معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ فایز

زایر محمدعلی دشتی متخلص به فایز و مشهور به فایز دشتی یا فایز دشتستانی (۱۲۱۳-۱۲۸۹ ه ش) دوبیتی‌سرای اهل شهرستان دشتی استان بوشهر است که دوبیتی‌هایش او را از نمایندگان شاخص شعر عامه و ادبیات فولکلوریک نموده است. شماره دوبیتی‌های فایز به درستی معلوم نیست، در برخی جزوه‌ها تعداد دوبیتی‌های این شاعر را به تفاوت بین ۱۳۴ ـ ۲۷۹ ـ ۲۸۲ ـ ۳۳۲ ذکر کرده‌اند. او تقریباً در همه دوبیتی‌هایش از تخلص بهره می‌گیرد و بیشتر از هر چیز عشق به «پری» و بیان سوز هجرانش را به نمایش می‌گذارد. دوبیتی‌های فایز به همت آقای امیرحسین موسوی از طریق گنجور در دسترس علاقمندان ادبیات فارسی قرار گرفته و بعدتر نسخهٔ دیگری از اشعار منتسب به فایز به گنجور اضافه شده است.

دوبیتی‌ها

دوبیتی شمارهٔ ۱ : مرا خلد برین دی بودیم جا

دوبیتی شمارهٔ ۲ : اگر خواهی بسوزانی جهان را

دوبیتی شمارهٔ ۳ : به رخ جا داده‌ای زلف سیه را

دوبیتی شمارهٔ ۴ : به زیر پرده آن روی دل‌آرا

دوبیتی شمارهٔ ۵ : صنم تا کی دل ما را کنی آب

دوبیتی شمارهٔ ۶ : سحرگه زورق سیمین مهتاب

دوبیتی شمارهٔ ۷ : دلم در نزد جانان است امشب

دوبیتی شمارهٔ ۸ : نسیم روح‌پرور دارد امشب

دوبیتی شمارهٔ ۹ : سوار خنگ خوش‌رفتارم امشب

دوبیتی شمارهٔ ۱۰ : بگو با دلبر ترسایی امشب

دوبیتی شمارهٔ ۱۱ : بتا بر طرف معجر کن نقابت

دوبیتی شمارهٔ ۱۲ : اگر از رخ براندازی نقابت

دوبیتی شمارهٔ ۱۳ : عرق بر چهره‌ات گل یا گلاب است

دوبیتی شمارهٔ ۱۴ : به دوشش گیسوان خوش دلپسند است

دوبیتی شمارهٔ ۱۵ : رخ تو آتش و زلف تو دود است

دوبیتی شمارهٔ ۱۶ : دل آگه چه محتاج برید است؟

دوبیتی شمارهٔ ۱۷ : مرا این زندگی از بوی یار است

دوبیتی شمارهٔ ۱۸ : دلا امشب نه وقت قال و قیل است

دوبیتی شمارهٔ ۱۹ : هنوزم بوی زلفش در مشام است

دوبیتی شمارهٔ ۲۰ : مرا در پیش راهی پر ز بیم است

دوبیتی شمارهٔ ۲۱ : سر زلف تو جانا لام و میم است

دوبیتی شمارهٔ ۲۲ : نه هر آهوی دشت آهوی چین است

دوبیتی شمارهٔ ۲۳ : هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست

دوبیتی شمارهٔ ۲۴ : اگر در عهد، ابروت منکر ماست

دوبیتی شمارهٔ ۲۵ : نه هر رخشنده کوکب آفتابست

دوبیتی شمارهٔ ۲۶ : نگارا شربت از لبهات بفرست

دوبیتی شمارهٔ ۲۷ : اگر دوران دهد بر بادم ای دوست

دوبیتی شمارهٔ ۲۸ : رخت تا در نظر می‌آرم ای دوست

دوبیتی شمارهٔ ۲۹ : اگر دانی که فردا محشری نیست

دوبیتی شمارهٔ ۳۰ : برفت آن یار و از ما مهر برداشت

دوبیتی شمارهٔ ۳۱ : خداوندا جوانیم به سر رفت

دوبیتی شمارهٔ ۳۲ : ندارم راحتی جز رنج و زحمت

دوبیتی شمارهٔ ۳۳ : کنم مدح خم ابروت یا روت

دوبیتی شمارهٔ ۳۴ : بیا تا برگ گل نارفته بر باد

دوبیتی شمارهٔ ۳۵ : ز آب و آتش و از خاک و از باد

دوبیتی شمارهٔ ۳۶ : بت زورق‌نشینم در امان باد

دوبیتی شمارهٔ ۳۷ : مرا زان روز قصه مشکل افتاد

دوبیتی شمارهٔ ۳۸ : صبا دوشم ز جانان این خبر داد

دوبیتی شمارهٔ ۳۹ : ز من گشتی جدا ای سرو آزاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۰ : اگر دورم من از تو ای پریزاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۱ : شب آمد تا شب وصلم دهد یاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۲ : نه یادم می‌کنی نه می‌روی یاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۳ : به دل گفتم مکن اینقدر فریاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۴ : سهی سرو، این قد و بالا ندارد

دوبیتی شمارهٔ ۴۵ : بتی کز ناز پا بر دل گذارد

دوبیتی شمارهٔ ۴۶ : مرا هم ساق و هم زانو کند درد

دوبیتی شمارهٔ ۴۷ : ره عشق است باید زان حذر کرد

دوبیتی شمارهٔ ۴۸ : دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد

دوبیتی شمارهٔ ۴۹ : سحر دل، خود به خود فریاد می‌کرد

دوبیتی شمارهٔ ۵۰ : سحر، دل ناله‌های زار می‌کرد

دوبیتی شمارهٔ ۵۱ : بتم سرپنجه با لوح و قلم زد

دوبیتی شمارهٔ ۵۲ : اگر آهی کشم افلاک سوزد

دوبیتی شمارهٔ ۵۳ : دل من همچو هدهد در سبا شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۴ : سر و زلف تو آشوب جهان شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۵ : دلم از فرقت روی تو خون شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۶ : بهار آمد زمین فیروزه‌گون شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۷ : بتا ختم رسل پیغمبری شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۸ : دلم را جز تو کس دلبر نباشد

دوبیتی شمارهٔ ۵۹ : بهشت از روی تو بهتر نباشد

دوبیتی شمارهٔ ۶۰ : مرا تا دل به تن تسلیم کردند

دوبیتی شمارهٔ ۶۱ : فلک، از جور تو دل پر ز خون بود

دوبیتی شمارهٔ ۶۲ : صنم عشق تو همچون نار نمرود

دوبیتی شمارهٔ ۶۳ : مرا شب سیل آه از دل برآید

دوبیتی شمارهٔ ۶۴ : دلا گر زار گریم بر تو شاید

دوبیتی شمارهٔ ۶۵ : بگو تا دلبر حورم بیاید

دوبیتی شمارهٔ ۶۶ : پری‌رویان سلام از من رسانید

دوبیتی شمارهٔ ۶۷ : بتا بیژن‌صفت در چه گرفتار

دوبیتی شمارهٔ ۶۸ : دل و شوق و خیال و مهر هر چار

دوبیتی شمارهٔ ۶۹ : دلا از بی‌وفایان دست بردار

دوبیتی شمارهٔ ۷۰ : گذشت ایام گل ای بلبل زار

دوبیتی شمارهٔ ۷۱ : سحر در خواب دیدم با دل زار

دوبیتی شمارهٔ ۷۲ : سحرگه ز نوای مرغ گلزار

دوبیتی شمارهٔ ۷۳ : لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

دوبیتی شمارهٔ ۷۴ : به هرجا بگذرد آن ماه رخسار

دوبیتی شمارهٔ ۷۵ : گهی که یادم آمد صحبت یار

دوبیتی شمارهٔ ۷۶ : عجب دارم ز سرو قامت یار

دوبیتی شمارهٔ ۷۷ : به زیر زلف مشکین عارض یار

دوبیتی شمارهٔ ۷۸ : سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

دوبیتی شمارهٔ ۷۹ : مکش سرمه به چشم نازپرور

دوبیتی شمارهٔ ۸۰ : من از عهد جوانی تا شدم پیر

دوبیتی شمارهٔ ۸۱ : دل من در خم زلفت گره گیر

دوبیتی شمارهٔ ۸۲ : دلم در حلقه زلفش گره گیر

دوبیتی شمارهٔ ۸۳ : مسلمانان گرفتار دلستم

دوبیتی شمارهٔ ۸۴ : چرا از دلبر حورا سرشتم

دوبیتی شمارهٔ ۸۵ : ندانم خواب یا بیدار بودم

دوبیتی شمارهٔ ۸۶ : فراق لاله‌رویان ساخت کارم

دوبیتی شمارهٔ ۸۷ : مگر یار آمده بر پشت بامم

دوبیتی شمارهٔ ۸۸ : تو بر من بگذری چون برق رخشان

دوبیتی شمارهٔ ۸۹ : خیال کشتن من داشت جانان

دوبیتی شمارهٔ ۹۰ : پس از ببریدن و پیوند جانان

دوبیتی شمارهٔ ۹۱ : مه بالانشین، پایین نظر کن

دوبیتی شمارهٔ ۹۲ : مرو ای جان شیرین از بر من

دوبیتی شمارهٔ ۹۳ : اگر هنگام مردن دلبر من

دوبیتی شمارهٔ ۹۴ : به سیر باغ رفتم باختم من

دوبیتی شمارهٔ ۹۵ : خم ابروست یا شمشیر بهمن

دوبیتی شمارهٔ ۹۶ : ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

دوبیتی شمارهٔ ۹۷ : دل از من چشم شهلا دلبر از تو

دوبیتی شمارهٔ ۹۸ : دلا تا چند در آزارم از تو

دوبیتی شمارهٔ ۹۹ : دو گیسو را به دوش انداختی تو

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۰ : نسیم، امشب عجب دفع غمی تو

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۱ : نگفتم جا مده بر چهره گیسو

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۲ : خوش لحان مرغکی وقت سحرگاه

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۳ : نسیم آهسته آهسته سحرگاه

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۴ : دلم از بس که دنبال تو گشته

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۵ : غم و غصه تن و جانم گرفته

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۶ : پری‌رویان به ما کردند نظاره

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۷ : به زیر زلف برق گوشواره

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۸ : ندانم ای غزالم از چه دشتی

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۹ : بتا در گوش، گوش آویز داری

دوبیتی شمارهٔ ۱۱۰ : خروس امشب بداده هرزه‌خوانی

دوبیتی شمارهٔ ۱۱۱ : به قامت مظهر سرو رسایی

دوبیتی شمارهٔ ۱۱۲ : نمی‌بینم ز مردم آشنایی

دوبیتی شمارهٔ ۱

مرا خلد برین دی بودیم جا

کنونم دوزخ است امروز ماوا

نمانده دی نماند فایز امروز

خدا داند چه باشد حال فردا

دوبیتی شمارهٔ ۲

اگر خواهی بسوزانی جهان را

رخی بنما بیفشان گیسوان را

بت فایز اشارت کن به ابروت

بکش تیغ و بکش پیر و جوان را

دوبیتی شمارهٔ ۳

به رخ جا داده‌ای زلف سیه را

به کام عقرب افکندی تو مه را

که دیده عقرب جراره فایز؟

زند پهلو به ماه چارده را

دوبیتی شمارهٔ ۴

به زیر پرده آن روی دل‌آرا

بود چون شمع در فانوس پیدا

دل فایز چو پروانه به دورش

مدامش سوختن باشد تمنا

دوبیتی شمارهٔ ۵

صنم تا کی دل ما را کنی آب

دل نازک ندارد اینقدر تاب

اگر تو راست می‌گویی به فایز

به بیداری بیا پیشم نه در خواب

دوبیتی شمارهٔ ۶

سحرگه زورق سیمین مهتاب

چو در دریای اخضر گشت غرقاب

بت فایز ز هامون سر برآورد

دوباره شد شب مهتاب احباب

دوبیتی شمارهٔ ۷

دلم در نزد جانان است امشب

چو مرغ نیم‌بریان است امشب

کبابی از دل فایز بسازید

که سرو ناز مهمان است امشب

دوبیتی شمارهٔ ۸

نسیم روح‌پرور دارد امشب

شمیم زلف دلبر دارد امشب

گمانم یار در راه است، فایز

که این دل شور در سر دارد امشب

دوبیتی شمارهٔ ۹

سوار خنگ خوش‌رفتارم امشب

روانه جانب دلدارم امشب

چو سلطان حبش فایز ز شوقش

جهان زیر نگین پندارم امشب

دوبیتی شمارهٔ ۱۰

بگو با دلبر ترسایی امشب

چه می‌شد گر که بی ترس آیی امشب

لبان خشک فایز را ز رحمت

بر آن لعل لب تر سایی امشب

دوبیتی شمارهٔ ۱۱

بتا بر طرف معجر کن نقابت

مهل بی‌پرده مانند آفتابت

بت فایز بپوشان رخ که ترسم

شبی نامحرمی بیند به خوابت

دوبیتی شمارهٔ ۱۲

اگر از رخ براندازی نقابت

کنند مردم خیال آفتابت

از این پوشیده‌ای رخ، یار فایز

که ترسی شب کسی بیند به خوابت؟

دوبیتی شمارهٔ ۱۳

عرق بر چهره‌ات گل یا گلاب است

و یا پروین به روی ماهتابست؟

نشانده یار فایز نقره بر آل

و یا بر آتش تر خشک آب است؟

دوبیتی شمارهٔ ۱۴

به دوشش گیسوان خوش دلپسند است

که این مخصوص آن قد بلند است

حمایل‌های گیسو، یار فایز

تو گویی جنگجویی با کمند است

دوبیتی شمارهٔ ۱۵

رخ تو آتش و زلف تو دود است

مرا زین سرد‌مهری‌ها چه سود است؟

چو فایز در بیابان تشنه جان داد

چه حاصل در صفاهان زنده‌رود است

دوبیتی شمارهٔ ۱۶

دل آگه چه محتاج برید است؟

چه حاجتمند پیغام و نوید است؟

خبر از حال فایز یار دارد

چه لازم دیگرش گفت و شنید است؟

دوبیتی شمارهٔ ۱۷

مرا این زندگی از بوی یار است

وگرنه جان بدین پیکر چه کارست؟

کنون که هست فایز زنده ز آنست

دو چشم و دل به راه انتظار است

دوبیتی شمارهٔ ۱۸

دلا امشب نه وقت قال و قیل است

نه هنگام حکایات طویل است

ببین فایز! قوافل در قوافل

به هر جانب صدای الرحیل است

دوبیتی شمارهٔ ۱۹

هنوزم بوی زلفش در مشام است

هنوزم ذوق لبهایش به کام است

کجا فایز شود از ناله خاموش

مگر آن دم که در خاکش مقام است

دوبیتی شمارهٔ ۲۰

مرا در پیش راهی پر ز بیم است

ازین ره در دلم خوفی عظیم است

برو فایز میندیش از مهابت

که آنجا حکم یا رب رحیم است

دوبیتی شمارهٔ ۲۱

سر زلف تو جانا لام و میم است

چو بسم الله الرحمن الرحیم است

به هفتاد و دو ملت برده حسنت

قدم از هجر تو مانند جیم است

دوبیتی شمارهٔ ۲۲

نه هر آهوی دشت آهوی چین است

نه هر گاوی که بینی عنبرین است

نه هر یاری وفادار است، فایز

وفا در خطه ارمن زمین است

دوبیتی شمارهٔ ۲۳

هر آن کس عاشق‌ست از دور پیداست

لبش خشک و دو چشمش مست و شیداست

بود فایز مثال روزه‌داران

اگر تیرش زنی خونش نه پیداست

دوبیتی شمارهٔ ۲۴

اگر در عهد، ابروت منکر ماست

ولی تصدیق تو آن چشم شهلاست

لب و دندان و زلف و خال، فایز

مرا زین چار شاهد قطع دعواست

دوبیتی شمارهٔ ۲۵

نه هر رخشنده کوکب آفتابست

نه هر پیغمبری صاحب کتابست

نه هر شیرین شود معشوقه، فایز

نه هر آب روان بینی گلابست

دوبیتی شمارهٔ ۲۶

نگارا شربت از لبهات بفرست

گلاب از گوشه چشمات بفرست

برای توتیای چشم فایز

کف دستی ز خاک پات بفرست

دوبیتی شمارهٔ ۲۷

اگر دوران دهد بر بادم ای دوست

وگر هجران کند بنیادم ای دوست

مکن باور که فایز چشم و زلفش

رود از خاطر و از یادم ای دوست

دوبیتی شمارهٔ ۲۸

رخت تا در نظر می‌آرم ای دوست

خودم را زنده می‌پندارم ای دوست

ولی چون تو برفتی یار فایز

بگو این دل به کی بسپارم ای دوست

دوبیتی شمارهٔ ۲۹

اگر دانی که فردا محشری نیست

سوال و پرسش و پیغمبری نیست

بتاز اسب جفا تا می‌توانی

که فایز را سپاه و لشکری نیست

دوبیتی شمارهٔ ۳۰

برفت آن یار و از ما مهر برداشت

خیالش هم مرا آسوده نگذاشت

به فایز آنچه کرده آن جفاجو

نه باور کرد دل، نه عقل پنداشت

دوبیتی شمارهٔ ۳۱

خداوندا جوانیم به سر رفت

درخت شادکامی بی ثمر رفت

درخت شادکامی عمر فایز

سر شام آمد و بانگ سحر رفت

دوبیتی شمارهٔ ۳۲

ندارم راحتی جز رنج و زحمت

به جز خواری و دشواری و محنت

دل فایز به پیری کرده پرواز

به باغ گلرخان چون اشتر مست

دوبیتی شمارهٔ ۳۳

کنم مدح خم ابروت یا روت

نهم نام لب یاقوت یا قوت

یقینم هست فایز زنده گردد

رسد بر تخته تابوت تابوت

دوبیتی شمارهٔ ۳۴

بیا تا برگ گل نارفته بر باد

گلی چینیم و بنشینیم دلشاد

بت فایز مکن تاخیر چندان

که تعجیل است عمر آدمیزاد

دوبیتی شمارهٔ ۳۵

ز آب و آتش و از خاک و از باد

خدا رخسار خوبان را صفا داد

چو چشم ما نظر بگشاد، فایز

غضو ابصارکم را کرد ارشاد

دوبیتی شمارهٔ ۳۶

بت زورق‌نشینم در امان باد

خدایش از بلایا حرز جان باد

به دریا باد فایز یارش الیاس

به صحرا خضر با وی هم‌عنان باد

دوبیتی شمارهٔ ۳۷

مرا زان روز قصه مشکل افتاد

که کار من رجوعش با دل افتاد

ملامتهای خلق و خیر فایز

همه بی صرفه و بی حاصل افتاد

دوبیتی شمارهٔ ۳۸

صبا دوشم ز جانان این خبر داد

که هی هی نخل امیدت ثمر داد

به پای خویش فایز، یارت آمد

خدایت دولت بی دردسر داد

دوبیتی شمارهٔ ۳۹

ز من گشتی جدا ای سرو آزاد

نبودم یک زمانی بی تو دلشاد

چه کردم ای مه فایز که هرگز

نه یادم کردی و نه رفتی از یاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۰

اگر دورم من از تو ای پریزاد

فراموشم نکن زنهار زنهار

همان عهدی که با تو بست فایز

وفادارم اگر هستی وفادار

دوبیتی شمارهٔ ۴۱

شب آمد تا شب وصلم دهد یاد

دهد خاک وجودم جمله بر باد

یقین می‌سوخت فایز ز آتش دل

نمی‌کردش گر آب دیده امداد

دوبیتی شمارهٔ ۴۲

نه یادم می‌کنی نه می‌روی یاد

به نیکی باد یادت ای پریزاد

عجب نبود کنی فایز فراموش

فراموشی‌ست رسم آدمیزاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۳

به دل گفتم مکن اینقدر فریاد

که اندر خرمن صبر آتش افتاد

بسوزد هستی فایز، سراپا

گهی کان چشم شهلا آیدم یاد

دوبیتی شمارهٔ ۴۴

سهی سرو، این قد و بالا ندارد

گل احمر چنین سیما ندارد

نه در جنت، نه باغ خلد، فایز

خدا حوری چنین زیبا ندارد

دوبیتی شمارهٔ ۴۵

بتی کز ناز پا بر دل گذارد

ستم باشد که پا بر گل گذارد

تمنایی که دارد یار فایز

به چشم ما قدم مشکل گذارد

دوبیتی شمارهٔ ۴۶

مرا هم ساق و هم زانو کند درد

کمر با ساعد و بازو کند درد

به هر عضو تو فایز پیری آمد

جوانی رفت و جای او کند درد

دوبیتی شمارهٔ ۴۷

ره عشق است باید زان حذر کرد

به اول گام باید ترک سر کرد

نه راه هرکس است این راه، فایز

خوشا آن شیردل کاو این سفر کرد

دوبیتی شمارهٔ ۴۸

دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد

لب لعل و رخت روزم سیه کرد

مکن عشوه دگر بر فایز زار

که ابروی کجت جانم تبه کرد

دوبیتی شمارهٔ ۴۹

سحر دل، خود به خود فریاد می‌کرد

از این فریاد، خاطر شاد می‌کرد

سراپا شمع سان می‌سوخت فایز

مگر عهد جوانی یاد می‌کرد

دوبیتی شمارهٔ ۵۰

سحر، دل ناله‌های زار می‌کرد

چنان که دیده را خونبار می‌کرد

شکایت‌های ایام جوانی

به فایز یک به یک اظهار می‌کرد

دوبیتی شمارهٔ ۵۱

بتم سرپنجه با لوح و قلم زد

زمین و آسمان از نو به هم زد

پس پرده درآمد یار فایز

چو خورشیدی که از مشرق علم زد

دوبیتی شمارهٔ ۵۲

اگر آهی کشم افلاک سوزد

در و دشت و بیابان پاک سوزد

اگر آهی کشد فایز از این دل

یقین دارم گل نمناک سوزد

دوبیتی شمارهٔ ۵۳

دل من همچو هدهد در سبا شد

خیالم چون سلیمان در قفا شد

دل فایز ز استحضار بلقیس

مثال آصف بن برخیا شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۴

سر و زلف تو آشوب جهان شد

اسیر زلف تو پیر و جوان شد

هنوزم اول دنیاست، فایز

که برپا فتنه آخر زمان شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۵

دلم از فرقت روی تو خون شد

سرشکم چون رخ تو لاله‌گون شد

به عمری آرزو کردم که گویی

که ای فایز! سرانجام تو چون شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۶

بهار آمد زمین فیروزه‌گون شد

به عزم سیر، دلدارم برون شد

به گل‌چیدن درآمد یار فایز

همه گل‌ها ز خجلت سرنگون شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۷

بتا ختم رسل پیغمبری شد

به من روشن صفات دلبری شد

دو مثقال دلی که داشت فایز

به تاراج سر زلف پری شد

دوبیتی شمارهٔ ۵۸

دلم را جز تو کس دلبر نباشد

به جز شور توام در سر نباشد

دل فایز تو عمدا می‌کنی تنگ

که تا جای کس دیگر نباشد

دوبیتی شمارهٔ ۵۹

بهشت از روی تو بهتر نباشد

ز حوران حسن تو کمتر نباشد

از آن لعل لب و دندان، فایز

یقین دارم که در کوثر نباشد

دوبیتی شمارهٔ ۶۰

مرا تا دل به تن تسلیم کردند

همی مهر بتان تعلیم کردند

دل فایز بتان بردند یغما

ببردند و به هم تقسیم کردند

دوبیتی شمارهٔ ۶۱

فلک، از جور تو دل پر ز خون بود

غم و اندوه من از حد فزون بود

نه اکنون است ظلمش یار فایز

ز هنگام تولد تا کنون بود

دوبیتی شمارهٔ ۶۲

صنم عشق تو همچون نار نمرود

مرا در منجنیق عشق فرسود

خلیل آسا رود فایز در آتش

تو قل یا نار کونی برد کن زود

دوبیتی شمارهٔ ۶۳

مرا شب سیل آه از دل برآید

که یادم از دو زلف دلبر آید

نشیند چشم در ره، فایز هر شب

که شاید یارم از سویی درآید

دوبیتی شمارهٔ ۶۴

دلا گر زار گریم بر تو شاید

که هرجا تیری آید بر تو آید

دل فایز، مگر داری تو گوهر

که هر گلرخ تو را خواهد رباید

دوبیتی شمارهٔ ۶۵

بگو تا دلبر حورم بیاید

سفید و نازک و بورم بیاید

دمی که می‌رود تابوت فایز

بگو تا بر لب گورم بیاید

دوبیتی شمارهٔ ۶۶

پری‌رویان سلام از من رسانید

که ای سیمین‌تنان تا می‌توانید

ز پا افتاده‌ای را دست گیرید

چو فایز بی‌دلی از در مرانید

دوبیتی شمارهٔ ۶۷

بتا بیژن‌صفت در چه گرفتار

منیژه‌وار اگر هستی وفادار

کمند زلف بگشا چون تهمتن

تو فایز را ز چاه غم برون آر

دوبیتی شمارهٔ ۶۸

دل و شوق و خیال و مهر هر چار

کشانندم همی تا منزل یار

تو را این چار فایز دشمنانند

از این خصمان به مردی خود نگه دار

دوبیتی شمارهٔ ۶۹

دلا از بی‌وفایان دست بردار

برو با نیک‌خویان کن سر و کار

که فایز، از جفاهای زمانه

شده در دست مهرویان گرفتار

دوبیتی شمارهٔ ۷۰

گذشت ایام گل ای بلبل زار

بکن چون من ز هجران ناله بسیار

گل تو سر زند هر ساله از نو

گل فایز نمی‌روید دگر بار

دوبیتی شمارهٔ ۷۱

سحر در خواب دیدم با دل زار

که سر بنهاده‌ام در دامن یار

نبودم راضی از این خواب فایز

که تا محشر شوم ولله بیدار

دوبیتی شمارهٔ ۷۲

سحرگه ز نوای مرغ گلزار

سرم پرشور گشت و دیده بیدار

به هر گل بلبلی فایز نواخوان

چه خوش باشد نشستن یار با یار

دوبیتی شمارهٔ ۷۳

لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

بر و دوش و قد و بالا و رفتار

به جنت حور اگر فایز چنین است

بر احوالت به محشر گریه کن زار

دوبیتی شمارهٔ ۷۴

به هرجا بگذرد آن ماه رخسار

گریزد دین ز در، ایمان ز دیوار

دخیل ای یار فایز، رخ بپوشان

ز مردم روی خود پوشیده می‌دار

دوبیتی شمارهٔ ۷۵

گهی که یادم آمد صحبت یار

لب و دندان و زلف و چشم و رخسار

دل و دین و قرار و صبر فایز

فکندند در طلسم چار در چار

دوبیتی شمارهٔ ۷۶

عجب دارم ز سرو قامت یار

که مشک و لعل و گوهر آورد بار

دو گیسوهاش فایز مشک ناب است

لبانش لعل و دندان دُر شه‌وار

دوبیتی شمارهٔ ۷۷

به زیر زلف مشکین عارض یار

نمایان چون قمر اندر شب تار

چنان جلوه کند بر چشم، فایز

که زاغی برگ گل دارد به منقار

دوبیتی شمارهٔ ۷۸

سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

برون آید جهان گردد منور

خوش آن ساعت مه فایز ز مغرب

برون آید چو حوران بسته زیور

دوبیتی شمارهٔ ۷۹

مکش سرمه به چشم نازپرور

مکن روز مرا از شب سیه‌تر

نمی‌سوزد دلت از بهر فایز

چه خواهی گفت فردا روز محشر؟

دوبیتی شمارهٔ ۸۰

من از عهد جوانی تا شدم پیر

نکردم در جفای دوست تقصیر

چرا فایز وفا کرد و جفا دید

کنم با کوکب بختم چه تدبیر

دوبیتی شمارهٔ ۸۱

دل من در خم زلفت گره گیر

چنان شیری که افتاده به زنجیر

ترحم کن دمی بر فایز زار

مگر در مذهبت کردم چه تقصیر

دوبیتی شمارهٔ ۸۲

دلم در حلقه زلفش گره گیر

چو دزدان گرفتار به زنجیر

بپرسید ای هواداران فایز

از آن زنجیربان، ما را چه تقصیر

دوبیتی شمارهٔ ۸۳

مسلمانان گرفتار دلستم

ضعیف‌المال و بیمار دلستم

نبود اینقدر فایز بی‌بصیرت

کنون درمانده در کار دلستم

دوبیتی شمارهٔ ۸۴

چرا از دلبر حورا سرشتم

چو آدم دور از باغ بهشتم

به کام دل نشد فایز از او دور

بشد روز ازل این سرنوشتم

دوبیتی شمارهٔ ۸۵

ندانم خواب یا بیدار بودم

ز شوقش مست یا هشیار بودم

به باغ خلد فایز بود گویا

و یا سر در کنار یار بودم

دوبیتی شمارهٔ ۸۶

فراق لاله‌رویان ساخت کارم

ربود از کف عنان اختیارم

پس از صد سال بعد از مرگ فایز

گل حسرت بروید بر مزارم

دوبیتی شمارهٔ ۸۷

مگر یار آمده بر پشت بامم

که بوی جنت آید بر مشامم؟

فرود آ گرچه فایز نیست قابل

بیا بنشین نگه دار احترامم

دوبیتی شمارهٔ ۸۸

تو بر من بگذری چون برق رخشان

منت چون رعد اندر پی خروشان

ز باران سرشک چشم فایز

بروید لاله چون فصل بهاران

دوبیتی شمارهٔ ۸۹

خیال کشتن من داشت جانان

کدامین سنگدل کردش پشیمان

ندانست عید فایز آن زمانست

که گردد در منای دوست قربان

دوبیتی شمارهٔ ۹۰

پس از ببریدن و پیوند جانان

مرا خوش آمده از دادن جان

پس از مرگ جوانی همچو فایز

تو را خوش باد صحبت با رفیقان

دوبیتی شمارهٔ ۹۱

مه بالانشین، پایین نظر کن

به مسکینان کلامی مختصر کن

بتا فایز غریب این دیار است

محبت با غریبان بیشتر کن

دوبیتی شمارهٔ ۹۲

مرو ای جان شیرین از بر من

توقف کن که آید دلبر من

بده فایز به تلخی جان شیرین

که جانانت بگیرد سر به دامن

دوبیتی شمارهٔ ۹۳

اگر هنگام مردن دلبر من

نهد از مهر بر زانو سر من

بگیرد یار فایز را در آغوش

بسا آسان رود جان از تن من

دوبیتی شمارهٔ ۹۴

به سیر باغ رفتم باختم من

نظر بر نوگلی انداختم من

الهی دیده فایز شود کور

که دلبر آمد و نشناختم من

دوبیتی شمارهٔ ۹۵

خم ابروست یا شمشیر بهمن

مژه یا نیزه یا تیر تهمتن

بت فایز منیژه‌سان به یکبار

به چاهم درفکن مانند بیژن

دوبیتی شمارهٔ ۹۶

ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

خرامان رفتن و این وضع سنگین

کند مجبور فایز را در آخر

که مجنون‌وار خارج گردد از دین

دوبیتی شمارهٔ ۹۷

دل از من چشم شهلا دلبر از تو

لب خشکیده از من کوثر از تو

بنه بر جان فایز منت از لطف

سر از من سینه از من خنجر از تو

دوبیتی شمارهٔ ۹۸

دلا تا چند در آزارم از تو

گهی نالان، گهی بیمارم از تو

تو فایز در جهان بدنام کردی

برو ای دل که من بیزارم از تو

دوبیتی شمارهٔ ۹۹

دو گیسو را به دوش انداختی تو

ز ملک دل دو لشکر ساختی تو

به استمداد چشم و زلف و رخسار

به یکدم کار فایز ساختی تو

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۰

نسیم، امشب عجب دفع غمی تو

یقین دارم نه از این عالمی تو

شمیم زلف یار فایزستی

و یا ز انفاس بن مریمی تو؟

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۱

نگفتم جا مده بر چهره گیسو

مسوزان اندر آتش بچه هندو

بت فایز گمانم، کافرستی

که با آتش‌پرستی کرده‌ای خو

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۲

خوش لحان مرغکی وقت سحرگاه

مرا بیدار کرد از صوت دلخواه

زدی هی بال خواندی شعر فایز

که بر تو باد رحمت بارک‌الله

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۳

نسیم آهسته آهسته سحرگاه

روان شو سوی یار از راه و بیراه

بجنبان حلقه زنجیر زلفش

ز حال زار فایز سازش آگاه

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۴

دلم از بس که دنبال تو گشته

دل خون‌گشته پامال تو گشته

مگر در وقت مردن خون فایز

ترشح کرده و خال تو گشته

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۵

غم و غصه تن و جانم گرفته

فراق یا دامانم گرفته

به کشتی اجل فایز سوار است

میان آب، طوفانم گرفته

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۶

پری‌رویان به ما کردند نظاره

یکی چون ماه و باقی چون ستاره

کمان ابرو و مژگان تیز کردند

زدند بر جان فایز چون هزاره

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۷

به زیر زلف برق گوشواره

زدی بر خرمن عمرم شراره

بیا فایز که از نو آتش طور

تجلی کرده بر موسی دوباره

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۸

ندانم ای غزالم از چه دشتی

در ایام جوانی خوش گذشتی

گذشتی از بر چشمان فایز

چو عمر رفته رفتی برنگشتی

دوبیتی شمارهٔ ۱۰۹

بتا در گوش، گوش آویز داری

لب می‌گون شکّرریز داری

بشارت می‌دهد این دل به فایز

دلی در سینه مهرانگیز داری

دوبیتی شمارهٔ ۱۱۰

خروس امشب بداده هرزه‌خوانی

مگر وقت سحر امشب ندانی؟

اگر بیداد گردد یار فایز

به بالت تیر تا شهپر نشانی

دوبیتی شمارهٔ ۱۱۱

به قامت مظهر سرو رسایی

به طلعت دلفریب و جانفزایی

تو با این قامت و حسن خداداد

هزار افسوس ای مه، بی‌وفایی

دوبیتی شمارهٔ ۱۱۲

نمی‌بینم ز مردم آشنایی

نمی‌آید ز کس بوی وفایی

مده فایز به وصل گلرخان دل

که آخر می‌کشندت از جدایی

دوبیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : مزن شانه به زلف پرشکن را

شمارهٔ ۲ : عجب دارم از آن زلف چلیپا

شمارهٔ ۳ : بهار آمد گلستان شد مطرا

شمارهٔ ۴ : بتا آهسته تر بردار پا را

شمارهٔ ۵ : اگر خواهی بسوزانی جهان را

شمارهٔ ۶ : به رخ جا داده ای زلف سیه را

شمارهٔ ۷ : مرا خلد برین دی بودیم جا

شمارهٔ ۸ : به دست آن بت طاووس زیبا

شمارهٔ ۹ : به زیر پرده آن روی دل آرا

شمارهٔ ۱۰ : بگو آن قاصد نیکو لقا را

شمارهٔ ۱۱ : خوش آن ملک و خوش آن دلبر خوش آن جا

شمارهٔ ۱۲ : سوار خنگ خوش رفتارم امشب

شمارهٔ ۱۳ : دلم در نزد جانانست امشب

شمارهٔ ۱۴ : نسیم روح پرور دارد امشب

شمارهٔ ۱۵ : سحرگه زورق سیمین مهتاب

شمارهٔ ۱۶ : بگو با دلبر ترسایی امشب

شمارهٔ ۱۷ : صنم تا کی دل ما را کنی آب

شمارهٔ ۱۸ : خروس عرش بی غوغاست امشب

شمارهٔ ۱۹ : تو که ای دل مکان در کوی یار است

شمارهٔ ۲۰ : نگارا شربت از لبهات بفرست

شمارهٔ ۲۱ : سر زلف تو جانا لام و میم است

شمارهٔ ۲۲ : مرا این زندگی از بوی یار است

شمارهٔ ۲۳ : بتا بر طرف معجر کن نقابت

شمارهٔ ۲۴ : اسیرم کرده چشم مستت ای دوست

شمارهٔ ۲۵ : رخ تو کعبه و محراب ابروت

شمارهٔ ۲۶ : دل من همچو رستم در عتابست

شمارهٔ ۲۷ : گهی دل مسکنش در کنج لبهات

شمارهٔ ۲۸ : اگر دانی که فردا محشری نیست

شمارهٔ ۲۹ : رخ تو آتش و زلف تو دود است

شمارهٔ ۳۰ : اگر از رخ براندازی نقابت

شمارهٔ ۳۱ : کنم مدح خم ابروت یا روت

شمارهٔ ۳۲ : رخت تا در نظر می آرم ای دوست

شمارهٔ ۳۳ : هر آن کس عاشق است از دور پیداست

شمارهٔ ۳۴ : دلا امشب نه وقت قال و قیل است

شمارهٔ ۳۵ : خداوندا جوانیم بسر رفت

شمارهٔ ۳۶ : جهان رفت و جوانی و چمن رفت

شمارهٔ ۳۷ : سر و زلف سیاهت شام یلداست

شمارهٔ ۳۸ : نه پر دارم که پروازم به کویت

شمارهٔ ۳۹ : به دارالملک تن دل پادشاهست

شمارهٔ ۴۰ : هنوزم بوی زلفش در مشام است

شمارهٔ ۴۱ : برفت آن یار و از ما مهر برداشت

شمارهٔ ۴۲ : دل آگه چه محتاج برید است

شمارهٔ ۴۳ : مرا در پیش راهی پر زبیم است

شمارهٔ ۴۴ : نه از دل می رود بیرون خیالت

شمارهٔ ۴۵ : گرت با ما نگارا میل سوداست

شمارهٔ ۴۶ : به رویش زلف اندر پیچ و تابست

شمارهٔ ۴۷ : دلم از دست خوبان چاک چاکست

شمارهٔ ۴۸ : ز من ببرید جانان باز پیوست

شمارهٔ ۴۹ : نه هر بالانشینی ماهتابست

شمارهٔ ۵۰ : نه چشم است آن که چشمانش ندیده ست

شمارهٔ ۵۱ : ز هم بگسسته ای بند نقابت

شمارهٔ ۵۲ : سرم پر شور شیدای تو کافیست

شمارهٔ ۵۳ : سخن آهسته تر گو دلبر این جاست

شمارهٔ ۵۴ : بهشت است این زمین یا کوی یار است

شمارهٔ ۵۵ : نه قامت، تازه سرو جویبار است

شمارهٔ ۵۶ : اگر از روی تو مهجورم ای دوست

شمارهٔ ۵۷ : تو خوبی او ز خوبی بی نیاز است

شمارهٔ ۵۸ : تو که هیچت ز حال ما خبر نیست

شمارهٔ ۵۹ : مرا یاران وصیت این چنین است

شمارهٔ ۶۰ : به لب خال سیاهت جایگاهست

شمارهٔ ۶۱ : دگر از نو نوای نی بلند است

شمارهٔ ۶۲ : برو قاصد که در رفتن ثوابست

شمارهٔ ۶۳ : دلم را تیر مژگانت شکار است

شمارهٔ ۶۴ : نه هر سرچشمه ای آب زلالست

شمارهٔ ۶۵ : بتا از کجرویهایت شکایت

شمارهٔ ۶۶ : مبر نام جدایی ترسم ای دوست

شمارهٔ ۶۷ : خبر از دل ندارم نیست یا هست

شمارهٔ ۶۸ : به چشمان تو دل دادم امانت

شمارهٔ ۶۹ : شب ابر است و دنیا تیره تار است

شمارهٔ ۷۰ : خدنگ مه جبینان دلنشین است

شمارهٔ ۷۱ : چرا خواهی که من آیم به غربت

شمارهٔ ۷۲ : به تیرم زد کمان افکند در پشت

شمارهٔ ۷۳ : انیس من به جز آه سحر نیست

شمارهٔ ۷۴ : بیا جانا که دنیا را وفا نیست

شمارهٔ ۷۵ : دلا دیدی که دلبر عهد بشکست

شمارهٔ ۷۶ : به گلشن تا ز گل نام و نشانست

شمارهٔ ۷۷ : بتا عشقت به جانم آتش افروخت

شمارهٔ ۷۸ : ندانم چون کنم دل بی قرار است

شمارهٔ ۷۹ : رخ تو دلبرا مانند ماهست

شمارهٔ ۸۰ : ندارم راحتی جز زجر و زحمت

شمارهٔ ۸۱ : اگر دوران دهد بر بادم ای دوست

شمارهٔ ۸۲ : عرق بر چهره ات گل یا گلابست

شمارهٔ ۸۳ : اگر در عهد، ابروت منکر ماست

شمارهٔ ۸۴ : نه هر ویروانه دل ماوای عشقست

شمارهٔ ۸۵ : به قربان خم زلف سیاهت

شمارهٔ ۸۶ : به گل سنبل فروهشته که گیسوست

شمارهٔ ۸۷ : چه مقصود است از این جانا بگو راست

شمارهٔ ۸۸ : در این عالم غمم از حد فزونست

شمارهٔ ۸۹ : من از چشم تو می ترسم که مست است

شمارهٔ ۹۰ : دلم در گوشه چشمش مکین است

شمارهٔ ۹۱ : بتا مثل تو اندر شهر چین نیست

شمارهٔ ۹۲ : به دوشش گیسوان خوش دلپسند است

شمارهٔ ۹۳ : نه هر رخشنده کوکب آفتابست

شمارهٔ ۹۴ : نه هر آهوی دشت آهوی چین است

شمارهٔ ۹۵ : بت زورق نشینم در امان باد

شمارهٔ ۹۶ : بت نامهربان دیدی چها کرد

شمارهٔ ۹۷ : سحر شبنم چو بر گیسویش افتاد

شمارهٔ ۹۸ : بشارت باد ای دل دلبر آمد

شمارهٔ ۹۹ : نه قاصد نه پیام دلبر آمد

شمارهٔ ۱۰۰ : زمن گشتی جدا ای سرو آزاد

شمارهٔ ۱۰۱ : بیا تا برگ گل نارفته بر باد

شمارهٔ ۱۰۲ : مرا تا دل به تن تسلیم کردند

شمارهٔ ۱۰۳ : بتی کز ناز پا بر دل گذارد

شمارهٔ ۱۰۴ : به جز من هر که با دلبر نشیند

شمارهٔ ۱۰۵ : اگر صد تیر ناز از دلبر آید

شمارهٔ ۱۰۶ : جوانی هست چون گنجی خداداد

شمارهٔ ۱۰۷ : کسی کآگه ز حال ما نباشد

شمارهٔ ۱۰۸ : خیالت گر نبودی دل چه می کرد

شمارهٔ ۱۰۹ : سحر چون زهره از مشرق برآمد

شمارهٔ ۱۱۰ : سحر گاهان به گلشن انجمن بود

شمارهٔ ۱۱۱ : حصار دوست گر ز آهن بر آرند

شمارهٔ ۱۱۲ : بتم سرپنجه با لوح و قلم زد

شمارهٔ ۱۱۳ : بهار آمد زمین فیروزه گون شد

شمارهٔ ۱۱۴ : ره عشقست باید ز آن حذر کرد

شمارهٔ ۱۱۵ : به دل گفتم مکن این قدر فریاد

شمارهٔ ۱۱۶ : دگر شب شد که تا جانم بسوزد

شمارهٔ ۱۱۷ : دگر شب شد که دل بی تاب گردد

شمارهٔ ۱۱۸ : دل من حالت پروانه دارد

شمارهٔ ۱۱۹ : نخستین بار باید ترک جان کرد

شمارهٔ ۱۲۰ : که بر نخل امید من تبر زد؟

شمارهٔ ۱۲۱ : مه ده چار پیشت مضمحل شد

شمارهٔ ۱۲۲ : سحرگاهان که شبنم بر گل افتد

شمارهٔ ۱۲۳ : بهار آمد زمردسان زمین شد

شمارهٔ ۱۲۴ : شما که ساکنان کوی یارید

شمارهٔ ۱۲۵ : بتا زلف تو سر از سر کشان برد

شمارهٔ ۱۲۶ : خبر داری به من هجران چها کرد

شمارهٔ ۱۲۷ : دو زلف یار عنبر می تراود

شمارهٔ ۱۲۸ : نه یادم می کنی نه می روی یاد

شمارهٔ ۱۲۹ : دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد

شمارهٔ ۱۳۰ : سحر، دل ناله های زار می کرد

شمارهٔ ۱۳۱ : دلم از فرقت روی تو خون شد

شمارهٔ ۱۳۲ : شب هجران مرا جان بر لب آورد

شمارهٔ ۱۳۳ : جوانی گر به نرخ جان فروشند

شمارهٔ ۱۳۴ : خروس عرش دیشب التجا کرد

شمارهٔ ۱۳۵ : بلند بالا، بلند قد و لبت قند

شمارهٔ ۱۳۶ : جوانی کاشکی بیع و شرا بود

شمارهٔ ۱۳۷ : خداوندا دلم از دین بری شد

شمارهٔ ۱۳۸ : مسلسل زلف عنبر بار دارد

شمارهٔ ۱۳۹ : دلم تاراج روی گلرخان شد

شمارهٔ ۱۴۰ : بهشت از روی تو بهتر نباشد

شمارهٔ ۱۴۱ : مرا هم ساق و هم زانو کند درد

شمارهٔ ۱۴۲ : صنم عشق تو همچون نار نمرود

شمارهٔ ۱۴۳ : بگو تا دلبر حورم بیاید

شمارهٔ ۱۴۴ : سهیل اندر یمن بلغار سوزد

شمارهٔ ۱۴۵ : به صعوه منصب بلبل ندادند

شمارهٔ ۱۴۶ : نه هر دل عشق جانان قابل افتد

شمارهٔ ۱۴۷ : وفا دخلی به محبوبی ندارد

شمارهٔ ۱۴۸ : اگر آهی کشم افلاک سوزد

شمارهٔ ۱۴۹ : بتا ختم رسل پیغمبری شد

شمارهٔ ۱۵۰ : دلم را جز تو کس دلبر نباشد

شمارهٔ ۱۵۱ : صبا دوشم ز جانان این خبر داد

شمارهٔ ۱۵۲ : رفیق ! از وصل جانانم مده یاد

شمارهٔ ۱۵۳ : سحر شد ناله بلبل نیامد

شمارهٔ ۱۵۴ : سحر سنبل دمید و لاله سر زد

شمارهٔ ۱۵۵ : عسل از معدن زنبور خیزد

شمارهٔ ۱۵۶ : پری رویان سلام از من رسانید

شمارهٔ ۱۵۷ : سحر دل خود به خود فریاد می کرد

شمارهٔ ۱۵۸ : سحر دل ناله های زار می کرد

شمارهٔ ۱۵۹ : فلک! از جور تو دل پر زخون بود

شمارهٔ ۱۶۰ : دل من همچو هدهد در سبا شد

شمارهٔ ۱۶۱ : سر و زلف تو آشوب جهان شد

شمارهٔ ۱۶۲ : مرا ز آنروز قصه مشکل افتاد

شمارهٔ ۱۶۳ : سهی سرو این قد و بالا ندارد

شمارهٔ ۱۶۴ : شب آمد تا شب وصل آردم یاد

شمارهٔ ۱۶۵ : دلا گر زار گریم بر تو شاید

شمارهٔ ۱۶۶ : مرا شب سیل آه از دل بر آید

شمارهٔ ۱۶۷ : ز آب و آتش و از خاک و از باد

شمارهٔ ۱۶۸ : بتا بیهوده منما گریه بسیار

شمارهٔ ۱۶۹ : خروس از هرزه خوانی دست بردار!

شمارهٔ ۱۷۰ : شدم پیر و ندیدم روی دلدار

شمارهٔ ۱۷۱ : مسلسل حلقه حلقه زلف دلدار

شمارهٔ ۱۷۲ : به هنگام وداع آن لاله رخسار

شمارهٔ ۱۷۳ : به قصد کشتن این بی دل زار

شمارهٔ ۱۷۴ : خداوندا تو قهاری و جبار

شمارهٔ ۱۷۵ : دو گیسویت فتاده چون سیه مار

شمارهٔ ۱۷۶ : نیامد دلبر و من مردم آخر

شمارهٔ ۱۷۷ : سحرگه خوش بود رفتن سوی یار

شمارهٔ ۱۷۸ : کمند زلف گرد چهره یار

شمارهٔ ۱۷۹ : اگر آهی کشم از فرقت یار

شمارهٔ ۱۸۰ : تو پنداری که تا گشتی ز من دور

شمارهٔ ۱۸۱ : مریضی کز جدایی گشته بیمار

شمارهٔ ۱۸۲ : مهی از قبله آمد در شب تار

شمارهٔ ۱۸۳ : بتا اخگر به تابستان میاور

شمارهٔ ۱۸۴ : مرا شب تا سحر این چشم خونبار

شمارهٔ ۱۸۵ : خوشا برنایی و نیسان و آزار

شمارهٔ ۱۸۶ : سفر بر من دگر سخت است و دشوار

شمارهٔ ۱۸۷ : سحرگه ز آرزوی شوق دیدار

شمارهٔ ۱۸۸ : سحرگه بی خبر ای کاش دلبر

شمارهٔ ۱۸۹ : اگر دورم من از تو ای پریزاد

شمارهٔ ۱۹۰ : به زیر زلف مشکین عارض یار

شمارهٔ ۱۹۱ : سحر در خواب دیدم با دل زار

شمارهٔ ۱۹۲ : دلا از بی وفایان دست بردار

شمارهٔ ۱۹۳ : عجب دارم ز سرو قامت یار

شمارهٔ ۱۹۴ : گذشت ایام گل ای بلبل زار

شمارهٔ ۱۹۵ : سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

شمارهٔ ۱۹۶ : گهی که یادم آمد صحبت یار

شمارهٔ ۱۹۷ : شدم پیر و ندیدم روی دلدار

شمارهٔ ۱۹۸ : به زیر پیرهن پستان دلبر

شمارهٔ ۱۹۹ : اگر صد پاره ام سازی به خنجر

شمارهٔ ۲۰۰ : سحر پرسیدم از گیسوی دلبر

شمارهٔ ۲۰۱ : نه از مژگان سیاهی خورده ای تیر

شمارهٔ ۲۰۲ : گرفتم آن که اقبالم شود یار

شمارهٔ ۲۰۳ : خدایم گر کند فردای محشر

شمارهٔ ۲۰۴ : ز تاثیر هوا خوی بر رخ یار

شمارهٔ ۲۰۵ : فراق روی تو ای لاله رخسار

شمارهٔ ۲۰۶ : سحرگاهان ز غم با باد شبگیر

شمارهٔ ۲۰۷ : لبت کوثر، قدت طوبی، رخت حور

شمارهٔ ۲۰۸ : دو گیسوی تو جانا لیله القدر

شمارهٔ ۲۰۹ : گهی که یادم آمد صحبت یار

شمارهٔ ۲۱۰ : به گردن هشته ای زلف چو زنجیر

شمارهٔ ۲۱۱ : بت نامهربان، یار ستمگر

شمارهٔ ۲۱۲ : مسلسل حلقه حلقه روی دلبر

شمارهٔ ۲۱۳ : به دل گفتم مرو در کوی دلبر

شمارهٔ ۲۱۴ : قدت طوبا، لبت کوثر، رخت حور

شمارهٔ ۲۱۵ : معنبر گیسوی مشکین دلبر

شمارهٔ ۲۱۶ : اگر خواهی جهان سازی مسخر

شمارهٔ ۲۱۷ : سحر چون ماه سر بر زد زخاور

شمارهٔ ۲۱۸ : زحسن رویت ای نادیده مهجور

شمارهٔ ۲۱۹ : دو نرگس مست و بی باک و ستمگر

شمارهٔ ۲۲۰ : شب دیجور و من مهجور وره دور

شمارهٔ ۲۲۱ : به هر جا بگذرد آن ماه رخسار

شمارهٔ ۲۲۲ : من از عهد جوانی تا شدم پیر

شمارهٔ ۲۲۳ : دل من در خم زلفت گره گیر

شمارهٔ ۲۲۴ : دل و شوق و خیال و میل هر چار

شمارهٔ ۲۲۵ : عجب دارم از این ابریشمین تار

شمارهٔ ۲۲۶ : غم دنیا خورم یا حسرت یار

شمارهٔ ۲۲۷ : تو را دل می دمد کاین سنبل تر

شمارهٔ ۲۲۸ : که والشمس الضحی روی تو ای یار

شمارهٔ ۲۲۹ : نگفتم جا مده بر چهره عنبر

شمارهٔ ۲۳۰ : شب ابر است و باران گهر بار

شمارهٔ ۲۳۱ : معاذالله دهم زآن زلف، یک تار

شمارهٔ ۲۳۲ : خودم این جا دلم در پیش دلبر

شمارهٔ ۲۳۳ : سحرگه از نوای مرغ گلزار

شمارهٔ ۲۳۴ : مکش سرمه به چشم ناز پرور

شمارهٔ ۲۳۵ : بتا! بیژن صفت در چه گرفتار

شمارهٔ ۲۳۶ : دلم در حلقه زلفش گره گیر

شمارهٔ ۲۳۷ : دو زلفانت فتاده چون سر مار

شمارهٔ ۲۳۸ : ذلیل و خوار و زارم کردی آخر

شمارهٔ ۲۳۹ : بدی زلف سیاهت لیله القدر

شمارهٔ ۲۴۰ : منه بر رخ دو گیسوی معنبر

شمارهٔ ۲۴۱ : شود فردا که منشیان تقدیر

شمارهٔ ۲۴۲ : صنم صورت منور کردی امروز

شمارهٔ ۲۴۳ : جهان را عنبر افشان کرده ای باز

شمارهٔ ۲۴۴ : به ایما گفت چشمش با من این راز

شمارهٔ ۲۴۵ : به گردن هشته این زلف دلاویز

شمارهٔ ۲۴۶ : دخیلا شانه بر زلفت میاویز

شمارهٔ ۲۴۷ : به تیر ناوک مژگان دل دوز

شمارهٔ ۲۴۸ : پی تعظیم قدر دلبر امروز

شمارهٔ ۲۴۹ : نگفتم دل از آن گیسو بپرهیز؟

شمارهٔ ۲۵۰ : دلا دلدارت آمد با خبر باش

شمارهٔ ۲۵۱ : گهی در خواب بینم قد و بالاش

شمارهٔ ۲۵۲ : سحر از شوق جانان مست و مدهوش

شمارهٔ ۲۵۳ : سحر! امشب دمی بر جای خود باش

شمارهٔ ۲۵۴ : دلا خون شو مکن افشای رازش

شمارهٔ ۲۵۵ : مسلسل حلقه حلقه زلف خوشبوش

شمارهٔ ۲۵۶ : فغان از امشب و یاد از شب دوش

شمارهٔ ۲۵۷ : شب عید است و هر کس با عزیزش

شمارهٔ ۲۵۸ : شدم غافل اسیر چشم مستش

شمارهٔ ۲۵۹ : نه از دل می رود بیرون خیالش

شمارهٔ ۲۶۰ : در آمد یار از رخ نور ساطع

شمارهٔ ۲۶۱ : زهجرت سینه و دامن کنم چاک

شمارهٔ ۲۶۲ : زره پوشیده ای با من کنی جنگ

شمارهٔ ۲۶۳ : زاسب افتادم و شد کار مشکل

شمارهٔ ۲۶۴ : تو که ملای قرآن خوانی ای دل

شمارهٔ ۲۶۵ : مرا تن زورق است و ناخدا دل

شمارهٔ ۲۶۶ : زما آن چشم و ابرو می برد دل

شمارهٔ ۲۶۷ : خوشا روزی که گل بودی و بلبل

شمارهٔ ۲۶۸ : غراب عشق اندر بندر دل

شمارهٔ ۲۶۹ : سحرها در چمن با خواهش گل

شمارهٔ ۲۷۰ : عبث دادم به یار بی وفا دل

شمارهٔ ۲۷۱ : قدت گل، قامتت گل، کفش پا گل

شمارهٔ ۲۷۲ : اگر کاغذ نباشد پرده دل

شمارهٔ ۲۷۳ : به جز فکر وصال دلبر ای دل!

شمارهٔ ۲۷۴ : سحر با باغبانی گفت بلبل

شمارهٔ ۲۷۵ : بت گلروی سنبل موی خوشگل

شمارهٔ ۲۷۶ : همه مه صورتان در برج محمل

شمارهٔ ۲۷۷ : بلا شد حسن مه رویان خوشگل

شمارهٔ ۲۷۸ : مرا جان بر لب آمد از غم دل

شمارهٔ ۲۷۹ : بنال ای بلبل شوریده احوال

شمارهٔ ۲۸۰ : قمر طلعت پری پیکر نگارم

شمارهٔ ۲۸۱ : پس از قرنی به ارمن شد گذارم

شمارهٔ ۲۸۲ : سحرگه برگ گل تر شد ز شبنم

شمارهٔ ۲۸۳ : سراغ جان جانان از که پرسم

شمارهٔ ۲۸۴ : پری پیکر بت عیسا پرستم

شمارهٔ ۲۸۵ : ندانم از چه رو آشفته حالم

شمارهٔ ۲۸۶ : دگر شب شد که مشتاق حضورم

شمارهٔ ۲۸۷ : در این دنیا بسی اندوهناکم

شمارهٔ ۲۸۸ : بهشتی ای صنم دادی نشانم

شمارهٔ ۲۸۹ : نه افلاطون کند فکری به حالم

شمارهٔ ۲۹۰ : جوانی! رفتی و نایی به سویم

شمارهٔ ۲۹۱ : سه مه پیکر برون آمد به یک دم

شمارهٔ ۲۹۲ : بت لیلی و شم خورشید عالم

شمارهٔ ۲۹۳ : به شب نالم شب شبگیر نالم

شمارهٔ ۲۹۴ : چو آید فکر یار اندر ضمیرم

شمارهٔ ۲۹۵ : به راه دوست دست از جان کشیدم

شمارهٔ ۲۹۶ : بتا از دوریت حالی ندارم

شمارهٔ ۲۹۷ : خداوندا تو کردی لامکانم

شمارهٔ ۲۹۸ : مسلمانان گرفتار دلستم

شمارهٔ ۲۹۹ : خداوندا که در نزع روانم

شمارهٔ ۳۰۰ : مگر یار آمده بر پشت بامم

شمارهٔ ۳۰۱ : فراق لاله رویان ساخت کارم

شمارهٔ ۳۰۲ : چرا از دلبر حورا سرشتم

شمارهٔ ۳۰۳ : ندانم خواب یا بیدار بودم

شمارهٔ ۳۰۴ : نشد ز آمد شد نظاره مفهوم

شمارهٔ ۳۰۵ : فغان کز کوی جانان دور ماندم

شمارهٔ ۳۰۶ : ندانم در چه حالم در کجایم

شمارهٔ ۳۰۷ : بتا کی دست در پستانت آرم

شمارهٔ ۳۰۸ : اگر جانان به هنگام تکلم

شمارهٔ ۳۰۹ : گهی که سرنهادم تا بخوابم

شمارهٔ ۳۱۰ : نه من امروز پابند تو هستم

شمارهٔ ۳۱۱ : به هنگام تبسم های جانان

شمارهٔ ۳۱۲ : رخ و زلف و لب و دندان جانان

شمارهٔ ۳۱۳ : اگر هنگام مردن دلبر من

شمارهٔ ۳۱۴ : خم ابروست یا شمشیر بهمن

شمارهٔ ۳۱۵ : ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

شمارهٔ ۳۱۶ : خوش از جور و جفای مه جبینان

شمارهٔ ۳۱۷ : از این ره می روی رویت به من کن

شمارهٔ ۳۱۸ : لا نتوان به زلفش آرمیدن

شمارهٔ ۳۱۹ : خیالت آورد بر من شبیخون

شمارهٔ ۳۲۰ : دلم از هجر تو شد دجله خون

شمارهٔ ۳۲۱ : سر راهم دو تا شد وای بر من

شمارهٔ ۳۲۲ : شده خاموش شمع محفل من

شمارهٔ ۳۲۳ : اجل دانی کی آیی بر سر من؟

شمارهٔ ۳۲۴ : خیال کشتن من داشت جانان

شمارهٔ ۳۲۵ : مرو ای جان شیرین از بر من

شمارهٔ ۳۲۶ : لبت شکر شکن مژگان صف اشکن

شمارهٔ ۳۲۷ : مکحل چشم مست کافرش بین

شمارهٔ ۳۲۸ : بلندی سیر عالم می کنم من

شمارهٔ ۳۲۹ : سحر از بس که نالیدم ز هجران

شمارهٔ ۳۳۰ : نه هر چشمی ز جسمی می برد جان

شمارهٔ ۳۳۱ : مرا یک دل بود مطلب هزاران

شمارهٔ ۳۳۲ : به سیر باغ رفتم باختم من

شمارهٔ ۳۳۳ : تو بر من بگذری چون برق رخشان

شمارهٔ ۳۳۴ : پس از ببریدن و پیوند جانان

شمارهٔ ۳۳۵ : مه بالا نشین پایین نظر کن

شمارهٔ ۳۳۶ : دلم ایکاش بیرون می شد از تن

شمارهٔ ۳۳۷ : مکش شانه به این زلفان پرچین

شمارهٔ ۳۳۸ : دگر طعن رقیب و جور دشمن

شمارهٔ ۳۳۹ : جفا از تو بتا! خون خوردن از من

شمارهٔ ۳۴۰ : به گردن زلف یا زنجیرش است این

شمارهٔ ۳۴۱ : رخ و زلف و لب و دندان جانان

شمارهٔ ۳۴۲ : بیا جانا دمی ترک جفا کن

شمارهٔ ۳۴۳ : سحر دلبر چو آمد بر سر من

شمارهٔ ۳۴۴ : پس از مرگم بگو با گلعذاران

شمارهٔ ۳۴۵ : که گفته چشم شهلا سرمه سا کن؟

شمارهٔ ۳۴۶ : مده یادم ز روز وصل جانان

شمارهٔ ۳۴۷ : بهای این لب و دندان جانان

شمارهٔ ۳۴۸ : شدم رسوای عالم بهر جانان

شمارهٔ ۳۴۹ : به دل تخم تمنا کاشتم من

شمارهٔ ۳۵۰ : دلا دیدی جدایی زیستی تو

شمارهٔ ۳۵۱ : مسلسل زلف عنبرسا مکن تو

شمارهٔ ۳۵۲ : دل از من چشم شهلا دلبر از تو

شمارهٔ ۳۵۳ : نگفتم جا مده بر چهره گیسو

شمارهٔ ۳۵۴ : دلا تا چند در آزارام از تو

شمارهٔ ۳۵۵ : دو گیسو را به دوش انداختی تو

شمارهٔ ۳۵۶ : نسیم! امشب عجب دفع غمی تو

شمارهٔ ۳۵۷ : خوش الحان مرغکی وقت سحرگاه

شمارهٔ ۳۵۸ : به زیر زلف برق گوشواره

شمارهٔ ۳۵۹ : دلم از بس که دنبال تو گشته

شمارهٔ ۳۶۰ : به مژگان خاک روبم زین گذرگاه

شمارهٔ ۳۶۱ : مرو دنبال آهوی رمیده

شمارهٔ ۳۶۲ : بر ابر ماه تابانم نشسته

شمارهٔ ۳۶۳ : به هر محفل که آن دلبر نشسته

شمارهٔ ۳۶۴ : بتا عشقت مرا واله نموده

شمارهٔ ۳۶۵ : مکحل چشم شورانگیز کرده

شمارهٔ ۳۶۶ : که گفتت زلف بر رخ جابه جا نه

شمارهٔ ۳۶۷ : کسی که آن پری رخسار دیده

شمارهٔ ۳۶۸ : به عارض طره سنبل فکنده

شمارهٔ ۳۶۹ : غمت در دل چنان ماوا گرفته

شمارهٔ ۳۷۰ : به زلفت مرغ دل ماوا گرفته

شمارهٔ ۳۷۱ : سر و روی تو تا غبغب رسیده

شمارهٔ ۳۷۲ : غم و غصه تن و جانم گرفته

شمارهٔ ۳۷۳ : پری رویان به ما کردند نظاره

شمارهٔ ۳۷۴ : نسیم! آهسته آهسته سحرگاه

شمارهٔ ۳۷۵ : نمی بینم ز مردم آشنایی

شمارهٔ ۳۷۶ : بتا در گوش، گوش آویز داری

شمارهٔ ۳۷۷ : ندانم ای غزالم از چه دشتی؟

شمارهٔ ۳۷۸ : به قامت مظهر سرو رسایی

شمارهٔ ۳۷۹ : خروس امشب بداده هرزه خوانی

شمارهٔ ۳۸۰ : تو آتش رخ دلم پروانه کردی

شمارهٔ ۳۸۱ : بیا جانا که مردم از جدایی

شمارهٔ ۳۸۲ : خداوندا گل ناز آفریدی

شمارهٔ ۳۸۳ : صباحی دلبر گیسو بلندی

شمارهٔ ۳۸۴ : چه بد کردم که مهر از من بریدی

شمارهٔ ۳۸۵ : در اول مستم از پیمانه کردی

شمارهٔ ۳۸۶ : به بالا بنگری مهتاب بینی

شمارهٔ ۳۸۷ : صنم سرخیل ترسازادگانی

شمارهٔ ۳۸۸ : نسیم! عنبر شمیمی از کجایی؟

شمارهٔ ۳۸۹ : به گیتی هر چه کردم جستجویی

شمارهٔ ۳۹۰ : اگر ماهی به زیر ابر تا کی؟

شمارهٔ ۳۹۱ : خدایا زلف و گردن آفریدی

شمارهٔ ۳۹۲ : دو چشمان تو دارد میل یاری

شمارهٔ ۳۹۳ : نه از من سر بزد دلبر خطایی

شمارهٔ ۳۹۴ : بیا کز حد گذشت ایام دوری

شمارهٔ ۳۹۵ : ز پیشم رفتی ای عهد جوانی

شمارهٔ ۳۹۶ : خداوندا تو رحمان و رحیمی

شمارهٔ ۳۹۷ : ذلیل و زار و بیمارم نمودی

شمارهٔ ۳۹۸ : سیه زلفان به رخ ماوا نمودی

شمارهٔ ۳۹۹ : بتا! گر زنده بودی فتنه بودی

شمارهٔ ۴۰۰ : به دل بردن تو جانا! خوش دلیری

شمارهٔ ۴۰۱ : دو چشمان گفت ابرو فتنه جویی

شمارهٔ ۴۰۲ : پس از مرگم نخواهم های هایی

شمارهٔ ۴۰۳ : بیا تا گویمت شرح جدایی

شمارهٔ ۴۰۴ : مرا جان بر لب آمد از جدایی

شمارهٔ ۴۰۵ : دلا! امشب نه بر جای خودستی

شمارهٔ ۴۰۶ : ز دستم رفتی ای حور بهشتی

شمارهٔ ۴۰۷ : الا ای آسمان از من چه دیدی؟

شمارهٔ ۴۰۸ : چنان زارم که از فرط نزاری

شمارهٔ ۴۰۹ : شب مهتاب و حوت و برج ماهی

شمارهٔ ۴۱۰ : خداوندا تو یاری کن تو یاری

شمارهٔ ۴۱۱ : ندانم آفتابی یا که ماهی

شمارهٔ ۴۱۲ : نکردم در وفاداری قصوری

شمارهٔ ۴۱۳ : نه خسرو خواهم و نه خسروانی

شمارهٔ ۴۱۴ : پس از پیری و ضعف و ناتوانی

شمارهٔ ۴۱۵ : به ظاهر گر زچشمانم جدایی

شمارهٔ ۱

مزن شانه به زلف پرشکن را

مپوش از سنبل تر یاسمن را

دل فایز وطن دارد در آن زلف

مکن دور از وطن اهل وطن را

شمارهٔ ۲

عجب دارم از آن زلف چلیپا

که دارد صد هزاران دل در آن جا

بت فایز! مزن شانه بر آن زلف

مکن ویرانه خود آن آشیانها

شمارهٔ ۳

بهار آمد گلستان شد مطرا

شدند از نوعنا دل مست و شیدا

جوانی کاش فایز! بد چو گلشن

که هر ساله شدی سرسبز و خضرا

شمارهٔ ۴

بتا آهسته تر بردار پا را

از این دام بلا بردار ما را

سراغ نیمه جان داری ز فایز

بیا بستان سر منت خدا را

شمارهٔ ۵

اگر خواهی بسوزانی جهان را

رخی بنما بیفشان گیسوان را

بت فایز اشارت کن به ابروت

بکش تیغ و بکش پیر و جوان را

شمارهٔ ۶

به رخ جا داده ای زلف سیه را

به کام عقرب افکندی تو مه را

که دیده عقرب جراره فایز؟

زند پهلو به ماه چهارده را

شمارهٔ ۷

مرا خلد برین دی بودیم جا

کنونم دوزخ است امروز ماوا

نمانده دی نماند فایز امروز

خدا داند چه باشد حال فردا

شمارهٔ ۸

به دست آن بت طاووس زیبا

میان عاشقان شد فتنه برپا

دل فایز همیشه در هراس است

که ما کشته شویم و یار رسوا

شمارهٔ ۹

به زیر پرده آن روی دل آرا

بود چون شمع در فانوس پیدا

دل فایز چو پروانه به دورش

مدامش سوختن باشد تمنا

شمارهٔ ۱۰

بگو آن قاصد نیکو لقا را

ببر بر دوستان پیغام ما را

همان ساعت که دیدی یار فایز

به خاطر آوری این بینوا را

شمارهٔ ۱۱

خوش آن ملک و خوش آن دلبر خوش آن جا

خوش آن جایی که دلبر کرده ماوا

بت فایز بود هر جا بهشت است

چه ترکستان چه هندوستان چه بطحا

شمارهٔ ۱۲

سوار خنگ خوش رفتارم امشب

روانه جانب دلدارم امشب

چو سلطان حبش فایز ز شوقش

جهان زیر نگین پندارم امشب

شمارهٔ ۱۳

دلم در نزد جانانست امشب

چو مرغ نیم بریانست امشب

کبابی از دل فایز بسازید

که سروناز مهمانست امشب

شمارهٔ ۱۴

نسیم روح پرور دارد امشب

شمیم زلف دلبر دارد امشب

گمانم یار در راهست فایز!

که این دل شور در سر دارد امشب

شمارهٔ ۱۵

سحرگه زورق سیمین مهتاب

چو در دریای اخضر گشت غرقاب

بت فایز ز هامون سر بر آورد

دوباره شد شب مهتاب احباب

شمارهٔ ۱۶

بگو با دلبر ترسایی امشب

چه می شد گر که بی ترس آیی امشب

لبان خشک فایز را ز رحمت

بر آن لعل لب تر سایی امشب

شمارهٔ ۱۷

صنم تا کی دل ما را کنی آب

دل نازک ندارد این قدر تاب

اگر تو راست می گویی به فایز

به بیداری بیا پیشم نه در خواب

شمارهٔ ۱۸

خروس عرش بی غوغاست امشب

طلوع صبح ناپیداست امشب

سر فایز به بالین تو ای یار!

نمی دانم چه واویلاست امشب

شمارهٔ ۱۹

تو که ای دل مکان در کوی یار است

تو که روز و شبان آنجا قرار است

تو که با فایزت نبود علاقه

بگو دیگر تو را با ما چه کار است؟

شمارهٔ ۲۰

نگارا شربت از لبهات بفرست

گلاب از گوشه چشمات بفرست

برای توتیای چشم فایز

کف دستی زخاک پات بفرست

شمارهٔ ۲۱

سر زلف تو جانا لام و میم است

چو بسم الله الرحمن الرحیم است

به هفتاد و دو ملت برده حسنت

قدم از هجر تو مانند جیم است

شمارهٔ ۲۲

مرا این زندگی از بوی یار است

وگرنه جان بدین پیکر چه کار است؟

کنون که هست فایز زنده ز آنست

دو چشم و دل به راه انتظار است

شمارهٔ ۲۳

بتا بر طرف معجر کن نقابت

مهل بی پرده مانند آفتابت

بت فایز بپوشان رخ که ترسم

شبی نامحرمی بیند به خوابت

شمارهٔ ۲۴

اسیرم کرده چشم مستت ای دوست

قتیلم کرده تیر شستت ای دوست

خوشا فایز رود اندر گدایی

ولی دستش بود در دستت ای دوست

شمارهٔ ۲۵

رخ تو کعبه و محراب ابروت

صفا و مروه این چشمان جادوت

طواف کوی حسنت حج فایز

حجر آن خال باشد کوست بر روت

شمارهٔ ۲۶

دل من همچو رستم در عتابست

چو توران ملک سلم از او خرابست

رقیب گرسیوز و فایز سیاوش

فرنگیس عشق و دل افراسیابست

شمارهٔ ۲۷

گهی دل مسکنش در کنج لبهات

گهی در حلقه زلف چلیپات

دل فایز گهی بر پشت ابروت

گهی در زیر نرگس های شهلات

شمارهٔ ۲۸

اگر دانی که فردا محشری نیست

سئوال و پرسش و پیغمبری نیست

بتاز اسب جفا تا می توانی

که فایز را سپاه و لشکری نیست

شمارهٔ ۲۹

رخ تو آتش و زلف تو دود است

مرا زین سردمهریها چه سود است؟

چو فایز در بیابان تشنه جان داد

چه حاصل در صفاهان زنده رود است

شمارهٔ ۳۰

اگر از رخ براندازی نقابت

کنند مردم خیال آفتابت

از این پوشیده ای رخ یار فایز

که ترسی شب کسی بیند به خوابت؟

شمارهٔ ۳۱

کنم مدح خم ابروت یا روت

نهم نام لبت یاقوت یا قوت

یقینم هست فایز زتده گردد

رسد بر تخته تابوت تا بوت

شمارهٔ ۳۲

رخت تا در نظر می آرم ای دوست

خودم را زنده می پندارم ای دوست

ولی چون تو برفتی یار فایز

بگو این دل به کی بسپارم ای دوست

شمارهٔ ۳۳

هر آن کس عاشق است از دور پیداست

لبش خشک و دو چشمش مست و شیداست

بود فایز مثال روزه داران

اگر تیرش زنی خونش نه پیداست

شمارهٔ ۳۴

دلا امشب نه وقت قال و قیل است

نه هنگام حکایات طویل است

ببین فایز! قوافل در قوافل

به هر جانب صدای الرحیل است

شمارهٔ ۳۵

خداوندا جوانیم بسر رفت

درخت شادکامی بی ثمر رفت

درخت شادکامی عمر فایز

سرشام آمد و بانگ سحر رفت

شمارهٔ ۳۶

جهان رفت و جوانی و چمن رفت

گل نسرین و سرو و یاسمن رفت

پس از من دوستان گویند:«افسوس

که آخر فایز شیرین سخن رفت»

شمارهٔ ۳۷

سر و زلف سیاهت شام یلداست

طلوع صبح در جیب تو پیداست

شب و روز تو فایز همچنین است

خوشم کاین هر دو نعمت قسمت ماست

شمارهٔ ۳۸

نه پر دارم که پروازم به کویت

نه پا دارم گذار آرم به سویت

خدایا! چاره فایز همین است

نشیند تا بمیرد ز آرزویت

شمارهٔ ۳۹

به دارالملک تن دل پادشاهست

جوارح در اطاعت چون سپاهست

به هر جا عزم دارد شاه فایز

که را یارا که گوید این نه راهست

شمارهٔ ۴۰

هنوزم بوی زلفش در مشام است

هنوزم ذوق لبهایش به کام است

کجا فایز شود از ناله خاموش

مگر آن دم که در خاکش مقام است

شمارهٔ ۴۱

برفت آن یار و از ما مهر برداشت

خیالش هم مرا آسوده نگذاشت

به فایز آنچه کرده آن جفا جو

نه باور کرد دل نه عقل پنداشت

شمارهٔ ۴۲

دل آگه چه محتاج برید است

چه حاجتمند پیغام و نوید است؟

خبر از حال فایز یار دارد

چه لازم دیگرش گفت و شنید است؟

شمارهٔ ۴۳

مرا در پیش راهی پر زبیم است

از این ره در دلم خوفی عظیم است

برو فایز میندیش از مهابت

که آن جا حکم با رب رحیم است

شمارهٔ ۴۴

نه از دل می رود بیرون خیالت

نه از یادم رود یک دم وصالت

معاذالله رود از یاد فایز

رخ و زلف و لب و دندان و خالت

شمارهٔ ۴۵

گرت با ما نگارا میل سوداست

منم بایع مبیعت این دل ماست

بت فایز مکن دیگر اقاله

که ما را هم شهود و هم سجلهاست

شمارهٔ ۴۶

به رویش زلف اندر پیچ و تابست

همان این اضطراب از التهابست

از آن فایز سیه فام است زلفش

که دایم در جوار آفتابست

شمارهٔ ۴۷

دلم از دست خوبان چاک چاکست

تنم از هجرشان اندوهناکست

چو فایز خورده باشد تیر غمزه

ز تیر طعنه دشمن چه باکست؟

شمارهٔ ۴۸

ز من ببرید جانان باز پیوست

شکست عهد کن آیین نو بست

بحمدالله غمین بر خاست دشمن

به بزم دوست فایز شاد بنشست

شمارهٔ ۴۹

نه هر بالانشینی ماهتابست

نه هر سنگ و گلی در خوشابست

نه هر کس شعر گوید فایز است او

نه هر ترکی زبان افراسیابست

شمارهٔ ۵۰

نه چشم است آن که چشمانش ندیده ست

نه گوش است آن که صوتش ناشنیده ست

ز فایز پرس حسنش پای تا سر

که شبها رنج بی خوابی کشیده ست

شمارهٔ ۵۱

ز هم بگسسته ای بند نقابت

که بنمایی به مردم آفتابت

مه فایز! بپوشان رخ اگر تو

ز قتل عام باشد اجتنابت

شمارهٔ ۵۲

سرم پر شور شیدای تو کافیست

دلم داغ تمنای تو کافیست

به سیر گلستان فایز چه حاجت؟

خیال قد و بالای تو کافیست

شمارهٔ ۵۳

سخن آهسته تر گو دلبر این جاست

بت حوراوش مه پیکر این جاست

نگر! قد و جمال یار فایز

گل این جا سرو این جا عبهر این جاست

شمارهٔ ۵۴

بهشت است این زمین یا کوی یار است

که خاکش نافه مشک تتار است

حدیث سلسبیل و حور فایز!

بیان صورت و لبهای یار است

شمارهٔ ۵۵

نه قامت، تازه سرو جویبار است

نه نرگس، چشم آهوی تتار است

حدیث سلسبیل و حور فایز

بیان صحبت لبهای یار است

شمارهٔ ۵۶

اگر از روی تو مهجورم ای دوست

ز درد دوریت رنجورم ای دوست

جدا فایز ز تو نز بی وفائیست

خدا داند که من مجبورم ای دوست

شمارهٔ ۵۷

تو خوبی او ز خوبی بی نیاز است

تو سروی آن پری رخ سرو ناز است

مرنج از راستی دلدار فایز

تو بازی آن نکو رخ شاهباز است

شمارهٔ ۵۸

تو که هیچت ز حال ما خبر نیست

خبر زین کام خشک و چشم تر نیست

بود اندر وطن آسوده، فایز!

کسی کش دلنوازی در سفر نیست

شمارهٔ ۵۹

مرا یاران وصیت این چنین است

که در هر جا که آن جانان مکین است

به دوش آن جا برید تابوت فایز

که جای تربتم آن سرزمین است

شمارهٔ ۶۰

به لب خال سیاهت جایگاهست

شب من بدتر از خال سیاهست

به فایز بوسه ای زآن لب عطا کن

که گر محروم می سازی گناهست

شمارهٔ ۶۱

دگر از نو نوای نی بلند است

مگر چون من زهجران گله مند است

چو فایز ناله اش بی موجبی نیست

کسی دور از نیستانش فکنده است

شمارهٔ ۶۲

برو قاصد که در رفتن ثوابست

به تعجیلی برو حالم خرابست

به تعجیلی برو در پیش دلبر

بگو فایز دمادم در عذابست

شمارهٔ ۶۳

دلم را تیر مژگانت شکار است

نه مجبوریست دل خود خواستار است

مکش از سینه فایز خدنگت

که این ز آن دست و بازو یادگار است

شمارهٔ ۶۴

نه هر سرچشمه ای آب زلالست

نه هر لاله رخی صاحب کمالست

نه هر برگشته بختی هست فایز

نه هر گلدسته خوان مثل بلالست

شمارهٔ ۶۵

بتا از کجرویهایت شکایت

ولی با کس نگویم این حکایت

اگر در کلبه فایز نهی گام

کنم جانم نثار خاک پایت

شمارهٔ ۶۶

مبر نام جدایی ترسم ای دوست

که همچون مار بیرون آیم از پوست

مکش فایز که هجران کشت او را

تن مقتول آزردن نه نیکوست

شمارهٔ ۶۷

خبر از دل ندارم نیست یا هست

برید از ما و با دلدار پیوست

گله از دل مکن فایز که پیری

تو را از پا فکند و رفت از دست

شمارهٔ ۶۸

به چشمان تو دل دادم امانت

لب و دندان تو کرده خیانت

دل فایز به زنجیر دو زلفت

گرفتی خود چرا کردی جنایت

شمارهٔ ۶۹

شب ابر است و دنیا تیره تار است

خیالم پاسبان کوی یار است

پلنگ نفس فایز سینه بر خاک

بکش جانا که هنگام شکار است

شمارهٔ ۷۰

خدنگ مه جبینان دلنشین است

جفای نازنینان نازنین است

نشد رسته دل فایز از این دام

سر زلف بتان حبل المتین است

شمارهٔ ۷۱

چرا خواهی که من آیم به غربت

چرا باید کشم این رنج و محنت

درازی عمر فایز این چنین شد

که لعنت بر چنین عمری به ذلت

شمارهٔ ۷۲

به تیرم زد کمان افکند در پشت

که یعنی من ندانم کی تو را کشت

تو خود اثبات کردی قتل فایز

به خونم کرده ای رنگین سرانگشت

شمارهٔ ۷۳

انیس من به جز آه سحر نیست

غذای من به جز خون جگر نیست

خداوندا بسوزش تا بداند

که آه زار فایز بی اثر نیست

شمارهٔ ۷۴

بیا جانا که دنیا را وفا نیست

جوی راحت در این محنت سرانیست

در این ره هر چه فایز دیده بگشود

زهمراهان اثر جز نقش پا نیست

شمارهٔ ۷۵

دلا دیدی که دلبر عهد بشکست

زما ببرید و با اغیار پیوست؟

تو فایز از جفای بی وفایان

بسایی تا قیامت دست بر دست

شمارهٔ ۷۶

به گلشن تا ز گل نام و نشانست

حدیث بلبل و گل در میانست

جهان تا هست ذکر شعر فایز

میان دوستان این داستانست

شمارهٔ ۷۷

بتا عشقت به جانم آتش افروخت

که تا صبح قیامت بایدم سوخت

گر از آبم برون آری بمیرم

وفاداری ز ماهی باید آموخت

شمارهٔ ۷۸

ندانم چون کنم دل بی قرار است

به چشمم روز روشن شام تاراست

ندانم راز دل با کی بگویم

دو چشمم فایز اینک اشکبار است

شمارهٔ ۷۹

رخ تو دلبرا مانند ماهست

رخ من از غمت چون برگ کاهست

به فایز عهد یاری بسته بودی

مگر نه عهد بشکستن گناهست؟

شمارهٔ ۸۰

ندارم راحتی جز زجر و زحمت

به جز خواری و دشواری و محنت

دل فایز به پیری کرده پرواز

به باغ گلرخان چون اشتر مست

شمارهٔ ۸۱

اگر دوران دهد بر بادم ای دوست

وگر هجران کند بنیادم ای دوست

مکن باور که فایز چشم و زلفش

رود از خاطر و از یادم ای دوست

شمارهٔ ۸۲

عرق بر چهره ات گل یا گلابست

و یا پروین به روی ماهتابست؟

نشانده یار فایز نقره بر آل

و یا بر آتش تر خشک آبست؟

شمارهٔ ۸۳

اگر در عهد، ابروت منکر ماست

ولی تصدیق تو چشمان شهلاست

لب و دندان و زلف و خال فایز!

مرا زین چار شاهد قطع دعواست

شمارهٔ ۸۴

نه هر ویروانه دل ماوای عشقست

نه هر سینه که بینی جای عشقست

دلی همچون دل فایز بباید

که او اندر خور سودای عشقست

شمارهٔ ۸۵

به قربان خم زلف سیاهت

فدای عارض مانند ماهت

ببردی دین فایز را به غارت

تو شاهی خیل مژگانها سپاهت

شمارهٔ ۸۶

به گل سنبل فروهشته که گیسوست

کشیده تیغ چشمانش که ابروست

مترجم کرده ابرو یار فایز

که بسم الله اینک مصحف روست

شمارهٔ ۸۷

چه مقصود است از این جانا بگو راست

گهی کج می نهی زلفت گهی راست

بگفت از بهر بیم خصم فایز

که یعنی مار و عقرب هر دو مار است

شمارهٔ ۸۸

در این عالم غمم از حد فزونست

دلم از بهر خوبان غرق خونست

گله از تو ندارم یار فایز!

شکایتها ز بخت واژگونست

شمارهٔ ۸۹

من از چشم تو می ترسم که مست است

که هم مست است و هم خنجر به دست است

بت فایز به ایمای دو ابروش

چرا باراست بازان کج نشسته است؟

شمارهٔ ۹۰

دلم در گوشه چشمش مکین است

نشسته تا ابد منزل گزین است

دل فایز گرفته خوش مقامی

بلی خوشدل دل کوثر نشین است

شمارهٔ ۹۱

بتا مثل تو اندر شهر چین نیست

خطا گفتند لیکن این چنین نیست

بت فایز ز صورت پرده بردار

نگوید تا کسی مه در زمین نیست

شمارهٔ ۹۲

به دوشش گیسوان خوش دلپسند است

که این مخصوص آن قد بلند است

حمایلهای گیسو یار فایز

تو گویی جنگجویی با کمند است

شمارهٔ ۹۳

نه هر رخشنده کوکب آفتابست

نه هر پیغمبری صاحب کتابست

نه هر شیرین شود معشوقه، فایز!

نه هر آب روان بینی گلابست

شمارهٔ ۹۴

نه هر آهوی دشت آهوی چین است

نه هر گاوی که بینی عنبرین است

نه هر یاری وفادار است فایز!

وفا در خطه ارمن زمین است

شمارهٔ ۹۵

بت زورق نشینم در امان باد

خدایش از بلایا حرز جان باد

به دریا باد فایز یارش الیاس

به صحرا خضر باوی همعنان باد

شمارهٔ ۹۶

بت نامهربان دیدی چها کرد

وفا کردیم و او با ما جفا کرد؟

کسی از دلبر فایز نپرسید

که ناحق حکم قتل ما چرا کرد؟

شمارهٔ ۹۷

سحر شبنم چو بر گیسویش افتاد

به عالم شورشی از بویش افتاد

خوش آن ساعت که فایز همچو گیسوش

پریشان حال در پهلویش افتاد

شمارهٔ ۹۸

بشارت باد ای دل دلبر آمد

به پیشت آن بت مه پیکر آمد

تو فایز جان شیرینت فدا کن

که شیرین با لب پر شکر آمد

شمارهٔ ۹۹

نه قاصد نه پیام دلبر آمد

نه شام غم نه عمر من سر آمد

نیامد پیکی از دلدار فایز

نه شاپوری ز ملک من در آمد

شمارهٔ ۱۰۰

زمن گشتی جدا ای سرو آزاد

نبودم یک زمانی بی تو دلشاد

چه کردم ای مه فایز که هرگز

نه یادم کردی و نه رفتی از یاد

شمارهٔ ۱۰۱

بیا تا برگ گل نارفته بر باد

گلی چینیم و بنشینیم دلشاد

بت فایز مکن تاخیر چندان

که تعجیل است عمر آدمیزاد

شمارهٔ ۱۰۲

مرا تا دل به تن تسلیم کردند

همی مهر بتان تعلیم کردند

دل فایز بتان بردند یغما

ببردند و به هم تقسیم کردند

شمارهٔ ۱۰۳

بتی کز ناز پا بر دل گذارد

ستم باشد که پا بر گل گذارد

تمنایی که دارد یار فایز

به چشم ما قدم مشکل گذارد

شمارهٔ ۱۰۴

به جز من هر که با دلبر نشیند

الهی بر دلش خنجر نشیند

به والله که راضی نیست فایز

اگر با دوست پیغمبر نشیند

شمارهٔ ۱۰۵

اگر صد تیر ناز از دلبر آید

مکن باور که آه از دل بر آید

پس از صد سال بعد از مرگ فایز

هنوز آواز دلبر دلبر آید

شمارهٔ ۱۰۶

جوانی هست چون گنجی خداداد

خوشا آن کس که این گنجش خداداد

برو فایز که این گنج از تو بگذشت

مزن دیگر تو از دست خدا داد

شمارهٔ ۱۰۷

کسی کآگه ز حال ما نباشد

گرم شنعت کند بی جا نباشد

بداند هر که بیند آن پریرو

که فایز بی سبب رسوا نباشد

شمارهٔ ۱۰۸

خیالت گر نبودی دل چه می کرد

وگر شوقت نبد حاصل چه می کرد؟

نبود ار عشق جانان فایز این جان

در این ویرانه تن منزل چه می کرد؟

شمارهٔ ۱۰۹

سحر چون زهره از مشرق برآمد

نگارم همچو مه از در درآمد

ز فیض مقدم دلدار فایز

بحمدالله شب هجران سرآمد

شمارهٔ ۱۱۰

سحر گاهان به گلشن انجمن بود

گل نسرین و سرو و یاسمن بود

همه گلها به گلشن جمع بودند

ولی فایز! نه پیدا یار من بود

شمارهٔ ۱۱۱

حصار دوست گر ز آهن بر آرند

به دورش خندقی از اخگر آرند

رساند خود به یار خویش فایز

به راهش گر هزاران لشکر آرند

شمارهٔ ۱۱۲

بتم سرپنجه با لوح و قلم زد

زمین و آسمان از نو به هم زد

پس پرده در آمد یار فایز

چو خورشیدی که از مشرق علم زد

شمارهٔ ۱۱۳

بهار آمد زمین فیروزه گون شد

به عزم سیر دلدارم برون شد

به گل چیدن در آمد یار فایز

همه گلها ز خجلت سرنگون شد

شمارهٔ ۱۱۴

ره عشقست باید ز آن حذر کرد

به اول گام باید ترک سر کرد

نه راه هر کس است این راه فایز!

خوشا آن شیر دل کاو این سفر کرد

شمارهٔ ۱۱۵

به دل گفتم مکن این قدر فریاد

که اندر خرمن صبر آتش افتاد

بسوزد هستی فایز سراپا

گهی کان چشم شهلا آیدم یاد

شمارهٔ ۱۱۶

دگر شب شد که تا جانم بسوزد

گریبان تا به دامانم بسوزد

برای خاطر دلدار فایز

همی ترسم که ایمانم بسوزد

شمارهٔ ۱۱۷

دگر شب شد که دل بی تاب گردد

دو چشمم نا امید از خواب گردد

عجب باریست بر دوش تو فایز

که بر کشتی نهی غرقاب گردد

شمارهٔ ۱۱۸

دل من حالت پروانه دارد

ز آتش سوختن پروا ندارد

دل فایز چو مرغ پر شکسته

به هر جا کو فتد پر، وا ندارد

شمارهٔ ۱۱۹

نخستین بار باید ترک جان کرد

سپس آهنگ روی گلرخان کرد

نباید در طریق عشق فایز!

حذر از خنجر و تیر و سنان کرد

شمارهٔ ۱۲۰

که بر نخل امید من تبر زد؟

که بر مبنای اقبالم حجر زد؟

جدا فایز که کرد از وصل جانان

که بر جانم خدنگ بی خبر زد؟

شمارهٔ ۱۲۱

مه ده چار پیشت مضمحل شد

سهیل از گوشه چشمت خجل شد

چو عمر رفته رفتی برنگشتی

که فایز تا قیامت داغدل شد

شمارهٔ ۱۲۲

سحرگاهان که شبنم بر گل افتد

زتو شور و فغان در بلبل افتد

بت فایز به یاد نوگل خویش

به جانش صد هزاران غلغل افتد

شمارهٔ ۱۲۳

بهار آمد زمردسان زمین شد

در و دشت و چمن صحرای چین شد

بیا بنشین تو هم در پیش فایز

که بلبل با گل خود همنشین شد

شمارهٔ ۱۲۴

شما که ساکنان کوی یارید

چرا این نعمت آسان می شمارید؟

دریغا چون شما می بود فایز

که سر بر آستان یار دارید

شمارهٔ ۱۲۵

بتا زلف تو سر از سر کشان برد

به میدان گوی حسن از مهوشان برد

بت فایز چو رستم پور دستان

که در میدان «کشانی» ره کشان برد

شمارهٔ ۱۲۶

خبر داری به من هجران چها کرد

دلم را ریش و جانم مبتلا کرد؟

ز مردم عشق تو پوشیده فایز

ولی شوق تو رازش بر ملا کرد

شمارهٔ ۱۲۷

دو زلف یار عنبر می تراود

جبینش نور اظهر می تراود

مگر فایز لبش را نام بردی

که از لبهات شکر می تراود؟

شمارهٔ ۱۲۸

نه یادم می کنی نه می روی یاد

به خیری باد یادت ای پریزاد

عجب نبود کنی فایز فراموش

فراموشی است رسم آدمیزاد

شمارهٔ ۱۲۹

دو چشمت چون به چشمانم نگه کرد

لب لعل و رخت روزم سیه کرد

مکن عشوه دگر بر فایز زار

که ابروی کجت جانم تبه کرد

شمارهٔ ۱۳۰

سحر، دل ناله های زار می کرد

چنان که دیده را خونبار می کرد

شکایتهای ایام جوانی

به فایز یک به یک اظهار می کرد

شمارهٔ ۱۳۱

دلم از فرقت روی تو خون شد

سرشکم چون رخ تو لاله گون شد

به عمری آرزو کردم که گویی

که ای فایز! سرانجام تو چون شد

شمارهٔ ۱۳۲

شب هجران مرا جان بر لب آورد

فلک از گردش افتد کاین شب آورد

شب آمد فایز دل خسته از نو

به خاطر یار سیمین غبغب آورد

شمارهٔ ۱۳۳

جوانی گر به نرخ جان فروشند

بده جان و بخر کارزان فروشند

اگر داد و ستد رسم است فایز

نپندارم چنین ارزان فروشند

شمارهٔ ۱۳۴

خروس عرش دیشب التجا کرد

برای عاشق مسکین دعا کرد

الهی خیر از عمرش نبیند

هر آن کس یار از فایز جدا کرد

شمارهٔ ۱۳۵

بلند بالا، بلند قد و لبت قند

بهای بوسه ای برگو به من چند

به قربان وفایت یار فایز

ببوسم دست و پایت قند در قند

شمارهٔ ۱۳۶

جوانی کاشکی بیع و شرا بود

که تا این جا شیرینش بها بود

جوانی خوش بهشتی بود فایز

ندانم دوزخ پیری کجا بود؟

شمارهٔ ۱۳۷

خداوندا دلم از دین بری شد

اسیر دام زلف آن پری شد

پری دید و پریشان گشت فایز

پری را هر که دید از دین بری شد

شمارهٔ ۱۳۸

مسلسل زلف عنبر بار دارد

مکحل نرگس خمار دارد

ز ابروی کمند و تیر مژگان

چو فایز کشته بسیار دارد

شمارهٔ ۱۳۹

دلم تاراج روی گلرخان شد

به میدان بتان چوگان زنان شد

علاج درد فایز گوی بر ما

ز هجر گلرخان قدم کمان شد

شمارهٔ ۱۴۰

بهشت از روی تو بهتر نباشد

ز حوران حسن تو کمتر نباشد

از آن لعل لب و دندان، فایز

یقین دارم که در کوثر نباشد

شمارهٔ ۱۴۱

مرا هم ساق و هم زانو کند درد

کمر با ساعد و بازو کند درد

به هر عضو تا فایز پیری آمد

جوانی رفت و جای او کند درد

شمارهٔ ۱۴۲

صنم عشق تو همچون نار نمرود

مرا در منجنیق عشق فرسود

خلیل آسا رود فایز در آتش

تو «قل یا نارکونی برد» کن زود

شمارهٔ ۱۴۳

بگو تا دلبر حورم بیاید

سفید و نازک و بورم بیاید

دمی که می رود تابوت فایز

بگو تا بر لب گورم بیاید

شمارهٔ ۱۴۴

سهیل اندر یمن بلغار سوزد

دل عاشق ز هجر یار سوزد

سهیل اندر یمن سالی به یک بار

دل فایز دمی صد بار سوزد

شمارهٔ ۱۴۵

به صعوه منصب بلبل ندادند

به نیلوفر شمیم گل ندادند

چرا فایز! به جز اولاد هاشم

کسی را رفرف و دلدل ندادند؟

شمارهٔ ۱۴۶

نه هر دل عشق جانان قابل افتد

نه این قرعه به نام هر دل افتد

هزاران دل بباید تا یکی دل

چو فایز در محبت کامل افتد

شمارهٔ ۱۴۷

وفا دخلی به محبوبی ندارد

جفاهم بیش از این خویی ندارد

بتا زخم دلم را مرهمی نه

که فایز صبر ایوبی ندارد

شمارهٔ ۱۴۸

اگر آهی کشم افلاک سوزد

در و دشت و بیابان پاک سوزد

اگر آهی کشد فایز از این دل

یقین دارم گل نمناک سوزد

شمارهٔ ۱۴۹

بتا ختم رسل پیغمبری شد

به من روشن صفات دلبری شد

دو مثقال دلی که داشت فایز

به تاراج سر زلف پری شد

شمارهٔ ۱۵۰

دلم را جز تو کس دلبر نباشد

به جز شور توام در سر نباشد

دل فایز تو عمدا می کنی تنگ

که تا جای کس دیگر نباشد

شمارهٔ ۱۵۱

صبا دوشم ز جانان این خبر داد

که هی هی نخل امیدت ثمر داد

به پای خویش فایز یارت آمد

خدایت دولت بی درد سر داد

شمارهٔ ۱۵۲

رفیق ! از وصل جانانم مده یاد

میاور همچو نی بازم به فریاد

حذر کن ز آب چشم و آتش دل

مده تو خاک فایز جمله بر باد

شمارهٔ ۱۵۳

سحر شد ناله بلبل نیامد

فغان از عندلیب و گل نیامد

زمژگان پل بسازد فایز زار

چرا دلبر به راه پل نیامد؟

شمارهٔ ۱۵۴

سحر سنبل دمید و لاله سر زد

که نرگس خیمه بر کوه و کمر زد

چرا فایز از این غصه نمیرد

که نرگس تاج سلطانی به سر زد

شمارهٔ ۱۵۵

عسل از معدن زنبور خیزد

کلام الله ز کوه طور خیزد

اگر نشنیده ای بشنو تو فایز!

به قبرت یا محمد نور خیزد

شمارهٔ ۱۵۶

پری رویان سلام از من رسانید

که ای سیمین تنان تا می توانید

ز پا افتاده ای را دست گیرید

چو فایز بی دلی از در مرانید

شمارهٔ ۱۵۷

سحر دل خود به خود فریاد می کرد

از این فریاد خاطر شاد می کرد

سراپا شمع سان می سوخت فایز

مگر عهد جوانی یاد می کرد

شمارهٔ ۱۵۸

سحر دل ناله های زار می کرد

چنان که دیده را خونبار می کرد

شکایتهای ایام جوانی

به فایز یک به یک اظهار می کرد

شمارهٔ ۱۵۹

فلک! از جور تو دل پر زخون بود

غم و اندوه من از حد فزون بود

نه اکنونست ظلمش یار فایز

ز هنگام تولد تاکنون بود

شمارهٔ ۱۶۰

دل من همچو هدهد در سبا شد

خیالم چون سلیمان در قفا شد

دل فایز ز استحضار بلقیس

مثال آصف بن برخیا شد

شمارهٔ ۱۶۱

سر و زلف تو آشوب جهان شد

اسیر زلف تو پیر و جوان شد

هنوزم اول دنیاست فایز!

که بر پا فتنه آخر زمان شد

شمارهٔ ۱۶۲

مرا ز آنروز قصه مشکل افتاد

که کار من رجوعش با دل افتاد

ملامتهای خلق و خیر فایز

همه بی صرفه و بی حاصل افتاد

شمارهٔ ۱۶۳

سهی سرو این قد و بالا ندارد

گل احمر چنین سیما ندارد

نه در جنت نه باغ خلد فایز

خدا حوری چنین زیبا ندارد

شمارهٔ ۱۶۴

شب آمد تا شب وصل آردم یاد

دهد خاک وجودم جمله بر باد

یقین می سوخت فایز ز آتش خشم

نمی کردش گر آب دیده امداد

شمارهٔ ۱۶۵

دلا گر زار گریم بر تو شاید

که هر جا تیری آید بر تو آید

دل فایز مگر داری تو گوهر

که هر گلرخ تو را خواهد رباید

شمارهٔ ۱۶۶

مرا شب سیل آه از دل بر آید

که یادم از دو زلف دلبر آید

نشیند چشم در ره فایز هر شب

که شاید یارم از سویی در آید

شمارهٔ ۱۶۷

ز آب و آتش و از خاک و از باد

خدا رخسار خوبان را صفا داد

چو چشم ما نظر بگشاد، فایز!

غضوا ابصارکم را کرد ارشاد

شمارهٔ ۱۶۸

بتا بیهوده منما گریه بسیار

بمیرم تا نبینم گریه ات یار

امیدم بود جانا بعد فایز

بگریی تا قیامت بر من زار

شمارهٔ ۱۶۹

خروس از هرزه خوانی دست بردار!

که گردد نازنین از خواب بیدار

به حق کعبه و عرش الهی

یک امشب حرمت فایز نگهدار

شمارهٔ ۱۷۰

شدم پیر و ندیدم روی دلدار

جوانی رفت، گل شد در نظر خار

به بزم گلرخان فایز مخوانید

تهیدستم ندارم میل بازار

شمارهٔ ۱۷۱

مسلسل حلقه حلقه زلف دلدار

به هر تاری دلی گشته گرفتار

دل فایز اسیر دام زلفش

چو گنجشکان که گرد آیند بر مار

شمارهٔ ۱۷۲

به هنگام وداع آن لاله رخسار

ز نرگس ریخت بر گل ژاله بسیار

به گریه گفت فایز عهدت این بود

شکستی عهد و پیمانت به یکبار؟

شمارهٔ ۱۷۳

به قصد کشتن این بی دل زار

کنی گیسو گهی عقرب گهی مار

مگر افسونگری ای یار فایز

که از افعی و عقرب نیستت آزار؟

شمارهٔ ۱۷۴

خداوندا تو قهاری و جبار

تو ستاری و صباری و غفار

ز تو هر چه سزد با فایز آن کن

وگرنه من جحیمم را سزاوار

شمارهٔ ۱۷۵

دو گیسویت فتاده چون سیه مار

اشاره می کنی هر دم به دلدار

اگر خواهی که فایز بنده گردد

نقاب از گوشه مهتاب بردار

شمارهٔ ۱۷۶

نیامد دلبر و من مردم آخر

ز هجر یار جان بسپردم آخر

نیامد دلبر خوشخوی فایز

به یک پهلو دو خنجر خوردم آخر

شمارهٔ ۱۷۷

سحرگه خوش بود رفتن سوی یار

نهانی از رقیبان و ز اغیار

نهد بر آستینش چهره فایز

کند تسلیم جانان جان افگار

شمارهٔ ۱۷۸

کمند زلف گرد چهره یار

تو گویی خفته بر گنجی سیه مار

حذر کن فایز از این زلف و گردن

که هر تاری از آن ماریست خونخوار

شمارهٔ ۱۷۹

اگر آهی کشم از فرقت یار

بسوزد ملک هند و اهل تاتار

بنا فایز ز وصلت گشته محروم

کشد از دل همی آه شرربار

شمارهٔ ۱۸۰

تو پنداری که تا گشتی ز من دور

ندارم در نظر چشم تو منظور

رود از سر خیالش فایز!آن دم

که آواز سرافیل آید از صور

شمارهٔ ۱۸۱

مریضی کز جدایی گشته بیمار

علاجش چیست؟ عناب لب یار

همین باشد علاج درد فایز

مکش زحمت طبیبم را میازار

شمارهٔ ۱۸۲

مهی از قبله آمد در شب تار

شفق روشن شده از حسن دلدار

ز استشمام روی یار فایز

جهان یکسر بسوزد همچو بلغار

شمارهٔ ۱۸۳

بتا اخگر به تابستان میاور

تو جام می بر مستان میاور

مزن دست دل مجروح فایز

به یاد فیل، هندوستان میاور

شمارهٔ ۱۸۴

مرا شب تا سحر این چشم خونبار

نمی خسبد ز هجران رخ یار

شب و روز از فراق یار فایز

چو مدهوشان نه در خوابم نه بیدار

شمارهٔ ۱۸۵

خوشا برنایی و نیسان و آزار

که بد با گلعذارانم سر و کار

سحر در دست فایز زلف جانان

چو سبحه می نمودم تار با تار

شمارهٔ ۱۸۶

سفر بر من دگر سخت است و دشوار

که می بایست کردن پشت از یار

نمی آید دل خون گشته فایز

گرفتم آن که خود رفتم به ناچار

شمارهٔ ۱۸۷

سحرگه ز آرزوی شوق دیدار

کشاندم خویش بر بالین دلدار

ادب نگذاشت فایز بوسدش لب

همی سودم به زلفش چشم خونبار

شمارهٔ ۱۸۸

سحرگه بی خبر ای کاش دلبر

ز در چون ماه خاور می زدی سر

چو بی هوشان خروشان فایز از شوق

گهی بوسد لبش گه چشم عبهر

شمارهٔ ۱۸۹

اگر دورم من از تو ای پریزاد

فراموشم مکن زنهار زنهار

همان عهدی که با تو بست فایز

وفا دارم اگر هستی وفادار

شمارهٔ ۱۹۰

به زیر زلف مشکین عارض یار

نمایان چون قمر اندر شب تار

چنان جلوه کند بر چشم فایز

که زاغی برگ گل دارد به منقار

شمارهٔ ۱۹۱

سحر در خواب دیدم با دل زار

که سر بنهاده ام در دامن یار

نبودم راضی از این خواب فایز

که تا محشر شوم والله بیدار

شمارهٔ ۱۹۲

دلا از بی وفایان دست بردار

برو با نیک خویان کن سر و کار

که فایز از جفاهای زمانه

شده در دست مهرویان گرفتار

شمارهٔ ۱۹۳

عجب دارم ز سرو قامت یار

که مشک و لعل و گوهر آورد بار

دو گیسوهاش فایز مشک نابست

لبانش لعل و دندان در شهوار

شمارهٔ ۱۹۴

گذشت ایام گل ای بلبل زار

بکن چون من ز هجران ناله بسیار

گل تو سر زند هر ساله از نو

گل فایز نمی روید دگر بار

شمارهٔ ۱۹۵

سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

برون آید جهان گردد منور

خوش آن ساعت مه فایز ز مغرب

برون آید چو حوران بسته زیور

شمارهٔ ۱۹۶

گهی که یادم آمد صحبت یار

لب و دندان و زلف و چشم و رخسار

دل و دین و قرار و صبر فایز

فکندند در طلسم چار در چار

شمارهٔ ۱۹۷

شدم پیر و ندیدم روی دلدار

به پیری پا نهادم سوی گلزار

بدیدم یار فایز در گلستان

گل و سرو و صنوبر جمله شد خار

شمارهٔ ۱۹۸

به زیر پیرهن پستان دلبر

نمایان چون گهر در حقه زر

کسی نادیده و نشنیده فایز

که سرو ناز لیمو آورد بر

شمارهٔ ۱۹۹

اگر صد پاره ام سازی به خنجر

نمی گردم من از دلبر مکدر

معاذالله کشد دست از تو فایز

بتا امروز و فردا روز محشر

شمارهٔ ۲۰۰

سحر پرسیدم از گیسوی دلبر

که تو خوشبوتری یا مشک عنبر؟

بگفتا:«فایزا می رنجم از تو

مرا با مشک می سازی برابر؟»

شمارهٔ ۲۰۱

نه از مژگان سیاهی خورده ای تیر

نه از ابروی یاری زخم شمشیر

تو که دردی نداری همچو فایز

ندارد ناله بی درد تاثیر

شمارهٔ ۲۰۲

گرفتم آن که اقبالم شود یار

شود این بخت من از خواب بیدار

شکسته قامت فایز ز پیری

دگر شاخ شکسته کی دهد بار

شمارهٔ ۲۰۳

خدایم گر کند فردای محشر

مخیر از بهشت و وصل دلبر

بر آرد بانگ مشتاقانه فایز

که ما را وصل یار از هر چه بهتر

شمارهٔ ۲۰۴

ز تاثیر هوا خوی بر رخ یار

شده جاری چو در فردوس انهار

اگر از آن عرق یک قطره فایز

چکد بر تو جوان گردی دگر بار

شمارهٔ ۲۰۵

فراق روی تو ای لاله رخسار

برد گاهی به چینم گه به فرخار

به یک جا چشم و فایز یک طرف زلف

میان ترک و هندویم گرفتار

شمارهٔ ۲۰۶

سحرگاهان ز غم با باد شبگیر

کنم یعقوب سان این قصه تقریر

به مصر تن زلیخای خیانت

گرفته یوسف دل کرده زنجیر

شمارهٔ ۲۰۷

لبت کوثر، قدت طوبی، رخت حور

به غیر از تو بهشتم نیست منظور

بهل فایز دمی پیشت نشیند

مکن چون آدمم از جنتت دور

شمارهٔ ۲۰۸

دو گیسوی تو جانا لیله القدر

بیاض گردن تو مطلع الفجر

ملایک تهنیت گویند فایز!

«شب وصلت ز الف شهر بهتر»

شمارهٔ ۲۰۹

گهی که یادم آمد صحبت یار

لب و دندان و چشم و زلف و رخسار

زمین تر شد ز آب چشم فایز

بسوزد عالم از آه شرربار

شمارهٔ ۲۱۰

به گردن هشته ای زلف چو زنجیر

گنه من دارم این گردن چه تقصیر

به گردن زلف چون زنجیر بردار

مکن فایز زجان و زندگی سیر

شمارهٔ ۲۱۱

بت نامهربان، یار ستمگر

جفا جو، سنگدل، بیرحم، کافر!

بیا از کشتن فایز بپرهیز

بیندیش از حساب روز محشر

شمارهٔ ۲۱۲

مسلسل حلقه حلقه روی دلبر

دو گیسویش فتاده همچو عنبر

دل فایز فشرده تار زلفش

چو رستم در نبرد هفت لشکر

شمارهٔ ۲۱۳

به دل گفتم مرو در کوی دلبر

ره خود گیر از این سودا تو بگذر

دل فایز مگر تو پور زالی

که داری تاب جنگ هفت پیکر؟

شمارهٔ ۲۱۴

قدت طوبا، لبت کوثر، رخت حور

از این حسن خدایی چشم بد دور

بت فایز زخوبی بی نیاز است

بود سر تا قدم نور علی نور

شمارهٔ ۲۱۵

معنبر گیسوی مشکین دلبر

سحرگاهان ز شبنم چون شود تر

به استشمام زلف یار فایز

برآرد مردگان از خاکدان سر

شمارهٔ ۲۱۶

اگر خواهی جهان سازی مسخر

بده جنبش ز گیسو چار لشکر

سپهسالار لشکر ساز مژگان

چو فایز، عالمی از پا در آور

شمارهٔ ۲۱۷

سحر چون ماه سر بر زد زخاور

دریغا یار هم سر می زد از در

برای انتظار دوست، فایز

نشینم منتظر تا روز محشر

شمارهٔ ۲۱۸

زحسن رویت ای نادیده مهجور

شدم پیر و حزین و زار و رنجور

بت فایز تجلی کرد یک بار

همان نوری که بد در وادی طور

شمارهٔ ۲۱۹

دو نرگس مست و بی باک و ستمگر

ز هندو جمع کرده چار لشکر

بدان عزمند فایز تا سحرگاه

شبیخون آورد بر شهر کشمر

شمارهٔ ۲۲۰

شب دیجور و من مهجور وره دور

رقیبان در کمین و یار مستور

نه فایز می توان رفتن نه قاصد

چه باید کرد المهجور معذور

شمارهٔ ۲۲۱

به هر جا بگذرد آن ماه رخسار

گریزد دین ز در ایمان ز دیوار

دخیل ای یار فایز رخ بپوشان

ز مردم روی خود پوشیده میدار

شمارهٔ ۲۲۲

من از عهد جوانی تا شدم پیر

نکردم در وفای دوست تقصیر

چرا فایز وفا کرد و جفا دید

کنم با کوکب بختم چه تدبیر؟

شمارهٔ ۲۲۳

دل من در خم زلفت گره گیر

چنان شیری که افتاده به زنجیر

ترحم کن دمی بر فایز زار

مگر در مذهبت کردم چه تقصیر؟

شمارهٔ ۲۲۴

دل و شوق و خیال و میل هر چار

کشانندم همی تا منزل یار

تو را این چار فایز! دشمنانند

از این خصمان به مردی خود نگه دار

شمارهٔ ۲۲۵

عجب دارم از این ابریشمین تار

که نازرده چرا پستان دلدار

بگو فایز، چپانی را که دیده

که یابد پرورش از جامه یار؟

شمارهٔ ۲۲۶

غم دنیا خورم یا حسرت یار

و یا گریه کنم من با دل زار

همی ترسم شود دیوانه فایز

چو مجنون رونهم بردشت و کهسار

شمارهٔ ۲۲۷

تو را دل می دمد کاین سنبل تر

معذب داریش دایم در آذر

دل فایز فدای پیچ زلفت

که از حکمت نمی پیچد گهی سر

شمارهٔ ۲۲۸

که والشمس الضحی روی تو ای یار

شب دیجور گیسوی تو ای یار

که فایز با همه بالانشینی

فدای حلقه موی تو ای یار

شمارهٔ ۲۲۹

نگفتم جا مده بر چهره عنبر

سپاه زنگ بر ماچین میاور؟

همی ترسم که جیش کفر، فایز!

نماید ملک دین یکسر مسخر

شمارهٔ ۲۳۰

شب ابر است و باران گهر بار

سگان خاموش و در خوابند اغیار

همین امشب برد گرگ از گله میش

تو هم فایز رسان خود را به دلدار

شمارهٔ ۲۳۱

معاذالله دهم زآن زلف، یک تار

به ملک تبت و ماچین و تاتار

اگر شهر ختن هم بر تو بخشند

مده فایز زیان کاری زیان کار

شمارهٔ ۲۳۲

خودم این جا دلم در پیش دلبر

خدایا این سفر کی می رود سر

خدایا کن سفر آسان به فایز

که بیند بار دیگر روی دلبر

شمارهٔ ۲۳۳

سحرگه از نوای مرغ گلزار

سرم پرشور گشت و دیده بیدار

به هر گل بلبلی فایز نواخوان

«چه خوش باشد نشستن یار با یار»

شمارهٔ ۲۳۴

مکش سرمه به چشم ناز پرور

مکن روز مرا از شب سیه تر

نمی سوزد دلت از بهر فایز

چه خواهی گفت فردا روز محشر؟

شمارهٔ ۲۳۵

بتا! بیژن صفت در چه گرفتار

منیژه وار اگر هستی وفادار

کمند زلف بگشا، چون تهمتن

تو فایز را ز چاه غم برون آر

شمارهٔ ۲۳۶

دلم در حلقه زلفش گره گیر

چو دزدان گرفتار به زنجیر

بپرسید ای هواداران فایز

از آن زنجیربان، ما را چه تقصیر؟

شمارهٔ ۲۳۷

دو زلفانت فتاده چون سر مار

نمایان می کنی هر دم به دلدار

اگر خواهی که فایز بنده گردد

نقاب از چهره مهتاب بردار

شمارهٔ ۲۳۸

ذلیل و خوار و زارم کردی آخر

پریشان روزگارم کردی آخر

به فایز بستی اول عهد و پیمان

به غربت رهسپارم کردی آخر

شمارهٔ ۲۳۹

بدی زلف سیاهت لیله القدر

شب وصلت زالف شهر بهتر

هر آن کس یار فایز دید گفتا:

«سلام هی حتی مطلع الفجر»

شمارهٔ ۲۴۰

منه بر رخ دو گیسوی معنبر

مسوزان اندر آتش سنبل تر

به افسرده شب فایز بیندیش

که سرما خورده داند قدر آذر

شمارهٔ ۲۴۱

شود فردا که منشیان تقدیر

نویسند جرم عصیانم به قطمیر

در آن محضر ندارد عذر فایز

به جز امید عفو و رحم تقصیر

شمارهٔ ۲۴۲

صنم صورت منور کردی امروز

جوانان جمله کافر کردی امروز

بیا بوسی بده بر فایز زار

که گویا حج اکبر کردی امروز

شمارهٔ ۲۴۳

جهان را عنبر افشان کرده ای باز

مگر کاکل پریشان کرده ای باز؟

برآوردی فغان از جان فایز

که همچون گل گریبان کرده ای باز

شمارهٔ ۲۴۴

به ایما گفت چشمش با من این راز

که هستم در نهانی با تو دمساز

ولی فایز از این گیسو حذر کن

که همندویش رسن باز است و غماز

شمارهٔ ۲۴۵

به گردن هشته این زلف دلاویز

که یعنی از کمند من بپرهیز

بتا فایز اسیر این کمند است

وفا کن یا بکش با خنجر تیز

شمارهٔ ۲۴۶

دخیلا شانه بر زلفت میاویز

مزن بر سنبل تر دشنه تیز

مبادا کس ببیند تار زلفت

ز آزار دل فایز بپرهیز

شمارهٔ ۲۴۷

به تیر ناوک مژگان دل دوز

هدف گشته دل صد پاره امروز

خمیده قامتت فایز سبب چیست؟

«نظر بر زلف کج دارم شب و روز»

شمارهٔ ۲۴۸

پی تعظیم قدر دلبر امروز

زخاور خور فرود آرد سر امروز

برون آرند بهر یار فایز

زکه زر و ز دریا گوهر امروز

شمارهٔ ۲۴۹

نگفتم دل از آن گیسو بپرهیز؟

تو زخم آلوده با غیری میامیز

دل فایز گرفته خو به زلفش

شب است این زلف و دل مرغ شباویز

شمارهٔ ۲۵۰

دلا دلدارت آمد با خبر باش

زتشویش جدایی بر حذر باش

دل فایز شده فارغ ز هجران

دلا آسوده بی شور و شرر باش

شمارهٔ ۲۵۱

گهی در خواب بینم قد و بالاش

گهی یاد آورم زلف چلیپاش

اگر بخشد به فایز حور و کوثر

به غیر از یار خود نبود تمناش

شمارهٔ ۲۵۲

سحر از شوق جانان مست و مدهوش

رسانیدم همی دستم به گیسوش

ز بوی عطر زلف یار فایز

دو دستم تا قیامت می دهد بوش

شمارهٔ ۲۵۳

سحر! امشب دمی بر جای خود باش

که من ترسانم از تو همچو خفاش

بهل فایز دمی آسوده خوابد

مکش تیغ و دل غمدیده مخراش

شمارهٔ ۲۵۴

دلا خون شو مکن افشای رازش

بکش گر کوه باشد بار نازش

مرنج از ناز دلبر فایز! خیز

که بی موجب نباشد احترازش

شمارهٔ ۲۵۵

مسلسل حلقه حلقه زلف خوشبوش

کمند آسا فکنده بر سر دوش

ربوده دل ز فایز پنج حسنش

رخ و چشم و لب و دندان و ابروش

شمارهٔ ۲۵۶

فغان از امشب و یاد از شب دوش

که با دلبر ببودم دوش بر دوش

نمکهای لبت چشمش بگیرد

اگر فایز کند یک دم فراموش

شمارهٔ ۲۵۷

شب عید است و هر کس با عزیزش

کند بازی به زلف مشک بیزش

به جز فایز که دلداری ندارد

نشیند با دل خونابه ریزش

شمارهٔ ۲۵۸

شدم غافل اسیر چشم مستش

به نادانی بدادم دل به دستش

به دست طفل فایز شیشه دل

چرا دادی که تا دادی شکستش؟

شمارهٔ ۲۵۹

نه از دل می رود بیرون خیالش

نه از یادم رود یک دم وصالش

معاذالله رود از یاد فایز

لب و دندان و چشم و زلف و خالش

شمارهٔ ۲۶۰

در آمد یار از رخ نور ساطع

منور کرده آفاق از لوامع

پریشان مو برای قتل فایز

من الروناس مخضوب الاصابع

شمارهٔ ۲۶۱

زهجرت سینه و دامن کنم چاک

روان سازم سرشک از دیده بر خاک

هنوز سر بر لحد ننهاده فایز

که مهرش را ز دل بنموده ای پاک

شمارهٔ ۲۶۲

زره پوشیده ای با من کنی جنگ

کنی پهنای گیتی را به من تنگ

ندارد تاب جنگت فایز پیر

مزن بر شیشه عمر مرا سنگ

شمارهٔ ۲۶۳

زاسب افتادم و شد کار مشکل

سراپا معجری شد در مقابل

بزیر معجرش آهسته می گفت

« که فایز رفت و داغش ماند بر دل»

شمارهٔ ۲۶۴

تو که ملای قرآن خوانی ای دل

تو که درد دلم می دانی ای دل!

به بخت مردمانی شیخ و ملا

به بخت فایزت نادانی ای دل!

شمارهٔ ۲۶۵

مرا تن زورق است و ناخدا دل

در این زورق بود فرمانروا دل

برد فایز به ساحل یا شود غرق

ندانم می برد ما را کجا دل

شمارهٔ ۲۶۶

زما آن چشم و ابرو می برد دل

لب و دندان و گیسو می برد دل

بت فایز ز وضع طرز و رفتار

نه من دل داده ام او می برد دل

شمارهٔ ۲۶۷

خوشا روزی که گل بودی و بلبل

تو گفتی صبر کن کردم تحمل

الهی دشمن فایز بمیرد

گل از بلبل برید و بلبل از گل

شمارهٔ ۲۶۸

غراب عشق اندر بندر دل

علم زد بهر فتح کشور دل

از این فوج عرب غم فایز آخر

خدا داند چه آرد بر سر دل

شمارهٔ ۲۶۹

سحرها در چمن با خواهش گل

نوازد ارغنون در سینه بلبل

بلی این است فایز! رسم معشوق

که خواهد پند عاشق در تزلزل

شمارهٔ ۲۷۰

عبث دادم به یار بی وفا دل

به دست خود فکندم در بلا دل

کنون فایز پشیمانست و نادم

که با بی موجبی کشتن چرا دل

شمارهٔ ۲۷۱

قدت گل، قامتت گل، کفش پا گل

سخن گل، معرفت گل، مدعا گل

به گل چیدن در آمد یار فایز

سر و گردن گل و نشو و نما گل

شمارهٔ ۲۷۲

اگر کاغذ نباشد پرده دل

قلم هم گر نباشد چوب فلفل

مرکب گر نباشد یار فایز

نویسم نامه ای با دوده دل

شمارهٔ ۲۷۳

به جز فکر وصال دلبر ای دل!

مده راه خیال دیگر ای دل!

دل فایز رها کن هر دو گیتی

یکی گیر از دو عالم بگذر ای دل

شمارهٔ ۲۷۴

سحر با باغبانی گفت بلبل

که گر مردم تو باری بی تامل

ز برگ نسترن بهرم کفن ساز

بکن دفنم به زیر شاخه گل

شمارهٔ ۲۷۵

بت گلروی سنبل موی خوشگل

بیا بنشین زمانی در مقابل

مکن باور که فایز تا قیامت

شود یک ساعت از یاد تو غافل

شمارهٔ ۲۷۶

همه مه صورتان در برج محمل

بت من کرده جا در محمل دل

چو جانان همسفر فایز! همان به

که تا محشر برم ره سوی منزل

شمارهٔ ۲۷۷

بلا شد حسن مه رویان خوشگل

نه از من بود تقصیری نه از دل

بتان کشتند فایز کیست منصف

گنه مقتول کرده یا که قاتل؟

شمارهٔ ۲۷۸

مرا جان بر لب آمد از غم دل

نشینم تا به کی در ماتم دل؟

نه در دنیا نه مافیهاش، فایز!

نبینم عالمی جز عالم دل

شمارهٔ ۲۷۹

بنال ای بلبل شوریده احوال

بیا یا من بنالم یا تو می نال

تو از بهر خزان فایز زهجران

بنالد ماه تا ماه سال تا سال

شمارهٔ ۲۸۰

قمر طلعت پری پیکر نگارم

شکر لب، سرو قد، سیمین عذارم

چو حوری بگذری در پیش فایز

کمی سوزان تن زار و نزارم

شمارهٔ ۲۸۱

پس از قرنی به ارمن شد گذارم

پریشان کرد شیرین روزگارم

مکن فایز دگر افغان و زاری

که کردی از تن خود بی قرارم

شمارهٔ ۲۸۲

سحرگه برگ گل تر شد ز شبنم

نسیم! آهسته بگشا زلف از هم

بیاور عطر زلفش سوی فایز

مرا فارغ کن از غم‌های عالم

شمارهٔ ۲۸۳

سراغ جان جانان از که پرسم

نشان ماه کنعان از که پرسم؟

چو اسکندر به ظلمت رفت فایز

گذار آب حیوان از که پرسم؟

شمارهٔ ۲۸۴

پری پیکر بت عیسا پرستم

به یک نظاره دل بردی ز دستم

بیا بنشین به فایز مهربان شو!

که من دین مسلمانی شکستم

شمارهٔ ۲۸۵

ندانم از چه رو آشفته حالم

چه کردم کز من آزرده ست یارم؟

طبیبم اوست گاهی حال فایز

نمی پرسد که من بیمار دارم

شمارهٔ ۲۸۶

دگر شب شد که مشتاق حضورم

کنم یاد از رفیق گشته دورم

نسوزد هیچ عاشق مثل فایز

خمیر آسا گرفتار تنورم

شمارهٔ ۲۸۷

در این دنیا بسی اندوهناکم

که از مردن نباشد هیچ باکم

یقین روز ازل تقدیر فایز

به آب غم عجین گردیده خاکم

شمارهٔ ۲۸۸

بهشتی ای صنم دادی نشانم

پس آنگه دوزخی کردی مکانم

به فایز آب کوثر وعده دادی

چرا آتش زدی آخر به جانم؟

شمارهٔ ۲۸۹

نه افلاطون کند فکری به حالم

نه جالینوس داند من چه حالم

علاج درد فایز نیست درمان

بیا مطرب بزن تا من بنالم

شمارهٔ ۲۹۰

جوانی! رفتی و نایی به سویم

نمی دانم کجایت باز جویم

ز فایز پرس و جو احوال پیری

که تا با تو حکایت بازگویم

شمارهٔ ۲۹۱

سه مه پیکر برون آمد به یک دم

سه حوراوش همه پشت سر هم

به یک جلوه دل از فایز ربودند

پری رویان مه سیمای اهرم

شمارهٔ ۲۹۲

بت لیلی و شم خورشید عالم

مه برج حیا بانوی اعظم!

تو بعد از فایز شیرین زبانت

مشو با مردم ناجنس محرم

شمارهٔ ۲۹۳

به شب نالم شب شبگیر نالم

گهی از بخت بی تدبیر نالم

بنالم چون پلنگ تیر خورده

گهی چون شیر در زنجیر نالم

شمارهٔ ۲۹۴

چو آید فکر یار اندر ضمیرم

بسوزد خرمن ماه از نفیرم

نه فایز پیر عمر ماه و سالست

غم هجران جانان کرده پیرم

شمارهٔ ۲۹۵

به راه دوست دست از جان کشیدم

به همراهت به غربتها دویدم

به امیدی که باشی یار فایز

بحمدالله به مطلبها رسیدم

شمارهٔ ۲۹۶

بتا از دوریت حالی ندارم

زعین و شین و قافت بی قرارم

به ت و ب گرفتارم شب و روز

به غیر از لام وب درمان ندارم

شمارهٔ ۲۹۷

خداوندا تو کردی لامکانم

تو دادی راه غربت را نشانم

چه بد کردم من مسکین فایز

که کردی پایمال این استخوانم؟

شمارهٔ ۲۹۸

مسلمانان گرفتار دلستم

ضعیف المال و بیمار دلستم

نبود این قدر فایز بی بصیرت

کنون در مانده در کار دلستم

شمارهٔ ۲۹۹

خداوندا که در نزع روانم

مگردان لال از ذکرت زبانم

به فایز این قدرها مهلتی ده

که تا خود را به کوی او رسانم

شمارهٔ ۳۰۰

مگر یار آمده بر پشت بامم

که بوی جنت آید بر مشامم؟

فرود آ گرچه فایز نیست قابل

بیا بنشین نگه دار احترامم

شمارهٔ ۳۰۱

فراق لاله رویان ساخت کارم

ربود از کف عنان اختیارم

پس از صد سال بعد از فوت فایز

گل حسرت بروید از مزارم

شمارهٔ ۳۰۲

چرا از دلبر حورا سرشتم

چو آدم دور از باغ بهشتم؟

به کام دل نشد فایز از او دور

بشد روز ازل این سرنوشتم

شمارهٔ ۳۰۳

ندانم خواب یا بیدار بودم

ز شوقش مست یا هشیار بودم

به باغ خلد فایز بود گویا

و یا سر در کنار یار بودم

شمارهٔ ۳۰۴

نشد ز آمد شد نظاره مفهوم

به لب دندان بود یا در منظوم

دهانش نون تنوین است فایز!

که آید در حساب و نیست معلوم

شمارهٔ ۳۰۵

فغان کز کوی جانان دور ماندم

ز فیض صحبتش مهجور ماندم

شکسته پا تن بیمار فایز

طبیبم دور و من رنجور ماندم

شمارهٔ ۳۰۶

ندانم در چه حالم در کجایم

کجایم می کشاند ناخدایم

رود فایز چنین راهی به ناچار

برد آن جا که می خواهد خدایم

شمارهٔ ۳۰۷

بتا کی دست در پستانت آرم

فرا کی میوه در بستانت آرم

بگیر آرم فایز! کاین دل آرام

لبش زیر لب و دندانت آرم

شمارهٔ ۳۰۸

اگر جانان به هنگام تکلم

دهد بیجاده را اذن تبسم

به شکر خنده ای فایز تواند

کند احیا همه اموات مردم

شمارهٔ ۳۰۹

گهی که سرنهادم تا بخوابم

هماندم دلبرم آمد به یادم

به یاد آورد فایز دلبر خود

نیامد خواب در چشم پر آبم

شمارهٔ ۳۱۰

نه من امروز پابند تو هستم

که من پا بست پیمان الستم

که فایز! دست پیمانی محالست

برم این عهد در جایی که هستم

شمارهٔ ۳۱۱

به هنگام تبسم های جانان

شکر ریزد ز مروارید و مرجان

از آن ترسم که گوید یار فایز

که من هم معجزی داریم نمایان

شمارهٔ ۳۱۲

رخ و زلف و لب و دندان جانان

گل است و سنبل است و لعل و مرجان

ز چشم و مژه و ابروش فایز!

حذر کن ترک با تیر است و پیکان

شمارهٔ ۳۱۳

اگر هنگام مردن دلبر من

نهد از مهر بر زانو سر من

بگیرد یار فایز را در آغوش

بسا آسان رود جان از تن من

شمارهٔ ۳۱۴

خم ابروست یا شمشیر بهمن

مژه یا نیزه یا تیر تهمتن

بت فایز منیژه سان به یکبار

به چاهم در فکن مانند بیژن

شمارهٔ ۳۱۵

ز کشت و پیچ این شلوار رنگین

خرامان رفتن و آن وضع سنگین

کند مجبور فایز را در آخر

که مجنون وار خارج گردد از دین

شمارهٔ ۳۱۶

خوش از جور و جفای مه جبینان

خوش از زجر و عتاب نازنینان

خوش از عهد جوانیهای فایز

که بودم همدم خلوت نشینان

شمارهٔ ۳۱۷

از این ره می روی رویت به من کن

جوانی کشته ای فکر کفن کن

تو فایز کشته ای با تیر مژگان

بنه لب بر لب و جانم به تن کن

شمارهٔ ۳۱۸

لا نتوان به زلفش آرمیدن

از این زنجیر بهتر پا کشیدن

تو ای فایز مکن بازی به زلفش

که این مار آخرت خواهد گزیدن

شمارهٔ ۳۱۹

خیالت آورد بر من شبیخون

شبیخون خوان احسانت شبیخون

شبیخون زد به فایز لشکر غم

شبی آب آید از چشمم شبی خون

شمارهٔ ۳۲۰

دلم از هجر تو شد دجله خون

بشد آن دجله هم از دیده بیرون

قد رعنای فایز چون الف بود

بشد از هجر رویت همچنان نون

شمارهٔ ۳۲۱

سر راهم دو تا شد وای بر من

رفیق از من جدا شد وای بر من

جدا شد از من آن دلدار فایز

به غربت آشنا شد وای بر من

شمارهٔ ۳۲۲

شده خاموش شمع محفل من

دریغا زحمت بی حاصل من

کسی از حال فایز باخبر نیست

به جز من دانم و داند دل من

شمارهٔ ۳۲۳

اجل دانی کی آیی بر سر من؟

ستانی جان محنت پرور من؟

در آن ساعت که یار فایز از لطف

گذارد در کنار خود سر من

شمارهٔ ۳۲۴

خیال کشتن من داشت جانان

کدامین سنگدل کردش پشیمان؟

ندانست عید فایز آن زمانست

که گردد در منای دوست قربان

شمارهٔ ۳۲۵

مرو ای جان شیرین از بر من

توقف کن که آید دلبر من

بده فایز به تلخی جان شیرین

که جانانت بگیرد سر به دامن

شمارهٔ ۳۲۶

لبت شکر شکن مژگان صف اشکن

فتاده گیسوانت تا به دامن

به حسن روی دلدار تو فایز !

به پا بوس آیدش شیرین ز ارمن

شمارهٔ ۳۲۷

مکحل چشم مست کافرش بین

دو مژگان تیر و ابرو خنجرش بین

مسخر کرده فایز چین زلفش

زهندو فوج فوج لشکرش بین

شمارهٔ ۳۲۸

بلندی سیر عالم می کنم من

به جای عیش ماتم می کنم من

رفیقان دور فایز جمع گردید !

که فردا درد سر کم می کنم من

شمارهٔ ۳۲۹

سحر از بس که نالیدم ز هجران

بر احوالم ترحم کرد جانان

خرامان مو پریشان سویم آمد

به فایز بست از نو عهد و پیمان

شمارهٔ ۳۳۰

نه هر چشمی ز جسمی می برد جان

نه هر زلفی دلی سازد پریشان

نه هر دلبر ز فایز می برد دل

رموز دلبری سریست پنهان

شمارهٔ ۳۳۱

مرا یک دل بود مطلب هزاران

دریغا بود عمرم روزگاران

تو مطلب ، مطلب فایز که این خاک

دهد بر باد مطلبهای یاران

شمارهٔ ۳۳۲

به سیر باغ رفتم باختم من

نظر بر نو گلی انداختم من

الهی دیده فایز شود کور

که دلبر آمد و نشناختم من

شمارهٔ ۳۳۳

تو بر من بگذری چون برق رخشان

منت چون رعد اندر پی خروشان

ز باران سرشک چشم فایز

بروید لاله چون فصل بهاران

شمارهٔ ۳۳۴

پس از ببریدن و پیوند جانان

مرا خوش آمده از دادن جان

پس از مرگ جوانی همچو فایز

تو را خوش باد صحبت با رقیبان

شمارهٔ ۳۳۵

مه بالا نشین پایین نظر کن

به مسکینان کلامی مختصر کن

بتا فایز غریب این دیار است

محبت با غریبان بیشتر کن

شمارهٔ ۳۳۶

دلم ایکاش بیرون می شد از تن

دریغا دست بر می داشت از من

کسان دارند فایز دشمن از دور

من مسکین بود در خانه دشمن

شمارهٔ ۳۳۷

مکش شانه به این زلفان پرچین

مران افواج هندو را به ماچین

همی ترسم سپاه کفر فایز !

در آرد در تصرف کشور دین

شمارهٔ ۳۳۸

دگر طعن رقیب و جور دشمن

نباشد باعث رسوایی من

به مردم گشته ظاهر عشق فایز

به عینه قصه کار دهل زن

شمارهٔ ۳۳۹

جفا از تو بتا! خون خوردن از من

ز تو جور و تحمل کردن از من

تو را با گریه فایز چه مطلب؟

دل از من، دیده از من دامن از من

شمارهٔ ۳۴۰

به گردن زلف یا زنجیرش است این

مژه یا زهر داده تیرش است این؟

به وسمه سبز کرده فایز ابروش

و یا خود جوهر شمشیرش است این؟

شمارهٔ ۳۴۱

رخ و زلف و لب و دندان جانان

گلست و سنبلست و در مرجان

شنیدم در صدف فایز بود در

که در دیده است در لعل بدخشان

شمارهٔ ۳۴۲

بیا جانا دمی ترک جفا کن

دل خون گشته ما را دوا کن

ببین آمیزش پروانه با شمع

بت فایز تو هم رحمی به ما کن

شمارهٔ ۳۴۳

سحر دلبر چو آمد بر سر من

خدا داند چه آمد بر سر من

قیامت قامت فایز چو بنشست

ز نو برخاست شور محشر من

شمارهٔ ۳۴۴

پس از مرگم بگو با گلعذاران

به خاکم بگذرند چون سوگواران

به آیین نوا این چامه خوانند

که:«فایز رفت ملحق شد به یاران»

شمارهٔ ۳۴۵

که گفته چشم شهلا سرمه سا کن؟

که گفته زیب رخ زلف دو تا کن؟

بت فایز که گفته برقع از رخ

برافکن عالمی را مبتلا کن؟

شمارهٔ ۳۴۶

مده یادم ز روز وصل جانان

مده بر یاد آدم باغ رضوان

گذشت ایام وصل دوست فایز!

ندارد سود دیگر آه و افغان

شمارهٔ ۳۴۷

بهای این لب و دندان جانان

دهم ملک یمن، شهر بدخشان

چنین سودا مکن فایز! که روزی

از این سودای خود گردی پشیمان

شمارهٔ ۳۴۸

شدم رسوای عالم بهر جانان

ندیدم من زوصلش غیر هجران

بت فایز چو قرص آفتابی

به زیر ابر رفت و گشت پنهان

شمارهٔ ۳۴۹

به دل تخم تمنا کاشتم من

از این حاصل امیدی داشتم من

درو کردند محصول تو فایز

دریغا خرمنی نگذاشتم من

شمارهٔ ۳۵۰

دلا دیدی جدایی زیستی تو

نه فولاد و نه سنگی چیستی تو؟

نمردی از خدنگ رستم هجر

به ای رویین تن آخر کیستی تو؟

شمارهٔ ۳۵۱

مسلسل زلف عنبرسا مکن تو

مکحل نرگس شهلا مکن تو

تو فایز کرده ای رسوای عالم

خلایق مثل من رسوا مکن تو

شمارهٔ ۳۵۲

دل از من چشم شهلا دلبر از تو

لب خشکیده از من کوثر از تو

بنه بر جان فایز منت از لطف

سر از من سینه از من خنجر از تو

شمارهٔ ۳۵۳

نگفتم جا مده بر چهره گیسو

مسوزان اندر آتش بچه هندو؟

بت فایز گمانم کافرستی

که با آتش پرستی کرده ای خو؟

شمارهٔ ۳۵۴

دلا تا چند در آزارام از تو

گهی نالان گهی بیمارم از تو

تو فایز در جهان بدنام کردی

برو ای دل که من بیزارم از تو

شمارهٔ ۳۵۵

دو گیسو را به دوش انداختی تو

زملک دل دو لشکر ساختی تو

به استمداد چشم و زلف و رخسار

به یکدم کار فایز ساختی تو

شمارهٔ ۳۵۶

نسیم! امشب عجب دفع غمی تو

یقین دارم نه از این عالمی تو

شمیم زلف یار فایزستی

و یا ز انفاس ابن مریمی تو؟

شمارهٔ ۳۵۷

خوش الحان مرغکی وقت سحرگاه

مرا بیدار کرد از صوت دلخواه

زدی هی بال خواندی شعر فایز

که برتو باد رحمت بارک الله

شمارهٔ ۳۵۸

به زیر زلف برق گوشواره

زده بر خرمن عمرم شراره

بیا فایز که از نو آتش طور

تجلی کرده بر موسی دوباره

شمارهٔ ۳۵۹

دلم از بس که دنبال تو گشته

دل خون گشته پامال تو گشته

مگر در وقت کشتن خون فایز

ترشح کرده و خال تو گشته

شمارهٔ ۳۶۰

به مژگان خاک روبم زین گذرگاه

که شاید بگذرد دلبر از این راه

به آب دیده نم پاشیده فایز

که گرد راه ننشیند بر آن ماه

شمارهٔ ۳۶۱

مرو دنبال آهوی رمیده

مرو دنبال کبک دام دیده

برو فایز! دل آرام دگر جو

که هرگز دام صیادان ندیده

شمارهٔ ۳۶۲

بر ابر ماه تابانم نشسته

بت غارتگر جانم نشسته

یقین بر عزم قتل فایز زار

نگار نامسلمانم نشسته

شمارهٔ ۳۶۳

به هر محفل که آن دلبر نشسته

تو گویی حور با زیور نشسته

میان جمع خوبان یار فایز

چو مه در مجمع اختر نشسته

شمارهٔ ۳۶۴

بتا عشقت مرا واله نموده

دلم را داغ چون لاله نموده

زهجران سینه بیچاره فایز

بر آتش همچو جواله نموده

شمارهٔ ۳۶۵

مکحل چشم شورانگیز کرده

چو شیرین عشوه با پرویز کرده

تن فایز چو فرهاد کمر کن

لگدکوب سم شبدیز کرده

شمارهٔ ۳۶۶

که گفتت زلف بر رخ جابه جا نه

به طرف یاسمن مشک ختا نه؟

بت فایز برای زاد عقبا

از آن لب منتی بر جان ما نه

شمارهٔ ۳۶۷

کسی که آن پری رخسار دیده

بر احوال دل من وا رسیده

پری دیده است آن دیوانه فایز!

که بر تن جامه را صد جا دریده

شمارهٔ ۳۶۸

به عارض طره سنبل فکنده

زسنبل سایه ای بر گل فکنده

بت فایز ز وضع و طبع گفتار

نوا در قمری و بلبل فکنده

شمارهٔ ۳۶۹

غمت در دل چنان ماوا گرفته

که دل ز آن جا ره صحرا گرفته

دل فایز زبس خود کرده با یار

ببین او کینه هم با ما گرفته

شمارهٔ ۳۷۰

به زلفت مرغ دل ماوا گرفته

ز عشقت در جهان غوغا گرفته

بکش خنجر دل فایز بکن چاک

ببین در دل چه واویلا گرفته

شمارهٔ ۳۷۱

سر و روی تو تا غبغب رسیده

در اول روز و آخر شب رسیده

به عارض زلف شبرنگ تو فایز!

چو مه دنباله عقرب رسیده

شمارهٔ ۳۷۲

غم و غصه تن و جانم گرفته

فراق یار دامانم گرفته

به کشتی اجل فایز سوار است

میان آب توفانم گرفته

شمارهٔ ۳۷۳

پری رویان به ما کردند نظاره

یکی چون ماه و باقی چون ستاره

کمان ابرو و مژگان تیر کردند

زدند بر جان فایز چون هزاره

شمارهٔ ۳۷۴

نسیم! آهسته آهسته سحرگاه

روان شو سوی یار از راه و بیراه

بجنبان حلقه زنجیر زلفش

ز حال زار فایز سازش آگاه

شمارهٔ ۳۷۵

نمی بینم ز مردم آشنایی

نمی آید ز کس بوی وفایی

مده فایز به وصل گلرخان دل

که آخر می کشندت از جدایی

شمارهٔ ۳۷۶

بتا در گوش، گوش آویز داری

لب می گون شکر ریز داری

بشارت می دهد این دل به فایز

دلی در سینه مهرانگیز داری

شمارهٔ ۳۷۷

ندانم ای غزالم از چه دشتی؟

در ایام جوانی خوش گذشتی

گذشتی از بر چشمان فایز

چو عمر رفته، رفتی، برنگشتی

شمارهٔ ۳۷۸

به قامت مظهر سرو رسایی

به طلعت دلفریب و جانفزایی

تو با این قامت و حسن خدا داد

هزار افسوس ای مه بی وفایی

شمارهٔ ۳۷۹

خروس امشب بداده هرزه خوانی

مگر وقت سحر امشب ندانی؟

اگر بیدار گردد یار فایز

به بالت تیر تا شهپر نشانی

شمارهٔ ۳۸۰

تو آتش رخ دلم پروانه کردی

زخون ناحقم پروا نکردی

تو دیدی دام زلف یار فایز

چرا ای مرغ دل پروا نکردی؟

شمارهٔ ۳۸۱

بیا جانا که مردم از جدایی

ز حد بگذشت ظلم و بی وفایی

گرت که قتل فایز هست مقصود

اشارت کن به انگشت حنایی

شمارهٔ ۳۸۲

خداوندا گل ناز آفریدی

تو کبک و بلبل و باز آفریدی

چرا فایز از این غصه نمیرد؟

پری رخسار و شهباز آفریدی

شمارهٔ ۳۸۳

صباحی دلبر گیسو بلندی

به زیر لب به من زد نیمه خندی

که هی هی دور شو فایز از این جا

به بازار جوانان ناپسندی

شمارهٔ ۳۸۴

چه بد کردم که مهر از من بریدی

نمی دانم بدی از من چه دیدی؟

پشیمان می شوی روزی دو صد بار

که در دنبال فایز می دویدی

شمارهٔ ۳۸۵

در اول مستم از پیمانه کردی

چو مرغم آشنا با دانه کردی

گرفتی انس با فایز ولیکن

به خون آشامیم پروا نکردی

شمارهٔ ۳۸۶

به بالا بنگری مهتاب بینی

گل خوشبو کنار آب بینی

برو فایز! سزای تو همین است

پری مثل من اندر خواب بینی

شمارهٔ ۳۸۷

صنم سرخیل ترسازادگانی

مهی اما نه اندر آسمانی

مسیحا مردگان را زنده می کرد

تو هم جان می دهی هم جان ستانی

شمارهٔ ۳۸۸

نسیم! عنبر شمیمی از کجایی؟

که آمد از تو بوی آشنایی

تو غمها از دل فایز زدودی

یقین از عطر زلف یار مایی

شمارهٔ ۳۸۹

به گیتی هر چه کردم جستجویی

به گلزارش ندیدم رنگ و بویی

ز اوضاع نشاط و عیش فایز

ندیدم هیچ غیر از گفتگویی

شمارهٔ ۳۹۰

اگر ماهی به زیر ابر تا کی؟

مسلمانی به دین گبر تا کی؟

اگر دانی که فایز کشتنی هست

بکش ای بی مروت! صبر تا کی؟

شمارهٔ ۳۹۱

خدایا زلف و گردن آفریدی

یقین بهر دل من آفریدی

یقین بهر دل بیچاره فایز

بت پاکیزه دامن آفریدی

شمارهٔ ۳۹۲

دو چشمان تو دارد میل یاری

ولی ز ابروت می ترسم به زاری

شنیدم زلف در گوشت چه می گفت

تو فایز می کشی اما به خواری

شمارهٔ ۳۹۳

نه از من سر بزد دلبر خطایی

نه از تو بود جانا بی وفایی

بت فایز مقدر این چنین شد

چه باید کرد؟ تقدیر الهی

شمارهٔ ۳۹۴

بیا کز حد گذشت ایام دوری

کنم تا کی زمهجوری صبوری

اگر چه دوری از چشمان فایز

ولی با دل تو دائم در حضوری

شمارهٔ ۳۹۵

ز پیشم رفتی ای عهد جوانی

مرا شد تیره بی تو زندگانی

خبر داری که پیری کشت فایز

بیا کز وی مگر خونم ستانی

شمارهٔ ۳۹۶

خداوندا تو رحمان و رحیمی

به اسرار و ضمیر من علیمی

از آن فایز گنه کرده که دانست

که تو غفار و ستار و کریمی

شمارهٔ ۳۹۷

ذلیل و زار و بیمارم نمودی

به پیش دشمنان خوارم نمودی

گرفتی برقع از رو پیش فایز

به تار مو گرفتارم نمودی

شمارهٔ ۳۹۸

سیه زلفان به رخ ماوا نمودی

تو زاغی چون به جنت جانمودی؟

به دوش یار فایز کرده ای جا

مکان در شاخه طوبا نمودی

شمارهٔ ۳۹۹

بتا! گر زنده بودی فتنه بودی

وگر جان داشتی دل می ربودی

به ایمان و قرار و صبر فایز

به لبخندی تمسخر می نمودی

شمارهٔ ۴۰۰

به دل بردن تو جانا! خوش دلیری

که دایم با کمان و تیغ و تیری

دل فایز ببرد آن چشم شهلا

نباشد رسم آهو شیرگیری

شمارهٔ ۴۰۱

دو چشمان گفت ابرو فتنه جویی

همیشه کج نشین راز گویی

بت فایز از این ابرو حذر کن

ز تیرانداز ترک تندخویی

شمارهٔ ۴۰۲

پس از مرگم نخواهم های هایی

نه فریاد و نه افغان و نوایی

بگویی گشته فایز کشته دل

ندارد کشته دل خون بهایی

شمارهٔ ۴۰۳

بیا تا گویمت شرح جدایی

حدیث صبر و سوز و بی نوایی

تو خود گفتی که:«آیم سوی فایز»

ولی ترسم بمیرم تو نیای

شمارهٔ ۴۰۴

مرا جان بر لب آمد از جدایی

به سوی من نمی آیی، کجایی؟

نمی ترسی که بعد از قتل فایز

بگویندت تو یار بی وفایی؟

شمارهٔ ۴۰۵

دلا! امشب نه بر جای خودستی

کجا رفتی، بگو با کی نشستی؟

دل فایز چو گل در دست خوبان

فتاد و رفت از دستی به دستی

شمارهٔ ۴۰۶

ز دستم رفتی ای حور بهشتی

مرا در دوزخ هجران، بهشتی

نگفتی: «فایزی هم داشتم من»

بریدی بی سبب تخمی که کشتی

شمارهٔ ۴۰۷

الا ای آسمان از من چه دیدی؟

که از کین یار من از من بریدی؟

دو هفته بود وصل یار فایز

تو عمری انتقام از من کشیدی

شمارهٔ ۴۰۸

چنان زارم که از فرط نزاری

نه از من ناله می آید نه زاری

به کوی فایز ار آید دهد جان

نوای مرغ زار از مرغزاری

شمارهٔ ۴۰۹

شب مهتاب و حوت و برج ماهی

جوانی و بت مژگان سیاهی

جدا از حاسدان دور از رقیبان

همین فایز به است از تاج شاهی

شمارهٔ ۴۱۰

خداوندا تو یاری کن تو یاری

که از من بر نیاید هیچ کاری

بود فایز زیانکار دو عالم

اگر او را به جای خود گذاری

شمارهٔ ۴۱۱

ندانم آفتابی یا که ماهی

من این معنی نمی دانم کماهی

بمیرد فایز ار دور از تو باشد

به تو محتاج تر زآبم که ماهی

شمارهٔ ۴۱۲

نکردم در وفاداری قصوری

نه در صبر و شکیبایی فتوری

جفا هر چند دیدم فایز از یار

نکردم از جفاهایش نفوری

شمارهٔ ۴۱۳

نه خسرو خواهم و نه خسروانی

نه شیرین خواهم و حسن جوانی

نمی خواهد بجز دلدار، فایز

نه اسکندر نه آب زندگانی

شمارهٔ ۴۱۴

پس از پیری و ضعف و ناتوانی

دریغا، باز می آمد جوانی

جوانی رفته از دست تو فایز

نخواهم بی جوانی زندگانی

شمارهٔ ۴۱۵

به ظاهر گر زچشمانم جدایی

بباطن همنشین جان مایی

شب و روز ای پری رخسار فایز

تو اندر پرده دل می نمایی

نسخه بدلهای دوبیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : به ما هجرت چو رستم در عتابست

شمارهٔ ۲ : نه چشم است آن که چشمانش ندیده‌ست

شمارهٔ ۳ : بهشت است این زمین یا کوی یار است

شمارهٔ ۴ : تو سروی آن پریرخ سرو ناز است

شمارهٔ ۵ : انیس من به جز آه سحر نیست

شمارهٔ ۶ : عرق بر چهره یا بر گل گلابست

شمارهٔ ۷ : بیا جانا نشین با ما بگو راست

شمارهٔ ۸ : بت زورق نشینم در امان باد

شمارهٔ ۹ : بتی کز ناز پا بر دل گذارد

شمارهٔ ۱۰ : به دل گفتم مکن این قدر فریاد

شمارهٔ ۱۱ : سحرگاهان که شبنم بر گل افتد

شمارهٔ ۱۲ : به زیر ابر گیسو گردن یار

شمارهٔ ۱۳ : سحر کردم سوال از زلف دلبر

شمارهٔ ۱۴ : به گل شبنم و یا خوی بر رخ یار

شمارهٔ ۱۵ : به قد طوبا، به لب کوثر، به رخ حور

شمارهٔ ۱۶ : شب عید است و هر کس با عزیزش

شمارهٔ ۱۷ : همه مه طلعتان در برج محمل

شمارهٔ ۱۸ : به هنگام تبسمهای جانان

شمارهٔ ۱۹ : لبت گاه تکلم شکر افشان

شمارهٔ ۲۰ : بهای این لب و دندان جانان

شمارهٔ ۲۱ : به هر محفل که آن دلبر نشسته

شمارهٔ ۲۲ : به عارض طره سنبل فکنده

شمارهٔ ۲۳ : در اول مستم از پیمانه کردی

شمارهٔ ۲۴ : نسیم! عنبر شمیمی از کجایی؟

شمارهٔ ۲۵ : نه از من سر زد ای دلبر خطایی

شمارهٔ ۲۶ : ز دستم رفتی ای عهد جوانی

شمارهٔ ۲۷ : چنان زارم که از فرط نزاری

شمارهٔ ۱

به ما هجرت چو رستم در عتابست

چو توران ملک صبرم زان خرابست

رقیب گرسیوز و فایز سیاوش

فرنگیس عشق و دل افراسیابست

شمارهٔ ۲

نه چشم است آن که چشمانش ندیده‌ست

نه گوش است آن که صوتش ناشنیده‌ست

بپرس از چشم فایز حسن دلبر

که شبها رنج بی خوابی کشیده‌ست

شمارهٔ ۳

بهشت است این زمین یا کوی یار است

که خاکش نافه مشک تتار است

اگر فایز بود مدفون آن خاک

نه بیمش از سوال و نه فشار است

شمارهٔ ۴

تو سروی آن پریرخ سرو ناز است

تو خوبی او زخوبی بی نیاز است

مرنج از راستی دلدار فایز

تو بازی آن پریرخ شاهباز است

شمارهٔ ۵

انیس من به جز آه سحر نیست

غذای من به جز خون جگر نیست

ز آه و ناله فایز بترسید

که آه دردمندان بی اثر نیست

شمارهٔ ۶

عرق بر چهره یا بر گل گلابست

و یا پروین به دور ماهتابست

فشانده یار فایز نقره بر آل

و یا بر آتش تر خشک آبست؟

شمارهٔ ۷

بیا جانا نشین با ما بگو راست

گهی کج می نهی زلفت گهی راست

بگفتا بهر بیم خصم فایز

که یعنی مار و عقرب هر دو مار است

شمارهٔ ۸

بت زورق نشینم در امان باد

خدایت در بلاها حفظ جان باد

به دریا باد فایز یارش الیاس

به صحرا خضر با او همعنان باد

شمارهٔ ۹

بتی کز ناز پا بر دل گذارد

ستم باشد که پا بر گل گذارد

ز استغنای طبع دوست فایز

قدم بر چشم ما مشکل گذارد

شمارهٔ ۱۰

به دل گفتم مکن این قدر فریاد

که اندر خرمن صبر آتش افتاد

بسوزم شمع سان فایز سراپا

گهی کآن چشم شهلا آورم یاد

شمارهٔ ۱۱

سحرگاهان که شبنم بر گل افتد

ز نو شور و فغان در بلبل افتد

سحر فایز به یاد نو گل خویش

به جانش صد هزاران غلغل افتد

شمارهٔ ۱۲

به زیر ابر گیسو گردن یار

نمایان چون شفق اندر شب تار

نماید در بر چشمان فایز

که زاغی برگ گل دارد به منقار

شمارهٔ ۱۳

سحر کردم سوال از زلف دلبر

که تو خوشبوتری یا مشک عنبر؟

بگفتا: «فایزا می رنجم از تو

مرا با مشک می سازی برابر؟»

شمارهٔ ۱۴

به گل شبنم و یا خوی بر رخ یار

بود جاری که در جنات انهار

اگر از آن عرق یک قطره فایز

چکد بر تو جوان گردی به یکبار

شمارهٔ ۱۵

به قد طوبا، به لب کوثر، به رخ حور

بدین حسن خدایی چشم بد دور

بت فایز ز خوبی بی نیاز است

بود سر تا قدم نور علی نور

شمارهٔ ۱۶

شب عید است و هر کس با عزیزش

کند بازی به زلف مشک ریزش

بجز فایز که او یاری ندارد

نشیند با دل خونابه ریزش

شمارهٔ ۱۷

همه مه طلعتان در برج محمل

مه من کرده جا در محمل دل

به جانان همسفر باشم، نخواهم

که گردد تا ابد قطع مراحل

شمارهٔ ۱۸

به هنگام تبسمهای جانان

شکر ریزد ز مروارید و مرجان

لبانش آب حیوانست فایز

دهم اندر کنارش تشنه لب جان

شمارهٔ ۱۹

لبت گاه تکلم شکر افشان

شکر زاییده گویی لعل جانان

شنیدم در صف فایز بود در

که دیده لؤلؤ اندر لعل و مرجان؟

شمارهٔ ۲۰

بهای این لب و دندان جانان

دهم ملک یمن، شهر بدخشان

چنین سودا مکن فایز که آخر

یقین دانم که می گردی پشیمان

شمارهٔ ۲۱

به هر محفل که آن دلبر نشسته

تو گویی حور با زیور نشسته

میان گلرخان دلدار فایز

چو مه در مجمع اختر نشسته

شمارهٔ ۲۲

به عارض طره سنبل فکنده

ز سنبل سایه ای بر گل فکنده

بت فایز ز وضع و طرح رفتار

نوا در قمری و بلبل فکنده

شمارهٔ ۲۳

در اول مستم از پیمانه کردی

چو مرغی آشنا با دانه کردی

چو خسرو فایز آمد در جوارت

چو شیرین در برویم وانکردی

شمارهٔ ۲۴

نسیم! عنبر شمیمی از کجایی؟

زما چین ختن یا از ختایی

به فایز این چنین جان داد این بو

یقین از گیسوان یار مایی

شمارهٔ ۲۵

نه از من سر زد ای دلبر خطایی

نه از تو بود یارا بی وفایی

بت فایز مقدر این چنین شد

چه باید کرد با حکم الهی؟

شمارهٔ ۲۶

ز دستم رفتی ای عهد جوانی

مرا شد تیره بی تو زندگانی

خبر داری که پیری کشت فایز

دریغا باز می آمد جوانی

شمارهٔ ۲۷

چنان زارم که از فرط نزاری

نه از من ناله می آید نه زاری

به گوش فایز ار آید دهد جان

نوای مرغ زار از مرغزاری

اشعار غیر دوبیتی

شعری در قالب غزل در مدح امام حسین(ع) : ای نام تو آرایش هر مسجد و منبر

مرثیه‌ای دیگر : ببر ای ساربان در قتلگاهم

شعری ناتمام در مدح عباس بن علی بن ابی طالب(ع) : کوفیان گفتند«عباس آمد از بهر ستیز

رباعی : ای شاه نجف هر دو جهان شاهی تو

ملمع : فایر با تظاهر، ریا، بیکارگی و تن پروری به شدت مخال ...

شعری در قالب غزل در مدح امام حسین(ع)

ای نام تو آرایش هر مسجد و منبر

وای ذکر تو زینت ده هر محفل و محضر

بی نام تو مسجد چه بود، طرح مهندس

بی ذکر تو محفل چه بود، نقش مصور

آفاق پر از زمزمه نام تو باشد

نام تو شفابخش همه عاجز مضطر

گر تیغ تو در کرب و بلا جلوه نمی کرد

تا حشر بدی خلق جهان یکسره کافر

آن جلوه که شمشیر علی کرد به خندق

ضرب تو فزونتر بود از ضربت حیدر

زیرا که نبی بود و علی بود و سپاهی

عمرو آمد و تنها به علی گشت برابر

شاه شهدا یک تنه با خلق جهانی

آن کرد که حیدر نکند در صف خیبر

فریاد از آن دم که گرفت او به کمر دست

دیدش که فتاده به زمین نعش برادر

بی خود شد و از اسب بیفتاد به زاری

زآنسان که برفت طاقت و هوش از تن و از سر

ای ماه بنی هاشم و ای صف شکن من

ای در همه احوال مرا مونس و یاور

فایز! به عزای شه لب تشنه فغان کن

تا شافع جرم تو شود در صف محشر

مرثیه‌ای دیگر

ببر ای ساربان در قتلگاهم

بده مژده حسین کم سپاهم

بگو عباس! بر پا کن علم را

برآور آرزوهای دلم را

مگر ای ساربان این جا چه جایست؟

که آن خوشبوتر از جنت سرایست

نسیمش در مشام خوشتر آید

که این جا بوی زلف اکبر آید

الا ای ساربان مشکن دلم را

فرود آور در این جا محملم را

فرود آور در این جا محمل من

که این جا خوش فرود آمد دل من

خس و خاری که در این سرزمین است

نشیمنگاه سرو و یاسمین است

همین خاک است منزلگاه جانان

نهم سر بر سر خاکش دهم جان

عجب این خاک، خاک مشک بیز است

که هم شادی فزا هم غصه خیز است

عجب این خاک، خاک باصفائیست

یقین آرامگاه دلربائیست

عجب این خاک بویش عنبرین است

یقین با خون مهرویان عجین است

برهنه پا بر هر ناسزاوار

برهنه، بر مغیلان پای پر خار

سر از این خاک هرگز بر ندارم

مگر از تن رود جان فگارم

برای این زمین بود ای عزیزان

گذاریدم که تا این جا دهم جان

شعری ناتمام در مدح عباس بن علی بن ابی طالب(ع)

کوفیان گفتند«عباس آمد از بهر ستیز

ما نداریم دست جنگ او مگر پای گریز

ای پیاده بر زمین افکن تو این تیر و کمان

وای سوار عباس آمد جوشن و مغفر بریز

این غضنفر مر هژبر افکن که شبل حیدر است

ز او بیندیشید کامد شیر با شمشیر تیز»

...

...

رباعی

ای شاه نجف هر دو جهان شاهی تو

ره گمشدگان به سوی حق راهی تو

فایز نشناسدت و لیکن داند

الله نه‌ای ولی اللهی تو

ملمع

فایر با تظاهر، ریا، بیکارگی و تن پروری به شدت مخالف بوده و ریاکاران و تن پروران را سرزنش می کرده است.

گروهی از طلبه در «برد خون» که در زمان فایز دارالعلم کوچکی بوده فقط به درس خواندن و تن پروری و خورد و خواب می پرداخته اند و بدین بهانه از کار و کوشش سر باز می زده اند، این تنبلی و تن پروری و بی توجهی آنان به کار و کوشش نفرت و خشم فایز را که به زبان و صرف و نحو عربی هم تسلطی داشته نسبت به آنان برانگیخته و سبب می شود که این قطعه شعر ملمع را بسراید:

ایها الطلاب ناموا فی بیوت

-واسکنوا فی دار کم کالعنکبوت

فاذکروا اشعار باقر دائما

-لا تقولوا کان زید قائما

مدرسه باید که تن لاغر کند

جسم را افسرده، رخ اصفر کند

مدرسه کی زیبد این نابخردان

جای اینان است اصطبل خران

بخش دوم دوبیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : خزان آمد بهاران شد به یغما

شمارهٔ ۲ : مکحل نرگسان منما نگارا

شمارهٔ ۳ : ز هر دلبر مجو رسم وفا را

شمارهٔ ۴ : به یکسو جمع کرده زلف چون شب

شمارهٔ ۵ : سحردانی نسیمش از چه خوشبوست؟

شمارهٔ ۶ : مرا گه غم دهد، گه غمگسار است

شمارهٔ ۷ : مسلسل زلف عنبر فامش اینست

شمارهٔ ۸ : دوچشمش گفت: «کابرو فتنه جویست

شمارهٔ ۹ : سحر شور عنا دل بر چمنهاست

شمارهٔ ۱۰ : شدم پیر و کمان قد و عصا دست

شمارهٔ ۱۱ : دو خیل فتنه از زیر سر تست

شمارهٔ ۱۲ : مبر ای دل به زلف یار انگشت

شمارهٔ ۱۳ : سحر بلبل به گل این داستان داشت

شمارهٔ ۱۴ : مه حوری و شم قدسی جمالست

شمارهٔ ۱۵ : کشم تا چند جانا انتظارت؟

شمارهٔ ۱۶ : بتا مرغی چو من بی بال و پرنیست

شمارهٔ ۱۷ : رخ و چشم و لب و قد رسایت

شمارهٔ ۱۸ : زهندوستان سپه افواج افواج

شمارهٔ ۱۹ : سحر شور نگارم در سر افتاد

شمارهٔ ۲۰ : زمن اوقاوت برنایی مپرسید

شمارهٔ ۲۱ : تو کت این بیوفایی در نظر بود

شمارهٔ ۲۲ : جهان امشب معطر دارد این باد

شمارهٔ ۲۳ : زهر سو تیر مژگان عاجل آید

شمارهٔ ۲۴ : به خوابم دوش، جا خلد برین بود

شمارهٔ ۲۵ : مرا جان، هجر جانان بر لب آمد

شمارهٔ ۲۶ : به من امشب نوای نی اثر کرد

شمارهٔ ۲۷ : فلک آخر جدا از یارم افکند

شمارهٔ ۲۸ : لبش چون غنچه بشکفته باشد

شمارهٔ ۲۹ : مرا سرو قدرت بی عقل و دین کرد

شمارهٔ ۳۰ : نه هر کالا بود هر کس خریدار

شمارهٔ ۳۱ : به هر منزل که نامم آورد یار

شمارهٔ ۳۲ : سحر عطر خوش گیسوی دلدار

شمارهٔ ۳۳ : مرا جز زلف و رخسار تو دلبر

شمارهٔ ۳۴ : بگردم گرد گیتی همچو پرگار

شمارهٔ ۳۵ : مخوان مرغ سحر ترسم که دلدار

شمارهٔ ۳۶ : بت قدسی سرشت حور منظر

شمارهٔ ۳۷ : دل آمد بی خبر دلدارم از در

شمارهٔ ۳۸ : سحر گلبرگ تر شد از جواهر

شمارهٔ ۳۹ : دلا ترسم از این آزار بسیار

شمارهٔ ۴۰ : سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

شمارهٔ ۴۱ : دو معنی برمن آمد صعب و دشوار

شمارهٔ ۴۲ : یک اندک مجمرت بالاتر انداز

شمارهٔ ۴۳ : بت مستوری سر تا قدم ناز

شمارهٔ ۴۴ : به دستم شیشه و در دامنم سنگ

شمارهٔ ۴۵ : خطا هر چند دید از دلبر این دل

شمارهٔ ۴۶ : دریغا دل نمی شد روز اول

شمارهٔ ۴۷ : اگر برتر بتم بعد از وفاتم

شمارهٔ ۴۸ : ز وصلت عاقبت مهجور رفتم

شمارهٔ ۴۹ : پی گمگشته دل هر سو گرفتم

شمارهٔ ۵۰ : بت عیسی سرشت و مه جبینم

شمارهٔ ۵۱ : شکار سرو قدی ماه رویم

شمارهٔ ۵۲ : همای دولت ار افتد به دامم

شمارهٔ ۵۳ : خوش آن ساعت که روبرویت افتم

شمارهٔ ۵۴ : بیا جانا که از هجر تو زارم

شمارهٔ ۵۵ : نه در گبرم، نه در اسلام دینم

شمارهٔ ۵۶ : سحر صوت خوش لالای جانان

شمارهٔ ۵۷ : سحر آهسته دل گفتا به چشمان

شمارهٔ ۵۸ : جوانی، نشئه بزم نکویان

شمارهٔ ۵۹ : تو تا بر هم زدی لعل زرافشان

شمارهٔ ۶۰ : شدم رسوای عالم بهر جانان

شمارهٔ ۶۱ : مسلسل حلقه حلقه زلف پرچین

شمارهٔ ۶۲ : گهی دل روبروی انور تو

شمارهٔ ۶۳ : بتا از حور جنت بهتری تو

شمارهٔ ۶۴ : گر آید حرف زلفش در میانه

شمارهٔ ۶۵ : بت من دست پیش رو گرفته

شمارهٔ ۶۶ : نگار من ز نو تغییر کرده

شمارهٔ ۶۷ : مسلسل زلف عنبر بار داری

شمارهٔ ۶۸ : بتا یکباره اخراجم نمودی

شمارهٔ ۶۹ : به عزم فاتحه رفتم که حمدی

شمارهٔ ۷۰ : سحر دل گفت با نایی نوایی

شمارهٔ ۷۱ : تو خلاقی و هم رزاق مایی

شمارهٔ ۷۲ : نگارا جور مهراندود تا کی؟

شمارهٔ ۷۳ : تو که از پای تا سر دلپسندی

شمارهٔ ۷۴ : اگر امشب کند اقبال یاری

شمارهٔ ۷۵ : دو شهلا نرگس خمار داری

شمارهٔ ۷۶ : به عارض سنبل تر می گذاری

شمارهٔ ۷۷ : چو بلبل زار و رنجورم نمودی

شمارهٔ ۷۸ : تو تا زلف سیه مرغوله بستی

شمارهٔ ۷۹ : سفر در پیش، فکر یار درپی

شمارهٔ ۱

خزان آمد بهاران شد به یغما

گلم پژمرد، سرو افتاد از پا

تو دیدی ظهر کاسد گشته بازار

درآ فایز، دکان عصرانه بگشا

شمارهٔ ۲

مکحل نرگسان منما نگارا

زآب آتش مزن بر جان ما را

جدا بودن ز تو نز بیوفائیست

چه سازد فایز از حکم قضا را؟

شمارهٔ ۳

ز هر دلبر مجو رسم وفا را

ز هر آهو مجو مشک ختا را

زفایز جو وفا کز بعد مردن

دمد از تربتش مهر گیا را

شمارهٔ ۴

به یکسو جمع کرده زلف چون شب

برون آورده مه از برج عقرب

به عارض یار فایز خوش فکنده

لف و نشرمشوش با مرتب

شمارهٔ ۵

سحردانی نسیمش از چه خوشبوست؟

زشبنم ریزه های آن گل روست

خروش بلبلان فایز به گلشن

همه از شوق گلبرگ رخ اوست

شمارهٔ ۶

مرا گه غم دهد، گه غمگسار است

گهی نامهربان، گه دوستدارست

دل فایز برد گه، گه دهد باز

مثال الفت موج و کنار است

شمارهٔ ۷

مسلسل زلف عنبر فامش اینست

برای صید دلها دامش اینست

عتاب آلوده رخ بی پرده فایز

علامتهای قتل عامش اینست

شمارهٔ ۸

دوچشمش گفت: «کابرو فتنه جویست

حقیقت کج نشین و راست گویست.»

دو مژگان گفت:«با فایز حذر کن

که خنجر دست ترک تندخویست»

شمارهٔ ۹

سحر شور عنا دل بر چمنهاست

ز شبنم زلف سنبل در شکنهاست

دل فایز همه ذوق لب یار

چو دیوانه ز خود با خود سخنهاست

شمارهٔ ۱۰

شدم پیر و کمان قد و عصا دست

دلم از شوق مهرویان نشد پست

دل فایز چو باز پر شکسته

هنوز اندر خیالش صیدها هست

شمارهٔ ۱۱

دو خیل فتنه از زیر سر تست

جهانی پایمال لشکر تست

نه فایز، عالم از این چشم و ابرو

قتیل تیر و تیغ خنجر تست

شمارهٔ ۱۲

مبر ای دل به زلف یار انگشت

بدین گیسو منه زینهار انگشت

بیندیش ای دل فایز، حذر کن

منه اندر دهان مار انگشت

شمارهٔ ۱۳

سحر بلبل به گل این داستان داشت

شکایتها ز جور باغبان داشت

...

گهی ناله، گهی آه و فغان داشت

شمارهٔ ۱۴

مه حوری و شم قدسی جمالست

رخش خورشید، ابرویش هلالست

لب و دندان و چشم یار فایز

پری آیین، ملک سیما همالست

شمارهٔ ۱۵

کشم تا چند جانا انتظارت؟

نشینم تا به کی در رهگذارت؟

وطن سازد سر راه تو فایز

که تاگیرم دوباره در کنارت

شمارهٔ ۱۶

بتا مرغی چو من بی بال و پرنیست

دریغا همچو من خونین جگر نیست

فتاده فایز اندر دام صیاد

رهایی یافتن بهرم دگرنیست

شمارهٔ ۱۷

رخ و چشم و لب و قد رسایت

مرا انداخت در دام بلایت

اگر زین ورطه فایز در برد جان

کنم جان و دل و تن را فدایت

شمارهٔ ۱۸

زهندوستان سپه افواج افواج

همه اقلیم دلها کرده تاراج

دل فایز فدای چین زلفش

زهندوستان به ماچین می برد باج

شمارهٔ ۱۹

سحر شور نگارم در سر افتاد

دلم در فکر زلف دلبر افتاد

دل فایز به عزم دستبردی

که از زلفش زند در لشکر افتاد

شمارهٔ ۲۰

زمن اوقاوت برنایی مپرسید

حدیث جور تنهایی مپرسید

جفای بیوفایان کشت فایز

وفا از یار هر جایی مپرسید

شمارهٔ ۲۱

تو کت این بیوفایی در نظر بود

توکت خود از دل سنگت خبر بود

چرا فایز چنین کشتی به ناحق

تو را آیین ترسائی مگر بود؟

شمارهٔ ۲۲

جهان امشب معطر دارد این باد

تو گویی مشک عنبر دارد این باد

بت فایز مگر در بین راهست

که بوی زلف دلبر دارد این باد؟

شمارهٔ ۲۳

زهر سو تیر مژگان عاجل آید

پیاپی، بی تامل بر دل آید

نشد معلوم فایز کشته کیست

که از مقتول حاصل قاتل آید

شمارهٔ ۲۴

به خوابم دوش، جا خلد برین بود

به دستم هر دو زلف حور عین بود

شدم بیدار دیدم یار در بر

یقین فایز که تعبیرش همین بود

شمارهٔ ۲۵

مرا جان، هجر جانان بر لب آمد

هزاران بار مردم تا شب آمد

دگر فایز چه سان امشب کند روز

که بر جانش چنین تاب و تب آمد

شمارهٔ ۲۶

به من امشب نوای نی اثر کرد

دل ریش من از تو ریشتر کرد

دمی آسوده بود از غصه فایز

نمی دانم که نایی را خبر کرد

شمارهٔ ۲۷

فلک آخر جدا از یارم افکند

چو بلبل دور از این گلزارم افکند

چه کینه داشت با فایز زمانه

که در هجران آتش بارم افکند؟

شمارهٔ ۲۸

لبش چون غنچه بشکفته باشد

که گفتارم دگر ناگفته باشد

کسی دارد خبر از حال فایز

که روزی در پی دل رفته باشد

شمارهٔ ۲۹

مرا سرو قدرت بی عقل و دین کرد

و یا گلبرگ رخسارت چنین کرد؟

لب و دندان و چشمان کشت فایز

و یا آن خنده های شکرین کرد؟

شمارهٔ ۳۰

نه هر کالا بود هر کس خریدار

کشاورزی چه داند در شهوار

پریرو می شناسد قدر فایز

که زر، زرگر شناسد قدر و مقدار

شمارهٔ ۳۱

به هر منزل که نامم آورد یار

شود در دم دل زارم خبردار

به راه عشق فایز می کند باز

تو را الهام غیبی واقف از کار

شمارهٔ ۳۲

سحر عطر خوش گیسوی دلدار

مرا از خواب نوشین کرد بیدار

ز استشمام زلف یار فایز

پریده هوشم از سر، دستم از کار

شمارهٔ ۳۳

مرا جز زلف و رخسار تو دلبر

نه هندم دلنشین باشد نه کشمر

به غیر از آن لب و دندان در خیز

نه فایز لعل می خواهد نه گوهر

شمارهٔ ۳۴

بگردم گرد گیتی همچو پرگار

مگر یابم نشان از منزل یار

طمع بی جا مکن فایز که هرگز

نمی یابی نشان از کوی دلدار

شمارهٔ ۳۵

مخوان مرغ سحر ترسم که دلدار

شود آن نازنین از خواب بیدار

ز بال خود حجابی کن به رویش

که تا شبنم نیفتد بر رخ یار

شمارهٔ ۳۶

بت قدسی سرشت حور منظر

مکش بر خاک دامان مطهر

بنه بر چشم فایز پا به منت

که این جا گه تو را باشد مقدر

شمارهٔ ۳۷

دل آمد بی خبر دلدارم از در

ز رخ رنگم پرید و هوشم از سر

اگر فایز بگرفتی در آغوش

نمی آمد به هش تا روز محشر

شمارهٔ ۳۸

سحر گلبرگ تر شد از جواهر

به دور مه چو پروین گشت ظاهر

بت فایز عرق بر چهره جاری

چو وانهاری به جنت شد مظاهر

شمارهٔ ۳۹

دلا ترسم از این آزار بسیار

خدا نا کرده گویی ترک دلدار

اگر دانی دل فایز چنین است

به خنجر آرمش بیرون به یکبار

شمارهٔ ۴۰

سحرگه چون ز مشرق ماه خاور

برون آمد جهان کرده منور

در آن ساعت مه فایز ز مغرب

ز در آمد چو حوران بسته زیور

شمارهٔ ۴۱

دو معنی برمن آمد صعب و دشوار

در اول پیری، آخر فرقت یار

اگر پیدا شود فایز پرستی

جوانی را کجا آرم دگر بار؟

شمارهٔ ۴۲

یک اندک مجمرت بالاتر انداز

سلاسل را به گردن بهتر انداز

گذشتی از بر چشمان فایز

غراب آسا زمانی لنگر انداز

شمارهٔ ۴۳

بت مستوری سر تا قدم ناز

به ناز از نازنینان گشته ممتاز

پریرویان همه در چشم فایز

چو مرغ کرکسند و یار شهباز

شمارهٔ ۴۴

به دستم شیشه و در دامنم سنگ

شب تاریک و ره باریک و پا لنگ

از این ره کی رسد فایز به منزل؟

نه تا در دامن جانان زند چنگ

شمارهٔ ۴۵

خطا هر چند دید از دلبر این دل

وفا پنداشت، شد رسواتر این دل

به این دل پس چه باید کرد فایز؟

مرا آخر نماید کافر این دل

شمارهٔ ۴۶

دریغا دل نمی شد روز اول

گرفتار بت گیسو مسلسل

چه خوش باشد نشینم در وثاقش

به ترکی وار گویم:«گل پری گل»

شمارهٔ ۴۷

اگر برتر بتم بعد از وفاتم

گذار آری به قربان وفاتم

ز آب لعل لب فایز ره مهر

حیاتم ده که پامال حیاتم

شمارهٔ ۴۸

ز وصلت عاقبت مهجور رفتم

خدا داند که من مجبور رفتم

ز شوق چشم مخمور تو فایز

دوان تا چشمه معمور رفتم

شمارهٔ ۴۹

پی گمگشته دل هر سو گرفتم

سراغ دل از آن گیسو گرفتم

دل فایز مکان کرده در آن زلف

بشد، من نیز راه او گرفتم

شمارهٔ ۵۰

بت عیسی سرشت و مه جبینم

ربوده هوشم از سر، برده دینم

از آن ترسم شود فایز چو صنعان

اگر گردد شبی خلوت نشینم

شمارهٔ ۵۱

شکار سرو قدی ماه رویم

زلیخا طلعتی، زنجیر مویم

به زنجیر جفا فایز چو یوسف

به تاریکی زندان کرده خویم

شمارهٔ ۵۲

همای دولت ار افتد به دامم

جهان سکه زند از نو به نامم

برآرد استخوان از سینه فایز

که تا گردد همایون مرغ رامم

شمارهٔ ۵۳

خوش آن ساعت که روبرویت افتم

چو بوی مشک در گیسویت افتم

سحرگه خوش بود فایز پریشان

چو گیسوی تو در پهلویت افتم

شمارهٔ ۵۴

بیا جانا که از هجر تو زارم

شب و روزان همه در انتظارم

نشیند بر سر راه تو فایز

که شاید بگذری و جان گذارم

شمارهٔ ۵۵

نه در گبرم، نه در اسلام دینم

نه پنهانم، نه در روی زمینم

بت فایزف در این ملت غریبم

نه در مشرق، نه در مغرب زمینم

شمارهٔ ۵۶

سحر صوت خوش لالای جانان

به جسم مردگان باز آورد جان

چنان فایز کند بی صبر و آرام

که چون مجنون نهد سر در بیابان

شمارهٔ ۵۷

سحر آهسته دل گفتا به چشمان

که تو باید مرا باشی به فرمان

مرخص نیستی ای چشم فایز

که در کس بنگری جز چشم خوبان

شمارهٔ ۵۸

جوانی، نشئه بزم نکویان

شب مهتاب و روی ماهرویان

بهشت این جهان فایز همین است

کشم دستی به زلف مشک مویان

شمارهٔ ۵۹

تو تا بر هم زدی لعل زرافشان

شکستی رونق باغ بدخشان

تو تا زلف پریشان جمع کردی

حواس جمع فایز شد پریشان

شمارهٔ ۶۰

شدم رسوای عالم بهر جانان

ندیدم من ز وصلش غیر هجران

بت فایز چو قرص آفتابی

به زیر ابر رفت و برگشت پنهان

شمارهٔ ۶۱

مسلسل حلقه حلقه زلف پرچین

خراج از چین گرفته یا زما چین

بدین هیئت بدیدم یار فایز

که خم خم خم بود چین چین پر از چین

شمارهٔ ۶۲

گهی دل روبروی انور تو

گهی چون گیسوان پشت سر تو

بتا فایز نمی داند معین

که تو پیش دلی یا دل بر تو

شمارهٔ ۶۳

بتا از حور جنت بهتری تو

ز خورشید فلک زیباتری تو

کمان کج کنی ابروی زیبا

مگر جلاد جان فایزی تو؟

شمارهٔ ۶۴

گر آید حرف زلفش در میانه

شوم مست و روم بیرون ز خانه

میاور نام زلفش پیش فایز

بود دیوانه، زنجیرش بهانه

شمارهٔ ۶۵

بت من دست پیش رو گرفته

به من کج گوشه ابرو گرفته

زده تیری به من تنها اثر کرد

به فایز جنگ رویا رو گرفته

شمارهٔ ۶۶

نگار من ز نو تغییر کرده

به گیسو ماه را زنجیر کرده

بت فایز دو چشم مست و ابروش

دو ترکی دست بر شمشیر کرده

شمارهٔ ۶۷

مسلسل زلف عنبر بار داری

مکحل نرگس خمار داری

ز قلاب کمند دوست، فایز

اسیر و کشته بسیار داری

شمارهٔ ۶۸

بتا یکباره اخراجم نمودی

به تیر عشق آماجم نمودی

ز دام زلف و چشم یار فایز

کمین کردی و تاراجم نمودی

شمارهٔ ۶۹

به عزم فاتحه رفتم که حمدی

بخوانم بر مزار ارجمندی

بتی ابرو کمان در راه فایز

به من سوفار مژگان می فکندی

شمارهٔ ۷۰

سحر دل گفت با نایی نوایی

شکایتها ز دست بیوفایی

ببین فایز چسان گردیده جسمم

شده سوراخ سوراخ از جدایی

شمارهٔ ۷۱

تو خلاقی و هم رزاق مایی

تو که خلق دو عالم را خدایی

تو رزاقی و فایز در پی رزق

دوان هر سو ز بی شرم و حیایی

شمارهٔ ۷۲

نگارا جور مهراندود تا کی؟

به ما ناز عتاب آلود تا کی؟

خدنگت دیر فایز می کند زود

کشاکشهای دیر و زود تا کی؟

شمارهٔ ۷۳

تو که از پای تا سر دلپسندی

به راز لعل لبها نوشخندی

چرا بشکسته زلف یار فایز

مگر افتاده از جای بلندی؟

شمارهٔ ۷۴

اگر امشب کند اقبال یاری

بدست آرم من آن ماه حصاری

چو رودابه کمند زلف مشکین

کند فایز جزایش بوسه کاری

شمارهٔ ۷۵

دو شهلا نرگس خمار داری

هزاران همچو من بیمار داری

بیاد چشم بیمار تو فایز

کند شب تا سحر بیمار داری

شمارهٔ ۷۶

به عارض سنبل تر می گذاری

عجب عودی به مجمر می گذاری

بت فایز ز معجزهای حسنت

تو سنبل را در آذر می گذاری

شمارهٔ ۷۷

چو بلبل زار و رنجورم نمودی

ز وصل گلستان دورم نمودی

بت فایز چرا گشتی ز من دور

گناهم چیست مهجورم نمودی؟

شمارهٔ ۷۸

تو تا زلف سیه مرغوله بستی

بهای مشک ماچین را شکستی

ز تیر مژه و شمشیر ابرو

تو کشتی فایز و فارغ نشستی

شمارهٔ ۷۹

سفر در پیش، فکر یار درپی

خدایا این سفر کی می کنم طی؟

رود فایز ولی شوقش کشد پس

...

ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر

دوبیتی‌ها

نسخه بدلهای دوبیتی‌ها

اشعار غیر دوبیتی

بخش دوم دوبیتی‌ها

فایز

دوبیتی‌ها

ترانه‌های فایز بر اساس نسخه‌ای دیگر