معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ فرالاوی

ابوعبدالله محمد بن موسی شناخته شده به فَرالاوی شاعر ایرانی همدوره با شهید بلخی است. رودکی از او و شهید یکجا چنین یاد می‌کند:شاعر شهید و شهره فرالاوی        واین دیگران به جمله همه راوی   اشعار او به کوشش آقای مجید امام‌وردی به نقل از کتابهای اشعار پراکندهٔ شعرای فارسی زبان به کوشش ژیلبر لازار و همچنین شرح احوال و اشعار شاعران بی‌دیوان در قرن‌های ۳/۴/۵ هجری به تصحیح محمود مدبری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

قطعات

شمارهٔ ۱ : تا به کی بوسه بر چک جلبی

شمارهٔ ۲ : چه شغل باشد واجب‌تر از زیارت آنک

شمارهٔ ۳ : جودیً چنان رفیع‌ارکان

شمارهٔ ۱

تا به کی بوسه بر چک جلبی

بشمری همچو تنگه را صراف

یا به غربیله همچو برزگری

دانه از کَه به چک بسازی صاف

بر ... چون کمان ندافی

بزنی چوک چون چک نداف

شمارهٔ ۲

چه شغل باشد واجب‌تر از زیارت آنک

اگرچه نیک بگوشم به خدمتش نرسم

همی شفیع نیابم از او به عذر گناه

کریم‌طبعی او نزد او شفیع بسم

شمارهٔ ۳

جودیً چنان رفیع‌ارکان

عمًان چنان شگرف‌پایه

از گریه و آه آتشینم

کاهی پره است و کوه پایه

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱ : دلا کشیدن باید عتاب و ناز بتان

شمارهٔ ۲ : لاد را بر بنای محکم نه

شمارهٔ ۳ : من رهی پیر و سست‌پای شدم

شمارهٔ ۴ : صحرای سنگ‌روی و کُه سنگلاخ را

شمارهٔ ۵ : هوشم ز ذوق لطف سخن‌های جان‌فزاش

شمارهٔ ۶ : چون نباشد بنای خانه درست

شمارهٔ ۷ : نه همچون رخ خوبت گل بهار

شمارهٔ ۸ : ز چشم مست تو عالم خراب است

شمارهٔ ۹ : آن کن که بدین وقت همی‌کردی هر سال

شمارهٔ ۱۰ : من عاملم و تو معاملی

شمارهٔ ۱۱ : تو عاشقم و از همه خوبان زمانه

شمارهٔ ۱۲ : هم آهو فغند است و هم تیز تک

شمارهٔ ۱۳ : ای من رهی آن دست و خطً و کلکت

شمارهٔ ۱۴ : چون مورد بود سبز گهی موی من همه

شمارهٔ ۱۵ : فزون ز آنکه بخشی بزار تو زر

شمارهٔ ۱۶ : میغ چون ترکی آشفته که تیر اندازد

شمارهٔ ۱۷ : ماده گاوان پاده‌اش هر یک

شمارهٔ ۱۸ : ز ناگه بار پیری بر من افتاد

شمارهٔ ۱۹ : آب گلفهشنگ گشته از فسردن ای شگفت

شمارهٔ ۲۰ : روا نبود که با این فضل و دانش

شمارهٔ ۲۱ : تو شب آیی نهان بوی همه روز

شمارهٔ ۲۲ : اگر با من دگر کاوی خوری ناگه

شمارهٔ ۲۳ : من ز آغالشت نترسم هیچ

شمارهٔ ۲۴ : ای بر همه قحبگان گیتی سرچیک

شمارهٔ ۲۵ - از مثنوی به بحر متقارب : به تن بر یکی ژنده‌ای از پتو

شمارهٔ ۲۶ - از مثنوی به بحر خفیف : کفش‌گر دید مرد داور تفت

شمارهٔ ۱

دلا کشیدن باید عتاب و ناز بتان

رطب نباشد بی خار و کنز پربارا

شمارهٔ ۲

لاد را بر بنای محکم نه

که نگه‌دار لاد بن‌لاد است

شمارهٔ ۳

من رهی پیر و سست‌پای شدم

نتوان راه کرد بی بالاد

شمارهٔ ۴

صحرای سنگ‌روی و کُه سنگلاخ را

از سم آهوان و گوزنان شیار کرد

شمارهٔ ۵

هوشم ز ذوق لطف سخن‌های جان‌فزاش

از حجره‌ی دلم سوی تابوک گوش شد

شمارهٔ ۶

چون نباشد بنای خانه درست

بی‌گمانم که زیر رشت آید

شمارهٔ ۷

نه همچون رخ خوبت گل بهار

نه چون تو به نکویی بت بهار

شمارهٔ ۸

ز چشم مست تو عالم خراب است

به بند زلف تو دل‌ها گرفتار

شمارهٔ ۹

آن کن که بدین وقت همی‌کردی هر سال

خز پوش و به کاشانه شو از صفًه و فروار

شمارهٔ ۱۰

من عاملم و تو معاملی

وین کار مرا با تو بود دخش

شمارهٔ ۱۱

تو عاشقم و از همه خوبان زمانه

دخشم به تو است ار‌چه که‌ام خوب بود حال

شمارهٔ ۱۲

هم آهو فغند است و هم تیز تک

هم آزاده‌خوی است و هم تیز‌گام

شمارهٔ ۱۳

ای من رهی آن دست و خطً و کلکت

از پوست رهی سلم کنی که شاید

شمارهٔ ۱۴

چون مورد بود سبز گهی موی من همه

دردا که بنشست بر آن موی سبز بشم

شمارهٔ ۱۵

فزون ز آنکه بخشی بزار تو زر

نه ساوه نه رسته بر آید ز کان

شمارهٔ ۱۶

میغ چون ترکی آشفته که تیر اندازد

برق تیر است مر او را مگر و رخش کمان

شمارهٔ ۱۷

ماده گاوان پاده‌اش هر یک

شاه‌پرور بود چو برمایون

شمارهٔ ۱۸

ز ناگه بار پیری بر من افتاد

چو بر خفته فتد ناگه کرنجو

شمارهٔ ۱۹

آب گلفهشنگ گشته از فسردن ای شگفت

همچنان چون شیشه‌ی سیمین نگون آویخته

شمارهٔ ۲۰

روا نبود که با این فضل و دانش

بود شربم همی دائم ز منده

شمارهٔ ۲۱

تو شب آیی نهان بوی همه روز

همچنانی یقین که شب یازه

شمارهٔ ۲۲

اگر با من دگر کاوی خوری ناگه

به سر بر تیغ و بر پهلوی شنگینه

شمارهٔ ۲۳

من ز آغالشت نترسم هیچ

ور به من شیر را برآغالی.

شمارهٔ ۲۴

ای بر همه قحبگان گیتی سرچیک

.... تو فراخ‌تر ز سیصد خرچیک

شمارهٔ ۲۵ - از مثنوی به بحر متقارب

به تن بر یکی ژنده‌ای از پتو

شب و روز بودی به موی و به رو

شمارهٔ ۲۶ - از مثنوی به بحر خفیف

کفش‌گر دید مرد داور تفت

لیف در .... او نهاد و برفت

فرالاوی

قطعات

ابیات پراکنده