست صاف

تصفیه کن تا که به خود ننگری

رفته ز شیرینی جان گر حدیث

ای لب نوشش نه تو شیرین‌تری

مهر رخ تو ز بهشت ابد

بر دل عشاق گشوده دری

پا مکش آشفته که آنجاست خلد

گر به سر کوی علی بگذری

شمارهٔ ۱۱۵۹

که گفت ای سرو سیمین‌تن به طرف باغ و بستان آی

گل افشان کن زرخسار و بتاراج گلستان آی

غلامت تا شود غلمان بهشتی را مشرف کن

برای خجلت حوران بطوف باغ رضوان آی

گرت از چشم بدبینان گزندی پیش میآید

پری وش پرده ای بر بند و شب از خلق پنهان آی

سکندر گو مساز آئینه بنگر ماه رخسارش

خضر را گو بنوش آنلب برون از آب حیوان آی

برای دوستان بربند روز از مردمان پرده

خلاف مدعی بی پرده شب در بزم یاران آی

سرای دل بسی تار است و منزلگاه اغیار است

تو ایشمع شبستان ازل در خلوت جان آی

تو راهست ار گنه بیمر مترس آشفته از محشر

اگر حب علی داری شتابان سوی میزان آی

شمارهٔ ۱۱۶۰

شهری بود نکوئی و جانا تواش دری

فرزند حسن و عشق و تو بر هر دو مادری

عشقم نشست در دل و عقلم فرار کرد

آری دو پادشاه نشاید به کشوری

تا هست منظر دل و دیده مقام دوست

حاشا که من نظر بگشایم به منظری

دیدم که خضر جام به کف سوی میکده

می‌رفت تا بَدَل کند او را به ساغری

ذرات را وجود چه در پیش آفتاب

ما غیر دوست هست ندیدیم دیگری

هستی گل ار کلاله ز سنبل فکنده گل

سروی اگر که سرو ز گل آورد بری

کوثر به جنب چشمه نوش تو قطره‌ای

خورشید پیش تابش روی تو اختری

ملکی است خوبروئی او را تو مالکی

بحریست آفرینش او را تو گوهری

منصوروار داری اگر سر حق بسر

داری بود محبت آنجا ببر سری

آشفته را کله نه و سر سوده بر سپهر

تا ساخته ز خاک در شاه افسری

شاها توئی که علت ایجاد عالمی

شاها توئی که وارث تاج پیمبری

شمارهٔ ۱۱۶۱

ای جنت جاوید ز رخسار تو بابی

دلداری و خوبی ز صفات تو کتابی

گلبرگ چمن آب ز رخسار تو بگرفت

سنبل خورد از حلقه گیسوی تو تابی

ای نرگس بیمار بخوانی تو و سحرت

نگذاشته در دیده مستان تو خوابی

دل زد ز مژه چشمک و جویای لب توست

جوید نمکی مست چو شد پخته کبابی

در سر هوس کوثر و تسنیم ندارد

هر کس خورد از میکده عشق شرابی

احباب به جز وصل نخواهند بهشتی

عشاق به جز هجر ندارند عذابی

لب بر لب من نه تو پس از مرگ که چون نی

هر بند من از عشق تو گوید به جوابی

جز زهد گنه هیچ ندیدیم و نکردیم

جز عشق بتان هیچ در آفاق ثوابی

این شعر تر از خامه به دفتر به چه ماند

کاندر چمن از ابر سیه میچکد آبی

روزی بنمائی به دل شب زخم زلف

گر نیم‌شبان برکشی از چهره نقابی

جز مدح علی هیچ نگفتیم و نگوئیم

جز نام علی چون نشنیدیم جوابی

آشفته فراتش به نظر موج سرابست

آن را که به سر میرود از عشق تو آبی

شمارهٔ ۱۱۶۲

عمری به کعبه و دِیر بردیم انتظاری

ز آن انتظار جز عشق حاصل نگشت کاری

جانان ز دست رفت و جان از فراق فرسود

بر جان ز کسوت تن برجای مانده باری

ای گل ز صحبت من تا چند میگریزی؟

هر جا که گلبنی هست پابست اوست خاری

چشم تو ترک مستی کارد به تیغ دستی

حسن تو باغبانی روی تو نوبهاری

احوال دل چه پرسی کاندر فراق چون شد؟

خون گشت و گشت جاری پیوسته از مجاری

گمگشتگان وادی حیران به شوق کعبه

لب‌تشنگان بمردند از ذوق آب جاری

مردم نهاده گنج و من مدح سنج حیدر

گنجی از این بهت نیست آشفته یادگاری

شمارهٔ ۱۱۶۳

چرا به بزم رقیبان حدیث دوست نگفتی

بست نبود خلاف مؤالفت که برفتی

دل رمیده ما را که مرغ وحشی بود

شکار خویش نمودی و دام بازگرفتی

نه پایدار بماند عهدهای سخت که بستی

نه استوار بود گفتهای سست که گفتی

تو مرغ زیرک و جا آشیانه عنقا

کدام دانه بزیرم که تو بدام من افتی

دریغ ودرد که بی پرده گفت مردم چشمم

حدیث عشق که اول زمردمان بنهفتی

نهاده دوش من و دیده سر بخاره خارا

تو خوش به بستر دیبا ببزم غیر بخفتی

بیا زشوق تو آشفته خاک راه علی کن

زنوک خامه در نظم آبدار که سفتی

شمارهٔ ۱۱۶۴

چه حظ زشاهد و شمع و شراب و شیرینی

ببزم غیر شب ار ماه خویشتن بینی

چو مجمرش شده چهره زآتش می غیر

سزد بر آتش اگر همچو عود بنشینی

جلال قیصر و دارا دو جو نمی ارزد

درآ ببزم محبت بعجز و مسکینی

تو را که سیب زنخدان یار دردستست

خطا بود که بدو سیب خلد بگزینی

صبا صفت به بناگوش زلفش ار گذری

بزیر توده عنبر هزار گل چینی

هزار بار اگر نیش میزند زنبور

نمیرود زعسل لطف طبع و شیرینی

بوصف زلف وی آشفته عمر آخر شد

تو باز بر سر افسانه نخستینی

مرا بکفر و به اسلام هیچ کاری نیست

که نیستم بجز از مهر مرتضی دینی

زمام بختی گردون بدست رایض اوست

چنان کشد که شتر را مهار در بینی

کجا مجاهده عشق را بتابد عقل

چگونه صعوه درآید برزم شاهینی

شمارهٔ ۱۱۶۵

تو را که زیر لبان روح یک جهان داری

دو چشم خود ز چه بیمار و ناتوان داری

چه بلبلی که تو صد باغ وقف نغمه توست

چه نوگلی تو که یک شهر باغبان داری

ز جور غیر شکایت مکن که یارت هست

به جور خار بساز ای که بوستان داری

حکیم گو نزند دم دگر ز جوهر فرد

تو را سزاست که معنیش در میان داری

تو با خیال میانش دلا خوشی همه شب

به هیچ شب همه شب دست در میان داری

یکی بکشت یکی زنده گشت و دعوی کرد

بکن تو دعوی معجز که این و آن داری

چه مرغی و ز کدام آشیانه‌ای ای عشق ‏

که هر کجا که دلی هست آشیان داری

زبان تو عجب آتش فشاند شد آشفته

چه آتشیست که اندر میان جان داری

ز آستان علی سر مپیچ ای درویش

روی به خانه اگر ره بر آستان داری

شمارهٔ ۱۱۶۶

لاله سرزد از دمن گل از چمن سبزه زجوی

می بخور بر طرف جوی و سرو گلروئی بجوی

می کشان سرخوش زباده عاشقان از وصل دوست

عارفان خامش ولی زهاد اندر های و هوی

جان زجانان مست شد می در قدح دیگر مریز

گلشن دل سبز شد گو سرو و گل از گل مروی

وصل کعبه در نظر داری زرنج پا منال

گر قدم فرسوده شد ای زاهدا با سر بپوی

تو زهر رنگی که داری جامه ای گل عاشقم

من نیم بلبل که گردم پای بست رنگ و بوی

سر بنه اندر طلب ای آنکه جانان طالبی

عشق ترکان ترک کن یا ترک دین و دل بگوی

الحذر ای مردمک از موج چشم سیل خیز

دجله و جیحون و عمان است این نه آب جوی

بر سر ار سودای وصل دوست داری سر بنه

دست از جانان نمی شوئی تو دست از جان بشوی

چون سر آشفته بار عشق یا بر جان بنه

یا مه ره در دلت مهر بتان تندخوی

از ولی عصر جو درویش آشفته مرا

درد دل جز با مسیحای زمان هرگز مگوی

شمارهٔ ۱۱۶۷

تا کی ای فتنه ایام زپا ننشینی

چه بلائی تو که آخر بدعا ننشینی

هر کجا فتنه نشیند چو قیامت برخاست

توئی آن فتنه که تا روز جزا ننشینی

عجبی نیست گر از ما کنی ای سرو کنار

پادشاهیتو باین مشت گدا ننشینی

حشمت جم نشود کنم که بموری نگرد

تا که گفتت که بدرویش سرا ننشینی

دل مرا کعبه و تو خانه خدائی زازل

بحرم تا بکی ای خانه خدا ننشینی

من دل سوخته چون شمع و توئی شعله شمع

تا نسوزی تو سراپای مرا ننشینی

نامی از لیلی و مجنون بجهان ماند هنوز

اندر این بادیه ای بانگ درا ننشینی

خواهی ار حالت آشفته پریشان نکنی

باید ای زلف که با باد صبا ننشینی

طلب ار میکنی اکسیر مراد آشفته

بطلب جز بدر شیر خدا ننشینی

شمارهٔ ۱۱۶۸

به یاد آب مجاور دلا در این فلواتی

بود سراب گمان میکنی مقیم فراتی

صنم پرست بدل بر زبان صمد ز چه گوئی

به کعبه و به بغل در نهفته لات و مناتی

اجل ز مرگ خلاصت دهد کشی ز چه منت

عبث ز خضر تو ممنون دلا به آب حیاتی

مکن به فضل و هنر فخر ای حکیم زمانه

که اوست مایه حرمان و آن دگر فضلاتی

بجوی عز قناعت بهل تو ذل طمع را

که بیش و کم نشود چون که ثبت گشت براتی

ز شام تار منالی به روز وصل مبالی

مقرر است به خوان جهان عشا و غداتی

به بحر جرم تو آشفته سخت مانده غریقی

مگر که نوح ز طوفان دهد ز لطف نجاتی

تو نوح و عرصه امکان تمام بحر فنایت

که دست حق به صفات ای علی که مظهر ذاتی

شمارهٔ ۱۱۶۹

درِ دکّان گشود حلوائی

در دیگر مگس چه پیمائی

جز به سر راه عشق نتوان رفت

پای اندر طلب چه فرسائی

به نیازندا جن به کف عشاق

وقت شد تا ز ناز بازآئی

حشم لیلیش بود به درون

نیست مجنون عشق صحرائی

یک جهان دل به آن دو زلف دو تا

همه آشفته‌اند و سودائی

پیش آن قد معتدل در باغ

سرو را نیست لاف رعنائی

همه جا او به جلوه ما به طلب

ما و یاریم هر دو هر جائی

گر به تاراج رفت خانه چه باک

هر که را دلبریست یغمائی

در نهان با رقیب مهر مورز

تا مگر قدر خود بیفزائی

از حریف دغل نپرهیزی

تا که دامان خود بیالائی

همه مصر طالب یوسف

جز زلیخا که داشت دارائی

لاجرم بوی میدرد پرده

در نهان می اگر به پیمائی

جان آشفته سوختی از رشک

هان حذر کن ز تیغ مولائی

ز آنکه حیدر یکی و حق احد است

بستا دوست را به یکتائی

شمارهٔ ۱۱۷۰

من جان سپر کنم چو تو شمشیر میزنی

دیده هدف اگر به نشان تیر میزنی

ساقی بدست جام می و در کمین دین

مطرب تو راه دل بمزامیر میزنی

زنهار از فسون تو ای چشم حیله ساز

که آهوئی و بحیله ره شیر میزنی

آنجا که نقش آن بت غیبی مصور است

مانی چگونه لاف زتصویر میزنی

عارف بنشئه مست تو زاهدا بمی بلی

خوش رهزنی که راه بتغییر میزنی

تیر از کمان طفل جوانی نخورده ای

ای نوجوان که طعنه باین پیر میزنی

نخجیر ما کند بنظر یکجهان شکار

صیاد اگر به تیر تو نخجیر میزنی

ای عشق از غریو تو پر شد جهان مگر

نوبت بنام حسن جهانگیر میزنی

تقدیر ماست عشق تو را عقل سرنوشت

چند ای حکیم لاف زتدبیر میزنی

عمریست ره بحلقه زلفش نبرده ای

تا کی تو دم زناله شبگیر میزنی

سودای زلف تو بکمندش ببسته سر

آشفته را به پا زچه زنجیر میزنی

ای دست حق اگر چه من از اهل دوزخم

شاید اگر تو دست بتقدیر میزنی

درویش تو زفقر پریشان و مضطر است

وقتست اگر که بر مستش اکسیر میزنی

شمارهٔ ۱۱۷۱

لطف با دوست نه با خصم مدارا نکنی

خون این هر دو بریزی و مهابا نکنی

عاشقان راست دم و راست رو و جانبازند

قتل این قوم خطا باشد و هان تا نکنی

دل ما خسته و رنجور دو چشمت بیمار

معجز عیسویت هست و مداوا نکنی

بیکران بحه عشق ارچه بسی طوفان زاست

نوح با تست سفر از چه بدریا نکنی

خوبرویان جهان دوست کش و دشمن دوست

دگران کرده گر اینکار تو آنها نکنی

طلب ار میکنی اکسیر مراد ای درویش

غیر خاک در میخانه تمنا نکنی

در میخانه بود کعبه اصحاب صفا

سجده ای طالب مقصود جز آنجا نکنی

در سوایدی تو آشفته چو سودای علیست

سود خواهی تو علاج از پی سودا نکنی

شمارهٔ ۱۱۷۲

گر بی تو باید زیستن رفتن به از پایندگی

چون نیست با تو دست رس مردن به است از زندگی

میرم بخاک پای تو کامد بکیش اهل دل

در زیستن مرگم عیان درمردنم پایندگی

آن مه چو رفت از محفلم تاریک شد بزم دلم

گو مه مده نور ضیا اختر مکن تابندگی

ناید خداوندی از او ای بت پرست زشتخو

عمری که کردی پیش بت بیهوده صرف بندگی

ظلمات هجرم میکشد ای آب حیوان همتی

دستم بگیر ای خضر ره در حالت درماندگی

گرچه حیات خضر را نبود همه عالم بها

بی دوست هرگز این گهر دارد کجا ارزندگی

رفتی و جانم شد زتن بازآ چو روح اندر بدن

کاندر نثار مقدمت ترسم کشم شرمندگی

تخم امیدی کشته ام آشفته تا گیرم ثمر

ای ابر مژگان از توام باشد طمع بارندگی

یرغو برم پیش علی از ترکتازی بتان

تا گیردم داد از کرم وز نو ببخشد زندگی

شمارهٔ ۱۱۷۳

روزگارا چند اسباب ستم آماده داری

هر کجا آزاده ای بینی زغم افتاده داری

میکشد رنج خمارم تا بپای خم رسم

ساقیا درده تو جامی باده گر آماده داری

دل پریشان میکنی دایم چرا از نقش امکان

یکدمک آن به که خود را از همه آزاده داری

کی نشیند در دلت نقش حقی منصور وارت

ای که اندر کعبه دل این بتان ساده داری

ایکه دلداری وهم دل میبری از دست مردم

کی خبر از حالت این عاشق دلداده داری

هر کجا هستی تو آشفته توجه بر نجف کن

لاجرم رفتی بمنزل روی اگر بر جاده داری

کی توانم دم زدن از سربلندی آسمانا

گرنه اندر آستانش خویشتن استاده داری

شمارهٔ ۱۱۷۴

چون مهم ای آسمان تو ماه نداری

چون خط سبزش چمن گیاه نداری

وه که برآمد زسینه آن جهان سوز

آینه رویا خبر زآه نداری

ناوک آهم بماه رفت تو گوئی

غیر مه و تیر کس گواه نداری

تا تو چه کردی دلا که از اثر او

ره بخرابات و خانقاه نداری

روی سفیدی بعرصه گاه قیامت

نامه بکف گرچه من سیاه نداری

سوده کلاه غرور حسن بماهت

یوسف کنعان خبر زچاه نداری

لاجرم افتی بدام کید رقیبان

جانب یاران اگر نگاه نداری

دامن جانان گرفته را غم جان نیست

هست بجام سر غم کلاه نداری

از همه در رانده ای بمیکده بازآ

جز در پیر مغان پناه نداری

داد دل آشفته گیری از خم زلفش

غیر علی چونکه دادخواه نداری

حب علی چون بود بعرصه محشر

شاید اگر گویمت گناه نداری

شمارهٔ ۱۱۷۵

مه جبینان جهان خاک و تو خود افلاکی

دو جهان زهر بکام من و تو تریاکی

ناز اگر هست چمن تو چمن آرا بمثل

حسن اگر هست فلک تو فلک الافلاکی

نشئه خیزد زمی و می زعنب آن از تاک

تاک از اصل برومند و تو اصل تاکی

گفتمت دل مگر از دیده معنی نگرد

وه که در وهم نگنجی و پر از ادراکی

گرچه نخجیر بفتراک ببندد صیاد

هم تو صیادی و هم آهو و هم فتراکی

هوس آلوده شد ای عشق تو را دامن پاک

برفشان گرد هوس را که زفطرت پاکی

چاکی ار در دلی افتد بشکیبد همه عمر

دل آشفته چه سانی که سراپا چاکی

چون ترا میر عرب هست در آفاق پناه

چند در شکوه دلا از ستم اتراکی

شمارهٔ ۱۱۷۶

سحر است بر کمان نه دل را زتیر آهی

که زبرق آه دارد شب تیره صبحگاهی

گذرد چو تیر آرش زکسان بیک گشادن

بسحر اگر برآید زدل شکسته آهی

چو حکیم نخشب امشب زچه درون بحکمت

بدر آور از گریبان بفروغ قرص ماهی

تو بچاه نفس تاریک چو یوسفی بمحبس

مگر آه کاروانان بدر آردت زچاهی

بسر برهنه چون خور تو بعجز اگر درآئی

بسپهر رفعت البته که صاحب کلاهی

اگرت سرشگ رخسار نشویدت سحرگاه

بصباح روز محشر زگناه روسیاهی

بگدائی در دوست بیا در این دل شب

که چو بامدادت آید بیقین که پادشاهی

همه توبه شکسته است چو آبگینه در ره

با چه حیله میتوان جست در این میانه راهی

مگر از ولای حیدر بکف آوری رکیبی

بنشینی ار بکشتی تو بموجه تباهی

زگناه خویش آشفته بگوی و مهر حیدر

چه محل که پیش صرصر بنهند برگ کاهی

شمارهٔ ۱۱۷۷

ای که نخواندی آیتی خود ز کتاب دوستی

بسته چو حلقه خویش را از چه به باب دوستی

بسمله محبتی خوانده‌ای از ازل اگر

شاید اگر کنی بیان شرح کتاب دوستی

بسته به خویش مدعی عشق تو بی‌سبب بگو

سست هوس شنیده‌ای بوی شراب دوستی

سنگش اگر به سر زنی عاشق تست پا به جا

میخ‌صفت به گردنش بسته طناب دوستی

نوح بود محبت و کشتی و بادبان وفا

بحر محیط در بغل بسته حباب دوستی

شهوت نفس را بهل صدق بیار و راستی

برق هوس نسوزدت تا که حجاب دوستی

دشمنی است بس دلا کام ز دوست خواستن

چیست جواب تو بگو روز حساب دوستی

دوست گشوده پرده و شاهد بزم عام شد

مطرب عشق چنگ زد تا به رباب دوستی

دشمن خفته کس کشد ای که به قتلم آمدی

من که به مهد خفته و رفته به خواب دوستی

آشفته آتشت بدل گشته ز رشک مشتعل

آتش دشمنی بکش زود به آب دوستی

دوست اگرچه دشمنی کرد به جای تو بسی

دست بگیردت علی باز ز باب دوستی

شمارهٔ ۱۱۷۸

بود زمین و آسمان از دم مرتضی علی

سود تمام کن فکان از دم مرتضی علی

نقش زمین و آسمان رنگ نداشت از ازل

بود بنای این و آن از دم مرتضی علی

لاجرم آب و خاک را این همه منزلت نبود

آدم از او شده عیان از دم مرتضی علی

صورتی ار بود عیان معنی ار بود نهان

هست عیان و هم نهان از دم مرتضی علی

سنگ و کلوخ و جانور برگ گیاه و هم شجر

جمله بذکر حق زبان از دم مرتضی علی

عیش بمحشر ار بسی میکند از عمل کسی

آشفته عیش شیعیان از دم مرتضی علی

شمارهٔ ۱۱۷۹

تا که بتخانه را حرم کردی

همه را عابد ای صنم کردی

تو که بت در بغل نهان داری

از چه رو سجده بر حرم کردی

تا گدای مغان شدی درویش

خویش را شاه محتشم کردی

در سفالین قدح فکندی می

کاس چوبینه جام جم کردی

سگ میخانه را شدی همرنگ

خود در آن خانه محترم کردی

جای لیلی است در دل مجنون

گر سراغش تو در حشم کردی

صوفی از وجد در طرب تو گمان

بنواهای زیر و بم کردی

آفت ترک و فتنه ای بعرب

رخنه در کشور عجم کردی

گرچه در گلخنی گرفتی جای

غیرت گلشن ارم کردی

از شکوفه صبا چو خازن شاه

دامن باغ پر درم کردی

شاه امکان علی که هستی را

بطفیلش خدا کرم کردی

جان آشفته را بشوی از زنگ

کش بدل مهر خود رقم کردی

شمارهٔ ۱۱۸۰

دل دردمند عاشق که زدوست داشت داغی

نه عجب زلاله و گل بودش اگر فراغی

نه برنگ لاله در باغ بگل بود مشابه

چه مشابهت بدل داشت اگر نداشت زاغی

چو بدید خط سبزت بلب تو خال زنگی

بشکر بگفت کز چیست مکان گرفته زاغی

تو که رفتی از شبستان و نداد نور ماهم

مگر آه سینه از برق فروزدم چراغی

همه جا خیام لیلی است بدشت خاطر تو

عجبم من از تو مجنون که زحی کنی سراغی

تو که ساقی بهشتی و بجام تست کوثر

چه کم ار کنی عنایت تو به تشنگان ایاغی

مستای هیچ آشفته بر علی تو کس را

بر آفتاب تابان چه کند چراغ راغی

شمارهٔ ۱۱۸۱

بی‌غیر میسر شودت گر لب کشتی

با غیر از آن به که برندت به بهشتی

غلمان چو ندیم است به هر گوشه بهشت است

بی‌دوست بگویید چه حور و چه بهشتی؟

ناچار بود منزل تو روضه رضوان

آن دم که در آغوش کشی حورسرشتی

مقصود زیاری است که هر خانه تجلی است

چون ره به حرم نیست کنم طوف کنشتی

ای کنگره کاخ تو رفته به ثریا

فردات به ایوان که ببستند که خشتی

ز آیینه صافی چه کدورت بری ای دل؟

کای زنگی بدروی ز آغاز تو زشتی

ای دست خدا دست به دامان تو دارم

تا نامه آشفته‌ات از سر بنوشتی

شمارهٔ ۱۱۸۲

تو شمع محفل انسی شب آمد در شبستان آی

گلی بر بلبلان رحمی کن و سوی گلستان آی

کنار از ما چه می‌گیری که تو آلوده‌دامانی

تو دریایی چه اندیشی بزن موجی به دامان آی

شکستی عهد و پیمانم زدی با غیر پیمانه

تویی پیمان‌شکن پیمانه‌ای نوشان به پیمان آی

دل و دین بردی و بر جان‌های نیم‌جانی را

خدا را بار دیگر از برای غارت جان آی

مرا مردم ز دیده‌ای پریزاده سفر کرده

برای اینکه بنشینی به جایش همچو انسان آی

سریع‌السیر چون ماهی و در هر منزلی یک شب

بود وقت شرف در کاخ خود ای ماه تابان آی

ز چشمم می‌گریزی کاز تو شاید توشه بردارد

اگر دیده بود غماز اندر سینه پنهان آی

تویی آن لؤلؤ لالا مرا دیده بود عمان

ز دست خاکیان بگریز و سوی بحر عمان آی

طبیبان بر سر درمان ولی دانم که درمانند

مرا ای درد جان پرور برای رفع درمان آی

مغنی پرده عشاق را نیکو زدی امشب

برای سور مستان مدح حیدر را نواخان آی

پریشان است آشفته ز سودای سر زلفش

گَرَش آشفته‌تر خواهی به آن زلف پریشان آی

شمارهٔ ۱۱۸۳

تو که از شعاع شمعش بدرون چراغ داری

زفروغ شمع انجم همه شب فراغ داری

تو که پر گلست باغت زهوای لاله رویان

چه سر تفرج گل چه هوای باغ داری

چه زنی چو سرو آزاد تو لاف سربلندی

که به بندگی عشقش تو چو لاله داغ داری

چه بری زساقی بزم تو منت ایاغی

که زساغر دو چشمم همه دور ایاغ داری

زچه روی روی به هامون بطلب مدام مجنون

تو که خیمه گاه لیلی بدرون سراغ داری

شنوی زمرغ عاشق تو اگر نوای عشقی

نه زصوت بلبلی خوش نه حذر ززاغ داری

ز چه رو فتادی آشفته به چاه ظلمت نفس

که ز مهر روی حیدر به دورن چراغ داری

شمارهٔ ۱۱۸۴

ای آهوی تتاری نافه اگر نداری

زآن مو چرا نگیری زآن بو چرا نیاری

از آب چشم عشاق رو وام کن دو قطره

ای ابر نوبهاری باران اگر نداری

از خارخار عشقت در دل اگر اثر هست

در روز تیرباران شاید که سر نخاری

محصولت ار بباید تخم عمل بیفشان

فردا شوی پشیمان امروز اگر نکاری

از سوختن عجب نیست نه پرده فلک را

آهی اگر سحرگه از سوز دل برآری

ما کشته تخم امید در رهگذار باران

تو ابر نوبهاری بر ما چرا نباری

آشفته عاشقانت از خود نمیشمارند

چون ابر اگر نباری یا همچو نی نزاری

مطرب چو هست روحت ساقی چو هست راحت

حسنی چرا نسازی جامی چرا نیاری

دریوزه بایدت کردت از همرهان در این ره

از حب آل حیدر گر توشه برنداری

شمارهٔ ۱۱۸۵

پیر مغان گشود زرحمت در سرای

زاهد بعذر توبه تو در این سرا درآی

جغدی اگر مجاور دیر مغان بود

کسب شرف زسایه او میکند همای

ساقی چو می بجام سفالین تو میکنی

از جم که یاد آرد و جام جهان نمای

خاک در سرای مغان آب زندگیست ‏

هم آتشش چو باد مسیحاست جان فزای

ساقی مکن زمرده دلان منع آب خضر

مشگل گشا توئی زدلم عقده برگشای

جز روی تو که غالیه سا شد زموی تو

خورشید را که دیده در آفاق مشگسای

با سر بشوق جذبه عشق تو میروم

گر ببینی این رواق معلق بود بپای

آشفته جا گرفت در آن زلف پیچ پیچ ‏

دیوانه ای بسلسله خوش کرده است جای

گمگشتگان دشت هوائیم از کرم

ما را بسوی کعبه برای خضر رهنمای

کعبه کدام ودیر مغان کوی مرتضی

کاوراست عرش کرسی و گردون بود سرای

شمارهٔ ۱۱۸۶

گر هر که را نهانی کاریست با نگاری

ما را نهان و پیدا جز عشق نیست کاری

نقش و نگار مانی نغز است و دلکش اما

حاشا که کرده تصویر ز این طرفه تر نگاری

خودکامی است از یار بوس و کنار جستن

هر کس که دوست خواهد از خود کند کناری

آب حیات و اکسیر آرم به ارمغانی

در کوی میفروشان گر افتدم گذاری

ظلمانیم ز شهوت، نورانی از محبت

بنوازی ار به نورم ور سوزیَم به ناری

بگسسته ار مهارم بیرون کی از قطارم

داری زمام امکان بر سر نهم مهاری

با یار در شبستان عاشق کند گلستان

گرچه بود زمستان سازد عیان بهاری

لیلا نماند و عذرا مجنون برفت و وامق

آن حسن و عشق دادند بر ما و گلعذاری

سهل است عشق‌بازی در چشم کامجویان

گر درد عشق داری افتاده سخت کاری

سلطان کشور عشق آشفته جز علی کیست؟

ناچار هست شاهی هر جا بود دیاری

شمارهٔ ۱۱۸۷

نشکفته است از چمن دلبری گلی

کاندر هوای او نسرائیده بلبلی

بلبل که شوق گل بکمندش در افکند

باید بزخم خار نماید تحملی

باز نظر کبوتر دل دید در هوا

تیهو صفت اسیر نمودش بچنگلی

تنها نه خاکیان متزلزل زعشق تو

کاز تو بود بعالم علوی تزلزلی

با سرو و سنبل و گل و نسرین چه احتیاج

کاز زلف و روی و قدتو گل و سرو سنبلی

آمد تو را جمال بتا از ازل جمیل

بندند شاهدان چمن گر تجملی

شور نوای مرغ سحر خوان هوای گل

مستان تو فکنده در آفاق غلغلی

آشفته چیست خاری از این بوستان سرا

خود را بصد هزار فسون بسته بر گلی

آن گل که زیب گلشن امکان اگر نبود

آدم نبود بر ملکوتش تفضلی

نور خدا علی ولی و صراط حق

کز مهر او خدای برافراشته پلی

شمارهٔ ۱۱۸۸

بغیر از آن خم مو ایدل آشیانه نداری

خبر زکار نسیم صبا و شانه نداری

باین خوشاست دل ودیده ام بمحفل اغیار

مهی دو روز فزون جا بهیچ خانه نداری

زچیست زرد شده روی سرخ تو ایشیخ

مگر بخانه دگر زآن می مغانه نداری

بقتل من کمری بسته ای که با نظر است این

برای کشتن عاشق جز این بهانه نداری

کنونکه خون دلی هست و ناله عیش بپا کن

که احتیاج بچنگ و می و مغانه نداری

غریق لجه عشق است نوح و کشتی او

خبر دلا تو از این بحر بیکرانه نداری

حدیث از کی و جم تا بچند مطرب مجلس

مگر به پرده نواهای عاشقانه نداری

نشان مهر علی گشته است نقش جبینت

بروز حشر جز این داغ تو نشانه نداری

پناه تو چه بود صاحب زمان دل مسکین

زمیر عصر تو بیم و غم زمانه نداری

شمارهٔ ۱۱۸۹

ساقی بیار جامی از آن مایه خوشی

تا بیخ غم بسوزم از آن آب آتشی

گر داروی خوشی بقدح باشدت بیار

زیرا که دل دیده بدوران آن خوشی

خوش میزنی به پرده تو مطرب نوای عشق

چون این نوا کسی نشنیده بدلکشی

ای چشم یار حالت مستیت چون بود

چون خون خلق خورده نگاهت بسرخوشی

بلبل که پیش گل بسراید غزل هزار

پیش رخت چو غنچه کشد پیشه خامشی

تا نشنوم نصحیت ارباب هوش را

بگذار تا بمانم در خواب بیهشی

آشفته همچو مرغ بنخجیر گه پرد

شاید باشتباه بدامش تو درکشی

پندارم ای غلام ثناخوان حیدری

ورنه کسی ندیده نگارین به این کشی

شمارهٔ ۱۱۹۰

کند هر ملتی در بندگی بر قبله‌ای رویی

چو نیکو بنگری دارند جمله رو بر ابرویی

نه تنها ذکر یاهو از لب نوشین به گوش آید

که در وَجْدَند ذرات جهان با هایی و هویی

به زلف اوست شیدایی چه صحرایی چه دریایی

تعالی یک جهان دارد اسیر هر خم مویی

مرا آن نخل جان‌پرور به جوی دیده جا دارد

نشاند باغبان گر سرو خود را بر لبِ جویی

به رند از چین زلفت نافه نه از آهوی چینی

خطا باشد گرفته هرکه بر عشاق آهویی

صبا زآن طره بو داری چرا در دیده نگذشتی

جهانی را توانی زندگی دادن چو از بویی

بود آشفته را از هردو عالم رو به سوی تو

اگرچه هرکه را بینی به عالم روست بر سویی

مرا زخم درون مرحم ندارد در جهان اما

لب نوشین دهان تو نهان کرده است دارویی

بیا در آینه از می بشوی این زنگ خودبینی

به روی مرتضی بنگر اگر مرد خداجویی

شمارهٔ ۱۱۹۱

گر باد دی بگلشن دم میزند بسردی

از باد دی بگرمی از می برآر گردی

گه از نوا و از زنگ گاهی زآب گلرنگ

بگشای این دل تنگ بزدا زچهره زردی

مطرب بزن تو دستی ساقی بکوب پائی

مینا بیار و بشکن این طاق لاجوردی

طوف حریم دلها از یکنظر توان کرد

بیهوده کرده حاجی یکعمر رهنوردی

اندر حریم جانان بی درد ره ندارد

ایدل اگر توانی از جان بجوی دردی

آشفته باش اما اندر شکنج یک زلف

دیوانه وار تا کی ایدل بهرزه گردی

دیگر تو ای سکندر آب خضر نجوئی

از آب عشق خوبان گر نیم جرعه خوردی

از آبشار وحدت خمخانه محبت

کز یک نمش جهنم چون یخ شود بسردی

آب ولای حیدر آن شهسوار صفدر

شاهی که کوفت نوبت در لامکان به مردی

شمارهٔ ۱۱۹۲

ای دلبر هر جائیم امشب بکجائی

گفتی که بیائی زچه روعهد نپائی

ما دیده گشودیم و فروبسته در از غیر

تا تو زسرانگشت کرم در بگشائی

چندانکه نیاز آرمت ای ترک جفاجو

چون سرو کشی تو سرو بر ناز فزائی

از حلقه اوباش درآ همدم ما باش

کاخر زندامت سرانگشت بخائی

من روز شمارم بخود وعید همایون

خورشید صفت نیمشب از در چو در آئی

آخر تو طبیبی به مریضان نظری کن

لازم نبود کس بفرستم که بیائی

آنان که نپایند مرا همدم و همدوش

آخر تو کجائی که در این بزم بپائی

آن لعل شکرخند مکن بوسه گه غیر

تا کی نمکم بردل مجروح بسائی

با مهر علی میروی آشفته چو در خاک

چون لاله خودرنگ هم از خاک برآئی

شمارهٔ ۱۱۹۳

از وصل روی جانان امشب چو کامکاری

شکوه ز بخت حیف است گر بر زبان برآری

شربت بود چو گیری از دست دوست حنظل

عزت شمر چو بینی در عشق یار خواری

بلبل به موسم گل افغان و ناله‌ات چیست؟

در روز وصل بیجاست غوغا و بیقراری

روی تو خوانده‌ام گل زلف کج تو سنبل

سنبل به گل نماید گر زآنکه مشکباری

ای ابر نوبهاری دریا در آستینی

بر کشت تشنه‌کامان شاید که رحمت آری

جز میکده که آنجا ما را امیدگاهست

نشنیده‌ام ز خاکی بوی امیدواری

گر دیگران به اعمال در حشر سربلندند

من سر به زیر آنجا از بار شرمساری

ساقی به برتو هوشم ز آن عقل سوز باده

تا برکشیم خطی بر رسم هوشیاری

نبود مرا زر و زور تا ره برم به کویش

بر خاکیان حیدر رو مینهم به زاری

از درگه علی رو، ای همرهان متابید

کاشفته تاجور شد اینجا به خاکساری

شمارهٔ ۱۱۹۴

تا به کی بسمل خود را نگران میداری

تیر در ترکش و پاس دگران میداری

نقش ارباب هوس را زدل و دیده بشوی

گر نظر جانب صاحب نظران میداری

دیده در آینه ات تا بشفق مرغ سحر

این بغوغا دگری جامه دران میداری

زیر سیم همگی آهن و رویست نهان

چشم امید چه برسیم بران میداری

واعظ از پرده اسرار ندارد خبری

به عبث گوش بر این بیخبران میداری

ساقیا جام جهان بین شود انجام سفال

گر باین دست گل کوزه گران میداری

ما بخود عاشق و شیدا و قلندر نشدیم

باش ای عشق که ما را تو بدان میداری

یوسف وقت بصحرا و نیاید یعقوب

چشم دیگر چه براه پسران میداری

عمر بگذشت و گذر بر سرت ای سرو نکرد

طمع آخر چه زعمر گذران میداری

توئی آئینه صاحب نظران چشم به تو

آینه چند بر بی بصران میداری

دم زتوحید زن آشفته علی گوی علی

تابکی چشم بسوی دگران میداری

شمارهٔ ۱۱۹۵

بده ساقی از آن می ساتکینی

که اندر شیشه مانده اربعینی

خورم صد نیش از زنبور ناچار

ببوی آنکه نوشم انگبینی

خرد را با تو کی دعویست ای عشق

که تو استاد بر روح الامینی

بکویت تشنه جان دادند عشاق

عجب تر آنکه تو ماء معینی

بتابد بر زمین هر روز خورشید

که تا برپای تو ساید جبینی

نشاید گفت کاندر آسمانی

نمی زیبد که گویم در زمینی

گرفتاری بزندان تعلق

چو عیسی گر بچرخ چارمینی

نباشد حق پرستی در گل ای دل

بدیر و کعبه افشان آستینی

عمل چون نیست آشفته به ناچار

بدرویشی بسازد خوشه چینی

در آن صحرا که کشته حب حیدر

شهی کش نیست جز قرآن قرینی

شمارهٔ ۱۱۹۶

خرابم کردی ای ساقی که دیوانه خراب اولی

نهادی چشم را بر هم که این فتنه به خواب اولی

مرا صندل به سر سودن طبیبا سودکی بخشد

به دفع درد مخموران بود ساقی شراب اولی

به خاک و خون تپم تا کی بکش تیغ و بکش زارم

به قتل صید بسمل لاجرم باشد شتاب اولی

خطا کردم به جز عشقت اگر کار دگر کردم

خطایی رفته از دستم ولی دانم صواب اولی

چه می‌پوشی به رخ پرده نه آخر آفتابستی

جهان را نور باید دادن خور بی‌حجاب اولی

بگفتم غمزه‌ات بی‌حد بریزد خون اهل دل

بگفتا کار تُرک است این و باشد بی‌حساب اولی

طبیبا بر لب جانانه‌ام بوسی حوالت کن

علاج درد مستسقی اگر شاید شراب اولی

بیا و چهره‌کاهی کن ز درد عشق آشفته

برای سکه و اسم سلاطین زر ناب اولی

به درد عشق جَهْدی کن کتاب صامتت چی بود

ترا ذکر علی آن معنی ام‌الکتاب اولی

شمارهٔ ۱۱۹۷

عکس زلفت چهره دودآلود دارد اندکی

لاجرم عنبر به مجمر دود دارد اندکی

چشم مستت کاین همه مستی و مخموری کند

نشئه زآن لعل میْ‌آلود دارد اندکی

کی کند سر بر سر سودای عشق نیکوان

بیم گر کس از زیان و سود دارند اندکی

سبزه خط و خلیل خال با روی تو گفت

نسبتی بر آتش نمرود دارد اندکی

حسن یوسف را بها هرگز نکاهد مصریان

مشتری گر خود زر معدود دارد اندکی

روزی ار امروز باشد گو غم فردا مخور

هرکه زین نعمت به کف موجود دارد اندکی

می‌کشندش گر سوی بتخانه تکفیرش مکن

هرکه رو بر کعبه مقصود دارد اندکی

لاجرم آشفته درویشیم از مهر علی

کسوتم زآن رشته تار و پود دارد اندکی

کی غنا خواند دگر صوت حسن را شیخ شهر

گوش گر بر نغمه داود دارد اندکی

شمارهٔ ۱۱۹۸

خیز و بیار زآن خط و لعلم تو مشک و می

خضرم بکن که خضر از این روست سبزحی

گریان شده است ابر چو مجنون بهای های

لیلی زحی دمی بدرآ می بیار حی

طی گشت دستگاه سلیمان و جم نماند

می ده که تا بساط تعلق کنیم طی

یعقوب تو بگوشه بیت الحزن بمرد

خیز و بنه بخاک پدر پای یا بنی

خیز و بیار باده و بوس و کنار هم

ترتیب کن قضیه ولیکن بشرط شی

گر هست گوشه ای و کتابی وهمدمی ‏

بهتر زحکمرانی شام و عراق و ری

بی پرده می بیار به کوری محتسب

کامد زپرده لاتخف از قول چنگ و نی

می خور ببانگ چنگ و زنخدان یار گیر

این سیب به بجو چکنی نحو سیبوی

چون دید ریخت جامه اخضر چمن زبر

بر او لباس قاقم پوشید فصل دی

ساقی بیار جام پیاپی بیاد شاه

اندیشه تابکی زقضاهای پی زپی ‏

شاهنشه عوالم امکان ولی عصر

آن حجت خدای که نازد جهان بوی

آشفته افسری زسگان درش گرفت

او را بسی است فخر بتاج قباد و کی

شمارهٔ ۱۱۹۹

تو ای غزال سرائی چرا غزل نسرائی

غمم زدل زنواهای زیر و بم نزدائی

توئی غزال سرائی غزل سرای تو چون من

روا نباشد اگردر سرای ما نسرائی

بگیر چنگ بچنگ و بکف بیار دف و نی

اصول ساز بقانون که بر نوا بفزائی

زناخن مژه ای زن بتا به تار دل من

که دل نوا کشد و بر نوای او بسرائی

غزل سرا و بکش ساغر و برقص و زجا خیز

که تا چو حور بجنت میان بزم برآئی

ادیب باش و ظریف و بگوی شعر و بخوان

که تا عزیز به چشم جهانیان بدر آئی

زشعر دلکش آشفته خوان مدیح علی را

که از بیان حقایق بسوی حق بگرائی

گره ززلف دو تا باز کن بمجلس انسم

که تا گره زدل عاشقان خود بگشائی

کنونکه لعل شکرخات هست قند نریزی

مباد آنکه سر انگشت خود زغصه بخوائی

چو هست آینه ات مظهر جمال جلالش

در آینه بنگر تا که خویشتن بستائی

شمارهٔ ۱۲۰۰

در همه آفاق طاقی در همه عالم تمامی

صبح عیدی شام وصلی ماه خاصی شمع عامی

همچو کیفیت به طبعی همچو مینایی به چشمی

چون روان جاری به جسمی ذوق‌سان مضمر به کامی

در همه صورت بدیعی در همه معنی لطیفی

در همه چشمی قبولی در همه خویی تمامی

عاجزم اندر صفاتت تا چه خواهد بود ذاتت

نور محضی جان صرفی یا ملک یا مه کدامی

همچو نشئه در شرابی نای مطرب را نوایی

گلبن و سروی به بستان آفتاب و مه به نامی

رند مستی پارسایی مطربی مانی نوایی

ساقی‌ای در بزم مستان یا که صهبا یا که جامی

چون دُهُل اندر خروشی خُم‌صفت دایم بجوشی

زآتش می پخته کن خود را تو ای صوفی که خامی

نیک‌نامی در طریق عشق بدنامی است خوش باش

گر تو بدنامی به عشق آشفته آخر نیک‌نامی

خدمتت آرد فرشته هم غلام تست غلمان

گر به خیل بندگان حیدر صفدر غلامی

شمارهٔ ۱۲۰۱

نه آدمی نه فرشته نه حوری و نه پری

چه مظهری تو که هر جا دلی بود ببری

بیا وآینه رو بین چو چشم بازت هست

که آینه ندهد حاصلت بی بصری

تو را از خانه خدا نیست چون خبر ای شیخ

اگرچه در حرمی ره بمقصدی نبری

بخد و قد تو سر خط بندگی دادند

زرنگ و بو گل و سرو چمان بجلوه گری

بگفته تو خورم خون و باده بگذارم

که عاشقت نکند گوش گفته دگری

زخویش بیخبرم کن بجامی ای ساقی

که شیخ بیخبر آمد زذوق بیخبری

اگر جهان همه اولاد پیر کنعانند

چو نیست یوسف نالد زدرد بی پسری

چو میخ پای بجا باش هر دری چه زنی

بود که وارهی ایدل زننگ در بدری

خط تو فتنه و زلف تو فتنه چشم بلا

چه فتنه ها که عیان شد بدوره قمری

چه مو بمو صفت ار جادوان زلفت گفت

سزد که دم زند آشفته ات بسحرگری

گرفته خط زرخ تو خط ولیعهدی

مگر که دولت حسنت بتا بود سپری

گره گشائی هر بستگی بدست خداست

که این مقام نیاید زقوه بشری

بزن بدامن حیدر تو دست دل درویش

ز هرچه غیر خداوند هست باش بری

شمارهٔ ۱۲۰۲

بردم زعشق آن لب شیرین مرارتی

سودایت آتشست و بجان زو حرارتی

نبود خسارت از دل و دین گشت صرف عشق

بی مایه کس نکرده بعالم تجارتی

ترکان غمزه با صف مژگان ستاده اند

تا ابرویت بقتل که دارد اشارتی

گفتم بچشم خانه بسازم بغمزه گفت

حاشا که کس بآب گذارد عمارتی

زاهد میان حلقه پاکان نشسته ای

گویا زآب میکده کردی طهارتی

رویت بر آسمان صباحت مه تمام

بستان حسن یافت زخطت خضارتی

گر بایدت خرابی دل گفت پیش دوست

ای آه من زسینه شبی کن سفارتی

ای سینه دل بغمزه آن ترک مست رفت

یغمائیان زملک تو بردند غارتی

آبی بزن بر آتشم ای عشق خانه سوز

کز سوز عقل و نفس عیان شد شرارتی

دشنام تلخ زآن لب شیرین مگو بغیر

دشنام اگر چه تلخ تو شیرین عبارتی

پیش امیر مشرق و مغرب علی که کس

جز او نیافته است بر امکان امارتی

آشفته گو بچنگ اعادی بود اسیر

برهانش از میان باندک اشارتی

شمارهٔ ۱۲۰۳

هیچ دانی که چه با این دل شیدا کردی

صبر و دین طاقت و عقلش همه یغما کردی

داغ عشقی زدی‌اش زان خم گیسو به جبین

رانده‌اش از حرم و دیر و کلیسا کردی

می‌کشان خام شمارندم و زاهد خمار

وه که در مسجدم و میکده رسوا کردی

مردمان در طلب گوهر وصلت غواص

دیده از خون دلم غیرت دریا کردی

گاه فرهاد‌وَشم تلخ ز شیرین شد کام

گاه مجنون‌صفتم والهٔ لیلا کردی

گاه یوسف‌صفتم جانب زندان بردی

گاه رسوای جهانم چو زلیخا کردی

گاه چون ویس شدم بستهٔ دام رامین

گاه وامق‌صفتم طالب عذرا کردی

گه سمندر‌صفتم صبر بر آتش دادی

گاه از پرتو شمعی ز پرم واکردی

گاه خفاش‌صفت دشمن خورشید به جان

گه پرستندهٔ مهرم تو چو حربا کردی

سوختی گاه چو قبطی تنم از شعلهٔ طور

سینه‌ام گه ز شرر غیرت سینا کردی

گاه ناچار به درد دل بیمار و علیل

که به احیاء نفوسم چو مسیحا کردی

داشتم میل خردمندی و دانش چندی

باز آشفته‌ام از زلف چلیپا کردی

دل آشفته بود خانهٔ مهر حیدر

غدر تو با علی عالی اعلا کردی

شمارهٔ ۱۲۰۴

ای شمع چه داری بجهان سوز و گدازی

از چیست که با حالت پروانه نسازی

بلبل که بود مؤذن گلزار مگر رفت

کامشب نشنیدم زچمن بانگ نمازی

مطرب که همه ساله بدی واعظ مستان

کو تا کشد از صوت عراقم بحجازی

از اوج گرائی بحضیض ایمه مطرب

شاید زنشیبم بکشی سوی فرازی

شوخی که کند بار بر اورنگ سلاطین

حاشا که خرد از من درویش نیازی

ای ترک بخون دگران پنجه میالای

بر خون من ار هست تو را خط جوازی

آشفته گر آن زلف دلاویز بگیریم

شاید بکف آریم زنو عمر درازی

این شور که اندر سر سوداد زده دارم

آخر ببرم راه بحقیقت زمجازی

ای محرم اسرار الهی بمن آموز

سری زغم عشق که تو محرم رازی

شمارهٔ ۱۲۰۵

متحیریم یا رب بکجاست خضر راهی

که چو کور در شب تار فتاده ایم بچاهی

چه کمست باغبانا زتو و زبوستانت

که بپای گلبن تو خورد آب هم گیاهی

همه خلق در گمانند زنقطه دهانت

سخنی بگو خدا را پی رفع اشتباهی

همه عمر بر جمالت نگران و منتظر من

نظری بحالتم کن بنوازم از نگاهی

مژه ات چو جنبشی کرد دل من طپید و گفتا

بخرابی حصاری شده متفق سپاهی

به که داوری توان برد و جز از دعا چه گوید

بگدای ره نشینی چو ستم رسد زشاهی

همه کشتگان چو بینند جمال تو بمحشر

نزند زخون بها دم بحساب دادخواهی

نشنیدم آفتابی بجز از تو سرو گلروی

که برآرد از گریبان بشبان تیره ماهی

برسان بمستحقان تو زکوة حسن رویت

که مباد خرمنت را شرری رسد زآهی

زچه رانیم خدا را تو زمیکده که خامی

که جز این سرا مرا نیست دگر گریزگاهی

بجز از نجف تو آشفته مبر پناه هرگز

که بهر دو کون نبود بجز از علی پناهی

بر کوه رحمت اوست چو کاه جرمت ایدل

بعبث کسی نسنجد بر کوه برگ کاهی

شمارهٔ ۱۲۰۶

عاشق ز وصل عیش مهنا کند همی

ما را فراق رنج مهیا کند همی

با دیدگان ز دیدن تو دل به کین همی

با دشمنان ز بیم مدارا کند همی

بلبل که صد هزار گلش هست بر کنار

در صحن باغ بهر چه غوغا کند همی

ما شبنم و تو مهر و به دل میل وصل تو

دیوانه بین مجال تمنا کند همی

نبود عجب ز عاشق گم کرده در بسی

کز دیده اشتباه تو دریا کند همی

خار است زیر پهلوی شب‌زنده‌دار هجر

بستر اگر ز اطلس دیبا کند همی

گر صدهزار سر بود آشفته را به تن

آخر چو شمع بر سر سودا کند همی

در مسجد و کنشت مرا رو به سوی تست

مجنون به کعبه سجده به لیلا کند همی

نازد به شه و زیر و من و شحنه نجف

درویش خسته تکیه به مولا کند همی

دارم هزار عقده مشکل به دل از او

دست گره‌گشا مگرش وا کند همی

شمارهٔ ۱۲۰۷

ترک من از می اغیار مگر سرمستی

که مرا توبه و پیمانه و دل بشکستی

دیو سازند رقیبان و توئی حور سرشت

نور محضی تو بظلمت زچه رو پیوستی

ساقیا زآتش می پرده پندار بسوز

تا که بر دنیی و عقبی بفشانم دستی

نیستم کن بیکی جرعه چنان الباقی

تا از این پس نزنم لاف گزاف از مستی

جستی از زلفش و در حلقه خط افتادی

بر خود ای دل تو نبندی که زبندش رستی

گل تو در کف گلچین بود و همدم خار

بیهده بلبل شیدا زطرب برجستی

نکند زیست دمی بیش بر آتش هندو

تو بر آتشکده ای خال چه خوش بنشستی

تا ببستی دل آشفته بآن زلف رسا

رشته الفتش از هر دو جهان بگسستی

بر در میکده رحمت حق رخت ببند

تا نگویند که تو رخت بکعبه بستی

درگه پیر مغان دشت نجف مظهر حق

که توان گفت به افلاک که پیشش پستی

شمارهٔ ۱۲۰۸

ای جان به چه ارزی تو که جانانه نداری

ای شمع بمیری تو که پروانه نداری

در حلقه دامش نکنی یاد زگلزار

ای مرغ گرفتار مگر خانه نداری

جویند بویرانه دل گنج محبت

ای شهر خرابی تو که ویرانه نداری

ای عشق خراب از تو جهانی و تو پنهان

آخر چه شرابی تو که میخانه نداری

ای شیخ مرا سبحه و سجاده میاور

در دست مگر ساغر و پیمانه نداری

از بس دل آشفته در آنجا شده انبوه

در حلقه آنزلف ره شانه نداری

با غبغب او دم مزن ای سیب ببستان

چون نیست ترا آن دهن و چانه نداری

از ذکر ملک چند کنی فخر سپهرا

گویا خبر ازنعره مستانه نداری

شمارهٔ ۱۲۰۹

هر کجا انجمن برافروزی

همچو پروانه یک جهان سوزی

آن دم آتش به جان برافروزم

کاز می غیر رخ برافروزی

آندمت دوست چهره بنماید

کازدو عالم دو دیده بردوزی

برق صهبا بسوخت خرمن زهد

خرمن ای شیخ از چه اندوزی

نوبهاران زابر در بستان

خیمه ای زد بفر فیروزی

گو بپوشند شاهدان چمن

زین شعف رختهای نوروزی

سوخت پروانه و ببست نفس

گفتن بلبل از نوآموزی

هر شبت زلف چون بدست کسیست

غم آشفته گشته هر روزی

من و مهر علی و این همه جرم

گر نوازی مرا و گر سوزی

شمارهٔ ۱۲۱۰

دلا تو پند ز احباب خویش نشنفتی

پی رضای بتان ترک خویشتن گفتی

از این میانه تو را گوهر مراد که داد

هزار گوهر غلتان گر از مژه سفتی

تو را ز پردهٔ دل می‌دهد خبر دیده

گرفتم آنکه ز اغیار راز بنهفتی

به خندهٔ دگرت می‌دهد چو گل بر باد

گر از نسیم سحر همچو غنچه بشکفتی

به خون غیر کنی پنجه رنگ من بسمل

چرا نصیحت اغیار باز پذرفتی

چو حال من ز چه رو درهمی تو ای خم زلف

چو بخت من ز چه ای چشم فتنه را خفتی

مگو چرا به غمش خفتی ای دل خونین

ز ابرویش چو شدی طاق با غمش جفتی

حدیث زلف تو با باد گفته است مگر

که تو ز گفتهٔ آشفته‌ات برآشفتی

به خانهٔ دلت آشفته جای جانان شد

مگر تو گرد خودی از میان جان رفتی

زبان ناطقه در وصف مرتضی لال است

مگر مدیح علی را ز حق تو نشنفتی

شمارهٔ ۱۲۱۱

چه پیمان است و بدعهدی که ای پیمان شکن داری

که در هر خانه جا یکشب چو شمع انجمن داری

زبدعهدی بعهدت نه منم غلطان بخاک و خون

که چون من صد هزاران عاشق خونین کفن داری

در بیت الحزن بگشوده یعقوب از پس عمری

صبا بوئی مگر از یوسف گلپیرهن داری

ببالا و رخ و زلفش ببین و شرم دار آخر

الا ای باغبان گر سنبل و سرو و سمن داری

مکان لیلی اندر نجد و در وجدند اصحابش

عبث مجنون تو جا پیوسته در ربع و دمن داری

بغمزه خون مردم ریزی و وز خنده جان بخشی

چه اعجاز است و سحر است اینکه در چشم و دهن داری

گر از پر سوختن پروانه داری شکوه ای امشب

که جانت شد بر جانان چه پروائی زتن داری

اگر چه بی مکانستی و برتر از گمانستی

سراغت کرده ام مأوا بقلب ممتحن داری

دم از هستی مزن آشفته تا روزی بخوانندت

کجا بارت دهد جانان که لاف از ما و من داری

علی وجه الله مطلق علی عین الله مطلق

بگو برهانی ای منکر اگر در این سخن داری

سزد گر حوری و غلمان پی خدمت ببخشندت

که تو داغ غلامی از حسین و از حسن داری

شمارهٔ ۱۲۱۲

چه غمت اگر ای خم زلف که زنگی و سیاهی

که تو سایبان خورشیدی و ماه را پناهی

منمای دست مخضوب بعرصه قیامت

که بخون ناحق من تو بحشر خود گواهی

نه زبرق در خطر هست گیاه بوستانی

زتو سوخت خرمن حسن تو خط عجب گیاهی

به که داوری برد کس بقصاصگاه فردا

که همان کشنده ای تو که بحشر دادخواهی

تو چو برق رانده کشی و رسانده ای بساحل

چه غمت زغرقه بحر و زکشتی تباهی

چو بدید چشم و مژگان تو عقل در عجب شد

که شده است طرفه بیمار امیر بر سپاهی

بخطا و جرم آشفته ببخش تا بگویند ‏

بگدای کوی بخشید زلطف پادشاهی

زکرامت کم البته کریم عار دارد

من از آن بتحفه هر روز بیارمت گناهی

تو امین و پرده داری و ولی کردگاری

ز تو چشم عفو دارم که تو مظهر الهی

شمارهٔ ۱۲۱۳

وقتی ای جاذبه عشق نکردی کششی

که بزنجیر جنون سلسله ای را بکشی

ما همه کاه و تو چون کاه ربائی ای عشق

سوی خود هر دو جهان را بکشی از کششی

گه بزلفین کج آویزی و گه با خط سبز

تابکی ای دل سودا زده در کشمکشی

آستین پر بود از عنبر مشکین گوئی

که صبا کرده بآن زلف دو تا دست کشی

گرنه نادان شدی ای آدم خاکی بنیاد

از چه بر دوش خود این بار امانت بکشی

نخری حور بهشتی به پشیزی فردا

اگر امروز بیابی صنمی حور وشی

بنه ای صیرفی عشق مرا در آتش

از خلاصش چه غم آن زر که در او نیست غشی

با چنین روی خوش و حلقه موی دلکش

آدمیزاده کجا حوری غلمان روشی

بس پریشان وسرافکنده و بی آرامی

مگر ای زلف چو آشفته تو عاشق منشی

هوس باده کوثر نکنی ای زاهد

اگر از میکده عشق شرابی بچشی

نیست آشفته بدامان علی دست رست

لیک چون نام خوشش ورد زبان کرده خوشی

شمارهٔ ۱۲۱۴

به وصل تو نرسد کس به هیچ تقریبی

به وهم نیز نگنجیده‌ای به ترکیبی

دریغ و درد که کردی تغافل اندر بزم

رقیب کرد به قتلم اگرچه تقریبی

مرا از ناصیه پیداست صدق خدمت عشق

اگر که مدعیانم کنند تکذیبی

مزن تو لاف ادب ای حکیم یونانی

ادیب عشق نکرده تو را چو تأدیبی

ز حسن خلق و ز تهذیب نفس دم چه زنی

اگر ریاضت عشق نکرده تهذیبی

برو به باغ ولای علی تو آشفته

که بر درش نبرد راه هیچ آسیبی

به تیه ظلمت نفس اوفتاده بودم دوش

مرا به کوی تو می‌کرد خضر ترغیبی

چه رتبه‌ات بود ای عشق و منزلت به کجاست

نه در فراز مکان داری و نه در شیبی

شمارهٔ ۱۲۱۵

ره مردم بزنی هر نفس از تلبیسی

مگر ای صوفی سالوس تو خود ابلیسی

هدهد از شهر سبا لاف مزن صبح و مسا

که سلیمان رود آنجا که بود بلقیسی

ذره وارند هواخواه بمهرت آفاق

مگر ای جاذبه عشق تو مغناطیسی

نظرت وقف نشد جز بسعیدان هرگز

مگر ای کوکب عشاق تو خود برجیسی

می توفیق بکاس است مدام آشفته

تا مرا ای درم عشق تو اندر کیسی

مگذر از وسوسه زاهد و صوفی ز علی

مرو از خلد گرت راه زند ابلیسی

شمارهٔ ۱۲۱۶

توئی آن گل که معروفی بهر گلشن به بیرنگی

اگر چه از تو دارد رنگ نقش کلک ارژنگی

زتو بس نقش پیدا و تو پنهان طرفه نقاشی

بهر گل رنگ و بو دادی و معروفی به بیرنگی

خطرها در بیابان طلب بس هست سالک را

نترسد از هجوم خصم و رهزن غازی جنگی

سماع عاشقان از پرده عشق است ای صوفی

نمی آرد بوجدش بانگ رود و زهره چنگی

تو سلطان و همه امکان تو را خیل حشم باشد

عجب دارم که چون جا کرده ای در دل باین تنگی

برد دل از پری پنهان و پیدا از بنی آدم

ندیده دیده دوران چنین لولی بدین شنگی

نه هر برگ گیاهی گل نه هر مرغی بود بلبل

نه زآنها آید این بوی و زاینها آن خوش آهنگی

مدیح مرتضی نور خدا میگویم آشفته

چه حاجت مدح بوبکر و اتابک سعد بن زنگی

سلوک ار میکنی اندر پی آل پیمبر رو

نه درویشست هر ژولیده موی چرسی و بنگی

شمارهٔ ۱۲۱۷

ای پری باز چه رفتت که به شکل بشری

در بشر دین و دلی هست مگر تا ببری

نقد جان بر سر بازار وفا باید برد

خواهی ار عشق چو یوسف صفتان را بخری

از تو شد فاش بمردم همه اسرار مرا

چند ای اشک روان پرده مردم بدری

توسن ناز سبک ران که سری در قدمت

تو مرا عمری چون برق یمان میگذری

از در پیر خرابات مرو ای سالک

راه اینست سرار در قدمی میسپری

خودپرستی کنی ای بت بنهی ایمانرا

با چنین روی در آئینه چرا مینگری

دیدم آشفته بخاک درت ای شیر خدا

می‌کند لابه که شاید سگ خویشش شمری

شمارهٔ ۱۲۱۸

ز رعنایی چه نازد سروبُن یا گل ز زیبایی

که با سرو گل‌اندامی سری داریم و سودایی

هجوم خط و ارباب هوس گرد لبت نوشد

چو بر تنگ شکر مور و مگس آورده غوغایی

حریفان انجمن سازند با ساز و طرب هرشب

مرا عیش نهان کافی به یاد روی زیبایی

دریغ از دانش و دین و فسوس از حکمت و عقلم

که در قید جنون مفتون بود هر گوشه دانایی

بده پیمانه‌ای کز هردو عالم وارهم ساقی

که اهل عشق را بیرون از این دو هست دنیایی

کنی گر صد تجلی سوزم و مشتاق دیدارم

مگر پروانه را از سوختن بوده است پروایی

مخالف می‌زنی مطرب نوا در پرده قانون

که عاشق را به بزم دل بود مزماری و نایی

گل روی تو را آشفته باید مدح‌خوان باشد

بلی بر گل به جز بلبل سزا کی بوده گویایی

حدیث چشمه خور را مجو از چشم خفاشان

گرت باید سخن روشن بجو این سِر ز حربایی

کجا در بوستان در سایه سرو چمان آید

به گلزار درون آن را که باشد سروبالایی

حدیث عشق آشفته که مشهور است در آفاق

حرامش باد جز عشق علی گر پخته سودایی

شمارهٔ ۱۲۱۹

تو را سزاست ببالا لباس دارائی

بکوب نوبت وحدت بکاخ یکتائی

تو حسن داری و خوبان بخویش مغرورند

تو گنج بخشی و قارون بلاف دارائی

بصیرت از تو در این پرده دید مردم چشم

وگرنه کس نشنیده زپیه بینائی

اگر که قدرت تو پشه ای برانگیزد

فتد زهیبت او پیل از توانائی

اگر زحسن خود او را نه بسته ای زیور

چگونه یوسف مصری کند خودآرائی

بکنه ذات تو هرگز نبرده ره امکان

بگو حکیم بنه فکر خام سودائی

پی شناختنت معترف بعجز احمد

مگر تو در صفت خویش خود بفرمائی

مظاهر تو نبی و علی و اولادش

از این ظهور مگر در میان ما آئی

پناه میبرد آشفته بر در حیدر

که از کرم در رحمت بر اوی بگشائی

مدر تو پرده آشفته را بپنجه عدل

روا مدار زدرویش خویش رسوائی

شمارهٔ ۱۲۲۰

حدیث درد دل ای باد با جانان من گفتی

خطا کردی که این درد نهان با جان من گفتی

گرفتم درد عشق از دل سپردم در میان جان

در افغان دل که با جان قصه جانان من گفتی

طبیبان درد رنجوران خود پوشند از یاران

چرا با مدعی هم درد درمان من گفتی

گذشت از بوستان و بر سرای او مجاور شد

مگر با باغبان از لاله و ریحان من گفتی

مبادا رنجه گردد یوسفم در مصر نیکویی

چرا از بیت‌الاحزان و غم کنعان من گفتی

همه سیلاب خونین بارد امشب ابر کهساری

مگر با او حدیث از دیده گریان من گفتی

حدیث از بحر عمان رفت و لؤلؤ در کنار او

کنایت هم‌نشین از دیده و دامان من گفتی

شمردم بر در میر مؤید رتبه کیوان

خطاب آمد که امشب وصف از دربان من گفتی

ز مِهر سر به مُهر دل مرا سینه نبود آگه

تو فاش ای دیده با مردم غم پنهان من گفتی

کشیدی قصه طولانی از آن زلف آشفته

چه شد کامشب حکایت از سر و سامان من گفتی

زبانه می‌کشد آتش در افغان خلق در محشر

به دوزخ گوییا یک شمه از عصیان من گفتی

به جز حب علی کفر است در ایمان درویشان

دلا خوش نکته‌ای از کفر و از ایمان من گفتی

شمارهٔ ۱۲۲۱

زاهد ز آب میکده پرهیز می‌کنی

تیغ ریا به سنگ فسون تیز می‌کنی

رطل گران ز باده چو لبریز می‌کنی

دل را ز موج فتنه سبک‌خیز می‌کنی

دل می‌کنی شکار به مژگان جان‌شکاف

جان را اسیر زلف دلاویز می‌کنی

مطرب بزن به پرده عشاق ناخنی

گر ساز نغمه طرب‌انگیز می‌کنی

از زلف یار می‌رسی ای باده مشک‌بوی

ناسور دل به نفخه گل‌بیز می‌کنی

نام رقیب زآن لب شیرین چو می‌بری

زهری‌ست از فسون شکرآمیز می‌کنی

آویخته به زلف تو آشفته سرنگون

تحقیق گر ز مرغ شب‌آویز می‌کنی

خون عراق و فارس به یک غمزه ریختی

آهنگْ ترک من سوی تبریز می‌کنی

آشفته گرچه وصف بتان است کار تو

مدح علی و آل علی نیز می‌کنی

مدح علی چگونه کنی با زبان لال

کی وصف بحر قطره ناچیز می‌کنی

شمارهٔ ۱۲۲۲

از هیچ کسی ساخته غیر از تو دهانی

جز تو بخیالی که کند تنک میانی

گر ماه بود قوه گفتار ندارد

ور غنچه بود پیش تواش نیست دهانی

گفتند حکیمان سخن از مسئله جزء

از نقطه موهوم لبت کرد بیانی

ای زلف تو بر گردن خورشید کمندی

ای ابروی پیوسته تو بر ماه کمانی

در انجمن حسن توئی شمع فروزان

وندر چمن ناز تو خود سرو چمانی

دل بود طپان در برم از چشمک خونریز

نیک آمدی ای خط که مرا حرز امانی

بر کشته اغیار چو باران بهاری

بر خرمن احباب همه برق یمانی

زلفین خمیده بخطت دید وهمی گفت

نظاره گیت پیر شد اما تو جوانی

تو خود همه آنی که تو دانی بنکوئی

من خود چه بگویم که چنینی و چنانی

از لطف ببخشا تو بر آشفته مسکین

چون صاحب عصری تو و سلطان زمانی

شمارهٔ ۱۲۲۳

چو اوست طالب بخشش چرا طلب نکنی

چو دوست عیش پسندد چرا طرب نکنی

تو ماه و ماه بود آفت کتان و قصب

تو پیرهن زکتان جامه از قصب نکنی

تو پادشاهی و از مهر و کینه ناچاری

بدوست لطف و بدشمن چرا غضب نکنی

کدام شب که زوصل تو صبح عید نشد

کدام روز که از هجر خویش شب نکنی

تو نخل باغ بهشتی سخن بگو زآن لب

که از حلاوت او میل بر رطب نکنی

تو بت که آینه بنهاده ای برابر خویش

اگر صنم بپرستی بسی عجب نکنی

مسلم است که تقسیم نقطه ممکن نیست

اگر تو باطلش از حرف زیر لب نکنی

بسنگدل بت آئینه رو اگر بینی

دگر تو آینه اسکندر از حلب نکنی

شفای درد جهان گرچه پیش تست مسیح

بدرد عشق عجب باشدم که تب نکنی

تو طوطی عجم آشفته و شکر گفتار

ستم بود که مدیح از شه عرب نکنی

علی که از دو جهان بود او بود مطلب

زهر دو کون بجز بر درش طلب نکنی

شمارهٔ ۱۲۲۴

در پرده قانون چند بی فایده آویزی

مطرب ره عشقی زن تا شور برانگیزی

تا مستیِ عشقت هست ، مستِ مِیِ انگوری،

چون باده صافی هست با درد چه آمیزی

عقلت بمثل شیر است عشقت بیقین آتش

ای شیر رسید آتش وقتست که بگریزی

در مجلسِ میخواران ، صوفی چُو مقیم اَستی،

از توبه و از پرهیز آن به که بپرهیزی

در جلوه بتِ کشمیر ، در جام مِیِ خُلّار،

تا از سر عقل و دین یکباره تو برخیزی

ای عقل مکن پنجه با عشق قوی بازو

ای صعوه تو با شاهین بیهوده چه بستیزی

آشفته اسیرستی در دام هوای نفس

در سایه شیر حق آن به که تو بگریزی

شمارهٔ ۱۲۲۵

ایکه مطبوع و شوخ و دلبندی

از چه با مات نیست پیوندی

تیغ بر کش بکش ملول نباش

اگر از قتل بنده خرسندی

هر که بیند بکشته ام گوید

کام دل یافت آرزومندی

غیر تسلیم نیست چاره عشق

چکند بنده با خداوندی

تلخکامی کوه کن ببرد

از تو شیرین دهن شکر خندی

روی و موی تو بد غرض که خدای

بشب و روز خورد سوگندی

دید یعقوبت و زخاطر کرد

که از او گم شده است فرزندی

حال عقل و کشاکش عشقت

جنگ دیوانه با خردمندی

نام بردی زغیر از آن لب نوش

بر بزخمم نمک پراکندی

چند ای شیخ درس فقه و اصول

درس عشقی بیا بخوان چندی

تا چو آشفته بگسلی زجهان

خویشتن را بدوست پیوندی

شمارهٔ ۱۲۲۶

بازآی به میخانه ظلمات چه می‌جویی

این گفت مرا هاتف ای خضر چه می‌گویی

با مغبچه‌ای بنشین کز لعل و خم زلفش

هم آب بقا نوشی هم مشک ختا بویی

بگزین تو بهشتی را کز اوست خجل جنت

سروی که برش طوبی شد بنده به دلجویی

ای سرو ز بالایش از بهر چه می‌نالی

ای گل بر آن رخسار آیا ز چه می‌رویی

برق است در این صحرا هر سو ز پی خرمن

در ده تو زکوة حسن ای خرمن نیکویی

چندانکه به نیکویی مشهور در آفاقی

آوخ که دو صد چندان بیشی تو به بدخویی

بر ناسره سیم غیر مفروش خود ای یوسف

آن به که نگه داری این نقد نکورویی

خواهد صله از بوسه زآن لب نکنی منعش

آشفته که حیدر را آمد به ثناگویی

شمارهٔ ۱۲۲۷

بیار ساقی از آن می بدان نشان که تو دانی

به کام تشنه ما ریز آنچنانکه تو دانی

خمار عشق ز سر کی رود برون از می

ز باده خانه لعلت بیار از آنکه تو دانی

من این دو بیت نوشتم ز شور مطرب مجلس

تو هم ز پرده نوایی بخوان چنانکه تو دانی

زمان نیک چه جویی و ساعت از پی قتلم

بریز خون مرا خوش به هر زمان که تو دانی

ز موی فرق میان تو فرق نتوان کرد

تفاوتی‌ست به یک مو و آن میان که تو دانی

اگر زبان تو لالست پیش اهل بلاغت

بگوی مدحت حیدر به هر زبان که تو دانی

به روز حشر که از پرده رازها به در افتد

بیا و راز مرا کن نهان چنان که تو دانی

نهان به معصیت آشفته و شده مداح

نهانیم تو بپوشان از آن عیان که تو دانی

شمارهٔ ۱۲۲۸

حور و فرشته خواندمت الحق که قابلی

نبود روا که گویمت از آب یا گلی

درمان درد وعین شفا نور دیده ای

قوت روان و قوت جان راحت دلی

کی از نظر روی که بخاطر مصوری

چون آینه زهر طرفم در مقابلی

عمان حسن را بصفائی در خوشاب

غرق محیط عشق تو را نیست ساحلی

گر بگذری بطوف حرم پارسی بتا

شیخ حرم ززلف تو بندد حمایلی

شکرلبان گدا و تو خود خسرو زمان

فرهاد تست هر بت شیرین شمایلی

ورنه فلک ستاره تو چون مهر خاوری

در یک قبیله لیلی و میر قبایلی

خوبان چو انبیاء و بحجة کتاب حسن

فرقان صفت تو ناسخ حکیم اوایلی

غیر از فضیلت رخ نیکوی تو نبود

هر جا نوشته اند کتاب فضایلی

زاهد دو چشم برعمل و ما بعفو تو

تا زین دو را کدام برحمت تو مایلی

آشفته را که سلسله جنبان عشق تست

جز زلف تو نزیبد بر ما سلاسلی

مجنون شو و به خیمه لیلا طواف کن

جز مدح مرتضی نکنی ای که غافلی

شمارهٔ ۱۲۲۹

آفرینش چیست بحر و پیش او گردون حبابی

ما همه لب‌تشنگان و مانده بر نقش سرابی

چون مدار کارها هیچ است باز از آن دهان گو

نقش این هستی نماند رخت بر اندر خرابی

آفتاب ار می‌پرستد هندویی من ابر گیسو

کز شکنج ابر تو تابد شبانه آفتابی

گر بپوشی هفت پرده باز رخ بی‌پرده داری

نور سینا چون بتابد کی به جا ماند حجابی

مطرب ار این پرده بنوازد کسی عاقل نماند

ساقی ار این باده پیماید نخواهد خضر آبی

من به ذوق عشق و مستی تو به شوق خودپرستی

زاهدا تا بر که دشوار است اگر باشد حسابی

نغمه‌ای برکش مطربا دستی برافشان

شاهدا پایی بکوب و ساقیا آور شرابی

وصل چون امشب میسر شد غم فردا چه باشد

ور بهشتی نقد اگر در وعده‌ها باشد عذابی

می بنوش و مدح حیدر گوی آشفته به مستی

کاینچنین از هاتف غیبم به گوش آمد خطابی

شمارهٔ ۱۲۳۰

مدتی شد که زیاران سر دوری داری

ما نداریم شکیب از تو صبوری داری

خود تو شمعی نبود شمع زپروانه نفور

از عنادل زچه ای گل سردوری داری

مردم آسا زبصر غائب و پنهان زنظر

پری این شیوه ندارد که تو حوری داری

سرو من سنبل و سوری و سمن بار آرد

گر تو سرو و سمن و سنبل و سوری داری

نور خورشید بر اطراف جهان میتابد

مرغ شب بیخبری علت کوری داری

از نمکدان بت شیرین لب من شکر ریخت

ای نمک گر تو همین فخر بشوری داری

تا گرفتار در این ظلمت نفسی ایدل

چه تمتع تو از این پیکر نوری داری

لغت عشق به برهان محبت درج است

گر تتبع تو بفرهنگ سروری داری

دین بجز حب علی نیست زآشفته بپرس

بگذر ای شیخ گر انکار ضروری داری

نه خدائی نه پیمبر ولی از غیب آگه

که تو خود علم حصولی و حضوری داری

شمارهٔ ۱۲۳۱

ای زمزمه عشق تو در هر سر و کویی

وز یاد تو در هر گذری هایی و هویی

سرگشته چو گو در همه آفاق چه گردی

خوش آنکه چو من خاک شود بر سر کویی

پروانه‌صفت بر همه شمعی چه زنی پر

یا چند چو بلبل ز پی رنگی و بویی

شمع و گل و بتخانه و کعبه همه یک جاست

ای احول کج‌بین تو به هر کوی چه جویی

نقاش یکی بود و زد این نقش مخالف

هرکس پی رنگی شده آواره به سویی

آن دیده به دست آر که نقاش شناسی

بیهوده مکن هر نفسی روی به رویی

اندر حرم عشق نمازش نپسندند

آن را که ز خون دل خود نیست وضویی

بگذار که تا بر در میخانه شوم خاک

شاید که از آن خاک بسازند سبویی

از باغ چه جویی سر کوی صنمی گیر

گیرم که بود سرو و گلی بر لب جویی

بر دار رود گر سر آشفته چو منصور

سودای تو از سر ننهد یک سر مویی

گر عرضه نمایند بهشتت به قیامت

جز بر در حیدر نروی بر سر کویی

شمارهٔ ۱۲۳۲

دلی نماند که ای فتنه از جفا نشکستی

مصاحبیت نه کاز کین به ماتمش ننشستی

هزار دیده زتیر فسون بدوخت نگاهت

کدام سینه که از ناوک نظر نشکستی

زدام زلف چو رستی اسیر حلقه خطی

تو را گمان بود ایدل که از کمند بجستی

تو از مژه چکنی منع اشک دیده گریان

به بیهوده ره سیلاب را بخس چه ببستی

بملک نیستی آن رند مست حکم روا شد

که اولین قدمش پا نهاده بر سر هستی

بکشتگان زسر رحمت ار گذر کنی اول

به بسملی بگذر کش به تیر غمزه بخستی

متابعان هو کامجوی و بوالهوسند

زعاشقان نسزد غیر راستی و درستی

تو را که کعبه دل خانه خداست نزیبد

که در متابعت نفس شوم بت بپرستی

عجب مدار گر ایزد ببخشدش زعنایت

بیاد دوست گر آشفته کر رندی و مستی

بآستان علی چون پناه برده ای ایدل

مکن تو بیم که از حادثات دهر برستی

شمارهٔ ۱۲۳۳

با داورت سخن چه بود روز داوری

یا خود بخون خلق بهانه چه آوری

گر گیردت که داد ندادی بسلطنت

با اینکه آمدت مه و ماهی بچاکری

پاسخ چه آوری و چه گوئی بمعذرت

کانجا نمیخرند زتو ناز و دلبری

می را حلال خوردی و خون زآن حلالتر

تا بر تو باد هان که زخون جگرخوری

از سر بنه غرور و بیاد آر عاقبت

هرگه بخاک حلقه عشاق بگذری

گرد سپاه خط زعذارت بلند شد

تا کبر و ناز و حسن زخاطر بدر بری

تا کی بنخوت کله و تاجی و کمر

سر را فرود آر بکنج قلندری

درویش را بیار و باو یار شو زمهر

چون بخت یاریت کند و حسن یاوری

پندی بیادگار بگویم نگاهدار

با بندگان شه مکن ای ترک داوری

آشفته راست داغ غلامی زمرتضی

بهر نثار شاه بدامان در دری

او را بود بخاک نجف کان کیمیا

از او بجو بتا عمل کیمیاگری

شمارهٔ ۱۲۳۴

من به تو مشتاق و تو پیوسته از من در نفوری

بس عجب نبود که من ظلمت تو سرتا پای نوری

من زتو محروم و تو محرم بمن درگاه و بیگاه

گنج سان مخفی ولی خورشید آسا در ظهوری

پیش غلمان پریزاد من آنغلمان غلامی

با بهشتی حور من ای حور در عین قصوری

خاتم از دست سلیمان اهرمن بگرفت آنخط

تو گرفتی در میان آن لعل اهریمن به موری

گر نمکدانی چرا شکر دهی ای لعل نوشین

ورو توئی تنگ شکر ای لب چرا پیوسته شوری

شمع وش سر تا قدم میسوزم و دم بر نیارم

ناشکیبم من زتو اما تو از من خوش صبوری

عاشق و درویش و سرگردان و محتاجم خدا را

غیر زاری پیش تو ای شه نه زر دارم نه زوری

ای علی اندر صف محشر که کس کس را نداند

دست من گیر اندر آن غوغا که تو داری نشوری

لاجرم اندر خطر ای سالک مسکین نمانی

جز خیال عشق گر در خاطرت کرده خطوری

من ندارم غیر عجز و مسکنت در دست چیزی

از عمل ای زاهد ار فردا تو را باشد غروری

شمارهٔ ۱۲۳۵

مشتاق بود گوش به رودی و سرودی

مطرب به نواساز بکن چنگی ورودی

در پرده عشاق مزن شور مخالف

آهنگ مؤالف زن و وزر است سرودی

شاید که برد ضرب اصولت به حجازم

کاز فرع نبرده است کسی رده بحدودی

ای شاهد شنگول پناهی تو بمستان

برخیز و بجا آر قیامی و قعودی

در میکده امشب همه ذکر ملکوت است

دارند مگر خیل ملک قوس صعودی

بگذاشت لبم بر لب و گفتیم بسی راز

بانی همه شب بود مرا گفت و شنودی

ساقی بده آن قلزم مواج حقیقت

کاین بحر سرابست همه بود و نبودی

آن جامه بیرنگ ده از کارگه عشق

کاز رخت تعلق ننهم تاری و پودی

ای شاهد قدسی زتو چون چشم بپوشم

کم مردمک چشمی و در عین شهودی

ما سایه و خورشید توئی ای شه مردان

ما جمله فروعیم و تو خود اصل وجودی

مردود ابد بود چو شیطان زدر دوست

جبریل نمیکرد اگر بر تو سجودی

از دست یداله بکش سوی بهشتش

آشفته که در نار عمل کرده خلودی

شمارهٔ ۱۲۳۶

باغی و فراغی و حریفی و کتابی

چنگی و ربابی و شرابی و کبابی

ای رند چو امروز میسر شدت اینها

تا کی غم فردا چه حسابی چه کتابی

گر یار ندیم است چه جنت چه جهنم

کار ار بکریم است چه جرمی چه صوابی

گر بوالهوسی گرچه هم آغوش که دوری

گر عاشق یاری چه حضوری چه غیابی

با گزلک وحدت بکن آن چشم دوبینی

بردار خودی را چه نقابی چه حجابی

گر میرسد از دوست چه شهدی چه شرنگی

هست ار زلب او چه خطائی چه عتابی

گر قبله حرم نه چه وضوئی چه نمازی

گر شد چو مخاطب چه سئوالی چه جوابی

آنجا که کرم نیست چه سنگی و چه سیمی

چون تشنه دهد جان چه سرابی و چه آبی

در آدم و حیوان محکی نیست بجز عشق

عشق ار نکند جلوه چه انسان چه دوابی

آشفته شو و عشق علی ورز و میندیش

اینست ثوابی که نترسی زعقابی

شمارهٔ ۱۲۳۷

بمن گر آن مه بی مهر مهربان بودی

چه غم بکین اگرم دور آسمان بودی

نکات حسن لطیف است و عشق لطف از اوست

برمز عشق هم ایکاش نکته دان بودی

چه فایده که بشیرش زمصر میآید

اگر نه بوی تو همراه کاروان بودی

عنان توسن نازش بود بدست رقیب

دو گام نیز بمن کاش همعنان بودی

لب از خروش فروبسته سینه پرغوغا

جرس مگر بدل خسته همزبان بودی

سخن زنقطه موهوم رفت و فکر دقیق

از آن دهان و میان حرف در میان بودی

زخار بادیه از من مپرس ای کعبه

که فرش وادی او جمله پرنیان بودی

برفت عمر و نیامد نسیمی از گلزار

مرا بشاخ گلی کاش آشیان بودی

بود که خاک شود بر در تو آشفته

که سجده گاهش آن خاک آستان بودی

چه آستان در میخانه عنایت حق

نجف که روح امینش چو پاسبان بودی

شمارهٔ ۱۲۳۸

پارسی جامه بخوانید غزل‌های دری

که برید آمد و آورد زری فتح هری

غازه کن چهره به هر هفت که شاه غازی

غازیان را به غزا داد صلا حمله‌وری

نه همین فتح است هرات است تو را مژده وهم

که از این فتح بسی ملک دول شد سپری

همت شه نه به این فتح کمین شد مقصور

مکن ای وهم در این باب تو کوته‌نظری

گر عزیمت کندش عزم جهان گیر به رزم

خنگ او بگذرد از بام ثریا و ثری

تیغ بر پشت نهد شیر فلک را چو به رزم

ناف هفتم ز پیش می‌کند آنجا سپری

به مثل صارم تیزش چو درآید به میان

از پسر قطع کند ربطه علاقه پدری

نیست بی‌جا که فلک منطقه دارد به میان

می‌کند بندگیش کرده مجره کمری

گر کند خصم تو در آب چو ماهی منزل

می‌کند آب به اجزای وجودش شرری

ور محب تو خورد زهر ز آب و حنظل

حاش لله که بودشان اثری جز شکری

صیت عدل تو چو گردید بلندآوازه

شد حصاری به عدم فتنه دور قمری

نوبتی گو بزند نوبت فتح و نصرت

تا کند رفع ز گوش فلک این رنج کری

شمارهٔ ۱۲۳۹

توئی که به زگل و مشگ رنگ و بو داری

تمام در تو بود جمع گر نکو داری

تو کان شکر و مردم مگس ترش منشین

بگو رقیب که تو یار تندخو داری

که گفت میکده بگذار و باغ خلد بگیر

دلا چه گوش باین قوم هرزه گو داری

زسوز عشق بجانم خدایرا ساقی

بیار هر چه خم و ساغر و سبو داری

زکارخانه بیرنگ عشق جامه بپوش

چه فایده که چو گل جمله رنگ و بو داری

تو را سزد که غزال ختن شوی ای چشم

که فافه ها زخم زلف مشکبو داری

زماه و سرو فزونی برفتن و گفتن

و گرنه قد چو سرو و چو ماه رو داری

تمام سیر جهان در وجود خویش کنی

اگر بجیب تفکر سری فرو داری

هم از تو بر تو رسد هر چه هست از بد و نیک

بگو بغیر عبث تا چه گفتگو داری

ببحر پارس نجستیم گوهر مقصود

بود بخاکی اگر میل جستجو داری

چه خاک خاک در بوتراب کان گهر

که جز خدای تو آشفته رو به او داری

شمارهٔ ۱۲۴۰

آفت دین و دل و فتنه هر مرد و زنی

آوخ ای غمزه جادو که چه پرمکر و فنی

سبحه زاهد و زنار مغان هر دو گسست

که نه زاهد دل و دین دارد و نه برهمنی

من کجا دعوی پرهیز کجا توبه کدام

که اگر خاره شود توبه تواش میشکنی

به بناگوش و خطت مشک و سمن شاید گفت

هم اگر غالیه سایند به برگ سمنی

گر بود رستم دستان که بود پابستت

گر از آن زلف تواش رشته بگردون فکنی

الله الله که چه پیوسته ای ای سیل فراق

که اگر کوه بود صبر زجایش بکنی

من نظر وقف بر آن منظر زیبا کردم

تا خلایق همه دانند تو منظور منی

حرف در جوهر فرد دهنت هیچ مگوی

که در آن نکته موهوم نگنجد سخنی

یارم از لعل شکرخند اگر شیرین است

در وفا داریش آشفته تو هم کوهکنی

شمارهٔ ۱۲۴۱

چو خم از خون دل در می‌کشم می

به خون دل به این می برده‌ام پی

مرا تا لعل ساقی داده ساغر

نخواهم خوردن از جام دگر می

اگر پیوسته او بی می کند عیش

ولیکن من نیازم عیش بی‌وی

لبش را بوسه زد تا ساغر غیر

می از گرمی غیرت کرده‌ام خوی

بکش در کاخ دل ای عشق مسند

بساط این هوسناکی بکن طی

به دل گفتم نهادم داغ رستم

طبیبم گفت کی به گردد از کی

ز مرغ بام بشنو ذکر هوهو

به غفلت اندری ای دل تو هی هی

مبر دیگر رگم بیهوده فصاد

که غیر از دوست نبود در رگ و پی

نوای عشق و داغ اشتیاقت ‏

ز خاکم بردماند لاله و نی

ستم زآن ترک اگر آشفته دیدی

به حیدر شکوه کن پنهانی از وی

بزن درویش شئ الله به آن در

که امکان خود به پیش اوست لاشئ

شمارهٔ ۱۲۴۲

کو بشیری که بگوید ز سفر می‌آیی

خرم آن روز که بینم تو ز در می‌آیی

مردم دیده نیابد به نظر مردم را

تو پری مردم چشم و به نظر می‌آیی

سرخوش از وصل زلیخا و عزیزی در مصر

یوسفا کی تو به سروقت پدر می‌آیی

شمع‌سان جان به سر دست نشینم تا صبح

گر بدانم تو به هنگام سحر می‌آیی

از تجلی رخت سینه سیناست دلم

گرچه اندر نظر غیر شرر می‌آیی

سپه غمزه که اندر صف مژگان داری

گر جهان خصم که با فتح و ظفر می‌آیی

آفتابا چو به چوگان دو زلفش نگری

گو صفت در صف میدان تو به سر می‌آیی

آن کمر را که در اندیشه نگنجد هرگز

به وصالش تو کجا دست و کمر می‌آیی

در ره کعبه عشق است خطرها اما

چون رسی باز تو با جاه و خطر می‌آیی

همچو آشفته به سر بادیه‌پیمایی کن

چون به پابوس شه جن و بشر می‌آیی

مالک کشور امکان علی آن والی طوس

که چو مس می‌روی آنجا و چو زر می‌آیی

شمارهٔ ۱۲۴۳

ای شه کون و مکان ای علی عمرانی

که گدایان تو را عار بود سلطانی

دل ما جلوه گه تست نباشد عجبی

زآنکه خورشید فزون تابد در ویرانی

توئی ای نور خدا نقطه پرگار وجود

کی کجا گنجی در دایره امکانی

جای تو ساحت واجب بهدایت چندی

شاید ار جلوه دهی پیش بشر انسانی

نشتر اندر نظر یار تو باشد مژگان

مژه بر دیده خصم تو کند پیکانی

خون کند خصم بجام و چو بیاد تو کشم

وه که در کام مرا راح شود ریحانی

آسمان کرد مرا دور گر از یار و دیار

که به دریوزه بغربت روم از بی نانی

احمدالله که بدرگاه شهی جستم بار

که بود پور تو و آینه یزدانی

بوالحسن نور هدی آن شه اقلیم رضا

کش ملایک همه آیند پی دربانی

جستم از خاک درش گوهر مقصود کنون

کاز نظرباز فکندم گهر عمانی

از غبار رهش اکسیر مرادی دیدم

که کنم هرمس ناچیز طلای کانی

من آشفته کجا ذکر مدیح تو کجا

مدحت روز نیارند شب ظلمانی

پیش مجنون تو بقراط بود ابجد خوان

لال عشق تو به اعجاز کند سحبانی

شمارهٔ ۱۲۴۴

زدستم برنمی آید که از پا برکشم خاری

ندارم پا که بگذارم قدم بر طرف گلزاری

نه تنها خار بر پایم شکست ایدوستان دستی

که بشکسته بپای دل مرا از نوگلی خاری

بکن نائی تو معذورم کز آن شکر دهان دورم

چو نی از بندبند من گر آید ناله زاری

نیم من مشتری گر صد چو یوسف را دهی ارزان

که من با یوسفی دارم بمصر عشق بازاری

بجاز زر سری دارم بگیر و جام می در ده

وگر نه خرقه ام بر تن نه بر سر مانده دستاری

دیار حق شناسان زین جهان بیرون بود گویا

کاز ایشان نیست در دیر خراب آباد دیاری

بجز خار و خسی برجا نماند از آشیان من

برو بگذر تو ای برق و از او مگذار آثاری

نپوشم حق تو حاشا کنم منصوروار افشا

کنند آماده اغیارت گر از هر گوشه ام داری

توئی بت برهمن دل واله و آشفته مویت

اگر که بت پرستان را صلیبی هست و زناری

خرابم کرد دوران و ببادم داد ای مولا

تو آبادم بکن زیرا که امکانرا تو معماری

شمارهٔ ۱۲۴۵

طالع سعدی و کوکب کندم مسعودی

از ایازم برسد عاقبت محمودی

یوسف گل بسر تخت سلیمان آمد

از عنادل بشنو زمزمه داودی

خال تو طرفه خلیلی است بگلزار بهشت

آتشین روی تو چندانکه کند نمرودی

عود بر مجمر بی دود نباشد نه خط است

زلف بر مجمر عارض نکند گو عودی

ذقنت به بود از سیب بهشتی الحق

زآنکه هر میوه نشاید که کند امرودی

بندی دام تو و میل رهائی حاشا

زخمی تیر تو را نیست سر بهبودی

تافت از پرتو رخسار تو سر نه آدم

بهر ابلیس همان شد سبب مردودی

پرتو تو سوی بتخانه کشد برهمنان

ورنه بالله که جمادی نکند معبودی

نقش نه گنبد دوار نماند برجا

آتشین آه من ار دوش نکردی دودی

شاید ار کشتی آشفته برد بر ساحل

آنکه خاکی زدرش آمده کوه جودی

حل مشکل بکف اوست که او دست خداست

چه کنی تنگدلی از پی دیر و زودی

شمارهٔ ۱۲۴۶

بمینا ساقیا صهبا نداری

و یا فکر خمار ما نداری

چه حظ از عمر جاویدانت ای خضر

که بر کف ساغر صهبا نداری

تو روحی کی در آئینه دهی عکس

سزد گر گویمت همتا نداری

چه پروا میکنی پروانه از شمع

خبر از یار بی پروا نداری

مگر لیلی درون خانه جستی

که مجنون رخ سوی سحرا نداری

نه ای بلبل گر از گل مست و شیدا

چرا وقت دیگر غوغا نداری

نیامد گلرخ ما با گل تو

بهارا صرفه بهر ما نداری

گل من عاشقانش صد هزارند

تو گل جز بلبلی شیدا نداری

بخواب ناز چندان ترک یغما

مگر امشب سر یغما نداری

مهل پا از دل ویرانه بیرون

که کنجی جز خرابه جا نداری

نهد آشفته کی سودای زلفش

خبر از آتش سودا نداری

شنیدی علم الاسماء رازم

خبر از صاحب اسما نداری

توسل جست بر اسماء خمسه

گر از ایشان بمافیها نداری

شمارهٔ ۱۲۴۷

صبح عید است بده باده مکرر ساقی

تا بری زنگ از این قلب مکدر ساقی

می بجوش آمده در خم بسبو کن هی هی

وز سبو ریز تو در جام مکرر ساقی

دشمن دست خدا رفت تو دست و پا کن

مده از دست تو پیمانه و ساغر ساقی

عمرها بر در میخانه زدم حلقه بدر

هان مهل تا که زنم من در دیگر ساقی

داری از خاک در میکده اکسیر مراد

رحمتی تا که کنی قلب مرا زر ساقی

نیست گوگرد گر احمر چه کنی شعله دود

در قدح ریز تو آن آتش احمر ساقی

از کله گوشه فقرم تو سرافرازی بخش

رفته بر باد مرا گر سرو افسر ساقی

سرخوش آشفته زجام می مستانه کنم

لعن بیمر همه بر دشمن حیدر ساقی

شمارهٔ ۱۲۴۸

اگرچه ماه عبادت تو ای مه رجبی

بیا بیا که مرا اصل مایهٔ طربی

بیار بوسه از آن لب به روزه‌دار وصال

خوش است روزه گشودن به شرع از رطبی

کنند با همه آلایش ار کرامت‌ها

عجب مدار ز عشّاق کار بوالعجبی

مرا حیات میسر نمی‌شود بی‌تو

که همچو روح روانم تو در رگ عصبی

مسبب است خدا لیک لازم است اسباب

حیات مرده‌دلان را تو ساقیا سببی

اگر ز رنگ بود اصل دوده‌ات ای خال

به چشم دیده‌ور از زنگیانِ مه‌نسبی

گهی به عقدهٔ راس و ذنب فتد گر خور

تو آفتاب به هر مه به عقدهٔ ذنبی

مرا ز زلف و بناگوش توست صبح و مسا

جز این به کشور عشّاق نیست روز و شبی

طبیب حُسن علاجش کند به عنابی

مریض عشق که دارد ز هجر تاب و تبی

حکیم بود به وهم گمان که یار ز لطف

به حل مسئلهٔ جزء برگشود لبی

بگیر طُرّهٔ ساقی که تار خوشدلی است

ز شیخ دیده‌ای آشفته گر غم و تعبی

تویی که ساقی مستان و دست یزدانی

امام هر عجم و پیشوای هر عربی

شمارهٔ ۱۲۴۹

ای دل به هرزه چند در این و آن زنی

خود را به بوی دانه بهر دام افکنی

آگه نه‌ای که سوزدت از شعله بال و پر

پروانه‌وار خویش بهر شمع می‌زنی

تا کی هوای بوسه ز نوشین‌لبان شهر

بر زخم خویش از چه نمک می‌پراکنی

سوزیست بر سر تو ز شیرین چه کوهکن

نه بیستون که ریشه‌ات از تیشه می‌کَنی

مجنون شدی و محمل لیلی ندیده‌ای

چون کرم پیله گرد خود آخر چه می‌تنی

یوسف ندیده از چه زلیخا شدی به مصر

شیرین شنیده خسرو خوبان ارمنی

چون لن ترانی از جبل طور شد بلند

چندان کلیم بیهده در طوف ایمنی

بهر دونان مزن در دونان اگر ز حرص

قانع به خوشه باش که فارغ ز خرمنی

خاک در سرای مغانست کیمیا

چند ای حکیم لاف ز اکسیر می‌زنی

آشفته راست چشم به دست خدا و بس

از حاتم وز معن حکایت چه می‌کنی

ای پادشاه عرصه امکان امیر طوس

درویش خویش را ز نظر تا کی افکنی

شمارهٔ ۱۲۵۰

رخنه ای شانه در آن زلف پریشان نکنی

تا که صد سلسله را بی سر و سامان نکنی

کی شود بلبل و قمری زگل و سرو آزاد

گر تو گلرو بچمن سرو خرامان نکنی

چه عجب گر دل عاشق هدف تیر تو شد

کوه نبود که در او رخنه بمژگان نکنی

گر مسیحا و فلاطون بودت در بالین

درد عشق ار بودت میل بدرمان نکنی

شنوی زآن لب نوشین سخنی گر همه عمر

میل ای خضر بسرچشمه حیوان نکنی

تا نگرید بچمن شب همه شب چشم سحاب

یک تبسم سحر ای غنچه خندان نکنی

مردم از نوح نگویند بجز یک طوفان

نیست یک چشم زدن دیده که طوفان نکنی

نیست یک نظره ای ای غمزه که در دیر و حرم

کفر از جا نکنی غارت ایمان نکنی

تا تو ای عشق بدین فر و هما جلوه گری

نبود مور که او را تو سلیمان نکنی

مظهر حقی و کان کرم و دست خدا

نشود اینکه بر آشفته ات احسان نکنی

شمارهٔ ۱۲۵۱

سبزه ای جوی و تماشاگاهی

با رفیقی دو زراز آگاهی

از بره رانی و از باده بطی

با غزلخوان صنم دلخواهی

اگر این نعمتت افتاد بدست

کشور عیش جهان را شاهی

مؤذن میکده زد بانگ صبوح

خضر چون هست چرا گمراهی

آه کاندر بر آن آینه روی

نیست تابم که برآرم آهی

بی توام باغ بهشتست حرام

با تو دوزخ نبود اکراهی

از فسون نگه و جادوی زلف

دل براهی شد و دین در راهی

حال دل چیست در آن چاه زنخ

یوسفی مانده نگون در چاهی

بگمانم که مگر از مه و سرو

بمثل آورمت اشباهی

ماه را خانه نباشد بر سرو

سرو را میوه نباشد ماهی

با چنین حسن و صباحت گویا

بنده درگه شاهنشاهی

دست حق شیر خدا سر ازل

کش نبی گفت که سر اللهی

با ولایش دو جهان گر گنه است

در بر کوه نیاید کاهی

همتت هست بلند آشفته

بنظرها تو اگر کوتاهی

شمارهٔ ۱۲۵۲

الا ای باغبان خاصیت سرو روان دانی

اگر آن سروبالا را به جای سرو بنشانی

بنازم ایزد گلی دارم که از خار و خزان فارغ

اگر آن گل ببینی روی از گلشن بگردانی

اگر دامن‌کشان آید به باغ آن سرو گلچهره

به سرو و سنبل و سوری و گل دامن برافشانی

مگر باغ نظر دارم که باغی در نظر دارم

اگر آید به جلوه در جمال او فرومانی

نهال تو ترنج آرد نهال من شکر بارد

برو آشفته‌وش می‌بایدت حرز یمان خوانی

کدامین حرز از آن بهتر که خوانی مدحت حیدر

که در هرجا که درمانی خود از این حرز برهانی

شمارهٔ ۱۲۵۳

بر گل آن سنبل مشکین که فراز آوردی

نافه آهوی چین را به طراز آوردی

ماه و خورشید سر از چنبر حکمت نکشند

تا کمندی به کف از زلف دراز آوردی

کعبه را بتکده کردی و مهابا نکنی

کعبه را پیش بت آخر به نماز آوردی

ید و بیضا به کف اژدر موسی دادی

این چه سحر است که از شعبده‌باز آوردی

راستی پرده عشاق مرا برد از ره

زین نواها که به قانون تو به ساز آوردی

عجبی نیست کنم رو به عراق ار ز حجاز

در عراقم چو عیان میر حجاز آوردی

دیگرت جانب کعبه چه نیاز است ای دل

چون که بر خاک نجف رو به نیاز آوردی

از در خویش مران بنده درویش شها

از جهانش تو سوی خویش چو باز آوردی

مس آشفته به اکسیر محبت بگداخت

بزن اکسیر که چونش به گداز آوردی

شمارهٔ ۱۲۵۴

خادما شمع برافروز بنه منقل و می

عنبر و عود بسوزان و مکن غفلت هی

مطربا پرده قانون بنوا راست بزن

ساقیا باده بدور آر و بده پی در پی

بخل مذموم بود خاصه که در بزم کرام

کرمی تا نبرد نام کس از حاتم طی

مرغ هوهو زده ای مطرب عاشق برخیز

نیمه ای رفت زشب چند تغافل هی هی

نام جم زنده بجام است بیاور ساقی

تا بنوشیم بشادی روان جم و کی

چون خود از اصل جدا مانده بحالت نالد

قصه درد جدائی که سرآید چون نی

در شب وصل سزا نیست شکایت زفراق

در بهاران نکند شکوه کس از سردی دی

داغ عشقست در آغاز بدل بنهادم

که در آخر زطبیبان بعلاج است الکی

خیز و شیئی اللهی از میکده کن ای درویش

که جهان با کرم پیر مغان شد لا شئی

پیر میخانه رحمت علی آشفته علی

که کشد هر که زجامش چو خضر ماند حی

شمارهٔ ۱۲۵۵

پرده ز رخ کشیدند گل‌های نوبهاری

بیجا چرا عنادل دارند بیقراری؟

معشوق چون درآید جلوه‌کنان به بازار

عاشق چرا بنالد از درد سوگواری؟

چون باد صبحدم را باشد ز تو پیامی

شمع سحر نماید در پاش جانسپاری

لیلای لاله در دشت زد خیمه از سر ناز

مجنون ابر کرده آغاز اشکباری

طاووس‌وش چو روزی اندر خرام آئی

بر خویشتن بخندند کبکان کوهساری

مسکین تو ست نرگس ز آن تاج دارد از زر

در عشق تو کند فخر لاله ز داغداری

ای لعبت بهشتی در جنت ار خرامی

غلمان، غلامت آید وز حوریان حواری

از زلف او حدیثی آشفته در قلم آر

کاز رشک خون کنی باز تو نافه تتاری

بهبود کی پذیرد ناسور دل خدا را

زلفت به مشکبیزی نافت به مشکباری

در بحر طبع الفت غوصی کن از سر شوق

در مدح شاهت ار هست میل گهر نثاری

حیدر شفیع محشر آئینه‌دار حیدر

کو را نگفته مدحت غیر از جناب باری

شمارهٔ ۱۲۵۶

مگر ای عشق سر پرسش عشاق نداری

یا که داری و نظر بر من مشتاق نداری

ای که زآهنگ مخالف روی از راه به مجلس

راستی آگهی از نغمه عشاق نداری

نه گمانم که شبی روز شود در همه عمر

گر تو چون خور نظری بر همه آفاق نداری

چون تویی چشمه خورشید جهان شد ز تو روشن

از چه بر ساحت عاشق سر اشراق نداری

عهدت از مهد به پایان ببرم تا به لحد هم

تا نگویی سر پاییدن میثاق نداری

مددی زهر غمم می‌کشد و تلخی تریاق

غفلتت چیست مگر ساقی تریاق نداری

به تغافل مگذر رفته خلافی اگر از من

می بیاور مگر آن آتش حراق نداری

گر من آشفته‌ام و رند و نظرباز و قلندر

خبر از صومعه زاهد زراق نداری

دست من گیر تو ای دست خدا از سر رحمت

کاینچنین بی‌سر و پا در همه آفاق نداری

شمارهٔ ۱۲۵۷

با من ای عشق اگر عهد کهن تازه کنی

مصحف دل که زهم ریخته شیرازه کنی

حسن را بی مدد تو نبود جلوه به دل

به یکی جذبه بهر هفت تواش غازه کنی

غیر می دفع خمارت نکند وقت صبوح

تا بفردای قیامت که تو خمیازه کنی

پاره پوست که بر چوب ببندد مطرب

به یکی نغمه تواش ساز خوش آوازه کنی

دو جهان بی تو بچشم است چو چشم سوزن

چشم سوزن که بود با تو چو دروازه کنی

چار طبعی که همه مختلف آمد به مزاج

به اشاره تو توانی به یک اندازه کنی

تو همان دست خداوندی معمار ازل

طرح آشفته توانی که شها تازه کنی

شمارهٔ ۱۲۵۸

ای ترک از تیر نظر تو آفت رویین‌تنی

شیر ار بود آهوفکن تو آهوی شیرافکنی

بر برگ لاله سنبلی یا سبزه بر گرد گلی

بگرفته‌ای خاتم ز جم ای خط مگر اهریمنی

ای زلف پرچین و گره بر گو کمندی یا زره

بر گردن مه چنبری بر مهر تابان جوشنی

ای مو بر آن رو غازه‌ای مشک تری و تازه‌ای

با اینکه نار چهره را پیوسته در پیراهنی

ای چشم فتان ساحری ای ترک غضبان کافری

در خوردن خون ماهری در جادویی بس پرفنی

پیر مغان موسی بود می شعله سینا بود

از خاک پاک میکده لابد تو طور ایمنی

در دیده هرگز ناییم ای شاهد هرجاییم

با اینکه تو خورشیدسان در دشت و کوی و برزنی

در جلوه‌گه لیلاستی گه در نظر عذراستی

گه مظهر سلماستی شیرین گهی در ارمنی

جانان جان و جان تن آرام دل و روح بدن

گفتم مگر دوری ز من چون نیک دیدم با منی

شمارهٔ ۱۲۵۹

ای کودک ماهرو چه نامی

ای لعبت سرو قد کدامی

مردم نه ای پرده نه چه جنسی

حوری ملکی بگو چه نامی

نامی نرود زحور و غلمان

آنجا که تو خوبرو غلامی

سرهنگ بفوج دلبرانی

خوبی زتو یافته نظامی

چون زلف و رخ تو در نظر هست

کو هیچ میان صبح و شامی

با ماه چه نسبتت که هر روز

او ناقص و تو مه تمامی

جز جام که از تو کامیاب است

زآن لب که گرفته است کامی

ای خال تو دانه بهشتی

ای زلف براه عقل دامی

از شیر نشسته ای دهان را

در خوردن خون در اهتمامی

خاصان بکشی به نیم غمزه

یک غمزه تمام و قتل عامی

می نوش ببزم خرقه پوشان

لب خشک اگر مه صیامی

چون مست شدی بتا بپا کن

آشوب قیامت از قیامی

آنگاه سروش غیب در گوش

زآشفته بگویدت پیامی

تا بشنوی و شوی غزل سنج

در بزم به بهترین کلامی

در مدح علی که ایزدش گفت

در رتبه تو هشتمین امامی

شمارهٔ ۱۲۶۰

در طور دلم نورصفت جلوه‌گر آیی

شب شعله شوی باز و چو شمعم به سر آیی

سودا نهمت نام و یا عشق کدامی

هر روزه به رنگ دگری جلوه‌گر آیی

گه بانگ انا الحق به سر دار برآری

منصورصفت گه به سر دار برآیی

گه در دم نایی بدمی نغمه دلکش

گه ناله جان سوزی از نی به در آیی

یعقوب شوی گاه به یوسف بنهی دل

گه‌گاه به رنگ پدر و گه پسر آیی

گه گلبن و گه گل به سر شاخ به گلزار

گه بلبل و بر جلوه گل نغمه‌گر آیی

گه می‌شوی اندر خم استاد فلاطون

گه ساقی و گه نشئه و گاهی اثر آیی

گه دجله نیلی به ره موسی فرعون

گه بهر خلیل الله باغ از شرر آیی

گه بر دم عیسی بدمی پرورش روح

گه اژدر موسی شده و سحر خور آیی

گه لیلی طنازی اندر حشم ناز

مجنون شوی آنگاه به کوه و کمر آیی

اندر همه ذرات عیانی و نهانی

نادیده و بینند چو نور بصر آیی

بازآ به سرم یار خدا را ز سر مهر

تا سعد شود نحس چو تو در صفر آیی

گر ماه صفر نحس تویی اصل سعادت

اکسیر نحاسی و به مس خورده ار آیی

هم مظهر حقی تو و هم مظهر آثار

نبود عجب ار زآنکه بهر رنگ برآیی

آشفته به درگاه تو ای شاهد پناهد

گر جور بسی برده تواش دادگر آیی

شاهنشه امکانی و در طوس غریبی

شاید که غریبان را وقتی به سر آیی

شمارهٔ ۱۲۶۱

مردم دیده منی نور دو چشم مردمی

جز تو پری کجا کند جلوه بشکل آدمی

باغ و بهار مردمان گر زگلست و یاسمین

باغ و بهار من توئی ای تو بهار خرمی

چون تو مسیح دم بتی شاید کاید از عدم

روح قدس بمریمی دم زند ار بهمدمی

زلف سیاه اهرمن چهره بهشت جاودان

وای بحال آدمی خانه کند چو گندمی

نوبت شاهی ار زنی میسزدت که از شرف

کاکل و زلف تو کند بر مه و مهر پرچمی

هست زجنبش مژه چاک دل رفوی او

سحر مبین که در دمی تیری کرد و مرهمی

زلف تو کعبه جهان خال سیاه تو حجر

محرم تشنه را کند گو لب لعل زمزمی

خسرو محتشم شدم مالک ملک جم شدم

کرد چو آن عقیق لب از سر مهر خاتمی

جادوی چشم را بگو با همه مستی از کجا

کرده بدست زابروان تیغ کجی بدین خمی

از سرمستی ای سیه تیغ مکش بروی مه

شق قمر بود گنه جز زنبی هاشمی

خاتم خیل انبیا صاحب رتبه دنی

آنکه بغیر حیدرش کس نه سزای محرمی

آشفته بعقده ی ناخن تو گره گشا

شاید اگر برآریش زین خم و پیچ درهمی

شمارهٔ ۱۲۶۲

صبا تو نفخه عنبر در آستین داری

مگر عبور بر آن زلف عنبرین داری

گرفته ای تو زتاتار طره اش تاری

که تبت ختن چین در آستین داری

بهر سپهر یکی کوکب درخشان هست

تو مهر و مه برخ و زهره در جبین داری

ببرگ لاله پراکنده غالیه از خط

بزلف و سنبل بویا بیاسمین داری

دهی پیام زنوشین لبت باغیارم

فغان که زهر مذابم در انگبین داری

هزار همچو سلیمان مسخر حکمت

چه نقش بود ندانم که در نگین داری

تو خود بجنس بشر ای پسر نمیمانی

مگر سرشت زحور و ملک عجین داری

اگر تو سرو روانی چرا ببرزن و کوی

و گر تو ماه چرا خانه در زمین داری

بمدح حیدر و آشفته وش نوا سنجی

زپادشاه زمان چشم آفرین داری

آشفتهٔ شیرازی

غزلیات