معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ حمید مصدق

حمید مصدق بهمن ۱۳۱۸ در شهرضا متولد شد. چند سال بعد به‌همراه خانواده‌اش به‌اصفهان رفت و تحصیلات خود را در آنجا ادامه داد. او در دوران دبیرستان با منوچهر بدیعی، هوشنگ گلشیری، محمد حقوقی و بهرام صادقی هم‌مدرسه بود و با آنان دوستی و آشنایی داشت. مصدق در ۱۳۳۹ وارد دانشکدهٔ حقوق شد و در رشتهٔ بازرگانی درس خواند. از سال ۱۳۴۳ در رشتهٔ حقوق قضایی تحصیل کرد و بعد هم مدرک کارشناسی ارشد اقتصاد گرفت. در ۱۳۵۰ در رشتهٔ فوق لیسانس حقوق اداری از دانشگاه ملی دانش‌آموخته شد و در دانشکدهٔ علوم ارتباطات تهران و دانشگاه کرمان به‌تدریس پرداخت. وی پس ار دریافت پروانهٔ وکالت از کانون وکلا در دوره‌های بعدی زندگی همواره به‌وکالت اشتغال داشت و کار تدریس در دانشگاه‌های اصفهان، بیرجند و شهید بهشتی را پی می‌گرفت. در ۱۳۴۵ برای ادامهٔ تحصیل به‌انگلیس رفت و در زمینهٔ روش تحقیق به‌تحصیل و تحقیق پرداخت. تا سال ۱۳۵۸ بیشتر به‌تدریس روش تحقیق اشتغال داشت و از ۱۳۶۰ تدریس حقوق خصوصی به‌خصوص حقوق تعاون. مصدق تا پایان عمر عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی بود و مدتی نیز سردبیری مجلهٔ کانون وکلا را به‌عهده داشت. حمید مصدق در هشتم آذرماه ۱۳۷۷ بر اثر بیماری قلبی در تهران درگذشت. مجموعهٔ اشعار این شاعر بزرگ معاصر از پایگاه اینترنتی ویکی دُرج، کتابخانه آزاد شعر پارسی به نشانی http://www.wikidorj.com نقل شده است.

آبی، خاکستری، سیاه

سیب : و به من خندیدی

قصیده آبی خاکستری سیاه : در شبان غم تنهایی خویش

سیب

و به من خندیدی

و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز ،

سالهاست که در گوش من آرام،

آرام

خش خِش گام ِ تو تکرار کنان ،

می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا ،

- خانه کوچک

ما سیب نداشت

قصیده آبی خاکستری سیاه

در شبان غم تنهایی خویش

عابد چشم سخنگوی توام

من در این تاریکی

من در این تیره شب جانفرسا

زائر ظلمت گیسوی توام

گیسوان تو پریشانتر از اندیشه ی من

گیسوان تو شب بی پایان

جنگل عطرآلود

شکن گیسوی تو

موج دریای خیال

کاش با زورق اندیشه شبی

از شط گیسوی مواج تو، من

بوسه زن بر سر هر موج گذر می کردم

کاش بر این شط مواجِ سیاه

همه ی عمر سفر می کردم

من هنوز از اثر عطر نفسهای تو سرشار سرور

گیسوان تو در اندیشه ی من

گرم رقصی موزون

کاشکی پنجه ی من

در شب گیسوی پر پیچ تو راهی می جست

چشم من چشمه ی زاینده ی اشک

گونه ام بستر رود

کاشکی همچو حبابی بر آب

در نگاه تو رها می شدم از بود و نبود

شب تهی از مهتاب

شب تهی از اختر

ابر خاکستری بی باران پوشانده

آسمان را یکسر

ابر خاکستری بی باران دلگیر است

و سکوت تو پس پرده ی خاکستری سرد کدورت افسوس!

سخت دلگیرتر است

شوق بازآمدن سوی توام هست

اما

تلخی سرد کدورت در تو

پای پوینده ی راهم بسته

ابر خاکستری بی باران

راه بر مرغ نگاهم بسته

وای ، باران

باران ؛

شیشه ی پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای ، باران

باران ؛

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رؤیای فراموشیهاست!

خواب را دریابم،

که در آن دولت خاموشیهاست .

من شکوفایی گلهای امیدم را در رؤیاها می بینم ،

و ندایی که به من می گوید :

”گر چه شب تاریک است

دل قوی دار ،

سحر نزدیک است “

دل من در دل شب

خواب پروانه شدن می بیند

مهر در صبحدمان داس به دست

خرمن خواب مرا می چیند

آسمانها آبی

پر مرغان صداقت آبی ست

دیده در آینه ی صبح تو را می بیند

از گریبان تو صبح صادق

می گشاید پر و بال

تو گل سرخ منی

تو گل یاسمنی

تو چنان شبنم پاک سحری ؟

نه

از آن پاکتری

تو بهاری ؟

نه

بهاران از توست

از تو می گیرد وام

هر بهار اینهمه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو!

سبزی چشم تو

دریای خیال

پلک بگشا که به چشمان تو دریابم باز

مزرع سبز تمنایم را

ای تو چشمانت سبز

در من این سبزی هذیان از توست

زندگی از تو و

مرگم از توست

سیل سیال نگاه سبزت

همه بنیان وجودم را ویرانه کنان می کاود

من به چشمان خیال انگیزت معتادم

و دراین راه تباه

عاقبت هستی خود را دادم

آه سرگشتگی ام در پی آن گوهر مقصود چرا

در پی گمشده ی خود به کجا بشتابم ؟

مرغ آبی اینجاست

در خود آن گمشده را دریابم

در سحرگاه سر از بالش خواب بردار

کاروانهای فرومانده ی خواب از چشمت بیرون کن

باز کن پنجره را

تو اگر بازکنی پنجره را

من نشان خواهم داد

به تو زیبایی را

بگذاز از زیور و آراستگی

من تو را با خود تا خانه ی خود خواهم برد

که در آن شوکت ِ پیراستگی

چه صفایی دارد

آری از سادگیش

چون تراویدن مهتاب به شب

مهر از آن می بارد

باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد

به عروسی عروسکهای

کودک خواهر خویش

که در آن مجلس جشن

صحبتی نیست ز دارایی داماد و عروس

صحبت از سادگی و کودکی است

چهره ای نیست عبوس

کودک خواهر من

در شب جشن عروسی عروسکهایش می رقصد

کودک خواهر من

امپراتوری پر وسعت خود را هر روز

شوکتی می بخشد

کودک خواهر من نام تو را می داند

نام تو را می خواند

گل قاصد آیا

با تو این قصه ی خوش خواهد گفت ؟

باز کن پنجره را

من تو را خواهم برد

به سر رود خروشان حیات

آب این رود به سرچشمه نمی گردد باز

بهتر آنست که غفلت نکنیم از آغاز

باز کن پنجره را

صبح دمید

چه شبی بود و چه فرخنده شبی

آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید

کودک قلب من این قصه ی شاد

از لبان تو شنید :

”زندگی رویا نیست

زندگی زیبایی ست

می توان

بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی

می توان در دل این مزرعه ی خشک و تهی بذری ریخت

می توان

از میان فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو

هر دو بیزار از این فاصله هاست “

قصه ی شیرینی ست

کودک چشم من از قصه ی تو می خوابد

قصه ی نغز تو از غصه تهی ست

باز هم قصه بگو

تا به آرامش دل

سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم

گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تو اند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت

سوکواران تو اند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک ، اما ایا

باز برمی گردی ؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد

چه شبی بود و چه روزی افسوس

با شبان رازی بود

روزها شوری داشت

ما پرستوها را

از سر شاخه به بانگ هی ، هی

می پراندیم در آغوش فضا

ما قناریها را

از درون قفس سرد رها می کردیم

آرزو می کردم

دشت سرشار ز سرسبزی رویا ها را

من گمان می کردم

دوستی همچون سروی سرسبز

چارفصلش همه آراستگی ست

من چه می دانستم

هیبت باد زمستانی هست

من چه می دانستم

سبزه می پژمرد از بی آبی

سبزه یخ می زند از سردی دی

من چه می دانستم

دل هر کس دل نیست

قلبها ز آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند

از دلم رست گیاهی سرسبز

سر برآورد درختی شد نیرو بگرفت

برگ بر گردون سود

این گیاه سرسبز

این بر آورده درخت اندوه

حاصل مهر تو بود

و چه رویاهایی

که تبه گشت و گذشت

و چه پیوند صمیمیتها

که به آسانی یک رشته گسست

چه امیدی ، چه امید ؟

چه نهالی که نشاندم من و بی بر گردید

دل من می سوزد

که قناریها را پر بستند

و کبوترها را

آه کبوترها را

و چه امید عظیمی به عبث انجامید

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دستهای تو توانایی آن را دارد

که مرا

زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی

دفتر عمر مرا

با وجود تو شکوهی دیگر

رونقی دیگر هست

می توانی تو به من

زندگانی بخشی

یا بگیری از من

آنچه را می بخشی

من به بی سامانی

باد را می مانم

من به سرگردانی

ابر را می مانم

من به آراستگی خندیدم

من ژولیده به آراستگی خندیدم

سنگ طفلی ، اما

خواب نوشین کبوترها را در لانه می آشفت

قصه ی بی سر و سامانی من

باد با برگ درختان می گفت

باد با من می گفت :

” چه تهیدستی مَرد “

ابر باور می کرد

من در آیینه رخ خود دیدم

و به تو حق دادم

آه می بینم ، می بینم

تو به اندازه ی تنهایی من خوشبختی

من به اندازه ی زیبایی تو غمگینم

چه امید عبثی

من چه دارم که تو را در خور ؟

هیچ

من چه دارم که سزاوار تو ؟

هیچ

تو همه هستی من ، هستی من

تو همه زندگی من هستی

تو چه داری ؟

همه چیز

تو چه کم داری ؟ هیچ

بی تو در میابم

چون چناران کهن

از درون تلخی واریزم را

کاهش جان من این شعر من است

آرزو می کردم

که تو خواننده ی شعرم باشی

راستی شعر مرا می خوانی ؟

نه ، دریغا ، هرگز

باورم نیست که خواننده ی شعرم باشی

کاشکی شعر مرا می خواندی

بی تو من چیستم ؟ ابر اندوه

بی تو سرگردانتر ، از پژواکم

در کوه

گرد بادم در دشت

برگ پاییزم ، در پنجه ی باد

بی تو سرگردانتر

از نسیم سحرم

از نسیم سحر سرگردان

بی سرو سامان

بی تو - اشکم

دردم

آهم

آشیان برده ز یاد

مرغ درمانده به شب گمراهم

بی تو خاکستر سردم ، خاموش

نتپد دیگر در سینه ی من ، دل با شوق

نه مرا بر لب ، بانگ شادی

نه خروش

بی تو دیو وحشت

هر زمان می دردم

بی تو احساس من از زندگی بی بنیاد

و اندر این دوره بیدادگریها هر دم

کاستن

کاهیدن

کاهش جانم

کم

کم

چه کسی خواهد دید

مردنم را بی تو ؟

بی تو مردم ، مردم

گاه می اندیشم

خبر مرگ مرا با تو چه کس می گوید ؟

آن زمان که خبر مرگ مرا

از کسی می شنوی ، روی تو را

کاشکی می دیدم

شانه بالازدنت را

بی قید

و تکان دادن دستت که

مهم نیست زیاد

و تکان دادن سر را که

عجیب !‌عاقبت مرد ؟

افسوس

کاش می دیدم

من به خود می گویم:

” چه کسی باور کرد

جنگل جان مرا

آتش عشق تو خاکستر کرد ؟ “

باد کولی ، ای باد

تو چه بیرحمانه

شاخ پر برگ درختان را عریان کردی

و جهان را به سموم نفست ویران کردی

باد کولی تو چرا زوزه کشان

همچنان اسبی بگسسته عنان

سم فرو کوبان بر خاک گذشتی همه جا ؟

آن غباری که برانگیزاندی

سخت افزون می کرد

تیرگی را در دشت

و شفق ، این شفق شنگرفی

بوی خون داشت ، افق خونین بود

کولی باد پریشاندل آشفته صفت

تو مرا بدرقه می کردی هنگام غروب

تو به من می گفتی :

” صبح پاییز تو ، نامیمون بود ! “

من سفر می کردم

و در آن تنگ غروب

یاد می کردم از آن تلخی گفتارش در صادق صبح

دل من پر خون بود

در من اینک کوهی

سر برافراشته از ایمان است

من به هنگام شکوفایی گلها در دشت

باز برمی گردم

و صدا می زنم :

” ای

باز کن پنجره را

باز کن پنجره را

در بگشا

که بهاران آمد

که شکفته گل سرخ

به گلستان آمد

باز کن پنجره راکه پرستو می شوید در چشمه ی نور

که قناری می خواند

می خواند آواز سرور

که : بهاران آمد

که شکفته گل سرخ به گلستان آمد “

سبز برگان درختان همه دنیا را

نشمردیم هنوز

من صدا می زنم :

” باز کن پنجره ، باز آمده ام

من پس از رفتنها ، رفتنها ؛

با چه شور و چه شتاب

در دلم شوق تو ، اکنون به نیاز آمده ام “

داستانها دارم ،

از دیاران که سفر کردم و رفتم بی تو

از دیاران که گذر کردم و رفتم بی تو

بی تو می رفتم ، می رفتن ، تنها ، تنها

وصبوری مرا

کوه تحسین می کرد

من اگر سوی تو برمی گردم

دست من خالی نیست

کاروانهای محبت با خویش

ارمغان آوردم

من به هنگام شکوفایی گلها در دشت

باز برخواهم گشت

تو به من می خندی

من صدا می زنم :

” آی!

باز کن پنجره را “

پنجره را می بندی

با من اکنون چه نشستنها ، خاموشیها

با تو کنون چه فراموشیهاست

چه کسی می خواهد

من و تو ما نشویم

خانه اش ویران باد

من اگر ما نشوم ، تنهایم

تو اگر ما نشوی

خویشتنی

از کجا که من و تو

شور یکپارچگی را در شرق

باز برپا نکنیم

از کجا که من و تو

مشت رسوایان را وا نکنیم

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه برمی خیزند

من اگر بنشینم

تو اگر بنشینی

چه کسی برخیزد ؟

چه کسی با دشمن بستیزد ؟

چه کسی

پنجه در پنجه هر دشمن دون

آویزد

دشتها نام تو را می گویند

کوهها شعر مرا می خوانند

کوه باید شد و ماند

رود باید شد و رفت

دشت باید شد و خواند

در من این جلوه ی اندوه ز چیست ؟

در تو این قصه ی پرهیز که چه ؟

در من این شعله ی عصیان نیاز

در تو دمسردی پاییز که چه ؟

حرف را باید زد

درد را باید گفت

سخن از مهر من و جور تو نیست

سخن از تو

متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن پندار سرورآور مهر

آشنایی با شور ؟

و جدایی با درد ؟

و نشستن در بهت فراموشی

یا غرق غرور ؟

سینه ام آینه ای ست

با غباری از غم

تو به لبخندی از این آینه بزدای غبار

آشیان تهی دست مرا

مرغ دستان تو پر می سازند

آه مگذار ، که دستان من آن

اعتمادی که به دستان تو دارد به فراموشیها بسپارد

آه مگذار که مرغان سپید دستت

دست پر مهر مرا سرد و تهی بگذارد

من چه می گویم ، آه

با تو کنون چه فراموشیها

با من کنون چه نشستها ، خاموشیهاست

تو مپندار که خاموشی من

هست برهان فراموشی من

من اگر برخیزم

تو اگر برخیزی

همه برمی خیزند

با خویشتن نشستن در خود شکستن

بخش۱ : نه نه نه

بخش۲ : دیگر تبار تیره انسان برای زیست

بخش۳ : شب مثل شب شریر و سیاه است و پر ز درد

بخش۴ : بعد از تو در شبان تیره و تار من

بخش۵ : می آیم

بخش۶ : گفتم بهار

بخش۷ : اندک نسیمی از سر افسوس

بخش۸ : دیگر زمان زمانه مجنون نیست

بخش۹ : گوی

بخش۱

نه نه نه

این هزار مرتبه گفتم نه

دیگر توان نمانده توانایی

در بند بند من

از تاب رفته است

شب با تمام وحشت خود خواب رفته است

و در تمام این شب تاریک

تاریک چون تفاهم من با تو

انسان افسانه مکرر اندوه و رنج را

تکرار می کند

گفتی

امیدهاست

در نا امید بودن من

اما

این ابر تیره را نم باران نبود و نیست

این ابر تیره را سر باریدن

انسان به جای آب

هرم سراب سوخته می نوشد

گلهای نو شکفته

این لاله های سرخ

گل نیست

خون رسته ز خاک است

باور کن اعتماد

از قلبهای کال

بار رحیل بسته

و مهربانی ما را

خشم و تنفر افزون

از یاد برده است

باورنمی کنی ؟

که حس پاک عاطفه در سینه مرده است

بخش۲

دیگر تبار تیره انسان برای زیست

محتاج قصه های دروغین خویش نیست

ما ذهن پاک کودک معصوم را

با قصه های جن و پری

و قصرهای نور

آلوده می کنیم

ایا هنوز هم

دلبسته کالسکه زرینی ؟

ایا هنوز هم

در خواب ناز قصر های طلایی را

می بینی ؟

بخش۳

شب مثل شب شریر و سیاه است و پر ز درد

در شب شرارتی است که من گریه می کنم

و صبح بر صداقت من رشک می برد

با خوابهای خاطره خوش بودم

هر چند خواب خاطره ام تلخ

دیگر تو را به خواب نمی بینم

حتی خیال من

رخساره تو را

از یاد برده است

دیروز طفل خواهرم از روی میز من

تصویر یادبود تو را

ای داد برده است

بخش۴

بعد از تو در شبان تیره و تار من

دیگر چگونه ماه

آوازهای طرح جاری نورش را

تکرار می کند

بعد از تو من چگونه

این آتش نهفته به جان را

خاموش میکنم ؟

این سینه سوز درد نهان را

بعد از تو من چگونه فراموش می کنم؟

من با امید مهر تو پیوسته زیستم

بعد از تو ؟ این مباد که بعد از تو نیستم

بعد از تو آفتاب سیاه است

دیگر مرا به خلوت خاص تو راه نیست

بعد از تو

در آسمان زندگیم مهر و ماه نیست

بعد از من آسمان آبی است

آبی مثل همیشه

آبی

بخش۵

می آیم

خسته

از این و آن گسسته

از دشتهای غمزده

از پیش پونه وحشی

بر جو کنارها

و از کنار زمزمه چشمه سارها

از پیش بیدهای پریشان

از خشم بادها

می ایم

از کوههای سامت

با درههای مغموم

در های و هوی باد

می ایم

با گردباد

ویران کن هرآنچه به چنگش دراوفتاد

ز بنیاد

می ایم با دشنه نشسته دشمن به پشت من

می ایم و به یاد تو می آرم

افسانه جنون را

آمیزههای آتش و خون را

بخش۶

گفتم بهار

خنده زد و گفت

ای دریغ

دیگر بهار رفته نمی اید

گفتم پرنده ؟

گفت اینجا پرنده نیست

اینجا گلی که باز کند لب به خنده نیست

گفتم

درون چشم تو دیگر ؟

گفت دیگر نشان ز باده مستی دهنده نیست

اینجا به جز سکوت سکوتی گزنده نیست

بخش۷

اندک نسیمی از سر افسوس

چندان که برگ برگ درختان باغ را

با سوزناک زمزمه ای آشنا کند

خاموشی شگرف

ابهام پر ابهت دریا را

مغشوش کرده است

ما

چون م اهیان فتاده به دریا

بر آبها رها

با ضربه های موج ز هم دور می شویم

با بازوان باز

امواج آب را

تسخیر می کنیم

مغرور می شویم

اما

ناگه اگر دوباره به هذیان شود دچار

دریای نیلگون

بر ما چه می رود

چونماهیان فتاده به دریا

بر موجها رها ؟

بخش۸

دیگر زمان زمانه مجنون نیست

فرهاد

در بیستون مراد نمی جوید

زیرا بر آستانه خسرو

بی تیشه ای به دست کنون سر سپرده است

در تلخی تداوم و تکرار لحظه ها

آن شور عشق

عشق به شیرین را

از یاد برده است

تنهاست گردباد بیابان

تنهاست

و آهواندشت

پاکان تشنگان محبت

چه سالهاست

دیگر سراغ مجنون

آن دلشکسته عاشق محزون رام را

از باد و از درخت نمی گیرند

زیرا که خاک خیمه ابن سلام را

خادم ترین و عبدترین خادم

مجنون دلشکسته محزون است

در عصر ما

عصر تضاد عصر شگفتی

لیلی دلاله محبت مجنون است

ای دست من به تیشه توسل جو

تا داستان کهنه فرهاد را

از خاطرات خفته برانگیزی

ای اشتیاق مرگ

در من طلوع کن

من اختتام قصهمجنون رام را

اعلام میکنم

بخش۹

گوی

شب را پگاه نیست

هر سو سکوت هست

سکوتی هراسناک

ای کاش

تا شیشه دریچه این خانه بشکند

سنگی ز دست کودک کوچه رها شود

ای کاش

دست ستم کشیده به سنگ آشنا شود

من از حصار سخت گذشتم

در آن سوی حصار حصین شادی ست

در آن سوی حصار شور رهایی و آزادی ست

ایا جهان به وسعت فکر ما

ایا جهان به وسعت زندان است؟

دیدم تو را که وسعت روحت را

به دوستاقبانی دلقکها

در آن بهار عمر

غافل ز بازگشت بهاران

گماشتی

ایا جهان به وسعت دلتنگی ست ؟

از آن حصار سخت گذشتم

اما حصار خاطره ها را

این حنظل همیشه به کامم ویران که می تواند ؟

اینک تو رفته ای و نمی دانم

ایا کدام هلهله ات شاد می کند

ایا کدام عاشق صادق

نام تو را شبانه

در کوچه های شب زده

فریاد می کند

من از حصار تیره گذشتم

دیدم

سیماب صبحگاهی

از سر بلندترین کوهها فرو می ریخت

در رهگذار باد

درآمد : بشکن طلسم حادثه را

درآمد

بشکن طلسم حادثه را

بشکن

مهر سکوت از لب خود بردار

منشین به چاهسار فراموشی

بسپار گام خویش به ره

بسپار

تکرار کن حماسه خود تکرار

چندان سرود سوگ

چه می خوانی ؟

نتوان نشست در دل غم نتوان

از دیده سیل اشک چه می رانی ؟

سهرابمُرده راست، غمی سنگین

اما

غمی که افکند از پا نیست

برخیز

رخش سرکش خود زین کن

امید نوشداروی تو از کیست ؟

سهرابمرده ای و غمت سنگین

بگذر ز نوشداروی نامردان

چشم وفا و مهر نباید داشت

ای گرد دردمند ز بی دردان

افراسیاب خون سیاوش ریخت

بیژن به دست خصم به چاه افتاد

کو گردی تو ای همه تن خاموش

کو مردی تو ای همه جان ناشاد

اسفندیار را چه کنی تمکین ؟

این پرغرور مانده به بند من

تیر گزین خود به کمان بگذار

پیکان به چشم خیره سرش بشکن

چاه شغاد مایه مرگ توست

از دست خویش بر تو گزند اید

خویشی که هست مایه مرگ خویش

باید شکست جان و تنش باید

گیرم که آب رفته به جوی اید

با آبروی رفته چه باید کرد ؟

سیماب صبحگاهی از سربلندترین کوهها فرو می ریخت

برخیز و خواب را

برخیز و باز روشنی آفتاب را

درفش کاویان

پیش در آمد : و چیزها اندر این نامه بیابد

درآمد : شبی آرام چون دریا بی جنبش

قسمت ۱ : زمانی دور

قسمت۲ : کلاغان سیه

قسمت ۳ : گل خورشید وا می شد

پیش در آمد

و چیزها اندر این نامه بیابد

که سهمگین نماید

و این نیکوست

چون مغز او بدانی

تو رادرست گردد و دلپذیر اید

چون ماران که از دوش ضحک برآمدند

این همه درست اید به نزدیک دانایان و بخردان به معنی

و آن که دشمن دانش بود این را زشت گرداند

و اندر جهان شگفتتی است

مقدمه شاهنامه ابومنصوری

درآمد

شبی آرام چون دریا بی جنبش

سکون ساکت سنگین سرد شب

مرا در قعر این گرداب بی پایاب می گیرد

دو چشم خسته ام را خواب می گیرد

من اما دیگر از هر خواب بیزارم

حرامم باد خواب و راحت و شادی

حرامم باد آسایش

من امشب باز بیدارم

میان خواب و بیداری

سمند خاطراتم پای می کوبد

به سوی روزگارکودکی

دوران شور و شادمانیها

خوشا آن روزگار کامرانیها

به چشمم نقش می بندد

زمانی دور همچون هاله ابهام ناپیدا

در آن رویا

به چشم خویش دیدم کودکی آسوده در بستر

منم آن کودک آرام

تهی دل از غم ایام

ز مهر افکنده سایه بر سر من مام

در ان دوران

نه دل پر کین

نه من غمگین

نه شهر این گونه دشمنکام

دریغ از کودکی

آن دوره آرامش و شادی

دریغ از روزگار خوب آزادی

سر آمد روزگار کودکی اینک دراین دوران دراین وادی

نه دیگر مام

نه شهر آرام

دگر هر آشنا بیگانه شد با آشنای خویش

و من بی مام تنها مانده در دشواری ایام

تو اما مادر من مادرناکام

دلت خرم روانت شاد

که من دست نیازی سوی کس هرگز نخواهم برد

و جز روح تو این روح ز بند آزاد

مرادیگر پناهی نیست دیگر تکیه گاهی نیست

نبودم این چنین تنها

و ما در دل شبها

برایم داستان می گفت

برایم داستان از روزگار باستان می گفت

و من خاموش

سراپا گوش

و با چشمان خواب آلود در پیکار

نگه بیدار و گوش جان بر آن گفتار

در آن شب مادر من داستان کاوه را می گفت

در آن شب داستان کاوه آن آهنگر آزاده را می گفت

قسمت ۱

زمانی دور

در ایرانشهر

همه در بیم

نفس در تنگنای سینه ها محبوس

همه خاموش

و هر فریاد در زنجیر

و پای آرزو در بند

هزار آهنگ و آوای خروشان بود و شب خاموش

فضای سینه از فریاد ها پر بود و لب خاموش

و باد سرد

چونان کولی ولگرد

به هر خانه به هر کاشانه سر می کرد

وبا خشمی خروشان

شعله روشنگر اندیشه را می کشت

شب تاریک را تاریکتر می کرد

نه کس بیدار

نه کس را قدرت گفتار

همه در خواب

همه خاموش

به کاخ اندر

که گرداگرد آن را برج و بارو

تا دل قیرگون دریای وارون بود

نشسته اژدهک دیوخو

بر روی تخت خویشتن هشیار

مبادا کس شود بیدار

لبانش تشنه خون بود

نمانده دور

ز چشم و گوش او پنهان ترین جنبش

لبش را می فشرد آهسته با دندان

غمین پژمان

چنین با خویشتن نجوای گنگی داشت

جز اینم آرزویی نیست

که ریزم زیر تیغ خویش خون مردمان هفت کشور را

ولیکن برنمی آورد هرگز آرزویش را

اردویسور آناهیتا

که نیک است او

که پاک است او

که در نفرت ز خوی اژدهک است او

در آن دوران در ایرانشهر

همه روزش چو شبها تار

همه شبها ز غم سرشار

نه در روزش امیدی بود

نه شامش را سحرگاه سپیدی بود

نه یک دل در تمام شهر شادان بود

خورک صبح و ظهر و شام ماران دو کتف اژدهک پیر

مدام از مغز سرهای جوانان این جوانمردان ایران بود

جوانان را به سر شوری است توفانزا

امید زندگی در دل

ز بند بندگی بیزار

و این را اژدهک پیر می دانست

از اینرو بیشتر بیم و هراسش از جوانان بود

قسمت۲

کلاغان سیه

این فوج پیش آهنگ شام تار

فراز شهر با آواز ناهنجار

رسیدند آن زمان چون ابر ظلمت بار

زمین رخت عزای خویش می پوشید

زمان ته مانده های نور را در جام خاک خسته می نوشید

فرو افتاده در طشت افق خورشید

میان طشت خون خورشید می جوشید

سیاهی برگ و پر بگشوده پیچک وار بر دیوار می پیچید

شبانگاهان به گلمیخ زمان

شولای شوم خویش می آویخت

و بر رخسار گیتی رنگهای قیرگون می ریخت

در این تاریکی مرموز شهر بی تپش مدهوش

چراغ کلبه ها خاموش

در این خاموش شب اما

درون کوره آهنگری یک شعله سوزان بود

لب هر در

به روی کوچه ها آهسته وا می شد

و از دهلیز قلب خانه ها با خوف

سراپا واژه انسان رها می شد

هزاران سایه کمرنگ

در یک کوچه با هم آشنا می شد

طنین می شد صدا می شد

صدای بی صدایی بود و فرمان اهورایی

درون کوره آهنگری آتش فروزان بود

و بررخسار کاوه سایه های شعله می رقصید

غبار راه سال و ماه

نشسته در میان جنگل گیسوی مشگین فام

خطوط چین پیشانیش

نشان از کاروان رفته ایام

نهاده پای بر سندان

دژم پژمان

پریشان بود

ستمها بر تن و بر جان او رفته

دلش چون آهنی در کوره بیداد ها تفته

از آن رو کان سیه کردار

گجسته اژدهک پیر دژ رفتار

آن خونخوار

هماره خون گلگون جوانان وطن می خورد

روان کاوه زاین اندوه می آزرد

اگرچه پیکرش را حسرتی جانکاه می کاهید

درون سینه اش دل ؟

نه

که خورشید محبت گرم می تابید

به قلبش گرچه اندوه فراوان بود

هنوزش با شکست از گشت سال و ماه

فروغ روشنی بخش امید و شوق

در چشمش نمایان بود

در آن میدان

کنار کارگاه کاوه جنگجو جانباز

فزونی می گرفت آن جمع را هر چند

در آنجا کاوه بر آن جمع جانبازان جنگاور

نگاهی مهربان افکند

اگر چه بیمناک افکند

اگر چه بیمناک از جان یاران بود

همه یاران او بودند

همه یاران با ایمان او بودند

همه در انتظار لحظه فرمان او بودند

و کاوه

مرد آزاده

سکوت خویش را بشکست و اینسان گفت

گذشته سالهای سال

که دلهامان تهی گشته است از آمال

اجاق آرزو ها کور

چراغ عمرمان بی نور

تن و جانمان اسیر بند

به رغم خویشتن تا چند

دهیم از بهر ماران دو کتف اژدهک پیر

سر فرزند

مرا جز قارن این دلبند

نمانده دیگرم فرزند

اگر در جنگ با دشمن

روان او رود از تن

از آن به تا سر او طعمه ماران دوش

اژدهک دیوخو گردد

شما را تا به چند آخر

نشستن روز و شب اندوه و غم خوردن

شما را تا به کی باید

در این ظلمت سرا عمری به سربردن

بپا خیزید

کف دستانتان را قبضه شمشیر می باید

کماندارانتان را در کمانها تیر می باید

شما را عزمی کنون راسخ و پیگیر می باید

شما را این زمان باید

دلی آگاه

همه با همدگر همراه

نترسیدن ز جان خویش

روان گشتن به سوی دشمن بد کیش

نهادن رو به سوی این دژ دیوان جان آزار

شکستن شیشه نیرنگ

بریدن رشته تزویر

دریدن پرده پندار

اگر مردانه روی آرید و بردارید

از روی زمین از دمشنان آثار

شود بی شک

تن و جانتان ز بند بندگی آزاد دلها شاد

تن از سستی رها سازید

روانها را به مهر اورمزدا آشنا سایزد

از آن ماست پیروزی

درنگی کاوه کرد

آنگاه با لبخند

نگاهی گرم وگیرا بر گروه مردمان افکند

لبش را پرسشی بشکفت

به گرمی گفت با یاران

دراینجا هست ایا کس

که با ما نیست هم پیمان ؟

گروهی عزمشان راسخ

که کنون جنگ باید کرد

به خون اهرمن شمشیر را گلرنگ باید کرد

و دامان شرف را پاک از هر ننگ باید کرد

گروهی گرچه اندک

در نگهشان ترس و نومیدی هویدا بود

و در رخسارشان اندیشه تردید پیدا بود

زبانشان زهر می پاشید

زهر یاس و بدبینی

بد اندیشی تهی از مهر میهن قلب ناپاکش

صدا سر داد

ای یاران قضای آسما ست این

همانا نیست جز این سرنوشت ما در این کشور

چه خواهد کرد با گفتار خود کاوه

گروهی را به کشتن می دهد این مرد آهنگر

و تو ای کاوه ای بی دانش و تدبیر

نمی دانی مگر کادین اژدهک پیر

به جان پیمان یاری تا ابد با اهرمن دارد

نگیرد حلقه این بندگی از گوش

تا جان در بدن دارد

نمی دانی مگر کاو آرزومند است

زمین هفت کشور را

ز خون مردمان هفت کشور لعلگون سازد

روان در هفت کشور رود خون سازد

تو را که نیست غیر از انتقام خون فرزندان

نه دردل آرزویی

نی هوای دیگری درسر

چه می گویی دگر اندیشه ات خام است

تو راینک سزا لعن است و دشنام است

من اینجا درمیان زیج غمها می نشینم در شبان تار

که آخر دیر پاشام سیه را هم سرانجام است

در این ماندن

اگر ننگ است اگر نام است

نمی پویم من این ره را

که آرامش

نه در رزم است

در بزم است و با جام است

سخنها کار خود می کرد

میان جمع موج افتاد

شدند اندیشه ها سرگشته در گردابی از تردید

سپاه یاس در کار تسلط بود

بر امید

چه باید کرد ؟

گروهی گرم این نجوا

که کنون نیکتر مردن

از اینسان زندگی با ننگ و بدنامی به سربردن

گروهی بر سر ایمان خود لرزان

که آری نیک می گوید

کنون این اژدها ی فتنه در خواب است

نشاید خوابش آشفتن

گروهی که به کیش ایند و با فیشی روند

آماده رفتن

که ناگه بانگ گردی از میان انجمن برخاست

جبان خاموش شرمت باد

صدای گرم و گیرایش

شکست اندیشه تردید

کلامش دلپذیر افتاد

سکونی و سکوتی جمع را بگرفت

نفس در تنگنای سینه ها واماند

که این آوای مردانه

ز نو بر آسمان برخاست

جبان خاموش شرمت باد

تو ای خو کرده با بیداد

سحر با خود پیام صبح می آرد

لبان یاوه گو بر بند

که پیکان نفاق از چاه لبهات می بارد

اگر صد لشکر از دیو و ددان اژدهک بد کنش با حیله و ترفند

به قصد ما کمین سازند

من و تو ما اگر گردند

بنیادش براندازند

هراسی در دل ما نیست

ستمهایی که بر ما رفت

از این افزون نخواهد شد

دگر کی به شود کشور

اگر کنون نخواهد شد

اگر می ترسی از پیکار

اگر می ترسی از دیوان جان آزار

را بر جنگ دشمن نیست گر آهنگ

تو واین راه تنهایی

که آلوده ست با هر ننگ

نوید ما

امید ماست

امید ماست

که چون صبح بهاری دلکش و زیباست

اگر پیمان

گجسته اژدهک دیوخو با اهرمن دارد

برای مردم آزاده گر بند و رسن دارد

دلیران را از این دیوان کجا پرواست

نگهدار دلیران وطن مزداست

میان آن گروه خشمگین این گفتگو افتاد

بلی مزداست

نگهدار دلیران وطن مزدای بی همتاست

نفاق افکن

ز شرم و بیم رسوایی گریزان شد

و در خیل سیاهیهای شب

از پیش چشم خشمگین خلق پنهان شد

و مردم باز با ایمان راسختر

ز جان و دل به هم پیوسته

با هم یار می گشتند

به جان آماده پیکار می گشتند

کنار کوره آهنگری کاوه

به سرانگشت خود بستر اشک شوق

آنگه گفت

فری باد و همایون باد

شما را عزم جزم

ای مردم آزاد

به سوی مهر بازایید

و از آیینه دلها

غبار تیره تردید بزدایید

روانها پاک گردانید

و از جانها نفوذ اهرمن رانید

که می گوید

قضای آسمان است این و دیگرگون نخواهد شد ؟

قضای آسمانی نیست

اگر مردانه برخیزید

و با دیو ستم جانانه بستیزید

ستمگر خوار و بی مقدار

به پیش عزم مردان و دلیران چون نخواهد شد ؟

نگاه کاوه آنگه چون عقابی بیکران دور را پیمود

دل و جانش در آن دم با اهورا بود

به سوی ‌آسمان دستان فرا آورد

یاران هم چنین کردند

نیایش با خدای عهد و پیمان میترا آورد

خدای عهد و پیمان میترا پشت و پناهم باش

بر این عهد و براین میثاق

گواهم باش

در این تاریک پر خوف و خطر

خورشید راهم باش

خدای عهد و پیمان میترا دیراست اما زود

مگر سازیم بنیاد ستم نابود

به نیروی خرد از جای برخیزیم

و با دیو ستم آن سان در ویزیم و

بستیزیم

که تا از بن

بنای اژدهکی را براندازیم

به دست دوستان از پیکر دشمن

سراندازیم

و طرحی نو دراندازیم

پس آنگه کاوه رویش را

به سوی کوره آهنگری گرداند

زمین با زانوانش آشنا شد

کاوه با مجوا

نیایش را دگر باره چنین برخواند

به دادار خردمندی

که بی مثل است و بی مانند

به نور این روشنی بخش دل و جان و جهان سوگند

که می بندیم امشب از دل و از جان همه پیمان

که چون مهر فروزان از گریبان افق سر بر کشد تابان

جهانی را ز بند ظلم برهانیم

ز لوث اژدهک پیر

زمین را پاک گردانیم

سپس برخاست

به نیزه پیش بند چرمی اش افراشت

نگاه او فروغ و فر فرمان داشت

کنون یاران به پا خیزید

و بر پیمان بسته ارج بگزارید

عقاب آسا و بی پروا

به سوی خصم روی آرید

به سوی فتح و پیروزی

به سوی روز بهروزی

زمین و آسمان لرزید

و آن جمعیت انبوه

ز جا جنبید

چونان شیر خشم آگین

یه سان کوره آتشفشان از خشم

جوشان شد

چنان توفان بنیان کن خروشان شد

روانشان شاد

ز بند بندگی آزاد

به سوی بارگاه اژدهک پیر با فریاد

غضبشان شیر

به مشت اندر فشرده قبضه شمشیر

و در دلشان شرار عقده های سالیان دیر

و د ر بازویشان نیرو

و در چشمانشان آتش

همه بی تاب و بس سر کش

روان گشتند

به سوی فتح و آزادی

به سوی روز بهروز ی

و بر لبها سرود افتخار آمیز پیروزی

به روی سنگفرش کوچه سیل خشم

در قلب شب تاری

چو تندآب بهاری پیش می لغزید

و موج خشم برمی کند و از روی زمین می برد

بنای اژدهکی را

و می آورد

طربناکی و پاکی را

در آن شب از دل و ازجان

به فرمان سپهسالار کاوه مردم ایران

ز دل راندند

نفاق و بندگی و خسته جانی را

و بنشاندند

صفا و صلح و عیش وشادمانی را

نوازش داد باد صبحدم بر قله البرز

درفش کاویانی را

قسمت ۳

گل خورشید وا می شد

شعاع مهر از خاور

نوید صبحدم میداد

شب تیره سفر می کرد

جهان ازخواب بر می خاست

و خورشید جهان افروز

شکوهش می شکست آنگه

خموشی شبانگاه دژم رفتار

و می آراست

عروس صبح رازیبا

وی می پیراست

جهان را از سیاهیهای زشت اهرمن رخسار

زمین را بوسه زد لبهای مهر آسمان آرا

و برق شادمانیها

به هر بوم و بری رخشید

جهان آن روز می خندید

میان شعله های روشن خورشدی

پیام فتح را با خود از آن ناورد

نسیم صبح می آورد

سمند خسته پای خاطراتم باز می گردید

می دیدم در آن رویا و بیداری

هنوز آرام

کنار بستر من مام

مگر چشم خرد بگشاید و چشم سرم بندد

برایم داستان می گفت

برایم داستان از روزگار باستان می گفت

سرشکی می فشانم من به یاد مادر ناکام

دریغی دارم از آن روزگاران خوش آغاز

سیه فرجام

هنوز اما

مرا چشم خرد خفته است در خواب گرانباری

دریغا صبح هشیاری

دریغا روز بیداری

من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم

بخش۱ : سفر دوم

بخش۲ : سفر سوم

بخش۳ : سفر چهارم

بخش۴ : در فصل برگ ریز

بخش۵ : دیگر برای دیدن او نیست بی گمان

بخش۱

سفر دوم

هنگام

هنگامه سفر بود

اینک توهمی

کالوده می کند

سرچشمه زلال تفاهم را

ای ‌آفتاب پاک صداقت

در من غروب کن

ای لفظ ها چگونه چنین ساده و صریح

مفهوم دیگری را

با واژه های کاذب مغشوش

تفسیر می کنید ؟

دیگر به آن تفاهم مطلق

هرگز نمی رسیم

و دست آرزو

با این سموم سرد تنفر که می وزد

دیگر شکوفه های عشق و شهامت را

ازشاخسار شوق نمی چیند

افزون شوید بین من و او

گرد غبارهای کدورت

فرسنگها ی فاصله افزونتر

کنون لبخند خنجری ست

آغشته زهرنک

و اشک اشک دانه تزویر زندگی ست

ایا

هنگام نیست که دیگر

دلاله وقیح

هیزم کش نفاق

این پیر زال رانده وامانده

در دادگاه عشق

به قصد اعتراف نشیند ؟

یا این جغد شوم سوی عدم بال و پر زند

در عمق اعتکاف نشیند

من شاهد فنای غرور رود

در ژرفنای تشنه مردار

و ناظر وقاحت کفتار بوده ام

کفتار پیر مانده ز تدبیری

و شاهد شهادت شیری

در بند و خسته زنجیری

دیدم

تهدید شور شعله های شهامت را

مرعوب می کند

و همچنان

که سم گرازان تیزرو

رویای پاک بکرگی را

به ذهن برف

منکوب می کند

ای کاش آن حقیقت عریان محض را

هرگز ندیده بودم

دیدم که بی دریغ

با رشته فریب

این رقعه زندگیم کوک می خورد

داناییم به ناتوانی من افزود

دیدم که آن حقیقتت عریان ز چشم من

مکتوم مانده بود

در زیر چشم باز من

اما همیشه کور

در شهرهای پاک مقدس

در شهرهای دور دیو و فرشته وعده دیدار داشتند

دیدم که رود

رود که یک روز پاک بود

اینک در استحاله سیال خویش

تسلیم محض پهنه مرداب می نمود

کو یک خنده یک تبسم زیبا

یک صوت صادقانه یک آوای بی ریا ؟

آری چه کرد باید

با دسته های خنجر پیدا از آستین

لبخندها فریب

و مهربان صدایی اگر هست در زمین

سوز نوای زمزمه جویبارهاست

ایینه را به خلوت خود بردم

آیینه روشنایی خود را

در بازتاب صادق این روح خسته دید

اما

تو در درون آینه می بینی

نقش خطوط خسته پیشانی

پیری شکستگی و پریشانی

آیینه ها دروغ نمی گویند

و من

آن قدر صادقم که صداقت را

چون آبهای سرد گوارا

با شوق در پیاله مسگون صبح نوشیدم

و بیم من همه این بود که مباد

تندیس دستپرور من

در هم شکسته گردد

و بیم من همه این بود که مباد

روزی به ناگه از سرانگشت پرسشی

عریان شود حقیقت تلخی که هیچگاه

پنهان نمانده بود

و بیم داشتم

ویران کند تمامی ایمان به عشق را

که روزی آن مترسک جالیز

در من نشانده بود

و من

افسوس می خورم که چرا و چگونه چون

آن آفتاب روشن

آن نور جاری جوشان عشق من

در شط خون نشست

در لجه جنون

بخش۲

سفر سوم

هنگام هنگامه سفر بود

من در جنوب نقش جنون دیدم

آمیزه های آتش و خون دیدم

و میل به جنایت

و میل به جنایت تنها

در جان جانیان خطرنک نیست

از چشم من زبانه کشید آتش

این خشم شعله ور

هنگامه سفر

گهواره فلزی دریایی

می بردم آن زمان

تا ساحل جزیره آغشته با جنون

آنجا برای من

پنداشتی جزیره ممنوع بوده است نه نامسکون

در آن جزیره که آنجا

شاید که سیب سرخ هشیواری ست

گویا که گاه فرصت بیداری ست

دیدم که آن جزیره

آبشخور شگرف هیولای آهنی ست

آن شب

من مست مست بودم

و میل به جنایت

در عمق جان مضطربم شعله می کشید

ای کاش کور بودم

دیدم شگرف هیولاها

دریای پاک را

آلوده می کنند

گهواره فلزی دریا ها

می برد این مسافر غمگین خسته را

هنگام بازگشت

آنک جزیره بی من تنهاست

اینک در انحصار هیولاهاست

ای کاش گهواره گور می شد

آنجا طنین خنده و پچ پچ بود

می سخوت جان خسته این عاشق این حسود

دیدم نهنگ را

کامش گشوده طعمه طلب کن

گهواره فلزی ما را تعقیب می کند

گفتم

در کام این نهنگ

شاید که ایمنی ست

ایا

این ترس ذاتی من بود

که آن نهنگ گرسنه دریا

از لقمه لذیذ تنم بی نصیب ماند ؟

می سوختم

در شعله های خشم خروشان خویشتن

دلاله محبت

عفریته پلید به پیری نشسته می دانست

در من توان نماند و شکیبایی

می برد دیو را

تا حجله گاه پاک اهورا

آه

ای جانیان لحظه عصیان

رفاقتی

در من نمانده است نه صبری نه طاقتی

دیدم که دیو بود و فرشته

کز حجله شکسته قانون برون شدند

اینک نه جلوه ای ز اهورا

اهریمنند هر دو

عفریته پلید به پیری نشسته می خندید

من می گریستم

دیدم پرنده را که ز ساحل پریده بود

دریا تمام شد

آغاز خشکسالی خشکی رسیده بود

در من جنوب

یاد آور جنون و جهالت

یاد آور شکوفه هشیاری ست

من با بطالت پدرم هرگز

بیعت نمی کنم

بخش۳

سفر چهارم

هنگام

هنگامه سفر

من لول لول بودم

آری ملول بودم

آن مرغ آهنین

در هم شکاف سینه شب

با غرشی شگرف مرا می برد

این لول

یا این ملول رانده ز هر جا را

از شهر زرق و برق

تا شرق

تا سرزمین غربت و نکامی

تا انهدام ویرانی

این لول

یا این ملول رانده تنها را

که در درون سینه سردش

آوار دردهای گرانبار است

شب بود

آن موکب سریع که سبقت را

از بادها گرفته مرا می برد

همراه راهیان سفر بودم

با پر گشوده موکب در اوج آسمان

رفتم به سوی شرق

و باچه سرعتی

پنداشتی سریعتر از برق

رفتم سوی مراسم اعدام خویشتن

تا شاهد شهادت خود باشم

شب بود و باز بارش باران نور بود

از چلچراغها

در چلچراغها دیدم

باغی که سبز بود

به زردی نشست

در پاییز

شب بی آفتاب روشن نورانی بود

تا صبحگاه تا سپیده دمان مهمانی بود

و خنده بود پچ پچ بود

تکرار وعده های نهانی بود

دیدم که دوی وحشت

با توطئه گران به فکر تبانی بود

آن گونه ای که نیز تو دانی بود

شب بود

پاییز بود و سوز سحزگاهان بود

من بودم و سکوت خیابان بود

و روح

روح ساده معصومی

که آخرین دم از نفسش را

در صولت سپیده دمان زد

و هیچ کس

بر مرگ این شهید که من باشم

یک قطره هم سرشک نیفشاند

جز من که بهت

حتی

حال این سخن نگفته بماند بهتر

تا صولت سپیده دمان در شرق

شب

چون مرغ نیم جانی

پرپر زد

تا

خورشید بامدادی

سرزد

غرنده و خزنده

آن اژدهای ز آهن و پولاد

با سرعتی سریعتر از باد

از شرق تا شهر زرق و برق مرا می برد

من می گریختم

چون بادها

از پیش بیدهای معلق

از پیش آن حقیقت مطلق

حقیقت مطرود

از آن شبی که روح

آن روح ساده را

در مشهد مقدس

در صولت سپیده دمان

با دستهای خونین

در تیره خاک سپردم

من می گریختم اما من

در خواب رفته بود

در خواب خوف و خفت

خواب همیشگی

آن اژدهای ز آهن پولاد

غرنده و خزنده و توفان وش

از شرق می گذشت و صفیرش

در شهرهای دیگر

درایستگاهها در قریه در بیابان می پیچید

با طبل بازگشت

من بازگشته بودم

با توطئه گران

که همه تک تک

در پاکی و اصالتشان بی شک

من هیچ شک و شبهه نمی بردم

و با تمامشان سر یک میز سوپ می خوردم

بدرود

این آخرین سفر بود

بخش۴

در فصل برگ ریز

آمد

دلگیر

چونان غروب غمزده پاییز

و من ملال عظیمش را

در چشمهای سیاهش

خواندم

رفتیم بی هیچ پرسشی و جوابی

وقتی سکوت بود

بعد زمان چه فاصله ای داشت

دیدم که جام جان افق پر شراب بود

من در آن غروب سرد

مغموم و پر ز درد

با واژه سکوت

خواندم سرود زندگیم را

شب می رسید و ماه

زرد و پریده رنگ

می برد

ما را به سوی خلسه نامعلوم

آنگاه عمق وجود خسته ام از درد

با نگاه کاوید

در بند بند سیال سرخ جاری خون را دید

لرزید

بر روی چتر سیاه گیسوی خود را ریخت

آنگاه خیره خیره نگاهش

پرسنده در نگاه من آویخت

پرسید

بی من چگونه ای لول ؟

گفتم ملول

خندید

بخش۵

دیگر برای دیدن او نیست بی گمان

کاین راه صعب را همه شب برخود

هموار می کنم

او مرده است

او مرده است در من و دیگر وجود او

از یاد رفته است

در من تمام آنهمه شبها و روزها

بر بادرفته است

اینک

من با عصای پیری خود در دست

بر جان خود تمامی این راه سخت را

هموار می کنم

اما برای دیدن او ؟

هرگز

من از مزار عهد جوانی خویشتن

دیدار می کنم

رفتم دیدم

سیماب صبحگاهی

از سربلندترین کوهها

فرومی ریخت

از جدایی ها (دفتر نخست)

در‌آمد : چگونه باز به ماتم نشست خانه ما

بخش۱ : من آفتاب درخشان و ماه تابان را

بخش۲ : تو را چه می رسد ای آفتاب پاک اندیش

بخش۳ : تو را صدا کردم

بخش۴ : کویر تشنه باران است

بخش۵ : غروب مژده بیداری سحر دارد

بخش۶ : چرا نمی گوید

بخش۷ : سرود سبز علفها

بخش۸ : دوباره شب شد و با من

بخش۹ : چه روزهایی خوب

بخش۱۰ : مرا بگذار

بخش۱۱ : تو مهربان بود ی

بخش۱۲ : تو مثل چشمه نوشین کوهسارانی

بخش۱۳ : همیشه می خواندم

بخش۱۴ : شبی ادامه آن بی طلوع خورشیدی

بخش۱۵ : اگر تو بازنگردی

بخش۱۶ : تو نازمثل قناری

بخش۱۷ : زمین به ولوله بنشست

بخش۱۸ : دلم برای کسی تنگ است

بخش۱۹ : در آن شبی که برای همیشه می رفتی

بخش۲۰ : دوباره با من باش

در‌آمد

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما

هزار نفرین باد

به دستهای پلیدی

که سنگ تفرقه افکند در میانه ما

بخش۱

من آفتاب درخشان و ماه تابان را

بهین طراوت سرسبزی بهاران را

زلال زمزمه روشنان باران را درود خواهم گفت

صفای باغ و چمن دشت و کوهساران را

و من چو ساقه نورسته بازخواهم رست

و درتمامی اشیا پاک تجریدی

وجود گمشده ای را

دوباره خواهم جست

بخش۲

تو را چه می رسد ای آفتاب پاک اندیش

تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد ؟

کدام فتنه بی رحم

عمیق ذهن تو را تیره می کند از وهم ؟

شب آفتاب ندارد

و زندگانی من بی تو

چو جاودانه شبی

جاودانه تاریک است

تو در صبوری من

اشتیاق کشتن خویش

و انهدام وجود مرا نمی بینی

منم که طرح مودت به رنج بی پایان

و شط جاری اندوه بسته ام اما

تو را چه وسوسه از عشق باز می دارد ؟

تو را چه می رسد ای آفتاب پاک اندیش؟

ز من چگونه گریزی

تو و گریز از خویش ؟

به سوی عشق بیا

وارهان دل از تشویش

بخش۳

تو را صدا کردم

تو عطری بودی و نور

تو نور بودی و عطر گریز رنگ خیال

درون دیده من ابر بود و باران بود

صدای سوت ترن

صوت سوگواران بود

ز پشت پرده باران

تو را نمی دیدم

تو را که می رفتی

مرا نمی دیدی

مرا که می ماندم

میان ماندن و رفتن

حصار فاصله فرسنگهای سنگی بود

غروب غمزدگی

سایه های دلتنگی

تو را صدا کردم

تو رفتی و گل و ریحان تو را صدا کردند

و برگ برگ درختان تو را صدا کردند

صدای برگ درختان صدای گلها را

سرشک دیده من ناله تمنا را

نه دیدی و نه شنیدی

ترن تو را می برد

ترن تو را به تب و تاب تا کجا می برد؟

و من حصار فاصله فرسنگهای آهن را

غروب غمزده در لحظه های رفتن را

نظاره می کردم

بخش۴

کویر تشنه باران است

حمید تشنه خوبی

به من محبت کن

که ابر رحمت اگر در کویر می بارید

به جای خار بیابان بنفشه می رویید

و بوی پونه وحشی به دشت بر می خاست

چرا هراس چرا شک ؟

بیا که من بی تو

درخت خشک کویرم که برگ و بارم نیست

امید بارش باران نوبهارم نیست

بخش۵

غروب مژده بیداری سحر دارد

غروب از نفس صبحدم خبر دارد

مرا به خویش بخوان همنشین با جان کن

مرا به روشنی آفتاب مهمان کن

پنهسایه من باش

و گیسوان سیه را سپرده دست نسیم

حجاب چهره چون آفتاب تابان کن

شب سیاه مرا جلوه ای مرصع بخش

دمی به خلوت خاص خلوص راهم ده

به خود پناهم ده

که در پناه تو آواز رازها جاری ست

و در کنار تو بوی بهار می اید

سحر دمید

درون سینه دل من به شور و شوق تپید

چه خوش دمی ست زمانی که یار می اید

بخش۶

چرا نمی گوید

که آن کشیده سر از شرق

آن بلند اندام

سیاه جامه به تن دلبر دلبر آن شیر

نوید روز ده آن شب شکاف با تدبیر

ز شاهراه کدامین دیار می اید

و نور صبح طراوت

بر این شب تاریک

چه وقت می تابد ؟

در انتظار امیدم

در انتظار امید

طلوع پاک فلق را

چه وقت ایا من

به چشم غوطه ورم در سرشک

خواهم دید ؟

بیا که دیده من

به جستجوی تو گر از دری شده نومید

گمان مدار که هرگز

دری دگر زده است

سپیده گر نزده سر بیا بلند اندام

که از سیاهی چشمم سپیده سرزده است

بخش۷

سرود سبز علفها

نسیم سرد سحرگاه

صفای صبح بهاران

میان برگ درختان

و خاک و نم نم باران

و عطر پاک خاک

و عطر خاک رها روی شاخه نمناک

و قطره قطره باران بود

به روی گونه من

خیس بودم از باران

که می شکفت

گل صداقت صبح از میان نیزاران

تمام باغ و فضا سبز

دشت و دریا سبز

در آن دقایق غربت

میان بیم و امید

حریر صبح مرا لحظه لحظه می پوشید

در آن تجلی روح

نگاه می کردم

به آن گذشته دردآلود

به آن گذشته خوش آغاز

به آن گذشته بدفرجام

به قلب سنگی آن مرمر بلند اندام

زلال زمزمه از چشم لبم رویید

صفای باطن من در میان زمزمه بود

صدای بارش باران که نرم می بارید

و ناز بارش ابری که گرم می بارید

و در طراوت هر قطره قطره باران

در آن تلالو سبزینه

در علفزاران

فروغ طلعت صبح آن طلوع صادق را ستایشی کردم

رها نسیم سبک سیر سبزه زاران بود

زلال زمزمه ها بود

سپیده بود و نرم باران بود

سپیده بود و من و یاد با تو بودنها

سپیده چون تو گل تارک بهاران بود

بخش۸

دوباره شب شد و با من

حدیث بیداری

گذشته بود شب از نیمه من ز هشیاری

و پلکهای تو این حاجبان سحر مبین

چو پرده های حریری برآفتاب افتاد

در آن شب تاری

نسیم از سر زلف تو

بوی گل آورد

شب از طراوت گیسوی تو نوازش یافت

به وجد آمدم از آن طراوت و خواندم

به چشمهای سیاهت که راحت جانند

به آن دو جام بلور

آن شراب بی مانند

به آن دو اختر روشن

دو آفتاب پر از مهر

به آن دو مایه امید

به آن دو شعر شرر خیز

آن دو مروارید

مرا ز خویش مران

با خود آشنایی ده

مرا از این غم بیگانگی رهایی ده

بیا

بیا و باز مرا قدرت خدایی ده

بخش۹

چه روزهایی خوب

که در من و تو گل آفتاب می رویید

به شهر شهره شعر و شراب می رفتیم

به کشهکشان پر از آفتاب می رفتیم

قلندرانه

گریبان دردیه تا دامن

به آستانه حافظ

خراب می رفتیم

و چشمهای تو با من همیشه می گفتند

رها شو از تن خاکی

از این خیال که در خیل خوابهای داری

مرا به خواب مبین

بیا به خانه من

خوب من

به بیداری

به این فسانه شیرین به خواب می رفتیم

و چشمهای سیاهت سکوت می آموخت

ز چشمهای سیاهت همیشه می خواندم

به قدر ریگ بیابان دروغ می گویی

درون آن برهوت

این من و تو ما مبهوت

فریب خورده به سوی سراب می رفتیم

بخش۱۰

مرا بگذار

به خویشتن بگذار

من و تلاطم دریا

تو و صلابت سنگ

من و شکوه تو

ای پرشکوه خشم آهنگ

من و سکوت و صبور ی؟

من و تحمل دوری ؟

مگر چه بود محبت

که سنگ سنگش را به سر زدم با شوق ؟

من از هجوم هجاهای عشق می ترسم

امید بی ثمری خانه در دلم کرده ست

به دشت و باغ و بیابان

به برگ بر گ درختان

و روح سبز گیاهان

گر از کمند تو دل رست

دوباره آورم ایمان

که عشق بیهوده ست

مرا به خود بگذار

مرابه خاک سپار

کسی ؟

نه هیچ کسی را دگر نمی خواهم

خوشا صفای صبوحی

صدای نوشانوش

ز جمله می خواران

خوشا شرار شراب و ترنم باران

گلی برای کبوتر

گلی برای بهاران

گلی برای کسی که مرا به خود می خواند ز پشت نیزاران

بخش۱۱

تو مهربان بود ی

ماجرا اما

چه سخت تشنه جام محبت بودم

سخن تمام نشد ختم ماجرا پیدا

امید با تو نشستن

تلاش بی ثمری بود

چه کوشش شب و روزم

سان شخم زدن روی سینه دریا

و استغاقه به درگاهت

گره به باد زدن

و همچو کوفتن آب بود در هاون

مرا رهکردی ؟

مرا به مسلخ سلاخان

رها چرا کردی ؟

مرا که رام تو بودم

اسیر دام تو بودم

گذشتم از تو و آن پر فریب شهر بزرگ

کنون کنار کویرم

کویر بی باران

و مهربانی این مهربانترین یاران

تو کاش از این مردم ز مردم کرمان

به قدر یک ارزن

وفا و خوبی را

به وام بستانی

که مثل مهر درخشان شهر بخشنده

و همچو مردم این ملک مهربان باشی

تو ای بلای دل من بلند بالایم

تو ای برازنده

تو ا بلندتر از سروها و افراها

تو بر تمام بلندان باغ بالنده

بر این اسیر به غربت گذر توانی کرد ؟

بر این کویر نشین

بر این ز مهر تو محروم

نظر توانی کرد

بخش۱۲

تو مثل چشمه نوشین کوهسارانی

تو مثل قطره باران نو بهارانی

تو روح بارانی

شراب نور کجاست ؟

که این من نومید

چنین می اندیشم

که جلوه های سحر را به خواب خواهم دید

و آرزوی صفا را به خاک خواهم برد

همیشه پشت حصار سکوت می ترسم

تو ای گریخته از من

حصار خلوت تنهایی مرا بشکن

زلال و پاک چنان قطره های باران شو

بیا و عشق بورز

به روشنایی خورشید شرق

عشق بورز

و مثل قطره باران نثار یاران شو

چرا به آینه باید پناه برد چرا ؟

درون آینه ذهن من تویی برجا

چگونه ابر کدورت مرا فروپوشاند

چگونه باور من

در فضا معلق ماند

چگونه باز به ماتم نشست خانه ما

هزار نفرین باد

به دستهای پلیدی

که سنگ تفرقه افکند در میانه ما

دوباره با تو نشستن دوباره آزادی ؟

مگر به خواب ببینم شبی بیدن شادی

شراب نور کجا ؟

تشنه صبور کجا ؟

بخش۱۳

همیشه می خواندم

و لاله های دو گوشت را

به سحربارترین نغمه گرم می کردم

و سنگ سخت دلت را

به شعله سخن گرم نرم می کردم

مرا به گوشه چشمان خود محبت کن

به بزم گرم دلاویز میگساران بر

مرا

به باغهای سخاوت

به بوسا زاران بر

مرا چو چلچله دعوت

به چهچه خود کن

به چشمه ساران بر

مرا

به تاب تحمل فرا بخوان به صبوری

از لوح خاطره ام خاطرات تلخ بشوی

از این تکدر دیرینه ام رهایی بخش

مرا به خلوت خاص خود آشنایی بخش

بخش۱۴

شبی ادامه آن بی طلوع خورشیدی

نه صبر بود مرا در دل و نه طاقت بود

کدام پنجره ؟ می دیدم و نمی دیدم

چرا

که وحشتم از دیدن صداقت بود

سکوت سرب گدازنده بود و جان فرسود

میان وحشت من یک پرنده پر نگشود

نه بال کبوتر فغان جغد ای کاش

سراسر شب من قصه مصیبت بود

صدای سرزنش ذهن در سکوت گذشت

سکوت سکوت سکوت

مگر صدای من از قعر چاه می آمد ؟

مگر صدای من از ذهن من عبور نکرد ؟

مگر درختان را

نسیم ساحر تسلیم شب نوازش داد ؟

شب ای شب

ای شب ظلمت گرفته در آغوش

دلم گرفت از این غارهای بی مافذ

به آفتاب بگو نیزه های نورش کو ؟

به آفتاب بگو لاله بی تو پر پر شد

چراغ باغ فرومرد

پس غرورش کو ؟

حصار خاطره ام را جرقه روشن کرد

صدای پایی از آن دورهای دور آمد

سکوت شب بشکست

دل گرفته من از جرقه روشن شد

درون سینه دلم در میان شعله نشست

مرا به وسوسه آفتاب دعوت کرد

ز روی دیده من پلک غرق خواب گشود

کسی که پنجره را رو به آفتاب گشود

بخش۱۵

اگر تو بازنگردی

قناریان قفس قاریان غمگین را

که آب خواهد داد

که دانه خواهد داد ؟

اگر تو باز نگردی

بهار رفته در این دشت برنمی گردد

به روی شاخه گل غنچه ای نمی خندد

و آن درخت خزان دیده تور سبزش را به سر نمی بندد

اگر تو بازنگردی

کبوتران محبت را

شهاب ثاقب دستان مرگ خواهد زد

شکوفه های درختان باغ حیران را

تگرگ خواهد زد

اگر تو بازنگردی

به طفل ساده خواهر که نام خوب تو را

ز نام مادر خود بیشتر صدا زده است

چگونه با چه زبانی به او توانم گفت

که برنمی گردی

و او که روی تو هرگز ندیده در عمرش

دگر برای همیشه تو رانخواهد دید

و نام خوب تو در ذهن کودک معصوم

تصوری ست همیشه

همیشه بی تصویر

همیشه بی تعبیر

اگر تو بازنگردی

نهالهای جوان اسیر گلدان را

کدام دست نوازشگر آب خواهد داد

چه کس به جای تو آن پرده های توری را

به پشت پنجره ها پیچ و تاب خواهد داد

اگر تو بازنگردی

امید آمدنت را به گور خواهم برد

و کس نمی داند

که در فراق تو دیگر

چگونه خواهم زیست

چگونه خواهم مرد

بخش۱۶

تو نازمثل قناری

تو پاک مثل پرستو

تو مثل بدبده خوبی

برای من تو همیشه همیشه محبوبی

تو مثل خورشیدی

که شرق شب زده را غرق نور خواهی کرد

تو مثل معجزه

در وقت یاس و نومیدی ظهور خواهی کرد

پناهسایه آسایشی پناهم ده

درون خلوت امن و امید راهم ده

بخش۱۷

زمین به ولوله بنشست

زمان به هلهله برخاست

پرند سبز درختان باغ را آراست

شکوفه ها بشکفت

شکوفه های شکوفان

و با صدای رسا آسمان پهناور

رساترین طنین را

به چرخ چارم خواند

و این شگون مظفر را

از این من آلوده این من خاکی

به آن فرشته

سرشته ز خوی افلاکی

به آن نشانه خوبی

به آن یگانه ترین کسان درودی گفت

به وسعت همه آبهای دریاها

به وسعت پاکی

بخش۱۸

دلم برای کسی تنگ است

که آفتاب صداقت را

به میهمانی گلهای باغ می آورد

و گیسوان بلندش را به بادها می داد

و دستهای سپیدش را به آب می بخشید

دلم برای کسی تنگ است

که چشمهای قشنگش را

به عمق آبی دریای واژگون می دوخت

وشعرهای خوشی چون پرنده ها می خواند

دلم برای کسی تنگ است

که همچو کودک معصومی

دلش برای دلم می سوخت

و مهربانی را نثار من می کرد

دلم برای کسی تنگ است

که تا شمال ترین شمال

و در جنوب ترین جنوب

همیشه در همه جا آه با که بتوان گفت

که بود با من و

یوسته نیز بی من بود

و کار من ز فراقش فغان و شیون بود

کسی که بی من ماند

کسی که با من نیست

کسی .... دگر کافی ست

بخش۱۹

در آن شبی که برای همیشه می رفتی

در آن شب پیوند

طنین خنده من سقف خانه رابرداشت

کدام ترس تو را این چنین عجولانه

به دام بسته تسلیم تن فروغلتاند ؟

خنده ها نه مقطع که آبشاری بود

و خنده ؟

خنده نه قهقاه گریه واری بود

که چشمهای مرا در زلال اشک نشاند

و من به آن کسی کز انهدام درختان باغ می آمد

سلام می کردم

سلام مضطربم در هوا معلق ماند

و چشمهای مرا در زلال اشک نشاند

بخش۲۰

دوباره با من باش

پناه خاطره ام

ای دو چشم روشن باش

هنوز در شب من آن دو چشم روشن هست

اگر چه فاصله ما

چگونه بتوان گفت ؟

هنوز با من هست

کجایی ای همه خوبی

تو ای همه بخشش

چه مهربان بودی وقتی که شعر می خواندی

چه مهربان بودی وقتی دروغ می گفتی

چگونه نفس تو رادر حصار خویش گرفت

تو ای که سیر در آفاق روح می کردی

چه شد

چه شد که سخن از شکست می گویی

تو ای که صحبت

فتح الفتوح می کردی

از جدایی ها ( دفتر دوم)

درآمد : تمام مزرعه از خوشه های گندم پر

بخش۱ : به چشمهای نجیبش که آفتاب صداقت

بخش۲ : چه انتظار عظیمی نشسته در دل ما

بخش۳ : میان این برهوت

بخش۴ : تمام قصه همین بود

بخش۵ : کدام خانه ؟

بخش۶ : به باد سست نهاد اعتماد شاید کرد

بخش۷ : و دوست ؟ نه

بخش۸ : تو را هنوز اگر همتی به جا مانده ست

بخش۹ : چه سان به کوه دماوند بندها بگسست

بخش۱۰ : به شهر برگردیم

بخش۱۱ : سوی مزار تو می ایم

بخش۱۲ : من از کدام دیار آمدم که هر باغش

بخش۱۳ : چه قدر زود اتفاق می افتاد

بخش۱۴ : کسی به سوک نشست

بخش۱۵ : به راه باید رفت

بخش۱۶ : ببند غنچه صفت لب زمانه خونریز است

بخش۱۷ : ز شب هراس مدار این هنوز آغاز است

درآمد

تمام مزرعه از خوشه های گندم پر

و هیچ دست تمنا

دریغ سنبله ها را درو نخواهد کرد

دروگران همه پیش از درو

درو شده اند

بخش۱

به چشمهای نجیبش که آفتاب صداقت

و دستهای سپیدش

که بازتاب رفاقت

و نرمخند لبانش نگاه می کردم

و گاه گاه تمام صورت او را

صعود دود ز سیگار من کدر می کرد

و من به آفتاب پس ابر خیره می گشتم

و فکر می کردم

در آن دقیقه که با من

نه تاب گفتن و نه طاقت نگفتن بود

و رنج من همه از درد خود نهفتن بود

سیاه گیسوی من مهربانتر از خورشید

از این سکوت من آزرده گشت و هیچ نگفت

و نرمخنده نشکفته بر لبش پژمرد

و روی گونه گلگونش را

غبار سرد کدورت در آن زمان آزرد

توان گفتن از من رمیده بود این بار

در آخرین دیدار

تمام تاب و توانم رهیده بود از تن

اگر چه سخن از تو می گرزیم

را چهبارها که به طعنه شنیده بود از من

توان گفتن از من رمیده بود این بار چرا ؟

که این جداییم از او نبود از خود بود

و سرنوشت من آنگونه ای که میشد بود

سخن تمام

مرا دستهای نامرئی به پیش می راندند

سخن تمام مرا کوه و جنگل و صحرا به خویش می خواندند

بخش۲

چه انتظار عظیمی نشسته در دل ما

همیشه منتظریم و کسی نمی اید

صفای گمشده ایا

براین زمین تهی مانده باز می گردد ؟

اگر زمانه به این گونه پیشرفت این است

مرا به رجعت تا آغاز مسکن اجداد

مدد کنید که امدادتان گرامی باد

همیشه دلهره با من همیشه بیمی هست

که آن نشانه صدق از زمانه برخیزد

و آفتاب صداقت ز شرق بگریزد

همیشه می گفتم

چه قدر مردن خوب است

چه قدر مردن

در این زمانه که نیکی حقیر و مغلوب است

خوب استv

بخش۳

میان این برهوت

این منم من مبهوت

بیا بیا برویم

به آستانه گلهای سرخ در صحرا

و مهربانی را

ز قطره قطره باران ز نو بیاموزیم

بیا بیابرویم

به سبزه زار که گسترده سینه در صحرا

بیا که سبزه ‌آندشت را لگد نکنیم

و خواب راحت پروانه را نیاشوبیم

گیاه تشنه لب دشت را به شادابی

ز آب چشمه شراب شفا بنوشانیم

بیا بیا برویم

و مهربانی خود را به خاک عرضه کنیم

که دشت تشنه عشق است و شهر بیگانه

بیا بیا برویم

که نیست جای من و تو

کهجای شیون نیز

نه سوز سرما اینجا

که خشمی آتش وار

به شاخه سر نزده هر جوانه

می سوزد

نه پر گشود پرنده در اوج در پرواز

که شعله های غضب جوجه پرستو را

درون بیضه به هر آشیانه می سوزد

تمام مرتجعان غول گول دنیایند

همیشه سد بلندی به راه فردایند

بیا بیا برویم

که در هراس از این قوم کینه توزم من

و سخت می ترسم

که کار را به جنون

و مهربانی ما را به خاک و خون بکشند

چگونه می گویی

به هر کجا که رویم آٍمان همین رنگ است

بیا بیا برویم

آه من دلم تنگ است

بیا بیا برویم

کجاست نغمه عشق و نسیم آزادی

در این کویر نبینم نشان آبادی

نشانه شادی

دلم گرفت از این شیوه های شدادی

بیا بیا برویم

خوشا رستن و رفتن

به سوی آزادی

بخش۴

تمام قصه همین بود

و می گفتم

حکایت من و تو ؟

هیچ کس نمی خواند

چه بر من و توگذشته است ؟

کس نمی داند

چرا ؟

که این سکوت سکوت من و تو بی تردید

حصار کاغذی ذهن را ز هم نشکافت

و خواهش من و تو نیم گامی از تب تن نیز دورتر نگذشت

که در حصار تمنای تن فروماندیم

و در کویر نفس سوز من فروماندیم

نه از حصار تن خویشتن برون گامی

نه بر گسستن این پای بندها دستی

همیشه می گفتم

من و سکوت ؟

محال است

سکوت عین زوال است

سکوت یعنی مرگ

سکوت نفس رضایت

عین قبول است

سکوت که در زمینه اشراق اتصال به حق

در این زمانه نزول است

سکوت یعنی مرگ

کجایی ای انسان ؟

عصاره عصیان

چگونه مسخ شدی

با سکوت خو کردی

تو ای فریده هر آفریده

بر تو چه رفت ؟

کز آفریده خود

از خدای بی همتا

به لابه مرگ مفاجاه آرزو کردی ؟

بخش۵

کدام خانه ؟

کدام آشیانه

صد افسوس

که بی تو شهر پر از ایه های تنهایی ست

سپهر شب زده اینجا

ستاره باران است

غروب غمزده شهر داغداران است

بیا بیا و بیاموز

به مانسیم شدن

به ما پرنده شدن

به ما گذشتن از من

بیا بیا و بیاموز

به ما شجاعت مردن

دل شهید شدن

از این پلشت و پلیدی

رهیدن و دیدن

پدید آمدن از قلب ناپدید شدن

و بیم بیم پذیرفتن است و تن دادن

خلاف خواسته گردن

به هر رسن دادن

و در مراسم اعدام خویش خندیدن

و مرگ شیر زنان را و

شیر مردان را

به چشم خود دیدن

کجایی

ای که تو وقتی عبور می کردی

حصار هیبت هر آستانه یی می ریخت

تویی که در توانایی نواختن ست

که در تو قدرت ما را دوباره ساختن ست

همیشه خاطره خوب تو گرامی باد

و نام خوب تو

آن نام خوب نامی باد

بخش۶

به باد سست نهاد اعتماد شاید کرد

به یار سست نهاد اعتماد ؟

ای فریاد

میان همهمه شهر

چرا نمی شنوی شیون شهیدان را ؟

نعره های عصیان را

به دشت باید رفت

به کوه باید زد

دگر به شهر کسی پاسخی نمی گوید

به کوه و دره تو را هست پاسخی پژواک

اگر کنی ادراک

چگونه دره صدا می دهد ؟

برادر نه

من و ز شهر امید تلاش ؟ دیگر نه

بخش۷

و دوست ؟ نه

که بروتوس خنجر خود را

به نام نامی ننگ آوران فرود آورد

چه کس به تهنیت مرگ من سفر می کرد

که مژده را برساند بر آستانه مهر

و من کهکنده شدم از زمین بی بنیاد

رها شدم به فضا

در فضای بی پایان

و هر ستاره از آن اوجها صدا می زد

مرا صدا می زد

که من هلاک شدم

و من

نه زی ستاره نه زی مهر سوی خاک شدم

تو مرگ پاکترین عاشقان خود دیدی چگونه خندیدی ؟

بمان بمان

تو و خلوتگه تبهکاران

تو را به خامی اگر خوش خیال خوابی هست

به خیل خواب خود ای خوبروی من خوش باش

مرا هنوز در اندیشه آفتابی هست

بخش۸

تو را هنوز اگر همتی به جا مانده ست

سفر کنیم

سفر

سفر ادامه بودن

ز سینه زنگ کدورت زدودن است

آری

سفر کنیم و نیندیشیم

اگر چه ترس در این شب که از شبانه ترین است

اگرچه با شم شومم همیشه ترس قرین است

سفر کنیم سفر

دراین سیاهی شب این شب پر از ترفند

از این هیکل ترس آفرین چه می ترسی ؟

مترسکان سر خرمنند و با بادی

چو بید می لرزند

سفر به عزم گریز ؟

این گمان مبر که مرا

سفر به عزم ستیز است

سفر شکفتن آغاز و ترجمان شکوه است

سفر به عزم رهایی ز خیل اندوه است

سفر به عزم رسیدن به صبح هشیاری ست

سفر کنیم

سفر ابتدای بیداری ست

سفر کنیم و ببینیم

تمام مزرعه از خوشههای گندم پر

و هیچ دست تمنا

دریغ سنبله ها را درو نخواهد کرد

دروگران همه پیش از درو

درو شده اند

بخش۹

چه سان به کوه دماوند بندها بگسست

چه سان فرود آمدند

اساس سطوت بیداد را چه سان گسترد ؟

چو برق آمد و چون رعد

چه سان به خرمن آزادگان شرر انداخت

چه پشته ها که ز کشته ز کشته کوهی ساخت

کجاست کاوه آهنگری

که برخیزد

اسیریان ستم را ز بند برهاند

و داد مردم بیداد دیده بستاند

گسسته بند دماوند دیو خونخواری به جامه تزویر

نقابش از رخ برگیر

دگر هراس مدار این زمان ز جا برخیز

کنون تو کاوه آهنگری بجان بستیز

و گرنه جان تو را او تباه خواهد کرد

دوباره روی جهان را سیاه خواهد کرد

بدی و نیکی را

رسیده گاه جدال و زمان پیکار است

بکوش جان من

این جنگ آخرین بار است

کنون شما همه کاوه ها بپاخیزید

و با گسسته بند دماوند جمله بستیزید

که تا برای همیشه به ریشه ستم و ظلم

تیشه ها بزنید

و قعر گور گذارید پیکر ضحک

نشان ظلم و ستم خفته به به سینه خاک

بخش۱۰

به شهر برگردیم

به این دیار نیاز

نیازمند رهایی

نیازمند امید

سبد سبد ز هواهای تازه هدیه بریم

سبد سبد گل شادی

نسیم آزادی

به شهر برگردیم

به شهر خسته از این دود و آهن و پولاد

به شهر همهمه شهر شلوغ پر فریاد

به شهر ِ بر گردن

همیشه چکمه و آهن

به شهربرگردیم

به چشم خویش ببینیم

که کودکان مسلسل به دست در کوچه

درون آینه ذهن خود تهی کردند

به یک فشار به ماشه

هزارها تن را

و روی خاک فکندند خیل دشمن را

دریغ کودک کوچه

اسیری اوهام

دریغ غنچه نشکفته پر پر ایام

فریب خورده خودخواهی خیالی خام

بخش۱۱

سوی مزار تو می ایم

ای شهید جوان

عزیز گشته من

مهربانترین یاران

مزار تو چه غریبانه بود

در برهوت

تو و سکوت ؟

من از این سکوت تو مبهوت

شهید بی کفن افسانه را مکرر کرد

حماسه بود

نه افسانه شبانه خواب

گلی که پنجه بیرحم باد پرپر کرد

غمین و سر به گریبان

شکسته دل مغموم

من از مزار تو می ایم

ای غریب شهید

من از مزار تو می ایم

ای من مظلوم

بخش۱۲

من از کدام دیار آمدم که هر باغش

هزار چلچله راگور گشت و بی گل ماند

من از کدام دیار آمدم که در دشتش

نه باغ بود و نه گل

تیر بود و مردن بود

و در تب تف مرداد

جان سپرد

گذشت تابستان

دگر بهار نیامد

و شهر شهر پریشیده

بی بهاران ماند

و دشت سوخته در انتظار باران ماند

امید معجزه یی ؟

نه

امید آمدن شیر مرد میدان ماند

اگر چه بر لب من از سیاهی مظلم

و پایداری شب

ناله هست و شیون هست

امید رستن از این تیرگی جانفرسا

هنوز با من هست

امید

آه امید

کدام ساعت سعدی

سپیده سحری آن صعود صبح سخی را

به چشم غوطه ورم در سرشک خواهم دید؟

بخش۱۳

چه قدر زود اتفاق می افتاد

بلند بالایان مگر چه می دیدند

که روز واقعه در مرگ دوست خندیدند

چگونه سرو کهن در میان باغ شکست

چگونه خون به دل باغبان افتاد

و باغ

باغ پر از گل در آن بهار چه شد ؟

در آن شب بیداد

کدام واقعه در امتداد تکوین بود

که باغ زمزمه عاشقانه برد از یاد

ببین ببین

گل سرخی میان باغ شکفت

به دست خصم تبهکار اگرچه پرپر شد

بسا نوید بهاران دیگری را داد و خصم را آشفت

بخش۱۴

کسی به سوک نشست

و در مصیبت آن روزهای خوب گریست

کسی نمی داند

که پشت پنجره آواز کیست می اید

که کیست می خواند

کسی به سوک نشست

که سوکوار جوانی ست سوکوار امید

و سوکوار گذشتن و برنگشتن هاست

کسی نمی داند

که پشت پنجره رودی ست در سیاهی شب

چرا نسیم

چرا آن نسیمروحنواز

میان برگ درختان نمی وزد امشب ؟

همیشه تنهایی در آستانه وحشت

در آستانه تب

کسی سراغ مرا از کسی نمی گیرد

که هستیم تنها

در انعکاس صدایی ز دور می اید

و در سیاهی شبها

رسوب خواهد کرد

هنوز می گذرم نیمه های شب در شهر

مگر که لب بگشاید به خنده پنجرهای

کجاست دست گشاینده ؟

خواب سنگین است

مرا به یاد بیاور

مرا ز یاد مبر

که انعکاس صدایم درون شب جاری ست

کسی نمی داند

که در سیاهی شب دشنه ای ست در پشتم

که در سیاهی شب خنجری ست در کتفم

مرا ندیدی

دیگر مرا نخواهی دید

که پشت پنجره سرشار از سیاهی شب

که پشت پنجره آواز دیگری جاری ست

میان خلوت خاموشی شب دشمن

بخوان زمزمه آواز

سکوت را بشکن

چرا فراموشی ؟

چگونه خاموشی ؟

به گوش خویش مگر بشنویم این آواز

که عاشقان قدیمی دوباره می خوانند

مرا به نام

ترا به نام

که نام

نام من و توست

عشق آواز است

مرا به نام بخوان این سکوترابشکن

چرا ؟

که زمزمه از ایه های اعجاز است

دریغ و درد که شرمنده ایم شرمنده

که هست فرصت آواز و نیست خواننده

بخش۱۵

به راه باید رفت

و در نشستن با هر که

هر کجا هر وقت

از احتیاط نباید گذشت

که یک دقیقه غفلت

بسا که حاصل آن

سالهای دربدری ست

همیشه می پرسم

من و سرودن محتاط ؟

کنون به دوست

که رخ را ز باده می افروخت

حدیث درد مگویید

که بال شب پره در گرد شعله خواهد سوخت

کنون به دوست بگویید

شراب را بردار

و در سکوت کویری در این شب شفاف

به باغ پسته نگاهی ز روی رحمت کن

به یاد روی که این جام باده را نوشی

اگر که پسته این شهر خوب خندان است

دهان دختر زیبا تهی ز دندان است

کههر شکسته دندان بهای یک نان است

شراب می نوشی ؟

و مست می نگری نقشهای قالی را ؟

میان پیچ و خم نقشهای هر قالی

چه روزهای جوانی ست خفته در تابوت

شراب می نوشی ؟

به یاد روی که ؟

رویی که از دو دیده تهی ست ؟

به یاد چشم سیاهی کهدیگرش هرگز

توان دیدن نیست ؟

بیا به شهر در اییم

به شهر گشته نهان در میان گرد و غبار

به شهر هر شبش از آسمان درافشانی

و روی گونه طفلان سرشک نورانی

به شهر سر به گریبانی و پریشانی

کنون که شهر دمادم به دست تاراج است

تو جام را بگذار

و تیشه را بردار

چرا ؟

کهریشه این رشد کرده زهرآگین

به تیشه محتاج است

بخش۱۶

ببند غنچه صفت لب زمانه خونریز است

گل مراد چه جویی سموم پاییز است

سراب حسرت ایام حاصل فرهاد

شراب دلکش شیرین به کام پروز است

لبم به جام و سرشکم به جام م یلغزد

تهی ز باده و از اشک جام لبریز است

به هر که می نگرم غرق بدگمانیهاست

ز هر که می شنوم داستان پرهیز است

ز لاله زار جهان بوی داغ می اید

به جویبار دود خون چهوحشت انگیز است

همیشه کشور دارا خراب از اسکندر

هماره ملکت جم زیر چنگ چنگیز است

از آنچه رفت به ما هیچ جای گفتن نیست

چرا ؟ که در پس دیوار گوشها تیز است

کدام نقطه دمی امن می توانی زیست

بهر کجا کهروی آسمان بلاخیز است

چنان شکست زمانه پرم که پندارم

شکنجه های تو بر من محبت آمیز است

من و مضایقه از جان ؟ تو آنچنان خوبی

که پیش پای تو جان حمید ناچیز است

بخش۱۷

ز شب هراس مدار این هنوز آغاز است

بیا که پنجره رو به صبحدم باز است

چو آفتاب درخشان چه خوش درخشیدی

طلوع پاک تو در شب قرین اعجاز است

تو مهربانی خود را نثار من گردان

غلط اگر نکنم آفتاب فیاض است

ز ترکتاز حوادث دمی تغافل کرد

کبوتر دلم از آن به چنگ شهباز است

هزار بار مرا آزمودی و دیدی

«حمید» در ره ِ ایران هنوز جانباز است

آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند

بخش۱ : وقتی تو نسیتی

بخش۲ : ای مهربانتر از من

بخش۳ : ای مهربان من

بخش۴ : ای قامت بلند

بخش۵ : ای ما همیشه با هم و بی هم

بخش۶ : محبوب من بیا

بخش۷ : باری طلوع پاک تو در آن شب سیاه

بخش۸ : افسوس

بخش۹ : رنجوری تو را

بخش۱۰ : دردی عظیم دردی ست

بخش۱۱ : ای قامت بلند مقدس

بخش۱۲ : باور نمی کنید که حتی هنوز هم

بخش۱

وقتی تو نسیتی

خورشید تابناک

شاید دگر درخشش خود را

و کهکشان پیر گردش خود را

از یاد می برد

و هر گیاه

از رویش نباتی خود

بیگانه می شود

و آن پرنده ای

کز شاخه انار پریده

پرواز را

هر چند پر گشوده فراموش می کند

آن برگ زرد بید که با باد

تا سطح رود قصد سفر داشت

قانون جذب و جاذبه را در بسط خاک

مخدوش می کند

آنگاه نیروی بس شگرف مبهم نامرئی

نور حیات را

در هر چه هست و نیست

خاموش می کند

وقتی تو با منی

گویی وجود من

سکر آفرین نگاه تو را نوش می کند

چشم تو آن شراب خلر شیرازست

که هر چه مرد را مدهوش می کند

بخش۲

ای مهربانتر از من

با من

در دستهای تو

ایا کدام رمز بشارت نهفته بود ؟

کز من دریغ کردی

تنها تویی

مثل پرنده های بهاری در آفتاب

مثل زلال قطره بباران صبحدم

مثل نسیم سرد سحر

مثل سحر آب

آواز مهربانی تو با من

در کوچه باغهای محبت

مثل شکوفه های سپید سیب

ایثار سادگی است

افسوس ایا چه کس تو را

از مهربان شدن با من

مایوس می کند؟

بخش۳

ای مهربان من

من دوست دارمت

چون سبزه های دشت

چون برگ سبزرنگ درختان نارون

معیارهای تازه زیبایی

با قامت تو سنجیده می شود

زیبایی عجیب تو معیار تازه ای ست

با غربت غریب فراوانش

مانند شعر من

این شعر بی قرین

و این تفاخر از سر شوخی ست

نازنین

بخش۴

ای قامت بلند

ای از درخت افرا گردنفرازتر

از سرو سر بلند بسی پاکبازتر

ای آفتاب تابان

از نور آفتاب بسی دلنوازتر

ای پاک تر

از برفهای قله الوند

تو مهربانتر از

لطیف نسیم ساکت شیرازی

در سینه خیز دماوند

و دست تو

دست ظریف تو گلهای باغ را

زیور گرفته است

و شعرهای من

این برکه زلال

تصویر پرشکوه تو را

در بر گرفته است

من کاشف اصالت زیبایی توام

مفتون روح پاک و فریبایی توام

تو با نوشخند مهر

با واژه محبت

فرسوده جان محتضزم را از بند درد

آزاد می کنی

و با نوازشت

این خشکزار خاطره ام را

آباد می کنی

با سدی از سکوت

در من رساترین تلاطم ساکن را

بنیاد می کنی

با این سکوت سخت هراس انگیز

بیداد می کنی

بخش۵

ای ما همیشه با هم و بی هم

پیوند پاک تا بزند درمیان ما

اینک کدام دست ؟

آه ای یگانه

وقتی تو مهربان باشی

دنیای مهربانی داریم

ای با تو هر چه هست توانایی

در دست توست معجزه عیسایی

وقتی بهار بود و گل رنگ رنگ بود

آن شب شمیم عشق نخستین خویش را

از دست مهربان تو بوییدم

کنون بهار نیست

تا برگهای سبز درختان نارون

تن در نسیم نرم بهاری رها کنند

تا ماهیان سرخ

در آبهای برکه آبی شنا کنند

بخش۶

محبوب من بیا

تا اشتیاق بانگ تو در جان خسته ام

شور و نشاط عشق برانگیزد

من غرق مستی ام

از تابش وجود تو در جام جان چنین

سرشار هستی ام

من بازتاب صولت زیبایی توام

آیینه شکوه دلارایی توام

بخش۷

باری طلوع پاک تو در آن شب سیاه

شاید بشارت از دم صبح سپید بود

وقتی طلیعه تو درخشید

از پ شت کوهسار توهم

دیدم که این طلوع

زیباترین سپیده صبح امید بود

ای سرکشیده از دل این قیرگونه شب

بر آسمان برای و رهکن

زرتار گیسوان زرافشان را

همچون شهابها

بر بیکران سپهر

با شب نشستگان سخن از آفتاب نیست

آنان که از تو دورند

چونان به شب نشسته شبکورند

ت خورشید خاوری

جان جهان ز نور تو سرشار می شود

همراه با طلوع تو ای آفتاب پاک

در خواب رفته طالع من

این خفته سالیان بیدار می شود

ای ایه مکرر آرامش

می خواهمت هنوز

آری هنوز هم

دریای ‌آرزوی

در این دل شکسته من موج می زند

راهی به دل بجو

بخش۸

افسوس

ا هنوز هم

گلهای کاکتوس

پشت دریچه های اتاق توست ؟

آه

ای روزهای خاطره

ای کاکتوسها

ایا هنوز هم دیوارهای کوچه آن خانه

از اشکهای هر شبه من

نمناک مانده است ؟

ایا هنوز هم

امید من به معجزه خاک مانده است ؟

افسوس

گلهای کاکتوس

بخش۹

رنجوری تو را

باور نمی کنم

ای پیش مرگ تو همه رخشنده اختران

تو مرگ آفتاب درخشان و پاک را

باور مکن

که ابر ملالی اگر توراست

چونان غروب سرد غم انگیز بگذرد

دردی اگر به جان تو بنشست

این نیز بگذرد

تهمت به تو ؟

تهمت زدن چگونه توانم به آفتاب ؟

لعنت به آن کنم که دو رو بود

نفرین به او کنم که عدو بود

بخش۱۰

دردی عظیم دردی ست

با خویشتن نشستن

در خویشتن شکستن

وقتی به کوچه باغ

می برد بوی دلکش ریحان را

بر بالهای خسته خود باد

گویی که بوی زلف تو می داد

وقتی که گام سحر ربای تو

وز پله های وهم سحرگاهی

گرم فرار بود

در چشمهای من

ابر بهار بود

برگرد

در این غروب سخت پر از درد

محبوب من به بدرقه من

برگرد

هرگز دوباره بازنخواهی گشت

و من تمام شب

این کوچه باغ دهکده را

با گامهای خسته طوافی دوباره خواهم کرد

و شکوه تو را

تا صبح

تا طلوع سحر با ستاره خواهم کرد

وقتی سکوت دهکده را

برگشت گله های هیاهوگر

آشفته می کند

وقتی که روی کوه

خورشید

چون جام پر شراب

فروی میریزد

و باد این اسب

اسب سرکش ناشاد

آشفته یال و سم به زمین کوبان

در کوچه باغ دهکده می پیچد

یاد از تو می کنم

ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟

و من

از شهریان بریده به ده اوفتاده را

تا شهر شور و عشق نخواهی برد ؟

ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟

تا سبزه های دشت

و ساقه لاله عباسی

و بوته های پونه وحشی

به رقص برخیزند

تا آب چشمه گرد سفر را

زان روی تابناک بشوید

و از تن تو

این تن تندیس مرمرین

گرد و غبار خاک بشوید

ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟

ایا سمند سرکش را

چابک سوار چیره نخواهی شد ؟

چون تک سوارها

هر روز گرد دهکده

هی هی کنان طواف نخواهی کرد ؟

آنگه مرا رها شده از من

راهی کوه قاف نخواهی کرد ؟

بیهوده انتظار تو را دارم

دانم دگر تو بازنخواهی گشت

هر چند اینجا بهشت شاد خدایان است

بی تو برای من

این سرزمین غم زده زندان است

در هر غروب

در امتداد شب

من هستیم و تمامت تنهایی

با خویشتن نشستن

در خویشتن شکستن

این راز سر به مهر

تا کی درون سینه نهفتن

گفتن

بی هیچ باک و دلهره گفتن

یاری کن

مرا به گفتن این راز بازیاری کن

ای روی تو به تیره شبان آفتاب روز

می خواهمت هنوز

بخش۱۱

ای قامت بلند مقدس

جاودان

ای مرمر سپید

ای پاکی مجرد پنهان

در انجماد سنگ

من عابدانه دردل محراب سرد شب

بدرود با خدای کهن گفتم

هرگز کسی نگفته سپاس تو

این گونه صادقانه که منگفتم

دیگر مرا

با این عذاب دوزخیت مگذار

مهر سکوت را

زین سنگواره لب سرد سنگیت بردار

از این نگاه سرد

با چشمهای سنگی تو

دلگیر می شوم

ای آفریده من

آری تو جاودانه جوانی

من پیر می شوم

در این شبان تیره و تار اینک

ای مرمر بلند سپید

تندیس دستپرور من

پرداختم تو را

با این شگرف تیشه اندیشه

در طول سالیان که چه بر من رفت

باواژه های ناب

در معبد خیالی خود ساختم تو را

اما ای آفریده من

نه

ای خود تو آفریده مرا اینک

با من چه می کنی ؟

بخش۱۲

باور نمی کنید که حتی هنوز هم

در شرق آفتاب نخستین دمیده است ؟

و برق آن نگاه نوازنده

در بند بند جان من آواز زندگی ست ؟

باور نمی کنید که ... ؟،

سیماب صبحگاهی

از سر بلندترین کوهها فرو می ریخت

ای کاش شوکران شهامت من کو ؟

سالهای صبوری

چشمه عشق : زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم

غزلواره : این عشق ماندنی

رشک نوبهار : من مرگ نور را

حسادت : مگر آن خوشه گندم

شاه بیت : من ندانم که کیم

پیوند جاودان : قلب من و تو را

لبخند دره : دست او ایا نخواهد چید

حیرت : آه ای عشق تو درجان و تن من جاری

درویش درد اندیش : گفتی که بود این در گریبان برده سر این مرد ؟

هرگز : من تمنا کردم

وصیت : روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

تمنا : کاش آن آینه ای بودم من

تکدرخت : این غروب غمزده

این هم روایتی ست : وقتی بلند بانو

شبی بر ساحل زنده رود : ماه روی خویش را در آب می بیند

برخورد : من با برادر محبوبم

افسوس : در پیش چشم دنیا

شکست غرور : ما دو تن مغرور

زیر خاکستر : زیر خاکستر ذهنم باقی ست

خواب خوب : پس از توفان

افسانه مردم : دیدم او را آه بعد از بیست سال

خون و جنون : کسی با سکوتش

از اینجا تا مصیبت : گلی جان سفره دل را

خورشید خاک : تو بالنده از سپهر بلندی

آفتاب و ذره : تو ای شکوهمند من

تصویر در قصیده : غم ازدرون مرا متلاشی کرد

آرزوی نقش بر آب : در من غم بیهودگیها می زند موج

چهل سالگی : ای سرو سر افراز

بهار غریب : من به درماندگی صخره و سنگ

ترانه خوان عشق : تو رفتی و نفس گرم عاشقان با من

اسیر صبح بناگوش : از خاطرات چه شد که فراموش شد حمید

سنگ صبور : چشمک زند به بخت سیاهم ستاره ای

باغبان : باغبانم باغبانی خسته دل

مرمر بلند اندام : بهار آمد و بشکفت غنچه ذهنش

روح سیاوش : گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم

صدر جهان : برمن چو میگذری ............................... چون ...

امید وفا : من آن کبوتر بشکسته بال در دامم

آتش عشق : مرا با سوز جان بگذار و بگذر

غزل : به خلوت بی ماهتاب من بگذر

لن ترانی : در کوی تو مستانه ................................ ...

سپاه درم : ایینه دلم ز چه زنگار غم گرفت

چند گویم من از جدایی ها : هان چه حاصل از آشنایی ها

خاموشی : آنچنان خواهند خاموشم کنند

چشمه عشق

زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم

دل دادم و شعر عشق انشا کردم

نی نی غلطم کجا سرودم شعری

تو شعر سرودی و من امضا کردم

خوب یا بد تو مرا ساخته ای

تو مرا صیقلی کرده و پرداخته ای

غزلواره

این عشق ماندنی

این شعر بودنی

این لحظه های با تو نشستن

سرودنی ست

این لحظه های ناب

در لحظه های بی خودی و مستی

شعر بلند حافظ

تو شنودنی ست

این سر نه مست باده

این سر که مست مست دو چشم سیاه توست

اینک به خاک پای تو می سایم

کاین سر به خاک پای تو با شوق سودنی ست

تنها تو را ستودم

آنسان ستودمت که بدانند مردمان

محبوب من به سان خدایان ستودنی ست

من پاکباز عاشقم از عاشقان تو

با مرگم آزمای

با مرگ اگر که شیوه تو آزمودنی ست

این تیره روزگار

در پرده غبار دلم را فروگرفت

تنها به خنده

یا به شکر خنده های تو

گرد و غبار از دل تنگم زدودنی ست

در روزگار هر که ندزدید مفت باخت

من نیز می ربایم

اما چه ؟

بوسه بوسه از آن لب ربودنی ست

تنها تویی که بود و نمودت یگانه بود

غیر از تو هر که بود هر آنچه نمود نیست

بگشای در به روی من و عهد عشق بند

کاین عهد بستنی این در گشودنی ست

این شعر خواندنی

این شعر ماندنی

این شور بودنی

این لحظه های پرشور

این لحظه های ناب

این لحظه های با تو نشستن

سرودنی ست

رشک نوبهار

من مرگ نور را

باور نمی کنم

و مرگ عشقهای قدیمی را

مرگ گل همیشه بهاری که می شکفت

در قلبهای ملتهب ما

مانند ذره ذره مشتاق

پرواز را به جانب خورشید

آغاز کرده بودم

با این پرشکسته

تا آشیان نور

پرواز کرده بودم

من با چه شور و شوق

تصویر جاودانه آن عشق پاک را

در خویش داشتم

اینک منم نشسته به ویرانسرای غم

اینک منم گسسته ز خورشید و نور و عشق

در قلب من نشسته زمستان در پا

من را نشانده اند

من را به قعر دره بی نام و بی نشان

با سر کشانده اند

بر دست و پای من

زنجیر و کند نیست

اما درون سینه من

زخمی ست در نهان

شعری ؟

نه

آتشی ست

این ناسروده در دلم

این موج اضطراب

ما مانده ام ز پا

ولی آن دورها هنوز

نوری ست شعله ای ست

خورشید روشنی ست

که می خواندم مدام

اینجا درون سینه من زخم کهنه ای ست

که می کاهد مدام

با رشک نوبهار بگویید

زین قعر دره مانده خبر دارد

یا روز و روزگاری

بر عاشق شکسته گذر دارد ؟

حسادت

مگر آن خوشه گندم

مگر سنبل مگر نسرین تو را دیدند

که سر خم کرده خندیدند

مگر بستان شمیم گیسوانت را

چو آب چشمه ساران روان نوشید

مگر گلهای سرخ باغ ریگ آباد

در عطر تن غوطه ور گشتند

که سرنشناس و پا نشناس

از خود بی خبر گشتند

مگر دست سپید تو

تن سبز چناران بلند باغ حیدر را نوازش کرد

که می شنگند و می رقصند و می خندند

مگر ناگاه

نسیم سرد گستاخ از سر زلفت

چه می گویی ؟

تو و انکار ؟

تو را بر این وقاحتها که عادت داد ؟

صدای بوسه را حتی

درخت تک قد خم کرده بستان شهادت داد

مگر دیوار حاشا تا کجا تا چند ؟

خدا داند که شاید خاک این بستان

هزاران صد هزاران بوسه بر پای تو

دیگر اختیارم نیست

توانم نیست

تابم نیست

به خود می پیچم از این رشک

اما خنده بر لب با تو گویم

اضطرابم نیست

مگر دیگر من و این خاک وای از من

چناران بلند باغ حیدر را

تبر باران من در خاک خواهد کرد

نسیم صبحگاهی جان ز دست من نخواهد برد

ترحم کن نه بر من

بر چناران بلند باغ حیدر

بر نسیم صبح

شفاعت کن

به پیش خشم این خشم خروشانم که در چشم است

به پیش قله آتشفشان درد

شفاعت کن

که کوه خشم من با بوسه تو

ذوب می گردد

شاه بیت

من ندانم که کیم

من فقط می دانم

که تویی

شاه بیت غزل زندگیم

پیوند جاودان

قلب من و تو را

پیوند جاودانه مهری ست درنهان

پیوند جاودانه ما ناگسسته باد

تا آخرین دم از نفس واپسین من

این عهد بسته باد

لبخند دره

دست او ایا نخواهد چید

سیب را از شاخه امید

نو نهال مهر را پربار

چشم او ایا نخواهددید ؟

نه نخواهددید

دست او از شاخه امید

میوه شیرین نخواهد چید

باز می گردد دریغا بازگشت او

نیشخند دره ها را تاب نتواند

پیش طعن کوهها از شرم گشتن اب نتئاند

باز می گردد و می خواند

دره ای آغوش بگشوده

جاودان آغوش بگشوده

انتظارت چیست ؟

کارت چیست ؟

هان پذیرا می شوی این عابر آواره را در خویش ؟

این پریشان خورده سر بر سنگ را دلریش ؟

دره ایا این پریشان را ز درگاهت نمی رانی ؟

جاودان در گرمی آغوش خاموشت نمی خوانی

؟دره خاموش است

دره سر تا پای آغوش است

و سکوتی سرد و صامت در فضا گسترده سنگین بال

ناگهان پژواک وای مرد در دره طنین افکند

جغد زد شیون چرخ زد کرکس

دره زد لبخند

حیرت

آه ای عشق تو درجان و تن من جاری

دلم آن سوی زمان

با تو ایادارد وعده دیداری ؟

چه شنیدم ؟ تو چه گفتی ؟ آری ؟

درویش درد اندیش

گفتی که بود این در گریبان برده سر این مرد ؟

این با حریق هق هق گریه

این در نگاهش سیلی از اندوه

این در درون سینه اش بسی درد

این شبگرد ؟

این سایه من بود

این از خود و از غیر دل کنده

این سینه اش از حسرت و اندوه مالامال

از اضطرابی سخت کنده

این سایه من بود

این گوژپشت بار غم بر دوش

این خاموش

این سایه من بود که می گفت

با اندوه دردش را

که سر درون چاه غم می برد

می کشت آنجا آه سردش را

این سایه من بود که در کوچه باغ

آواز حسرتبار سر می داد

این سایه من بود که می گفت با تو

من نمی گویم که با من باش

و ایمن باش

با من ایمن از نگاه چشم شور و شوخ دشمن باش

گفتی که بود؟

این سایه من بود

این سایه من بود که نومید می گردید

در کوچه باغ خاطرات خویش

هرگز

من تمنا کردم

که تو با من باشی

تو به من گفتی

هرگز هرگز

پاسخی سخت و درشت

و مرا غصه این هرگز کشت

وصیت

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

من می شناختم او را

نام تو راهمیشه به لبداشت

حتی

در حال احتضار

آن دلشکسته عاشق بی نام و بی نشان

آن مرد بی قرار

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

هر روز پای پ نجره غمگین نشسته بود

وگفتگو نمی کرد

جز با درخت سرو

در باغ کوچک همسایه

شبها به کارگاه خیال خویش

تصویری از بلندی اندام می کشید

و در تصورش

تصویر تو بلندترین سرو باغ را

تحقیر کرده بود

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

او پاک زیست

پاک تر از چشمه ای نور

همچون زلال اشک

یا چو زلال قطره باران به نوبهار

آن کوه استقامت

آن کوه استوار

وقتی به یاد روی تو می بود

می گریست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

او آرزوی دیدن رویت را

حتی برای لحظه ای از عمر خویش داشت

اما برای دیدن توچشم خویش را

آن در سرشگ غوطه ور آن چشم پاک را

پنداشت

آلوده است و لایق دیدار یارنیست

روزی اگر سراغ من آمد به او بگو

آن لحظه ای که دیده برای همیشه بست

آن نام خوب بر لب لرزان او نشست

شاید روزی اگر

چه ؟ او ؟ نه آه ... نمی اید

تمنا

کاش آن آینه ای بودم من

که به هر صبح تو را می دیدم

می کشیدم همه اندام تو را در آغوش

سرو اندام تو با آنهمه پیچ

آنهمه تاب

آنگه از باغ تنت می چیدم

گل صد بوسه ناب

تکدرخت

این غروب غمزده

بر من ببار

بر برگهای بی طراوت من

اما اب عقیم بی نم باران گذشت و رفت

عابر به سوی من

بر شاخسار من

بر شاخسار بی بر و برگم نظر فکن

اینجا

هر چند چشمه سارا روان نیست

بنشین

بنشین دمی و بر من تنها نگاه کن

عابر

این هیچ التفات شتابان گذشت و رفت

ای پر کشیده جانب ناهید و ماه و مهر

جولان دهنده در دل این واژگون سپهر

هشدار بیم غرش توصان

هشدار بیم بارش و بوران است

بر شاخسار من بنشین

اما پرنده

هیچش به دل نه بیم ز توفان گذشت و رفت

هان آهوی فراری این صحرا

تا دوردست می نگرم

صیاد نیست در پی صید تو بازگرد

قدری درنگ در بر من

قدری درنگ کن

آهو

چون برق و باد هراسان گذشت و رفت

شب می رسید و روز

دلخسته از درنگ

افسرده از بسیط بیابان گذشت و رفت

این هم روایتی ست

وقتی بلند بانو

بنشست در برابر من

بعد از چه سالهای صبوری

بعد از هزار سال

دوری

دیدم هنوز هم

آبش به جوی جوانی ست

دیدم

تندیس جاودانی حسن است

زیباتر از همیشه

زیبای جاودانی ست

اما درون سینه من

حتی هنوز گرچه دلی می تپد ولی

در طول سالیان که چه بر من رفت

با این دل شکسته

آرام نا نشسته دمی

سر کرده ام به صبوری

خو کرده ام به حسرت دوری

پاییز عمر من اینک قدم زنان

در بستر زمانه گذر دارد

آه ای سموم سرد زمستان

بر نیسموز شمع وجود من

ایا چه وقت می گذاری

پس کدام وقت ؟

هر چند

حتی هنوز هم

او ایتی ست

بر من هر آنچه رفت ز جورش

حکایتی ست

این شعر این پریشان

کز خامه روی بستر کاغذ فروچکد

هرگز گمان مدار که نقش شکایتی ست

تنها

کز ما به جای ماند

این هم روایتی است

بدانید

حتی هنوز هم

او شاهکار خداوند است

یعنی که ایتی ست

شبی بر ساحل زنده رود

ماه روی خویش را در آب می بیند

شهر در خواب است

گویی خواب می بیند

رود

اما هیچ تابش نیست

رود همچون شهر خفته قصد خوابش نیست

رود پیچان است

رود می پیچد بروی بستری از ریگ

شهر بی جان است

سایه ای لرزان

مست آن جامی که نوشیده است

یاد آن لبها که در رویای مستی بخش بوسیده است

در کنار رود

می سپارد گام

می رود آرام

برخورد

من با برادر محبوبم

از روی یک توهم بی جا

سرچشمه زلال تفاهم را

آلوده کرده ایم

تصویر روی من

در پاکی تصور او

همچون غباری آینه ذهن را مکدر کرد

در من سیاهی ابر کدورتی

باران اشک را

از دیدگان مضطربم رویاند

برخورد ما

بر حسب اتفاق

تماشایی ست

در او تلاش و کوشش مغرور ماندن است

در من گریز گمشدن و اغتشاش گام

افسوس

در پیش چشم دنیا

دوران عمر ما

یک قطره دربرابر اقیانوس

درچشمهای آن همه خورشید کهکشان

عمر جهانیان

کم سو تر از حقارت یک فانوس

افسوس

شکست غرور

ما دو تن مغرور

هر دو از هم دور

وای در من تاب دوری نیست

ای خیالت خاطر من را نوازشبار

بیش از این در من صبوری نیست

بی تو من تنهای تنهایم

من به دیدار تو می ایم

زیر خاکستر

زیر خاکستر ذهنم باقی ست

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

یادگاری است ز عشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز

عشقی آنگونه که بنیان مرا

سوخت از ریشه و خاکستر کرد

غرق درحیرتم از اینکه چرا

مانده ام زنده هنوز

گاهگاهی که دلم می گیرد

پیش خود می گویم

آن که جانم را سوخت

یاد می آرد از این بنده هنوز

سخت جانی را ببین

که نمردم از هجر

مرگ صد بار به از

بی تو بودن باشد

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم هستم

پیش چشمان تو شرمنده هنوز

گرچه از فرط غرور

اشکم از دیده نریخت

بعد تو لیک پس از آنهمه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز

گفته بودند که از دل برود یار چو از دیده برفت

سالها هست که از دیده من رفتی لیک

دلم از مهر تو آکنده هنوز

دفتر عمر مرا

دست ایام ورقها زده است

زیر بار غم عشق

قامتم خم شد و پشتم بشکست

در خیالم اما

همچنان روز نخست

تویی آن قامت بالنده هنوز

در قمار غم عشق

دل من بردی و با دست تهی

منم آن عاشق بازنده هنوز

آتشی عشق پس از مرگ نگردد خاموش

گر که گورم بشکافند عیان می بینند

زیر خاکستر جسمم باقی است

آتشی سرکش و سوزنده هنوز

خواب خوب

پس از توفان

پس از تندر

پس از باران

سرشک سبز برگ از شاخه های جنگل خاموش

می افتاد

نه بید از باد نه برگ از برگ می جنبید

شکاف ابرها راهی به نور می دادند

دوباره راه را بر ماه می بستند

و من همچون نسیمی از فراز شاخه ها پرواز می کردم

تو را می خواستم خوب ای خوبی

به دیدار تو من می آمدم با شوق با شادی

تو را می بینم ای گیسو پریشان در غبار یاد

تو با من مهربانتر از منی یا من ؟

تو با من مهربانی میکنی چون مهر مهر مهربانی با من

پس از توفان پس از تندر پس از باران

گل آرامش آوازی

به رنگ چشمهای روشنتدارد

نسیمی کز فراز باغ می اید

چه خوش بوی تنت دارد

من اینک در خیال خویش خواب خوب می بینم

تو می ایی و از باغ تنت صد بوسه می چینم

افسانه مردم

دیدم او را آه بعد از بیست سال

گفتم این خود اوست ؟ یا نه دیگری ست

چیزکی از او در او بود و نبود

گفتم این زن اوست ؟ یعنی آن پری ست ؟

هر دو تن دزدیده و حیران نگاه

سوی هم کردیم وحیرانتر شدیم

هر دو شاید با گذشت روزگار

در کف باد خزان پر پر شدیم

از فروشنده کتابی را خرید

بعد از آن آهنگ رفتن ساز کرد

خواست تا بیرون رود بی اعتنا

دست من در را برایش باز کرد

عمر من بود او که از پیشم گذشت

رفت و در انبوه مردم گم شد او

بازهم مضمون شعری تازه گشت

باز هم افسانه مردم شد او

خون و جنون

کسی با سکوتش

مرا تا بیابان بی انتهای جنون برد

کسی با نگاهش

مرا تا درندشت دریای خون برد

مرا بازگردان

مرا ای به پایان رسانیده آغاز گردان

از اینجا تا مصیبت

گلی جان سفره دل را

برایت پهن خواهم کرد

گلی جان وحشت از سنگ است و سنگ انداز

وگرنه من برایت شعرهای ناب خواهم خواند

در اینجا وقت گل گفتن

زمان گل شکفتن نیست

نهان در آستین همسخن ماری

درون هر سخن خاری ست

گلی جان در شگفتم از تو و این پاکی روشن

شگفتی نیست ؟

که نیلوفر چنین شاداب در مرداب می روید ؟

از اینجا تا مصیبت راه دوری نیست

از اینجا تا مصیبت سنگ سنگش

قصه تلخ جدایی ها

سر هر رهگذارش مرگ عشق و آشنایی هاست

از اینجا تا حدیث مهربانی راه دشواری ست

بیابان تا بیابانش پر از درد است

مرا سنگ صبوری نیست

گلی جان با تو ام

سنگ صبورم باش

شبم را روشنایی بخش

گلی دریای نورم باش

خورشید خاک

تو بالنده از سپهر بلندی

تو مهری

تو ماهی

تو بارنده ابری به هر باغ بی بر

تو خوبی تو پاکی تو چون ژاله صبحگاهی بهاری

تو برگی تو باری

قرار دل بی قراری

تو ریزنده بر شط شوری و شوقی

تو چون آبشاری

تو سرچشمه نور مهر پگاهی

نسیم خوش صبحگاهی

تونوری

تو شعری

تو شوری

تو ژرفای دریای وجد و سروری

تو روحی

توجانی

تو یادآور پاکی کودکانی

تو بوی خوش بوستانی

تو شوق نویدی

تو گلهای سرخ و سپیدی

تو مهتاب رویایی تابناکی

تو خورشید خاکی

تو موجی

نسیمی

نسیمی که از توست امواج دریا

توموجی

که رسپنجه های نسیمش نوازد

تووجدی

تو شوری

تو حالی

تو شعر خوش حافظی

لایزالی

تو گلهای باغی

تو مدهوش و مستی

توهستی

تو ای آن که روزی ندانم کجا خواهمت یافت

تو ای مایه شوق

شادی من

تو ای گوهر پاک آزادی من

آفتاب و ذره

تو ای شکوهمند من

شکوه دلپسند من

تو آن ستاره بوده ای

که مهر آسمان شدی

ز مهر برتر آمدی

فراز کهکشان شدی

به دره ها نگاه کن

به ژرف دره ها نگر

به تکه سنگهای سرد

به ذره ها نگاه کن

به من بتاب

که سنگ سرد دره ام

که کوچکم که ذره ام

به من بتاب

مرا ز شرم مهر خویش آب کن

مرا به خویش جذب کن

مرا هم آفتاب کن

تصویر در قصیده

غم ازدرون مرا متلاشی کرد

کاهیده قطره قطره تنم در زلال اشک

من پیشرفت کاهش جان را درون دل

احساس می کنم

احساس می کنم که تو بخشیده ای به من

این پرشکوه جوشش پر شوکت غرر

در من نه انتظار و نه امیدی

امید بازگشت تو ؟

بی حاصل

من از تو بی نیازتر از مردگان گور

دیگر به من مبخش

احساس دوست داشتن جاودانه را

با سکر بی خیالی

اعصاب خویش را

تخدیر می کنم

من قامت بلند تو را در قصیده ای

با نقش قلب سنگ تصویر می کنم

آرزوی نقش بر آب

در من غم بیهودگیها می زند موج

در تو غروری از توان من فزونتر

در من نیازی می کشد پیوسته فریاد

در توگریزی می گشاید هر زمان پر

ای کاش در خاطر گُل ِ مهرت نمی رست

ای کاش در من آرزویت جان نمی یافت

ای کاش دست روز و شب با تار و پودش

از هر فریبی رشته عمرم نمی بافت

اندیشه روز و شبم پیوسته این است

«من برتو بستم دل ؟

دریغ از دل که بستم

افسوس بر من گوهر خود را فشاندم

در پای بتهایی که باید می شکستم

ای خاطرات مرا با خویشتن تنها گذارید

در این غروب سرد درد انگیز پاییز

با محنتی گنگ و غریبم واگذارید

اینک دریغا آرزوی نقش بر آب

اینک نهال عاشقی بی برگ و بی بَر

در من

غم بیهودگیها می زند موج

در تو

غروری از توان من فزونتر

چهل سالگی

ای سرو سر افراز

اینک جمال را به کمال اینک

در اوج دلبری

نیکوتر از همیشه

از بیست سال پیش

در بیست سالگی

آن دختر یگانه شهدخت دختران

تا این زن یگانه

زیبای بانوان

بر ما چه رفت از پس آن سال و سالها

تو آن مسافر سفر شور و حالها

من این نشسته در دل رنج و ملالها

باران چه نقشها را

بر شیشه های پنجره ها شست

اما

بر لوح سینه ام

این سینه چو اینه

بی هیچ کینه ام

بنشسته عشق تو

ناشسته کس ز دل

تا این زمان که خم شده چون تک پیکرم

و برف روزگار که بنشسته بر سرم

ک منم

در عنفوان جوانی

آغاز روزگار زمینگیری

اما هنوز هم

در چشم من یگانه ای و جاودانه ای

آری هنوز هم

معیار تازه ای ز وجاهت

در خور شعرهای خوش عاشقانه ای

چون شعر ناب حافظ

روح ترانه ای

بهار غریب

من به درماندگی صخره و سنگ

من به آوارگی ابر ونسیم

من به سرگشتگی ‌آهوی دشت

من به تنهایی خود می مانم

من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی

گیسوان تو به یادم می اید

من در این شب که بلند است به اندازه حسرت زدگی

شعر چشمان تو را می خوانم

چشم تو چشمه شوق

چشم تو ژرفترین راز وجود

برگ بید است که با زمزمه جاری باد

تن به وارستن عمر ابدی می سپرد

تو تماشا کن

که بهار دیگر

پاورچین پاورچین

از دل تاریکی می گذر

و تو در خوابی

و پرستوها خوابند

و تو می اندیشی

به بهار دیگر

و به یاری دیگر

نه بهاری

و نه یاری دیگر

حیف

اما من و تو

دور از هم می پوسیم

غمم از وحشت پوسیدن نیست

غمم از زیستن بی تو دراین لحظه پر دلهره است

دیگر از من تا خاک شدن راهی نیست

از سر این بام

این صحرا این دریا

پر خواهم زد خواهم مرد

غم تو این غم شیرین را

با خود خواهم برد

ترانه خوان عشق

تو رفتی و نفس گرم عاشقان با من

ستاره سوختگانند مهربان با من

به یاد عشق تو تا من ترانه خوان گشتم

جهان و جمله جهان شد ترانه خوان با من

ز بیخ و بن بکند کوه درد و غم این سیل

چنین که گریه کند چشم آسمان با من

رسد همیشه به فریاد باده نوشان حق

بگفت این سخن آن میر می کشان با من

بساط خویش به جای دگر برم زین شهر

چنین که گشته عسس سخت سرگران با من

شرار شوق تو در دل نمی شود خاموش

هنوز یاد تو این یاد مهربان با من

دلم گرفت از این لحظه های تنهایی

ترحمی کن و بازآ بمان با من

چه سالها که گذشت و نرفتی از یادم

هنوز عشق تو این عشق جاودان با من

اسیر صبح بناگوش

از خاطرات چه شد که فراموش شد حمید

با درد و رنج و غصه همآغوش شد حمید

مرد آرزوی وصل تو ای یار در دلش

درماتم امید سیه پوش شد حمید

چون شمع نیمسوخته در رهگذار باد

از خشم پرخروش تو خاموش شد حمید

نی اهرمن به یاد وی و نه فرشته ای

از یاد روزگار فراموش شد حمید

بگشای لب بگوی حدیثی ز شور عشق

سر تا به پا به گفته تو گوش شد حمید

با چشم نیم مست تو جای سوال نیست

دانند مرد و زن ز چه مدهوش شد حمید

می گفت : دل به دام شب زلف کی دهم ؟

آخر اسیر صبح بناگوش شد حمید

سودابه وار تهمت بی جا به او مزن

عله های قدس سیاووش شد حمید

سنگ صبور

چشمک زند به بخت سیاهم ستاره ای

داده ست روشنی به شبم ماهپاره ای

ای ماه شبفروز ز من درگذر که من

از خلق روزگار گرفتم کناره ای

دشتم فریب خورده ز هر ابر تیره ای

یا چوب خشک سوخته از هر شراره ای

بگذار مست باشم کاین درد کهنه را

جز با می کهن نه علاجی نه چاره ای

از من تو درگذر که دگر در خور تو نیست

مردی دلش ز تیغ جفا پاره پاره ای

هیچم خطا نبود و دلم را شکست و رفت

دامن کشید از چو من هیچکاره ای

سنگ صبور طاقت اندوه من نداشت

درهم شکست از غم دل سنگ خاره ای

باغبان

باغبانم باغبانی خسته دل

پشت من خم گشته همچون پشت تاک

آن گل زیبا که پروردم به جان

شد چو خورشید فروزان تابناک

دست گلچینی ز شاخش چید و رفت

پای خودبینی فشردش روی خاک

مرمر بلند اندام

بهار آمد و بشکفت غنچه ذهنش

خدا کند ز کرم کاشکی نصیب منش

هر آن کسی که ببند چنین فرشته فتد

کجا فریب دهد صد هزار اهرمنش

نهفته در لب او معجزات عیسایی

به جسم مرده من روح می دمد سخنش

لطیف هست چنان برگ گل رخ زیبایش

لطیفتر بود از برگهای غنچه تنش

کبود می شود آن مرمر بلند اندام

اگر که بوسه زنم در خیال بر بدنش

در این جهان به چه او را همی کنم تشبیه

که در لطافت و خوبی برد به خویشتنش

برای عاشق صادق وطن نخواهی یافت

کجاست دلبر عاشق همان بود وطنش

نیامدی که ببینی سرشک چشم حمید

کنون بیا و ببین همچو شمع سوختنش

روح سیاوش

گاهی چو آب هستم و گاهی چو آتشم

از این دوگانگی ست که بس درد می کشم

سویم میا و روح پریشان من مخوان

اوراق کهنه ای ز کتابی مشوشم

پرهیز این زمان ز من ای نازینن که من

سر تا به پای شعله و پا تا سر آتشم

با پای خویش ز آتش عشق تو بگذرم

خویش آزمای خویشم و روح سیاوشم

بستی میان به قتلم و جرمم همین که من

با خامه خیال خود آن موی می کشم

دارد رواج سکه قلب هنر حمید

عیب من که کنون پاک و بی غشم

صدر جهان

برمن چو میگذری ............................... چون آفتابی

هوشم ز سر ببری ............................... مانا شرابی

بهر شکسته دلان ................................مرهم تویی تو

بر چشم خسته من ............................... داروی خوابی

هم شهره ای به نشاط .......................... شط نشیطی

هم شعله ای ز شرار ............................ شور شرابی

شرمنده ام که تو را .......................... در خور ندارم

جز جان کههدیه کنم ...........................تو روح نابی

مرداب را تو در آن ............................ نیلوفرستی

در عمق آبی بحر ..............................در خوشابی

برما چه می نگری ..............................همچون تو مستیم

ای چشم دلبر من ...............................چون من خرابی

مهر از تو می طلبم ؟ ..........................هیهات بر من

بر هر که چشمه نوش ....................... ....بر من سرابی

ک لب به کجا ....................... ..........روی آورم روی ؟

مستقیم من و تو ...............................دریای آبی

من مستمند و تو ...............................صدر جهانی

یک ذره ام من و تو ............................صد آفتابی

امید وفا

من آن کبوتر بشکسته بال در دامم

که بهر صید من این چرخ دانه ای نفکند

مرا به همت آن مرغ آسمان رشک است

که رخت خویش به هیچ آشیانهای نفکند

به سیل حادثه تا خود نسازدش ویران

زمانه هیچ زمان طرح خانه ای نفکند

من آن غریب درخت کویر سوخته ام

که سنگ رهگذر از من جوانه ای نفکند

به غیر که وفا از پری رخان خواهم

به شوره زار کس از مهر دانه ای نفکند

فرشتهای که خبرداشت از شراره عشق

چرا به من نگه عاشقانه ای نفکند ؟

حمید هیچ زمان شعر تازه ای نسرود

طنین نامتو تا در ترانهای نفکند

آتش عشق

مرا با سوز جان بگذار و بگذر

اسیر وناتوان بگذار و بگذر

چو شمعی سوختم از آتش عشق

مرا آتش بگذار و بگذر

دلی چون لاله بی داغ غمت نیست

بر این دل هم نشان بگذار و بگذر

مرابا یک جهان اندوه جانسوز

تو ای نامهربان بگذار و بگذر

دو چشمی را که مفتون رخت بود

کنون گوهرفشان بگذار و بگذر

درافتادم به گرداب غم عشق

مرا در این میان بگذارو بگذر

به او گفتم: حمید از هجر فرسود !

به من گفتا : جهان بگذار و بگذر !

غزل

به خلوت بی ماهتاب من بگذر

به شام تار من ای آفتاب من بگذر

کنون که دیده ام از دیدن تو محروم است

فرشته وار شبی رابه خواب من بگذر

نگاه مست تو را آرزوکنان گفتم

بیا به پرتو جام شراب من بگذر

اگر که شعر شدی بر لبان من بنشین

اگر که نغمه شدی از رباب من بگذر

فروغ روی تو سازد دل مرا روشن

بیا و در شب بی ماهتاب من بگذر

کرم کن و در کلبه ام قدم بگذار

مرا ببین و به حال خراب من بگذر

تو را که طاقت سوز حمید یک دم نیست

نخوانده شعر مرا از کتاب من بگذر

لن ترانی

در کوی تو مستانه ................................ می افتم و می خیزم

دلداده و دیوانه ................................ می افتم و می خیزم

من مست و پریشانم ................................ می نالم و می مویم

مدهوش ز پیمانه ................................ می افتم و می خیزم

تا آنکه تو را یابم ................................می گردم و می جویم

سر بر در آن خانه ................................ می افتم و می خیزم

چو شمع شب عاشق ................................ می سوزم و می گریم

از عشق چو پروانه ................................ می افتم و می خیزم

گر دست دهد روزی ................................ تا خاک رهت گردم

در پای تو جانانه ................................ می افتم و می خیزم

گفتی که ز جان برخیز ................................ در ملک عدم بنشین

زینروست که مستانه ................................ می افتم و می خیزم

من مست قدح نوشم ................................ از چشم تو مدهوشم

سلانه به سلانه ................................ می افتم و می خیزم

دیوانه رویت من ................................ چون گردم به کویت من

ای دلبر فرزانه ................................ می افتم و می خیزم

بازای و گرنه می ................................ هستی ز کفم گیرد

اینسان که به میخانه ................................ می افتم و می خیزم

سپاه درم

ایینه دلم ز چه زنگار غم گرفت

تار امیدها همه پود الم گرفت

گفتم مرا نیاز به نازش نمانده است

فرصت طلب رسید و سخن مغتنم گرفت

او را که با سخن به دلش ره نبرده ام

از ره رسیده ای به سپاه درم گرفت

اشک از غرور گرچه ز چشمان من نریخت

هنگام رفتنش نگهم رنگ نم گرفت

یک عمر گشتم از پی آن عمر جاودان

گشت زمانه عمر مرا دم به دم گرفت

نازم بدان نگاه که او با اشاره ای

نام مرا ز دفتر هستی قلم گرفت

من با که گویم این غم بسیار کو مرا

در خیل کشتگان رخش دست کم گرفت

برگرد ای امید ز کف رفته تا به کی

هر شب فغان کنم که خدایا دلم گرفت

در سینه ام نهال غمش نشاند عشق

باری گرفت شاخ غم و خوب هم گرفت

تا بگذرد ز کوه غم عشق او حمید

دستی شکسته داشت به پای قلم گرفت

چند گویم من از جدایی ها

هان چه حاصل از آشنایی ها

گر پس از آن بود جدایی ها

من و با تو، چه مهربانی ها

تو و بامن، چه بیوفایی ها

من و از عشق راز پوشیدن

تو و با عشوه خودنمایی ها

در دل سرد سنگ تو نگرفت

آتش این سخنسرایی ها

چشم شوخ تو طرفه تفسری ست

کارا به بی حیایی ها

مهر روی تو، جلوه کرد و دمید

در شب تیره روشنایی ها

گفته بودم که دل به کس ندهم

تو ربودی به دلربایی ها

چون در آیینه روی خود نگری

می شوی گرم خودستایی ها

موی ما هر دو شد سپید وهنوز

تویی و عاشق آزمایی ها

شور عشقت شراب شیرین بود

ای خوشا شور آشنایی ها

خاموشی

آنچنان خواهند خاموشم کنند

تا خلایق هم فراموشم کنند

طرفه حیلتها کنند این ساحران

تا غلام حلقه در گوشم کنند

خود نمی ریزند خونم تا مباد

شهره مانند سیاووشم کنند

بس بخوانندم به گوش افسانه ها

تا به خواب خوش چو خرگوشم کنند

لطفشان قهر است اگر مهرم کنند

شهدشان زهراست اگرنوشم کنند

گاه می گویم بهل تا لعبتان

با شراب بوسه مدهوشم کنند

لیک می بینم که خلق بی زبان

باز خوانندم که چاووشم کنند

عاقبت دانم به دوران حیات

در عزای خود سیه پوشم کنند

ای کاش شوکران شهامت من کو ؟

بخش۱ : با سروهای سبز جوان در شهر

بخش۲ : امشب

بخش۳ : ای تشنه کام پیوسته در تلاش چه هستی ؟ نام

بخش۴ : دیدم صدای هلهله هایی که آشنا

بخش۵ : ای کاش انفجار

بخش۶ : هر چند

بخش۱

با سروهای سبز جوان در شهر

از روز پیش وعده دیدار داشتم

دیوانگی ست

نیست ؟

اینک تو نیستی که ببینی

با هر جوانه خنجر فریادی ست

افسوس

خاموش گشته در من

آن پر شکوه شعله خشم ستاره سوز

ای خوبتربیا

این شعله نهفته به دهلیز سینه را

چون آتش مقدس زردشت برفروز

ای خوبتر بیا

که محنت برادر من غرق در الم

کوهی ست بر دلم

گفتی که

آفتاب طلوعی دوباره خواهد کرد

اینک امید من تو بگو آفتاب کو ؟

در خلوت شبانه این شهر مرده وار

هشدار گام به آهستگی گذار

اینجا طنین گام تو آغاز دشمنی ست

یک دست با تو نه

یک دست با تو نیست

دیدم امید من برخاست

خشمناک

خندید

ندید و خیل خوف

در خلوت شبانه من موج می گرفت

با هق هق گریستن من

دیدم طنین خنده او اوج می گرفت

افروخت مشعلی

شب را به نور شعله منور ساخت

و پشت پلک پنجره ها داد بر کشید

از پشت پلکتان بتکانید

گرد فرون مانده به مژگان را

فریاد کرد و گفت

ای چشمهایتان خورشید زندگی

خورشید از سراچه چشم شما شکفت

اما

یک پنجره گشوده نشد

یک پلک چشم نیز

و راه

راهی نه جز ادامه اندوه

و خیل خواب خستگی و رخوت

افتاده روی پلک کسان چون کوه

بخش۲

امشب

خاک کدام میکده از اشک چشم من

نمناک می شود ؟

و جام چندمین

از دست من نثاره خاک می شود ؟

ای دوست در دشتهای باز

اسب سپید خاطره ات را هی کن

اینجا

تا چشم کار می کند آواز بی بری ست

در دشت زندگانی ما

حتی

حوا فریب دانه گندم نیست

من با کدام امید ؟

من بر کدام دشت بتازم ؟

مرغان خسته بال

خو کرده با ملال

افسانه حیات نمی گویند

و آهوان مانده به بند

از کس ره گریز نمی جویند

دیوار زانوان من کنون

سدی ست

در پیش سیل حادثه اما

این سوی زانوان من از اشک چشمها

سیلی ست سهمنک

این لحظه لحظه های ملال آور

ترجیع بند یک نفس اضطرابهاست

افسانه ای ست آغاز

انجام قصه ای

اینجا نگاه کن که نه آغازی

اینجا نگاه کن که نه انجامی ست

این یک دو روزه زیستن با هزار درد

الحق که سخت مایه بدنامی ست

بخش۳

ای تشنه کام پیوسته در تلاش چه هستی ؟ نام

دیگر زمین محبت خود را

از نسل ما سلاله پاکان گرفته است

مردی که رستگاری خود را

با روزه های صُمت

در طول سالیان به ریاضت

می ساخت

با من یک پیاله می

هفتاد سال طاعت خود را باخت

وقتی که سخت سخره گرفتند پاکبازان را

من مثل برکشیده حصاری

بر پای ایستادم و خواندم

ساده ترین ترانه پاکی را

امشب امید رفته ز دستم

با من به یک پیاله محبت کن

من

از نسل از سلاله پاکانم

من عاشق قدیمی ایرانم

بخش۴

دیدم صدای هلهله هایی که آشنا

می خواندم به جاده پیکار زندگی

گفتم نفیر نی لبک من

آواز مردم است

گفتم که واژههای تراویده از وجود

دمساز مردم است

اما

این گوژپشت رنج کشیده

یعنی من

این ز خویش بریده

آ?ا ز نو ترانه از یاد رفته را

آغاز می کند ؟

این مرغ پر شکسته به کنج قفس اسیر

ایا دوباره از قفس سرد عمر سوز

پرواز می کند؟

بخش۵

ای کاش انفجار

فرجام اگرچه تلخ

ما مومنان ساحت نومیدی

نومید و بی شهامت

حتی شهامتی نه

که نوشیم شوکران

در برزخ زمین

آونگ لحظه های زمانیم

اینجا کهمرز مرز گزینش بود

ایا کسی فرمان انهدام مرا می خواند ؟

فریاد می زنم نه صدایی

بر من نه پاسخی نه پیامی

تردید بود و من

این تلخوش شرنگ شماتت را

قطره قطره

باری به جام کردم و نوشیدم

دیدم که می جوند

دیوار اعتماد مرا موریانه ها

اینک من آن عمارت از پای بست ویرانم

ایا دوباره بازنخواهی گشت ؟

نمی دانم

بخش۶

هر چند

شب با تمام توش و توان و طلابتش

بر سرزمین تب زده آویخت

دیدم

سیماب صبحگاهی

از سر بلندترین کوهها

فرو می ریخت

گفتم

امید من

برخیز وخواب را

برخیز و باز روشنی آفتاب را

حمید مصدق

آبی، خاکستری، سیاه

با خویشتن نشستن در خود شکستن

در رهگذار باد

درفش کاویان

من با بطالت پدر هرگز بیعت نمیکنم

از جدایی ها (دفتر نخست)

از جدایی ها ( دفتر دوم)

آیا چه کس تو را از مهربان شدن با من مایوس می کند

سالهای صبوری

ای کاش شوکران شهامت من کو ؟