معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ فریدون مشیری

عبدالحسین زرین‌کوب در باره شعر مشیری می‌نویسد: «در طی سال ها شاعری، فریدون از میان هزاران فراز و نشیب روز، از میان هزاران شور و هیجان و رنج و درد هر روزینه آنچه را به روز تعلق دارد، به دست روزگاران می‌سپارد و به قلمرو افسانه‌های قرون روانه می‌کند. چهل سالی – بیش و کم – هست که او با همین زبان بی‌پیرایه خویش، واژه واژه با همزبانان خویش همدلی دارد... زبانی خوش‌آهنگ، گرم و دلنواز. خالی از پیچ و خم‌های بیان ادیبانه شاعران دانشگاه‌پرورد و در همان حال خالی از تأثیر ترجمه‌های شتاب‌آمیز شعرهای آزمایشی نوراهان غرب.» ابوالفضل فتحی آزاد ــ afasoft.ir

تشنه طوفان

فردای ما : تویی تویی به خدا، این که از دریچه ‌ی ماه؛ نگاه می ...

تشنه طوفان : دیگر به روزگار نمی‌ بینم، آن عشق ‌ها که تاب و توان ...

کابوس : خدایا، وحشت تنهایی ام کشت، کسی با قصه ئ من آشنا نی ...

راز(غزل شاعر) : در خلوت و صفای دیار فرشتگان، جنگل میان دامن شب آرم ...

آیینه : « فریدون » این تویی؟ یا نقش دیوار، نه رنگ است این ...

میگون : از صدای پر مرغان سحر

میگون سیل زده : ابر، آواره آشفته دهر

کاروان : عمر پا بر دل من می نهد و می گذرد... خسته شد چشم من ...

دریای خاطرات زمان : آهی کشید غم زده پیری سیپد موی،

خنده ی خورشید : هر نفس می رسد از سینه ام این ناله به گوش

برگ های سپید دفتر من : در دل خسته‌ام چه می‌ گذرد؟ این چه شوری‌ست باز در س ...

اشک شوق : باور نداشتم که در آن تنگنای غم، رحم آورد به زاری و ...

حکایت حرمان : من دلخوشم به سوختن و دوست داشتن

فریب تلخ : یک بار عهد بستم و نشکستم

شعر غم انگیز : دو چشم خسته‌اش از اشک تر بود

آواره : نیمه‌ شب بود غمی تازه‌نفس، ره خوابم زد و ماندم بید ...

آغوش پشیمانی : چون به کام دل نشد، دستی در آغوشت کنم

آتش : کاروان رفته بود و دیدهٔ من، همچنان خیره مانده بود ...

آغوش امید : بوسهٔ گرم تو در نومیدی، نوشداروی امیدم بخشید

زندگی : چه می‌ جویم در این تاریکی ژرف‌؟، چه می ‌گویم میان ...

دیدار : عمری گذشت و عشق تو از یاد من نرفت؛ دل‌، همزبانی از ...

نوای بی نوایی : مرا می ‌خواستی، تا شاعری را، ببینی روز و شب دیوانه ...

دلخسته : ای دل‌، این‌جا دگر جای ما نیست

توضیحات : ۱ ــ تشنه طوفان ــ ۱۳۳۴

فردای ما

تویی تویی به خدا، این که از دریچه ‌ی ماه؛ نگاه می ‌کند از مهر و با منش سخن است

تویی که روی تو مانند نو ‌گلی شاداب، میان چشمهٔ مهتاب بوسه‌گاه من است

تویی تویی به خدا، این تویی که در دل شب، مرا به بال محبت به ماه می خوانی،

تویی تویی که مرا سوی عالم ملکوت، گَهی به نام و گَهی با نگاه می خوانی

تویی تویی به خدا، این دگر خیال تو نیست؛ خیال نیست به این روشنی و زیبایی.

تویی که آمده‌ای تا کنار بستر من، برای این که نمیرم ز درد تنهایی،

تویی تویی به خدا این حرارت لب توست، به روی گونهٔ سوزان و دیدهٔ تر من،

گَهی به سینهٔ پُر اضطراب من سر تو، گَهی به سینهٔ پر التهاب تو سر من !

تویی تویی به خدا، دلنشین چو رویایی، تویی تویی به خدا، دلربا چو مهتابی،

تویی تویی که ز امواج چشمهٔ مهتاب؛ به آتش دلم از لطف می‌زنی آبی،

تویی تویی به خدا، عشق و آرزوی منی، به سینه تا نفسی هست بی قرار توام!

تویی تویی به خدا، جان و عمر و هستی من؛ بیا که جان به لب اینجا در انتظار توام،

منم منم به خدا، این منم که در همه حال، چو طفل گم شده مادر به جستجوی توام!

منم که سوخته بال و پرم در آتش عشق؛ «در آن نفس بمیرم که در آرزوی تو ام»

منم منم به خدا، اینکه در لباس نسیم، برای بردن تو باز می‌کند آغوش،

من آن ستارهٔ صبحم که دیدگان تو را، به خواب تا نسپارم، نمی‌شوم خاموش

منم منم به خدا، که شب همه شب، به بام قصر تو پا می‌نهم به بیم و امید

اگر ز شوق بمیرد دلم، چه جای غم است؛ در این میانه فقط روی دوست باید دید

منم منم به خدا، سایهٔ تو نیست منم؛ نگاه کن، منم ای گل، که با تو همراهم!

منم که گِرد تو پَر می‌زنم چو مرغ خیال، ز درد عشق تو تا ماه می‌رود آهم،

منم منم به خدا، این منم که سینهٔ کوه؛ به تنگ آمده از اشک و آه و زاری من

ز کوه، هر چه بپرسی جواب می‌گوید؛ گواه نالهٔ شب‌های بی قراری من

من و توایم که در اشتیاق می‌سوزیم؛ من و توایم که در انتظار فرداییم

اگر سپیده فردا دمد، دگر آن روز...، من و تو نیست میان من و تو این‌: ماییم!

تشنه طوفان

دیگر به روزگار نمی‌ بینم، آن عشق ‌ها که تاب و توان سوزد،

در سینه ‌ها ز عشق نمی ‌جوشد، آن شعله‌ها که خرمن جان سوزد،

آن رنج ها که درد بر انگیزد، وان دردها که روح گدازد نیست

آن شوق و اضطراب که شاعر را، چنگی به تار جان بنوازد نیست

در سینه، دل، چو برگ خزان ‌دیده، بی عشق مانده سر به گریبان است،

از بوسه ی نسیم نمی ‌لرزد؛ این برگِ خشک، تشنه طوفان است!

طوفان عشق نیست که دل‌ها را، در تنگنای سینه بلرزاند؛

تا بر شراره‌ های روان سوزش، شاعر سرشک شوق بیافشاند.

عشقی نه تا به سر فکند شوری رنجی نه تا به دل شکند خاری

داغی نه تا به دفتر دانایی؛ آتش زنم ز گرمی گفتاری!

من شمع دلفروز سخن بودم؛ اکنون زبان بُریده و خاموشم

ترسم که شعر نیز کند آخر، مانند روزگار، فراموشم...

کابوس

خدایا، وحشت تنهایی ام کشت، کسی با قصه ئ من آشنا نیست

در این عالم ندارم همزبانی، به صد اندوه می نالم ــ روا نیست

شبم طی شد کسی بر در نکوبید، به بالینم چراغی کس نیفروخت

نیامد ماهتابم بر لب بام، دلم از این همه بیکانگی سوخت...

به روی من نمی خندد امیدم، شراب زندگی در ساغرم نیست

نه شعرم می دهد تسکین به حالم، که غیر از اشک غم در دفترم نیست

بیا ای مرگ، جانم بر لب آمد، بیا در کلبه ام شوری بر انگیز

بیا، شمعی به بالینم بیاویز، بیا، شعری به تابوتم بیاویز!

دلم در سینه کوبد سر به دیوار، که: «این مرگ است و بر در میزند مُشت »

بیا ای همزبان جاودانی،که امشب وحشت تنهایی ام کُشت!

http://afasoft.ir/post/۳۷ 

راز(غزل شاعر)

در خلوت و صفای دیار فرشتگان، جنگل میان دامن شب آرمیده است

زیبایی و شکوه دل انگیز نوبهار؛ بر آن دیار دامن رحمت کشیده است

از بیشه های خرم و آرام دوردست، آوای دلکش پریان می رسد به گوش

گم کرده ره کبوتر افسونگر نسیم، بوی بهشت گم شده ای می کشد به دوش

از اوج آسمان دل افروز و تابناک، افتاده ماه در دل دریای بیکران

آنگونه دل فریب، که تا سینهء افق، پیدا به هر نگاه: دو ماه و دو آسمان

هنگامه ای ست در دل شب، دختران گل، گیسو به دست باد بهاری سپرده اند

غوغای عشق و مستی و شور و نشاط را، با خنده های شوق به افلاک برده اند

امشب در این دیار بهشتی به کام دل، شاعر نهاده لب به لب ماه طلعتی

هر گوشه اختران کشیده به تماشا سر، بزم محبت است و بهشتی حکایتی

لب تشنگان عشق، پس از سال ها فراق؛ در گوش جان حکایت ناگفته گفته اند

مست از شراب وصل در آغوش یکدیگر؛ تن ها به هم فشرده و آرام خفته اند

شب تا سحر شکوفه و گلبرگ ارغوان، از شاخه ها به روی تن آن دو یار ریخت

گاهی نسیم زمزمه می کرد و می شتافت؛ گاهی سکوت همهمه می کرد و می گریخت

کم کم ستاره ی سحر از دور جلوه کرد،آفاق را نسیم سحر زیر بال و پر گرفت

پیدا شد از کنار افق سایه ی روشنی،از رازهای خفته ی شب پرده برگرفت! 

آیینه

« فریدون » این تویی؟ یا نقش دیوار، نه رنگ است این که بر رخسار داری

ز سیمای غم انگیز تو پیداست، که در سینه دلی بیمار داری

خطوط دفتر پیشانی تو، حکایت گوی روحی دردمند است

نگاه گرم و جاندار تو اکنون نگاه آهویی سر در کمند است

چرا دیگر در این چشمان خاموش، نمی بینم نشاطی از جوانی؟

نگاه بی فروغ و بی زبانت، نمی خندد به روی زندگانی

تو را زان مشت و بازوی توانا؛ چه غیر از استخوان و پوست مانده؟

اگر هم نیمه جانی هست باقی، به عشق و آرزوی دوست مانده

مکن پنهان،ز رخسارت هویداست، که شب را تا سحر بیدار بودی

تو را عشق این چنین بر باد داده، مگر از زندگانی بیزار بودی؟

هوای دلبری داری و شک نیست، که تیر عشق بر جانت نشسته

دل شیدای تو پیوسته با دوست، به عشق دوست از عالم گسسته

تو را گر عشق جان تازه بخشید، شرار رنج ها بال و پرت سوخت

وگر با ناامیدی پنجه کردی، غمی دیگر به نوعی دیگرت سوخت

تو می گویی بلای جان عاشق، شب هجران و غم های فراق است؟

ولی چشمان بی تاب تو گوید، بلای جان عاشق اشتیاق است

تو را چشمان این آیینه بی شک، هزاران بار با لبخند دیده

وگر صد ناروا کردی تحمل،کم و بیش از جهان خرسند دیده

چرا با محنت و غم خو گرفتی، چرا از یاد بردی خویشتن را؟

به روی تو در شادی گشوده ست، رها کن دامن رنج و محن را

ز فرط بیقراری می کشم آه، دلم از درد هجران در فشار است

نمی بینم دگر همصحبتم را؛ فریدون رفته و آیینه تار است

میگون

از صدای پر مرغان سحر

لاله از خواب گران دیده گشود،

اولین پرتو سیمایی صبح

بوسه بر گنبد مینا زده بود،

دید: در مزرعه گنجشکی چند

می‌ فرستند به خورشید درود

موج می زد همه‌جا بوی بهار

آن طرف‌: سنبل خواب‌ آلوده

شانه بر زلف پریشان می ‌زد

نسترن، خفته و دزدانه، نسیم

بوسه بر پیکر جانان می‌زد

لاله‌گون چهره‌ء آن خفته به ناز

آتشی بود که دامان می‌زد

نرگس از دور تماشا می کرد

دختر صبح به دامان افق،

زلف بر چهره فرو ریخته بود

جلوهٔ خاطره‌انگیز سحر،

سایه ‌روشن به هم آمیخته بود

بوی جان‌پرور و افسونگر یاس

موجی از شوق بر انگیخته بود

تاب می‌ برد و توان می ‌بخشید!

بر لب رود پر از جوش و خروش

پونه‌ها دست در آغوش نسیم

پرتو صبح در آیینهٔ آب

روی هم ریخته موج زر و سیم

جلوه‌ای بود ز آیات خدا!

هر طرف نقش بدیعی ترسیم

ابدیت همه جا جلوه گر است !

ژاله‌ها برده سبق از الماس

لاله‌ها برده گرو از یاقوت،

دو کبوتر به سپیدی چون عاج

رفته تا عرش به سیر ملکوت،

جز همان زمزمهٔ مبهم رود

همه جا غرق در امواج سکوت

صبح میگون و تماشای بهشت

من بر این صبح روان ‌بخش بهار

نظر افکندم از سینهٔ کوه

خاطرات خوش ایام شباب

خفته در غبار اندوه

دل درمانده ز حسرت به فغان

جان آزرده ز محنت به ستوه

اشک از دیده فرو می ‌ریزم

گریه‌ء عاشق معشوقه ‌پرست

همره ناله‌ء مرغ چمن است

در و دیوار به من می‌نگرند

باد را زمزمه با یاسمن است

رود می‌گرید و گل می‌خندد

هر کناری سخن از عشق من است

همه گویند که‌: معشوق تو کو‌؟

اشک می‌ریزم و از درد فراق

در دلم آتش حسرت تیز است

بی تو میگون چه صفایی دارد

به خدا سخت ملال‌انگیز است !

با همه تازگی و لطف بهار

ماتم‌انگیز تر از پاییز است .

تو بهار من و میگون منی!

میگون سیل زده

ابر، آواره آشفته دهر

سایه بر سینه خارا افکند

باد، دیوانه زنجیری کوه

ناگهان سلسله از پا افکند

رعد، جادوگر زندانی چرخ

لرزه بر عالم بالا افکند

برق را مشعل آشوب به دست

*

ظلمتی منقلب و وحشت زا

قرص خورشید فرو برد به کام،

ابر، موجی زد و باران و تگرگ

ریخت در بزم طرب سنگ به جام،

نه بلا بود و نه باران نه تگرگ

مرگ می ریخت فلک از در و بام

کوه از خشم طبیعت لرزان

*

چون یکی دیو درافتاده به دام

یا یکی غول رها گشته ز بند

سیل غرید و فرو ریخت ز کوه

همه جا پرچم تسلیم بلند،

باغ را سینه کشان درهم کوفت

سنگ را نعره زنان از جا کند

جگر خاک به یک حمله شکافت

*

زلف آشفته درختان کهن

هر طرف دست دعا سوی خدا

سیل را داس شقاوت در دست

همه را می کند از ریشه جدا

همره سیل دمان می غلتند

کام مرگ است و گذرگاه بلا

دوزخ وحشت و دریای عذاب

*

کوه طوفان زده را سیلی سیل

کرد همچون پر کاهی پرتاب

رود دریا شد و بر سینه موج

خانه ها چرخ زنان همچو حباب

اژدهایی ست کف اورده به لب

پیکرش تیره تر از قیر مذاب

خون در آن ظلمت غم می جوشد

*

سری از آب برون می آید

بهر آزادی جان در تک و پو

خواهد از سینه برآرد فریاد

شکند ناله سردش به گلو

حمله موج امانش ندهد

می رود باز به گرداب فرو

می کند چهره نهان در دل آب

*

موج خون می جهد از سینه سیل

قتلگاهی ست بسی وحشتناک

سیل می غرد و فریاد زنان،

بر سر خلق زند تیغ هلاک

ای بسا سر، که فرو کوفت به سنگ

ای بسا تن، که فرو برد به خاک

ضجه و زاری کس را نشنید

*

من چه گویم که به میگون چه گذشت

آسمان داد ستمکاری داد،

یک جهان لطف و صفا ریخت به خاک

یک جهان لاله و گل رفت به باد،

ماند مشتی خس و خاشاک به جا

کاخ بیداد فلک ویران باد

خرمن هستی قومی را سوخت

*

آسمانا! به خدا می بینم،

لکه ننگ به پیشانی تو

خلق مفلوک و پریشان زمین

آرزومند پریشانی تو

ای خوش ان روز که گویند به هم

قصه بی سر و سامانی تو

خلق را بی سر و سامان کردی.

*

چمن خرّمی و زیبایی،

حالیا غمکده ای محزون است

گلشن خاطر آزرده من

گرچه طوفان زده چون میگون است،

باز در آتش او می سوزم

دلم از دست طبیعت خون است،

جغد ویرانه میگونم من

*

نیمه شب از لب آن بام بلند

می کند ماه به ویرانه نگاه،

بر سر مقبره عشق و نشاط

می چکد اشک غم از دیده ماه ،

همه ویرانی، ویرانی شوم

آخر ای ماه چه می تابی ؟ آه

چهره مرده تماشایی نیست

*

گفته بودم به تو در شعر نخست ،

که: « بهار من و میگون منی »

تو ز من مهر بریدی و نماند

نه بهاری نه گل و یاسمنی

سیل هم آمد و میگون را برد

دیگر از غم نسرایم سخنی

می برم سر به گریبان سکوت ! 

کاروان

عمر پا بر دل من می نهد و می گذرد... خسته شد چشم من از این همه پاییز و بهار

نه عجب گر نکنم بر گل و گلزار نظر، در بهاری که دلم نشکفد از خنده ی یار

چه کند با رخ پژمرده من گل به چمن؟ چه کند با دل افسرده من لاله به باغ؟

من چه دارم که برم در بر آن غیر از اشک؟ وین چه دارد که نهد بر دل من غیر از داغ؟

عمر پا بر دل من می نهد و می گذرد... می برد مژده آزادی زندانی را،

زودتر کاش به سر منزل مقصود رسد، سحری جلوه کند این شب ظلمانی را.

پنجه مرگ گرفته ست گریبان امید، شمع جانم همه شب سوخته بر بالینش

روح آزرده من می رمد از بوی بهار، بی تو خاری ست به دل ، خنده فروردینش

عمر پا بر دل من می نهد و می گذرد...، کاروانی همه افسون، همه نیرنگ و فریب!

سال ها باغ و بهارم همه تاراج خزان، بخت بد، هرچه کشیدم همه از دست حبیب

دیدن روی گل و سیر چمن نیست بهار، به خدا بی رخ معشوق، گناه است! گناه!

آن بهار است که بعد از شب جانسوز فراق، به هم آمیزد ناگه... دو تبسم: دو نگاه!

دریای خاطرات زمان

آهی کشید غم زده پیری سیپد موی،

افکند صبحگاه در آیینه چون نگاه

در لا به لای موی چو کافور خویش دید:

یک تار مو سیاه؛

در دیدگان مضطربش اشک حلقه زد

در خاطرات تیره و تاریک خود دوید

سی سال پیش نیز در آیینه دیده بود

یک تار مو سپید؛

در هم شکست چهره محنت کشیده اش،

دستی به موی خویش فرو برد و گفت: «وای»!

اشکی به روی آیینه افتاد و ناگهان

بگریست های های؛

دریای خاطرات زمان گذشته بود،

هر قطره ای که بر رخ آیینه می چکید

در کام موج ، ناله جانسوز خویش را

از دور می شنید.

طوفان فرونشست... ولی دیدگان پیر،

می رفت باز در دل دریا به جست و جو...

در آب های تیره اعماق، خفته بود:

یک مشت آرزو!

خنده ی خورشید

هر نفس می رسد از سینه ام این ناله به گوش

که در این خانه دلی هست به هیچش مفروش!

چون به هیچش نفروشم؟ که به هیچش نخرند

هرکه بار غم یاری نکشیده ست به دوش

سنگدل، گویدم از سیم تنان روی بتاب

بی هنر، گویدم از نوش لبان چشم بپوش

برو ای دل به نهانخانه خود خیره بمیر

مخروش این همه ای طالب راحت! مخروش

آتش عشق بهشت است، میندیش و بیا

زهر غم راحت جان است، مپرهیز و بنوش

بخت بیدار اگر جویی با عشق بساز

غم جاوید اگر خواهی، با شوق بجوش

پر و بالی بگشا، خنده خورشید ببین

پیش از آنی که شود شمع وجودت خاموش!

برگ های سپید دفتر من

در دل خسته‌ام چه می‌ گذرد؟ این چه شوری‌ست باز در سر من؟

باز از جان من چه می‌خواهند، برگ‌های سپید دفتر من؟

من به ویرانه‌ های دل چون بوم، روزگاری‌ست های و هو دارم

ناله‌ای دردناک و روح‌گداز بر سر گور آرزو دارم

این خطوط سیاه سر در گم؛ دل من، روح من، روان من است

آن‌چه از عشق او رقم زده‌ام، شیرهٔ جان ناتوان من است

سوز آهم اثر نمی ‌بخشد، دفتری را چرا سیاه کنم؟

شمع بالین مرگ خود باشم، کاهش جان خود نگاه کنم

بس کنم این سیاه‌کاری، بس، گرچه دل ناله می‌کند: «بس نیست»

برگ‌های سپید دفتر من! از شما روسیاه‌تر کس نیست  

اشک شوق

باور نداشتم که در آن تنگنای غم، رحم آورد به زاری و عجز و نیاز من

ناگاه، چون فرشته رحمت فرا رسد، در رنج چاره سوز، شود چاره ساز من

او بود و عشق بود و صفا بود و آرزو، می ‌ریخت گویی از در و دیوار بوی عشق

حرف وفا به دیده و صد راز در نگاه؛ شیرین بود ز راه نظر گفت‌وگوی عشق

در چشم دلفریبش، غوغای شوق بود، غوغای شوق بود و جوانی و آرزو

رویای زندگانی جاوید، جلوه داشت، در پرتو تبسم آن ماه لاله‌رو

پیشانی‌اش‌: سپیدهٔ صبح امید بود، زیباتر از سپیده و روشن‌تر از امید!

سر تا قدم طراوت و زیبایی و نشاط، دست طلب به دامن وصلش نمی ‌رسید

آن‌جا که اشتیاق شرر زد به تار و پود، آن‌جا که دل کشید، به صد التهاب، آه

آن‌جا که لب نداشت توانایی سخن، آن‌جا که سوخت تاب و شکیبایی نگاه

آغوش باز کردم و در بر گرفتمش، با خرمنی شکوفه تر روبه‌رو شدم

دل‌ها صدای نالهٔ هم را شناختند، او محو عشق من شد و من محو او شدم

گلبرگ گونه‌های دل افروز او ز شرم، چون گونه‌های لاله تبدار می‌نمود

سر می‌کشید شعلهٔ آه من از نگاه، گویی میان سینه، دل آتش گرفته بود

او بود و عشق بود و صفا بود و آرزو، لبخند شوق بود و تمنای بوسه بود

بی تاب و بیقرار، نگاه گریز پا، هر لحظه سوی لعل لبش بال می ‌گشود

چون شبنمی که لغزد بر چهر یاسمن، لغزید روی گونهٔ او اشک شرم او

دستم به گرد گردن آن ماه حلقه شد، آمیخت آه من به نفس‌های گرم او!

دل‌ها تپید و راه نظر بست اشک شوق، بر جان بی شکیب، شرار تب اوفتاد

آغوش تنگ‌تر شد و بازو فشرده‌تر، لرزید سینه‌ای و لبی بر لب اوفتاد!

حکایت حرمان

من دلخوشم به سوختن و دوست داشتن

با خون دل حکایت حرمان نگاشتن

عاشق نگشته‌ای و ندانی چه عالمی است

از دست دوست، سر به بیابان گذاشتن 

فریب تلخ

یک بار عهد بستم و نشکستم

صد بار عهد بستی و بشکستی

دیگر نگویمت که چه ها کردی؟

دیگر نپرسمت که کجا هستی؟

جام فریب تلخ تو

ــ نوشیدم ــ

هوشیاری‌ام مباد از این مستی

شعر غم انگیز

دو چشم خسته‌اش از اشک تر بود

ز روی دفترم چون دیده بر داشت

غمی روی نگاهش رنگ می‌ باخت

حدیثی تلخ در آن یک نظر داشت

مرا حیران از این نازک‌دلی کرد

مگر این نغمه‌ها در او اثر داشت‌؟

چرا دل را به خاکستر نشانید؟

اگر از سوز پنهانش خبر داشت

نخستین بار خود آمد به سویم

که شوقی در دل و شوری به سر داشت

سپردم دل به دست او چو دیدم

که غیر از دلبری چندین هنر داشت

دل زیباپرست من ز معشوق

تمنای نگاهی مختصر داشت

نگاهش آسمانی بود و افسوس

که در سینه دلی بیدادگر داشت!

پر پروانه‌ای را سوخت این شمع

که جانان را ز جان محبوب‌تر داشت

به پایش شاعری افتاد و جان داد

که آفاق هنر را زیر پر داشت

نمی ‌داند دل پر درد شاعر

چه آتش‌ها به جان زین رهگذر داشت

ولی داند‌: «‌فریدون» تاج سر بود

اگر غیر از محبت سیم و زر داشت!

*

مرا گوید مخوان شعر غم انگیز، که حسرت عقده گردد در گلویم!

خدا را‌، با که گویم کاین ستمگر، غمم را هم نمی ‌خواهد بگویم!

آواره

نیمه‌ شب بود غمی تازه‌نفس، ره خوابم زد و ماندم بیدار

ریخت از پرتو لرزندهٔ شمع، سایهٔ دسته‌گلی بر دیوار

همه گل بود ولی روح نداشت، سایه‌ای مضطرب و لرزان بود

چهره‌ای سرد و غم‌انگیز و سیاه، گوییا مردهٔ سرگردان بود

شمع خاموش شد از تندی باد، اثر از سایه به دیوار نماند!

کس نپرسید کجا رفت‌؟ که بود‌؟، که دمی چند در این‌جا گذراند‌؟

این منم خسته در این کلبه‌ ی تنگ، جسم درمانده‌ام از روح جداست‌؟

من اگر سایهٔ خویشم یا رب! روح آوارهٔ من کیست‌؟ کجاست‌؟

آغوش پشیمانی

چون به کام دل نشد، دستی در آغوشت کنم

می‌روم تا در غبار غم فراموشت کنم

سر در آغوش پشیمانی گذارم تا تو را

ای امید آتشین، با گریه خاموشت کنم

ای دل از این شام ظلمت گر سلامت بگذری،

صبح روشن را غلام حلقه در گوشت کنم

بعد از این‌، ای بی‌نصیب از مستی جام مراد!

از شراب نامرادی مست و مدهوشت کنم

آتش

کاروان رفته بود و دیدهٔ من، همچنان خیره مانده بود به راه

خنده می‌ زد به درد و رنجم اشک، شعله می‌زد به تار و پودم آه!

رفته بودی و رفته بود از دست، عشق و امید زندگانی من

رفته بودی و مانده بود به جا، شمع افسردهٔ جوانی من

شعلهٔ سینه سوز تنهایی، باز چنگال جانخراش گشود!

دل من در لهیب این آتش، تا رمق داشت دست و پا زده بود

چه وداعی‌! چه سفر کردن غم انگیزی

نه فشار لبی، نه آغوشی ،نه کلام محبت آمیزی

گر در آن‌جا نمی‌ شدم مدهوش، دامنت را رها نمی ‌کردم

وه چه خوش بود کاندر آن حالت، تا ابد چشم وا نمی‌ کردم

چون به هوش آمدم، نبود کسی، هستی‌ام سوخت اندر آن تب و تاب

هر طرف جلوه کرد در نظرم؛ برگ ریزان باغ عشق و شباب

وای بر من‌، نداد گریه مجال، که زنم بوسه‌ای به رخسارت

چه بگویم‌، فشار غم نگذاشت، که بگویم‌: خدا نگهدارت!

کاروان رفته بود و پیکر من، در سکوتی سیاه می ‌لرزید

روح من تازیانه‌ های می‌خورد، به گناهی که‌: عشق می‌ورزید!

او سفر کرد و کس نمی داند، من در این خاکدان چرا ماندم؟

آتشی بعد کاروان ماند، من همان آتشم که جا ماندم

آغوش امید

بوسهٔ گرم تو در نومیدی، نوشداروی امیدم بخشید

چشم پر مهر تو با من می ‌گفت:«هیچ نومید به جایی نرسید!»

پیش چشمم همه جا بود سیاه، نا‌امید از همه چیز و همه کس

سیر از خویش و گریزان از خلق، کرده پیوند به نومیدی و بس

آرزوها همه تاریک و تباه، سخنم تلخ‌، چراغم خاموش

مرگ بر زاری من می‌خندید، زندگی بار گران بود به دوش

پردهٔ یاس نمی‌داد امان، تا ببینم که چه زیباست جهان

دست در دامن امید زدم، یافتم زندگی جاویدان

حالیا چشم دلم بر همه چیز، کند از روزن امید نگاه

چه شکوهی ‌ست در این کلبهٔ تنگ!، چه فروغی ‌ست در این شام سیاه!

زندگی

چه می‌ جویم در این تاریکی ژرف‌؟، چه می ‌گویم میان زاری و آه

چه می‌نالم‌، نه درمان دارد این درد، چه می‌پویم‌، نه پایان دارد این راه

در این صحرای هول‌انگیز و تاریک، به دنبال چه می‌گردم شب و روز؟

چه می‌خواهم در این دریای ظلمت، از این امواج سرد عافیت‌سوز؟

به دستم‌: شمع خاموش جوانی، به پایم‌: داغ‌های ناتوانی...

به جانم‌: آتش بی‌ همزبانی، به دوشم‌: بار رنج زندگانی...

نه از کوی محبت رد پایی، نه از شهر وفا نور صفایی!

نه راه دوستی را رهنمایی، نه آهنگ صدای آشنایی

چه می‌پویم‌؟ - ره بی انتهایی، چه می‌جویم‌؟! - بهشت آرزو را

چه می‌نالم‌؟! - ز درد بی دوایی، چه می‌گویم‌؟! - حدیث عشق او را

دیدار

عمری گذشت و عشق تو از یاد من نرفت؛ دل‌، همزبانی از غم تو خوب‌تر نداشت

این درد جانگداز زمن روی برنتافت، وین رنج دلنواز زمن دست برنداشت

تنها و نامراد در این سال‌های سخت، من بودم و نوای دل بینوای من

دردا که بعد از آن همه امید و اشتیاق، دیر آشنا دل تو‌، نشد آشنای من

از یاد تو کجا بگریزم که بی‌گمان، تا وقت مرگ دست ندارد ز دامنم

با چشم دل به چهرهٔ خود می‌کنم نگاه، کاین صورت مجسم، رنج است یا منم‌؟

امروز این تویی که به یاد گذشته‌ها، در چشم رنجدیدهٔ من می‌کنی نگاه

چشم گناهکار تو گوید که «آن زمان، نشناختم صفای تو را» آه ازین گناه‌!

امروز این منم که پریشان و دردمند، می ‌سوزم و ز عهد کهن یاد می‌ کنم

فرسوده شانه‌های پر از داغ و درد را، نالان ز بار عشق تو آزاد می‌ کنم

گاهی بخوان ز دفتر شعرم ترانه‌ای، بنگر که غم به وادی مرگم کشانده است

تنها مرا به «تشنه طوفان» من مبین، ای بس حدیث تلخ که ناگفته مانده است

گفتم‌: به سرنوشت بیندیش و آسمان، گفتی‌: غمین مباش که آن کور و این کر است!

دیدی که آسمان کر و سرنوشت کور، صدها هزار مرتبه از ما قوی‌تر است‌؟

نوای بی نوایی

مرا می ‌خواستی، تا شاعری را، ببینی روز و شب دیوانهٔ خویش

مرا می‌ خواستی، تا در همه شهر، ز هر کس بشنوی افسانهٔ خویش

‌مرا می ‌خواستی، تا از دل من، برانگیزی نوای بی نوایی

به افسون‌ها دهی هر دم فریبم، به دل ‌سختی کنی بر من خدایی!

‌مرا می‌ خواستی، تا در غزل‌ها، تو را «زیبا‌تر از مهتاب» گویم

تنت را در میان چشمهٔ نور، شبانگاهان مهتابی بشویم

مرا می ‌خواستی، تا پیش مردم، تو را الهام‌بخش خویش خوانم

به بال نغمه‌های آسمانی، به بام آسمان‌هایت نشانم

مرا می‌ خواستی امّا چه حاصل؟، برایت هر چه کردم، باز کم بود

مرا روزی رها کردی در این شهر، که این یک قطره دل، دریای غم بود

تو را می‌ خواستم، تا در جوانی، نمیرم از غم بی همزبانی!

غم بی همزبانی سوخت جانم، چه می‌خواهم دگر زین زندگانی؟

دلخسته

ای دل‌، این‌جا دگر جای ما نیست

با غم ما کسی آشنا نیست

ای بلاکش! چه جویی، چه خواهی‌؟

در دیاری که رسم وفا نیست

مهربانی ندارد خریدار

عشق و حسن و هنر را بها نیست

هر چه بینی، فریب است و نیرنگ

روی دل‌ها به سوی خدا نیست

*

*

این منم بی نصیب از جوانی،این منم کشته‌ ی مهربانی

خسته از تیغ یاران جانی

این منم تشنهٔ بادهٔ مرگ

این منم سیر از زندگانی

این دل و این همه رنج و اندوه

این من و این غم جاودانی

*

*

ای خدا‌، یار من با‌وفا بود

با غم آشنا‌، آشنا بود

آیت رحمت آسمان‌ها

مظهر عشق و لطف و صفا بود

از رخش پرتو مهر می‌ تافت

در نگاهش جمال خدا بود

غنچهٔ حسن او جلوه‌ها داشت

بلبل طبع من خوش نوا بود

*

*

دیگر آن نازنین در برم نیست

سایهٔ مهر او بر سرم نیست

عشق و حسن و هنر را چه حاصل

این گنه بس که سیم و زرم نیست

نیک داند که بی او به جز مرگ

بی گمان چارهٔ دیگرم نیست

آن همه آرزو رفت بر باد‌؟

ای خدا، ای خدا‌، باورم نیست

*

*

ای دل خسته‌، با درد خو کن

اشک غم را نهان در گلو کن

غنچهٔ آرزوی تو پژمرد

بعد از این مرگ را آرزو کن

سر به دریای حیرت فرو بر

گوهر عشق را جست‌وجو کن

گرچه آن گل تو را برد از یاد

هر نفس یاد او ، یاد او کن

توضیحات

۱ ــ تشنه طوفان ــ ۱۳۳۴

.

فردای ما

تشنه طوفان

کابوس: http://afasoft.ir/post/۳۷

راز (غزل شاعر)

آیینه

میگون

میگون سیل زده: بدون متن

کاروان

دریای خاطرات زمان

خنده ی خورشید

برگ های سپید دفتر من

اشک شوق

حکایت حرمان

فریب تلخ

شعر غم انگیز

آواره

آغوش پشیمانی

آتش

آغوش امید

زندگی

دیدار

نوای بی نوایی

دلخسته

.

afasoft.ir

گناه دریا

شب های شاعر : می وزد باد سردی از توچال

شباهنگ : باور نداشتم که گل آرزوی من، با دست نازنین تو بر خا ...

بازگشت : دور از نشاط هستی و غوغای زندگی، دل با سکوت و خلوت ...

برای آخرین رنج : ای آخرین رنج،

معراج : گفت: « آنجا چشمة خورشیدهاست، آسمان‌ها روشن ازنور و ...

نغمه ها : دل از سنگ باید که از درد عشق، ننالد خدایا دلم سنگ ...

سرگذشت گل غم : تا در این دهر دیده کردم باز

بعد از من : مرا عمری به دنبالت کشاندی

آتش پنهان : گرمی آتش خورشید فسرد، مهرگان زد به جهان رنگ دگر

گل خشکیده : بر نگه سرد من به گرمی خورشید، می‌ نگرد هر زمان دو ...

پرستش : ای شب، به پاس صحبت دیرین، خدای را، با او بگو حکایت ...

پرستو : ستاره گم شد و خورشید سر زد

آفتاب پرست : در خانهٔ خود نشسته‌ ام ناگاه؛ مرگ آید و گویدم ز جا ...

سکوت : دلا شب‌ها نمی نالی به زاری؛ سر راحت به بالین می گذ ...

گناه دریا : چه صدف‌ها که به دریای وجود

اسیر : جان می‌دهم به گوشة زندان سرنوشت، سر رابه تازیانة ا ...

آسمان کبود : بهارم، دخترم، ازخواب برخیز؛ شکرخندی بزن، شوری بران ...

ای امید نا امیدی ‌های من : برتن خورشید می‌پیچد به ناز، چادر نیلوفری رنگ غروب.

توضیحات : ۲ ــ گناه دریا ــ ۱۳۳۵

شب های شاعر

می وزد باد سردی از توچال

در سکوتی عمیق و رویا‌خیز

برف و مهتاب و کوهسار بلند

جلوه‌ها می کند خیال‌انگیز

خاصه بر عاشقی که در دلِ خویش

دارد از عشق خاطرات عزیز

داند آن کس که درد من دارد.

خورده در جام شب شراب نشاط

ساقی آسمان مینایی

شهر، آرام. خانه‌ها خاموش

جلوه‌گاه سکوت و زیبایی

نیمه‌شب زیر این سپهر کبود

من و آغوشِ بازِ تنهایی

در اتاقی چراغ می‌سوزد.

ماه مانند دختری عاشق

سر به دامان آسمان دارد.

چشم او گرم گوهر‌افشانی ست

در دل شب ستاره می بارد

گوییا درد دوری از خورشید

ماه را نیمه‌شب می آزارد.

آه، او هم چون من گرفتار است!

آفرید این جهان به خاطر عشق

آن‌که ایجاد کرد هستی را.

تا مگر آدمی زند بر آب

رقمِ نقشِ خود‌پرستی را.

عشق، آتش به کائنات افکند

تا نشان داد چیره‌دستی را

با دل شاعری چه‌ها که نکرد!

در اتاقی چراغ می سوزد

کنج فقری ز محنت آکنده.

شاعری غرق بحر اندیشه

کاغذ و دفتری پراکنده.

رفته روحش به عالمِ ملکوت

دل از این تیره خاکدان کنده.

خلوتِ عشق عالمی دارد.

نقش روی پریرخی زیبا

نقشبندان صفحه دل اوست.

پرتوی از تبسمی مرموز

روشنی بخش و شمع محفل اوست

دیدگانی میان هالهٔ نور

همه‌جا، هر زمان مقابل اوست.

هر طرف روی دوست جلوه‌گر است

شاعر رنجیده در دلِ شب

پنجه در پنجهٔ غم افکنده،

گوییا عشق بر تنی تنها

محنت و رنج عالم افکنده.

دل به دریای حسرت افتاده

جان به گرداب ماتم افکنده.

در تب اشتیاق می‌سوزد.

سوخته پای تا به سر چون شمع

می‌چکد اشک غم به دامانش

می‌گذارد ز درد ناکامی

درد عشقی که نیست درمانش

دختر شعر با جمال و جلال

می‌کند جلوه در شبستانش

در کَفَش جامی از شراب سخن.

دامن دوست چون به دست آمد،

دل به صد شوق راز می‌گوید

گاه سرمست از شرابِ امید

نغمه‌ای دلنواز می‌گوید

گاه از رنج‌های تلخ و فراق

قصه‌ای جانگداز می‌گوید.

تا دلی هست، های و هویی هست

می‌وزد باد سردی از توچال

می‌خرامد به سوی مغرب ماه

شاعری در سکوت و خلوت شب

کاغذی بی‌شمار کرده سیاه.

به نگاه پریرخی زیبا

می‌کند همچنان نگاه، نگاه

آه، این روشنی سپیده‌دم است!

شباهنگ

باور نداشتم که گل آرزوی من، با دست نازنین تو بر خاک اوفتد

با این‌همه، هنوز به جان می پرستم؛ بالله اگر که عشق چنین پاک اوفتد

می بینمت هنوز به دیدار واپسین، گریان درآمدی که: «فریدون خدا نخواست!»

غافل که من به جز تو خدایی نداشتم، اما دریغ و درد نگفتی چرا نخواست!

بیچاره دل خطای تو در چشم او نکوست، گوید به من: «هر آن‌چه که او کرد، خوب کرد»

«فردای ما» نیامد و خورشید آرزو؛ تنها سپیده‌ای زد و آنگه ... غروب کرد

بر گورِ عشق خویش شباهنگ ماتمم، دانی چرا نوای عزا سر نمی کنم؟

تو صحبت محبت من باورت نبود، من ترک دوستی ز تو باور نمی کنم

پاداش آن صفای خدایی که در تو بود، این واپسین ترانه تو را یادگار باد

ماند به سینه‌ام غم تو یادگار تو، هرگز غمت مباد و خدا با تو یار باد.

دیگر ز پا فتاده‌ام ای ساقیِ اجل، لب تشنه‌ام، بریز به کامم شراب را

ای آخرین پناه من، آغوش باز کن؛ تا ننگرم پس از رخ او آفتاب را.

بازگشت

دور از نشاط هستی و غوغای زندگی، دل با سکوت و خلوت غم خو گرفته بود

آمد، سکوت سرد و گرانبار را شکست، آمد، صفای خلوت اندوه را ربود.

آمد به این امید که در گور سردِ دل، شاید ز عشق رفته بیابد نشانه ای

او بود و آن نگاه پر از شوق و اشتیاق، من بودم و سکوت و غمِ جاودانه ای

آمد مگر که باز در این ظلمت ملال، روشن کند به نور محبت چراغ من.

باشد که من دوباره بگیرم سراغ شعر، زان بیشتر که مرگ بگیرد سراغ من.

گفتم مگر صفای نخستین نگاه را، در دیدگان غمزده اش جستجو کنم

وین نیمه جان سوخته از اشتیاق را، خاکستر از حرارتِ آغوش او کنم

چشمان من به دیده او خیره مانده بود، رخشید یاد عشق کهن در نگاه ما.

آهی از آن صفای خدایی زبان دل، اشکی از آن نگاه نخستین گواه ما.

ناگاه عشق مرده سر از سینه برکشید، آویخت همچو طفل یتیمی به دامنم!

آنگاه سر به دامن آن گذاشت، آهی کشید از سر حسرت که : این منم!

باز آن لهیب شوق و همان شور و التهاب، باز آن سرود مهر و محبت ولی چه سود

ما هر کدام رفته به دنبال سرنوشت؛ من دیگر آن نبوده ام و «او» دیگر او نبود

برای آخرین رنج

ای آخرین رنج،

تنهای تنها می کشیدم انتظارت

ناگاه دستی خشمگین مشتی به در کوفت.

دیوارها در کام تاریکی فرو ریخت،

لرزید جانم از نسیمی سرد و نمناک.

آنگاه دستی در من درآویخت !

دانستم این ناخوانده، مرگ است

از سالهای پیش با من آشنا بود

بسیار او را دیده بودم

اما نمی دانم کجا بود!

فریاد تلخم در گلو مرد!

با خود مرا در کام ظلمت ها فرو برد،

در دشت ها، در کوه ها،

در دره های ژرف و خاموش،

بر روی دریا های خون در تیرگی ها،

در خلوت گردابهای سرد و تاریک

در کام اوهام،

در ساحل متروک دریاهای آرام،

شبهای جاویدان مرا در بر گرفتند .

ای آخرین رنج،

من خفته ام بر سینهء خاک

بر باد شد آن خاطره از رنج خرسند

کنون تو تنها مانده ای ای آخرین رنج!

برخیز برخیز،

از من بپرهیز،

برخیز، از این گور وحشت زا حذر کن.

گر دست تو کوتاه شد از دامن من.

بر روی بال آرزویهایم سفر کن

با روح بیمارم بیامرز،

بر عشق ناکامم بپیوند!

معراج

گفت: « آنجا چشمة خورشیدهاست، آسمان‌ها روشن ازنور و صفاست

موج اقیانوس جوشان فضاست.»؛ باز من گفتم که: «بالاترکجاست؟»

گفت:«بالاتر، جهانی دیگراست، عالمی کزعالم خاکی جداست

پهن دشت آسمان بی‌انتهاست»؛ باز من گفتم که: «بالاتر کجاست؟»

گفت: « بالاترازآنجا راه نیست، زانکه آنجا بارگاه کبریاست

آخرین معراج ماعرش خداست»!؛ باز من گفتم که: «بالاترکجاست»

لحظه‌ای در دیدگانم خیره شد، گفت:‌ «این اندیشه‌هابس نارساست»!

گفتمش:‌«ازچشم شاعر نگاه کن، تا نپنداری که گفتاری خطاست؛

دورتر از چشمة خورشیدها؛ برتر از این عالم بی‌انتها؛

باز هم بالاتر از عرش خدا، عرصة پرواز مرغ فکر ماست»

نغمه ها

دل از سنگ باید که از درد عشق، ننالد خدایا دلم سنگ نیست

مرا عشق او چنگ اندوه ساخت، که جز غم در این چنگ آهنگ نیست

به لب جز سرود امیدم نبود، مرا بانگ این چنگ خاموش کرد

چنان دل به آهنگ او خو گرفت، که آهنگ خود را فراموش کرد

نمی‌دانم این چنگی سرنوشت، چه می‌خواهد از جان فرسوده‌ام

کجا می ‌کشانندم این نغمه‌ها، که یکدم نخواهند آسوده ام

دل از این جهان بر‌گرفتم دریغ، هنوزم به جان آتش عشق اوست

در این واپسین لحظهٔ زندگی، هنوزم در این سینه یک آرزوست

دلم کرده امشب هوای شراب، شرابی که از جان برآرد خروش

شرابی که بینم در آن رقص مرگ، شرابی که هرگز نیابم بهوش

مگر وارهم از غم عشق او، مگر نشنوم بانگ این چنگ را

همه زندگی نغمهٔ ‌ماتم است، نمی‌خواهم این ناخوش آهنگ را

سرگذشت گل غم

تا در این دهر دیده کردم باز

گل غم در دلم شکفت به ناز

بر لبم تا که خنده پیدا شد

گل او هم به خنده‌ای وا شد

هر‌چه بر من زمانه می‌افزود

گل غم را از آن نصیبی بود

همچو جان در میان سینه نشست

رشتهٔ عمرِ ما به هم پیوست

چون بهار جوانی‌ام پژمرد

گفتم این گل ز غصه خواهد مُرد

یا دلم را چو روزگار شکست

گفتم او را چو من شکستی هست

می کنم چون درون سینه نگاه

آه از این بخت بد چه بینم آه

گل غم، مست جلوهٔ خویش است

هر نفس تازه‌روتر از پیش است

زندگی تنگنای ماتم بود

گل گلزار او همین غم بود

او گلی را به سینهٔ من کاشت

که بهارش خزان نخواهد داشت

بعد از من

مرا عمری به دنبالت کشاندی

سرانجامم به خاکستر نشاندی

ربودی دفتر دل را و افسوس

که سطری هم از این دفتر نخواندی

گرفتم؛ عاقبت دل بر مَنَت سوخت

پس از مرگم سرشکی هم فشاندی

گذشت از من ولی آخر نگفتی

که بعد از من به امید که ماندی

آتش پنهان

گرمی آتش خورشید فسرد، مهرگان زد به جهان رنگ دگر

پنجهٔ خسته این چنگی پیر، ره دیگر زد و آهنگ دگر

زندگی مرده به بیراه زمان، کرده افسانهٔ هستی کوتاه

جز به افسوس نمی‌ خندد مهر، جز به اندوه نمی‌ تابد ماه

باز در دیدهٔ غمگین سحر، روح بیمار طبیعت پیداست

باز در سردی لبخند غروب، رازها خفته ز ناکامی هاست

شاخه‌ها مضطرب از جنبش باد، در هم آویخته می‌ پرهیزند

برگ‌ها سوخته از بوسهٔ مرگ، تک‌تک از شاخه فرو می‌ریزند

می‌کند باد خزانی خاموش، شعلهٔ سرکش تابستان را

دست مرگ است و ز پا ننشیند، تا به یغما نبرد بُستان را

دلم از نام خزان می‌ لرزد، زان ‌که من زادهٔ تابستانم

شعر من آتش پنهان من است، روز و شب شعله کشد در جانم

می ‌رسد سردی پاییز حیات، تاب این سیل بلاخیزم نیست

غنچه‌ام نشکفته به کام، طاقت سیلی پاییزم نیست

گل خشکیده

بر نگه سرد من به گرمی خورشید، می‌ نگرد هر زمان دو چشم سیاهت

تشنهٔ این چشمه‌ام چه سود خدا را، شبنم مرا نه تاب نگاهت

جز گل خشکیده‌ای و برق نگاهی، از تو در این گوشه یادگار ندارم

زان شب غمگین که از کنار تو رفتم، یک نفس از دست غم قرار ندارم

ای گل زیبا بهای هستی من بود، گر گل خشکیده‌ای ز کوی تو بردم

گوشهٔ تنها چه اشک‌ها فشاندم، وان گل خشکیده را به سینه فشردم

آن گل خشکیده شرح حال دلم بود، از دل پُر درد خویش با تو چه گویم؟

جز به تو درمان درد از که بجویم؟، من دگر آن نسیتم به خویش مخوانم!

من گل خشکیده‌ام به هیچ نیرزم، عشق فریبم دهد که مهر ببندم

مرگ نهیبم زند که عشق نورزم

پای امید دلم اگر‌چه شکسته است، دست تمنای جان همیشه دراز است

تا نفسی می‌کشم ز سینهٔ پر‌درد، چشم خدا‌بین من به روی تو باز است

پرستش

ای شب، به پاس صحبت دیرین، خدای را، با او بگو حکایت شب زنده داری‌ام

با او بگو چه می کشم از درد اشتیاق، شاید وفا کند، بشتابد به یاری‌ام

ای دل، چنان بنال که آن ماه نازنین؛ آگه شود ز رنج من و عشق پاک من

هر چند بسته مرگ، کمر بر هلاک من

ای شعر من، بگو که جدایی چه می ‌کند، کاری بکن که در دل سنگش اثر کنی

ای چنگ غم، که از تو به جز ناله برنخاست، راهی بزن که ناله از این بیشتر کنی

ای آسمان، به سوز دل من گواه باش؛ کز دست غم به کوه و بیابان گریختم

داری خبر که شب همه شب دور از آن نگاه، مانند شمع سوختم و اشک ریختم

ای روشنان عالم بالا، ستاره‌ها، رحمی به حال عاشق خونین‌جگر کنید

یا جان من ز من بستانید بی‌درنگ، یا پا فرا نهید و خدا را خبر کنید

آری، مگر خدا به دل اندازدش که من، زین آه و ناله راه به جایی نمی‌ برم

جز ناله‌ای تلخ نریزد ز ساز من، از حال دل اگر سخنی بر لب آورم

آخر اگر پرستش او شد گناه من، عذر گناه من، همه، چشمان مست اوست

تنها نه عشق و زندگی و آرزوی من، او هستی من است که آینده دست اوست

عمری مرا به مهر و وفا آزموده است، داند من آن نی‌ام که کنم رو به هر دری

او نیز مایل است به عهدی وفا کند، اما -اگر خدا بدهد- عمر دیگری...

پرستو

ستاره گم شد و خورشید سر زد

پرستویی به بام خانه پر زد

در آن صبحم صفای آرزویی

شبِ اندیشه را رنگِ سحر زد

پرستو باشم و از دام این خاک

گشایم پَر به سوی بام افلاک

ز چشم‌انداز بی ‌پایان گردون

در‌آویزم به دنیایی طربناک

پرستو باشم و از بام هستی

بخوانم نغمه‌های شوق و مستی

سرودی سر کنم با خاطری شاد

سرود عشق و آزادی ‌پرستی

پرستو باشم از بامی به بامی

صفای صبح را گویم سلامی

بهاران را برم هر جا نَویدی

جوانان را دهم هر سو پیامی

تو هم روزی اگر پرسی ز حالم

لب بامت ز حال دل بنالم

وگر پروا کنم بر من نگیری

که می‌ترسم زنی سنگی به بالم

آفتاب پرست

در خانهٔ خود نشسته‌ ام ناگاه؛ مرگ آید و گویدم ز جا برخیز!

این جامهٔ عاریت به دور افکن؛ وین بادهٔ جانگزا به کامت ریز

خواهم که مگر ز مرگ بگریزم، می‌ خندد و می ‌کشد در آغوشم

پیمانه ز دست مرگ می ‌گیرم، می ‌لرزم و با هراس می ‌نوشم

آن دور در آن دیار هول‌انگیز؛ بی روح فسرده خفته در گورم

لب بر لب من نهاده کژدم‌ها، بازیچهٔ مار و طعمهٔ مورم

در ظلمت نیمه ‌شب که تنها مرگ، بنشسته به روی دخمه‌ها بیدار

واماندهٔ مار و مور و کژدم را، می کاود و زوزه می‌ کشد کفتار

روزی دو به روی لاشه غوغایی است، آن‌گاه سکوت می ‌کند غوغا

روید ز نسیم مرگ خاری چند، پوشد رخ آن مغاک وحشت‌زا

سالی نگذشته استخوان من، در دامن گور، خاک خواهد شد

وز خاطر روزگار بی‌انجام، این قصه دردناک خواهد شد

ای رهگذران وادی هستی! از وحشت مرگ می ‌زنم فریاد

بر سینهٔ سرد گور باید خفت، هر لحظه به مار بوسه باید داد

ای وای چه سرنوشت جانسوزی! این‌ست حدیث تلخ ما، این است

ده روزهٔ عمر با همه تلخی؛ انصاف اگر دهیم، شیرین است

از گور چگونه رو نگردانم؟! من عاشق آفتاب تابانم

من روزی اگر به مرگ رو کردم، از کردهٔ خویشتن پشیمانم

من تشنهٔ این هوای جان‌بخشم، دیوانهٔ این بهار و پاییزم

تا مرگ نیامدست برخیزم، در دامن زندگی بیاویزم

سکوت

دلا شب‌ها نمی نالی به زاری؛ سر راحت به بالین می گذاری

تو صاحب درد بودی ناله سر کن، خبر از درد بیدردی نداری

بنال ای دل که رنجت شادمانی است

بمیر ای دل که مرگت زندگانی است

میاد آندم که چنگ نغمه سازت، ز دردی بر نیانگیزد نوایی

میاد آندم که عود تار و پودت؛ نسوزد در هوای آشنایی

دلی خواهم که از او درد خیزد

بسوزد عشق ورزد اشک ریزد

به فریادی سکوت جانگزا را، بهم زن در دل شب های و هو کن

و گر یاری فریادت نمانده است؛ چو مینا گریه پنهان در گلو کن

صفای خاطر دل‌ها ز درد است

دل بی‌درد همچون گور سرد است

گناه دریا

چه صدف‌ها که به دریای وجود

سینه‌هاشان ز گهر خالی بود!

ننگ نشناخته از بی‌ هنری

شرم ناکرده ازاین بی ‌گهری

سوی هر درگهشان روی نیاز

همه جا سینه گشایند به ناز

زندگی ــ دشمن دیرینه ــ من

چنگ انداخته در سینة من

روزوشب با من دارد سر جنگ

هرنفس از صدف سینة تنگ

دامن افشان گهرآورده به چنگ

وان گهرها... همه کوبیده به سنگ!

اسیر

جان می‌دهم به گوشة زندان سرنوشت، سر رابه تازیانة او خم نمی‌ کنم

افسوس بر دو روزة هستی نمی‌خورم، زاری براین سراچة ماتم نمی ‌کنم

با تازیانه‌های گرانبار جانگداز؛ پندارد آن، که روحم را رام کرده است

جان‌ سختیم نگر،که فریبم نداده است، این بندگی، که زندگی ‌اش نام کرده است

بیمی به دل ز مرگ ندارم که زندگی، جز زهرغم نریخت شرابی به جام من

گر من به تنگنای ملال‌آور حیات؛ آسوده یک نفس زده باشم حرام من!

تادل به زندگی نسپارم،به صد فریب؛ می‌پوشم از کرشمة هستی نگاه را

هرصبح و شام چهره نهان می کنم به اشک، تا ننگرم تبسم خورشید و ماه را

ای سرنوشت، از تو کجا می توان گریخت؟من راه آشیان خود از یاد بُرده‌ام

یک دم مرا به گوشة راحت رها مکن، با من تلاش کن که بدانم نَمُرده‌ام!

ای سرنوشت، مَردِ نبردت منم بیا، زخمی دگر بزن که نیفتاده‌ام هنوز

شادم از این شکنجه، خدا را، مکن دریغ، روحم را در آتش بیداد خود بسوز!

ای سرنوشت! هستی من در نبرد توست؛ بر من ببخش زندگی جاودانه را!

منشین که دست مرگ ز بندم رها کند، محکم بزن به شانة من تازیانه را!

آسمان کبود

بهارم، دخترم، ازخواب برخیز؛ شکرخندی بزن، شوری برانگیز

گل اقبال من،ای غنچة ناز؛ بهار آمد تو هم با او بیامیز.

بهارم، دخترم، آغوش وا کن که از هرگوشه گل، آغوش وا کرد

زمستان ملال‌انگیز بگذشت، بهاران خنده بر لب، آشنا کرد

بهارم، دخترم، صحرا هیاهوست، چمن زیر پر و بال پرستوست.

کبود آسمان هم رنگ دریاست، کبود چشم تو زیباتر از اوست.

بهارم، دخترم، نوروز آمد، تبسم بر رخ مردم کند گل

تماشا کن تبسم‌ های او را؛ تبسم کن که خود را گم کند گل

بهارم، دخترم، دست طبیعت، اگر از ابرها گوهر ببارد؛

و گر از هر گلش جوشد بهاری؛ بهاری از تو زیباتر نیارد.

بهارم، دخترم، چون خندة صبح، امیدی می‌دمد درخندة تو.

به چشم خویشتن می ‌بینم از دور؛ بهار دلکش آیندة تو.

ای امید نا امیدی ‌های من

برتن خورشید می‌پیچد به ناز، چادر نیلوفری رنگ غروب.

تک‌‌ درختی خشک در پهنای دشت، تشنه می ‌ماند در این تنگ غروب.

از کبود آسمان‌ها روشنی، می‌ گریزد جانب آفاق دور.

درافق، برلالة سرخ شفق؛ می ‌چکد از ابرها باران نور.

می گشاید دود شب آغوش خویش، زندگی را تنگ می گیرد به بر

باد وحشی می دود در کوچه ها؛ تیرگی سر می شکد از بام و در

شهر می خوابد به لالایی سکوت، اختران نجوا کنان بر بام شب

نرم نرمک باده ی مهتاب را، ماه می ریزد درون جام شب!

نیمه شب ابری به پهنای سپهر، می رسد از راه و می تازد به ماه

جغد می خندد به روی کاج پیر، شاعری می ماند و شامی سیاه

دردل تاریک این شب های سرد؛ ای امید نا امیدی های من

برق چشمان تو همچون آفتاب، می درخشید بر رخ فردای من

توضیحات

۲ ــ گناه دریا ــ ۱۳۳۵

.

شب های شاعر

شباهنگ

بازگشت

برای آخرین رنج

معراج

نغمه ها

سرگذشت گل غم

بعد از من

آتش پنهان

گل خشکیده

پرستش

پرستو

آفتاب پرست

سکوت

گناه دریا

اسیر

آسمان کبود

ای امید ناامیدی های من

.

afasoft.ir

ابر و کوچه

زهر شیرین : ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق، که نامی خوش تر از ا ...

ستاره کور : ناتوان گذشته ام ز کوچه ها، نیمه جان رسیده ام به نی ...

شبنم و شبچراغ : باز، از یک نگاه گرم تو یافت، همه ذرات جان من هیجان ...

لال : ز تحسینم، خدا را، لب فروبند! نه شعر است این، بسوز ...

ناقوس نیلوفر : کودک زیبای زرین موی صبح، شیر می نوشد ز پستان سحر،

کوچه : بی تو مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم،

بهار می رسد، اما : بهار می رسد، اما ز گل نشانش نیست

ابر : تا غم آویز آفاق خاموش

پرواز با خورشید : بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز، بنشینم و از عشق ...

چرا از مرگ می ترسید؟ : چرا از مرگ می ترسید ؟

دشت : در نوازش های باد ،

فقیر : ای بینوا ، که فقر تو ، تنها گناه توست!

شکوفه ای بر شراب : چو از بنفشه بوی صبح برخیزد

دریچه : بازو به دور گردنم از مهر حلقه کن

هنگامه : ای دل لبریز از شوق و امید!

غریو : سحر با من درآمیزد که برخیز

سرگردان : دلم سوزد به سرگردانی ماه

درخت : درختی خشک را مانم به صحرا

دریای درد : درون سینه‌ام صد آرزو مُرد

سفر : سحر خندد به نور زرد فانوس

غبار بیابان : بیابان تا بیابان در غبار است

بیگانه : غم آمده، غم آمده، انگشت بر در می ‌زند

سینه گرداب : همرنگ گونه‌ های تو مهتابم آرزوست

دست ها و دست ها : به دست‌های او نگاه می‌کنم

چراغ میکده : چو آفتاب در‌آی از درم شراب بنوش

غریبه : ‌دست مرا بگیر که باغ نگاه تو

اشک زهره : با مرگ ماه، روشنی از آفتاب رفت

ماه و سنگ : اگر ماه بودم به هرجا که بودم، سراغ تو را از خدا می ...

خورشید و جام : چون خندهٔ جام است درخشیدن خورشید

از خدا صدا نمی رسد : ای ستاره‌ها که از جهان دور

پرده ی رنگین : با شبنم اشک من ای نیلوفر شب

خار : من آن طفل آزادهٔ سر‌خوشم

توضیحات : ۳ ــ ابر و کوچه ــ ۱۳۴۱

زهر شیرین

ترا من زهر شیرین خوانم ای عشق، که نامی خوش تر از اینت ندانم.

وگر ــ هر لحظه ــ رنگی تازه گیری، به غیر از « زهر شیرینت » نخوانم.

تو زهری، زهر گرم سینه سوزی، تو شیرینی، که شور هستی از توست.

شراب جام خورشیدی، که جان را، نشاط از تو، غم از تو، مستی از توست.

به آسانی، مرا از من ربودی، درون کوره ی غم آزمودی

دلت آخر به سرگردانیم سوخت، نگاهم را به زیبایی گشودی

بسی گفتند: «دل از عشق برگیر! که نیرنگ است و افسون است و جادوست!»

ولی ما دل به او بستیم و دیدیم، که این زهر است، اما! نوشداروست...!

چه غم دارم که این زهر تب آلود، تنم را در جدایی می گدازد

از آن شادم که در هنگامة درد؛ غمی شیرین دلم را می نوازد.

اگر مرگم به نامردی نگیرد؛ مرا مهرِ تو در دل جاودانی است.

وگر عمرم به ناکامی سرآید؛ ترا دارم که؛ مرگم زندگانی است.

ستاره کور

ناتوان گذشته ام ز کوچه ها، نیمه جان رسیده ام به نیمه راه،

چون کلاغ خسته ای ــ در این غروب ــ می برم به آِشیان خود پناه!

در گریز ازین زمان بی گذشت، در فغان، از این ملال بی زوال،

رانده از بهشت عشق و آرزو، مانده ام همه غم و همه خیال.

سر نهاده چون اسیر خسته جان، در کمند روزگار بدسرشت.

رو نهفته چون ستارگان کور، در غبار کهکشان سرنوشت.

می روم ز دیده ها نهان شوم. می روم که گریه در نهان کنم

یا مرا جدایی تو می کشد، یا ترا دوباره مهربان کنم.

این زمان نشسته بی تو با خدا، آنکه با تو بود و با خدا نبود.

می کند هوای گریه های تلخ، آن که خنده از لبش جدا نبود.

بی تو من کجا روم؟ کجا روم؟ هستی من از تو مانده یادگار،

من به پای خود به دامت آمدم؛ من مگر ز دست خود کنم فرار!

تا لبم، دگرنفس نمی رسد، ناله ام به گوش کس نمی رسد،

می رسی به کام دل که بشنوی: ناله ای ازین قفس نمی رسد...!

شبنم و شبچراغ

باز، از یک نگاه گرم تو یافت، همه ذرات جان من هیجان!

همه تن بودم ای خدا، همه تن، همه جان گشتم ای خدا، همه جان!

چشم تو ــ این سیاه افسونکار ــ بسته با صدفریب راهم را

جز نگاهت پناهگاهم نیست! کز تو پنهان کنم نگاهم را.

چشم تو چشمه ی شراب من است، هر نفس، مست ازین شرابم کن

تشنه ام، تشنه ام. شراب، شراب! می بده، می بده، خرابم کن.

بی تو در این غروب خلوت و کور، من و یاد تو عالمی داریم.

چشمت آیینه دارِ اشک من است، شبچراغی و شبنمی داریم.

بال در بال هم پرستوها، پر کشیده، به آسمان بلند

همه چون عشق ما، به هم لبخند، همه چون جان ما، بهم پیوند.

پیش چشمت خطاست شعرِ قشنگ، چشمت از شعر من قشنگتر است!

من چه گویم که در پسند آید؟ دلم از این غروب تنگ تر است!

لال

ز تحسینم، خدا را، لب فروبند! نه شعر است این، بسوزان دفترم را

مرا شاعر چه می پنداری ــ ای دوست؟ ــ بسوزان این دل خوش باورم را.

سخن تلخ است، اما گوش میدار، که در گفتار من رازی نهفته است

نه تنها بعد ازین شعری نگویند؛ کسی هم پیش ازین شعری نگفته است!

مرا دیوانه می خوانی؟ دریغا؛ ولی من بر سر گفتار خویشم،

فریب است این سخن سازی، فریب است! که من خود شرمسار کار خویشم.

مگر احساس گنجد در کلامی؟ مگر الهام جوشد با سرودی؟

مگر دریا نشیند در سبویی؟ مگر پندار گیرد تار و پودی؟

چه شوق است این، چه عشق است این، چه شعر است؟ که جان احساس کرد، اما زبان گفت!

چه حال است این، که در شعری توان خواند؟ چه درد است این، که در بیتی توان گفت؟

اگر احساس می گنجید در شعر، به جز خاکستر از دفتر نمی ماند!

وگر الهام می جوشید با حرف؛ زبان از ناتوانی در نمی ماند.

شبی، همراه این اندوه جانکاه، مرا با شوخ چشمی گفتگو بود.

نه چون من، های و هوی شاعری داشت ولی، شعر مجسّم: چشم او بود!

به هر لبخند، یک «حافظ» غزل داشت. به هر گفتار، یک «سعدی» سخن بود.

من از آن شب خموشی پیشه کردم، که شعر او، خدای شعر من بود!

ز تحسینم خدا را، لب فرو بند. نه شعر است این، بسوزان دفترم را

مرا شاعر چه می پنداری ـــ ای دوست؟ ــ بسوزان این دل خوش باورم را.

ناقوس نیلوفر

کودک زیبای زرین موی صبح، شیر می نوشد ز پستان سحر،

تا نگین ماه را آرد به چنگ، می کشد از سینهء گهواره سر،

شعله رنگین کمان آفتاب، در غبارابرها افتاده است

کودک بازی پرست زندگی، دل بدین رویای رنگین داده است.

باغ را، غوغای گنجشکان مست،نرم نرمک، برمی انگیزد ز خواب

تاک، مست از باده ی باران شب، می سپارد تن به دست آفتاب.

کودک همسایه، خندان روی بام؛ دختران لاله، خندان روی دشت؛

جوجگان کبک خندان روی کوه؛ کودک من لخته ای خون روی تشت!

باد، عطر غم پراکنده و گذشت، مرغ، بوی خون شنید و پر گرفت،

آسمان و کوه و باغ و دشت را، نعره ناقوس نیلوفر گرفت،

روح من از درد چون ابر بهار، عقده های اشک حسرت باز کرد.

روح او چون آرزوهای محال، روی بال ابرها پرواز کرد.

کوچه

بی تو مهتاب شبی، باز از آن کوچه گذشتم،

همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم،

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق دیوانه که بودم.

در نهانخانة جانم، گل یاد تو، درخشید

باغ صد خاطره خندید،

عطر صد خاطره پیچید:

یادم آم که شبی باهم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.

من همه، محو تماشای نگاهت.

آسمان صاف و شب آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشة ماه فروریخته در آب

شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گُل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

یادم آید، تو به من گفتی:

ــ «از این عشق حذر کن!

لحظه‌ای چند بر این آب نظر کن،

آب، آیینة عشق گذران است،

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است؛

باش فردا، که دلت با دگران است!

تا فراموش کنی، چندی از این شهر سفر کن!»

با تو گفتم:‌ «حذر از عشق!؟ ــ ندانم

سفر از پیش تو؟ هرگز نتوانم،

نتوانم!

روز اول، که دل من به تمنای تو پر زد،

چون کبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی، من نه رمیدم، نه گسستم...»

باز گفتم که : «تو صیادی و من آهوی دشتم

تا به دام تو درافتم همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم، نتوانم!»

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب، نالة تلخی زد و بگریخت...

اشک در چشم تو لرزید،

ماه بر عشق تو خندید!

یادم آید که : دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم.

نگسستم، نرمیدم.

*

رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم،

نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم،

نه کنی دیگر از آن کوچه گذر هم...

بی تو، اما، به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!

بهار می رسد، اما

بهار می رسد، اما ز گل نشانش نیست

نسیم، رقص گل آویز گل فشانش نیست

دلم به گریه خونین ابر می سوزد

که باغ، خنده به گلبرگ ارغوانش نیست

چنین بهشت کلاغان وبلبلان خاموش!

بهار نیست به باغی که باغبانش نیست.

چه دل گرفته هوایی، چه پا فشرده شبی

که یک ستاره لرزان در آسمانش نیست!

کبوتری که در این آسمان گشاید بال

دگر امیدِ رسیدن به آشیانش نیست.

ستاره نیز به تنهاییش گمان نبرد

کسی که همنفسش هست و همزبانش نیست!

جهانبه جان من آنگونه سرد مهری کرد،

که در بهار و خزان، کار با جهانش نیست

ز یک ترانه به خود رنگ جاودان نزند

دلی که چون دل من رنج جاودانش نیست.

ابر

تا غم آویز آفاق خاموش

ابرها سینه بر هم فشرده ،

خنده روشنی های خورشید

در دل تبرگی های فسرده،

ساز افسانه پرداز باران

بانگ زاری به افلک برده

ناودان ناله سر داده غمناک !

روز، در ابرها رو نهفته

کس نمی گیرد از او سراغی

گر نگاهی ،دَوَد سوی خورشید

کور سو می زند شب چراغی

ور صدایی به گوش اید از دور

هوی باد است و های کلاغی

چشم هر برگ از اشک لبریز

می برد باد تا سینه دشت،

عطر خاطر نو از بهاران.

می کشد کوه بر شانه خویش.

بار افسانه روزگاران،

من در این صبحگاه غم انگیز

دل سپرده به آهنگ باران.

باغ چشم انتظار بهار است.

دیر گاهی است کاین ابر انبوه،

از کران تا کران تار بسته،

آسمان زلال از دَم او

همچو ایینه ز نگار بسته

عنکبوتی است کز تار ظلمت ،

پیش خورشید دیوار بسته

صبح، پژمرده تر از غروب است.

تا بشنویم ز دل ابر غم را

در سر من هوای شراب است

باده ام گر نه درمان درد است؛

مستی ام گر نه داروی خواب است؛

با دلم خنده جام گوید:

پشت این ابرها آفتاب است !

بادبان میکشد زورق صبح  

پرواز با خورشید

بگذار ، که بر شاخه این صبح دلاویز، بنشینم و از عشق سرودی بسرایم.

آنگاه، به صد شوق، چو مرغان سبکبال،پر گیرم ازین بام و به سوی تو بیایم

خورشید از آن دور ، از آن قله پر برق، آغوش کند باز ، همه مهر ، همه ناز

سیمرغ طلایی پرو بالی ست که ــ چون من ــ از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا که نشاط است و امیدست، پرواز به آنجا که سرود است و سرورست.

آنجا که ، سراپای تو ، در روشنی صبح، رویای شرابی ست که در جام بلور است.

آنجا که سحر ، گونه گلگون تو در خواب، از بوسه خورشید ، چو برگ گل ناز است،

آنجا که من از روزن هر اختر شبگرد، چشمم به تماشا و تمنای تو باز است!

من نیز چو خورشید ، دلم زنده به عشق است .راه دل خود را ، نتوانم که نپویم

هر صبح ، در آیینه جادویی خورشید، چون می نگرم ، او همه من ، من همه اویم!

او ، روشنی و گرمی بازار وجود است .در سینه من نیز ، دلی گرم تر از اوست.

او یک سرآسوده به بالین ننهادست، من نیز به سر می دوم اندر طلب دوست.

ما هردو ، در این صبح طربناک بهاری، از خلوت و خاموشی شب ، پا به فراریم

ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبیعت با دیده جان ، محو تماشای بهاریم.

ما ، آتش افتاده به نیزار ملالیم، ما عاشق نوریم و سروریم و صفاییم ،

بگذار که – سرمست و غزل خوان – من و خورشید: بالی بگشاییم و به سوی تو بیاییم

چرا از مرگ می ترسید؟

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟

ــ مپندارید بوم ناامیدی باز ،

به بام خاطر من می کند پرواز ،

مپندارید جام جانم از اندوه لبریز است .

مگویید این سخن تلخ و غم انگیز است ــ

مگر می این چراغ بزم جان مستی نمی آرد ؟

مگر افیون افسون کار

نهال بیخودی را در زمین جان نمی کارد ؟

مگر این می پرستی ها و مستی ها

برای یک نفس آسودگی از رنج هستی نیست ؟

مگر دنبال آرامش نمی گردید ؟

چرا از مرگ می ترسید ؟

کجا آرامشی از مرگ خوش تر کس تواند دید ؟

می و افیون فریبی تیزبال وتند پروازند

اگر درمان اندوهند ،

خماری جانگزا دارند .

نمی بخشند جان خسته را آرامش جاوید

خوش آن مستی که هشیاری نمی بیند !

چرا از مرگ می ترسید ؟

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟

بهشت جاودان آنجاست .

جهان آنجا و جان آنجاست

گران خواب ابد ، در بستر گلبوی مرگ مهربان ، آنجاست !

سکوت جاودانی پاسدار شهر خاموشی ست .

همه ذرات هستی ، محو در رویای بی رنگ فراموشی ست .

نه فریادی ، نه آهنگی ، نه آوایی ،

نه دیروزی ، نه امروزی ، نه فردایی ،

زمان در خواب بی فرجام ،

خوش آن خوابی که بیداری نمی بیند !

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید

در این دوران که از آزادگی نام و نشانی نیست

در این دوران که هرجا

« هرکه را زر در ترازو ،زور در بازوست»

جهان را دست این نامردم صد رنگ بسپارید

که کام از یکدگر گیرند و خون یکدگر ریزند

درین غوغا فرو مانند و غوغاها برانگیزند .

سر از بالین اندوه گران خویش بردارید

همه ، بر آستان مرگ راحت ، سر فرود آرید

چرا آغوش گرم مرگ را افسانه می دانید ؟

چرا زین خواب جان آرام شیرین روی گردانید ؟

چرا از مرگ می ترسید؟!

دشت

در نوازش های باد ،

در گل لبخند دهقانان شاد ،

درسرود نرم رود ،

خون گرم زندگی جوشیده بود .

نوشخند مهر آب ،

آبشار آفتاب ،

در صفای دشت من کوشیده بود .

شبنم آن دشت ، ازپاکیزگی ،

گوییا خورشید را نوشیده بود !

روزگاران گشت و... گشت؛

داغ بر دل دارم از این سرگذشت ،

داغ بر دل دارم از مردان دشت .

یاد باد آن خوش نوا آواز دهقانان شاد

یاد باد آن دلنشین آهنگ رود

یاد باد آن مهربانی های باد

« یاد باد آن روزگاران یاد باد»

دشت با اندوه تلخ خویش تنها مانده است

زان همه سرسبزی و شور و نشاط

سنگلاخی سرد بر جا مانده است !

آسمان از ابر غم پوشیده است ،

چشمه سار لاله ها خوشیده است ،

جای گندم های سبز ،

جای دهقانان شاد ،

خارهای جانگزا جوشیده است !

بانگ بر می دارم از دل :

« خون چکید از شاخ گل ، باغ و بهاران را چه شد ؟

دوستی کی آخر آمد ، دوستداران را چه شد؟ »

سرد و سنگین ، کوه می گوید جواب :

ــ خاک ، خون نوشیده است!

فقیر

ای بینوا ، که فقر تو ، تنها گناه توست!

در گوشه ای بمیر! که این راه، راه توست

این گونه گداخته ، جز داغ ننگ نیست

وین رخت پاره، دشمن حال تباه توست

در کوچه های یخ زده، بیمار و دربدر

جان می دهی و مرگ تو تنها پناه توست

باور مکن که در دل شان می کند اثر

این قصه های تلخ که در اشک و آه توست

اینجا لباس فاخر و پول کلان بیار

تا بنگری که چشم همه عذرخواه توست

در حیرتم که از چه نگیرد درین بنا

این شعله های خشم که در هر نگاه توست!

شکوفه ای بر شراب

چو از بنفشه بوی صبح برخیزد

هزار وسوسه در جان من برانگیزد

کبوتر دلم از شوق می‌ گشاید بال

که چون سپیده به آغوش صبح بگریزد

دلی که غنچه ‌ی نشکفته ‌ی ندامت‌هاست

بگو به دامن باد سحر نیاویزد

فدای دست نوازشگر نسیم شوم

که خوش به جام شرابم شکوفه می‌ ریزد

تو هم مرا به نگاهی شکوفه‌ باران کن

در این چمن که گل از عاشقی نپرهیزد

لبی بزن به شراب من ای شکوفهٔ بخت

که می خوش است که با بوی گل درآمیزد

دریچه

بازو به دور گردنم از مهر حلقه کن

بر آسمان بپاش شراب نگاه را

بگذار از دریچهٔ چشم تو بنگرم

لبخند ماه را...!

هنگامه

ای دل لبریز از شوق و امید!

کاش می‌ دیدی که فردا نیستیم

کاش می ‌دیدی که چون پنهان شدیم

در همه آفاق پیدا نیستیم

گرچه هر مرگی تسلی‌ بخش ماست

کاندر این هنگامه تنها نیستیم

بدتر از مرگ است آن دردی که باز

زندگی می‌ خندد و ما نیستیم

غریو

سحر با من درآمیزد که برخیز

نسیمم گل به سر ریزد که برخیز

زرافشان دختر زیبای خورشید

سرودی خوش برانگیزد که برخیز

سبو چشمک‌زنان از گوشه‌ ی طاق

به دامانم در آویزد که برخیز

زمان گوید که هان گر برنخیزی،

غریو مرگ برخیزد که برخیز

سرگردان

دلم سوزد به سرگردانی ماه

که شب تا روز پوید این همه راه

سحر خواهد درآمیزد به خورشید

نداند چون کند با بخت کوتاه

درخت

درختی خشک را مانم به صحرا

که عمری سر کند تنهای تنها

نه بارانی که آرد برگ و باری

نه برقی تا بسوزد هستی‌اش را

دریای درد

درون سینه‌ام صد آرزو مُرد

گل صد آرزو نشکفته پژمرد

دلم بی‌ روی او دریای درد است

همین دریا مرا در خود فرو برد

سفر

سحر خندد به نور زرد فانوس

پرستویی دهد بر جفت خود، بوس

نگاهم می‌دود بر سینهٔ راه

تو را دیگر نخواهم دید... افسوس

غبار بیابان

بیابان تا بیابان در غبار است

چراغ چشم‌ها در انتظار است

بار هر بیابان را سواری است

غبار این بیابان بی ‌سوار است

بیگانه

غم آمده، غم آمده، انگشت بر در می ‌زند

هر ضربهٔ انگشت او بر سینه خنجر می ‌زند

ای دل بکش یا کشته شو؛ غم را در این‌جا ره مده

‌گر غم در این‌جا پا نهد، آتش به جان درمی ‌زند

از غم نیاموزی چرا ای دلربا رسم وفا؟

غم با همه بیگانگی هر شب به ما سر می ‌زند

سینه گرداب

همرنگ گونه‌ های تو مهتابم آرزوست

چون باده لب تو می نابم آرزوست

ای پرده پرده چشم توام باغ‌ های سبز

در زیر سایهٔ مژه‌ات خوابم آرزوست

دور از نگاه گرم تو بی ‌تاب گشته‌ام

بر من نگاه کن که تب و تابم آرزوست

تا گردن سپید تو گرداب رازهاست

سر‌گشتگی به سینه ی ‌گردابم آرزوست

تا وارهم ز وحشت شب‌های انتظار

چون خندهٔ تو مهر جهانتابم آرزوست

دست ها و دست ها

به دست‌های او نگاه می‌کنم

که می‌تواند از زمین

هزار ریشهٔ گیاه هرزه را برآورد

و می‌تواند از فضا

هزارها ستاره را به زیر پر درآورد

به دست‌های خود نگاه می‌کنم

که از سپیده تا غروب

هزار کاغذ سپیده را سیاه می‌کند

هزار لحظهٔ عزیز را تباه می‌کند

مرا فریب می‌دهد

تو را فریب می‌دهد

گناه می‌کند

چرا سپید را سیاه می‌کند؟

‌چرا گناه می‌کند؟!

چراغ میکده

چو آفتاب در‌آی از درم شراب بنوش

شراب شبنم جان را چو آفتاب بنوش

چراغ میکده دیوان حافظ است بیا

‌شبی به خلوت رندان و شعر ناب بنوش

زمانه جام گلاب تو را گل آب کند

بیا شراب بیامیز و با گلاب بنوش

چو گل به چشمهٔ خورشید رو کن ای دریا

نه تلخ کاسه‌ وارونه حباب بنوش

به گریه گفتمش از بوسه‌ای دریغ مدار

به خنده گفت که این باده را به خواب بنوش

غریبه

‌دست مرا بگیر که باغ نگاه تو

چندان شکوفه ریخت

که هوش از سرم ربود

من جاودانی‌ام که پرستوی بوسه‌ات

بر روی من دری ز بهشت خدا گشود

اما چه می‌ کنی

دل را که در بهشت خدا هم غریب بود...

اشک زهره

با مرگ ماه، روشنی از آفتاب رفت

چشم و چراغ عالم هستی به خواب رفت

الهام مرد و کاخ بلند خیال ریخت

نور از حیات گم شد و شور از شراب رفت

این تابناک تاج خدایان عشق بود

در تندباد حادثه همچون حباب رفت

این قوی نازپرور دریای شعر بود

‌در موج خیز علم به اعماق آب رفت

این مه که چون منیژه لب چاه می‌نشست

‌گریان به تازیانهٔ افراسیاب رفت

بگذار عمر دهر سرآید که عمر ما

چون آفتاب آمد و چون ماهتاب رفت

ای دل بیا سیاهی شب را نگاه کن

در اشک گرم زهره ببین یاد ماه کن

ماه و سنگ

اگر ماه بودم به هرجا که بودم، سراغ تو را از خدا می‌گرفتم

وگر سنگ یودم به هرجا که بودی، سر رهگذار تو جا می‌گرفتم

اگر ماه بودی به صد ناز شاید، شبی بر لب بام من می‌نشستی

وگر سنگ بودی به هر جا که بودم، مرا می‌شکستی، مرا می‌شکستی!

خورشید و جام

چون خندهٔ جام است درخشیدن خورشید

جامی به من آرید که خورشید درخشید

جامی که نهد بند به خمیازهٔ آفاق

جامی که رسد روح به دروازهٔ خورشید

با خندهٔ نوروز همی باید خندید

با خندهٔ خورشید همی باید نوشید

‌خوش با قدم موکب نوروز نهد گام

‌ماه رمضان باده‌پرستان بخروشید

ای ساقی گلچهره در این صبح دل‌انگیز

لبریز بده جام مرا شادی جمشید

هر جا که گلی خندد، با دوست بخندید

هر گه که بهار آید، با عشق بجوشید

از خدا صدا نمی رسد

ای ستاره‌ها که از جهان دور

چشم‌تان به چشم بی‌فروغ ماست

نامی از زمین و از بشر شنیده‌اید؟

در میان آبی زلال آسمان

موج دود و خون و آتشی ندیده‌اید؟

این غبار محنتی که در دل فضاست

این دیار وحشتی که در فضا رهاست

این سرای ظلمتی که آشیان ماست

در پی‌تباهی شماست!

گوش‌تان اگر به نالهٔ من آشناست،

‌از سفینه‌ای که می‌رود به سوی ماه،

از مسافری که می‌رسد ز گرد راه،

‌از زمین فتنه‌گر حذر کنید!

پای این بشر اگر به آسمان رسد

روزگارتان چو روزگار ما سیاست

ای ستاره‌ای که پیش دیدهٔ منی

باورت نمی‌شود که در زمین،

هرکجا به هر که می‌رسی،

خنجری میان پشت خود نهفته است!

پشت هر شکوفهٔ تبسمی،

خار جانگزای حیله‌ای شکفته است!

آن‌که با تو می‌زند صلای مهر،

جز به فکر غارت دل تو نیست!

گر چراغ روشنی به راه توست،

چشم گرگ جاودان گرسنه‌ای است!

ای ستاره

ما سلام‌مان بهانه است

عشق‌مان دروغ جاودانه است!

در زمین زبان حق بریده‌اند،

حق، زبان تازیانه است!

وانکه با تو صادقانه درد‌دل کند،

‌های های گریهٔ شبانه است!

ای ستاره باورت نمی‌شود:

در میان باغ بی‌ترانهٔ زمین

ساقه‌های سبز آشتی شکسته است

لاله‌های سرخ دوستی فسرده است

غنچه‌های نورس امید

لب به خنده وانکرده، مرده است!

پرچم بلند سرو راستی

سر به خاک غم سپرده است!

‌ای ستاره، باورت نمی‌شود:

‌آن سپیده‌دم که با صفا و ناز

در فضای بی‌کرانه می‌دمید،

دیگر از زمین رمیده است

این سپیده‌ها سپیده نیست

رنگ چهرهٔ زمین پریده است!

آن شقایق شفق که می‌شکفت

عصر‌ها میان موج نور،

دامن از زمین کشیده است

سرخی و کبودی افق

قلب مردم به خاک و خون تپیده است!

دود و آتش به آسمان رسیده است!

ابرهای روشنی که چون حریر،

‌بستر عروس ماه بود،

پنبه‌های داغ‌های کهنه است!

ای ستاره، ای ستارهٔ غریب!

‌از بشر مگوی و از زمین مپرس

زیر نعرهٔ گلوله‌های آتشین

از صفای گونه‌های آتشین مپرس

زیر سیلی شکنجه‌های دردناک

از زوال چهره‌های نازنین مپرس

‌پیش چشم کودکان بی‌پناه

از نگاه مادران شرمگین مپرس

در جهنمی که از جهان جداست

در جهنمی که پیش دیدهٔ خداست

از لهیب کوره‌ها و کوه نعش‌ها

از غریو زنده‌ها میان شعله‌ها

بیش از این مپرس

بیش از این مپرس

ای ستاره، ای ستارهٔ غریب!

ما اگر ز خاطر خدا نرفته‌ایم

پس چرا به داد ما نمی‌رسد؟

ما صدای گریه‌مان به آسمان رسید

از خدا چرا صدا نمی‌رسد؟

بگذریم ازین ترانه‌های درد

بگذریم ازین فسانه‌های تلخ

بگذر از من ای ستاره، شب گذشت

قصهٔ سیاه مردم زمین

بسته راه خواب ناز تو

می‌گریزد از فغان سرد من

گوش از ترانه بی‌نیاز تو!

ای که دست من به دامنت نمی‌رسد

اشک من به دامن تو می‌چکد

با نسیم دلکش سحر

‌چشم خستهٔ تو بسته می‌شود

بی تو در حصار این شب سیاه

عقده‌های گریهٔ شبانه‌ام

‌در گلو شکسته می‌شود

شب به خیر...!

پرده ی رنگین

با شبنم اشک من ای نیلوفر شب

گلبرگ‌های خویش را شاداب‌تر کن

هر صبح از دامان خود

خاکسترم را

بر‌گیر و در چشمان بخت بی‌هنر کن

ای صبح! ای شب! ای سپیدی! ای سیاهی!

ای آسمان جاودان خاموش دلتنگ!

ای ساحل سبز افق!

ای کوه! ای بلند!

ای شعر!

ای رنج! ای یاد!

ای غم که دست مهربانت جاودانه

چون تاج زرین بر سرم بود!

بازیچهٔ دست شما فرسود، فرسود

ای خیمه‌شب‌بازان افلاک!

ای چهره‌پردازان چالاک!

وقت است صندوق عدم را درگشایید

بازیچهٔ فرسوده را پنهان نمایید

ای دست ناپیدای هستی!

بازیچه چون فرسوده شد، بازیچه نو کن

ای مرگ با آن داس خونین!

این ساقهٔ پژمرده را دیگر درو کن

ای آدمک‌سازان بی‌باک!

ای خیمه‌شب‌بازان افلاک!

ای چهره‌پردازان چالاک!

‌من هدیه آوردم بهار و بابکم را

دنبال این بازیچه‌های نو بیایید

ای دست ناپیدای هستی!

با اولین لبخند فردا،

خورشید خونین را بیفروز

مهتاب غمگین را بیاویز

در پردهٔ رنگین تزویر

با نغمهٔ نیرنگ تقدیر

چون هفته‌ها و ماه‌ها و قرن‌ها پیش

‌این آدمک‌های ملول بی‌گنه را

هر جا به هر سازی که می‌خواهی برقصان

تو مانده‌ای با این همه رنگ

من می‌روم با آخرین حرف

ای خیمه‌شب‌باز!

در غربت غمگین و دردآلود این خاک،

آزاده‌ای زندانی توست

قربانی قهر خدا، نامش محبت

‌زنجیر از پایش جدا کن

او را چو من از دام تزویرت رها کن

همراه این آزردهٔ درد آشنا کن

خار

من آن طفل آزادهٔ سر‌خوشم

که با اسب آشفتهٔال خیال

درین کوچه پس کوچهٔ ماه و سال

چهل سال نا‌آشنا رانده‌ام

ز سیمای بیرحم گردون پیر

در اوراق بیرنگ تاریخ کور

همه تازه‌های جهان دیده‌ام

همه قصه‌های کهن خوانده‌ام

چهل سال

در عین رنج و نیاز

سر از بخشش مهر پیچیده‌ام

رخ از بوسهٔ ماه گردانده‌ام

به خوش باش حافظ که جانانم اوست

به هر جا که آزاده‌ای یافتم

به جامش اگر می‌توانسته‌ام

می افکنده‌ام گل برافشانده‌ام

چهل سال اگر بگذراندم به هیچ

همین بس که در رهگذار وجود

کسی را به‌جز خود

نگریانده‌ام

چهل سال چون خواب بر من گذشت

اگر عمر گل هفته‌ای بیش نیست

خدایا نه خارم...

چرا مانده‌ام؟!

توضیحات

۳ ــ ابر و کوچه ــ ۱۳۴۱

.

زهر شیرین

ستاره کور

شبنم و شبچراغ

لال

ناقوس نیلوفر: برای کودکی که نماند و نیلوفرها در مرگ او ناقوس زدند.

کوچه

بهار می رسد، اما

ابر

پرواز با خورشید

چرا از مرگ می ترسید؟

دشت

فقیر

شکوفه ای بر شراب

دریچه

هنگامه

غریو

سرگردان

درخت

دریای درد

سفر

غبار بیابان

بیگانه

سینه گرداب

دست ها و دست ها

چراغ میکده

غریبه

اشک زهره

ماه و سنگ

خورشید و جام

از خدا صدا نمی رسد

پردی رنگین

خار

.

afasoft.ir

بهار را باورکن

رقص ماه : باز له له می زند از تشنه کامی برگ.

چتر وحشت : سینهء صبح را گلوله شکافت!

سفر در شب : همچون شهاب میگذرم در زلال شب...

خوشه اشک : قفسی باید ساخت

بهترین بهترین من : زرد و بنفش و نیلی

کوچ : بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد!

ای بازگشته : تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

چراغی در افق : به پیش روی من، تا چشم یاری میکند، دریاست.

بهار را باور کن : باز کن پنجره‌ها را، که نسیم

دیگر زمین تهی نیست : خوابم نمی ربود

سیاه : لحاف کهنه زال فلک شکافته شد

طومار تلاش : تنها درخت کوچه ما در میان شهر

غبار آبی : چندین هزار قرن

قصه : رفتم به کنار رود سر تا پا مست

کدام غبار : با جوانه ها نوید زندگی است

نمازی از شکایت : سحر که نسترن سرخ باغ همسایه

بهت : میگذرم از میان رهگذران مات

بگو کجاست مرغ آفتاب : زندانی دیار شب جاودانیم

تاک : پای دیوار بلند کاج ها

جادوی بی اثر : پُر کن پیاله را

حصار : خوش گرفتی از من بیدل سراغ

دیوار : در پیش چشم خسته ِ من دفتری گشود

ستوه : در کجای این فضای تنگ بی آواز

بدرود : پشت خرمن های گندم لای بازوهای بید

ای همیشه خوب : ماهیِ همیشه تشنه ام

تر : طشت بزرگ آسمان از لاجورد صبحدم لبریز

خاموشِ : در ساغر ما گل شرابی نشکفت

سوغات یاد : این سپیدار کهنسالی که هیچ از

آخرین جرعه این جام : همه می پرسند

از کوه با کوه : پرواز می کردیم

اشکی در گذرگاه تاریخ : از همان روزی که دست حضرت قابیل

توضیحات : ۴ ــ بهار را باور کن ــ ۱۳۴۶

رقص ماه

باز له له می زند از تشنه کامی برگ.

باز می جوشد سراپای درختان را غبار مرگ

باز میپیچد به خود

ــ از سیلی سوزان گرما ــ

تاک

می فشارد پنجه های خشک و گردآلود را بر خاک.

باز باد از دست گرما می کشد فریاد

گوییا می رقصد آتش میگریزد باد!

باز میرقصد به روی شانه های شهر

شعله های آتش مرداد

رقص او چون رقص گرم مارها

بر شانه ضحاک!

سر بر آر از کوه، با آن گاوپیکر گرز

ای نسیم درّهء البرز...!

چتر وحشت

سینهء صبح را گلوله شکافت!

باغ لرزید و آسمان لرزید

خواب ناز کبوتران آشفت

سرب داغی به سینه هاشان ریخت

ورد گنجشک های مست گسست

عکس گل

در بلور چشمه

شکست.

رنگ وحشت به لحظه ها آمیخت،

بر خونین به شاخه ها آویخت.

مرغکان رمیده

خواب آلوده،

پر گشودند در هوای کبود

در غبار طلایی خورشید،

ناگهان صد هزار بال سپید،

چون گلی در فضای صبح شکفت

وز طنین گلوله های دگر،

همچو ابری به سوی دشت گریخت.

نرم نرمک،سکوت، برمی گشت

رفته ها آه بر نمی گشتند

آن رها کرده لانه های امید

دیگر آن دور و بر نمی گشتند

باغ از نغمه و ترانه تهی ست.

لانه متروک و آشیانه تهی ست.

دیرگاهی است در فضای جهان

آتشین تیرها صدا کرده.

دست سوداگرانِ وحشت و مرگ

هر طرف آتشی به پا کرده.

باغ را دست بی حیایی ستم،

از نشاط و صفا جدا کرده

ما همان مرغکان بیگنهیم

خانه و آشیان رها کرده!

آه، دیگر در این گسیخته باغ

شور افسونگر بهاران نیست

آه، دیگر در این گداخته دشت

نغمه شاد کشتکاران نیست

پر خونین به شاخساران هست

برگ رنگین به شاخساران نیست!

اینکه بالا گرفته در آفاق

نیست فوج کبوترانِ سپید،

که بر این بام می کند پرواز.

رقص فوارههای رنگین نیست

اینکه از دور می شکوفد باز.

نیست رویای بالهای سپید،

در غبار طلاییِ خورشید.

این هیولا، که رفته تا افلاک،

چتر وحشت گشوده بر سر خاک

نیست شاخ و گل و شکوفه وبرگ،

دود و ابر است و خون و آتش و مرگ!

سفر در شب

همچون شهاب میگذرم در زلال شب...

از دشت های خالی و خاموش

از پیچ و تاب گردنه ها،

قعر دره ها...

نور چراغها،

چون خوشه های آتش

در بوته های دود

راهی میان ظلمت شب باز میکند

همراه من، ستاره غمگین و خسته ای

در دور دست ها

پرواز میکند.

نور غریب ماه

نرم و سبک به خلوت آغوش دره ها

تن میکند رها.

بازوی لخت گردنه، پیچیده کامجو

بر دور سینهء هوس انگیزه تپه ها

باد از شکاف دامنه فریاد میزند...

من همچون بادمی گذرم روی بال شب...

در هر سوی راه

غوغای شاخه ها و گریز درخت هاست

با برگ های سوخته،

با شاخه های خشک

سر میکشند در پی هم خارهای گیج

گاهی دو چشم خونین از لای بوته ها،

مبهوت می درخشد و محسور می شود!

گاهی صدای وای کسی از فراز کوه

در های و هوی همهمه ها دور می شود.

ای روشنایی سحر ای آفتاب پاک!

ای مرز جاودانه نیکی!

من با بمید وصل تو شب را شکسته ام

من در هوای عشق تو از شب گذشته ام

بهر تو دست و پا زئده ام در شکنج راه

سوی تو بال و پر زده ام در ملال شب!

خوشه اشک

قفسی باید ساخت

هرچه در دنیا گنجشک و قناری هست،

با پرستوها،

و کبوترها

همه را باید یکجا به قفس انداخت!

روزگاری است که پرواز کبوترها

در فضا ممنوع است.

که چرا

به حریمِ حرمِ جت ها خصمانه تجاوز شده است!

روزگاری است که خوبی خفته است

و بدی بیدار است.

و هیاهوی قناری ها،

خواب جت ها را آشفته است!

غزل «حافظ» را می خواندم:

«مزرع سبز فلک دیدم و داس مه نو»

تا به آنجا که وصیت می کرد:

«گر روی پاک و مجرد چومسیحا به فلک

از فروغ تو به خورشید رسد صد پرتو»

دلم از نام مسیحا لرزید

از پس پردهء اشک

من مسیحا را بالای صلیبش دیدم

با سرخم شده بر سینه که باز

به نکو کاری، پاکی، خوبی

عشق می ورزید.

و پسر هایش را

که چه سان «پاک و مجرد»! به فلک تاخته اند

و چه آتش ها هر گوشهبه پا ساخته اند

و برادرها را خانه برانداخته اند!

دود در «مزرعهء سبز فلک» جاری است.

تیغه نقره «داس مه نو» زنگاری است،

و آنچه هنگام درو حاصل ماست؛

لعنت و نفرت و بیزاری است!

روزگاری است که خوبی خفته است

و بدی بیدار است

و غزل های قناری ها

خواب جت ها را آشفته است!

غزل «حافظ» را می بندم

از پس پردهء اشک،

خیره در مزرعه خشک فلک می نگرم

می بینم:

در دل شعله و دود

می شود «خوشه پروین» خاموش!

پیش خود می گویم:

عهد خودرایی و خود کامی ست،

عصر خون آشامی است،

که درخشنده تر از خوشه پروین سپهر

خوشه اشک یتیمان ویتنامی است!

بهترین بهترین من

زرد و بنفش و نیلی

سبز و آبی و کبود!

با بنفشه ها نشسته ام،

سالهای سال،

صبح های زود.

در کنارچشمه سحر

سر نهاده روی شانه های یکدگر،

گیسوان خیسشان به دست باد،

چهره ها نهفته در پناه سایه های شرم،

رنگها بشکفته در زلال عطرهای گرم،

میتراود ازسکوت دلپذیرشان،

بهترین ترانه

بهترین سرود!

*

مخمل نگاه این بنفشه ها،

می برد مراسبکتر از نسیم،

ازبنفشه زار باغچه،

تا بنفشه زارچشم تو ــ که رسته در کنارهم ــ

زرد و نیلی و بنفش

سبز و آبی و کبود.

باهمان سکوت شرمگین،

با همان ترانه هاو عطرها،

بهترین هرچه بود و هست،

بهترین هرچه هست و بود!

*

در بنفشه زار چشم تو

من ز بهترین بهشت ها گذشتم

من به بهترین بهارها رسیده ام.

*

ای غم همزبان بهترین دقایق حیات من!

لحظه های هستی من از تو پُرشده است

آه!

در تمام روز،

در تمام شب،

در تمام هفته،

در تمام ماه،

در فضای خانه، کوچه، راه

در هوا، زمین، درخت، سبزه، آب،

در خطوط درهم کتاب،

در دیار ِگلگونِ خواب!

*

ای جدایی تو بهترین دلیل گریستن!

بی تو به اوج حسرتی نگفتنی رسیده ام.

*

ای نو زش تو بهترین امیدِ زیستن!

در کنار تو

من ز اوج لذتی نگفتنی گذشتم.

*

در بنفشه زار چشم تو

برگ های زرد و نیلی و بنفش،

عطرهای زرد و آبی و کبود،

نغمه های ناشنیده ساز می کنند،

بهتر از تمام نغمه ها و سازها!

روی مخمل لطیف گونه هات،

غنچه های رنگ رنگ ناز،

برگ های تازه تازه بازمی کنند،

بهتر از تمام رنگها و رازها!

*

خوب خوب نازنین من!

نام تو مرا همیشه مست می کند

بهتر از شراب.

بهتر از تمام شعرهای ناب!

نام تو، اگر چه بهترین سرود زندگیست

من تو را

به خلوت خدایی خیال خود:

« بهترینِ بهترینِ من » خطاب می کنم،

بهترینِ بهترین ِمن!

کوچ

بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد!

به کوه خواهد زد!

به غار خواهد رفت!

*

تو کودکانت را، بر سینه می فشاری گرم

و همسرت را، چون کولیان خانه به دوش

میان آتش و خون می کشانی از دنبال

و پیش پای تو از انفجارهای مهیب

دهان دوزخ وحشت گشوده خواهد شد

و شهر ها همه در دود و شعله خواهد سوخت

و آشیان ها بر روی خاک خواهد ریخت

و آرزوها در زیر خاک خواهد مرد!

*

خیال نیست عزیزم!...

صدای تیر بلند است و ناله های پیگیر

و برقاسلحه، خورشید را خجل کرده ست!

چگونه این همه بیداد را نمی بینی؟

چگونه این همه فریاد را نمی شنوی؟

صدای ضجهء خونین کودک عَدَنی است،

و بانگ مرتعش مادر ویتنامی،

که در عزای عزیزان خویش می گریند،

و چند روز دگر نیز نوبت من و توست،

که یا به ماتم فرزند خویش بنشینیم!

و یا به کشتنفرزند خلق برخیزیم!

و یا به کوه،

به جنگل،

به غار،

بگریزیم

*

ــ پدر! چگونه به نزد طبیب خواهی رفت؟

که دیدگان تو تاریک و راه باریک است

تو یکقدم نتوانی به اختیار گذاشت.

تو یک وجب نتوانی به اختیار گذاشت!

که سیل آهن در رها ها خروشان است!

*

تو ای نخفته شب و روز، روی شانهء اسب،

ــ به روزگار جوانی ــ به کوه و دره و دشت،

تو ای بریده ره از لای خار و خارا سنگ

کنون کنار خیابان در انتظار بسوز!

درون آتش بغضی که در گلو داری،

کزین طرف نتوانی به آن طرف رفتن!

حریم موی سپید ترا که دارد پاس؟

کسی که دست ترا یک قدم بگیرد، نیست

و من که ــ می دوم اندر پی تو ــ خوشحالم

که دیدگان تو در شهر بی ترحم ما

به روی مردم نامهربان نمی افتد!

*

پدر، به خانه بیا، با ملال خویش بساز!

اگر که چشم تو بر روی زندگی بسته ست

چه غم که گوش تو پیچ رادیو باز است:

*

ـ «... هزار و ششصد و هفتاد و یک نفر امروز

به زیر آتش خمپاره ها هلاک شدند

و چند دهکدهء دوست راهواپیما،

به جای خانهء دشمن گلوله باران کرد!... »

*

گلوی خشک مرا بغض می فشارد تنگ

و کودکان مرا لقمه در گلو مانده ست

که چشم آنها با اشک مرد بیگانه ست.

*

چه جای گریه، که کشتار بی دریغ حریف

برای خاطر صلح است و حفظ آزادی!

و هر گلوله که بر سینه ای شرار افشاند

غنیمتی است که:دنیا بهشت!! خواهد شد.

*

پدر، غم تو مرا رنج میدهد، اما

غم بزرگتری می کند هلاک مرا:

بیا به خاک بلا دیده ای بیندیشیم

که ناله می چکد از برق تازیانه در او

به خانه های خراب

به کومه های خموش

به دشتهای به آتش کشیده متروک

که سوخت یکجا برگ و گل و جوانه در او!

به خاکمزرعه هایی که جای گندم زرد

لهیب شعلهء سرخ

به چار سوی افق میکشد زبانه در او

به چشمهای گرسنه

به دستهای دراز

به نعش دهقان میان شالیزار

به زندگی که فرو مرده جاودانه در او!

*

بیا به حال بشر های های گریه کنیم

که با برادر خود هم نمی تواند زیست

چنین خجستهوجودی کجا تواند ماند؟!

چنین گسسته عنانی کجا تواند رفت؟

صدای غرش تیری دهد جواب مرا:

به کوه خواهد زد!

به غار خواهد رفت!

بشر دوباره به جنگل پناه خواهد برد!

ای بازگشته

تنها نگاه بود و تبسم، میان ما

تنها نگاه بود و تبسم.

اما... نه:

گاهی که از تب هیجان ها

بی تاب می شدیم

گاهی که قلبهامان

می کوفت سهمگین

گاهی که سینه هامان

چون کوره میگداخت

دست تو بود و دست من

ــ این دوستان پاک ــ

کز شوق سر به دامن هم میگذاشتند

وز این پل بزرگ

ــ پیوند دست ها ــ

دلهای ما به خلوت هم راه داشتند!

یک بار نیز

ــ یادت اگر باشد ــ

وقتی تو، راهی سفری بودی

یک لحظه وای تنها یک لحظه

سر روی شانه های هم آوردیم

با هم گریستیم...

تنها نگاه بود و تبسم میان ما

ما پاک زیستیم!

*

ای سرکشیده از صدف سالهای پیش

ای بازگشته از سفر خاطرات دور

آن روزهای خوب

تو، آفتاب بودی

بخشنده، پاک، گرم

من، مرغ صبح بودم

ــ مست و ترانه گو ــ

اما در آن غروب کهاز هم جدا شدیم

شب را شناختیم

در جلگه غریب و غمآلود سرنوشت

زیر سُمِ سمند گریزان ماه و سال

چون باد تاختیم

در شعله شفق ها

غمگین گداختیم.

جز یاد آن نگاه تبسم،

مانند موج ذیخت بهم هرچه ساختیم.

ما پاک سوختیم

ما پاک باختیم

*

ای سرکشیده از صدف سال های پیش

ای بازگشته ای خطا رفته!

با من بگو حکایت خود تا بکوبمت

اکنون من و توایم و همان خنده و نگاه

آن شرم جاودانه،

آن دست های گرم،

آن قلبهای پاک،

وان رازهای مِهر که بین من و تو بود

ماگرچه در کنار هم اینک نشسته ایم

بار دیگر به چهرهء همچشم بسته ایم

دوریم هر دو،دور...!

با آتش نهفته به دلهای بیگناه

تا جاودان صبور.

*

ای آتش شکفته، اگر او دوباره رفت

در سینهء کدام محبت بجویمت؟

ای جان غم گرفته، بگو دور از آن نگاه

در چشمه، کدام تبسم بشویمت؟

چراغی در افق

به پیش روی من، تا چشم یاری میکند، دریاست.

چراغ ساحل آسودگی ها در افق پیداست،

در این ساحل که من افتاده ام خاموش

غمم دریا، دلم تنهاست،

وجودمبسته در زنجیر خونین تعلق هاست!

خروش موج با من می کند نجوا:

ــ که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت،

که هر کس دل به دریا زد رهایی یافت،...

*

مرا آن دل که بر دریا زنم نیست

ز پا این بند خونین برکَنَم نیست

امید آنکه جان خسته ام را

به آن نادیده ساحل افکنم نیست.  

بهار را باور کن

باز کن پنجره‌ها را، که نسیم

روز میلاد اقاقی ها را

جشن می‌گیرد

و بهار

روی هر شاخه، کنار هر برگ

شمع روشن کرده ست.

*

همه چلچله هابرگشتند

و طراوت را فریاد زدند

کوچه یکپارچه آواز شده ست

و درخت گیلاس

هدیهٔ جشن اقاقی‌ها را

گل به دامن کرده ست

*

باز کن پنجره‌ها را ای دوست

هیچ یادت هست

که زمین را عطشی وحشی سوخت؟

برگ ها پژمردند؟

تشنگی با جگر خاک چه کرد؟

*

هیچ یادت هست؟

توی تاریکی شب‌های بلند

سیلی سرما با تاک چه کرد؟

با سر و سینه‌ء گل‌های سپید

نیمه شب باد غضبناک چه کرد؟

هیچ یادت هست؟

*

حالیا معجزه ء باران را باور کن

و سخاوت را در چشم چمن زار ببین

و محبت را در روح نسیم

که در این کوچه‌ء تنگ

با همین دست تهی

روز میلاد اقاقی ها را

جشن می‌گیرد!

*

خاک جان یافته است

‌تو چرا سنگ شدی؟

تو چرا این‌همه دلتنگ شدی؟

باز کن پنجره‌ها را

و بهاران را

باور کن

دیگر زمین تهی نیست

خوابم نمی ربود

نقش هزار گونه خیال از حیات و مرگ

در پیش چشم بود

شب در فضای تارخود آرام می گذشت

از راه دور بوسه سرد ستاره ها

مثل همیشه بدرقه می کرد خواب را

در آسمان صاف

من در پی ستاره خود می شتافتم

چشمان من به وسوسه خواب گرم شد

ناگاه بندهای زمین در فضا گسیخت

در لحظه ای شگرف زمین از زمان گریخت

در زیر بسترم

چاهی دهان گشود

چون سنگ در غبار و سیاهی رها شدم

می رفتم آنچنان که زهم

می شکافتم

مردی گران به جان زمین اوفتاده بود

نبضش به تنگنای دل خاک می تپید

در خویش می گداخت

از خویش می گریخت

می ریخت می گسست

می کوفت می شکافت

وز هر شکاف بوی نسیم غریب مرگ

در خانه می شتافت

انگار خانه ها و گذرهای شهر را

چندین هزار دست

غربال

می کنند

مردان و کودکان و زنان می گریختند

گنجی که این گروه ز وحشت رمیده را

با تیغ های آخته دنبال می کنند

آن شب زمین پیر

این بندی گریخته از سرنوشت خویش

چندین هزار کودک در خواب ناز را

کوبید و خاک کرد

چندین مادر زحمت کشیده را

در دم هلاک کرد

مردان رنگ

سوخته از رنج کار را

در موج خون کشید

وز گونه شان تبسم و امید را

با ضربه های سنگ و گل و خاک پاک کرد

در آن خرابه ها

دیدم مادری به عزای عزیز خویش

در خون نشسته

در زیر خشت و خاک

بیچاره بند بند وجودش شکسته بود

دیگر لبی که با تو بگوید سخن نداشت

دستی

که در عزا بدرد پیرهن نداشت

زین پیش جای جان کسی در زمین نبود

زیرا که جان به عالم جان بال میگشود

اما در این بلا

جان نیز فرصتی که برآید ز تن نداشت

شب ها که آن دقایق جانکاه می رسد

در من نهیب زلزله بیدار می شود

در زیر سقف مضطرب خوابگاه خویش

با فر نفس تشنج

خونین مرگ را

احساس می کنم

آواز بغض و غصه و اندوه بی امان

ریزد به جان من

جز روح کودکان فرو مرده در غبار

تا بانگ صبح نیست کسی همزبان من

آن دست های کوچک و آن گونه های پاک

از گونه سپیده مان پاکتر کجاست

آن چشم های روشن و آن خنده های مهر

از خنده بهار طربناک

تر کجاست

آوخ زمین به دیده من بی گناه بود

آنجا همیشه زلزله ظلم بوده است

آنها همیشه زلزله از ظلم دیده اند

در زیر تازیانه جور ستمگران

روزی هزار مرتبه در خون تپیده اند

آوار چهل و سیلی فقر است و خانه نیست

این خشت های خام که بر خاک چیده اند

دیگر زمین تهی است

دیگر به روی دشت

آن کودک ناز

آن دختران شوخ

آن باغهای سبز

آن لاله های سرخ

آن بره های مست

آن چهره های سوخته ز آفتاب نیست

تنها در آن دیار

ناقوس ناله هاست که در مرگ زندگی ست

سیاه

لحاف کهنه زال فلک شکافته شد

و پنبه کوچه و بازار شهر را پُر کرد

و دشت اکنون سرد و غریب و خاموش است

آهای لحاف پاره خود رابه بام ما متکان

که گرچه پنبه ما را

همیشه آفت خورد

و دشت سوخته از پنبه سپیده تهی ست

جهان به کام حریفان

پنبه در گوش است

طومار تلاش

تنها درخت کوچه ما در میان شهر

تیری است بی چراغ

اهل محله مردم زحمتکش صبور

از صبح تا غروب

در انتظار معجزه ای شاید

در کار برق و آب

امضای این و آن را طومار می کنند

شب ها میان ظلمت مطلق سکوت محض

بر خود هجوم دغدغه را تا سرود صبح

هموار می کنند

گفتم سرود صبح ؟

آری به روی شاخه آن تیر بی چراغ

زاغان رهگذر

صبح ملول گمشده در گرد و خاک را

اقرار می کنند

بابک میان یک وجب از خاک باغچه

بذری فشانده است

وزحوض نیمه آب

تا کشتزار خویش

نهری کشانده است

وقتی که کام حوض

چون کام مردمان محل خشک می شود

از زیر آفتاب

گلبرگ های مزرعه سبز خویش را

با قطره های گرم عرق آب می دهد

در آفتاب ظهر که من می رسم ز راه

طومار تازه ای را همسایه عزیز

با خواهش و تمنا با عجز و التماس

از خانه ای به خانه دیگر

سوقات می برد

این طفل هشت ساله ولیکن

کارش خلاف اهل محله است

در آفتاب ظهر که من می رسم ز راه

با آستین بر زده در پای کشتزار

بر گونه قطره های عرق شهد خوشگوار

از بیخ و بن کشیده علف های هرزه را

فریاد می زند

بابا بیا بیا

گل کرده لوبیا

لبخند کودکانه او درس می دهد

کاین خاک خارپرور باران ندیده را

با آستین بر زده آباد می کنند

از ریشه می زنند علف های هرزه را

آنگاه

با قطره های گرم عرق باغ های سبز

بنیاد می کنند

غبار آبی

چندین هزار قرن

از سر گذشت عالم و آدم است

وین کهنه آٍسیای گران سنگ است

بی اعتنا به ناله قربانیان خویش

آسوده گشته است

در طول قرن ها

فریاد دردناک اسیران خسته جان

بر می شد از زمین

شاید که از دریچه زرین آفتاب

یا از میان غرفه سیمین ماهتاب

آید بروی سری

اما هرگز نشد گشوده از این آسمان دری

در پیش چشم خسته زندانیان خاک

غیر از غبار آبی این آسمان نبود

در پشت این غبار

جز ظلمت و سکوت فضا و زمان نبود

زندان زندگانی انسان دری نداشت

هر در که ره به سوی خدا داشت

بسته بود

تنها دری که راه به دهلیز مرگ داشت

همواره باز بود

دروازه بان پیر در آنجا نشسته بود

در پیش پای او

ــ در آن سیاه چال ــ

پرها گسسته بود و قفس ها شکسته بود

امروز این اسیر

انسان رنجدیده و محکوم قرنها

از ژرف این غبار

تا اوج آسمان خدا پر گشوده است

انگشت بر دریچه خورشید سوده است

تاج از سر فضا و زمان در ربوده است

تا او کند دری به جهان های دیگری

قصه

رفتم به کنار رود سر تا پا مست

رودم به هزار قصه می بُرد ز دست

چون قصه درد خویش با او گفتم

لرزید و رمید و رفت و نالید و شکست 

کدام غبار

با جوانه ها نوید زندگی است

زندگی شکفتن جوانه هاست

هر بهار

از نثار ابرهای مهربان

ساقه ها پر از جوانه میشود

هر جوانه ای شکوفه می کند

شاخه چلچراغ می شود

هر درخت پر شکوفه باغ

کودکی که تازه دیده باز می کند

یک جوانه است

گونه های خوشتر از شکوفه اش

چلچراغ تابناک خانه است

خنده اش بهار پر ترانه است

چون میان گاهواره ناز می کند

ای نسیم رهگذر به ما بگو

این جوانه های باغ زندگی

این شکوفه های عشق

از سموم وحشی کدام شوره زار

رفته رفته خار می شوند

این کبوتران برج دوستی

از غبار جادوی کدام کهکشان

گرگ های هار می شوند

نمازی از شکایت

سحر که نسترن سرخ باغ همسایه

فرستد از لب ایوان به آفتاب درود

و اوج سبز درختان به کوچه می ریزد

و خانه از نفس گرم یاس لبریز است

باز سرودن یک شعر تازه می آیم

که ذره ذره وجودم

در آن ترانه تلخ

به های های غریبانه اشک ریخته اند

کنار نسترن سرخ باغ همسایه

من از ستاره شفاف صبح می پرسم

تو شعر میدانی؟!

ستاره جای جواب

به بی تفاوتی آفتاب می نگرد

تو هیچ می بینی

ــ دوباره می پرسم ــ

ستاره اما

از دشت بی کرانه صبح

به من چو گمشده ای در سراب می نگرد

نگاه کن

مرا مصاحب گنجشک های شاد مبین

مرا معاشر گلبرگ های یاس مدان

که من تمامی شب

در آن کرانه دور میان جنگل آتش

میان چشمه خون

به زیر بال هیولای مرگ زیسته ام

و تا سپیده صبح

به سرنوشت سیاه بشر

گریسته ام

تو هیچ می گریی ؟

باز از ستاره می پرسم

ستاره اما با دیدگان اشک آلود

به پرسشی که ندارد جواب می نگرد

بگو

صدای من به کسی می رسد در آن سوی شب

بگو که نبض کسی می زند در آن بالا

ستاره می لرزد

بگو

مگر تو بگویی

در این رواق ملال

کسی

چون من به نماز شکایت ایستاده است

ستاره می سوزد

ستاره می میرد

و من تکیده و غمگین به راه می افتم

آفتاب همان گونه سرکش و مغرور

به انهدام خراب می نگرد 

بهت

میگذرم از میان رهگذران مات

مینگرم در نگاه رهگذران کور

اینهمه اندوه در وجودم و من لال

اینهمه غوغاست در کنارم و من دور

دیگر در قلب من نه عشق نه احساس

دیگر در جان من نه شور نه فریاد

دشتم اما در او ناله مجنون

کوهم اما در او نه تیشه فرهاد

هیچ نه انگیزه ای که هیچم

پوچم

هیچ نه اندیشه ای که سنگم

چوبم

همسفر قصه های تلخ غریبم

رهگذر کوچه های تنگ غروبم

آنهمه خورشید ها که در من می سوخت

چشمه اندوه شد

ز چشم ترم ریخت

کاخ امیدی که برده بودم تا ماه

آه که آوار غم شد و به سرم ریخت

زورق سرگشته ام که در دل امواج

هیچ نبیند نه خدا نه ناخدا را

موج ملالم که در سکوت و سیاهی

میکشم این جان از امید جدا را

می گذرم از میان رهگذران مات

میشمرم میله های پنجره ها را

مینگرم در نگاه رهگذران کور

میشنوم قیل و قال زنجره ها را 

بگو کجاست مرغ آفتاب

زندانی دیار شب جاودانیم

که روز از دریچه زندان من بتاب

می خواستم به دامن این دشت چون درخت

بی وحشت از تبر

در دامن نسیم سحر غنچه واکنم

با دست های پر شده

تا آسمان پاک

خورشید و خاک و آب و هوا را دعا کنم

گنجشک ها به شانه من نغمه سر دهند

سر سبز و استوار

گل افشان و سربلند

این دشت خشک غمزده را با صفا و سربلند

این دشت خشک غمزده را با صفا کنمپ

ای مرغ آفتاب

از صد هزار غنچه یکی نیز وانشد

دست نسیم با تن من آشنا نشد

گنجشک ها دگر نگذشتند از این دیار

آن برگهای رنگین پژمرد در غبار

وین شت خشک غمگین افسرد بی بهار

ای مرغ آفتاب

با خود مرا ببر به دیاری که همچو باد

آزاد و شاد پای به هر جا توان نهاد

گنجشک پر شکسته باغ محبتم

تا کی در این

بیابان سر زیر پَر نهم

با خود مرا ببر به چمنزارهای دور

شاید به یک درخت رسم نغمه سردهم

من بی قرار و تشنه پروازم

تا خود کجا رسم به هم آوازم

اما بگو کجاست

آنجا که زیر بال تو در عالم وجود

یک دم به کام دل

بالی توان گشود

اشکی توان فشاند

شعری توان سرود 

تاک

پای دیوار بلند کاج ها

در پناه ز آفتاب گرم دشت

آهوی چشمان او در سبزه زار چشم من می گشت

سبزه زاری بود و رازی داشت

تا دیاری چشم انداز بازی داشت

برگ برگش قصه عشق و نیازی داشت

تاک خشک تشنه بودم

سر نهاده روی خاک

جان گرفتم زیر باران نوازش های او

خوشه های بوسه اش در من شکفت

شاخه گستردم آفاق را

هر رگ من سیم سازی شد

با طنین خوشترین آوازها

از شراب عطر شیرین تنش

نبض من میگفت با من رازها

ذره ذره هستی من چون عبار

در زلال آسمان میگشت مست

سر خویش از بالاترین پروازها

معبد متروک جانم را

بار دیگر شبچراغ دیدگانی روشنایی داد

دست پر مهری در آنجا شمع روشن کرد

نوری از روزن فرو تابید

بوی عود آرزویی شکفته در فضا پیچید

ارغنون تمنا را نوا برخاست

معبد متروک جانم را شکوه کبریایی داد

این به محراب نیاز افتاده را از نو خدایی داد

از لب دیوار سبز کاج ها

آفتاب زرد بالاتر نشست

بوته سرخ غروب

بر کبودی های صحرا در نشست

بوسه گرمش به هنگام وداع

تیر شد در قلب من تا پر نشست

در هوای سبزه زار بوی اوست

برگ برگ

این چمن جادوی اوست 

جادوی بی اثر

پُر کن پیاله را

کاین آب آتشین

دیری است ره به حال خرابم نمی برد

این جام ها که در پی هم می شود تهی

دریای آتش است که ریزم به کام خویش

گرداب می رباید و آبم نمی برد

من با سمند سرکش و جادویی شراب

تا بیکران عالم پندار رفته ام

تا دشت پر ستاره اندیشه های گرم

تا مرز ناشناخته مرگ و زندگی

تا کوچه باغ خاطره های گریزپا

تا شهر یادها

دیگر شراب هم

جز تا کنار بستر خوابم نمی برد

هان ای عقاب عشق

از اوج قله های مه آلود دور دست

پرواز کن به دشت غم انگیز همرهم

آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد

آن بی ستاره که عقابم نمی برد

در راه زندگی

با این همه تلاش و تمنا و تشنگی

با اینکه ناله می کشم از دل که : آب آب

دیگر فریب هم به سرابم نمی برد

پر کن پیاله را 

حصار

خوش گرفتی از من بیدل سراغ

یاد من کن تا سوزد این چراغ

خائفی جان بر تو هم از من درود

داروی غم های من شعر تو بود

ای ز جام شعر تو شیراز مست

پیش حافظ بینمت جامی به دست

طبع تو آنجا که پر گیرد به اوج

می زند دریا در آغوش تو موج

پیش این آزرده جان بسته به لب

شکوه از شیراز کردی ای عجب

گرچه ما در این چمن بیگانه ایم

قول تو چون بودم در ویرانه ایم

باز هم تو در دریا دیگری

شاعر شیراز رویا پروری

لاله و نیلوفرش شعرآفرین

و آن گل نارنج و ناز نازنین

دیده ام افسون سرو ناز را

باغهای پر گل شیراز را

بوی گل هرگز نسازد پیرتان

آه از آن خار دامنگیرتان

یک برادر دارم از جان خوبتر

هر چه محبوب است از آن محبوبتر

جان ما با یکدیگر پیوند داشت

هر دومان را عشق در یک بند داشت

چند سالی هست در شهر شماست

آنچه دریادش نمانده یاد ماست

باری از این گفتگوها بگذریم

گفتگوی خویش را پایان بریم

گر به کار خویشتن درمانده ای

یا زهر درگاه و هر در رانده ای

سعدی و حافظ پناهت می دهند

در حریم خویش راهت می دهند

من چه می گویم در این رویین حصار

من چه می جویم در این شبهای تار

من چه می پویم در این شهر غریب

پای این دیوارهای نانجیب

تا نپنداری گلم در دامن است

گل در اینجا دود قیر و آهن است

قلب هامان آشیانه ای خراب

خانه هامان : خلوت و بی آفتاب

موی ما بسته به دم اسب غرب

گر نیابی می برد با زور و ضرب

بمان پاکان خسته از این آفت است

روزگار مرگ انسانیت است

با کسی هرگز نگویم درد دل

روح پاکت را نمی سازم کسل

آرزوی همزبانم می کشد

همزبانم نیست آنم می کشد

کرده پنهان در گلو غوغای خویش

مانده ام با نای پر آوای خویش

سوت و کورم شوق و شورم مُرده است

غم نشاطم را به یغما برده است

عمر ما در کوچه های شب گذشت

زندگی یک دم به کام ما نگشت

بی تفاوت بی هدف بی آرزو

می روم در چاه تاریکی فرو

عاقبت یک شب نفس گوید که : بس

وز تپیدن باز میماند نفس

مرغ کوری می گشاید بال خویش

می کشد جان مرا دنبال خویش

باد سردی می وزد در باغ یاد

برگ خشکی می رود همراه باد 

دیوار

در پیش چشم خسته ِ من دفتری گشود

کز سال های پیش

چندین هزار عکس در آن یادگار بود

تصویر رنگ مرده از یاد رفته ها

رخسار خاک خورده در خاک خفته ها

چشمان بی تفاوت شان چشمه ملال

لب های بی تبسم شان قصه زوال

بگسسته از وجود

پیوسته با خیال

هر صفحه پیش چشمم دیوار می نمود

متروک و غمگرفته و بیمار

هر عکس چون دریچه به دیوار

انگار آن چشم های خاموش

آن چهره های مات

همراه قصه هاشان از آن

دریچه ها

پرواز کرده اند

در موج گردباد کبود و بنفش مرگ

راهی در آن فضای تهی باز کرده اند

پای دریچه ای

چشمم به چشم مادر بیمارم اوفتاد

یادش بخیر

او از همین دریچه به آفاق پر گشود

رفت آن چنان که هیچ نیامد دگر فرود

ای آسمان تیره تا جاودان تهی

من از کدام

پنجره پرواز میکنم

وز ظلمت فشرده این روزگار تلخ

سوی کدام روزنه ره باز می کنم 

ستوه

در کجای این فضای تنگ بی آواز

من کبوترهای شعرم را دهم پرواز

شهر را گویی نفس در سینه پنهان است

شاخسار لحظه ها را برگی از برگی نمی جنبد

امان در چاردیوار ملال خویش زندانی است

روی این مرداب یک جنبنده پیدا نیست

آفتاب از این همه دلمردگی ها

روی گردان است

بال پرواز زمان بسته است

هر صدایی را زبان بسته است

زندگی سر در گریبان است

ای قناری های شرین کار

آسمان شعرتان از نغمه ها سرشار

ای خروشان

موج های مست

آفتاب قصه هاتان گرم

چشمه آوازتان تا جاودان جوشان

شعر من می میرد و هنگام مرگش نیست

زیستن را در چنین آلودگی ها

زاد و برگش نیست

ای تپش های دل بی تاب من

ای سرود بی گناهی ها

ای تمنا های سرکش

ای غریو تشنگی ها

در کجای این ملال آباد

من سرودم را کنم فریاد

در کجای این فضای تنگ بی آواز

من کبوترهای شعرم را دهم پرواز

بدرود

پشت خرمن های گندم لای بازوهای بید

آفتاب زرد کم کم نهفت

بر سر گیسوی گندم زارها

بوسه بدرود تابستان شکفت

از تو بود ای چشمه جوشان تابستان گرم

گر به هر سو خوشه ها جوشید و خرمن ها رسید

از تو بود از گرمی آغوش تو

هر گلی خندید و هر برگی دمید

این همه شهد و شکر

از سینه پر شور تست

در دل ذرات هستی نور تست

مستی ما از طلایی خوشه انگور تست

راستی را بوسه تو بوسه بدرود بود

بسته شد آغوش تابستان ؟

خدایا

زود بود 

ای همیشه خوب

ماهیِ همیشه تشنه ام

در زلال لطف بیکرانِ تو

می برد مرا به هر کجا که میل اوست

موج دیدگان مهربان تو

زیر بال مرغکان خنده هات

زیر آفتاب داغ بوسه هات

ای زلال پاک

جرعه جرعه جرعه می کشم ترا به کام خویش

تا که پُر شود تمام جان من ز جان تو

ای همیشه خوب

ای همیشه آشنا

هر طرف که می کنم نگاه

تا همه کرانه های دور

عطر و خنده و ترانه می کند شنا

در میان بازوان تو

ماهی همیشه تشنه ام

ای زلال تابناک

یک نفس اگر مرا به حال خود رها کنی

ماهی تو جان سپرده روی خاک 

تر

طشت بزرگ آسمان از لاجورد صبحدم لبریز

اینجا و آنجا ابر چون کف های لغزنده

رها بر آب

آویخته بر شاخه های سرو

پیراهن مهتاب

خاموشِ

در ساغر ما گل شرابی نشکفت

در این شب تیره ماهتابی نشکفت

گفتم به ستاره خانه صبح کجاست

افسوس که بر لبش جوابی نشکفت 

سوغات یاد

این سپیدار کهنسالی که هیچ از

قیل و قال ما نمی آسود

این حیاط مدرسه

این کبوترهای معصومی که ما روزی به آن ها دانه می دادیم

این همان کوچه

همان بن بست

این همان خانه همان درگاه

این همان ایوان همان در... آه!

از بیابان های خشک و تشنه از هر سوی صد فرسنگ

در غروبی ارغوانی رنگ

با نشانی های گنگ و دور

آمدم تا هفت سال از سر گذشتم را

بشنوم شاید

از اشارت های یک در

از نگاه ساکت یک پنجره یک شیشه یک دیوار

در حرم در کوچه در بازار

آمدم خود را مگر پیدا کنم

کیف زرد کوچکی بر پشت

نیزه ای از آن قلم های نیی در مشت

گوش ها از سوز سرما سرخ

رهگذر بر سنگفرش راه ناهموار

آمدم شاید ناگهان در پیچ یک کوچه

چشم در چشمان مادر واکنم

های های اشتیاق سالها را

سردهیم

وانچه در جان و جگر یک عمر پنهان کرده ایم

سر در آغوش هم آریم و به یکدیگر دهیم

هیچ

در میان ازدحام زائران

پای تا سر گوش

شاید از او ناله ای در گیر و دار این همه فریاد

مانند باشد در فضا

هرچند نامفهوم

در رواق سرد و ساکت

می دویدم در نگاه صد هزار

آیینه کوچک

شاید از سیمای او در بازتاب جاودان این همه تصویر

مانده باشدی سایه ای

هر چند نامعلوم

هیچ

هیچ غیر از بغض تاریک ضریح

هیچ غیر از شمع ها و قصه بر پر زدن در اشک

هیچ غیر از بهت محراب آه

هیچ غیر از انتظار کفش کن

باز می گشتم

زخم کاری خورده ای تا

جاودان دلتنگ

ز بیابان های خشک و تشنه صد فرسنگ صد فرسنگ

پیش چشمم گردبادی خاک صحرا را

چون دل من از زمین می کند و می پیچاند و تا اوج فضا می برد

خود نمی دانم

موجی از نفرین این بیچاره آدم بود

و در چشمان کور آسمان می ریخت

یا که باد رهگذر سوقات انسان را به درگاه

خدا می برد

خاک خواهی شد

از رخ آیینه ها هم پاک خواهی شد

چون غباری گیج گم سرگشته در افلاک خواهی شد 

آخرین جرعه این جام

همه می پرسند

چیست در زمزمه مبهم آب

چیست در همهمه دلکش برگ

چیست در بازی آن ابر سپید

روی این آبی آرام بلند

که ترا می برد

اینگونه به ژرفای خیال

چیست در خلوت خاموش کبوترها

چیست در کوشش بی حاصل موج

چیست در خندهء جام

که تو چندین ساعت

مات و مبهوت به آن می نگری

نه به ابر

نه به آب

نه به برگ

نه به این آبی آرام بلند

نه به این خلوت خاموش کبوترها

نه به این آتش سوزنده که

لغزیده به جام

من به این جمله نمی اندیشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

بغض پاینده هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را میشنوم

می بینم

من به این جمله نمی اندیشم

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان این را تنها تو بدان

تو بیا

تو بمان با من تنها تو بمان

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب

من فدای تو به جای همه گلها

تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتاده ام باز

ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر تو ببند تو بخواه

پاسخ چلچله ها را تو بگو

قصه ابر هوا را تو بخوان

تو بمان با من تنها تو بمان

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است

آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش 

از کوه با کوه

پرواز می کردیم

بالای سر خورشید

در آبی گسترده می تابید

بیدار روشن پاک

پایین سراسر کوه بود کوه بود کوه

با صخره های سرکشیده تا پرند ابر

با کام خشک دره های تنگ

افسرده در آن نعره تندر

افتاده در آن لرزه کولاک

من در کنار پنجره خاموش

پیشانی داغم به روی شیشه

نمناک

با کوه حرفی داشتم از دور

ای سنگ تا خورشید بالیده

ای بندی هرگز ننالیده

پیشانیت ایوان صحرا ها و دریا ها

دیروزها از آن ستیغ سربلندت همچنان پیدا

خود را کجاها می کشانی

سوی بالاها و بالاها

با چشم بیزار از تماشاها

ای چهره برتافته از خلق

ای دامن برداشته از خاک

ای کوه

ای غمناک

پرواز می کردیم

بالای سر خورشید

در آبی گسترده می تابید

بیدار روشن پاک

من در کنار

پنجره خاموش

در خود فرو افتاده چون آواری از اندوه

سنگ صبور قصه ها و غصه ها آواری از اندوه

جان در گریز از اینهمه بیهوده فرسودن

در آرزوی یک نفس زین خاک در خون دست و پا گم کرده

دور و دورتر بودن

با خویش می گفتم

ای کاش این سیمرغ سنگین بال

تا جاودان می راند در

افلاک 

اشکی در گذرگاه تاریخ

از همان روزی که دست حضرت قابیل

گشت آلوده به خون هابیل

از همان روزی که فرزندان آدم

زهر تلخ دشمنی در خون شان جوشید

آدمیت مُرد

گرچه آدم زنده بود

از همان روزی که یوسف را برادرها به چاه انداختند

از همان روزی که با شلاق و خون

دیوار چین را ساختند

آدمیت مُرده بود

بعد دنیا هی پر از آدم شد و این اسباب

گشت و گشت

قرنها از مرگ آدم هم گذشت

ای دریغ

ــ آدمیت برنگشت ــ

قرن ما

روزگار مرگ انسانیت است

سینه دنیا ز خوبی ها تهی است

صحبت از آزادگی پاکی مروت

ابلهی است

صحبت از موسی و عیسی و محمد نابجاست

قرن موسی چمبه هاست

روزگار مرگ انسانیت است

من که از پژمردن یک شاخه گل

از نگاه ساکت یک کودک بیمار

از فغان یک قناری در قفس

از غم یک مرد در زنجیر

حتی قاتلی بر دار

اشک در چشمان و بغضم در گلوست

وندرین ایام

زهرم در پیاله زهر مارم در سبوست

مرگ او را از کجا باور کنم ... !

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

وای جنگل را بیابان می کنند

دست خون آلود را در پیش چشم خلق پنهان می کنند

هیچ حیوانی به حیوانی نمی دارد روا

آنچه این نامردان با جان انسان می کنند

صحبت از پژمردن یک برگ نیست

فرض کن مرگ قناری در قفس هم مرگ نیست

فرض کن یک شاخه گل هم در جهان هرگز نرست

فرض کن جنگل بیابان بود از روز نخست

در کویری سوت و کور

در میان مردمی با این مصیبت ها صبور

صحبت از مرگ محبت مرگ

عشق

گفتگو از مرگ انسانیت است

توضیحات

۴ ــ بهار را باور کن ــ ۱۳۴۶

.

رقص مار

چتر وحشت

سفر در شب

خوشه اشک

بهترین بهترین من

کوچ

ای بازگشته

چراغی در افق

بهار را باور کن

دیگر زمین تهی نیست

سیاه

طومارتلاش

غبارآبی

قصه

کدام غبار

نمازی از شکایت

بهت

بگو کجاست مرغ آفتاب

تاک

جادوی بی اثر

حصار

دیوار

ستوه

بدرود

ای همیشه خوب

تر

خاموش

سوغات یاد

آخرین جرعه جام

از کوه با کوه

اشکی در گذرگاه تاریخ

.

afasoft.ir

از خاموشی

آفرینش : در بستر نوازش یک ساحل غریب

ساقی : کاش می دیدم، چیست

رنج : من نمی دانم

بابرگ : حریق خزان بود!

زمزمه ای در بهار : دو شاخه نرگست، ای یار دلبند

مسخ : گل بود و می شکفت بر امواج آب، ماه

غزلی شکسته برای ماه غمگین نشسته

تو نیستی که ببینی : تو نیستی که ببینی

در زلال شب : شب آنچنان زلال، که میشد ستاره چید!

بیا ز سنگ بپرسیم! : درون آینه ها درپی چه می گردی ؟

دور : من پا به پای موکب خورشید

شکسته : آن سوی صحرا

دو قطره، پنهانی : شکست و ریخت به خاک و به باد داد مرا

توضیحات : ۵ ــ از خاموشی ــ ۱۳۵۶

آفرینش

در بستر نوازش یک ساحل غریب

ــ زیر حباب سبز صنوبرها ــ

همراه با ترنم خواب آور نسیم

از بوسه ای پر عطش آب و آفتاب،

در لحظه ای که، شاید

یک مستی مقدس

یک جذبه،

یک خلوص

خورشید و خاک و آب و نسیم و درخت را

در بر گرفته بود؛

موجود ناشناخته ای، درضمیر آب

یا روی دامن خزه ای، در لعاب برگ

یا در شکاف سنگی،

در عمق چشمه ای،

از عالمی که هیچ نشان در جهان نداشت،

پا در جهان گذاشت.

فرزندِ آفتاب و زمین و نسیم و آب

یک ذرّه بود، ــ اما ــ

جان بود، نبض بود. نفس بود.

قلبش به خون سبز طبیعت نمی تپید

نبضش به خون سرخ تر از لاله می جهید

*

فرزند آفتاب و زمین و نسیم و آب

در قرن های دور

افراشت روی خاک لووای حیات را

تا قرنهای بعد

آرد به زیرپَر، همه کائنات را!

*

آن مستی مقدس

آن لحظه های پر شده از جذبه های پاک

آن اوج آن خلوص

هنگام آفرینش یک شعر،

در من هزار مرتبه تکرار می شود.

ذرات جان من

در بسترِ تخیلِ تا افق

ــ آن سوی کائنات ــ

زیر حباب روشن احساس

از جام ناشناخته ای مست می شوند.

دست خیال من

انبوه واژه های شناور را

در بیکرانه ها

پیوند می دهد.

آنگاه، شعر من

از مشرق محبت،

چون تاج آفتاب پدیدار می شود.

*

این است شعر من

با خون تابناک تر از صبح

با تار و پود پاکتر از آب!

*

این است کودک من و، هرگز نگویمش

در قرنهای بعد،چنین و چنان شود،

باشد، طنین تپش های جان او

با جان دردمندی،

همداستان شود.

ساقی

کاش می دیدم، چیست

آنچه از عمق تو تا عمق وجودم جاریست!

*

آه، وقتی که تو، لبخند نگاهت را

می تابانی

بال مژگان بلندت را

می خوابانی

آه، وقتی که تو چشمانت،

آن جام لبالب از جان دارو را

سوی این تشنهء جان سوخته، می گردانی

موج موسیقیِ عشق

از دلم می گذرد

روح گلرنگ شراب

در تنم می گردد

دست ویران گر شوق

پر پرم میکند، ای غنچه رنگین!پر پر!

*

من، در آن لحظه، که چشم تو به من می نگرد

برگ خشکیدهء ایمان را

در پنجه باد

رقصشیطانیخواهشرا

درآتش سبز!

نورپنهانیبخششرا

درچشمهءمهر!

اهتزاز ابدیت رامی بینم

بیش ازاین،سوی نگاهت،نتوانم نگریست

اهتزاز ابدیت را

یارای تماشایم نیست

کاش می گفتی چیست

آنچه از چشم تو، تا عمق وجودم جاریست.  

رنج

من نمی دانم

ـ و همین درد مرا سخت می آزارد ــ

که چرا انسان، این دانا

این پیغمبر

در تکاپوهایش :

- چیزی از معجزه آن سو تر -

ره نبرده ست به اعجاز محبت ،

چه دلیلی دارد؟

*

چه دلیلی دارد

که هنوز

مهربانی را نشناخته است ؟

و نمی داند در یک لبخند ،

چه شگفتی هایی پنهان است !

*

من بر آنم که در این دریا

خوب بودن - به خدا - سهل ترین کارست

و نمی دانم

که چرا انسان،

تا این حد،

با خوبی

بیگانه است.

و همین درد مرا سخت می آزارد !

بابرگ

حریق خزان بود!

همه برگ ها آتش سرخ،

همه شاخه ها شعلهء زرد،

درختان، همه دودِ پیچان

به تاراج باد!

و برگی که می سوخت،

میریخت،

می مُرد.

و جامی ــ سزاوار چندین هزار نفرین ــ

که بر سنگ می خورد!

*

من از جنگل شعله ها می گذشتم

غبار غروب

به روی درختان فرو می نشست.

و باد غریب،

عبوس از بر شاخه ها می گذشت،

و سر در پی برگ ها می گذاشت.

*

فضا را، صدای غم آلود برگی، که فریاد می زد،

و برگی که دشنام می داد،

و برگی که پیغام گنگی به لب داشت

لبریز می کرد.

و در چشم برگی که خاموشِ خاموش می سوخت

نگاهی، که نفرین به پاییز می کرد!

*

حریق خزان بود،

من از جنگل شعله ها می گذشتم

همه هستی ام جنگلی شعله ور بود!

که توفان بی رحم اندوه،

به هر سو که می خواست، می تاخت،

می کوفت، می زد،

به تاراج می برد!

و جانی،

که چون برگ،

می سوخت، می ریخت، می مرد!

و جامی

ــ سزاوار نفرین! ــ

که بر سنگ می خورد!

*

شب از جنگل شعله ها می گذشت

حریق خزان بود و تاراج باد

من آهسته در دودِ شب رو نهفتم

و در گوشِ برگی ــ که خاموش می سوخت ــ گفتم:

ــ مسوز این چنین گرم در خود، مسوز!

مپیچ این چنین تلخ(گرم) بر خود، مپیچ!

که گر دستِ بیداد تقدیر کور،

تو را می دواند به دنبال باد؛

مرا می دواند به دنبال هیچ! 

زمزمه ای در بهار

دو شاخه نرگست، ای یار دلبند

چه خوش عطری درین ایوان پراکند

اگر صد گونه غم داری، چو نرگس

به روی زندگی لبخند! لبخند!

*

گل نارنج و تُنگ آب و ماهی

صفای آسمان صبحگاهی.

بیا تا عیدی از «حافظ» بگیریم

که از او می ستانی هر چه می خواهی

*

سحر دیدم: درخت ارغوانی

کشیده سر به بام خسته جانی!

به گوش ارغوان آهسته گفتم:

بهارت خوش که فکر دیگرانی

*

سری از بوی گلها، مست داری

کتاب و ساغری در دست داری

دلی را هم اگر خشنود کردی

به گیتی هرچه شادی هست داری.

*

چمن، دلکش، زمین خرم، هوا تر

نشستن پای گندم زار خوشتر.

امید تازه را دریاب و دریاب

غم دیرینه را بگذار و بگذر. 

مسخ

گل بود و می شکفت بر امواج آب، ماه

می بود و مستی آور،

مثل شراب، ماه

شب های لاجوردی،

بر پرنیان ابر

همراه لای لای خموش ستاره ها

می شد چراغ رهگذر دشت خواب، ماه

*

روزی پرنده ای

با بال آهنین و نفس های آتشین

برخاست از زمین

آورد بالهای گران را به اهتزاز

چرخید بر فراز

پرواز کرد تا لب ایوان آفتاب

آمد به زیر سایه بال عقاب، ماه

*

اینک، زنی است آنجا،

عریان و اشکبار ــ

غارت شده،

به بستر ِآشفته،

شرمسار

غمگین نشسته،

خسته و خرد و خراب، ماه

*

داوودیِ درشتِ سپیدِ هزار پر

سر بر نمی کند به سلام ستاره ها

برگرد خویش هاله ای از آه بسته است

تا روی خود نهان کند از آفتاب، ماه

*

از قعر این غبار

من بانگ می زنم:

ــ کای شبچراغِ مهر

ما با سیاهکاری شب، خو نمی کنیم!

مسپارمان به ظلمت جاوید

هرگز زمین مباد،

از دولت نگاه تو، نومید

نوری به ما ببخش!

بر ما دوباره از سر رحمت،

بتاب! ماه

غزلی شکسته برای ماه غمگین نشسته

تو نیستی که ببینی

تو نیستی که ببینی

چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری است!

چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!

چگونه جای تو در جان زندگی سبز است!

*

هنوزپنجره باز است.

تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.

درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها

به آن ترنم شیرین به آن تبسم مهر

به آن نگاه پر از آفتاب می نگرند.

*

تمام گنجشکان

که درنبودن تو

مرا به باد ملامت گرفته اند؛

ترا به نام صدا می کنند!

هنوز نقش ترا از فرازِ گنبدِ کاج

کنار باغچه،

زیر درخت ها،

لب حوض

درونِ آینهء پاک آب می نگرند

*

تو نیستی که ببینی چگونه پیچیده است

طنینِ شعرِ تو مگاه تو درترانهء من.

تو نیستی که بیبنی، چگونه می گردد

نسیم روح تو در باغِ بی جوانه من.

*

چه نیمه شب ها، کز پاره های ابر سپید

به روی لوح سپهر

تو را، چنانکه دلم خواسته است، ساخته ام!

چه نیمه شب ها ــ وقتی که ابر بازیگر

هزار چهره به هر لحظه می کند تصویر

به چشم همزدنی

میان آن همه صورت ترا شناخته ام!

*

به خواب می ماند،

تنها، به خواب می ماند

چراغ، آینه، دیوار بی تو غمگینند

تو نیستی که ببینی

چگونه با دیوار

به مهربانی یک دوست از تو می گویم

تو نیستی که ببینی، چگونه از دیوار

جواب می شنوم.

*

تو نیستی که ببینی، چگونه، دور از تو

به روی هرچه دیرن خانه ست

غبار سربیِ اندوه، بال گسترده است

تو نیستی که ببینی، دل رمیدهء من

به جز تو، یاد همه چیز را رهاکرده است.

غروب هایغریب

در این رواق نیاز

پرنده ساکت و غمگین،

ستاره بیمار است

دو چشم خستهء من

در این امید عبث

دو شمع سوخته جانِ همیشه بیدار است

تو نیستی که ببینی!

در زلال شب

شب آنچنان زلال، که میشد ستاره چید!

دستم به هر ستاره که می خواست می رسید

نه از فراز بام،

که از پای بوته ها

می شد ترا در آینهء هرستاره دید!

*

در بی کرانِ دشت

در نیمه های شب

جز من که با خیال تو

می گشتم

جز من که در کنار تو می سوختم غریب!

تنها ستاره بود که می سوخت.

تنها نسیم بود که می گشت.

بیا ز سنگ بپرسیم!

درون آینه ها درپی چه می گردی ؟

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند

بیا ز سنگ بپرسیم،

زانکه غیر از سنگ

کسی حکایت فرجام را نمی داند!

همیشه از همه نزدیک تر به ما سنگ است!

نگاه کن،

نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ

چه سنگبارانی ! گیرم گریختی همه عمر،

کجا پناه بری ؟

خانه خدا سنگ است!

*

به قصه های غریبانه ام ببخشایید!

که من ــ که سنگ صبورم ــ

نه سنگم و نه صبور!

دلی که می شود از غصه تنگ، می ترکد

چه جای دل که درین خانه سنگ می ترکد!

در آن مقام که خون از گلوی نای چکد

عجب نباشد اگر بغض چنگ می ترکد

چنان درنگ به ما چیره شد که سنگ شدیم!

دلم ازین همه سنگ و درنگ می ترکد.

*

بیا ز سنگ بپرسیم

که از حکایت فرجام ما چه می داند

ازآن که عاقبتِ کارِ جام با سنگ است!

بیا ز سنگ بپرسیم

نه بی گمان، همه در زیر سنگ می پوسیم

و نامی از ما بر روی سنگ می ماند؟

درون آینه ها در پی چه می گردی؟

دور

من پا به پای موکب خورشید

یک روز تا غروب سفر کردم

دنیا چه کوچک است

وین راه شرق و غرب، چه کوتاه!

تنها دو روز راه

میان زمین و ماه

اما، من و تو دور...

آن گونه دورِ دور،

که اعجاز عشق نیز

ما را به یکدگر نرساند

ز هیچ راه،

آه!

شکسته

آن سوی صحرا

ــ پشت سنگستان مغرب ــ

در شعله های واپسین می سوخت خورشید.

وز بازتاب سرخ غمگین درین سوی

می سوخت از نو «تخت جمشید»!

*

من بودم و رویای دورِ آن شبیخون

وان سرخی بیمار گون

آرام آرام

شد آتش و خون!

تاریکی و توفان و تاراج

پرواز مشعل ها، هیاهوی سواران

موج بلند شعله

تا اوج ستون ها

فریاد ره گم کردگان در جنگل دود!

دود در آتش ماندگان، بی حرفِ بدرود

از هم فروپاشیدن ایوان و تالار

در هم فرو پیچیدن دروازه دیوار!

*

بر روی بام و پله، در دالان و دهلیز

بیداد خنجرهای خونریز

غوغای جنگ تن به تن بود

اوج شکوه شرق گرم سوختن بود!

دود سیاهش بی امان در چشم من بود.

بر نقش دیواری ــ در آن هنگامه ــ دیدم

تندیس پاک اورمزد افتاده بر خاک

شمشیر دست اهریمن بود!

کم کم نهیب شعله ها کوتاه می شد!

شب ــ مثل خاکستر ــ فرو می ریخت خاموش

در پرتو لرزان مهتاب

سنگ و ستونهای به خاک افتاده، از دور

اردوی سربازان خسته

روح پریشان زمان، اینجا و آنجا

چون سایه، بر بالین مجروحان نشسته

بهتی به بغض آمیخته،

در هر گلویی راه بر فریاد بسته

چشم جهان

ــ ماه ــ

تا جاودان بیدار می ماند

من بازمی گشتم شکسته

دو قطره، پنهانی

شکست و ریخت به خاک و به باد داد مرا

چنانکه گویی هرگز کسی نزاد مرا

*

مرا به خاک سپردند و آمدند و گذشت.

تکان نخورد درین بی کرانه آب از آب

ستاره می تابید.

بنفشه می خندید.

زمین به گرد سر آفتاب می گردید!

همان طلوع و غروب و

همان خزان و بهار

همان هیاهو

جاری به کوچه و بازار

همان تکاپو،

آن گیر و دار،

آن تکرار

همان زمانه

که هرگز نخواست شاد مرا!

*

نه مهر گفت و نه ماه

نه شب،نه روز،

که این رهگذر که بود و چه شد؟

نه هیچ دوست،

که این همسفر چه گفت و چه خواست

ندید، یک تن ازین همرهان و همسفران

که این گسسته!

غباری به چنگ باد هوا است!

تو ای سپرده دلم را به دست ویرانی!

همین تویی تو که ــ شاید ــ

دو قطره، پنهانی

ــ شبی که با تو درافتد غم پشیمانی ــ

سرشک تلخی در مرگ من می افشانی!

تویی

همین تو،

که می آوری به یادمرا.

توضیحات

۵ ــ از خاموشی ــ ۱۳۵۶

.

آفرینش

ساقی

رنج

با برگ

زمزمه ای در بهار

مسخ: در متن نیانده

غزلی شسکته: در متن نیانده

تو نیستی که ببینی

در زلال شب

بیا، ز سنگ بپرسیم!

دور

شکسته

دو قطره، پنهانی

.

afasoft.ir

ریشه در خاک

نیایش : آفتابت

رساتر از فریاد : مگر رِسَم به کلامی:

تشنه در آب : با شاخه هایِ نرگس،

ریشه در خاک : تو از این دشتِ خشکِ تشنه روزی کوچ خواهی کرد و

امیرکبیر : رمیده از عطشِ سرخ آفتابِ کویر،

آفتاب و گل... : من و شب هر دو بر بالین این بیمار بیداریم.

درخت و پولاد : صدها درخت افتاد، تا این برج پولاد

در آیینه اشک... : بی تو، سی سال، نفس آمد و رفت،

در آن جهان خوب... : آیا اجازه دارم،

توضیحات : ۶ ــ ریشه در خاک ــ ۱۳۶۴

نیایش

آفتابت

ــ که فروغ رخ «زرتشت» در آن گل کرده‌ست

آسمانت

ــ که ز خمخانه «حافظ» قدحی آورده‌ست

کوهسارت

ــ که بر آن همت «فردوسی» پر گسترده‌ست

بوستانت

ــ کز نسیم نفس «سعدی» جان پرورده‌ست

همزبانان من‌اند.

*

مردم خوب تو، این دل به تو پرداختگان

سر و جان باختگان، غیر تو نشناختگان

پیش شمشیر بلا

قد برافراختگان،سینه سپرساختگان

مهربانان من‌اند.

*

نفسم را پر پرواز از توست

به دماوند تو سوگند که گر بگشایند

بندم از بند ببینندکه:

آواز از توست!

*

همه اجزایم با مهر تو آمیخته است

همه ذراتم با جان تو آمیخته باد

خون پاکم که در آن عشق تو می‌جوشد وبس

تا تو آزاد بمانی

به زمین ریخته باد!

رساتر از فریاد

مگر رِسَم به کلامی:

رهاتر از آتش،

رساتر از فریاد،

فراتر از تأثیر،

که چون به کوه بخوانی، ز هفت پرده سنگ،

گذر کند چون تیر!

وگر به دل بنشانی، نپرسی از پولاد،

نترسی از شمشیر

کتاب‌های جهان را ورق ورق گشتم!

به برگ برگِ درختان، به سطر سطر چمن،

نشانه‌ها گفتم.

ز مهر پرسیدم.

به ماه نالیدم.

ستاره‌ها را شب‌ها به همدلی خواندم.

به پای باد به سرچشمه افق رفتم.

به بال نور، درآیینه شفق گشتم.

شبی، شباهنگی

درون تاریکی

نشست و حق ... حق ... زد!

صدای خونینش،

ز هفت پرده شب،

گذرکنان چون تیر!

رهاتر از آتش،

رساتر از فریاد،

فراتر از تاثیر؛

به من رسید و هم‌ واز مرغ حق گشتم!

تشنه در آب

با شاخه هایِ نرگس،

شمع و چراغ وآینه،

تنگِ بلور و ماهی،

نوروز را به خانه خاموش می برم،

هر چند

رنگین کمانِ لبخند،

در آستان خانه نباشد.

هر چند در طلوع بهاران،

در شهر، یک ترانه نباشد.

شمع و چراغ و آینه و گُل،

انگیزه های شاد(ند).

یا خود به قول «حافظ»:

«مجموعه مراد.»

امّا در این حصار بلورین،

یک ماهیِ هراسان زندانی ست!

هر چند آب پاکش،

مانند اشک چشم.

هر چند در بلورش،

آوازهای آیینه،

پروازهای نور!

در جمعِ شمعِ و نرگس و آیینه و چراغ،

این ماهی هراسان،

در جستجویِ روزنه ای، تُنگِ تَنگ را،

ــ با آن نگاههای پریشان ــ

پیوسته دور میزند و دور میزند.

اما دریچه ای به رهایی،

پیدا نمی کند!

من از نگاه ماهی، در تنگنای تَنگ،

بی تاب می شوم.

وز شرمِ این ستم که بر این تشنه می رود؛

انگار پیش دیده او آب می شوم!

چون باد، با شتاب،

از جای می پرم.

زندانیِ حصارِ بلورین را،

تا آبدان خانه خاموش می برم.

آرام تر ز برگ،

می بخشمش به آب!

می بینم از نشاطِ رهایی،

در آن فضای باز،

پرواز می کند!

آزاد، تیز بال، سبک روح،

سرمست،

بر زمین و زمان ناز میکند!

تا در کِشد تمامی آن شهد را به کام،

با منتهای شوق دهان باز می کند!

هر چند،

دیوار آبدان، خزه بسته

پاشویه ها خراب شکسته،

وان راکد فسرده درین روزگارِ تلخ،

دیگر به خاکشیر نشسته!

این آبدان اگر نه بلورین،

وین آب اگر نه بلورین

وین آب اگر نه روشن مانندِ اشک چشم،

اما جهانِ او، وطن اوست.

اینجاتمام آنچه در آن موج می زند

پیوند ذره های تن اوست.

آه ای سراب دور!

ما را چه می فریبی،

با آن بلور و نور؟!

ریشه در خاک

تو از این دشتِ خشکِ تشنه روزی کوچ خواهی کرد و

اشک من تو را بدرود خواهد گفت.

نگاهت تلخ و افسرده ست.

دلت را خارخارِ ناامیدی سخت آزرده ست.

غمِ این نابسامانی همه توش و توانت را ز تن برده است!

تو با خون و عرق، این جنگلِ پژمرده را رنگ و رمق دادی.

تو با دست تهی با آن همه توفان بنیان کن در افتادی.

تو را کوچیدن از این خاک، دل بر کندن از جان است!

تو را با برگ برگِ این چمن پیوندِ پنهان است.

تو را این ابرِ ظلمت گسترِ بی رحمِ بی باران،

تو را این خشک سالی های پی در پی،

تو را از نیمه ره بر گشتن یاران،

تو را تزویر غمخواران،

ز پا افکند

تو را هنگامهء شوم شغالان،

بانگ بی تعطیل زاغان،

در ستوه آورد.

تو با پیشانیِ پاکِ نجیبِ خویش،

که از آن سویِ گندم زار،

طلوع با شکوهش خوش تر از صد تاج خورشید است؛

تو با آن گونه های سوخته از آفتابِ دشت،

تو با آن چهرهء افروخته از آتش غیرت،

ـ که در چشمان من والاتر از صد جامِ جمشید است،

تو با چشمانِ غم باری،

ـ که روزی چشمه جوشان شادی بود و، ـ

اینک حسرت و افسوس، بر آن

سایه افکنده ست خواهی رفت.

و اشکِ من تو را بدرورد خواهد گفت!

من اینجا ریشه در خاکم.

من اینجا عاشقِ این خاکِ اگر آلوده یا پاکم.

من اینجا تا نفس باقی ست می مانم.

من از اینجا چه می خواهم، نمی دانم!

امیدِ روشنایی گر چه در این تیره گی ها نیست،

من اینجا باز در این دشتِ خشکِ تشنه می رانم.

من اینجا روزی آخر از دل این خاک، با دستِ تهی

گل بر می افشانم.

من اینجا روزی آخر از ستیغ کوه، چون خورشید.

سرود فتح می خوانم،

و می دانم

تو روزی باز خواهی گشت!

.

http://afasoft.ir/post/۱۰۴

امیرکبیر

رمیده از عطشِ سرخ آفتابِ کویر،

غریب و خسته رسیدم به قتلگاهِ امیر.

زمان، هنوز همان شرمسارِ بهت زده،

زمین، هنوز همین سخت جانِ لال شده،

جهان هنوز همان دست بسته تقدیر!

هنوز، نفرین می بارد از درو دیوار.

هنوز، نفرت از پادشاه بد کردار.

هنوز وحشت از جانیان آدمخوار!

هنوز لعنت ، بر بانیان آن تزویر.

هنوز دستِ صنوبر به استغاثه بلند،

هنوز بیدِ پریشیده ، سر فکنده به زیر،

هنوزهمهمه سروها که «ای جلاد!»

مزن! مکش! چه کنی؟ های ؟!

ای پلید شریر!

چگونه تیغ زنی بر برهنه در حمام؟!

چگونه تیر گشایی به شیر در زنجیر!؟

هنوز، آب، به سرخی زند که در رگ جوی،

هنوز،

هنوز،

هنوز،

به قطره قطره گلگونه، رنگ میگیرد،

از آنچه گرم چکید از رگِ امیر کبیر.

نه خون، که عشق به آزادگی، شرف، انسان،

نه خون، که داروی غم های مردمِ ایران.

نه خون، که جوهر سیال دانش و تدبیر.

هنوز زاریِ آب،

هنوزناله باد،

هنوز گوشِ کرِ آسمان، فسونگر پیر!

هنوز منتظرانیم تا ز گرمابه

برون خرامی ۱، ای آفتابِ عالم گیر.

«نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است.

تو را ز کنگره عرش می زنند صفیر!» ۲

به اسب و پیل چه نازی؟ که رخ به خون شستند،

درین سراچه ماتم، پیاده، شاه، وزیر!

چون او دوباره بیاید کسی؟

محال ..... محال،

هزاران سال بمانی اگر،

چه دیر...

چه دیر...!

.

http://afasoft.ir/post/۲۲

آفتاب و گل...

من و شب هر دو بر بالین این بیمار بیداریم.

من و شب هر دو حال درهم آشفته‌ای داریم.

پریشانیم، دلتنگیم

به خود پیچیده‌تر، از بغض خونین شباهنگیم.

هوا: دَم کرده، خون‌آلود، آتش‌خیز، آتش‌ریز،

به جانِ این فرو غلتیده درخون

آتش تب ‌تیز !

تنی اینجا به خاک افتاده

پرپر می‌زند در پیش چشم من

که او را دشنه‌آجین کرده ‌دست دوست یا دشمن

وگر باور توانی کرد دست دوست با دشمن!

*

جهان بی ‌مهر می‌ماند که می ‌میرد مسیحایی

نگاهی می‌شود ویران که می‌ارزد به دنیایی

*

من این را نیک می‌دانم، که شب را، ساعتی دیگر،

فروزان آفتابی هست

چون لبخند گل پیروز.

شب آیا هیچ می‌داند گر این بدحال،

نماند تا سحرگاهان

- زبانم لال،

جهان با صد هزاران آفتاب و گل،

دگر در چشم من تاریک تاریک است

چون امروز

درخت و پولاد

صدها درخت افتاد، تا این برج پولاد

سر بر کشید،

ای داد ازین بیداد فریاد!

دیگر، پرستو، گل، چمن، پروانه، شمشاد؛

رفتند از یاد... !

فرداست،- خواهی دید- کزاین‌گونه، هرسوی،

انسان هزاران برجِ پولادین برافراشت.

فرداست،- می‌بینی- که با نیروی دانش،

هم آب را دوخت!

هم سنگ را کاشت!

آنک!

ببین! از پایگاه ماه برخاست،

ــ چون زنگیان تیغ درمشت،

«ناهید» را کُشت!

«بهرام»را برخاک انداخت!

«خورشید» را از طاق برداشت.

ــ ای سایبانت برج پولاد،

تاج غرورت بر سر، از خودکامگی مست!

کارَت، نه آن

راهت، نه این است.

فرزانه استاد!

با من بگو، در عمق این جان‌های تاریک،

کی می توان نوری برافروخت؟

یا روی این ویرانه‌ها،

کی می‌توان صلحی برافراشت؟!

ای جنگلِ آهن به تدبیر تو آباد!

کی می توان در باغ این چشمان گریان،

روزی نهال خنده‌ای کاشت؟

جای به چنگ آوردن ماه،

یا پنجه افکندن به خورشید،

کی می توان،

کی می توان،

کی می توان،

دل‌های خونین را از روی خاک برداشت؟!

در آیینه اشک...

بی تو، سی سال، نفس آمد و رفت،

این گرانجانِ پریشان پشیمان را.

کودکی بودم، وقتی که تو رفتی، اینک،

پیرمردی‌ست ز اندوهِ تو سرشار، هنوز.

شرمساری که به پنهانی، سی سال به درد،

در دل خویش گریست.

نشد از گریه سبکبار هنوز!

آن سیه‌دستِ سه داسِ سه دل، که تورا،

چون گُلی، با ریشه،

از زمین دلِ من کند و ربود؛

نیمی از روح مرا با خود برد.

نشد این خاک به‌هم‌ریخته، هموار، هنوز!

ساقه‌ای بودم، پیچیده بر آن قامتِ مهر،

ناتوان، نازک، تُرد،

تندبادی برخاست،

تکیه‌گاهم افتاد،

برگ‌هایم پژمرد...

بی تو، آن هستی غمگین دیگر،

به چه کارم آمد یا به چه دردم خورد؟

روزها، طی شد از تنهایی مالامال،

شب، همه غربت و تاریکی و غم بود و، خیال.

همه شب، چهره لرزان تو بود،

کز فراسوی سپر،

گرم می‌آمد در آینه اشک فرود.

نقش روی تو، درین چشمه، پدیدار، هنوز!

تو گذشتی و شب و روز گذشت.

آن زمان‌ها،

به امیدی که تو، برخواهی گشت،

پای هر پنجره، مات،

می‌نشستم به تماشا، تنها،

گاه بر پردء ابر،

گاه در روزنِ ماه،

دور، تا دورترین جاها می رفت نگاه؛

باز می‌گشتم تنها، هیهات!

چشم‌ها دوخته‌ام بر در و دیوار هنوز!

بی تو، سی سال نفس آمد و رفت.

مرغِ تنها، خسته، خون‌آلود.

که به دنبال تو پرپر می‌زد،

از نفس می‌افتاد.

در فقس می‌فرسود،

ناله‌ها می کند این مرغ گرفتار هنوز!

رنگِ خون بر دم شمشیر قضا می بینم!

بوی خاک از قدم تند زمان می شنوم!

شوق دیدار توام هست،

چه باک

به نشیب آمدم اینک ز فراز،

به تو نزدیک ترم، می‌دمی دانم.

یک دو روزی دیگر،

از همین شاخه لرزان حیات،

پرکشان سوی تو می‌آیم باز.

دوستت دارم،

بسیار،

هنوز... !

در آن جهان خوب...

آیا اجازه دارم،

از پای این حصار

در رنگ آن شکوفه شاداب بنگرم

وز لای این مُشبَّکِ خونینِ خارخار،

ــ این سیم خاردار ــ

یک جرعه آبِ چشمه بنوشم؟

« بیرون جلوی در ۱ »

چندان که مختصر رمقی آورم به دست،

در پای این درخت، بیاسایم،

آیا اجازه دارم؟!

یا همچنان غریب، ازین راه بگذرم،

وین بغض قرن‌ها « نتوانی» را

چون دشنه در گلویِ صبورم فرو برم؟

در سایه زار پهنهء این خیمهء کبود،

خوش بود اگر درخت، زمین، آب، آفتاب،

مال کسی نبود!

یا خوبتر بگویم؟

مالِ تمامِ مردمِ دنیا بود!

دنیای آشنایان، دنیای دوستان،

یک خانهء بزرگ جهان و،

جهانیان،

یک خانواده،

بسته به هم تار و پود جان!

با هم، برای هم.

با دست‌هایِ کارگشا، پا به پای هم.

در آن جهانِ خوب،

در دشت‌های سرسبز،

پرچین آن افق!

در باغ‌های پرگُل

دیوارِ آن نسیم،

با هر جوانه جوشش نور و سرورِ عشق،

در هر ترانه گرمی ناز و نوای مهر،

لبخند باغکاران تابنده چون چراغ،

گلبانگِ کشت‌ورزان،

پوینده تا سپهر؛

ما کار می کنیم.

با سینه‌های پر شده از شوق زیستن.

با چهره‌های شاداب چون باغ نسترن،

با دیدگان سرشار، از دوست داشتن!

ما عشق می فشانیم،

چون دانه در زمین.

ما شعر می سراییم،

چون غنچه بر درخت!

همتای دیگرانیم،

سرشار از سرود،

از بند رستگانیم

آزاد، نیک بخت...!

توضیحات

۶ ــ ریشه در خاک ــ ۱۳۶۴

.

نیایش: ۱۳۵۶

رساتر از فریاد: شهریور ۱۳۵۷

تشنه در آب: برای دوستِ بزرگِ از دست رفته ام «محمود تفضلی» که در سال ۱۳۵۵ از مونیخ نوشته بود: «اینجا همه چیز پاک و نورانی است اما من به سرگشته ای می مانم، که جز در وطنم آرامش نمی پذیرم». ــ سال ۱۳۵۵

ریشه در خاک: در پاسخ دوستی آزادی خواه و ایران دوست که در سال ۱۳۵۲ ازاین سرزمین کوچ کرد و مرا نیز تشویق به رفتن می نمود. ــ ۱۳۵۳

امیرکبیر: ۱ــ شنیده شد که پس از قتل امیر، مردم وقتی می خواستند از کاری محال نام ببرند، می گفتند: «وقتی امیر از گرمابه بیرون آمد!» ۲ــ بیت از حافظ شیراز تضمین شده است. ــ ۱۳۶۱

آفتاب و گل…: ۱۳۵۷

درخت و پولاد…: ۱۳۵۰

در آیینه اشک: برای مادرم

در آن جهان خوب…: ۱ــ بیرون جلوی در، نام کتابی است از ولفگانگ بورشرت نویسنده آلمانی. ــ ۱۳۵۶

.

afasoft.ir

مروارید مهر

قطره، باران،دریا : از درخت شاخه در آفاق ابر، برگ های ترد باران ریخته!

ما، همان جمع پراکنده... : موج، می آمد، چون کوه و به ساحل می خورد !

برآمدن آفتاب : لبخند او، برآمدن آفتاب را

جزر و مد : ماه، دریا را به خود می خواند و،

سه آفتاب ... : آیینه بود آب.

هزار اسب سپید ... : به سنگِ ساحلِ مغرب شکست زورق مهر،

دلاویزترین : از دل افروزترین روزِ جهان،

توضیحات : ۷ ــ مروارید مهر ــ ۱۳۶۵

قطره، باران،دریا

از درخت شاخه در آفاق ابر، برگ های ترد باران ریخته!

بوی لطف بیشه زاران بهشت، با هوای صبحدم آمیخته!

نرم و چابک، روح آب، می کند پرواز همراه نسیم.

نغمه پردازان باران می زنند، گرم و شیرین هر زمان چنگی به سیم!

سیم هر ساز از ثریا تا زمین. خیزد از هر پرده آوازی حزین.

هر که با آواز این ساز آشنا، می کند در جویبار جان شنا!

دلربای آب شاد و شرمناک

عشق بازی می کند با جان خاک!

خاکِ خشکِ تشنه دریا پرست

زیر بازی های باران مستِ مست!

این رَوَد از هوش و آن آید به هوش،

شاخه دست افشان و ریشه باده نوش،

می شکافد دانه، می بالد درخت،

می درخشد غنچه همچون روی بخت!

باغ ها سرشار از لبخندشان،دشت ها سرسبز از پیوندشان،

چشمه و باغ و چمن فرزندشان!

با تب تنهایی جانکاه خویش،

زیر باران می سپارم راه خویش.

شرمسار از مهربانی های او،

می روم همراه باران کو به کو.

چیست این باران که دلخواه من است؟

زیر چتر او روانم روشن است.

چشم دل وا می کنم

قصه ی یک قطره ی باران را تماشا می کنم:

در فضا، همچو من در چاه تنهایی رها،

می زند در موج حیرت دست و پا، خود نمی داند که می افتد کجا!

در زمین

همزبانانی ظریف و نازنین،

می دهند از مهربانی جا به هم،

تا بپیوندند چون دریا به هم!

قطره ها چشم انتظاران هم اند،

چون به هم پیوست جان ها، بی غم اند.

هر حبابی، دیده ای در جستجوست،

چون رسد هر قطره گوید: ــ " دوست! دوست ..."

می کنند از عشق هم قالب تهی

ای خوشا با مهرورزان همرهی!

با تب تنهایی جانکاه خویش،

زیر باران می سپارم راه خویش.

سیل غم در سینه غوغا می کند،

قطرهء دل میل دریا می کند،

قطرهء تنها کجا، دریا کجا،

دور ماندم از رفیقان تا کجا!

همدلی کو؟ تا شوم همراه او،

سر نهم هر جا که خاطرخواه او!

شاید از این تیرگی ها بگذریم.

ره بسوی روشنایی ها بریم.

می روم شاید کسی پیدا شود،

بی تو کی این قطره ی دل , دریا شود؟

ما، همان جمع پراکنده...

موج، می آمد، چون کوه و به ساحل می خورد !

*

از دلِ تیره امواج بلند آوا،

که غریقی را در خویش فرو می برد،

و غریوش را با مشت فرو می کشت،

نعره ای خسته و خونین ، بشریت را،

به کمک می طلبید :

ــ « ای آدم ها...

آی آدم ها...»

ما شنیدیم و به یاری نشتابیدیم!

به خیالی که قضا،

به گمانی که قدر بر سر آن خسته، گذاری بکند !

« دستی از غیب برون آید و کاری بکند »

هیچ یک حتی از جای نجنبیدیم!

آستین ها را بالا نزدیم

دست آن غرقه در امواج بلا را نگرفتیم،

تا از آن مهلکه - شاید - برهانیمش،

به کناری برسانیمش!...

*

موج، می آمد، چون کوه و به ساحل می ریخت.

با غریوی،

که به خاموشی می پیوست.

با غریقی که در آن ورطه، به کف ها، به هوا

چنگ می زد، می آویخت ...

*

ما نمی دانستیم

این که در چنبر گرداب، گرفتار شده است ،

این نگون بخت که اینگونه نگونسار شده است ،

این منم،

این تو،

آن همسایه،

آن انسان!

این ماییم!

ما،

همان جمع پراکنده،

همان تنها،

آن تنها هاییم!

*

همه خاموش نشستیم و تماشا کردیم.

آن صدا، اما خاموش نشد .

ـ « ای آدم ها...

آی آدم ها...»

آن صدا، هرگز خاموش نخواهد شد ،

آن صدا، در همه جا دائم، در پرواز است!

تا به دنیا دلی از هول ستم می لرزد،

خاطری آشفته ست،

دیده ای گریان است،

هر کجا دست نیاز بشری هست دراز؛

آن صدا در همه آفاق طنین اندازست.

*

آه، اگر با دل و جان، گوش کنیم،

آه اگر وسوسهء نان را، یک لحظه فراموش کنیم،

« آی آدم ها» را

در همه جا می شنویم.

*

در پی آن همه خون،

که بر این خاک چکید،

ننگ مان باد این جان!

شرم مان باد این نان!

ما نشستیم و تماشا کردیم!

*

در شب تار جهان

در گذرکاهی، تا این حد ظلمانی و توفانی !

در دل این همه آشوب و پریشانی

این از پای فرو می افتد،

این که بردار نگونسار شده ست،

این که با مرگ درافتاده است،

این هزاران وهزاران که فرو افتادند؛

این منم،

این تو،

آن همسایه!

آن انسان،

این ماییم!

ما،

همان جمع پراکنده، همان تنها،

آن تنها هاییم !

اینهمه موج بلا در همه جا می بینیم،

« آی آدم ها » را می شنویم،

نیک می دانیم،

دشتی از غیب نخواهد آمد

هیچ یک حتی یکبار نمی گوییم

با ستمکاری نادانی، اینگونه مدارا نکنیم

آستین ها را بالا بزنیم

دست در دست هم از پهنه آفاق برانیمش

مهربانی را،

دانایی را،

بر بلندای جهان،

بنشانیمش ... !

*

ـ « ای آدم ها...

موج می آید...

برآمدن آفتاب

لبخند او، برآمدن آفتاب را

در پهنهء طلایی دریا

از مهر، می ستود.

در چشم من، ولیکن...

لبخند او برآمدن آفتاب بود! 

جزر و مد

ماه، دریا را به خود می خواند و،

آب

با کمندی، در فضاها ناپدید،

دم به دم خود را به بالا می کشید.

جا به جا در راه این دلدادگان

اختران آویخته فانوس ها.

*

گفتم این دریا و این یک ذره راه!

می رساند عاقبت خود را به ماه!

من، چه می گویم، جدا از ماهِ خویش

بین ماه،

افسوس:

اقیانوس ها ... 

سه آفتاب ...

آیینه بود آب.

*

از بیکران دریا، خورشید می دمید.

زیبای من شکوهِ شکفتن را

درآسمان و آینه می دید

اینک:

سه آفتاب

هزار اسب سپید ...

به سنگِ ساحلِ مغرب شکست زورق مهر،

پرندگان هراسان، به پرس و جو رفتند .

هزار نیزهء زرین به قلب آب شکست .

فضای دریا یکسره به خون و شعله نشست .

به ماهیان خبرِ غرقِ آفتاب رسید .

نفس زنان به تماشای حال او رفتند !

ز ره درآمد باد،

به هم بر آمد موج،

درون دریا آشفت ناگهان، گفتی

هزاران اسب سپید از هزار سوی افق،

رها شدند و چو باد از هزار سو رفتند !

*

نه تخته پارهء زرین، که جان شیرین بود؛

در آن هیاهوی هول آفرین رها بر آب !

هزار روح پریشان به هر تلاطم موج،

بر آمدند و به گرداب فرو رفتند !

*

لهیب سرخ به جنگل گرفت و جاری شد .

نواگران چمن از نوا فرو ماندند .

شب آفرینان بر شهر سایه افکندند.

سحر پرستان،

فریاد در گلو،

رفتند!

دلاویزترین

از دل افروزترین روزِ جهان،

خاطره ای با من هست.

به شما ارزانی :

سحری بود و هنوز،

گوهرِ ماه به گیسوی شب آویخته بود.

گل یاس،

عشق در جان هوا ریخته بود.

من به دیدار سحر می رفتم

نفسم با نفس یاس درآمیخته بود .

*

می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : «های !

بسرای ای دل شیدا، بسرای .

این دل افروزترین روز جهان را بنگر !

تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !

آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،

روح درجسم جهان ریخته اند،

شور و شوق تو برانگیخته اند،

تو هم ای مرغک تنها، بسرای !

همه درهای رهایی بسته ست،

تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !

بسرای ... »

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !

*

در افق، پشت سرا پردۀ نور

باغ های گل سرخ،

شاخه گسترده به مهر،

غنچه آورده به ناز،

دم به دم از نفس باد سحر؛

غنچه ها می شد باز .

غنچه ها می رسد باز،

باغ های گل سرخ،

باغ های گل سرخ،

یک گل سرخ درشت از دل دریا برخاست !

چون گل افشانی لبخند تو،

در لحظه شیرین شکفتن !

خورشید !

چه فروغی به جهان می بخشید !

چه شکوهی ... !

همه عالم به تماشا برخاست !

من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم !

*

دو کبوتر در اوج،

بال در بال گذر می کردند .

دو صنوبر در باغ،

سر فرا گوشِ هم آورده به نجوا غزلی می خواندند.

مرغِ دریایی، با جفت خود، از ساحلِ دور

رو نهادند به دروازه نور ...

چمن خاطر من نیز ز جان مایۀ عشق،

در سرا پردۀ دل

غنچه ای می پرورد،

- هدیه ای می آورد -

برگ هایش کم کم باز شدند !

برگ ها باز شدند :

ــ « ... یافتم ! یافتم ! آن نکته که می خواستمش !

با شکوفایی خورشید و ،

گل افشانی لبخند تو،

آراستمش !

تار و پودش را از خوبی و مهر،

خوشتر از تافتۀ یاس و سحر بافته ام :

« دوستت دارم » را

من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام !

*

این گل سرخ من است !

دامنی پر کن ازین گل که دهی هدیه به خلق،

که بری خانه دشمن !

که فشانی بر دوست !

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست !

در دل مردم عالم، به خدا،

نور خواهد پاشید،

روح خواهد بخشید . »

تو هم، ای خوب من ! این نکته به تکرار بگو !

این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،

نه به یک بار و به ده بار، که صد بار بگو !

« دوستم داری » ؟ را از من بسیار بپرس !

«دوستت دارم » را با من بسیار بگو !

توضیحات

۷ ــ مروارید مهر ــ ۱۳۶۵

.

قطره، باران، دریا

ما، همان جمع پراکنده...: با یاد نیما سرایندی «ای آدم ها»

برآمدن آفتاب

جزر و مد

سه آفتاب...

هزار اسب سپید

دلاویزترین

.

afasoft.ir

آه، باران

انسان باشیم : دانه می چید کبوتر،

آه، باران : ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد ــ شاید ــ

شب های کارون : شب های تاریک

روی در روی سیاهی : روی در روی سیاهی

همیشه با تو : معنای زنده بودن من، با تو بودن است.

یاد یار مهربان : جویبار نغمه می غلتید، گفتی برحریر

نمی خواهم بمیرم : نمی خواهم بمیرم، با که باید گفت؟

باغ : باغ بود، اما، فضایش سهمناک

چراغ چشم تو ... : تو کیستی ، که من اینگونه ، بی تو بی تابم؟

توضیحات : ۸ ــ آه، باران ــ ۱۳۶۷

انسان باشیم

دانه می چید کبوتر،

به سرافشانی بید

لانه می ساخت پرستو،

به تماشا خورشید

صبح، از برجِ سپیداران ، می آمد باز

روز ، با شادی گنجشکان ، می شد آغاز.

نغمه سازانِ سراپردء دستان و نوا

روی این سبزء گسترده سراپرده رها.

دشت، همچون پر پروانه پرُ از نقش و نگار

پَرزنان هر سو پروانهء رنگین بهار.

هست و من یافته ام در همه ذرات ، بسی

روح شیدای کسی ، نور و نسیم نفسی!

می دمد در همه، این روح نوازشگرِ پاک

می وزد بر همه، این نور و نسیم از دل ِ خاک!

چشم اگر هست به پیدا و به ناپیدا باز

نیک بیند که چه غوغاست در این چشم انداز:

مهر، چون مادر، می تابد، سرشاز از مهر

نور می بارد از آینه پاک سپهر

می تپد گرم، هم آوازِ زمانِ ، قلب زمین

موج موسیقی رویش! چه خوش افکنده طنین ،

ابر، می آید سر تا پا ایثار و نثار

سینه ریزش را می بخشد بر شالیزار

رود، می گرید تا سبزه بخندد شاداب

آب، می خواهد جاری کند از چوب، گلاب!

خاک، می کوشد، تا دانه نماید پرواز!

باد، می رقصد تا غنچه بخواند آواز !

مرغ، می خواند تا سنگ نباشد دلتنگ

مهر می خواهد تا لعل بسازد از سنگ !

تاک، صد بوسه ز خورشید رباید از دور

تا که صد خوشه چو خورشید برآرد انگور !

سرو ، نیلوفرِ نشکفته نوخاسته را

می دهد یاری کز شاخه بیاید بالا !

سرخوشانند ، ستایشگر خورشید و زمین

همه مهر است و محبت نه جدال است و نه کین .

اشک می جوشد در چشمه چشمم ناگاه

بغض می پیچد در سینه سوزانم، آه !

پس چرا ما نتوانیم که این سان باشیم؟

به خود آییم و بخواهیم که :

انسان باشیم !

.

http://afasoft.ir/post/۳۷

آه، باران

ریشه در اعماقِ اقیانوس دارد ــ شاید ــ

این گیسو پریشان کرده

بید وحشی باران .

یا ، نه ، دریایی است گویی ، واژگونه ، بر فراز شهر ،

شهر سوگواران .

*

هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش

ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر ، با تشویش :

رنگ این شب های وحشت را

تواند شست آیا از دل یاران ؟

*

چشم ها و چشمه ها خشک اند .

روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ ،

همچنان که نام ها در ننگ !

هرچه پیرامون ما غرق تباهی شد .

آه، باران، ای امید جان بیداران !

بر پلیدی ها - که ما عمری ست در گرداب آن غرقیم -

آیا‌، چیره خواهی شد ؟

شب های کارون

شب های تاریک

شب های دلتنگ

شب های خاموش.

*

شب های زیر چتر غم

شب های دلگیر

شب های زندان،

شب های زنجیر.

شب های بی فانوس مهتاب

شب های مرداب

شب های سردِ برگ ریزان

شب های درد مردمی در خود گریزان

شب های پشت پرده نُه توی ظلمت

شب های غربت

شب های کُنجِ انزوا، بی ذره ای نور

شب های مجبور

شب های مرگ زندگی

شب های بیداد

شب های فریاد.

*

شب ها که چون آوای تندر، نعره ی تیر

جان می شکافد هر زمان تا بانگ شبگیر

شب ها که وحشت می خروشد بر در و بام

شب های سرسام

شب ها که راه کهکشان

از هُرمِ آتش

سرخ رنگ است.

شب ها که جنگ است!

شب ها که می لرزد زمین، هر لحظه صد بار

شب ها که قلب کودکان می افتد از کار،

شب های رگبار

شب ها که برقِ شعله افکن، دود باروت

ره می گشاید تا بلندای ستاره.

شب های سنگر های خونین

شب های پیکر های پاره

شب ها که در پهنای بی آرام کارون

دیگر نه آب است این

که: لب پَر میزند خون!

شب های غمناک

شب ها که خیل بیگناهان

چون برگ میافتد بر خاک

شب های تلخ بردباری

شب های سنگین و سیاه سوگواری

شب های که قوتِ مادران چشم بر در

با روح مالامالِ اندوه

بغض است و فریاد

«وای» است و زاری.

شب های حیرت.

شب های حسرت.

در تنگنایی این چنین تاریکِ تاریک

جان را امیدی زنده می دارد که فردا

-فردای نزدیک-

این خلقِ خاموش

با صبح پیروزی کشد بانگ رهایی

پر می گشاید در بهشت روشنایی.

روی در روی سیاهی

روی در روی سیاهی

ایستاده، راست

یکه و تنها، تمام شب

در کلامش، نور

بر زبان، آتش

برلبش، فریاد:

شمع.

*

شعله افزون می کند گر سر به تیغش بر زنند!

تیرگی گم می شود چون شمع ها روشن کنند.

راست ــ هم چون شمع ــ خواهد ایستاد آیا

روی در روی سیاهی

یک تن از این جمع؟

همیشه با تو

معنای زنده بودن من، با تو بودن است.

نزدیک، دور

سیر، گرسنه

رها، اسیر

دلتنگ، شاد

آن لحظه ای که بی‌ تو سر آید مرا مباد!

مفهوم مرگِ من

در راه سرفرازی تو، در کنار تو

مفهوم زندگی‌ است.

معنای عشق نیز

در سرنوشت من

با تو، همیشه با تو، برای تو، زیستن.

یاد یار مهربان

جویبار نغمه می غلتید، گفتی برحریر

آبشار شعر، گل می ریخت، نغز و دلپذیر

مخمل مهتاب بود این یا طنین بال قو؟

پرنیان ناز، آواز سراپا حال او

نغمه را با سوز دل، این گونه سازش ها نبود

در نوای هیچ مرغی «این نوازش ها نبود»

«بانگ نی» می گشت تا دمساز او

شورها می ریخت از شهناز او

در شب تاریک دوران، بی گمان

چلچراغی بود هر آواز او

برگ گل بود آن چه می افشاند بر ما یا غزل

عاشق سرگشته در کویش «من، از روز ازل»

لطف را آموخته، چون دفتر گل از «صبا»

مرحبا ای آشنا ی حُسن خوبان ، مرحبا

این نسیم از کوی جانان بوی جان آورده بود

«بوی موی جولیان» را ارمغان آورده بود

تا که می گرداند راه « کاروان » از « دیلمان»

کاروانِ جانِ ما می گشت در هفت آسمان

تا نپنداری که عمری گل به دامن بود و بس

«دشمنش گر سنگ خاره او چو آهن» بود و بس

با تو پیوسته ست، اینک، با تو، ای «آه ، سحر»

نغمه اش را شعله کن در تار و پود خشک و تر

ما به آغوش تو بسپردیم جان پاک او

بعد ازین «ای آتشین لاله» بپوشان خاک او

بعد ازین هر گل که از خاک بنان سر برزند

شور این شیرین نوا در جان عالم افکند

اهل دل در ماتمش با چشم گریان مانده اند

جمع «مشتاقان» او اینک «پریشان » مانده اند

دل به آواز بنان بسپار کز کار جهان

نیست خوشتر هیچ کار از «یاد یار مهربان ۱»

نمی خواهم بمیرم

نمی خواهم بمیرم، با که باید گفت؟

کجا باید صدا سر داد؟

در زیر کدامین آسمان،

روی کدامین کوه؟

که در ذرات هستی رَه بَرَد توفان این اندوه

که از افلاک عالم بگذرد پژواک این فریاد!

کجا باید صدا سر داد؟

*

فضا خاموش و درگاه قضا دور است

زمین کر، آسمان کور است

نمی خواهم بمیرم، با که باید گفت؟

*

اگر زشت و اگر زیبا

اگر دون و اگر والا

من این دنیای فانی را

هزاران بار از آن دنیای باقی دوست تر دارم

به دوشم گرچه بار غم توانفرساست

وجودم گرچه گردآلود سختی هاست

نمی خواهم از این جا دست بردارم!

تنم در تار و پودِ عشقِ انسان های خوبِ نازنین بسته ست.

دلم با صد هزاران رشته، با این خلق

با این مهر، با این ماه

با این خاک با این آب ...

پیوسته است.

مراد از زنده ماندن، امتداد خورد و خوابم نیست

توان دیدنِ دنیای ره گم کرده در رنج و عذابم نیست

هوای همنشینی با گل و ساز و شرابم نیست.

جهان بیمار و رنجور است.

دو روزی را که بر بالین این بیمار باید زیست

اگر دردی ز جانش برندارم ناجوانمردی است.

*

نمی خواهم بمیرم تا محبت را به انسانها بیاموزم

بمانم تا عدالت را برافرازم، بیفروزم

خرد را، مهر را تا جاودان بر تخت بنشانم

به پیشِ پای فرداهای بهتر گل برافشانم

چه فردایی، چه دنیایی!

جهان سرشار از عشق و گل و موسیقی و نور است ...

نمی خواهم بمیرم، ای خدا!

ای آسمان!

ای شب!

نمی خواهم

نمی خواهم

نمی خواهم

مگر زور است؟

باغ

باغ بود، اما، فضایش سهمناک

باغ، اما، سروهایش سر فرو برده به خاک!

باغ، اما، سنگ بر جای چمن، روییده در هم

تنگ، تنگ

باغ ,اما,نارون ها نسترن ها زیر سنگ!

*

با، اما عطر نابودی در آن مزد نفس

باغ، اما مرغ خاموشی در آن می خواند و بس

باغ، اما خاک صحرای عدم در چشم برگ

باغ، اما، هر قدم پیغامی از دنیای مرگ!

*

ژرفنای خاک بود جانِ بسیاران در او

ناله های باد و گیسو کندن باران دراو

آتش دل های یاران در غم یاران او!

*

ای کدامین دست نا پیدا درین هفت آسمان!

تا کجا می گستری این دام را؟

تا یه کی می پروری این مرگ خون آشام را؟

کی به پایان می رسانی این ربودن های بی هنگام را؟

*

سنگ را می شست باران تا بشوید نام را!

چراغ چشم تو ...

تو کیستی ، که من اینگونه ، بی تو بی تابم؟

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم.

تو چیستی، که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق سرگشته، روی گردابم!

*

تو در کدام سحر، بر کدام اسب سپید؟

تو را کدام خدا؟

تو از کدام جهان؟

تو در کدام کرانه، تو از کدام صدف؟

تو در کدام چمن، همره کدام نسیم؟

تو از کدام سبو؟

*

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه!

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین، آه!

مدام پیش نگاهی، مدام پیش نگاه!

*

کدام نشأه دویده است از تو در تن من؟

که ذره های وجودم تو را که می بینند،

به رقص می آیند،

سرود می خوانند!

*

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذارند یک سخن با تو:

به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر!

به من بگو که برو در دهان شیر بمیر!

بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف!

ستاره ها را از آسمان بیار به زیر؟

تو را به هر چه تو گویی، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه، صبر مخواه.

که صبر، راه درازی به مرگ پیوسته ست!

تو آرزوی بلندی و، دست من کوتاه

تو دوردست امیدی و پای من خسته ست.

همه وجود تو مهر است و جانِ من محروم

چراغِ چشم تو سبزست و راه من بسته است.

.

http://afasoft.ir/post/۴۰

توضیحات

۸ ــ آه، باران ــ ۱۳۶۷

.

انسان باشیم: http://afasoft.ir/post/۳

آه، باران!

شب های کارون

روی در روی سیاهی

همیشه با تو...: به ایرانم، ایران جاودانه ام.

یاد یار مهربان: برای بنان استاد هنرمند آواز ــ ۱ـ آنچه در گیومه آمده، نام آواز ها و ترانه هایی است که این هنرمند بزرگ خوانده است.

نمی خواهم بمیرم!

باغ

چرا چشم تو...: http://afasoft.ir/post/۴۰

.

afasoft.ir

از دیار آتشی

نقش : نقش پایی مانده بود از من، به ساحل، چند جا

پنجره : تو تنها دری هستی،ای همزبان قدیمی

یک آسمان پرنده : یک آسمان پرنده، رها، روی شاخه‌ها،

با زبان اشک، اینک ... : من، از زبان آب، پرنده، نسیم، ماه

دوستی : دل من دیر زمانی است که می پندارد ؛

گرگ : گفت : دانایی که : گرگی خیره سر،

یوسف : ــ « دردی اگر داریّ و همدردی نداری،

دست هامان نرسیده ست به هم ... : از دل و دیده،گرامی تر هم

با عشق : به خارزار جهان، گل به دامنم، با عشق.

توضیحات : ۹ ــ از دیار آتشی ــ ۱۳۷۱

نقش

نقش پایی مانده بود از من، به ساحل، چند جا

ناگهان، شد محو،

با فریادِ موجی سینه سا!

آنکه یک دم، بر وجود من، گواهی داده بود؛

از سرِ انکار، می پرسید: کو؟ کی؟

کِی؟ کجا؟

ساعتی بر موج و برآن جای پا حیران شدم

از زبانِ بی زبانان می شنیدم نکته ها:

این جهان: دریا،

زمان: چون موج،

ما: مانند نقش،

لحظه ایی مهمانِ ای هستی دِهِ هستی رُبا!

*

یا سبک پروازتراز نقش، مانند حباب،

برتلاطم های این دریای بی پایان رها

لحظه ایی هستیم سرگرم تماشا ناگهان،

یک قدم آن سوی تر، پیوسته با باد هوا!

*

باز می گفتم: نه! این سان داوری بی شک خطاست.

فرقِ بسیارست بین نقش ما، با نقش پا.

فرقِ بسیارست بین جانِ انسان و حباب

هر دو بربادند، اما کارشان از هم جدا؛

مردمانی جانِ خود را بر جهان افزوده اند

آفتاب جانِ شان در تارپود جانِ ما!

مردمانی رنگِ عالم را دگرگون کرده اند

هر یکی در کار خود نقش آفرین همچون خدا!

*

هر که بر لوحِ جهان نقشی نیفزاید ز خویش،

بی گمان چون نقش پا محو است در موج فنا

نقش هستی ساز باید نقش بر جا ماندنی

تا چو جانِ خود جهان هم جاودان دارد تو را!

.

http://afasoft.ir/post/۲۴

پنجره

تو تنها دری هستی،ای همزبان قدیمی

که در زندگی بر رخم باز بوده ست.

تو بودیّ و لبخند مهر تو، گر روشنایی

به رویم نگاهی گشوده ست.

مرا با درخت و پرنده،

نسیم و ستاره،

تو پیوند دادی.

تو شوق رهایی،

به این جانِ افتاده در بند، دادی.

*

تو آ غوشِ همواره بازی

بر این دستِ همواره بسته

تو نیروی پرواز و آواز من، بر فرازی

ز من نا گسسته.

*

تو دروازه ی مهر و ماهی!

تو مانند چشمی،

که دارد به راهی نگاهی

تو همچون دهانی، که گاهی

رساند به من مژده ی دلبخواهی.

*

تو افسانه گو، با دل تنگ من، از جهانی

من از بادهء صبح و شام تو مستم

وگرچند، پیمانه ای کوچک، از آسمانی

*

تو با قلب کوچه،

تو با شهر، مردم،

تو با زندگی همنفس، همنوایی

تو با رنج آن ها

که این سوی درهای بسته،

به سر می برند آشنایی.

*

من اینک، کنار تو، در انتظارم

چراغِ امیدی فرا راه دارم.

گر آن مژده ای همزبان قدیمی

به من در رسانی

به جان تو،

جان می دهم، مژدگانی.

یک آسمان پرنده

یک آسمان پرنده، رها، روی شاخه‌ها،

در باغِ بامداد.

یک آسمان پرنده،

سرگرم شستشو،

در چشمه‌سارِ باد!

یک آسمان پرنده،

در بستر چمن،

آزاد، مست، شاد؛

از پشت میله‌ها،

بغضی به های های شکستم،

قفس مباد!

با زبان اشک، اینک ...

من، از زبان آب، پرنده، نسیم، ماه

با مردم زمانه سخن ها سروده ام

من، از زبانِ برگ

درد درخت را

در زیر تازیانهء بیداد برق و باد

درپیش چشم مردمِ عالم گشوده ام

من از زبان باران،

غمنامه ءبلند،

بسیار خوانده ام

تا از زبان صبح

نور امید را به شما ارمغان کنم،

شب های بی ستاره

بیدار مانده ام!

*

اینک،

ــ خدای داند ــ دیریست، با شما

من، با همین زبانِ شما

با همین کلام

هر جا رسیده ام سخن از مهر گفته ام

آوخ ، که پاسخی به سزا کم شنفته ام

من، واژه واژه، مثل شما حرف میزنم

من، سال هاست بین شما، با همین زبان

فریاد میکنم :

ــ اینگونه یکدیگر را در خون میفکنید

پرهای یکدیگر را،

اینگونه مشکنید !

مرگ است این گلوله چرا می پراکنید؟

ننگ است...

برای چه میزنید ؟

*

آیا شما،

یک لحظه، یک نفس، نه، که یک بار ،

در طول زندگانیِ تان فکر می کنید؟

سوگند می خورم همه با هم برادرید،

در چهره ی برادر با مهر بنگرید!...

*

من، از زبان باران،

من، از زبان برگ،

من، از زبانِ باد، نمیگویم این سخن

من ،واژه واژه مثل شما حرف میزنم

من ،

با زبان اشک، اینک...

آیا شما، به خواهش من، پی نمی برید؟

دوستی

دل من دیر زمانی است که می پندارد ؛

« دوستی » نیز گُلی است؛

مثل نیلوفر و ناز ،

ساقهء تُردِ ظریفی دارد .

بی گمان سنگدل است آنکه روا می دارد

جان این ساقه نازک را

ـ دانسته ـ

بیازارد !

*

در زمینی که ضمیر من و توست ،

از نخستین دیدار ،

هر سخن، هر رفتار ،

دانه هایی ست که می افشانیم .

برگ و باری است که می رویانیم

آب و خورشید و نسیمش «مهر» است

گر بدان گونه که بایست به بار آید،

زندگی را به دل‌انگیزترین چهره بیاراید .

آنچنان با تو در آمیزد این روحِ لطیف،

که تمنای وجودت همه او باشد و بس .

بی‌نیازت سازد ، از همه چیز و همه کس .

*

زندگی ، گرمی دل های به هم پیوسته ست

تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .

*

در ضمیرت اگر این گُل ندمیده است هنوز ،

عطر جان‌پرور عشق

گر به صحرای نهادت نوزیده است هنوز

دانه ها را باید از نو کاشت.

آب و خورشید و نسیمش را از مایهء جان

خرج می باید کرد .

رنج می باید برد .

دوست می باید داشت !

*

با نگاهی که در آن شوق برآرد فریاد

با سلامی که در آن نور ببارد لبخند

دست یکدیگر را

بفشاریم به مهر

جام دل هامان را

مالامال از یاری ، غمخواری

بسپاریم به هم

بسراییم به آواز بلند :

ـ شادی روی تو !

ای دیده به دیدار تو شاد

باغِ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست

تازه ،

عطر افشان

گلباران باد .

.

http://afasoft.ir/post/۵۴

گرگ

گفت : دانایی که : گرگی خیره سر،

هست پنهان در نهاد هر بشر!

لاجرم جاری است پیکاری سترگ

روز و شب، مابین این انسان و گرگ

زور و بازو چارهء این گرگ نیست

صاحبِ اندیشه داند چاره چیست

ای بسا انسان رنجورِ پریش

سخت پیچیده گلوی گرگ خویش

وی بسا زور آفرین مرد دلیر

هست در چنگال گرگِ خود اسیر

هرکه گرگش را در اندازد به خاک

رفته رفته می شود انسان پاک

آنکه با گرگش مدارا می کند

خلق و خوی گرگ پیدا می کند

و آن که از گرگش خورد هر دم شکست

گرچه انسان می نماید گرگ هست!

در جوانی جان گرگت را بگیر!

وای اگر این گرگ گردد با تو پیر

روز پیری، گرکه باشی همچو شیر

ناتوانی در مصافِ گرگ پیر

مردمان گر یکدیگر را می درند

گرگ هاشان رهنما و رهبرند

این که انسان است این سان دردمند

گرگ ها فرمانروایی می کنند،

و آن ستمکاران که با هم محرم اند

گرگ هاشان آشنایان هم اند

گرگ ها همراه و انسان ها غریب

با که باید گفت این حال عجیب؟...

http://afasoft.ir/post/۱۳ 

یوسف

ــ « دردی اگر داریّ و همدردی نداری،

با چاه آن را در میان بگذار!

با چاه!

غم روی غم اندوختن دردی ست جانکاه! »

*

گفتند این را پیش از این اما نگفتند،

گر همرهان در چاهت افکندند و رفتند؛

آنگاه دردت را کجا فریاد کن.

آه!

دست هامان نرسیده ست به هم ...

از دل و دیده،گرامی تر هم

آیا هست؟

ــ دست،

آری، ز دل و دیده گرامی تر:

دست!

*

زین همه گوهرِ پیدا و نهان در تن و جان،

بی گمان دست گران قدرتر است.

هرچه حاصل کنی از دنیا،

دستاوردست!

هرچه اسباب جهان باشد، در روی زمین،

دست دارد همه را زیر نگین!

سلطنت را که شنیدست چنین؟!

*

شرفِ دست همین بس که نوشتن با اوست!

خوش ترین مایه ی دلبستگی من با اوست.

*

در فروبسته ترین دشواری،

در گرانبارترین نومیدی،

بارها بر سر خود بانگ زدم:

ــ هیچت ار نیست مخور خون جگر،

دست که هست!

بیستون را یاد آور،

دستهایت را بسپار به کار،

کوه را چون پرِ کاه از سر راهت بردار!

*

وه چه نیروی شگفت انگیزیست،

دست هایی که به هم پیوسته ست!

به یقین، هرکه به هر جای در آید از پای

دست هایش بسته ست!

*

دست در دست کسی،

یعنی: پیوند دو جان!

دست در دست کسی،

یعنی: پیمان دو عشق!

دست در دست کسی داری اگر،

دانی، دست،

چه سخن ها که بیان می کند از دوست به دوست،

لحظه ای چند که از دست طبیب،

گرمیِ مهر به پیشانی بیمار رسد،

نوشداروی شفابخش تر از داروی اوست!

*

چون به رقص آیی و سرمست برافشانی دست،

پرچم شادی و شوق است که افراشته ای!

لشکرِ غم خورد از پرچم دست تو شکست!

*

دست، گنجینه ء مهر و هنر است:

خواه بر پردهءساز،

خواه در گردن دوست،

خواه بر چهرهء نقش،

خواه بر دنده ء چرخ

خواه بر دسته ء داس،

خواه در یاری نابینایی

خواه در ساختن فردایی!

*

آنچه آتش به دلم می زند، اینک، هردم

سرنوشت بشرست،

داده با تلخیِ غم های دگر دست به هم!

بار این درد و دریغ است که ما،

تیرهامان به هدف نیک رسیدست،ولی

دست هامان، نرسیدست به هم!!!

.

http://afasoft.ir/post/۳۵

با عشق

به خارزار جهان، گل به دامنم، با عشق.

صفای روی تو، تقدیم می کنم، با عشق

درین سیاهی و سردی بسانِ آتشگاه،

همیشه گرمم همواره روشنم با عشق.

همین نه جان به ره دوست می فشانم شاد،

به جانِ دوست، که غمخوار دشمنم، با عشق.

به دست بسته ام ای مهربان، نگاه مکن

که بیستون را از پا درافکنم، با عشق

دوای درد بشر یک کلام باشد و بس

که من برای تو فریاد می زنم: با عشق

توضیحات

۹ ــ از دیار آتشی ــ ۱۳۷۱

.

نقش: http://afasoft.ir/post/۲۴

پنجره

یک آسمان پرنده

با زبان اشک، اینک ...

دوستی: http://afasoft.ir/post/۵۴

گرگ: http://afasoft.ir/post/۱۳ ــ . سگی بگذار، ما هم مردمانیم ...، مولانا جلال الدین بلخی ... قصابی گوسپند خبه شده را نذر خانقاه کرده بود ، درویشان چند روز بود چیزی بکار نبرده بودند ، گرسنگی غالب بود چون بر سر سفره نشستند ابوسعید ، گفت : دست ازین طعام بِدارید ، که مردار است! ... قصاب به پای شیخ افتاد و پوزش ها خواست مریدان شیخ را گفتند : از کجا دانستی که مردار است ؟ ابوسعید گفت : سگ نفس عظیم رغبت می کرد ، ... "خلاصه شده از اسرار التوحید"

یوسف

دست هامان نرسیده ست به هم...: http://afasoft.ir/post/۳۵

با عشق

.

afasoft.ir

با پنج سخن سرا

حافظ : روحِ رویاییِ عشق،

همراه آفتاب : همراه آفتاب جوانی٬

توضحیات : ۱۰ ــ با پنج سخن سرا ــ ۱۳۷۲

حافظ

روحِ رویاییِ عشق،

از برِ چرخ بلند،

جلوه‌ای کرد و گذشت؛

شور در عالمِ هستی افکند.

*

شوق، در قلب زمان موج‌زنان،

جان ذرات جهان در هیجان،

ماه و خورشید، دو چشم نگران،

ناگهان از دل دریای وجود،

«گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود»

به جهان چهره نمود!

پرتو طبع بلندش «ز تجلی دم زد»

هر چه معیار سخن بر هم زد

تا «گشود از رخ اندیشه نقاب»،

هر چه جز عشق فروشست به آب!

شعر شیرینش، »آتش به همه عالم زد!»

می‌چکد از سخنش آب حیات،

نه غزل، «شاخه نبات»!

*

چشم جان‌بین به کف آورده‌ام، از چهره‌ء دوست!

دیدنِ جان تو در چهرهٔ شعر تو نکوست.

این چه شعر است که صد میکده مستی با اوست!

مستِ مستم کن، از این باده به پیغامی چند.

زان همه «گمشدگان لب دریا»

به یقین «خامی چند»

«کس بدان مقصد عالی نتوانست رسید»

«هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند».

مگرم همت و عشق تو بیاموزد راه.

نه تو خود گفتی و شعر تو بر این گفته گواه:

«بر سرِ تربتِ ما چون گذری همت خواه؟!»

*

حافظ از «مادر گیتی» به «چه طالع زاده است»؟

طایر گلشن قدس.

«اندر این دامگه حادثه چون افتاده ست»؟

من در این آینه‌ء غیب‌نما می‌نگرم.

خود از طالع فرخنده نشانی داده است:

«رهرو منزل عشقیم و ز سر حدِّ عدم،

تا به اقلیم و جود این هم راه آمده‌ایم»

نه همین مقصد خود را ز عدم تا به وجود؛

نقش مقصود همه هستی را،

ز ازل تا به ابد،

عشق می‌پندارد.

« آری، آری، سخن عشق نشانی دارد»

«رهرو منزل عشق

فاش گوید که ز مادر به چه طالع زادم

بندهٔ عشقم و از هر دو جهان آزادم!»

*

ای خوشا دولت پاینده‌ء این بنده‌ء عشق،

که همه عمر بود بر سر او فرّ همای

«خشت زیر سر و بر تارک هفت اختر پای»

بندهء عشق بود همدم خوبان جهان:

«شاه شمشاد قدان خسرو شیرین دهنان»

بنده‌ء عشق چه دانی که چه ها می‌بیند:

«در خرابات مُغان نورِ خدا می‌بیند»

بندهء عشق، چنان طرح محبت ریزد؛

«کز سر خواجگی کون و مکان برخیزد»!

باده بخشند به او، با چه جلال و جبروت،

«ساکنان حرمِ ستر و عفاف ملکوت»!

بنده‌ء عشق، ندارد به جهان سودایی،

«ز خدا می طلبد: “صحبت روشن رایی»!

*

آنک! آن شاعرِ آزادهٔ آزاده پرست،

عاشق شادی و زیبایی و مهر،

که «وضو ساخته از چشمه عشق»

چار تکبیر زده یکسره بر هر چه که هست،

چون سلیمانِ جهان است، ولی بتاد به دست!

تاجی از «سلطنت فقر» به سر،

«کاغذین جامه‌ء» آغشته به خونش در بر،

تشنه‌ء صحبت پیر،

«گر ز مسجد به خرابات رود خرده مگیر»!

همچو جامش، لب اگر خندان است؛

دل پر خونش اندوه عمیقی دارد.

بانگ بر می‌دارد:

ــ «عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت!»

«که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت.»

«من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش»

«هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت»

«نه من از پرده‌ء تقوا به برون افتادم و بس،»

«پدرم نیز بهشتِ ابد از دست بهشت!»

«سر تسلیمِ من و خشتِ درِ میکده‌ها»

«مدعی گر نکند فهم سخن گو سر و خشت!»

*

یک سخن دارد اگر صد گونه بیان،

همه رویِ سخنش با انسان:

«کمتر از ذره نه‌ای پست مشو مهر بورز»

«تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ‌زنان! »

*

گُل، به یک هفته، فرو می‌ریزد،

سنگ، می‌فرساید.

آدمی، می‌میرد.

نام را گردش ایّام، مدام،

زیر خاکستر خاموشِ فراموشی

می‌پوشاند.

شعر حافظ اما،

هر چه زمان می‌گذرد

تازه‌تر،

باطراوت‌تر،

گویاتر

روح‌افزاتر،

رونق و لطف دگر می‌گیرد!

*

لحظه‌هایی است، که انسان، خسته‌ست.

خواه از دنیا،

از زندگی،

از مردم

گاه حتی از خویش!

نشود خوش‌دل با هیچ زبان،

نشود سرخوش با هیچ نوا،

نکند رغبت بر هیچ کتاب،

نه رسد باده به دادرسی،

نه برد راه به دوست،

راست، گویی همه غم‌های جهان در دل اوست!

چه کند آن که به او این همه بیداد رسد؟

باز هم حافظ شیرین سخن است،

که به فریاد رسد!

جز حریمش نبود هیچ پناه،

نیکبخت آن که بدو یابد راه

چاره‌سازی است به هر درد، که مرهم با اوست.

به خدا همتِ پاکان دو عالم با اوست.

ای همه اهل جهان،

ای همه اهل سخن،

آیا این معجزه نیست؟

*

کس بدان گونه که باید نتواند دانست،

این پیام‌آورِ عشق،

چه هنرها کرده‌ست.

به فضا درنگرید!

آسمان را

«که ز خمخانهٔ حافظ قدحی آورده‌ست »۱

همراه آفتاب

همراه آفتاب جوانی٬

وقتی جوانه می زد در من نهال عشق٬

دست دلم به دامن شعرش رسیده بود.

میخانهٴ غزل !

شعری که عشق٬

ــ گرم و درخشان ــ چو آفتاب٬

از مشرق طلایی آن سرکشیده بود.

شعری که آن زمان و، همیشه

در چشم من «ز رحمت محض آفریده» بود.

*

پر می شکید روح پر التهاب من

از تشنگی به سوی غزل های او، نخست

در مکتب محبّت او٬ حرف عشق را

تا درس پاک سوختن٬ آموختم درست.

در دفتر ستایش نیکویی٬

در نامه پرستش زیبایی٬

آموختم چگونه به محبوب بنگرم!

آموختم چگونه به سودای یک نگاه

از جان و مال و زندگی خویش بگذرم.

آموختم چگونه

در پیش او بمیرم و دم بر نیارم !

آموختم چگونه بر اندام واژه ها

از سوز آرزو آتش

در افکنم

آموختم که

شور درون را

شیرین بیان کنم

*

همراه آفتاب جوانی٬

ان عاشقانه های دلاویز،

آرام ، چون نسیم،

در تار و پود جان و دل من وزیده بود.

*

زان پس که هرچه قول و غزل داشت٬ همچو جان٬

در پرده های حافظه در خاطرم نشست؛

راه مرا به بوی «گلستان» خویش بست!

چندی در آن بهشت طربناک٬ مست مست٬

چون او برفت دامنم از بوی گل ز دست.

دریایی از لطافت و دنیایی از هنر

آمیخته به آن سخنان گزیده بود.

*

اما٬ تمام عمر٬

من بودم و هوای خوش «بوستان» او

روشنترین ستاره

در کهکشان او

«آرام جان و انس دل و نور دیده» بود.

در نغمه های بر شده از ساز جان او،

آیین رستگاری انسان، دین جهان٬

گلبانگ آدمیت٬

قانون مردمی٬

راه رهایی بشریت.

دنیای آرمانی٬

در شأن آدمی٬

گفتی مگر کلام و پیام پیمبران

در گوهر زبان و بیانش دمیده بود

*

او پادشاه ملک سخن بود٬

بی گمان.

«روی زمین گرفته به تیغ سخنوری»

با منکرش بگو که بیا روبرو کنیم!

با مدعی بگو٬ بنشیند به داوری.

*

حیران بی نیازی اویم

که با نیاز

«وجه کفاف»بود اگر نامعین انش

«سیمرغ» بود و «قاف قناعت» نشیمنش

با «دست سلطنت» که بر اقلیم شعر داشت؛

«پای ریاضتش همه در قید دامنش»!

می گفت با غرور:

«اگر گویی ام که سزنی از سفله ای بخواه٬

چون خارپشت بر بدنم موی سوزن است !

صد ملک سلطنت به بهای جوی هنر٬

منت برآنکه می دهد و حیف بر من است»!

روحی بزرگ ٬در تن او٬ آرمیده بود

*

طبعی بلند، پاک

آزاده،

همتای آفتاب ٬و لیکن

افتاده٬ همچو خاک!

هرگز کسی نبود چو او در سخن دلیر،

حق گوی و حق پذیر.

می گفت شاه را

در پردهء نصیحت و مهر و فروتنی ــ

بخت تو هم بلند٬ که هم عصر با منی ۱

آن شاعر رونده ی بیدار ره شناس

تنها همین نه راهبر نوجوانی ام.

همواره و هنوز و همیشه

آموزگار٬ در سفر زندگانی ام.

*

بانگ بلند اوست٬

از پشت قرن ها:

«دنیا نیرزد آنکه پریشان کنی دلی

زنهار بد مکن که نکرده ست عاقلی»

بانگ بلند اوست که اینک جهانیان

هرجا به احترام ازو نام می برند:

فرزندان یک پدر و مادرند خلق

اعضای یک تن اند٬ که یک پیکرند خلق

از یک تبار و یک گهرند و برابرند

از یکدیگر نه هیچ فروتر نه برترند.

در روزگار ما که «بنی آدم»- ای دریغ-

چون گرگ یکدگر را

هر روز میدرند؛

بر من چو آفتاب جهانتاب روشن است

دنیا به این تباهی و درماندگی نبود٬

یک بار اگر نصیحت او را شنیده بود!

توضحیات

۱۰ ــ با پنج سخن سرا ــ ۱۳۷۲

.

حافظ: کوکب بخت مرا هیچ منجم نشناخت/یا رب از مادر گیتی به چه طالع زادم.حافظ ــ ۱ـ این مصراع از شعر «نیایش» اثر گوینده این کتاب آورده شده است.

همراه آفتاب ... : دنیا نیرزد آن که پریشان کنی دلی/ زنهار بد نکن که نکرده ست عاقلی.سعدی ــ ۱ـ هم از بخت فرخنده فرجام توست/که تاریخ سعدی در ایام توست(بوستان، بابا نخست)

.

لحظه ها و احساس

دل افروزانِ شادی : نسیم صبح، بوی گل پراکند

هدیه دوست : گُلی را که دیروز،

محیط زیست : به لطف کارگزاران عهدِ ظلمت و دود

ای وای شهریار : در نیمه‌های قرنِ بشر سوزان ۱ !

بهارِ خاموش : ندانم این نسیمِ بالْ بسته،

ابر بی باران : شب، غیر هلاکِ جان بیداران نیست.

بی خبر : یادش به خیر،

قهر : در آمد از در،

بیهودگی : امروز را به باد سپردم.

سحر : بهترین لحظه های روز و شبم

ذرّه ای در نور : گلِ نگاه تو، در کار دلربایی بود.

لحظه و احساس : تنها،

از اوج : باران، قصیده‌واری،

هر که با ما نیست... : گفته می‌ شد: «هر که با ما نیست با ما دشمن است»!

مثل باران : من نمی‌ گویم درین عالم

بهاری پر از ارغوان : تو را دارم ای گل، جهان با من است.

یاد و کنار : روزهایی که بی تو می ‌گذرد

عشق : عشق، هر جا رو کند آنجا خوش است.

هیچ و باد... : هیچ و باد است جهان؟

نوایی تازه : شنیدم مصرعی شیوا، که شیرین بود مضمونش

در بیشه زار یادها : شب بود و ابر تیره و هنگامه باد

حرف طرب انگیز : هیچ جز یاد تو رویای دلاویزم نیست

راز نگهدارترین : تو با روح من از روز ازل یارترین

روح چمن : ای دوست چه پرسی تو که، سهراب کجا رفت

از صدای سخن عشق : زمان نمی گذرد عمر ره نمی سپرد

ای جان به لب آمده : ای چشم ز گریه سرخ خواب از تو گریخت

ای داد : ای داد دوباره کار دل مشکل شد

تا لب ایوان شما : نرسد دست تمنا چون به دامان شما

حاصل عشق : یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو

ای خفته روزگار : روی چمن از شکوفه ها رنگین شد

آه آن همه خاک : بر خاک چه نرم می خرامی ای مرد

آیا : ای طفل بی گناه که راحت نبوده ای

آیا برادرانیم؟ : جانی شکسته دارم از دوستی گریزان

ترنم رنگین : یک کهکشان شکوفه گیلاس

حصار : بیرون شدن نداند

خوش آمد بهار : خوش آمد بهار

درس معلم : در کلاس روزگار

دریچه : وقتی ستاره نیز

آن سوی مرز بهت و حیرت : با برق اشکی در نگاه روشن خویش

با یاد دل که آینه ای بود : آیینه چون شکست

برف شبانه : بی صدا شب تا سحر

به یاران نیمه راه : کجایی ای رفیق نیمه راهم

بهار خاموش : ندانم این نسیم بال بسته

در کوه های اندوه : از دره های حیرت

دل تنگ : سر خود را مزن اینگونه به سنگ

لبخند سحرخیزان : باران همه شب سرشک غم ریزان است

مثل باران : من نمی گویم در عین عالم

زبان بی زبانان : غنچه با لبخند

زبان معیار : با هر زبان که من بتوانم

زبانم بسته است : عشق تو به تار و پود جانم بسته است

سحر ها همیشه : دو خورشید زرد

سرود : کلام سرود را

سرود کوه : بسوی کوه

شکوه روشنایی : افق تاریک

توضیحات : ۱۱ ــ لحظه ها و احساس ــ ۱۳۷۴

دل افروزانِ شادی

نسیم صبح، بوی گل پراکند

افق دریایی از نور است و لبخند

دل افروزانِ شادی را صلا زن

سیه‌کاران غم را فروبند.

هدیه دوست

گُلی را که دیروز،

به دیدار من، هدیه آوردی ای دوست

ــ دور از رخ نازنین تو ــ

امروز پژمرد!

همه لطف و زیبایی‌اش را

ــ که حسرت به روی تو می‌خورد و

هوش از سر ما به تاراج می‌بُرد؛ ــ

گرمای شب بُرد!

*

صفای تو امّا، گلی پایدار است

بهشتی همیشه بهار است.

گل مهر تو، در دل و جان

گل بی خزان،

گُلِ تا که من زنده‌ام ماندگار است.

محیط زیست

به لطف کارگزاران عهدِ ظلمت و دود

ــ که از عنایتشان می‌رسد به گردون آه ــ

کبوتران سپید.

بَدَل شوند پیابی به زاغ های سیاه! 

ای وای شهریار

در نیمه‌های قرنِ بشر سوزان ۱ !

در انفجار دائم باروت،

در بوته زار انسان،

در ازدحام وحشت و سرسام،

سرگشته و هراسان

می خواند !

*

می خواند با صدای حزینش؛

می خواست تا «صدای خدا ۲ » را

در جان ِ مردم بنشانَد

نامردم ِ سیه دل ِ بدکار را مگر

در راه ِ مردمی بکشانَد …

می رفت و با صدای حزین ا ش می خواند :

ــ در اصل، یک درخت کهن، «آدم»

از بهشت،

آورد در زمین و درین پهن دشت ِکشت !

ما شاخهٴ درخت خداییم.

چون برگ و بارِ ماست زیک ریشه و تبار!

هر یک تبر به دست چراییم؟

*

ای آتش،ای شگفت،

در مردم ِزمانهٴ او در نمی گرفت !

آزرده و شکسته،

گریان و ناامید

می رفت و با نوای حزینش

می خواند :

ــ «گوشِ زمین به نالهٴ من نیست آشنا،

من طایرشکسته پر آسمانی ام.

گیرم که آب و دانه درغم نداشتند؛

چون می کنند با غم ِ بی همزبانی ام ۳ !»

*

دنبال همزبان،

می گشت...

اما نه با «چراغ»

نه بر «گرد شهر»، آه

با کوله بارِ اندوه،

با کوه حرف می زد!

با کوه :

ــ حیدر بابا سلام ۴ !

فرزند ِ شاعر ِ تو به سوی تو آمده ست.

با چشم ِ اشکبار

ــ غم روی غم گذاشته ــ عمری ست، شهریار

من با تو درد ِخویش بیان می کنم، تو نیز

برگیر این پیام و از آن قلّهء بلند

پرواز ده !

که در همه آفاق بشنوند :

ــ «ای کاش، جغد نیز،

در این جهان ننالد،

از تنگی قفس»

این جا، ولی نه جغد، که شیری ست دردمند،

افتاده در کمند !

پیوسته می خروشد، در تنگنای دام ،

وز خلق ِ بی مروّت ِ بی درد؛

یک ذره، مهر و رحم، طلب می کند مدام !

*

می رفت و با صدای حزین اش،

می خواند

ــ «دیگر مزن دم از «وطن من»،

وز «کیش من» مگوی به هر جمع و انجمن

بس کن حدیث مسلم و ترسا را،

در چشم من، «محبت:مذهب»

«جهان : وطن » ۵

*

در کوچه باغ «عشق»

می رفت و با صدای حزینش،

می خواند :

ــ « گاهی گر از ملال ِ محبت برانمت،

دوری چنان مکن که به شیون بخوانمت

پیوند ِ جان جداشدنی نیست ماه من ،

تن نیستی که جان دهم و وارهانمت»۶

*

زین پیش، گشته اند به گرد ِغزل , بسی

این مایه سوز ِ عشق، نبوده ست در کسی !

می رفت …

تا مرگ ِنابکار، سر ِراه او را گرفت !

تا ناگهان، صدای حزینش،

این بغض سال ها،

این بغض دردهای گران،در گلو گرفت !

در نیمه های قرن بشر سوزان

اشک ِ مجسمّی بود،

در چشم ِ روزگاران.

جان مایهٴ محبّت و رقّت...

ای وای ! شهریار !  

بهارِ خاموش

ندانم این نسیمِ بالْ بسته،

چه خواهد کرد با جان های خسته.

پرستو می رسد غمگین و خاموش.

دریغ از آن بهاران خجسته!

ابر بی باران

شب، غیر هلاکِ جان بیداران نیست.

گلبانگ سپیده بر سپیداران نیست.

در این همه ابر، قطره‌ای باران نیست؟

از هیچ طرف صدایی از یاران نیست...؟

بی خبر

یادش به خیر،

عهدِ جوان،

که تا سحر،

با ماه می نشستم،

از خواب، بی خبر!

اکنون که می دمد سحر، از سوی خاوران

بینم شبم گذشته،

ز مهتاب بی خبر!

این سان، که خواب غفلتم، از راه مبرد

ترسم که بگذرد ز سرم آب، بی خبر!

قهر

در آمد از در،

بیگانه وار، سنگین، تلخ!

نگاه منجمدش،

به راستای افق، مات، درهوامی ماند.

نگاه منجمدش رابه من نمی تاباند!

*

عزایِ عشق کهن را سیاه پوشیده!

رُخش همان سمنِ شیرِماه نوشیده!

نگاه منجمدش، خالی ازنوازش و نور،

نگاه منجمدش کور!

ازغبارغرور!

هزارصحراازشهرآشنایی دور!

*

نگاه منجمدش

همین نه بر رخم،ازآشتی دری نگشود،

که پرس وجویِ دونا آشنادر آن گم بود!

*

نگاه منجمدش رانگاه می کردم.

تنم ازاین همه سردی به خودمی پیچید.

دلم ازاین همه بیگانگی فروپاشید!

*

نگاه منجمدش رانگاه می کردم

چگونه آن همه پیوند را زخاطر برد؟

چگونه آن همه احساس رابه هیچ شمرد؟

چگونه ان همه خورشیدرابه خاک سپرد؟!

*

درین نگاه،

درین منجمد، درین بی درد!

مگرچه بود، که پای مرابه سنگ آورد؟

مگرچه بودکه روح مراپریشان کرد!

*

به خویش می گفتم:

چگونه می برّرّد از راه، یک نگاه تو را؟

چگونه دل به کسانی سپرده ای، که به قهر،

رهاکنندوبسوزندبی گناه تورا؟!

*

نگاه منجمدش رانگاه می کردم.

چگونه صاحب این چهره،سنگدل بودست؟!

دلم، به ناله آمد:

ـ ای صبورِملول!

درون سینه ی اینان،نه دل ،

که گِل بودست!

بیهودگی

امروز را به باد سپردم.

امشب، کنار پنجره، بیدار مانده ام

دانم که بامداد،

امروز دیگری را با خود می آورد

تا من دوباره آن را

بسپارمش به باد!

سحر

بهترین لحظه های روز و شبم

لحظه های شکفتن سحر است

که سیاهی شکسته پا به گریز

روشنایی گشوده بال و پر است.

ذرّه ای در نور

گلِ نگاه تو، در کار دلربایی بود.

فضای خانه پُر از عطر آشنایی بود

به رقص آمده بودم چو ذرّه ای در نور

ز شوق و شور،

که پرواز در رهایی بود.

چه جای گل، که تو لبخند می زدی با مهر

چه جای عمر، که خواب خوش طلایی بود!

هزار بوسه به سوی خدا فرستادم

از آنکه دیدن تو قسمت خدایی بود.

شب از کرانه دنیای من جدا شده بود

که هر چه بود تو بودیّ و روشنایی بود 

لحظه و احساس

تنها،

غمگین،

نشسته با ماه .

در خلوتِ ساکت شبانگاه .

اشکی به رُخم دوید، ناگاه

روی تو شکفت در سرشکم

دیدم که هنوز عاشقم ، آه ! 

از اوج

باران، قصیده‌واری،

ـ غمناک ـ

آغاز کرده بود.

می‌خواند و باز می‌خواند،

بغض هزار ساله دردش را،

انگار می‌گشود.

اندوه زاست زاری خاموش!

ناگفتنی است ...،

این همه غم؟!

ناشنیدنی است!

پرسیدم این نوای حزین در عزای کیست؟

گفتند اگر تو نیز،

از اوج بنگری،

خواهی هزار بار ازو تلخ‌تر گریست!

هر که با ما نیست...

گفته می‌ شد: «هر که با ما نیست با ما دشمن است»!

گفتم: آری، این سخن فرموده اهریمن است!

اهل معنا، اهل دل، با دشمنان هم دوستند،

ای شما، با خلق دشمن! قلب تان از آهن است؟!

مثل باران

من نمی‌ گویم درین عالم

گرم پو، تابنده، هستی بخش

چون خورشید باش

تا توانی،

پاک، روشن،

مثل باران،

مثل مروارید باش

بهاری پر از ارغوان

تو را دارم ای گل، جهان با من است.

تو تا با منی، جانِ جان با من است.

چو می‌ تابد از دور پیشانی‌ات

کران تا کران آسمان با من است.

چو خندان به سوی من آیی به مهر

بهاری پُر از ارغوان با من است !

کنار تو هر لحظه گویم به خویش

که خوشبختی بی‌ کران با من است.

روانم بیاساید از هر غمی

چو بینم که مهرت روان با من است.

چه غم دارم از تلخی روزگار،

شکر خنده آن دهان با من است.

یاد و کنار

روزهایی که بی تو می ‌گذرد

گرچه با یاد توست ثانیه‌هاش

آرزو باز می کشد فریاد:

در کنار تو می‌گذشت، ای کاش!

عشق

عشق، هر جا رو کند آنجا خوش است.

گر به دریا افکند دریا خوش است.

گر بسوزاند در آتش، دلکش است.

ای خوشا آن دل، که در این آتش است.

تا ببینی عشق را آیینه‌وار

آتشی از جان خاموشت برآر!

هر چه می‌خواهی، به دنیا در نگر

دشمنی از خود نداری سخت‌تر!

عشق پیروزت کند بر خویشتن

عشق آتش می‌زند در ما و من.

عشق را دریاب و خود را واگذار

تا بیابی جان نو، خورشیدوار.

عشق هستی‌زا و روح‌افزا بود

هر چه فرمان می‌دهد زیبا بود. 

هیچ و باد...

هیچ و باد است جهان؟

گفتی و باور کردی!؟

کاش، یک روز، به اندازه «هیچ»

غم بیهوده نمی‌خوردی!

کاش، یک لحظه، به سرمستی باد

شاد و آزاد به سر م بردی!

نوایی تازه

شنیدم مصرعی شیوا، که شیرین بود مضمونش

« منم مجنون آن لیلا که صد لیلاست مجنونش‌«

به خود گفتم تو هم مجنون یک لیلای زیبایی

که جان داروی عمر توست در لبهای میگونش

بر آر از سینه جان شعر شورانگیز دلخواهی

مگر آن ماه را سازی بدین افسان افسونش!

نوایی تازه از ساز محبت، در جهان سرکن،

کزین آوا بیاسایی ز گردش‌های گردونش.

به مهر آهنگ او روز و شبت را رنگ دیگر زن

که خود آگاهی از نیرنگ دوران و شبیخونش.

ز عشق آغاز کن، تا نقش گردون را بگردانی،

که تنها عشق سازد نقش گردون را دگرگونش،

به مهر آویز و جان را روشنایی ده که این آیین

همه شادی است فرمانش، همه یاری است قانونش

غم عشق تو را نازم، چنان در سینه رخت افکند

که غم‌های دگر را کرد از این خانه بیرونش!

غرور حسنش از ره می‌برد، ای دل صبوری کن!

به خود باز آورد بار دگر شعر فریدونش. 

در بیشه زار یادها

شب بود و ابر تیره و هنگامه باد

ناگاه برگ زرد ماه از شاخه افتاد!

من ماندم و تاریکی و امواج اوهام

در جنگل یاد!

آسیمه سر، در بیشه زاران می ‌دویدم.

فریادها بر می ‌کشیدم.

درد عجیبی چنگزن در تار و پودم.

من، ماه خود را،

گم کرده بودم!

از پیش من صف‌های انبوه درختان می گذشتند

«ــ ... بی ماه من این ها چه زشتند...!»

ــ آیا شما آن ماه زیبا را ندیدید؟

ــ آیا شما، او را نچیدید؟...

ناگاه دیدم فوج اشباح

دست کسی را می کشند از دور، با زور

پیش من آوردند و گفتند:

اهریمن است این!

خودکامه باد!

دیوانه مستی که نفرین‌ها بر او باد!

ماه شما را

این سنگدل از شاخه چیده‌ست!

او را همه شب تا سحر در بر کشیده‌ست!

آنگاه تا اعماق جنگل پر کشیده‌ست.

من دستهایم را به سوی آن سیه‌چنگال بردم

شاید گلویش را فشردم!

چیزی دگر یادم نمی‌آید ازین بیش

از خشم، یا افسوس، کم‌ کم رفتم از خویش!

دربیشه‌زار یادها، تنهای تنها

افتاده بودم، باد در دست!

در آسمان صبحدم، ماه،

می رفت سرمست!

حرف طرب انگیز

هیچ جز یاد تو رویای دلاویزم نیست

هیچ جز نام تو حرف طرب انگیزم نیست

عشق می ورزم و می سوزم و فریادم نه

دوست می دارم و می خواهم و پرهیزم نیست

نور می بینم و می رویم و می بالم شاد

شاخه می گسترم و بیم ز پاییزم نیست

تا به گیتی دل از مهر لبریزم هست

کار با هستی از دغدغه لبریزم نیست

بخت آن را که شبی پاک تر از باد سحر

با تو ای غنچه نشکفته بیامیزم نیست

تو به دادم برس ای عشق که با این همه شوق

چاره جز آنکه به آغوش تو بگریزم نیست

راز نگهدارترین

تو با روح من از روز ازل یارترین

کودک شعر مرا مهر تو غم خوارترین

گر یکی هست سزاوار پرستش به خدا

تو سزاوارترینی تو سزاوارترین

عطر نام تو که در پرده جان پیچیده ست

سینه را ساخته از یاد تو سرشارترین

ای تو روشنگر ایام مه آلوده ی عمر

بی تماشای تو روز و شب من تارترین

در گذرگاه نگاهِ تو گرفتارانند

من به سرپنجه مهر تو گرفتارترین

می توان با دل تو حرف غمی گفت و شنید

گر بود چون دل من راز نگهدارترین 

روح چمن

ای دوست چه پرسی تو که، سهراب کجا رفت

سهراب سپهری شد و سر وقت خدا رفت

او نور سحر بود کزین دشت سفر کرد

او روح چمن بود که با باد صبا رفت

همراه فلق در افق تیره این شهر

تابید و به آنجا که قدر گفت و قضا، رفت

ناگاه چو پروانه سبک خیز و سبکبال

پیدا شد و چرخی زد و گل گفت و هوا رفت

ای جامه شعرت نخ آواز قناری

رفتی تو و از باغ و چمن نور و نوا رفت

از صدای سخن عشق

زمان نمی گذرد عمر ره نمی سپرد

صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است

نه شب هست و نه جمعه

نه پار و پیرار است

ــ جوان و پیر کدام است

ــ زود و دیر کدام است

اگر هنوز جوان مانده ای به آن معناست

که عشق را به زوایای جان صلا زده ای

ملال پیری اگر می کشد تو را پیداست

که زیر سیلی تکرار

دست و پا زده ای

زمان نمی گذرد

صدای ساعت شماطه بانگ تکرار است

خوشا به حال کسی

که لحظه لحظه اش از بانگ عشق سرشار است 

ای جان به لب آمده

ای چشم ز گریه سرخ خواب از تو گریخت

ای جان به لب آمده از تو گریخت

با غم سر کن که شادی از کوی تو رفت

با شب بنشین که آفتاب از تو گریخت 

ای داد

ای داد دوباره کار دل مشکل شد

نتوان ز حال دل غافل شد

عشقی که به چند خون دل حاصل شد

پامال سبک سران سنگین دل شد 

تا لب ایوان شما

نرسد دست تمنا چون به دامان شما

می توان چشم دلی دوخت به ایوان شما

از دلم تا لب ایوان شما راهی نیست

نیمه جانی است درین فاصله قربان شما 

حاصل عشق

یک لحظه نشد خیالم آزاد از تو

یک روز نگشت خاطرم شاد از تو

دانی که ز عشق تو چه شد حاصل من

یک جان و هزار گونه فریاد از تو 

ای خفته روزگار

روی چمن از شکوفه ها رنگین شد

وز عطر اقاقیا هوا سنگین شد

در نغمه هر چلچله پیغامی هست

کای خفته روزگار فروردین شد

آه آن همه خاک

بر خاک چه نرم می خرامی ای مرد

آن گونه که بر کفش تو ننشیند گرد

فردا که جهان کنیم بدرود به درد

آه آن همه خاک را چه می خواهد کرد 

آیا

ای طفل بی گناه که راحت نبوده ای

بیست و چهار ساعت ازین بیست و چار سال

گیرم که پیر گردی و در تنگنای دهر

با مردم زمانه بسازی

هزار سال

آیا میان این همه اندوه و درد و رنج

هرگز تفاوتی کند

امسال و پارسال

آیا برادرانیم؟

جانی شکسته دارم از دوستی گریزان

در باورم نگنجد بیداد از عزیزان

وایا ستیزه جویان با دشمنان ستیزند

آیا برادرانیم با یکدیگر ستیزان؟

آه آن امیدها کو چون صبح نوشکفته

تا حال من ببینند در شام برگ ریزان

از جور دوست هرچند از پا افتادگانیم

ما را ازین گذرگاه ای عشق بر مخیزان 

ترنم رنگین

یک کهکشان شکوفه گیلاس

نقشی کشیده بود بر آن نیلگون پرند

شعری نوشته بود بر آن آبی بلند

موسیقی بهار

چون موجی از لطافت شادی نشاط نور

در صحنه فضا مترنم بود

تالار دره راه

تا انتهای دامنه می پیمود

هر ذره وجود من از شور و حال مست

بر روی این ترنم رنگین

آغوش می گشود

اردیبهشت و دره دربند

تا هر کجا بود مسیر نگاه گل

بام و هوا درخت زمین سبزه راه گل

تا بی کران طراوت

تا دلبخواه گل

با این که دست مهر طبیعت ز شاخسار

گل می کند نثار

در پهنه خزان زده روح این دیار

یک لب خنده بازنبینم درین بهار

یک دیده بی سرشک نیابی به رهگذر

آیا من این بهشت گل و نور و نغمه را

نادیده بگذرم

یک کهکشان شکوفه گیلاس را دریغ

باید ز پشت پرده ای از

اشک بنگرم 

حصار

بیرون شدن نداند

این رهرو غریب

ازاین حصار سربی

این تنگه غروب 

خوش آمد بهار

خوش آمد بهار

گل از شاخه تابید خورشید وار

چو آغوش نوروز؛ پیروز بخت

گشوده رخ و بازوان درخت

گل افشانی ارغوان

نوید امید است در باغِ جان

که هرگز نماند به جای

زمستان اهریمنی

بهاران فرا میرسد

پرستیدنی

سراسر همه مژده ایمنی

درین صبح فرخنده تابناک

که از زندگی دم زند جان خاک

بیا با دل و جان پاک

همه لحظه ها را به شادی سپار

نوایی هم آهنگ یاران برآر

خوش آمد بهار 

درس معلم

در کلاس روزگار

درسهای گونه گونه هست

درس دست یافتن به آب و نان

درس زیستن کنار این و آن

درس مهر

درس قهر

درس آشنا شدن

درس با سرشک غم ز هم جدا شدن

در کنار این معلمان و درسها

در کنار نمره های صفر و نمره های بیست

یک معلم بزرگ نیز

در تمام لحظه ها تمام عمر

در کلاس هست و در کلاس نیست

نام اوست : مرگ

و آنچه را که درس می دهد

زندگی است

دریچه

وقتی ستاره نیز

سو سوی روزنی به رهایی نیست

آن چشم شب نخفته چرا پشت پنجره

با آن نگاه غمگین

ژرقای آسمان را

می کاوید

آنگاه بازمی گشت

نومید

می گریست 

آن سوی مرز بهت و حیرت

با برق اشکی در نگاه روشن خویش

ما را گذر می داد در احساس آهو

ما را خبر می داد از بیداد صیاد

من این میان مجذوب شور و حالت او

از راز هر نفش

با ما سخن گفت و ما

زنجیریان برج افسوس

در ما نظر می کرد و ما

سرگشتگان شهر جادو

می راندمان رندانه از آن پرده سرخ

ویرانه جنگ

رنگین به خون بی گناهان

می خواند مان مستانه

با آرامش مهر

در آبی صبح صفاهان

می بردمان از کوچه باغ

دور تاریخ

همراه خیل دادخواهان

یکراست تا دربار کوروش شاه شاهان

شهنامه را در نقش هایی جاودانی

از نو شنیدیم

محمود را در پیشگاه شاعر توس

بر تخت دیدیم

در هر قدم جان های ما شیداتر از پیش

در قلم احساس او نازکتر از مو

از تار و پود نقش ها

موسیقی رنگ

می زد به تار و پود ما چنگ

تالار می رقصید انگار

بر روی بال این همه آواو آهنگ

گفتم که این رسام مانی است

آورده نقشی تازه همچون نقش ارژنگ

آن سوی مرز بهت و حیرت

ما مات از پا می نشستیم

در پیش آن اعجوبه ذوق و ظرافت

می شکستیم

مبهوت آن همت هنر احساس نیرو

رسام بود و حاصل اندیشه او

بیرون ازین هنگامه های رنگ و تصویر

پیوند تار و پود جان ها پیشه او

دنبال این صیاد دلها

همراه آهو

ما با زبان بی زبانی

آفرین گو 

با یاد دل که آینه ای بود

آیینه چون شکست

قابی سیاه و خالی

از او به جای ماند

با یاد دل که آینه ای بود

در خود گریستم

بی آینه چگونه درین قاب زیستم

برف شبانه

بی صدا شب تا سحر

یاران خود را خواند و گرد آورد

جا به جا

در راه ها

بر شاخه ها

بر بام گسترد

صبحگاهان

شهر سرتا پا سیاه از

تیرگی های گنهکاران

ناگهان چون نوعروسی در پرندین پوشش پاک سپید تازه

سر بر کرد

شهر اینک دست نیروهای نورانی است

در پس این چهره تابنده

اما

باطنی تاریک دودآلود ظلمانی است

گر بخواهد خویشتن را زین پلیدی هم بپیراید

همتی بی حرف همچون برف می باید 

به یاران نیمه راه

کجایی ای رفیق نیمه راهم

که من در چاه شبهای سیاهم

نمی بخشد کسی جز غم پناهم

نه تنها از تو نالم کز خدا هم

بهار خاموش

ندانم این نسیم بال بسته

چه خواهد کرد با جان های خسته

پرستو می رسد غمگین و خاموش

دریغ از آن بهاران خجسته 

در کوه های اندوه

از دره های حیرت

در کوههای اندوه

با بغض سنگی ام

خاموش می گذشتم

با هر چه درد در جگرم بود

فریاد می کشیدم

محمود

گفتم

که از غریو من اینک

بر سقف رود می درد این چادر کبود

گفتم لهیب سرکش این بانگ دردناک

این صخره های سر به فلک برکشیده را

می افکند به خاک

اما غریو من

از پشت بغض سنگی من ره برون نبرد

یک سنگریزه نیز

از جا تکان نخورد

اما آوار درد بود که می آمد

از قله

ها و دامنه ها بر سرم فرود

از دره های حیرت

در کوه های اندوه

با بغض سنگی ام

تاریک می گذشتم

گفتم که چشمهای من

این چشمه های خشک

روشن کند دوباره مرا با زلال اشک

جاری کند دوباره مرا پا به پای رود

دیوار بهت من اما

راهی به روی موج سرکشم نمی گشود

از دره های حیرت

درکوههای اندوه با بغض سنگی ام

می رفتم و به زمزمه می گفتم

یک سیب یک ترنج نبودی

که گویمت

دستی شبانه آمد و ناگه تو را ربود

ای جنگل عضیم محبت

محمود

از دره های حیرت

در کوههای اندوه

آهسته خسته بسته شکسته

می رفتم و به زمزمه می گفتم

سرگشته ای که هیچ نیاسود

پوینده ای که هیچ نفرسود

تا هر زمان که در ره آزاد زیستن

پیوند دوستی گامی توان نهاد

حرفی توان نوشت

شعری توان سرود

با قلب مهربانش

با قامت بلندش

با روح استوارش

همواره در کنار تو خواهد بود

دل تنگ

سر خود را مزن اینگونه به سنگ

دل دیوانه تنها

دل تنگ

منشین در پس این بهت گران

مدران جامه جان را مدران

مکن ای خسته درین بغض درنگ

دل دیوانه تنها

دلتنگ

پیش این سنگدلان

قدر دل و سنگ یکی است

قیل و قال زغن و بانگ شباهنگ یکی است

دیدی آن را که تو خواندی به جهان یارترین

سینه را ساختی از عشقش سرشارترین

آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترین

چه دل آزارترین شد

چه دل آزارترین

نه همین سردی و بیگانگی از حد گذراند

نه همین در غمت اینگونه نشاند

با تو چون دشمن دارد سر جنگ

دل دیوانه تنها

دل تنگ

ناله از درد مکن

آتشی را که در آن زیسته ای

سرد مکن

با غمش باز بمان

سرخ رو با ش ازین عشق و سرافراز بمان

راه عشق است که همواره شود از خون رنگ

دل دیوانه تنها

دل تنگ 

لبخند سحرخیزان

باران همه شب سرشک غم ریزان است

شب مضطرب از وای شباویزان است

چیزی به سحر نمانده برخیز که صبح

در مطلع لبخند سحرخیزان است 

مثل باران

من نمی گویم در عین عالم

گرم پو تابنده هستی بخش

چون خورشید باش

تا توانی پاک روشن مثل باران

مثل مروارید باش

ناگهان جوانه می کند

این درخت بارور که سالهاست

بی هوا و نور مانده است

بازوان هر طرف گشوده اش

از نوازش پرندگان مهربان

وزنوای دلپذیرشان

دورمانده است

آه اینک از نسیم تازه تبسمی

ناگهان جوانه میکند

از میان این جوانه ها

جان او چو مرغکی ترانه خوان

سر برون ز آشیانه میکند

در چنین فضای دلپذیر

دل هوای شعر عاشقانه می کند 

زبان بی زبانان

غنچه با لبخند

می گوید تماشایم کنید

گل بتابد چهره همچون چلچراغ

یک نظر در روی زیبایم کنید

سرو ناز

سرخوش و طناز

می بالد به خویش

گوشه چشمی به بالایم کنید

باد نجوا می کند در گوش برگ

سر در آغوش گلی دارم کنار چتر بید

راه دوری نیست پیدایم کنید

آب گوید

زاری ام را بشنوید

گوش بر آوای غم هایم کنید

پشت پرده باغ اما

در هراس

باز پاییز است و در راهند آن دژخیم و داس

سنگ ها

هم حرفهایی می زنند

گوش کن

خاموش ها گویا ترند!!!

از در و دیوار می بارد سخن

تا کجا دریابد آن را جان من

در خموشی های من فریاد هاست

آن که دریابد چه می گویم کجاست

آشنایی با زبان بی زبانان چو ما

دشوار نیست

چشم و گوشی هست مردم را دریغ

گوش ها هشیار نه

چشم ها بیدار نیست

زبان معیار

با هر زبان که من بتوانم

شعری به دلفریبی ناز نگاه تو

شیرین و دلنشین

بسرایم

و آن نغز ناب را

مثل تیسم تو

که شعر نوازش است

روزی هزار بار بخوانم

آنگاه

پیش رخت زبان بگشایم 

زبانم بسته است

عشق تو به تار و پود جانم بسته است

بی روی تو درهای جهانم بسته است

از دست تو خواهم که برآرم فریاد

در پیش نگاه تو زبانم بسته است 

سحر ها همیشه

دو خورشید زرد

می دمید از بلندای بام

بر آن پرده روشن لاجورد

چو از بام ایوان می افراخت قد

چو از لای پیچک می افروخت چشم

به گنجشک ها

درمی افکند هول

ز پروانه ها بر می انگیخت گرد

سبک مخملی بود هنگام مهر

گران آتشی بود هنگام خشم

هم آهنگ باد

به وقت گریز

همانند برق

به گاه نبرد

پلنگی که ناگه فرو می جهید

چو آوار از آٍمان بردرخت

کنون پیش پایم فتاده ست زار

شکسته ست سخت

دو خورشید زردش به حال غروب

نگاهش گلی زیر پای تگرگ

تنش گوییا از بلندای بام

فروجسته

اما نه روی شکار

که درکام مرگ

سحرها هنوز

سحرها همیشه

دو خورشید زرد

بر آن پرده لاجورد 

سرود

کلام سرود را

همانند یک سلاح

بیندیش و آنگه بکاربر

که با حرف سربی

بر اندام کاغذ

توانی نوشت گل

و با سرب آتشین

بر اندام آدمی

توانی زدن شرر

سرود کوه

بسوی کوه

بسوی قله های باشکوه

بسوی آبی سپهر

به راه زر نشان مهر

چو آرزوی ما

هوا خوش است و پاک

به روی قله ها

تن از غبار تیرگی رها

برآ چو جان تازه بر بلند خاک

همیشه بر فراز

همیشه سرافراز 

شکوه روشنایی

افق تاریک

دنیا تنگ

نومیدی توان فرساست

می دانم

ولیکن ره سپردن در سیاهی

رو به سوی روشنی زیباست

می دانی

به شوق نور در

ظلمت قدم بردار

به این غم های جان آزار دل مسپار

که مرغان گلستان زاد

که سرشارند از آواز آزادی

نمی دانند هرگز لذت و ذوق رهایی را

و رعنایان تن در تورپرورده

نمی دانند در پایان تاریکی شکوه روشنایی را

توضیحات

۱۱ ــ لحظه ها و احساس ــ ۱۳۷۴

.

دل افروزانِ شادی

هدیه دوست

محیط زیست!

ای وای شهریار ... ! ۱ـ اشاره به کوره های آدم سوزی در دوران هیتلر در آلمان ۲ـ«صدای خدا» نام مثنوی بلندی است از شهریار (کلیات، صفحه ۳۹۰) ۳ـ دیوان شهریار(کلیات، ص ۱۸۵) ۴ـمنظومه حیدر بابا – دیوان شهریار(صفحه ۶۵۵) ۵ـ قصیده معروف مسافرت شاعرانه شهریار با مطلع: کجاست تخت سکندر، کجاست افسر دارا/ ازین حدیث بخوانید بی وفایی دنیا(کلیات، ص ۳۱۷) که ضمن آن می گوید: وطن جاست فروهل حکایت وطم من!/ یکی است کیش رها کن حدیث مسلم و ترسا ۶ـ جهان مراست وطن، مذهب من است محبت/چه کافر و چه مسلمان چه آسیا چه اروپا ــ آذرماه ۱۳۶۷

بهارِ خاموش

ابر بی باران

بی خبر

قهر

بیهودگی

سحر

ذرّه ای در نور

لحظه و احساس

از اوج

هر که با ما نیست

مثل باران

بهاری پر از ارغوان

یاد و کنار

عشق

هیچ و باد...

نوایی تازه

در بیشه زار یادها

حرف طرب انگیز

راز نگه دارترین

روح چمن

از صدای سخن عشق

ای جان به لب آمده

ای داد

تا لب ایوان شما

حاصل عشق

ای خفته روزگار

آه آن همه خاک

آیا

آیا برادرانیم

ترنم رنگین

حصار

خوش آمد بهار

درس معلم

دریچه

آن سوی مرز بهت و حیرت

با یاد دل که آینه ای بود

برف شبانه

به یاران نیمه راه

بهار خاموش

در کوه های اندود

دل تنگ

لبخند سحرخیزان

مثل باران

زبان بی زبانان

زبان معیار

زبانم بسته است

سحر ها همیشه

سرود

سرود کوه

شکوه روشنایی

.

afasoft.ir

آواز آن پرنده غمگین

یک گردباد آتش : در سوگ مرد مردان ،

برکه : برگ ها از شاخه می افتاد،

زیبای وحشی ... : زن: - سحر ، چون می روی در کام امواج.

شادیِ خویش : من، که شب صدای بال ماهتاب را،

خار و روزگار : چو خاری به دل داری از روزگار،

یک لحظه آرامش ... : بید مجنون، زیر بال خود، پناهم داده بود!

بر بالِ باور ... : دانسته های ما و

برگْ ریزان : باز امشب، ماه بند از پایِ پندارم گرفت

از بالای بام : بالای بامِ«شصت و سه سال» ایستاده ام

ناخدا : تخته پاره های کشتی شکسته ای

چه اتفاقی باید بیفتد؟ : ندیده ای که حباب،

زمان... : اگرچه شب

ناسازگار : سرانجام بشر را، این زمان، اندیشناکم، سخت

رخش سپید خورشید : ناگاه، شیهه‌ای سرخ

بر صلیب : بر صلیبم،

کو... کو...؟ : شبی خواهد رسید از راه،

با قلم ... : با قلم می گویم:

توضیحات : ۱۲ ــ آواز آن پرنده غمگین ــ ۱۳۷۸

یک گردباد آتش

در سوگ مرد مردان ،

از درد می گدازم .

اشکی نمی فشانم .

شعری، نمیتوانم !

جان، نه، که این دوارِ جنون است در سرم

خون، نه، که شعله های مذاب است در تنم

*

اینجا هزار صاعقه افتاده است.

اینجا هزار خورشید، ناگاه

خاموش گشته است

اینجا هزار مرد، نه، صدهزار مرد

از پا درآمده ست !

در سوگِ مردِ مردان

از درد می گدازم

آن جان تابناک نباشد؟

باور نمی کنم.

*

از قله های شرق

مانندِ آفتاب برآمد

تنها.

تنهاتر از تمامی تنهایان

فرهادوار تیشه به کف، راه می گشود،

هر واژۀ کلامش،

یک شاخه نور بود،

هر نقطۀ پیامش،

یگ گردباد آتش!

*

می رفت و برج و باروی بیداد بشکند.

می رفت توده های پریشان خلق را

از تنگنای رنج اسارت رها کند.

*

اهریمنان عالم،

همداستان شدند!

توفان و سیل و موج و تلاطم

شمشیر میزدند که : تاراج !

فریاد می کشید که :

ــ « مَردُم »!

*

بسیار تیرها که رها شد به پیکرش

بسیار سنگ ها که شکستند بر سرش

او، همچنان رهایی مردم را

فریاد می کشید.

*

در دره های شرق

خودکامگان ظلمت

خورشید را به بند کشیدند

خورشید در قفس!

چون شیر می خروشید

تا آخرین نفس .

*

فریادهای او

در لحظه های آخر

در های و هوی سنگدلان گم بود .

امّا،

هنوز ، بر لب لرزانش

یک حرف بود ،

آن هم :

مَردُم بود !

*

در سوگ مرد مردان

شعری نمی توانم .

برکه

برگ ها از شاخه می افتاد،

من ، تنهایِ تنها، راه می رفتم

در کنارِ برکه ای،

پوشیده ازباران برگ

شاید این افسوس را، با باد می گفتم:

ــ آه، این آینه را

این برگ های خشک، پوشانده است.

آن صفا،آن روشنایی

در غبار تیرگی مانده ست

تاکجا مهرِ بهاران،

پرده از رخسار این آیینه بردارد

چهرهء او را به دست نور بسپارد...

*

روزهای زندگی

مثل برگ از شاخه می افتاد و من،

همچنان تنهایِ تنها، راه می رفتم.

یادها، غم های سنگین

چهرهء آیینه ی دل را کدر می کرد.

شاید این فریاد را با خویش می گفتم:

ــ باید این آیینه را از ظلم این ظلمت،

رهایی داد.

چهرهء او را به لبخندِ امیدی تازه

از نو روشنایی داد.

عشق باید پرده از رخسار این آیینه بردارد

چهره ی او را به دست نور بسپارد.

زیبای وحشی ...

زن: - سحر ، چون می روی در کام امواج.

کند تابِ مرا، هجر تو تاراج.

ماهیگیر: - منم یک مرد ماهیگیر ساده ،

خدا نانِ مرا در آب داده !

زن: - تو را دریا فرو کوبیده ، صدبار

از این زیبای وحشی دست بردار!

ماهیگیر: - چو می خوانندم این امواج از دور؛

همه عشقم ، همه شوقم ، همه شور.

زن: - فریبش را مخور ای مرد ، زین بیش،

به گردابش ، به توفانش بیندیش!

ماهیگیر: - نمی ترسم ، نمی پرهیزم از کار ،

به امیّد تو ، می آیم دگر بار!

*

زن: - اگر از جان نمی ترسی درین راه ؛

بیاور گوهری ، رخشنده ، چون ماه.

بشوی از خانه ات فقر و سیاهی

که مروارید نیکوتر ز ماهی!

ماهیگیر: - زعشقم گوهری تابنده تر نیست.

سزاوار تو زین خوش تر گهر نیست.

ولیکن تا نباشم شرمسارت؛

فروزان گوهری آرم ، نثارت!

*

زنی خاموش ، در ساحل نشسته.

به آن زیبای وحشی چشم بسته.

بر او هر روز چون سالی گذشته ست.

هنوز آن مرد عاشق برنگشته ست!

نه تنها گوهری در دام ننشست،

که عشقی پاک گوهر رفت از دست!!!

.

http://afasoft.ir/post/۶

شادیِ خویش

من، که شب صدای بال ماهتاب را،

بانگ پر گشودن شهاب را،

من که شب، صدای پای خواب را؛

روشن و روان،

ــ به گوش جان ــ

شنیده ام؛

روزها و روزها

با همه گرسنگی و تشنگی

نشنوم چرا

این همه شکایت، این همه ملال

این همه فغان برای نان و آب را؟

شادیِ تو،

ای سرشت و سرنوشت!

ای روانِ ره شناس!

شادیِ تو،

با سپاس!

خار و روزگار

چو خاری به دل داری از روزگار،

چو نتوانی از دل برون کرد خار،

چو درمان و دارو نیاید به دست،

زر و زور بازو نیرزد به هیچ،

چو تدبیر و نیرو،

نیاید به کار،

در آن تنگنایی که اندوه و رنج

دلت را فراگیرد از هر کنار...

به گُل فکر کن!

به پهنای یک آسمان گل

به دریای تا بیکران گل …

رها کن تنِ خسته ات را

در آن باغ تا بی نهایت بهار

شنا کن!

سبکبال

پروانه وار…

مگر ساعتی دور از آن کارزار

بیاسایی از گردش روزگار

یک لحظه آرامش ...

بید مجنون، زیر بال خود، پناهم داده بود!

در حریم خلوتی جان بخش، راهم داده بود.

تکیه بر بال نسیم و چنگ در گیسوی بید!

مسندی والاتر از ایوانِ شاهم داده بود.

شاه بودم، بر سرِ آن تخت، شاهِ وقتِ خویش

یک چمن گل، تا افق، جای سپاهم داده بود!

چتر گردون، سجده ها بر سایبانم برده بود

عطر پیچک، بوسه ها بر پیشگاهم داده بود!

آسمان، دریای آبی،ابرها، قوهای مست!

شوقِ یک دریا تماشا بر نگاهم داده بود...!

آه! ای آرامش جاوید! کی آیی به دست؟

آسمان، یک لحظه، حالی دلبخواهم داده بود!

بر بالِ باور ...

دانسته های ما و

بر بال باورهایمان بسته ست.

وقتی که چیزی را می آموزیم؛

چندین چراغ تازه، در دهلیز باورها می افروزیم

*

بالاترین ناباوری مرگ است!

در عرصه پیکارمان با مرگ،

تدبیری نمی دانیم

وقتی شبیخون می زند، ناچار

در بهت، در ناباوری، خاموش می مانیم!

*

او را که تا دیروز می دیدیم،

او را که با هر ذره جان می پرستیدیم،

در باغ باورها،

در آن آفاقِ عطرافشان،

از دانش، از گفتار، از لبخندِ شیرینش،

گل هایِ نور و مهر می چیدیم؛

ناگاه!

باور کرد باید؟!

آه،

این درّه تاریک،

این خاموشیِ مطلق

این بهت، این بغض،

این فاصله، این ظلمت، این سرما و این سرسام؟

این آوار؟

این سنگِ سرد؟! این گور؟

این تا همیشه؟

تا ابد؟

تا بی نهایت؟

دور...!

آنگاه، بی او،

باز این مصیبت گاه،

و این راه!

*

ناباوری تیری است!

تیری گران، جانسوز.

آنگونه جانسوز است،

کز بال باورهای مان،

خون می چکد امروز!

برگْ ریزان

باز امشب، ماه بند از پایِ پندارم گرفت

خواب را پیچید و دور از چشم بیدارم گرفت.

گیسوی سیمین به زیر افکند و از چاهم رهاند.

هرچه یاد از هرکجا، در پیش رخسارم گرفت.

روزگارِ کودکی در پرتو اشکم شکفت

پاک جان آیینه ای بودم، چه زنگارم گرفت!

داغ یارانی مه دست مرگ، پیش از ما ربود

هر یکی چون شعله، در جان شرربارم گرفت.

خواستم فریاد برآرم که: «آن دنیا کجاست؟»

بغض ها درهم گره شد، راه گفتارم گرفت.

کوچه باغ عشق را خاموش و غمگین سرزدم

برگ ریزانِ جدایی زیر آوارم گرفت.

شاید این او بود می آمد! پشیمان شرمگین

بی سخن، می رفت آیا نقش دیوارم گرفت؟

از وفای شعر شادم، وز تکاپوهای خویش

جان نهادم بر سر این کار تا کارم گرفت.

رونق بازار گیتی قصهء غم بود و بس

من فراوان داشتم زین جنس بازارم گرفت.

موج دریای سحر نقش شبم را شست و برد

صبح، از نو، در امیدی ناپدیدارم گرفت.

از بالای بام

بالای بامِ«شصت و سه سال» ایستاده ام

اکنون،تمام منظره پیداست!

از روز های نزدیک،

تا سال های دور،

آن خانه های کوچکِ غمناک

و آن کوچه های سنگی باریک

آن چهره های پاک و گرامی

و آن خاطرات روشن وتاریک.

آن یاد های گم شده در باد

و آن همرهان خووب که از دست داده ام.

*

پرسی اگر:

ــ جمال جهان را،

ــ باری ــ چگونه دیده ای؟

در پاسخت بگو؛ چه بگویم؟

جز آنکه نقش منظره ام را

با قطره های اشک بشویم...

آنگاه، که از کنار هیاهوی زندگی

خاموش بگذرم

با حسرتی عظیم که با خویش میبرم

با کوله بارشعر،که بر جا نهاده ام! 

ناخدا

تخته پاره های کشتی شکسته ای

در میان لای و گل نشسته بود

شعله های بی امان آفتاب

راهِ هر نگاه را

تا کرانه بسته بود.

ما میان زورقی، به روی آب

*

ناگهان پرنده ای

از میان تخته پاره ها، به آسمان پرید

خطّ جیغ جانخراش خویش را

در فضا کشید:

ــ ناخدا کجاست؟

*

شاید این پرنده،

روحِ ناامید یک غریق بود؛

در کشاکشی میان مرگ و زندگی،

در کمند پیچ و تاب ها؟

شاید این صدا، همیشه جاری است

در تلاطمِ عظیم آب ها!

*

سال ها و سال هاست،

بازتابِ« ناخدا کجاست؟»

در میان تخته پاره های هستی من است.

مثل این که روح من،

با همان پرنده همنواست!

زانکه این غریق نیز

همچنان به جستجوی ناخداست. 

چه اتفاقی باید بیفتد؟

ندیده ای که حباب،

به یک تلنگُرِ باد،

به چشم هم زدنی، محو می شود ناگاه؟

چه اتفاقی باید بیفتد،

ای همراه

که من بدانم و تو

که عمر و هستی ما

حباب وار، بر این موج خیز می گذرد؟

*

حباب را نفسی هست تا دهد از دست.

من و تو را،

ــ ای داد ــ

کجا مجال نفس، در نفس،

درین بیداد،

درین تهاجم دود،

درین سموم سیاه،

که همچون باد خزان، برگ ریز می گذرد!

*

فریبِ صفحهء تقویم را به هیچ انگار.

حساب روز شب و ماه و سال را بگذار،

حسابِ لحظه نگهدار،

که چون فراریِ پا در گریز، می گذرد

چون «می گذرد» ها

«گذشت» شد ناگاه؟!

چه اتفاقی باید بیفتد، ای همراه،

که این حباب بر احوال خود شود آگاه

که لحظه ای دگر «این نیز»

نیز می گذرد!

زمان...

اگرچه شب

شبِ روشن

چراغِ جان من است؛

گذر ز کویِ «غروب»

نه در توانِ من است

*

غروب، می کُشدم !

به ریشه می زندم !

ز پا می افکندم !

چگونه غم نخورم؟

مرگ روشنایی را،

به چشم می بینم !

غروب، تنگی زندان،

غروب، درد جدایی

غروب، غصّه و غم،

صدای گریهء خاموش،

مویه و ماتم !

غروب، سایه ی غم های بی کران من است .

*

شبم، شکفته به دیدار و مهر یاران است

شبم، ز صحبت یاران ستاره باران است

*

شب سیاهِ، فراوان گذشته از سر من

شبی که مرگ نشسته ست در برابر من

شب سیاه تر از مرگ و سرخ تر از جنگ

که آنچخه بر سرِ ما رفته نیست باور من

ــ همان نکوتر، کز نام آن کنم پرهیز

وزان ملال، ننالم به دوستان عزیز ــ

*

بسا شبا، که سفر می کنم،

سفر در خویش

به دوردست زمان

بسا شبا، که گذر می کنم،

چو روح نسیم

به بیکران جهان،

بسا شبا که سکوت و ستاره همدم من،

نشسته ام به تماشای این رواق بلند،

که دختران سخن، از دریچه الهام،

مرا به صحبت شیرین خویش می خوانند،

*

چه مایه، لذت ناب است، این نخفتن ها

شب شکفتن ها

به همربان قلم از نگفته، گفتن ها،

شب و لطافت و هستی،

شب و طبیعتِ رام

دل از سرودن یک شعر تازه و شیرین کام

که خواب، در رسد آرام و

گستراند دام!

*

سحر، دوباره مرا می رباید از این بند.

سحر، دوباره به من جان ِ تازه می بخشد

سحر، درآمدِ روز

سحر، تولد نور

سحر شکستن ظلمت،

گریز تاریکی

سحر تبسم مهر

سحر طلایهء صبح

شکوه و شادی آغاز،

پویه و پرواز.

همیشه بانگ رهایی ست،

در فضای سحر

غبارِ راهِ زمان را ز سینه می شویم

چو برکشم نفسی چند در هوای سحر.

*

چو آفتاب برآید،

ز در درآید روز.

دوباره روشنی ایزدی شود پیروز

به لطف نور، سرآید زمان تاریکی

من این میانه،

قلم برکشم ز ترکشِ مهر

چو تیغ صبح،

در افتم به جان تاریکی!

ناسازگار

سرانجام بشر را، این زمان، اندیشناکم، سخت

بیش از پیش

که می لرزم به خود از وحشت این یاد.

نه می بیند،

نه می خواند،

نه می اندیشد،

این ناسازگار، ای داد!

نه آگاهش توانی کرد، با زاری

نه بیدارش توانم کرد، با فریاد!

نمی‌داند،

براین جمعیت انبوه و این پیکار روزافزون

که ره گم می کند در خون،

ازین پس، ماتم نان می کند بیداد!

نمی داند،

زمینی را که با خون آبیاری می کند،

گندم نخواه داد!

دل‌افروزتر از صبح

چه زیباست که چون صبح، پیام ظفر آریم

گل سرخ،

گل نور،

ز باغ سحر آریم.

چه زیباست، چو خورشید،

درافشان و درخشان

زآفاق پر از نور، جهان را خبر آریم .

همانگونه که خورشید، بر اورنگ زر آید،

خرد را بستاییم و،

بر اورنگ زر آریم.

چه زیباست، که با مهر،

دل از کینه بشوییم.

چه نیکوست که با عشق،

گل از خار برآریم.

گذرگاه زمان را،

سرافراز بپوییم.

شب تار جهان را

فروغ از هنر آریم.

اگر تیغ ببارند، جز از مهر نگوییم

وگر تلخ بگویند،

سخن از شکر آریم.

بیایید،

بیایید،

ازین عالم تاریک

دل‌افروزتر از صبح،

جهانی دگر آریم!

رخش سپید خورشید

ناگاه، شیهه‌ای سرخ

بر بام قله تابید

در شام دره پیچید.

رخش سپید خورشید،

با یال‌های افشان،

بر کوه‌های مشرق،

می‌تاخت،

می خروشید!

از نعل گرمش آتش

بر سنگ خاره می ریخت

شب، می گریخت در غار

خون از ستاره می ریخت.

گل‌های تشنة نور

بوی سپیده دم را

از باد می ربود.

مرغان رسته از بند

چون خیل دادخواهان،

آزاد، می سرودند.

بر روی قله‌ها، شاد

می‌رفت رخش، چون باد

چاهی سیاه، ناگاه

دامی گشود در راه.

رخش از بلندی کوه

افتاد در بن چاه!

گل‌های تشنة نور

ماندند در سیاهی

نشکفته گشت پرپر

گلبانگ صبحگاهی

مرغان رسته از بند،

در سینه‌ها نهفتند؛

فریاد دادخواهی!

آنک! شغاد، پنهان

در جان پناه سختش.

کو رستمی که دوزد،

با تیر بر درختش؟!

بر صلیب

بر صلیبم،

میخکوب!

خون چکد از پیکرم، محکوم باورهای خویش.

بوده‌ام دیروز هم آگاه، از فردای خویش.

مهرورزی کم گناهی نیست! می‌دانم،

سزاوارم، رواست.

آنچه بر من می‌رسد، زین ناسزاتر هم سزاست

در گذرگاهی که زور و دشمنی فرمانرواست.

مهرورزی کم گناهی نیست!

کم گناهی نیست عمری، عشق را،

چون برترین اعجاز، باور داشتن.

پرچم این آرمان پاک را

در جهان افراشتن.

پاسخ آن، این زمان:

تن فرو آویخته!

با نای بی آوای خویش!

ساقة نیلوفری رویید در مرداب زهر!

ای همه گلهای عطر آگین رنگین!

این جسارت را ببخشایید بر او،

این جسارت را ببخشایید!

جرم نابخشودنی این است:

«ننشستی چرا بر جای خویش؟»

جای من بالای این دار است با این تاج خار!

در گذرگاه شما،

این تاج، تاج افتخار.

جای من، تا ساعتی دیگر، ازین دنیا جداست،

جای من دور از تباهی‌های دنیای شماست؛

ای همه رقصان

درون قصر باورهای خویش!

کو... کو...؟

شبی خواهد رسید از راه،

که می‌تابد به حیرت ماه،

می‌لرزد به غربت برگ،

می پوید پریشان، باد.

فضا در ابری از اندوه

درختان سر به روی شانه‌های هم

ــ غبارآلود و غمگین ــ

راز واری را به گوش یکدگر

آهسته می گویند.

دری را بی‌امان در کوچه‌های دور می کوبند.

چراغ خانه‌ای خاموش،

درها بسته،

هیچ آهنگ پایی نیست.

کنار پنجره، نوری، نوایی نیست ...

هراسان سر به ایوان می‌کشاند بید

به جز امواج تاریکی چه خواهد دید؟

مگر امشب، کسی با آسمان، با برگ، با مهتاب

دیداری نخواهد داشت؟

به این مرغی که کوکومی زند تنها،

مگر امشب کسی پاسخ نخواهد داد؟

مگر امشب دلی در ماتم مردم نخواهد سوخت

مگر آن طبع شورانگیز، خورشیدی نخواهد زاد؟

کسی اینگونه خاموشی ندارد یاد...

شگفت انگیز نجوایی است!

در و دیوار

به دنبال کسی انگار

می گردند و می‌پرسند:

از همسایه، از کوچه.

درخت از ماه،

ماه از برگ،

برگ از باد!

با قلم ...

با قلم می گویم:

ــ ای همزاد، ای همراه،

ای هم سرنوشت

هر دومان حیران بازی‌های دوران‌های زشت.

شعرهایم را نوشتی

دست‌خوش؛

اشک‌هایم را کجا خواهی نوشت؟

توضیحات

۱۲ ــ آواز آن پرنده غمگین ــ ۱۳۷۸

.

یک گردباد آتش: شعری با یاد بزرگ مردی که برای رهایی ملت های شرق برخاست و جان بر سر این کار گذاشت. ــ اسفند ۱۳۴۶

برکه

زیبای وحشی: http://afasoft.ir/post/۶ ــ و این داستانی هزاران ساله است که از ماهیگیران شنیده ام.

شادی ِ خوش: اسفند ۱۳۴۶

خار و روزگار

یک لحظه آرامش ...

بر بالِ باورها ...: برای زنده یاد هوشنگ طاهری

برگْ ریزان

از بالای بام

نا خدا

چه اتفاقی باید بیافتد؟

زمان ...

ناسازگار

رخش سپید خورشید

بر صلیب

کو... کو...؟

با قلم....

.

afasoft.ir

تا صبح تابناک اهورایی

آن انتظار شیرین : آن روزها، که کودک ِ خود را

در میدان زندگی : در میدان زندگی

دوباره عشق... : دل خزان زده ام باغِ ارغوان شده است

داستان ابوالعلاء مُعَری : در شرحِ حال بوالعلا خواندم که آن پیر

گرداب : زان پیشتر که از سر ما آب بگذرد

دو برگ سبز : هنوز شعله کشد آتش نهانی من

افسونگر : گردونهء بهار،

دنیا به هم نمی خورد : دنیا پر از حوادث گوناگون

مادران : نیمه شب،

آن سوی نیمه شب : آن سوی نیمه شب

خط آتش : در پشت میله‌های قفس، از سرِ ملال

در چشم ستاره : در پهنه دشت رهنوردی پیداست

باغ در پنجره : چه غم که در دل این برج‌های سیمانی

خورشید، با دو سرخی : سرآمد مگر روز را سروری،

شهر : این صبح تابناک اهورایی

ایران و جوانان : ایران کهنسال

با کاروان صبح : گم کرده راه

ستاره و ... : تا سحر از پشت دیوار شب،

یک آسمان پرنده : یک آسمان پرنده رها روی شاخه‌ها،

باد در قفس : داد ترا نمی برم از یاد، در قفس

گر تو آزاد نباشی : نه همین غمکده، ای مرغک تنها قفس است

افسون : دلم را چشم و ابرویی نبرده ست

بوی محبوبه شب : ماه تابید و چو دید آن همه خاموش مرا

به سوی جان : ای مرغ به سوی آشیانت برگرد!

شرم : از پشت میله های قفس گفتم:

توضیحات : ۱۳ ــ تا صبح تابناک اهورایی ــ ۱۳۷۹

آن انتظار شیرین

آن روزها، که کودک ِ خود را

بر سینه می فشردی،

می گفتی:

- «روزی، تمام مردم این شهر

از تو، به نام ِ شاعر ما نام می برند

شعرِ تو را به خاطرِ احساس پاک تو

در برگ برگ ِ دفتر دل ها می آورند.

آن باور، آن یقین

آن انتظار شیرین،

اینک به گُل، به بار نشسته است.

تنها نه در تمامی این شهر،

در جای جای گیتی،

مردم برای کودک تو دست می زنند.

گل می پراکنند.

گلبانگِ زنده باد، به افلاک رفته است

تالار پر شده است ز فریاد ِ آفرین

مادر!

بیا ببین!

*

با این که سال هاست

دست دراز مرگ

جسم تو را به خاک بیابان سپرده است

اما روان تو

هر جا که من سرود و سخن ساز می کنم

پروانه وار، هر سو

پرواز می کند

بر روی من ــ چو عهد دلاویز کودکی ــ

لبخند می زند.

لبخند نازنین تو، گل می کند نثار

همراه ِ آن دو دیده ی از شوق اشکبار

گل های سرافرازی

گل های افتخار ...

در میدان زندگی

در میدان زندگی

با یاد برتولد برشت شاعر آلمانی

زندگی میدانی ست

وندرین میدان نیکی و بدی رو در رو

ما به حال و به هر کار و به هر جا باشم

یا قوی گردد از ما نیکی

یا بدی گیرد از ما نیرو! 

دوباره عشق...

دل خزان زده ام باغِ ارغوان شده است

بهشت خاطر فرسوده ام جوان شده است

همای بخت به گرد سرم کند پرواز

زلالِ شوق به رگ های جان روان شده است

پس از چه مایه صبوری، سکوت، تنهایی

دوباره بلبل طبعم ترانه خوان شده است.

مگر که دوست به فریاد دادخواه رسید

که این خموش، ز سر تا به پا زبان شده است!

دوباره چشمهء لبخند او فروزان است

تنم ز گرمی این آفتاب، جان شده است!

چه روی داده مگر؟بانگ برزدم، گفتم

مگر که آن مه بی مهر، مهربان شده است؟

به مژده، جان و دل و دیده، یک صدا گفتند:

دوباره عشق در این خانه میهمان شده است.

داستان ابوالعلاء مُعَری

در شرحِ حال بوالعلا خواندم که آن پیر

بیش از نود سال

در شهرها با گونه گون مردم به سر برد

روز و شب از نامردمی‌ها خون دل خورد.

آخر به صحرا زد که می‌خواست

همصحبت هیچ آدمیزادی نباشد

می خواست تا آنجا رود کز آدمیزاد

نامی، نشانی، چهره‌ای، یادی نباشد

*

در آن بیابان‌های سوزان

بر خاک می‌خفت

غم‌های بی‌پایان خود را

تنهای تنها، با شتر، با باد می‌گفت

می‌خواند و می‌خواند:

ــ «صحرا به صحرا می روم، آزاد، آزاد

تا نشنوم دیگر صدای آدمیزاد !»

*

می‌راند و می‌خواند:

ــ «ای مردِ از اندوه لبریز

چندان که پایت می‌رود بگریز، بگریز!

در این بیابان‌های شن زار عطشناک

با خار، با خارا بپـیوند.،

با مار با عقرب بیامیز،

وز آدمیزادان بپرهیز!

*

جان را درین صحرا بر این خاک شرربار

در چنگ این خورشیدِ آتش ریز بسپار

وز سایهء شمشیر خشمِ حکمرانان در امان دار

*

آیا روان بوالعلا نازک‌تر از گل بود؟

آیا زبان مردمانِ شهر او سوزان‌تر از خار

آیا بشر، جای گلستانی دلاویز

دنیای خود را کرده خارستان خونریز؟

بی‌شک گریز از آفت نامردمی گر چاره‌گر بود

چون شهر صحرا نیز سرشار از بشر بود!

*

ای، هر که هستی، لحظه‌ای در خود نگر باش!

خوبی، ولی از آنچه هستی خوب‌تر باش! 

گرداب

زان پیشتر که از سر ما آب بگذرد

با ناخدا بگوی که از خواب بگذرد

این کشتی شکسته در این تندباد سخت

آخر چگونه از دل گرداب بگذرد

ای سرزمین مادری، ای خانهء پدر

یادت چو آتش از دل بی تاب بگذرد

ترسم که چاره ای نکند نوش دارویی

زین موج خون که از سرِ سهراب بگذرد

گر همچو رعد، نعره برآریم همزمان

کی خواب خوش به دیدهء ارباب بگذرد 

دو برگ سبز

هنوز شعله کشد آتش نهانی من

هنوز خسته، نفس می زند جوانی من

هنوز از چمن کودکی به جا مانده ست

دو برگ سبز درین چهرهء خزانی من

گذشت شوکت رنگینِ آن همیشه بهار

به زرد و سرخ زند باغ زندگانی من

ورق ورق همهء روزها پراکنده ست

ز تند باد بپرسی مگرنشانی من

بجز غم تو، که بر عهخد خویش پای فشرد

دگر کسی ننشید به همزبانی من

افسونگر

گردونهء بهار،

که با صد هزار گل،

در صد هزار رنگ

با نور مهر، زینت و زیور گرفته بود

از درّه های ساکتِ پر برف می گذشت

*

در درّه های سرد و برهنه

در باغ های زرد و خزان دیده

می گشت.

*

زیبا، ظریف، دختر افسونگر بهار

یک شاخه گل به دست،

هر برگ آن هزار ستاره،

بر هرچه می نواخت،

تنها به یک اشاره،

باغی پر از ستاره و گل می ساخت!

*

افسونگری است آیا ؟

یا معجزه ست این که ازین شاخه های خشک

سرما چشیده، یخ زده،

پژمرده و کبود

این شاخه های پر گل

این برگ های رنگین

این باغ های غرق شکوفه

این روح، این نشاط

این ازدحام جاری گنجشک های مست

این بوی عشق،

بوی امید و نوید و مهر

این چهره های روشن

این خنده های شاد؛

افسونگری است آیا؟

یا معجزه ست؟

*

بر این ظریف زیبا

ز ما درود باد!

دنیا به هم نمی خورد

دنیا پر از حوادث گوناگون

دنیا پر از وقایع رنگارنگ

از مرگ،از تولد،

از صلح،جنگ.

از جشن،از جدایی

از فتح، از شکست

هر لحظه صدهزار اتفاق هست!

*

این آرزوی کوچک ما نیز

یک رویداد ساده است

من خود، درست و راست، نمی دانمش که چیست

یک اشتیاق پاک؟

یک آرمان شیرین؟

یک هالهء مقدس؟

یک عشق تابناک؟

از نوع نامکرر «یک نکته بیش نیست»

در بین صدهزار هزار اتفاق، گم!

دنیا به هم نمی خورد ای مردم!

*

بعد از هزار مرحله دوری

بعد از هزار سال صبوری!

این یک زیاده خواهی نیست

این نیست یک توقع بی جا!

این نیست یک هوس

این آخرین تضرع یک عاشق است و بس:

باری اگر به سینه دلی دارید

این آرزوی ساده ما را بر آورید

ما را به هم ببخشید.

ما را برای هم بگذارید.

در این لحظه های مانده به جا، از حیات ما.

ما را به یکدیگر بسپارید!

مادران

نیمه شب،

از نالة مرغی که در ژرفای ظلمت

بال و پر می زد

زجا جستم

نالة آن مرغ زخمی همچنان از دور می آمد

لحظه‌ای در بهت بنشستم

نالة آن مرغ زخمی همچنان از دور می‌آمد

*

ماه غمگین

ابر سنگین

خانه در غربت

نالة آن مرغ زخمی همچنان از دور می آمد

لحظه‌هایی شهر سرشار از صدای نالة مرغان زخمی شد

اوج این موسیقی غمناک، در افلاک می پیچید!

*

مانده بوده سخت در حیرت که آیا هیچ‌کاری می‌توانستم؟

*

آسمان، هستی، خدا، شب، برگ‌ها چیزی

نمی گفتند

آه در هر خانه این شهر،

مادران با گریه می‌خفتند،

دانستم!

آن سوی نیمه شب

آن سوی نیمه شب

در کوچه های باغ میکدۀ ماهتاب و یاس

مستم گرفته بودند

داغ و درفش و داروغه بیدار

در پشت میله های قفس،

این سوی

من با چهارشاهد

یاس و نسیم و ماه و سپیدار

خط آتش

در پشت میله‌های قفس، از سرِ ملال

با خطِ خوش نوشتم

بیتی به حسب حال

« اول بنا نبود بسوزند عاشقان

آتش به جان شمع فتد کاین بنا نهاد»

چشمم میان خط

بر روی لفظ «آتش» لرزید، ایستاد

دیدم: هزار شاخة گل را که بی گناه

در خط آتش‌اند.

بیدادهای مشعله‌افروز جنگ را

با خطّ خون خویش

بر خاک می کشند!

یک قطره اشک سوزان

بر آتش اوفتاد

در چشم ستاره

در پهنه دشت رهنوردی پیداست

وندر پیِ آن قافله، گردی پیداست

فریاد زدم ـ «دوباره دیداری هست؟»

در چشم ستاره اشک سردی پیداست.

باغ در پنجره

چه غم که در دل این برج‌های سیمانی

ز باغ و باغچه دورم، در این اتاق صبور

همین درخت پر از برگ سبز تازه و نغز

که قاب پنجره‌ام را تمام پوشانده است

به چشم من باغی است.

وگر هزار درخت

بر آن بیفزایند

جمال پنجرة من نمی کند تغییر

که بسته راز تسلای من به صحبت پیر

ــ «چو قسمت ازلی بی حضور ما کردند

گر اندکی نه به وفق رضاست خرده مگیر»

خورشید، با دو سرخی

سرآمد مگر روز را سروری،

که شد چهرة دهر نیلوفری؟

حریقی است در بیشه‌زاران آب

مگر گشت پرپر گل آفتاب؟

همه روی دریا گل ارغوان

به هر موج تا بی کران ها روان

چه بوده‌ست خورشید را سرنوشت

که دریا غمش را به خون می نوشت

جمال جهان را تماشا خوش است

تماشای خورشید و دریا خوش است

دو سرخی برون زاید از آفتاب

که دریا از آن می شود سرخ ناب

شگفتا دو سرخی، حیات و عدم

یکی سرخ شادی یکی سرخ غم!

یکی صبح، وقت فراز آمدن

گل افشانی جشن باز آمدن

یکی عصر از اوج شوکت نگون

همه سرخی‌اش سرخی اشک و خون

درین جا که من دارم اکنون مقام

تماشا کنم هر دو را صبح و شام

در آیینه صبح چون بنگرم

همه سرخ شادی بود یاورم

به سرخ غروبم چو افتد نگاه

مرا هست در کام اندوه، راه!

شهر

این صبح تابناک اهورایی

نوباوة «طراوت» و « لبخند» است

این بامداد پاک بهشت آسا

آیینة جمال خدواند است

پیروزه‌گون سپهر درخشانش

چون آسمان آخر اسفند است

آنگونه شسته رفته که از این دور

پیدا در آن شکوه دماوند است

مهری که از نسیم رسد بر گل

همتای مهر مادر و فرزند است

گویی که تار و پود طبیعت نیز

از لطف این مشاهده خرسند است

آیا نسیم روح مسیحا نیست

کز ذره ذرة زندگی آکنده است؟

دردا که با برآمدن خورشید

دیگر نه آن صفای خوش‌آیند است

دیگر نه این تبسم شیرین است

دیگر نه این ترنم دلبند است

روز است و گرم‌تاز د غلباران

در عرصة تقلب و ترفند است

روز است و های و هوی ریاکاران

هنگامة چه برد و چه بردند است

بازار چند و چون چپاول‌ها

تا: خونبهای جان بشر چند است؟

بس گونه‌گون فریب، که ایمان است

بس گونه‌گون دروغ که سوگند است

غارتگری به بادیه این سان نیست

نه، نه، که این و آن نه همانند است

تا شب همین بساط فراگیر است

فردا همین روال فزاینده است

آه آن طلوع روشن زیبا را

با این غروب تیره چه پیوند است

این صبح و شام می‌گذرد بر ما

اما بلای جان خردمند است

ایران و جوانان

ایران کهنسال

در عرصة تاریخ

در پهنة علم و ادب و دانش و فرهنگ

همواره درخشده

توانمند،

توانا

پرورده بزرگانی، نام‌آور

دانا

پیران کهن داشته،

در عالم یکتا!

امروز،

ایران به جوانانش نازد که توانند

«اسب شرف از گنبد گردان بجهانند،»

در عرصة میدان جهان نام برآرند

ایران،

دیروز به پیران خردمندش نازید

امروز،

ایران به جوانان برومندش نازد

نسلی که تواند

ایران را آزادتر، آبادتر از پیش بسازد

نسلی که ز اوهام و خرافات گسسته است

اهریمن نادانی را شاخ شکسته است!

نسلی که به ظلمت‌کدة جهل نمانده ا‌ست

خود را به جهان‌های پر از نور رسانده است

فردا همه با نسل جوان است که امروز

هر روز

تواناتر و آگاه‌تر از پیش

با تکیه به نیروی امید و خرد خویش

در عرصة میدان جهان راه گشاید

هر روز سرافرازتر از پیش برآید!

با کاروان صبح

گم کرده راه

در تنگة غروب

از پا درآمدیم

از دست داده همرهی کاروان صبح!

شب همچو کوه بر سر ما ریخت

آواری از سیاهی اندوه

ما سر به زیر بال کشیدیم

تاکی، کجا، دوباره برآید نشان صبح

پاسی ز شب نرفته هیولای تیرگی

نطع گران گشود

تیغ گران کشید

تا چشم باز کردیم

خون روی نطع او به تلاطم رسیده بود.

گهگاه، آه، انگار

چشم ستاره‌ای

از دوردست‌ها

پیغام می‌فرستاد

خواهید اگر ز مسلخ شب جان بدر برید

خواهید اگر دوباره به خورشید بنگرید

از خواب بگذرید

از خواب بگذرید

ای عاشقان صبح!

هر چند عمر شوم تو ای نابکار شب

بر ما گذشت تلخ‌تر از صد هزار شب

من، با یقین روشن،

بیدار، پایدار

تا بانگ احتضار تو هستم در انتظار

آغوش باز کرده سوی آسمان صبح.

ستاره و ...

تا سحر از پشت دیوار شب،

این دیوار ظلمت‌پوش

دم ‌به دم پیغام سرخ مرگ

می رسد برگوش.

من به خود می پیچم از پژواک این پیغام

من به دل می لرزم از سرمای این سرسام

من فرو می ریزم از هم.

می شکافد قلب شب را نعرة رگبار

می جهد از هر طرف صدها شهاب سرخ، زرد

وز پی آن ناله‌های درد

می پچید میان کوچه‌های سرد

زیر این آوار

تا ببینم آسمان، هستی، خدا

خوابند یا بیدار

چشم می‌دوزم به این دیوار

این دیوار ظلمت‌پوش

وز هجوم درد

می‌روم از هوش

آه! آنجا:

هر گلوله می‌شود روشن

یک ستاره می شود خاموش!

یک آسمان پرنده

یک آسمان پرنده رها روی شاخه‌ها،

در باغ بامداد.

یک آسمان پرنده،

سرگرم شستشو

در چشمه ‌سار باد!

یک آسمان پرنده،

در بستر چمن

آزاد، مست، شاد...

از پشت میله‌ها،

بغضی به های های شکستم،

قفس مباد!

باد در قفس

داد ترا نمی برم از یاد، در قفس

ای داد بر تو رفت چه بیداد در قفس

گویی زجان و هستی من مایه می‌ گرفت

فریادها که جان تو سر داد در قفس

دیوار و در گشوده نشد، گرچه صدهزار

چون تو زدند پرپر و فریاد در قفس

چون آفتاب رفتی و من دیر چون غروب

چشمم به جای خالی‌ات افتاد در قفس

از آن همه امید گرامی دریغ و درد

دیگر نمانده هیچ، بجز باد در قفس.

گر تو آزاد نباشی

نه همین غمکده، ای مرغک تنها قفس است

گر تو آزاد نباشی همه دنیا قفس است

تا پر و بال تو و راه تماشا بسته است

هر کجا هست، زمین تا به ثریا قفس است

تا که نادان به جهان حکمروایی دارد

همه جا در نظر مردم دانا قفس است.

افسون

دلم را چشم و ابرویی نبرده ست

حواسم را پریرویی نبرده ست

مرا افسونگری از من ربودست

که هیچ از دوستی بوی نبرده ست 

بوی محبوبه شب

ماه تابید و چو دید آن همه خاموش مرا

نرم بازآمد و بگرفت در آغوش مرا

گفت:« خاموش درین جا چه نشستی؟» گفتم:

بوی « محبوبه شب » می برَد از هوش مرا

بوی محبوبه شب، بوی جنون پرور عشق

وه، چه جادوست که از هوش بَرَد بوش مرا

بوی محبوبه شب، نغمه چنگی ست لطیف

که ز افلاک کند زمزمه در گوش مرا

بوی محبوبه شب همچو شرابی گیراست

مست و شیدا کند این جام پر از نوش مرا

بوی محبوبه شب جلوه جادویی اوست

آنکه کرده است به یکباره فراموش مرا.

.

http://afasoft.ir/post/۱۲۴

به سوی جان

ای مرغ به سوی آشیانت برگرد!

ای دوست به سوی دوستانت برگرد

جان تو در آنجاست کجا می گردی

آه ای همه تن به سوی جانت برگرد! 

شرم

از پشت میله های قفس گفتم:

ای درخت!

این عنکبوت ابر

انگار جای تار

دیوار می تند

برگی فشاند و گفت:

خورشید از زیادی خون شرم می کند!

توضیحات

۱۳ ــ تا صبح تابناک اهورایی ــ ۱۳۷۹

.

آن انتظار شیرین: در کلاس های چهارو و پنجم ابتدایی گاهی انشاهایم را به نظم در می آمردم. مادرم از این که فرزندش شعر می گوید لذت می بُرد. و...

در میدان زندگی: با یاد برتولد برشت شاعر آلمانی

دوباره عشق ...

داستان ابوالعلا مُعری: چون گریزی بر امید راحتی/آن طرف هم هست چندین آفتی.مولانا

گرداب

دو برگ سبز

افسونگر

دنیا به هم نمی خورد ...: اسفند ۱۳۷۶

مادران

آن سوی نیمه شب

خط آتش

در چشم ستاره

باغ در پنجره

خورشید، با دو سرخی

شهر

ایران و جوانان

با کاروان صبح

ستاره و...

یک آسمان پرنده

باد درقفس

گر تو آزاد نباشی

افسون

بوی محبوبه شب

به سوی جان

شرم

.

afasoft.ir

از دریچه ماه

رستگاری : از تو می‌پرسم، ای اهورا

ای اهورا : من که امروز، در باغ گیتی؛ چون درختی همه برگ و بارم

پوزش : گفته بود پیش از این‌ها:

پرتو تابان : در آن ستاره کسی ست

البرز : البرز سالخورده، مانند زال زر

با خون شعرهایم : با دیدگان بسته، در تیرگی رهایم

توضیحات : ۱۴ ــ از دریچه ماه ــ ۱۳۸۴

رستگاری

از تو می‌پرسم، ای اهورا

ــ می توان در جهان جاودان زیست؟

« می رسد پاسخ از آسمان:»

- هر که را نام نیکو بماند،

جاودانی است

از تو می‌پرسم، ای اهورا

ــ تا به دست آورم نام نیکو

بهترین کار در این جهان چیست؟

« می رسد پاسخ از آسمان:»

- دل به فرمان یزدان سپردن

مشعل پر فروغ خرد را

سوی جان‌های تاریک بردن

از تو می‌پرسم، ای اهورا

ــ چیست سرمایه رستگاری؟

« می رسد پاسخ از آسمان:»

- دل به مهر پدر آشنا کن

دین خود را به مادر ادا کن

ای پدر، ای گرانمایه مادر

جان فدای صفای شما باد

با شما از سر و زر چه گویم

هستی من فدای شما باد!

با شما، صحبت از «من» خطا رفت

من که باشم؟ بقای شما باد!

ای اهورا

من که امروز، در باغ گیتی؛ چون درختی همه برگ و بارم

رنج‌های گران پدر را، با کدامین زبان پاس دارم؟!

سر به پای پدر می گذارم

جان به راه پدر می سپارم

یاد جان سوختن‌های مادر، لحظه‌ای از وجودم جدا نیست

پیش پایش چه ریزم؟ که جان را، قدر یک موی مادر بها نیست

او خدا نیست، اما وفایش

کمتر از لطف و مهر خدا نیست...

پوزش

گفته بود پیش از این‌ها:

دوستی ماند به گل

دوستان را هر سخن، هرکار، بذر افشاندن است

در ضمیر یکدگر

باغ گل رویاندن است

گفته بودم: آب و خورشید و نسیمش مهر هست

باغبانش، رنج تا گل بردمد

گفته بودم گر به بار آید درست

زندگی را چون بهشت

تازه، عطرافشان و گل‌ باران کند

گفته بودم، لیک، با من کس نگفت

خاک را از یاد بردی!

خاک را

لاجرم یک عمر سوزاندی دریغ

بذرهای آرزویی پاک را

آب و خورشید و نسیم و مهر را

زانچه می‌بایست افزون داشتم

شوربختی بین که با آن شوق و رنج

« در زمین شوره سنبل» کاشتم!

- گل؟

چه جای گل، گیاهی برنخاست

در پی صد بار بذرافشانی‌ام

باغ من، اینک بیابان است و بس

وندر آن من مانده با حیرانی‌ام!

پوزشم را می‌پذیری،

بی گمان

عشق با این اشک‌ها

بیگانه نیست

دوستی بذری‌ست، اما هر دلی

درخور پروردن این دانه نیست. 

پرتو تابان

در آن ستاره کسی ست

که نیمه شب‌ها همراه قصه‌های من است

ستاره‌های سرشک مرا، که می بیند

به رمز و راز و نگاه و اشاره می پرسد

که آن غبار پریشان چه جای زیستن است؟

در آن ستاره کسی‌ست

که در تمامی این کهکشان سرگردان

چو قتلگاه زمین، دوزخی ندیده هنوز

چنین که از لب خاموش اشک او پیداست

میان دوزخیان نیز، کارگاه قضا

شکسته ‌بال‌تر از ما نیافریده هنوز!

در آن ستاره کسی‌ست

که نیک می‌ بیند

نه سرخی شفق

این خون بیگناهان است

که همچو باران از تیغ‌های کین جاری‌ست

نه بانگ هلهله

فریاد دادخواهان است

که شعله‌وار به سرتاسر زمین جاری‌ست

نه پایکوبی و شادی که جنگ تن به‌تن است

همه بهانه دین و فسانه وطن است

شرار فتنه درین جا نمی‌شود خاموش

که تیغ‌ها همه تازه ا‌ست و

کینه‌ها کهن است.

هجوم وحشی اهریمنان تاریکی‌ست

ز بام و در، که به خشم و خروش می ‌بندند

به روی شب‌زدگان روزن رهایی را

سیه‌دلان سمتگر به قهر تکیه زدند

به زیر نام خدا مسند خدایی را

چنین که پرتو مهر

به خانه خانه این ملک می‌شود خاموش

دگر به خواب توان دید روشنایی را

میان این همه جان به خاک غلتیده

چگونه خواب و خورم هست؟!

شرم می‌کشدم

چگونه باز نفس می‌کشم، نمی‌دانم.

چگونه در دل مرداب‌های حیرت خویش

صبور و ساکت و دل‌مرده، زنده می‌مانم؟!

شبانگهان که صفیر گلوله تا دم صبح

هزار پاره کند لحظه لحظه خواب مرا

خیال حال تو، ای پاره پاره خفته به خاک

به دست مرگ سپارد توان و تاب مرا

تنت، که جای به جا، چشمه چشمه خون شد

به رنگ چشمه خون کرد آفتاب مرا

در آن ستاره کسی‌ست

که جز نگاه پریشان او درین ایام

کسی نمی‌دهد از آسمان جواب مرا

به سنگ حادثه، گر جام هستی تو شکست

فروغ جان تو با جان اختران پیوست

همیشه روح تو در روشنی کند پرواز

همیشه هر جا شمع و چراغ و آینه هست

همیشه با خورشید

همیشه با ناهید

همیشه پرتویی از چهره تو تابد باز

در آن ستاره کسی‌ست

که نیک می‌داند

سپیده‌دم‌ها شرمنده‌اند از این همه خون

که تا گلوی برادرکشان دل‌سنگ است

یکی نمی‌برد از میان خبر به خدا

که بین امت پیغمبران او جنگ است

یکی نمی‌کند از بام کهکشان فریاد

که جای مردم آزاده در زمین تنگ است

در آن ستاره کسی‌ست

چون من، نشسته کنار دریچه،

تنهایی

دل گداخته‌ای،

جان ناشکیبایی

که نیمه شب‌ها همراه غصه‌های من است

در آن ستاره، من احساس می‌کنم، همه شب

کسی به ماتم این خلق، در گریستن است. 

البرز

البرز سالخورده، مانند زال زر

موی سپید را

افشانده تا کمر

رنجیده از سپهر

برتافته نگاه خود از روی ماه و مهر

بر زیر پای خویش

می‌افکند نگاه

بر چهره گداخته، سیلاب اشک را

شاید به بیگناهی خود می‌کند گواه

سیمرغ سال‌هاست که از بام قله‌هایش

پرواز کرده است

پرهای چاره‌گر را

همراه برده است

فر هما که بر سر او سایه می‌فکند

اورنگ خویش را به کلاغان سپرده است!

در زیر پای او

قومی ستم‌ کشیده، پریشان و تیره‌روز

در چنگ ناکسان تبهکار کینه‌توز

جان می ‌کند هنوز!

این قوم سرفراز غرورآفرین، دریغ

دیری‌ست کز تهاجم دشمن، فریب دوست!

چون لشکری رها شده، از هم گسیخته!

جمعی به دار شده، جمعی گریخته!

وان همت و غرور فلک‌سای قرن‌ها

بر خاک ریخته!

وین جمع بازمانده گم کرده اصل خویش

خو کرده با حقارت تسلیم

نومید و ناتوان

دربند آب و نان!

البرز سالخورده، افسرده و صبور

جور سپهر را

بر جان دردمندش

هموار می‌کند

گاهی نظر در آینه قرن‌های دور

گاهی گذر به خلوت پندار می‌کند:

- «آیا کدام تندر،

این جمع خفته را

بیدار می‌ کند؟

آیا کدام رستم، افراسیاب را

در حلقه کمند گرفتار می‌کند؟

آیا کدام کاوه، ضحاک را به دار نگونسار می‌کند؟

آیا کدام بهرام، آیا کدام سام،

آیا کدام گمنام...؟»

البرز سالخورده

در پیچ و تاب گردش ایام،

رنجیده از سپهر

برتافته نگاه خود از روی ماه و مهر

بر زیر پای خویش

می‌ افکند نگاه،

تا کی طلایه‌دار رهایی رسد ز راه؟

با خون شعرهایم

با دیدگان بسته، در تیرگی رهایم

ای همرهان کجایید؟ ای مردمان کجایم؟

پر کرد سینه‌ام را فریاد بی شکیبم

با من سخن بگویید ای خلق، با شمایم!

شب را بدین سیاهی، کی دیده مرغ و ماهی

ای بغض بی‌گناهی بشکن به های‌هایم

سرگشته در بیابان، هر سو دوم شتابان

دیو است پیش رویم، غول است در قفایم

بر توده‌های نعش است پایی که می‌گذارم

بر چشمه‌های خون است چشمی که می‌گشایم

در ماتم عزیزان، چون ابر اشک‌ریزان

با برگ همزبانم، با باد هنموایم

آن همرهان کجایند؟ این رهزنان کیانند

تیغ است بر گلویم، حرفی‌ست با خدایم

سیلابه‌های درد است رمزی که می‌نویسم

خونابه‌های رنج است شعری که می‌سرایم

چون نای بینوا، آه، خاموش و خسته گویی

مسعود سعد سلمان، در تنگنای نایم

ای همنشین دیرین، باری بیا و بنشین

تا حال دل بگوید، آوای نارسایم

شب‌ها برای باران گویم حکایت خویش

با برگ‌ها بپیوند تا بشنوی صدایم

دیدم که زردرویی از من نمی‌پسندی

من چهره سرخ کردم با خون شعرهایم

روزی از این ستمگاه خورشیدوار بگذر

تا با تو همچو شبنم بر آسمان برآیم.

توضیحات

۱۴ ــ از دریچه ماه ــ ۱۳۸۴

.

رستگاری

ای اهورا

پوزش: در پاسخ به شعر دوستی سروده شده است.

پرتو تابان

البرز

با خون شعرهایم

.

afasoft.ir

نوایی هماهنگ باران

بوی عشق : شب، همه دروازه‌هایش باز بود

مرثیه‌های غروب : افق می گفت: - « آن افسانه ‌گو »

در پی هر خنده : خنده را تا یاد دارم، شاد و شیرین و شکرریز است

در پی هر گریه : من، بر این ابری که این سان سوگوار

عدالت : گفت روزی به من خدای بزرگ

شادی : غم دنیا نخواهد یافت پایان

گام نخستین : با من سخن می ‌گوید این بید کهن‌سال

نور عشق : رهروان کوی جانان سرخوش‌اند

توضیحات : ۱۵ ــ نوایی هماهنگ باران ــ ۱۳۸۴

بوی عشق

شب، همه دروازه‌هایش باز بود

آسمان چون پرنیان ناز بود

گرم، در رگ های‌ ما، روح شراب

همچو خون می‌گشت و در اعجاز بود

با نوازش‌های دلخواه نسیم

نغمه‌های ساز در پرواز بود

در همه ذرات عالم، بوی عشق

زندگی لبریز از آواز بود

بال در بال کبوترهای یاد

روح من در دوردست راز بود

مرثیه‌های غروب

افق می گفت: - « آن افسانه ‌گو »

ــ آن افسانه گوی شهر سنگستان،

به دنبال « کبوترهای جادوی بشارت‌گو»

سفر کرده‌ست

شفق می گفت:

«من می‌دیدمش، تنها، تکیده، ناتوان، دلتنگ،

ملول از روزگارانی که در این شهر سر کرده‌ست».

سپیدار کهن پرسید:

« ــ به فریادش رسید آیا،«حریق و سیل یا آوار»؟

صنوبر گفت:

« ـــ توفانی گران‌تر زان‌چه او می‌خواست،

پیرامون او برخاست

که کوبیدش به صد دیوار و پیچیدش به هم طومار!»

سپاه زاغ‌ها از دور پیدا شد

سکوتی سهمگین بر گفتگوها حکم‌فرما شد.

پس از چندی، پر و بالی به هم زد مرغ حق،

آرام و غمگین خواند:

« ــ دریغ از آن سخن سالار

که جان فرسود، از بس گفت تنها

درد دل با غار...!»

توانم گفت او قربانی غم‌ های مردم شد

صدای مرغ حق در های و هوی شوم زاغانی که،

همچون ابر،

رخسار افق را تیره می‌کردند، کم‌کم محوشد، گم شد!

گل سرخ شفق پژمرد،

گوهرهای رنگین افق را تیرگی‌ها برد

صدای مرغ حق، بار دگر چون آخرین آهی که از چاهی برون آید

«چه جای چاه، از ژرفای نومیدی» چنین برخاست:

« ــ مگر اسفندیاری، رستمی، از خاک برخیزد

که این دل‌مرده شهر مردمانش سنگ را

زان خواب جاودیی برانگیزد.»

پس از آن، شب فرو افتاد و با شب

پرده سنگین تاریکی، فراموشی

پس از آن، روزها، شب‌ها گذر کردند

سراسر بهت و خاموشی

پس از آن، سال‌های خون دل نوشی

هنوز اما، شباهنگام

شباهنگان گواهانند

که آوایی حزین از جای جای شهر سنگستان

بسان جویباری جاودان جاری‌ست...

مگر همواره بهرامان ورجاوند، می‌ نالند، سر درغار

«کجایی ای حریق، ای سیل، ای آوار ! »

در پی هر خنده

خنده را تا یاد دارم، شاد و شیرین و شکرریز است

چهره‌هایی هست اما این زمان

پیش چشم ما و پیرامون‌مان

خنده‌هاشان شوم و تلخ و نفرت‌انگیز است

خنده پیروزی یغماگران

سنگدل جمعی که می‌خندند خوش،

بر گریه‌های دیگران!

غافل‌اند اینان که چشم روزگار

با سرانجام چنین خوش خنده‌هایی آشناست

گریه‌هایی در پی این خنده‌هاست!

در پی هر گریه

من، بر این ابری که این سان سوگوار

اشک بارد زار زار

دل نمی‌سوزانم ای یاران، که فردا بی‌گمان

در پی این گریه می‌خندد بهار.

ارغوان می‌ رقصد، از شوق گل‌ افشانی

نسترن می‌تابد و باغ است نورانی

بید، سرسبز و چمن، شاداب، مرغان مست مست

گریه کن! ای ابر پربار زمستانی

گریه کن زین بیشتر، تا باغ را فردا بخندانی!

گفته بودند از پس هر گریه آخر خنده‌ای‌ست

این سخن بیهوده نیست

زندگی مجموعه‌ای از اشک و لبخند است

خنده شیرین فروردین

بازتاب گریه پربار اسفند است.

ای زمستان! ای بهار

بشنوید از این دل تا جاودان امیدوار:

گریه امروز ما هم، ارغوان خنده می‌آرد به بار 

عدالت

گفت روزی به من خدای بزرگ

نشدی از جهان من خشنود!

این همه لطف و نعمتی که مراست

چهره‌ات را به خنده‌ای نگشود!

این هوا، این شکوفه، این خورشید

عشق، این گوهر جهان وجود

این بشر، این ستاره، این آهو

این شب و ماه و آسمان کبود!

این همه دیدی و نیاوردی

همچو شیطان، سری به سجده فرود!

در همه عمر جز ملامت من

گوش من از تو صحبتی نشنود!

وین زمان هم در آستانه مرگ

بی‌شکایت نمی‌کنی بدرود!

گفتم: آری درست فرمودی

که درست است هرچه حق فرمود

خوش سرایی‌ست این جهان، لیکن

جان آزادگان در آن فرسود

جای این‌ها که بر شمردی، کاش

در جهان ذره‌ای عدالت بود. 

شادی

غم دنیا نخواهد یافت پایان

خوشا در بر رخ شادی‌گشایان

خوشا دل‌های خوش، جان‌های خرسند

خوشا نیروی هستی ‌زای لبخند

خوشا لبخند شادی‌آفرینان

که شادی روید از لبخند اینان

نمی‌دانی- دریغا- چیست شادی

که می‌گویی: به گیتی نیست شادی

نه شادی از هوا بارد چو باران

که جامی پر کنی از جویباران

نه شادی را به دکان می‌فروشند

که سیل مشتری بر آن بجوشند

چه خوش فرمود آن پیر خردمند

وزین خوشتر نباشد در جهان پند

اگر خونین دلی از جور ایام

«لب خندان بیاور چون لب جام»

به پیش اهل دل گنجی‌ست شادی

که دستاورد بی رنجی ست شادی

به آن کس می‌دهد این گنج گوهر

که پیش آرد دلی لبخندپرور

به آن کس می‌رسد زین گنج بسیار

که باشد شادمانی را سزاوار

نه از این جفت و از آن طاق یابی

که شادی را به استحقاق یابی

جهان در بر رخ انسان نبندد

به روی هر که خندان است خندد

چو گل هرجا که لبخند آفرینی

به هر سو رو کنی لبخند بینی

چه اشکت همنفس باشد، چه لبخند

ز عمرت لحظه لحظه می‌ ربایند

گذشت لحظه را آسان نگیری

چو پایان یافت پایان می ‌پذیری

مشو در پیچ و تاب رنج و غم گم

به هر حالت تبسم کن، تبسم!

گام نخستین

با من سخن می ‌گوید این بید کهن‌سال

می‌بیندم سرگشته و برگشته احوال

این چهره در گیسو نهفته

این در گذرگاه زمان، با رهگذاران

روزی هزاران قصه ناگفته، گفته.

گر گوش جانت هست هر برگش زبانی‌ست

با هر زبانش داستانی‌ست

من هر سحر می‌خوانمش، چونان کتابی

می ‌تابد از او در وجودم آفتابی

هر روز در نور و نسیم بامدادان

با اولین لبخند خورشید

با من سخن می‌گوید این بید:

«می‌دانی، ای فرزند، روزی، روزگاری

فرمان پاک اورمزدت کارفرما

آیین مهرت رهنما بود؟

نیروی تدبیر تو، نور دانش تو

بر نیمی از روی زمین فرمانروا بود؟

اندیشه نیکت چو خورشیدی فرا راه

گفتار نیکت، پرتوی از جان آگاه

کردار نیکت، سروری را رهگشا بود

آن روزگاران کهن را یاد داری؟

می‌بینی اکنون در چه حالی، در چه کاری؟

می‌دانی آیا تخت و ایوانت کجا بود؟

ای مانده اینک، بسته در زنجیر تحقیر

زنجیر تقدیر

زنجیر تزویر

زنجیر...

کی جان آزادت به دوران‌های تاریخ

با این همه خواری، زبونی آشنا بود؟

افسوس

افسوس

زهر سیاه ناامیدی

این قوم را مسموم کرده‌ست

احساس شوم ناتوانی

آن عزم چون پولاد را چون موم کرده‌ست

دیری‌ست دل‌ها و روان‌ها

از پرتو خورشید دانش دور مانده‌ست

وان دیده در هر زبان بیدار، انگار

دور از جهان روشنایی، کور مانده‌ست

زنجیر صد بندت بر اندام است هرچند

هرچند می‌ساید تو را زنجیر صد بند

هرچند دشمن

مانند بیژن

در بند چاهت نشانده‌ست

بیرون شدن زین هفتخوان را چاره مانده‌ست

گام نخستین: همتی در خود برانگیز

برخیز ! در دامان فردوسی بیامیز

شهنامه او می‌نماید گوهرت را

اندیشه او می‌گشاید شهپرت را

جانداری او می‌رهاند جانت از رنج

یکبار دیگر بر می‌افرازی سرت را

فردوسی، این دانای بینای بشردوست

باغ خرد را در گشوده‌ست

در مکتب «دانا تواناست»

راه رهایی را نموده‌ست

در هر ورق نیروی دانش را ستوده‌ست

شهنامه‌اش، آزادگی را زادگاه است

آزادگان پاک جان را زاد راه است

نیکی، درستی، مهر، پاکی، مکتب اوست

نادانی و سستی، کژی، اندیشه بد

در پیشگاه او گناه است

بر رسم و راه داد می‌ خواهد جهان را

همواره سوی داد خواند مردمان را

دشت سخن را طبع سرشارش سمند است

پندی اگر می‌بایدت دنیای پند است

هرگز نه اهل ماتم و تسلیم و خواری

هرگز نه اهل ناله و نفرین و زاری

حتی در آن دوران که پیری مستمند است

سوی پدید آرنده گردون گردان

چون رعد، فریادش بلند است!

خورشید شعرش، خون تازه‌ست

در پیکر پژمرده تو

گفتار نغزش نور و نیروست

در هستی سردرگریبان برده تو!

برخیز! در دامان فردوسی بیاویز

گام نخستین است و گام آخرین است

راهی که از چاهت برون آرد همین است.

نور عشق

رهروان کوی جانان سرخوش‌اند

عاشقان در وصل و هجران سرخوش‌اند

جان عاشق، سر به فرمان می ‌رود

سر به فرمان، سوی جانان می‌ رود

راه کوی می‌فروشان بسته نیست

در به روی باده‌نوشان بسته نیست

باده ما ساغر ما عشق ماست

مستی ما در سر ما عشق ماست

دل ز جام عشق او شد می پرست

مست مست از عشق او شد مست مست

ما به سوی روشنایی می ‌رویم

سوی آن عشق خدایی می ‌رویم

دوستان! ما آشنای این رهیم

می‌رویم از این جدایی وارهیم

نور عشق پاک او در جان ما

مرهم این جان سرگردان ما

توضیحات

۱۵ ــ نوایی هماهنگ باران ــ ۱۳۸۴

.

بوی عشق

مرثیه های غروب: با یاد مهدی اخوان ثالث

در پی هر خنده

در پی هر گریه

عدالت

شادی

گام نخستین

نور عشق

.

afasot.ir

فریدون مشیری

تشنه طوفان

گناه دریا

ابر و کوچه

بهار را باورکن

از خاموشی

ریشه در خاک

مروارید مهر

آه، باران

از دیار آتشی

با پنج سخن سرا

لحظه ها و احساس

آواز آن پرنده غمگین

تا صبح تابناک اهورایی

از دریچه ماه

نوایی هماهنگ باران