معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ حسین خوارزمی

حسین بن حسن خوارزمی از عارفان، نویسندگان و شاعران سده‌های هشتم و نهم هجری است. وی اصالتاً از ماوراءالنهر بوده و به دلیل اقامت طولانی در خوارزم به خوارزمی شهرت یافت. وی از شاگردان ابوالوفا خوارزمی معروف به پیرفرشته بود و به راهنمایی او با مثنوی مولوی آشنا شد و به معانی آن پی برد. بدین واسطه در اطراف و اکناف پرآوازه شد. در حوادث زندگانی خوارزمی آورده‌اند که در زمان شاهرخ میرزا بعضی از فقهای حنفیه به سبب بیتی از اشعارش وی را تکفیر کردند و او را به هرات خواندند. وی توانست اعتراض مدعیان را پاسخ دهد و از آن بلیه رهایی یابد اما ازبکان او را رها نکردند تا سرانجام در سال ۸۴۰ هجری قمری در خوارزم وی را به زخم تیغ از پای درآوردند. از آنجا که تخلص حسین خوارزمی در اشعارش «حسین» بوده است اشعار وی به اشتباه به نام دیوان حسین بن منصور حلاج منتشر و معروف شده است. حال آن که حلاج دیوان شعر فارسی ندارد و اساساً پیش از یا همزمان با آغاز عصر ادبیات نوین فارسی بعد از اسلام می‌زیسته است. ضمناً مفاد اشعار حسین خوارزمی و زبان آنها تناسبی با دورهٔ زندگی حلاج ندارد.

غزلیات، قصاید و قطعات

شمارهٔ ۱ : ای دور مانده از حرم خاص کبریا

شمارهٔ ۲ : آن ما حی جلالت و حامی دین حق

شمارهٔ ۳ : دامن همت برافشان ای دل از کبر و ریا

شمارهٔ ۴ : گوهر درج جلالت ماه برج سلطنت

شمارهٔ ۵ : من حسین وقت و نااهلان یزید و شمر من

شمارهٔ ۶ : دلا تا کی پزی سودا درون گنبد خضرا

شمارهٔ ۷ : ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها

شمارهٔ ۸ : ای صفات کبریایت برتر از ادراک ما

شمارهٔ ۹ : شه من بدرد عشقت بنواز جان ما را

شمارهٔ ۱۰ : گشت مسلم ز عشق ملک معانی مرا

شمارهٔ ۱۱ : چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان را

شمارهٔ ۱۲ : دلا اگر نفسی می‌زنی به صدق و صفا

شمارهٔ ۱۳ : زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا

شمارهٔ ۱۴ : دوای درد دل خسته ام بکن یارا

شمارهٔ ۱۵ : ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا

شمارهٔ ۱۶ : هر دم بناز میکشد آن نازنین مرا

شمارهٔ ۱۷ : ای بر دل شکسته ز درد تو داغ‌ها

شمارهٔ ۱۸ : ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارها

شمارهٔ ۱۹ : ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها

شمارهٔ ۲۰ : بصدر صفحه دولت کجا رسد اصحاب

شمارهٔ ۲۱ : زهره ام ساقی و مه جام مدام است امشب

شمارهٔ ۲۲ : تا بِکِی ناله و فریاد که آن یار کجاست

شمارهٔ ۲۳ : خلق عالم بجمالت نگرانند ای دوست

شمارهٔ ۲۴ : الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت

شمارهٔ ۲۵ : خسته هجر گشته ام با تو وصالم آرزوست

شمارهٔ ۲۶ : عشق است آتشی که بیکدم جهان بسوخت

شمارهٔ ۲۷ : تا عشق توام بدرقه راه حجاز است

شمارهٔ ۲۸ : وای که از حال من دلبرم آگاه نیست

شمارهٔ ۲۹ : ایکه جز حسن رخت پیرایه آفاق نیست

شمارهٔ ۳۰ : من دلی دارم که در وی جز خیال یار نیست

شمارهٔ ۳۱ : هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است

شمارهٔ ۳۲ : منم و شورش و غوغا ز غمت تا بقیامت

شمارهٔ ۳۳ : جانم بلب رسید چو جانان من برفت

شمارهٔ ۳۴ : تا چند ز دیدار تو مهجور توان زیست

شمارهٔ ۳۵ : چهره ات شمع شب افروزی خوش است

شمارهٔ ۳۶ : عید در موسم نوروز بسی روح افزاست

شمارهٔ ۳۷ : کدام جان گرامی که مبتلای تو نیست

شمارهٔ ۳۸ : ای لعل دلپذیر تو سرمایه حیات

شمارهٔ ۳۹ : نور جمال روی تو در آفتاب نیست

شمارهٔ ۴۰ : ما را نماند میل شکر با دهان دوست

شمارهٔ ۴۱ : روئی است روی دوست که هیچش نظیر نیست

شمارهٔ ۴۲ : دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت

شمارهٔ ۴۳ : درد عشقت دامن جانم گرفت

شمارهٔ ۴۴ : ترک من بار دیگر راه جفا پیش گرفت

شمارهٔ ۴۵ : ای باد صبحدم گذری کن بکوی دوست

شمارهٔ ۴۶ : رفتی و یاد تو ز دل ریش من نرفت

شمارهٔ ۴۷ : این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است

شمارهٔ ۴۸ : به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت

شمارهٔ ۴۹ : گر در هلاک من بود الحق رضای دوست

شمارهٔ ۵۰ : کنون که کشور خوبی بنام تست ای دوست

شمارهٔ ۵۱ : جان من بی رخ تو جانم سوخت

شمارهٔ ۵۲ : مرا چو کعبه دولت حریم خانه اوست

شمارهٔ ۵۳ : بیا که جان من از داغ انتظار بسوخت

شمارهٔ ۵۴ : عید شد قافله را عزم حرم ساختنی ست

شمارهٔ ۵۵ : رنجورم و شفای دلم جز حبیب نیست

شمارهٔ ۵۶ : دوست از حال دل آشفتگان آگاه نیست

شمارهٔ ۵۷ : اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست

شمارهٔ ۵۸ : ای راحت جان از نفس روح فزایت

شمارهٔ ۵۹ : کدام دل که گرفتار و مبتلای تو نیست

شمارهٔ ۶۰ : بقای عمر در این خاکدان فانی نیست

شمارهٔ ۶۱ : مرا جز تو به عالم هیچکس نیست

شمارهٔ ۶۲ : دست همت بر جهان خواهم فشاند

شمارهٔ ۶۳ : بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازد

شمارهٔ ۶۴ : چو اهل دل بطواف تو عزم ره سازند

شمارهٔ ۶۵ : چو عاشقان حرم کعبه لقا جویند

شمارهٔ ۶۶ : بخت چون بنمود راهم جانب دلدار خود

شمارهٔ ۶۷ : دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود

شمارهٔ ۶۸ : جان فدای آنکه ما را بی‌محابا می‌کشد

شمارهٔ ۶۹ : دوستان جان مرا جانب جانان آرید

شمارهٔ ۷۰ : عاشقان جان و دل خویش بدلدار دهید

شمارهٔ ۷۱ : بی نشان گردم اگر از تو نشانی نرسد

شمارهٔ ۷۲ : اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند

شمارهٔ ۷۳ : از من خبر به جانب جانان که می‌برد

شمارهٔ ۷۴ : گر پریچهره مه پیکر من باز آید

شمارهٔ ۷۵ : مرا ز مدرسه عشقت بخانقاه کشید

شمارهٔ ۷۶ : گر ترا عشوه چنان شیوه چنین خواهد بود

شمارهٔ ۷۷ : نگار من چو بلعل شکر نثار آید

شمارهٔ ۷۸ : دلم هوای چنان سرو نازنین دارد

شمارهٔ ۷۹ : صبا رسید در او بوی یار نیست چه سود

شمارهٔ ۸۰ : عشاق وفاپیشه اگر محرم مائید

شمارهٔ ۸۱ : بهار و عید می‌آید که عالم را بیاراید

شمارهٔ ۸۲ : دوست چون خواهد که عاشق هر نفس زاری کند

شمارهٔ ۸۳ : عجب که درد مرا هیچکس دوا سازد

شمارهٔ ۸۴ : مه گلچهره من چون ز سفر بازآید

شمارهٔ ۸۵ : نفخه سنبل گلچهره من می‌آید

شمارهٔ ۸۶ : نگار سرو قد گلعذار من آمد

شمارهٔ ۸۷ : کسی که شیفته روی آن صنم باشد

شمارهٔ ۸۸ : علاج عاشق مسکین حبیب می‌داند

شمارهٔ ۸۹ : یک لحظه مرا بی رخت آرام نباشد

شمارهٔ ۹۰ : سلطان نگر که پرسش درویش می‌کند

شمارهٔ ۹۱ : دردا که دوست هیچ رعایت نمی‌کند

شمارهٔ ۹۲ : دلبر برفت و درد دلم را دوا نکرد

شمارهٔ ۹۳ : نظر کنید که آن شهسوار می‌گذرد

شمارهٔ ۹۴ : اگر طریقه تو جمله ناز خواهد بود

شمارهٔ ۹۵ : خرم دل آن کس که تمنای تو دارد

شمارهٔ ۹۶ : چون شب و روز مرا از تو عنایت باشد

شمارهٔ ۹۷ : دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود

شمارهٔ ۹۸ : سلام من سوی آن شاه سرفراز برید

شمارهٔ ۹۹ : دل همیشه تکیه بر فضل الهی می‌کند

شمارهٔ ۱۰۰ : رندان که مقیمان خرابات الستند

شمارهٔ ۱۰۱ : هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند

شمارهٔ ۱۰۲ : عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند

شمارهٔ ۱۰۳ : سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می‌آید

شمارهٔ ۱۰۴ : بر آستان خرابات عشق مستانند

شمارهٔ ۱۰۵ : صباح عید ز بهر صبوح برخیزند

شمارهٔ ۱۰۶ : ز شست عشق چو تیر بلا روان کردند

شمارهٔ ۱۰۷ : عید است و حریفان ز می عشق خرابند

شمارهٔ ۱۰۸ : دلا بنال که یاران نازنین رفتند

شمارهٔ ۱۰۹ : امیر قافله کوس رحیل زد ای یار

شمارهٔ ۱۱۰ : زهی بوعده وصل تو جان ما مسرور

شمارهٔ ۱۱۱ : ترا ز حال من زار مبتلا چه خبر

شمارهٔ ۱۱۲ : چشم عاشق کش او کشت مرا بار دگر

شمارهٔ ۱۱۳ : ای خسرو خوبان لبت از شهد شیرین کاره تر

شمارهٔ ۱۱۴ : سینه خلوتخانه یار است خالی کن ز غیر

شمارهٔ ۱۱۵ : اگر طریقه آن دلرباست عشوه و ناز

شمارهٔ ۱۱۶ : بیار ساقی گلرخ شراب ناب امروز

شمارهٔ ۱۱۷ : بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش

شمارهٔ ۱۱۸ : به چشم او نظر می‌کن دلا در ماه رخسارش

شمارهٔ ۱۱۹ : خوشا جانی که بستاند بدست خویش جانانش

شمارهٔ ۱۲۰ : این منم ره یافته در مجلس سلطان خویش

شمارهٔ ۱۲۱ : اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش

شمارهٔ ۱۲۲ : دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش

شمارهٔ ۱۲۳ : دیوانه گشتم بی آن پریوش

شمارهٔ ۱۲۴ : ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویش

شمارهٔ ۱۲۵ : در کشتنم ار بود رضایش

شمارهٔ ۱۲۶ : سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

شمارهٔ ۱۲۷ : شوریده کرد حالم لعل شکر نثارش

شمارهٔ ۱۲۸ : دوست در خانه و ما را خبری نیست دریغ

شمارهٔ ۱۲۹ : عید است و موسم گل و هنگام طرف باغ

شمارهٔ ۱۳۰ : ای ناوک بلای ترا سینه ها هدف

شمارهٔ ۱۳۱ : تافت بر جان و دلم انوار عشق

شمارهٔ ۱۳۲ : میبرد قد تو از سرو خرامان رونق

شمارهٔ ۱۳۳ : عزیزان وفاپیشه مبارکباد این منزل

شمارهٔ ۱۳۴ : ای غمزه ات کشیده خدنگی بکین دل

شمارهٔ ۱۳۵ : ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال

شمارهٔ ۱۳۶ : ای که با سوز غم عشق تو می سازد دل

شمارهٔ ۱۳۷ : چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل

شمارهٔ ۱۳۸ : گر من سر از نشیمن دنیا برآورم

شمارهٔ ۱۳۹ : تا من خیال عارض تو نقش بسته‌ام

شمارهٔ ۱۴۰ : ما که در بادیه عشق تو سرگردانیم

شمارهٔ ۱۴۱ : من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزم

شمارهٔ ۱۴۲ : دل بیچاره‌ام گم شد به کوی یار می‌جویم

شمارهٔ ۱۴۳ : منم که با تو زمانی وصال می‌بینم

شمارهٔ ۱۴۴ : بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم

شمارهٔ ۱۴۵ : قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم

شمارهٔ ۱۴۶ : ای گشته مست عشقت روز الست جانم

شمارهٔ ۱۴۷ : رضا دادم بعشق او اگر غارت کند جانم

شمارهٔ ۱۴۸ : وقت آنست که ما جانب میخانه شویم

شمارهٔ ۱۴۹ : من آشفته و شیدا چو تمنای تو دارم

شمارهٔ ۱۵۰ : دو دیده بر سر راه امید می‌دارم

شمارهٔ ۱۵۱ : چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیم

شمارهٔ ۱۵۲ : من کیستم که طالب دیدار او شوم

شمارهٔ ۱۵۳ : روزی که من بداغ غمت از جهان روم

شمارهٔ ۱۵۴ : ای شهریار حسن ترا تا شناختیم

شمارهٔ ۱۵۵ : تو پادشاه و من از بندگان درگاهم

شمارهٔ ۱۵۶ : در راه شهرستان جان از عشق شه رهبر کنم

شمارهٔ ۱۵۷ : ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم

شمارهٔ ۱۵۸ : گرد زمین و آسمان من سال‌ها گردیده‌ام

شمارهٔ ۱۵۹ : ز روی لطف اگر ای مه شبی آیی به مهمانم

شمارهٔ ۱۶۰ : ما سر بر آستان در یار می‌نهیم

شمارهٔ ۱۶۱ : ای از فروغ روی تو روشن سرای چشم

شمارهٔ ۱۶۲ : وقتی نظر بطلعت منظور داشتم

شمارهٔ ۱۶۳ : بی تو چون طره تو حال مشوش دارم

شمارهٔ ۱۶۴ : گرچه از دست غمت حال پریشان دارم

شمارهٔ ۱۶۵ : در نامه حدیث دل درویش نویسم

شمارهٔ ۱۶۶ : تا به سودای تو از راه دراز آمده‌ایم

شمارهٔ ۱۶۷ : ما ای صنم هوای تو از سر گرفته‌ایم

شمارهٔ ۱۶۸ : من که بر جان و دل از درد تو داغی دارم

شمارهٔ ۱۶۹ : شکیبم از رخ جانان نمی شود چکنم

شمارهٔ ۱۷۰ : ما بار تن ز کوی وصال تو می بریم

شمارهٔ ۱۷۱ : نبودم یکنفس طاقت که چشم از یار بربندم

شمارهٔ ۱۷۲ : یاری که ز جان دوسترش داشته بودم

شمارهٔ ۱۷۳ : ما جگرسوختگان با غم دلدار خوشیم

شمارهٔ ۱۷۴ : گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم

شمارهٔ ۱۷۵ : سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیم

شمارهٔ ۱۷۶ : بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم

شمارهٔ ۱۷۷ : شبی اگر بکشد درد آرزوی توام

شمارهٔ ۱۷۸ : با درد غم عشق تو درمان نشناسم

شمارهٔ ۱۷۹ : تا خاک صفت معتکف آن سر کویم

شمارهٔ ۱۸۰ : در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایم

شمارهٔ ۱۸۱ : گذشت عمر و خلاص از محن نمییابم

شمارهٔ ۱۸۲ : دو چشم کز هوس روی دوست تر داریم

شمارهٔ ۱۸۳ : چمن شکفته و گلها ببار می بینم

شمارهٔ ۱۸۴ : مراد خاطر خود در جهان نمی یابم

شمارهٔ ۱۸۵ : الا ای طایر سدره نشیمن

شمارهٔ ۱۸۶ : ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران

شمارهٔ ۱۸۷ : ماه من چون آگهی از ناله شب‌های من

شمارهٔ ۱۸۸ : ای سر کویت بلای روضه رضوان من

شمارهٔ ۱۸۹ : از باده دوشینت بس بیخبریم ای جان

شمارهٔ ۱۹۰ : با کس حدیث عشق تو گفتن نمی توان

شمارهٔ ۱۹۱ : نتوان لعل فرح بخش ترا جان گفتن

شمارهٔ ۱۹۲ : بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار من

شمارهٔ ۱۹۳ : اگر چه شد دل ریشم ز دست هجر تو خون

شمارهٔ ۱۹۴ : دور از رخ تو زیستن ای جان نمیتوان

شمارهٔ ۱۹۵ : ای رخت آرام جان عاشقان

شمارهٔ ۱۹۶ : ای فاش کرده عشق تو راز نهان من

شمارهٔ ۱۹۷ : بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکن

شمارهٔ ۱۹۸ : باختیار نگشتم ز کوی دوست برون

شمارهٔ ۱۹۹ : ای غم سودای تو خلوت نشین جان من

شمارهٔ ۲۰۰ : یارب مه تابان من یا نور ربانی است این

شمارهٔ ۲۰۱ : روزی اگر گذار تو افتد بخاک من

شمارهٔ ۲۰۲ : ای در همه عالم پنهان تو و پیدا تو

شمارهٔ ۲۰۳ : جان خود قربان به تیغ جان‌ستانش می‌کنم

شمارهٔ ۲۰۴ : باز آتشی در جان من زد عشق شورانگیز تو

شمارهٔ ۲۰۵ : بیا در بزم عشق ای دل حریف درد جانان شو

شمارهٔ ۲۰۶ : بر جگر آبم نماند از آتش سودای او

شمارهٔ ۲۰۷ : پای خیال سست شد در طلب وصال تو

شمارهٔ ۲۰۸ : ای دل و جان عاشقان شیفته لقای تو

شمارهٔ ۲۰۹ : ای که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده ای

شمارهٔ ۲۱۰ : گفته ای الیوم اکملت لکم دین الهدی

شمارهٔ ۲۱۱ : ای وجودت مظهر اسمای حسنی آمده

شمارهٔ ۲۱۲ : ای ز ما و من شده فانی بهنگام شهود

شمارهٔ ۲۱۳ : دست بختم کوته است از دامن وصلت که هست

شمارهٔ ۲۱۴ : دیده متاع قلب مرا صد هزار عیب

شمارهٔ ۲۱۵ : ساقی بیار جامی زان باده شبانه

شمارهٔ ۲۱۶ : ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه

شمارهٔ ۲۱۷ : دوش خوردم از شراب عشق او پیمانه‌ای

شمارهٔ ۲۱۸ : ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای

شمارهٔ ۲۱۹ : ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده

شمارهٔ ۲۲۰ : گر ماه من بتابد از بام تا بخانه

شمارهٔ ۲۲۱ : باز این چه فتنه است که آغاز کرده ای

شمارهٔ ۲۲۲ : بازم ای دوست چرا از نظر انداخته ای

شمارهٔ ۲۲۳ : ما را چو عهد خویش فراموش کرده‌ای

شمارهٔ ۲۲۴ : ای ز دردت عاشقان خسته درمان یافته

شمارهٔ ۲۲۵ : دلا از جان روان بگذر اگر جویای جانانی

شمارهٔ ۲۲۶ : دلا تا کی ز نادانی همه نقش جهان بینی

شمارهٔ ۲۲۷ : گر تو روی دل خود آینه سیما بینی

شمارهٔ ۲۲۸ : ای دل چه پای بسته بند علایقی

شمارهٔ ۲۲۹ : از دست شر نفس از آن روی ایمنی

شمارهٔ ۲۳۰ : ای که در اقلیم دل‌ها حاکم و سلطان توئی

شمارهٔ ۲۳۱ : گر عشق ازل بدرقه راه نبودی

شمارهٔ ۲۳۲ : فرخنده زمانی که تو دیدار نمائی

شمارهٔ ۲۳۳ : اگر تو عاشق حسنی چرا وابسته جانی

شمارهٔ ۲۳۴ : بشارت باد ای عاشق که یار آمد بمهمانی

شمارهٔ ۲۳۵ : بار دیگر فتنه ای در انس و جان انداختی

شمارهٔ ۲۳۶ : ای عشق منم از تو سرگشته و سودایی

شمارهٔ ۲۳۷ : چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی

شمارهٔ ۲۳۸ : رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی

شمارهٔ ۲۳۹ : بیا ایکه جانرا مداوا توئی

شمارهٔ ۲۴۰ : دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی

شمارهٔ ۲۴۱ : روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داری

شمارهٔ ۲۴۲ : جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی

شمارهٔ ۲۴۳ : ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدی

شمارهٔ ۲۴۴ : هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتی

شمارهٔ ۲۴۵ : ایکاش در هوای تو من خاک گشتمی

شمارهٔ ۲۴۶ : اگر شبی ز جمالت نقاب بگشائی

شمارهٔ ۲۴۷ : تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری

شمارهٔ ۲۴۸ : شبی از روی دلداری اگر دیدار بنمایی

شمارهٔ ۲۴۹ : نظر بحال دل خسته ام نمی فکنی

شمارهٔ ۲۵۰ : من آن کسم که ندارم به جز گنه کاری

شمارهٔ ۲۵۱ : ای سروناز رونق بستان ما توئی

شمارهٔ ۲۵۲ : بسته ام دل بغم عشق پری رخساری

شمارهٔ ۲۵۳ : بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازی

شمارهٔ ۲۵۴ : روزم چو شب تیره شد از درد جدائی

شمارهٔ ۲۵۵ : مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی

شمارهٔ ۲۵۶ : گفتم دلا ببین که جفای که میکشی

شمارهٔ ۲۵۷ : قد رعنا رخ زیبا لب شیرین داری

شمارهٔ ۲۵۸ : حیف آیدم که چون تو نگار پریوشی

شمارهٔ ۲۵۹ : ای در اقلیم معانی زده کوس شاهی

شمارهٔ ۲۶۰ : آه که از ره کرم یار نکرد یارئی

شمارهٔ ۲۶۱ : تا ز حسن خویش عکسی در جهان انداختی

شمارهٔ ۲۶۲ : دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی

شمارهٔ ۲۶۳ : ای دوست سعی کن که بدست آوری دلی

شمارهٔ ۲۶۴ : اگر بگوشه چشمی بسوی ما نگری

شمارهٔ ۲۶۵ : جان و جهان فدایت ای آنکه به ز جانی

شمارهٔ ۲۶۶ : راه اگر سوی خرابات مغان دریابی

شمارهٔ ۲۶۷ : خجسته عید من آندم که چهره بگشائی

شمارهٔ ۲۶۸ : خرم از درد توام زانرو که درمانم توئی

شمارهٔ ۲۶۹ : هر دم ز پس پرده دل و دین بربائی

شمارهٔ ۲۷۰ : ای سرو ناز رونق بستان عالمی

شمارهٔ ۲۷۱ : گلی نازک ز گلزار معانی

شمارهٔ ۲۷۲ : ای دل چه شد که خشک و تر غم بسوختی

شمارهٔ ۱

ای دور مانده از حرم خاص کبریا

سوی وطن رجوع کن از خطه خطا

در خارزار انس چرا میبری بسر

چون در ریاض انس بسی کرده چرا

بگذر ز دلق کهنه فانی که پیش از این

بر قامت تو دوخته اند از بقا قبا

از کوچه حدوث قدم گر برون نهی

گوید ز پیشگاه قدم حق که مرحبا

بزدای زنگ غیر ز عبرت ز روی دل

کآیینه دل است نظرگاه پادشا

آیینه را ز آه بود تیرگی ولیک

از آه صبح آینه دل برد صفا

کبر و ریا گذار و قدم در طریق نه

تا راه باشدت بسر کوی کبریا

بیگانه شو ز خویش بگرد تنت متن

تا جان شود بحضرت جانانت آشنا

تا کی ضلال تفرقه جویای جمع شو

کز نور جمع ظلمت فرقت شود هبا

در راه دوست هستی موهوم تو بلاست

هان نفی کن بلای وجود خودت بلا

تا تو بحرف لا نکنی نفی هر دو کون

تو از کجا و منزل الالله از کجا

مقصود هفت چرخی و سلطان هشت خلد

این پنج نوبه کوفته در دار ملک لا

از پنج حس و شش جهت آندم که بگذری

لا در چهار بالش وحدت کشد ترا

عشق است پیشوای تو در راه بیخودی

پس واگریز از خودی و جوی پیشوا

در جان چو سوز عشق نباشد کجا برد

مشکوة دل ز شعله مصباح دین ضیا

آن شهسوار بر سر میدان عاشقی

جولان کند که از همه عالم شود جدا

مهمیز شوق چون بزند بر براق عشق

از سدره نطع سازد و از عرش متکا

از کام عشق بگذر و راه رضا سپر

زیرا که از رضا همه حاجت شود روا

چون تو مراد خویش بدلبر گذاشتی

هر دم هزار گونه مرادت دهد عطا

سیراب شد چنانکه دگر تشنگی ندید

هر کس که راه یافت بسرچشمه رضا

گر آرزوی شاهی ملک رضا کنی

پیوسته باش بنده درگاه مرتضی

سردار دین احمد و سردار دار فضل

سالار اهل ملت و سلطان اصفیا

شمارهٔ ۲

آن ما حی جلالت و حامی دین حق

آن والی ولایت جان شاه اولیا

داماد مصطفای معلا علی که هست

خاک درش ز روی شرف کعبه علا

روح الامین امانت از او کرده اقتباس

روح القدس گرفته از او زینت و بها

آدم خلافتست و براهیم خلت است

چون نوح متقی است هم از قول مصطفی

موسی است در مهابت و عیسی است در ورع

جمشید در جلالت و احمد در اصطفا

بگذار احولی و دو بین کیست جز علی

مجموعه جمیع کمالات انبیا

گر زانکه نص نفسک نفسی شنیده

دانی که اصطفا است همان عین ارتضا

بشناس سر آیت دعوت بابتهال

آنجا که گفت انفسنا حضرت خدا

تا همچو آفتاب شود بر تو منکشف

کین مرتضا است نفس محمد در ارتضا

او را ولایتی است بتخصیص از خدا

کآنرا بیان همی کند ایزد با نما

ای آستین دولت تو منشاء مراد

وی آستان حرمت تو قبله دعا

بر تارک جلال تو تاج لعمرک است

بر قد کبریای تو دیباج لافتی

گرچه یگانه ای و ترا نیست ثانی ای

ثانی تست حضرت عزت به هل اتی

نی نی چه حاجت است بتخصیص هر چه حق

گفت از برای احمد مرسل که در ثنا

آن جمله ثنا بحقیقت ثنای سست

جان تو جان اوست بدن گرچه شد دوتا

ای اولیا ز خرمن جود تو خوشه چین

وی اصفیا ز گنج عطای تو با نوا

هم عقل را معلم لطفت شده ادیب

هم خلق را مفرح خلقت شده شفا

با رأی روشنت چه زند ماه آسمان

در پیش آفتاب چه پرتو دهد سها

یادی نکرد هیچکس از خواجه خلیل

چون فضل تو گشاد سر سفره سخا

با این همه نعیم و چنین بخشش عظیم

آخر روا بود من بیچاره ناشتا

عمری است تا حسین جگر خسته مانده است

در دست اهل نفس گرفتار صد بلا

در کرب و در بلا صفت ابتلای من

شاها همان حدیث حسین است و کربلا

امروز دست گیر که از پا فتاده ام

آخر نه دست من تو گرفتی در ابتدا

روی نیاز بر در فضلت نهاده ام

ای خاک آستان تو بهتر ز کیمیا

چون در بر آستان توام بر امید باز

باری بگو که حلقه بگوش منی درا

کوه ارادتم متزلزل نمی شود

لو بثت الجبال و لو دکت السما

شمارهٔ ۳

دامن همت برافشان ای دل از کبر و ریا

بعد از آن بر دوش جان افکن ردای کبریا

عمر رفت از دست و تو در خواب غفلت مانده ای

قافله بگذشت و تو می نشنوی بانگ صلا

چون زنان صورت پرستی کم کن اندر راه عشق

جوشن صورت برون کن در صف مردان درآ

بند تن بودن نیفزاید ترا جز بندگی

دل طلب کز دار ملک دل توان شد پادشا

دلق فانی را بدست همت دل چاکزن

تا بیابد شاهد جانت قبائی از بقا

رخش همت را برون ران از مضیق اینجهان

تا رسد از عالم وحدت ندای مرحبا

پای همت چون توانی یافت در گلزار انس

پس چرا در خارزار انس میجوئی چرا

طلعت جانان بچشم جان تو بینی گر کشی

خاک پای نیستی در چشم جان چون توتیا

شاخ وحدت در ریاض جان نخواهد تازه شد

تا نخواهی کند از گلزار دل بیخ هوا

بدرقه از عشق ساز و رخت هستی را بکش

زین رصدگاه حوادث سوی اقلیم بقا

بگذر از حبس وجود و نامرادی پیشه کن

کاندر این اقلیم گردد حاجت جانت روا

زان ممالک هست کسری ملک کسری و قباد

زان مسالک نیست خطوی خطه چین و خطا

فیض صد دریا و از ابر تفرد یک سرشک

برگ صد طوبی و از باغ تجرد یک کیا

از تعلق گشت قارون مبتلا زیر زمین

وز تجرد رفت عیسی جانب چارم سما

چون بلای تست هستی دم ز لای نفی زن

تا بلا یابد دل و جانت خلاصی از بلا

آتش از لا برفروز و خرمن هستی بسوز

تا بیابی از نوال خوان الاالله نوا

داد لا نا داده از الا مجو حظی که هست

بر سر خط حقایق لا چو شکل اژدها

کعبه صورت اگر دور است و ره ناایمن است

کعبه معنی بجو ای طالب معنی بیا

گر خلیل الله ببطحا کعبه ای بنیاد کرد

در خراسان کرد ایزد کعبه دیگر بنا

از شرف آن کعبه آمد قبله گاه خاص و عام

در صفا این کعبه آمد سجده گاه اصفیا

از صفا و مروه آن کعبه اگر دارد شرف

از مروت وز صفا این کعبه دارد صد بها

از منا بازار آن کعبه اگر آراسته است

اندر این کعبه بود بازار حاجات و منا

از وجود مصطفی گر گشت آن کعبه عزیز

یافت این کعبه شرف از نور چشم مصطفی

خواجه هر دو سرا یعنی امام هشتمین

سر جان مرتضی سلطان علی موسی الرضا

شمارهٔ ۴

گوهر درج جلالت ماه برج سلطنت

آفتاب اوج عزت شاه فوج اولیا

مصطفی و مرتضی هر چند فخر عالمند

از وجود اوست فخر مصطفی و مرتضی

بوده عالم از سجودش قبله روحانیان

گشت عالم از وجودش شاه تخت اجتبا

چشم عقل از توتیای خاک قبرش برده نور

جان خلق از خلق روح افزای او دیده شفا

چون براق برق جنبش قدر او در تاخته

عرش نطعش آمده خورشید گشته متکا

ذات با جود و سجودش بود از ابنای نوح

کشتیش زان یافت بر جودی محل استوا

چون یکی بود از دعاگویان جان او خلیل

آتش نمرود بر وی گشت باغ دلگشا

گر سلیمان لذت فقرش دمی دریافتی

کی طلب کردی ز ایزد ملکت و تاج و لوا

اولین و آخرین چون از کمالش واقفند

از کمالش بهره ای میخواست موسی در دعا

از دم پاکش نسیمی داشت انفاس مسیح

زان سبب هر درد را بود از دم عیسی دوا

نزل عرفان میچرد پیوسته رخش همتش

اندر آن حضرت که نی چونست آنجا نی چرا

عطف دامان کمالش جیب دیباج کرم

خاک درگاه جلالش زیور تاج وفا

با فروغ روی او مهر از ضیا کی دم زند

جز بدان روئی که نبود اندر او هرگز حیا

آستانش سدره و جاروب پر جبرئیل

جبرئیل این سدره یابد بس بود بی منتها

ای سواد خوابگاهت نور چشم ملک دین

وی حریم بارگاهت کعبه عز و علا

موی عنبرسای تو تعبیر واللیل آمده

روی روح افزای تو تعبیر سروالضحی

گرد صحن روضه ات بر فرق ملت تاج سر

خاکپای مشهدت در چشم دولت توتیا

زاب چشم عاشقان درگهت طوبی لهم

طوبی و فردوس اعلا یافته نشو و نما

در وفاتت ابر با صد ناله بارنده ز اشگ

در عزایت آسمان پوشیده این نیل وطا

آستانت بوسه داده هر صباحی آفتاب

تا تواند شد مگر قندیل این دولت سرا

فخر آبائت نبی مخصوص ما زاغ البصر

جد اعلایت علی سلطان ملک انما

هیچ ثانی نیست جدت را ولی ثانی اوست

حضرت عزت ز بهر عزتش در هل اتی

ای امیرالمؤمنین ای قرة العین الرسول

ای امام المتقین ای رهنمای اولیا

من ثنایت چون توانم گفت ای سلطان که هست

نفس ناطق را زبان نطق ابکم زین ثنا

عقل کل بیگانه دارد خویش را از نعت تو

من در این درباری آخر چون نمایم آشنا

بنده را در پیش مداحان درگاهت چه قدر

خود بر خورشید تابان کی دهد پرتو سها

لیک ضایع کرده ام عمر از مدیح هر کسی

عمر ضایع کرده را میسازم از نعتت قضا

مس کاسد میبرم با جنس فاسد سوی تو

آخر ای خاک درت سرمایه هر کیمیا

تا بناکامی جدا شد ز آستان تو سرم

نیست داغ غم ز جان و اشکم از دیده جدا

چون حسین کربلا دور از تو بیچاره حسین

میگذارد اندر این خوارزم با کرب و بلا

شمارهٔ ۵

من حسین وقت و نااهلان یزید و شمر من

روزگارم جمله عاشورا و منزل کربلا

ای عراق الله جارک سخت مشعوفم به تو

وی خراسان عمرک الله نیک مشتاقم ترا

تنگ سال محنت است ای آبروی هر دو کون

چشم میدارم ز بحر فیض تو فضل عطا

سایه لطف خدائی ما همه دلسوخته

سایه از ما وا مگیر ای سایه لطف خدا

ای نوال خوان انعام تو برده خاص و عام

ما گدایان درت داریم امید صلا

شمارهٔ ۶

دلا تا کی پزی سودا درون گنبد خضرا

قدم بر فرق فرقد نه بهل بازیچه دنیا

از این سودای بیحاصل نخواهی یافتن سودی

مده سرمایه دولت ز دست خویشتن عمدا

برای وعده فردا مباش امروز در زحمت

اگر دیدار میخواهی دمی از دید خود فردآ

حجاب طلعت جانان توئی تست ای نادان

حجاب از پیش برخیزد چو تو از خود شوی یکتا

جهان پر دلبر زیباست کو یک عاشق صادق

فلک پر کوکب رخشاست کو یک دیده بینا

زهی حسرت که ای عاشق بصورت دوری از معنی

زهی حیرت که ای تشنه بکف محجوبی از دریا

حجاب از پیش دور افکن اگر دیدار میجوئی

صدف بشکاف تا یابی نشان لؤلؤ لالا

دهان بر بسته دل پر خون چو غنچه تا بکی باشی

بخنده از پس پرده برون آ ای گل رعنا

مرا از تو شگفت آید که اندر بحر بی پایان

تو بینی زورق و هرگز نبینی موج دریا را

عجب چشمی است چشم تو که چندین ذره در عالم

تو بینی و نمی بینی رخ ماه جهان آرا

تو این کشتی هستی را ببحر نیستی افکن

که ملاح بقا گوید که بسم الله مجزیها

ز میدان جهان و جان براق عشق بیرون ران

که تا روح القدس گوید که سبحان الذی اسری

نشان سطوت وحدت چو در عین فنا بینی

مقام قرب او ادنی شناسی پایه ادنی

ز جسم و جان ترا نعلین و تو در وادی اقدس

چو موسی بگذر از نعلین و رو در وادی نجوی

اگر ملک قدم خواهی قدم بیرون نه از هستی

برآ بر کوه قاف اول اگر میبایدت عنقا

باحسان گر وجود خود بسازی بذل عشق او

برو در حق تو زاید حدیث احسن الحسنی

اگر سرمایه وصلش بدست آوردنت باید

بسوزان هر دو عالم را بسوز آن آتش سودا

چو تو از خود برون آئی درآئی در حریم جان

گر از گلخن برون آئی روی در گلشن اعلا

چو شهبازی و شهبازت همی خواند بسوی شه

نمی پری و در پری چو زاغان جانب صحرا

دو سه روزی چو شهبازان ببند از غیر شه دیده

که تا چون چشم بگشائی به بینی شاه خوش سیما

اگر دیدار ننماید بمشتاقان خود فردا

چه نفع از روضه رضوان چسود از سایه طوبی

بیاد او بود دوزخ مرا خوشتر ز صد جنت

ولی دور از جمال او چو دوزخ جنت الماوی

چو با دلدار بنشینی چه دیر آن خانه چه کعبه

چو با خورشید همراهی چه جا بلقا چه جا بلسا

نظر امروز پیدا کن اگر فردا لقا خواهی

که اینجا هر که هست اعمی بود در آخرت اعمی

نخستین دیده کن روشن بنور سینه صافی

که تا بینی کلیم آسا شناسی قدس در سینا

بنور عشق چون روشن شود چشم جهان بینت

نه بینی جز یکی شاهد بزیر پرده سما

مسمی جز یکی نبود اگر اسما است بی غایت

چنین باید که بشناسی رموز علم الاسمأ

نظر بر نور اگر داری تعدد را فنا یابی

اگر چه بر فلک باشد هزاران کوکب رخشا

همان آبی که در دریا هزاران قطره دریا شد

چو آید جانب دریا شود آن جمله ناپیدا

تو مرآت صنایع را بچشم عارفان بنگر

که در چشم خدابینت نماید هر یکی زیبا

اگر چشمت خلل دارد قلاویزی بدست آور

که بی همراه این ره را نشاید رفت بر عمیا

بلای راه بسیار است بی لا رفتن امکان نیست

که رهبر چون ز لا نبود نیابی ره سوی الا

قلاووزی چو لا هرگز کجا یابی که در پیشت

کمر بسته است خدمت را و کرده از سر خود پا

پی معراج الاالله ز شکل لا بود سلم

تو بی یاری این سلم سلامت کی روی بالا

نداده داد لا هرگز ز دینت کی خبر باشد

که دین گنجی است بی پایان و لا چون شکل اژدرها

خس و خاشاک هستی را بروب از صحن قصر دل

که از بهر چنین رفتن چو جاروبی است شکل لا

ره پر غول در پیش و ترانی چشم و نی رهبر

اگر بر هم نهی دیده نه سر یابی و نی کالا

تو غافل خفته در ره بیابانی چنین هایل

نخواهد شد بدین رفتن میسر قطع ره قطعا

به بیداری و هشیاری توان پی برد این ره را

دمی بیدار شو مستان ز مستان هوا صهبا

مده دامان همت را بدست آرزو یکدم

که در عقبی شوی والی بیمن همت والا

طریق عشق را ای دل چو همت راهبر گردد

روی زین عالم سفلی بسوی ذروه اعلا

براق برق رفتار است همت در طریق حق

چو او در زیر ران آید بمعراج آی از بطحا

کسی کز همت عالی طراز آستین سازد

کشد دامان عزت را بدین نه طارم مینا

اگر از آتش عشقش چراغ همت افروزی

به بینی نور ربانی میان لیله ظلما

همای همت ار سایه دمی بر فرقت اندازد

کشند از بهر سلطانی هر دو عالمت طغرا

ترا از پشته همت پدید آید همه دولت

چنان کز پهلوی آدم پدیدار آمده حوا

بفقر و نامرادی سازگر شور غمش داری

که دارد نیش با نوش و برآید خار با خرما

صبوری ورز اگر خواهی که کام دل بدست آری

سرانجام همه کارت بود از صبر پابرجا

دمد شوره ز خاک آنگه برآید لاله و سنبل

رسد غوره ز تاک آنگه پدید آید می حمرا

اگر در راه درد او بود روی تو زرد اولی

که بر خوان شهنشاهی مزعفر به بود حلوا

نیاز از ناز به سازد در این ره کاسب جنگی را

بود بر گستوان بهتر بروز جنگ از هرا

خداوندا بده کامی مرا از ذوق درویشی

که از روی زبان دانی زبون آمد دل دردا

دلم بخش و زبان بستان که از بهر دو سه حرفی

اسیر هر قفس گشته است دایم طوطی گویا

خداوندا بجان آمد دلم از درد بی دردی

شفای خویش از قانون طلب بر بوعلی سینا

دلم تا شد اشارت دان درد تو نمی جوید

مداوای دلم جانا بدرد خویشتن فرما

حسین اندر بیابان حوادث گشت سرگشته

بلطف خویشتن او را بسوی خود رهی فرما

شمارهٔ ۷

ز درد جور آن دلبر مکن ای دل شکایت‌ها

که دردش عین درمانست و جور او عنایت‌ها

کلیم درگه اویی گلیم فقر در برکش

ز فرعونی چه می‌جویی سریر ملک و رایت‌ها

خلیل عشق جانانی درآ در آتش سوزان

نه نمرودی که تا باشی شهنشاه ولایت‌ها

چه راحت‌هاست پنهانی جراحت‌های جانان را

دریغا تو نمی‌دانی جفاها را ز راحت‌ها

اگرچه ناز معشوقی کشد تیغ و کشد عاشق

به هر دم می‌کند لطفی به پنهانی حمایت‌ها

بیا وز عشق مویی را ز من بشنو به گوش جان

حدیث لیلی و مجنون نشانست و حکایت‌ها

منم مجنون آن لیلی که صد لیلی است مجنونش

بیا در چشم من بنگر ز عشق اوست آیت‌ها

سرشکم لعل و رویم زر شد از تأثیر عشق او

بلی بر عشق آسانست از اینگونه کفایت‌ها

بسوز دل چه می‌سازی عجب نبود حسین الحق

اگر در جان اهل دل کند آهت سرایت‌ها

شمارهٔ ۸

ای صفات کبریایت برتر از ادراک ما

قاصر از کنه کمالت فکرت و ادراک ما

ما چو خاشاکیم در دریای هستی روی پوش

موج وحدت کی بساحل افکند خاشاک ما

ما به جولانگاه وحدت غیر شه را ننگریم

گر دو عالم را به بندد بخت بر فتراک ما

از وفاداری چو خاک پای اهل دل شدیم

قبله اهل وفا شد تا قیامت خاک ما

درد راحت بخش خود بر ما حوالت کن که نیست

جز بدردت شادی جان و دل غمناک ما

جز بسوز شمع دیدارت نمیسازد بلی

همچو پروانه دل آشفته بیباک ما

از جراحتها چه راحتها است ما را ایکه هست

نیش تو نوش حسین و زهر تو تریاک ما

شمارهٔ ۹

شه من بدرد عشقت بنواز جان ما را

که دلم ز درد یابد همه راحت و دوا را

چو جمال خود نمائی نظرم بخویش نبود

چو مه تمام بینم چه نظر کنم سها را

بکمال عشقبازان نرسند خودپرستان

بحریم پادشاهی چه محل بود گدا را

ز خودی برآی آنگه ار نی بگوی ای دل

که تو تا توئی نبینی سبحات کبریا را

اگر ای کلیم داری خبری ز ذوق نازش

ز کلام لن ترانی تو نظاره کن لقا را

ظلمات هستی خود تو بصدق در سفر کن

چو خضر اگر بجوئی سر چشمه بقا را

چو بدوست انس یابی دل خود ز انس برکن

مشناس هیچکس را چو شناختی خدا را

بحسین خسته هر دم چو مسیح جان ببخشد

سحری ز کوی جانان چو گذر بود صبا را

شمارهٔ ۱۰

گشت مسلم ز عشق ملک معانی مرا

شهره آفاق کرد عشق نهانی مرا

از مدد شاه عشق ملک بقا یافتم

کی بفریبد کنون ملکت خانی مرا

غرقه دریا شدم لاجرم از بهر آب

هیچ نباید کشید رنج اوانی مرا

درد و جراحات عشق کم مکن از جان من

ای که بهنگام درد راحت جانی مرا

از که بود عزتم گر تو ذلیلم کنی

کیست که خواند بخویش گر تو برانی مرا

از کرم دیگران رنج روانم رسید

با همه فقر و الم گنج روانی مرا

خلوت خاص حقی قصر شه مطلقی

ای دل اهل صفا قبله از آنی مرا

نیست مرا حاصلی بی تو ز جان و جهان

ای که بلطف و کرم جان و جهانی مرا

آنچه بدانم توئی قبله جانم توئی

نیست بجز سوی تو دل نگرانی مرا

از غمت ایماه من پیر شدم چون حسین

آه که آمد بشب روز جوانی مرا

شمارهٔ ۱۱

چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان را

چو منم زنده به عشقت چه کشم منت جان را

چو رسد از تو جراحت بود آن منت و راحت

بدو صد لابه از آن رو طلبم زخم سنان را

چو حدیث تو نگویم صفت عشق نجویم

چو ره عشق بپویم چه کنم پای دوان را

چو ز عشق تو خرابم به جناب تو شتابم

چو نشان تو نیابم بهلم نام و نشان را

چو شدم سوی تو بینا کنم از خویش تبرا

چو شدم غرقه دریا چه کنم قعر و کران را

هله ای عاشق صادق بگسل بند علایق

چو نهی روی به خالق منگر خلق جهان را

دل ز اندیشه جدا جو گذر از خویش و خدا جو

تو در اقلیم فنا جو همگی امن و امان را

دلت از فیض نهانی نشود لوح معانی

چو حسین ار نگذاری روش نطق زبان را

شمارهٔ ۱۲

دلا اگر نفسی می‌زنی به صدق و صفا

به جان بکوش که باشی غلام اهل وفا

بهر قبیله چه گردی اگر تو مجنونی

بیا و قبله گزین از قبیله لیلا

چو تشنه لب به بیابان هلاک خواهی شد

غنیمتی شمر ای دوست صحبت دریا

اگر تو لذت ناز حبیب میدانی

شفا ز رنج بجوی و ز درد خواه دوا

اگر ستم رسد از دوست هم بدوست گریز

کجا رود بجهان وامق از در عذرا

مجوی جانب جانان ز عقل راهبری

که عشق دوست بود سوی دوست راهنما

میان شب بچراغ آفتاب نتوان جست

که آفتاب هم از نور خود شود پیدا

بپای مورچه نتوان بکوه قاف رسید

برو تو تعبیه کن خویش در پر عنقا

طریق عقل رها کن بعشق ساز حسین

اگر تو عاشق عشقی و عشق را جویا

شمارهٔ ۱۳

زندگانی بی‌رخ دلبر نمی‌باید مرا

دوست می‌باید کسی دیگر نمی‌باید مرا

چون برفت از پیش من آن ماه تابان بعد از این

تابش ماه و شعاع خور نمی‌باید مرا

خلق می‌خواهند حور و روضه رضوان ولی

جز وصال آن پری‌پیکر نمی‌باید مرا

گر ببینم قد او هرگز به طوبی ننگرم

ور بیابم لعل او کوثر نمی‌باید مرا

چون معطر شد مشامم از نسیم موی او

بوی مشک و نکهت عنبر نمی‌باید مرا

چون منور گشت رویم از فروغ روی او

پرتو مهر و مه انور نمی‌باید مرا

یارب آن دولت دهد دستم که گوید آن صنم

جز حسین خسته ابتر نمی‌باید مرا

شمارهٔ ۱۴

دوای درد دل خسته ام بکن یارا

بیا که نیست مرا بی تو زیستن یارا

ز جستجوی تو یارا روان همیسازم

ز چشمه های دو دیده هزار دریا را

جماعتی که بکوی تو راه مییابند

کجا کنند تمنا بهشت اعلا را

برد خیال تو از ره هزار زاهد را

کند جمال تو شیدا هزار دانا را

چنان ز هوش برفتم ز عشق بالایت

که باز می نشناسم نشیب و بالا را

همان زمان که بروی تو دیده بگشادم

بروی غیر تو بستم در سویدا را

کمال حسن ترا زان نمیرسد نقصان

که ساعتی بنوازی حسین شیدا را

شمارهٔ ۱۵

ای سوخته ز آتش عشقت جگر مرا

وی برده درد عشق تو از خود بدر مرا

عشق تو چون قضای ازل خواهدم بکشت

معلوم شد ز عالم غیب این قدر مرا

عمرم گذشت و از تو خبر هم نیافتم

یا آنکه نیست در طلب از خود خبر مرا

لب خشگم از هوای تو ای جان و دیده تر

خود نیست در جهان بجز از خشک و تر مرا

روزیکه لشگر غم تو دل بتاختن

نبود بغیر عشق پناه دگر مرا

گر صد هزار ناوک محنت ز دست دوست

غیر از دل شکسته نباشد سپر مرا

دیوانه ام مرا ز نصیحت چه فایده

ناصح مده ز بهر خدا دردسر مرا

شیرینی و حلاوت شعرم غریب نیست

کز شکر لعل تست دهن پر شکر مرا

آه حسین در دلت ای جان اثر نکرد

با آنکه سوخت آتش آه سحر مرا

شمارهٔ ۱۶

هر دم بناز میکشد آن نازنین مرا

ناگشته از کرم نفسی همنشین مرا

آن ترک نیم مست که دارد بغمزه تیر

ز ابرو کمان کشیده و کرده کمین مرا

جانا بجان عشق بر آنم که دوزخ است

بی پرتو جمال تو خلد برین مرا

جنت برای دیدن دیدارم آرزوست

ورنه چه حاصل است از این حور عین مرا

فردا که هر کسی بنشانی شود پدید

داغ غلامی تو بود بر جبین مرا

منت ز آفتاب نیارم کشید از آنک

روشن به تست دیده دیدار بین مرا

نزدیک شد که عشق تو ای جان برآورد

آشفته وار از غم دنیی و دین مرا

جانم ز سر عشق تو هرگه که دم زند

حقا که جبرئیل نزیبد امین مرا

دیوانه گشته ام چو حسین ای پری نژاد

زنجیر نه ز سلسله عنبرین مرا

شمارهٔ ۱۷

ای بر دل شکسته ز درد تو داغ‌ها

در سینه‌ام ز آتش عشقت چراغ‌ها

چون هر دلی شده که به داغ تو مبتلاست

نگشاید از تفرج گلزار و باغ‌ها

جان‌های ما به داغ جدایی بسوختی

باشد که رخت خویش شناسی به داغ‌ها

در ورطه بلای تو دل گمشده است و جان

شد سال‌ها که می‌کند از وی سراغ‌ها

شرح شمایل تو حسین ار کند شود

ز انفاس جان‌فزاش معطر دماغ‌ها

شمارهٔ ۱۸

ای آنکه جانم سوختی با داغ محنت بارها

دارم من آشفته دل با سوز عشقت کارها

گرچه میان آتشم با داغ درد تو خوشم

عاقل اگرچه میکند بر حال من انکارها

با یادت ای پیمان گسل خالی شد از اغیار دل

آیینه صافی کی شود بی صیقل از زنگارها

من سوی تو بشتافتم روی از دو عالم تافتم

چون نور ایمان یافتم بگسستم این زنارها

آئی بهنگام چمن ور نیز بگزیدی وطن

و اندر دل پر درد من از غم نشاندی خارها

از شوق تو ای دل ربا آتش فتد در جان ما

چون آورد باد صبا بوی تو از گلزارها

بگذر حسین از علم تن بشناس جان خویشتن

ناحق دهد صد علم و فن بگذر از این گفتارها

شمارهٔ ۱۹

ای روی دل‌آرایت آتش زده در جان‌ها

درد غم سودایت سرمایه دوران‌ها

چون از غم عشق تو صد جامه جان چاکست

عشاق چه غم دارند از چاک گریبان‌ها

صد طایر جان هردم پروانه‌صفت سوزد

گر همچو رخت باشد شمعی به شبستان‌ها

گل چاک زده جامه بر بوی تو در گلشن

از بهر خریداری از پرده به دامان‌ها

در میکده وحدت چون شیر و شکر ای جان

درد و غم عشق تو آمیخته با جان‌ها

کوی تو و روی تو چون کعبه و عید آمد

جان‌های نکوکیشان در پیش تو قربان‌ها

عقلم همه فن‌ها را آراسته بود اول

چون عشق تو برخواندم از یاد برفت آن‌ها

شعری که حسین ای جان در وصف تو پردازد

هر بیت از او شاید سردفتر دیوان‌ها

شمارهٔ ۲۰

بصدر صفحه دولت کجا رسد اصحاب

اگر دری نگشاید مفتح الابواب

عزیز من بادب باش تا صفا یابی

از آنکه هست تصوف بجملگی آداب

زدند قافله راه عشق کوس سفر

اگر نه مرده دلی دیده ها بمال از خواب

بهرزه عمر گرانمایه را ز دست مده

دو روزه عمر که باقی است قدر آن دریاب

اگر سعادت دیدار دوست میجوئی

ز آستانه اصحاب درد روی متاب

اگر مشاهده خواهی ز خویشتن بگذر

که غیر هستی تو در میانه نیست حجاب

حسین دیده دیداربین بدست آور

که برگرفت حبیب از جمال خویش نقاب

شمارهٔ ۲۱

زهره ام ساقی و مه جام مدام است امشب

فلکم چاکر و خورشید غلام است امشب

باده در مذهب عشاق حلال است ایندم

خواب بر عاشق مشتاق حرام است امشب

میکنم جامه ازرق گرو باده مدام

که تنم را هوس جام مدام است امشب

ساقیا تا بسحر جام دمادم در ده

زانکه ما را نه غم ننگ و نه نام است امشب

شمع را گو ننشانند که در مجلس ما

شمع رخساره آن ماه تمام است امشب

شاد باش ای دل غمدیده که در عین بلا

الف قد حسود تو چو لام است امشب

میدهد دشمنم از غصه بناکامی جان

که من دلشده را دوست بکام است امشب

تا سحر در هوس پسته شکر بارش

طوطی طبع مرا ذوق کلام است امشب

از فروغ رخ آن حور پریچهره حسین

کنج کاشانه ما دار سلام است امشب

شمارهٔ ۲۲

تا بِکِی ناله و فریاد که آن یار کجاست

همه آفاق پر از یار شد اغیار کجاست

آتشِ غیرتِ عشق آمد و اغیار بسوخت

چشم‌بازی که نبیند بجز از یار کجاست

سرِّ توحید ز هر ذره عیان میگردد

پُر‌نیازی که بود واقف اسرار کجاست

همه ذراتِ جهان آینهٔ مطلوبند

خورده‌بینی که بود طالبِ دیدار کجاست

یوسفِ مصریِ ما بر سر بازار آمد

ای عزیزانِ وفا‌پیشه خریدار کجاست

عیسیِ خسته‌دلان میرسد از عالمِ غیب

سرِ بیمار که دارد، دلِ بیمار کجاست

هر که بیدار بود دولت بیدار بود

دوست در جلوه ولی عاشقِ بیدار کجاست

از شرابِ شبِ دوشینه خُماری دارم

ساقیا بهر خدا خانهٔ خَمّار کجاست

چند گوئی که مگو سرِّ غمِ عشقِ حسین

خودِ من‌سوخته را طاقتِ گفتار کجاست

شمارهٔ ۲۳

خلق عالم بجمالت نگرانند ای دوست

وز غمت نعره زنان جامه درانند ای دوست

ما بر آنیم که مانند تو منصوری نیست

همه ارباب نظر نیز بر آنند ای دوست

عاقلانی که ملامت ز غم عشق کنند

مگر از حسن رخت بیخبرانند ای دوست

زاهدان سرمه ز خاک قدمت گر نزنند

ظاهر آنست که بس بی بصرانند ای دوست

مخلصانی که نظر بر چو تو منصور کنند

نی چو اصحاب هوا کج نظرانند ای دوست

خاک پائی که بجان زینت افسر سازند

سرورانی که همه تاج ورانند ای دوست

چون حسین از همه مخلص تر و بیچاره تر است

از چه مخصوص عنایت دگرانند ای دوست

شمارهٔ ۲۴

الا ای کعبه دولت مرا خاک سر کویت

ندارد جان من قبله بجز محراب ابرویت

اگر در روی مهروئی بمهر دل نظر کردم

نکردم جز بدان وجهی که هست آیینه رویت

ز عشق روی گل بلبل نکردی ناله و غلغل

اگر اندر نهاد گل ندیدی نکهت رویت

دلم وقت گل و سنبل هوادار صبا زان شد

که تا یابد از او هر دم گذر بر چین ابرویت

صبا دکان عطاری گشادن کی توانستی

که او را نیستی هر دم گذر بر سنبل مویت

بصورت گه گه ار روئی بسوی غیرت آوردم

ز غیرت رخ متاب از من که دارم روی دل سویت

ز مژگان زن حسین خویش را از گوشه تیری

که می‌دانم نخواهد بد کمان او به بازویت

شمارهٔ ۲۵

خسته هجر گشته ام با تو وصالم آرزوست

تیره شده است چشم من نور جمالم آرزوست

از تف کار عشق جان سوخت بنار تشنگی

از لب روح بخش تو آب زلالم آرزوست

بی تو حرام شد مرا با دگری نفس زدن

از نفس مبارکت سحر حلالم آرزوست

بی تو خیال شد تنم و ز هوس خیال تو

نیست خیال خواب و خور آب خیالم آرزوست

دام خطت بمرغ دل گفت اسیر چون شدی

گفت از آنکه دمبدم دانه خالم آرزوست

در دل بحر اشک خود غوطه همیخورم از آنک

دیدن آن دو رشته عقد لئالم آرزوست

گرچه وصال او حسین آرزوئی است بس محال

آرزو را چو عیب نیست چونکه وصالم آرزوست

شمارهٔ ۲۶

عشق است آتشی که بیکدم جهان بسوخت

در قصر دل فتاد و روان شاه جان بسوخت

گفتی ز عقل در مگذر راه دین سپر

کو عقل و دین که عشق هم این و همان بسوخت

ای فتنه زمانه و ای فتنه زمین

جانم مسوز ورنه زمین و زمان بسوخت

من خود شناسمت که ز انوار عارضت

یک شعله برفروخت یقین و گمان بسوخت

گفتی نوازمت چو بسازی بسوز عشق

والله در این امید توان جاودان بسوخت

عشق تو آتش است و دل بنده سوخته

آتش فتاده سوخته دل را روان بسوخت

جان حسین از غم عشقت بسوخت لیک

هرگز دلت نسوخت که آن ناتوان بسوخت

شمارهٔ ۲۷

تا عشق توام بدرقه راه حجاز است

اندر حرم وصل دلم محرم راز است

احرام در دوست چو از صدق ببستیم

در هر قدمی کعبه صد گونه نیاز است

عمریست که از آتش سودای تو چون شمع

کار دل آشفته من سوز و گداز است

نزدیک محبان ره کعبه دو سه گام است

کوته نظر است آنکه بگوید که دراز است

عشقست که در کسوت هر عاشق و معشوق

گه اصل نیاز است و گهی مایه ناز است

تا سلطنت عشق شود ظاهر و پیدا

آفاق پر از قصه گیسوی دراز است

من بنده ندارم هنری در خور شه لیک

از روی کرم شاه جهان بنده نواز است

عشاق نوا چون ز در دوست بیابند

در جان حسین آرزوی عزم حجاز است

شمارهٔ ۲۸

وای که از حال من دلبرم آگاه نیست

آه که از دست او زهره یک آه نیست

بر در او میکشم جان ز پی تحفه لیک

هدیه این بینوا لایق درگاه نیست

طالب هر دو جهان ره نبرد سوی او

راه گداپیشگان در حرم شاه نیست

چند بود خاک پاک بسته این تیره خاک

یوسف مصری ما در خور این چاه نیست

شمع شبستان ما روی دلارای او است

مجلس عشاق را روشنی از ماه نیست

شاه مرا بندگان هست به از من بسی

لیک مرا غیر آن هیچ شهنشاه نیست

حلقه زدم بر درش گفت برو ای حسین

تا تو بخود بسته ای پیش منت راه نیست

شمارهٔ ۲۹

ایکه جز حسن رخت پیرایه آفاق نیست

جز جمالت آرزوی خاطر مشتاق نیست

گر کشی تیغ و کشی عشاق را در هیچ باب

از سر کوی تو رفتن مذهب عشاق نیست

زخم کز پیش تو آید نوش جان افزای ما است

زهر کز دست تو باشد کمتر از تریاق نیست

ما بمیثاق الست از تو بلا در خواستیم

از بلا بگریزد آنکو بر سر میثاق نیست

در نوشتم دفتر هستی و اوراق خرد

زانکه علم عشق اندر دفتر و اوراق نیست

موج عشقت تخته هستی ما را در ربود

کار ما اکنون در این دریا جز استغراق نیست

میوه معراج چیند اهل دل از نخل عشق

کین شجر عرشی است لیکن تکیه اش بر ساق نیست

قید هستی را بهل گر وصل میجوئی حسین

زانکه خوف فرقت اندر حالتت اطلاق نیست

شمارهٔ ۳۰

من دلی دارم که در وی جز خیال یار نیست

خلوت خاص است و این منزلگه اغیار نیست

از تجلی رخش آفاق پر انوار شد

لیک اعمی را خبر از تابش انوار نیست

ذره ذره ترجمان سر خورشید است لیک

در جهان یک خورده دان واقف اسرار نیست

کوس رحلت زد سحرگه قافله سالار عشق

آه از این حسرت که بخت خفته ام بیدار نیست

آخر ای رضوان مرا با قصر جنت کم فریب

عاشق دیدار او قانع بدین دیوار نیست

خویشتن دیدن بود در راه حق ترک ادب

بی ادب را در حریم عزت او بار نیست

چند میگوئی کمر از بهر خدمت بسته ام

دیدن خدمت بنزد یار جز زنار نیست

نوش شربتهای وصلش نیست بی نیش فراق

هیچ خمری بی خمار و هیچ گل بیخار نیست

چون حسین آن کس که عمرش نیست صرف عشق دوست

آنچنان کس هیچ وقت از عمر برخوردار نیست

شمارهٔ ۳۱

هر که شد بنده عشق تو ز خلق آزاد است

جانم آن لحظه که غمگین تو باشد شاد است

الم و درد تو سرمایه روح و راحت

ستم عشق تو پیرایه عدل و داد است

عشق تو شاه سراپرده ملک ازل است

کانچه فرمود بجان کیش و بجان منقاد است

ز آتش عشق بسوز ای دل و خاک ره شو

زانکه جز شیوه عشق آنچه شنیدی باد است

عمر باقی طلب از عشق که این چند نفس

که بر آنست حیات همه بی بنیاد است

قدر خود را بشناس ای دل و ارزان مفروش

که وجودت شرف کارگه ایجاد است

خسروان خاک رهش تاج سر خود سازند

هر که شیرین مرا شیفته چون فرهاد است

رسم جانبازی عشاق بیاموز حسین

که در این شیوه ترا حسن رخش استاد است

شمارهٔ ۳۲

منم و شورش و غوغا ز غمت تا بقیامت

چو سلام تو شنیدم چه برم راه سلامت

دل من مست بقا کن ز تجلیت فنا کن

چو دلم می نشکیبد چو کلیمی بکلامت

چو غمت برد قرارم خبر از طعنه ندارم

چو دل آشفته یارم نه هراسم ز ملامت

ز غم عشق بجوشم چکنم گر نخروشم

قدحی درد بنوشم ببر ایماه تمامت

تو مرا واله خود کن ز میم مست ابد کن

همه را غرق احد کن نه نشان مان نه علامت

بده ای دوست صبوحی که توام راحت روحی

همه احسان و فتوحی همه فضلی و کرامت

ببر از خویش چنانم که دگر هیچ ندانم

که مرا بند ره آمد خرد و علم و شهامت

بکشم درد و بلایت طلبم جور و جفایت

که کسی راز دل و جان نبود هیچ سلامت

دل خود کرد حسین از همه اغیار مصفا

که در او جز تو کسی را نبود جای اقامت

شمارهٔ ۳۳

جانم بلب رسید چو جانان من برفت

دردم ز حد گذشت چو درمان من برفت

روح روان و مونس جان هزار دل

بدر منیر و شمع شبستان من برفت

بد مهرم ار بماه و بمهرم نظر بود

زین پس که از نظر مه تابان من برفت

پژمرده گشت گلبن بستان عیش من

از دیده تا که سرو خرامان من برفت

از باغ وصل بود امیدم که بر خورم

آمد خزان و رونق بستان من برفت

یعقوب وار دیده ام از گریه تیره گشت

کز پیش دیده یوسف کنعان من برفت

سرگشته ام چو گوی و چو چوگان خمیده زانک

گوی مراد از خم چوگان من برفت

نالم گهی چو بلبل و گریم گهی چو ابر

اکنون که از نظر گل خندان من برفت

شد مندرس بنای وجود ضعیف من

سیلاب اشک بس که ز مژگان من برفت

روزی بود حسین که باز آید از جفا

آن بیوفا که از سر پیمان من برفت

شمارهٔ ۳۴

تا چند ز دیدار تو مهجور توان زیست

تو جان عزیزی ز تو چون دور توان زیست

آنکس که نظر بر چو تو منظور بینداخت

گوید که جدا گشته ز منظور توان زیست

دریاب مرا چون رمقی هست کز این بیش

سودای محال است که مهجور توان زیست

بر بوی یکی پرسشت ای عیسی جانها

عمری چو من آشفته و رنجور توان زیست

بر آرزوی آب زلالی ز وصالت

در آتش هجران تو محرور توان زیست

در کوی تو بر بوی تو ای حور پریوش

فارغ شده از روضه و بی حور توان زیست

گر چشم حسین از غم تو اشک ببارد

ناگشته بسودای تو مشهور توان زیست

شمارهٔ ۳۵

چهره ات شمع شب افروزی خوش است

غمزه ات تیر جگردوزی خوش است

طره مشگین رخسارت بهم

لیلة القدری و نوروزی خوش است

از خیال روی و فکر موی تو

سال و مه ما را شب و روزی خوش است

همچو شمع از آتش سودای تو

عاشقان را گریه و سوزی خوش است

من وصالت آرزو دارم ولیک

یارئی از بخت فیروزی خوش است

لطف تو آموخت گستاخی مرا

راستی لطفت بدآموزی خوش است

نازنینا در ره عشقت حسین

پر نیازی محنت اندوزی خوش است

شمارهٔ ۳۶

عید در موسم نوروز بسی روح افزاست

روح جانبخش ریاحین چمن راحت زاست

موسم عیش و زمان طرب آمد لیکن

بر دل سوختگان هر نفسی داغ بلاست

عندلیب چمن از ناله نمی آساید

مگر او نیز چو من از گل صد برگ جداست

روز نوروز محبان اثر طلعت دوست

عید عشاق وفا پیشه تجلی لقاست

کیمیای نظر اهل وفا جوی ای دل

که مراد از دو جهان یک نظر اهل وفاست

خاک این در شو اگر ذوق و صفا میطلبی

زانکه این منزل جان بر در اصحاب صفاست

اگر این صومعه با روضه کند دعوی حسن

پیش اهل نظرش از در و دیوار گواست

در پس پرده تو ای دوست جهان میسوزی

پرده چون برفکنی طاقت دیدار که راست

خانمان سوختگانیم که ما را چو حسین

سوختن از غم تو به ز بهشت اعلاست

شمارهٔ ۳۷

کدام جان گرامی که مبتلای تو نیست

کدام طایر قدسی که در هوای تو نیست

کدام سر نه سراسیمه است در قدمت

کدام دل هدف ناوک بلای تو نیست

ز دل چسود مرا گر ز عشق خون نشود

ز جان چه حاصلم ای جان اگر فدای تو نیست

مرا بقا ز برای لقای تو باشد

بقای خویش نخواهم اگر لقای تو نیست

مباد یک نفس از عمر خویش برخوردار

کسی که عمر گرامیش از برای تو نیست

کراست شورش جانی که نیست آرزویت

کجاست شاه جهانی که او گدای تو نیست

رضای تو اگر اندر هلاک من باشد

بیا بکش که مرادم بجز رضای تو نیست

وفا نمی طلبم راضیم بجور و جفا

کدام ذوق و نشاطی که در جفای تو نیست

حسین از همه عالم شده است بیگانه

هنوز چیست ندانم که آشنای تو نیست

شمارهٔ ۳۸

ای لعل دلپذیر تو سرمایه حیات

ای روی بی نظیر تو خورشید کائنات

رفتی ز پیش دیده و مردم ز هجر تو

آری فراق روح بود موجب ممات

چندان گرفت آتش عشقت دلم که شد

با دل بلای عشق تو بس خوشتر از نجات

از عشق تست درد خوش آینده چون دوا

وز دست تست زهر گوارنده چون نبات

در آرزوی دیدن رویت همی شود

هر دم ز چشمه های دو چشمم روان فرات

چشم مودت از تو ندارم از آنکه تو

چون دهر بیوفائی و چون عمر بی ثبات

بوی وفا رسد بمشام وصال من

گر بگذری بتربت من از پس وفات

تا چند از فراق تو سوزد دل حسین

ای سرو ماه پیکر و حور ملک صفات

شمارهٔ ۳۹

نور جمال روی تو در آفتاب نیست

بوی شکنج زلف تو در مشک ناب نیست

گل را بروی خوب تو نسبت نمیکنم

زان رو که گل چو روی تو سنبل نقاب نیست

گشتم خراب از غم عشق تو ای صنم

خود کیست آنکه از غم عشقت خراب نیست

هر شب مصاحبان ترا تا سحر دمی

از ناله های زار من امکان خواب نیست

ما مست و بیخود از لب میگون دلبریم

مستی اهل دل زنبیذ و شراب نیست

گویند هست دعوة مظلوم مستجاب

چونست اینکه دعوت من مستجاب نیست

ترک خطائی تو حسین از چه بیوفاست

ترک غمش بگیر که ترکش صواب نیست

شمارهٔ ۴۰

ما را نماند میل شکر با دهان دوست

وقت سخن چو گشت شکرخا دهان دوست

سودائیان عارض خود را بیک نفس

از روی لطف کرد مدارا دهان دوست

گوئی مفرح از در و یاقوت ساخته است

از بهر دفع علت سودا دهان دوست

پاشد گه تکلم و پوشد گه سکوت

در ثمین و عقد گهر را دهان دوست

چون لاله داغ بر دل یاقوت می نهد

با لعل پر ز لؤلؤ لالا دهان دوست

عمر دوباره کس به تمنا ندید و ما

هر لحظه میکنیم تمنا دهان دوست

آنکو ز اهل ذوق سلیم است کی کند

وصف نبات و ذکر شکر با دهان دوست

گفتیم شعر نازک و شیرین و آبدار

چون شد ردیف شعر تر ما دهان دوست

شکر شود ز شرم حدیث حسین آب

گر شکر لعل یار کند یا دهان دوست

شمارهٔ ۴۱

روئی است روی دوست که هیچش نظیر نیست

زانرو بهیچ رویم از آن رو گزیر نیست

در عشق آن پری چه ملامت کنی مرا

دیوانه چون ز عقل نصیحت پذیر نیست

آنکس که داد دست ارادت به پیر عشق

هیچش خبر ز طعنه برنا و پیر نیست

دارم نظر بعارض خورشید منظری

کز ماه رو بجمله جهانش نظیر نیست

آزاد بنده که شود پای بند او

برگشته طالعی که در این دام اسیر نیست

دارم ضمیر روشن و رای منیر از آنک

جز مهر روی دوست مرا در ضمیر نیست

با تاب آفتاب رخش روز و شب مرا

حاجت بمهر انور و بدر منیر نیست

تا تا با دزد به طره عنبر فشان او

ما را هوای نکهت مشک و عبیر نیست

ای دوست دستگیر حسین شکسته را

کو را بجز تو هیچکسی دستگیر نیست

شمارهٔ ۴۲

دوش از حضور تو دل ما خوش سرور داشت

وز منظر تو چشم نظر باز نور داشت

در کنج این خرابه دلم با تو ای پری

نی آرزوی روضه نه سودای حور داشت

بر خدمت تو صحبت حور بهشت را

زاهد از آن گزید که عقلش قصور داشت

چون دیده دید ماه جمالت زیاده شد

مهری که با تو جان ستمکش ز دور داشت

از پرتو تجلی انوار عارضت

هم دیده روشنائی و هم دل سرور داشت

شب تا سحر ز شام خط و صبح عارضت

خاطر همان حکایت موسی و طور داشت

در حلقه های زلف پریشان دلکشت

تا بامداد حلقه دلها حضور داشت

می یافت گوش جان من از صوت دلگشت

آن لذتی که نغمه صاحب زبور داشت

امروز حاسدان تو در ماتمند از آنک

با تو حسین دلشده دوشینه سور داشت

شمارهٔ ۴۳

درد عشقت دامن جانم گرفت

بار دیگر غم گریبانم گرفت

در هوایش بس که میگریم چو ابر

زاب چشمم خاک هجرانم گرفت

دیده ام زلف پریشانی از آن

خاطر از عیش پریشانم گرفت

دشمن بد کیش گر تیرم زند

ترک ترک خویش نتوانم گرفت

بی رخ آن یوسف عیسی نفس

دل ز کنج بیت احزانم گرفت

مشتری ماهرو قدر مرا

زان نمیداند که ارزانم گرفت

جز بآب دیده ننشیند حسین

آتشی کاندر دل و جانم گرفت

شمارهٔ ۴۴

ترک من بار دیگر راه جفا پیش گرفت

بی گنه ترک من خسته درویش گرفت

دلش از صحبت اصحاب که نیک اندیشید

بحکایات حسودان بداندیش گرفت

من دلسوخته ترکش نکنم گرچه کنون

بی گنه ترک من آن ترک جفا کیش گرفت

مرگ خود میطلبم روز و شب از حق بدعا

زانکه بی او دلم از زندگی خویش گرفت

آن پریچهره ندانم چه شنیده ز حسین

که نظر از من بیچاره درویش گرفت

شمارهٔ ۴۵

ای باد صبحدم گذری کن بکوی دوست

وز من ببر سلام و تحیت بسوی دوست

رخ بر درش نهاده بگو از زبان من

کاشفته گشت حال دلم همچو موی دوست

گر دست حادثات ز پایم در افکند

باشد هنوز در سر من آرزوی دوست

قربان اگر کنند به تیغ جفا مرا

بدکیشم ار روم ز سر جستجوی دوست

دشمن بگفتگوی من افتاده است و من

آن نیستم که ترک کنم گفتگوی دوست

صد بار مردم از غم و بازم حیات داد

همچون مسیح باد سحرگه ببوی دوست

این دولتم بس است که غایب نمیشود

یکدم ز پیش دیده من نقش روی دوست

یارب بود که بار دگر چشم تیره ام

روشن شود ز پرتو روی نکوی دوست

دانی که کحل چشم حسین شکسته چیست

گردی که باد صبح رساند ز کوی دوست

شمارهٔ ۴۶

رفتی و یاد تو ز دل ریش من نرفت

نقش خیال روی تو از پیش من نرفت

ملک وجود من ز غمت گرچه شد خراب

سلطان عشقت از دل درویش من برفت

در دور عشق روی تو ایماهرو نماند

نیش غمی که بر جگر ریش من نرفت

این میکشد مرا که دل بیوفای تو

جز بر مراد خصم بداندیش من نرفت

تا جرعه ای حسین ز جام تو نوش کرد

آن ذوق هرگز از دل بیخویش من نرفت

شمارهٔ ۴۷

این چه داغی است که از هجر تو بر جان من است

وین چه سوزیست که بر سینه بریان من است

حال دل از شکن طره خود پرس که او

مو بمو واقف احوال پریشان من است

با چنین دیده غم دل نتوانم پوشید

زانکه غماز دلم دیده گریان من است

همچو مجنون بجنون شهره شهری شده ام

تا سر زلف خوشت سلسله جنبان من است

بی توام ترک تماشای گلستان نبود

هر کجا چون تو گلی او ز گلستان من است

آسمان گو بنشان شمع شب افروز فلک

ماه رخساره تو شمع شبستان من است

از زر و سیم رخ و اشک توانگر گشتم

تا که گنج غم تو بر دل ویران من است

زان لب همچو نگین و دهن چون خاتم

ملک آفاق چو جمشید بفرمان من است

سالها لاف زدم کان فلانم لیکن

از کرم هیچ نگفتی که حسین آن من است

شمارهٔ ۴۸

به یک لطیفه که دوشینه ذوالجلال انگیخت

میان ما و تو بنگر که چون وصال انگیخت

چه لطف بود که دور سپهر از سر مهر

میان مشتری و ماه اتصال انگیخت

هزار طایر جان را شکار کرد رخت

چو دام و دانه مشکین ز خط و خال انگیخت

غلام قدرت آنم که از کمال کرم

جمال روی تو در غایت جلال انگیخت

چو بر صحیفه دل نقش بند فکرت من

مثال پیکرت ای ماه بی‌مثال انگیخت

خط از بنفشه رخ از لاله قد ز سرو سهی

دهن چو شکر شیرین لب از زلال انگیخت

حسین اگر چه خیالی شود ز ضعف رواست

چو نقش حسن تو در صفحه خیال انگیخت

شمارهٔ ۴۹

گر در هلاک من بود الحق رضای دوست

بادم هزار جان گرامی فدای دوست

آن دولت از کجا که شوم خاک درگهش

من خاک آن کسم که شود خاکپای دوست

جبریل وار یکقدم ار پیشتر نهم

جانم بسوزد از سبحات لقای دوست

کبر و ریا گذار که کس با غرور نفس

محرم نگشت در حرم کبریای دوست

بیگانگی گزیده ام از عقل خویشتن

تا گشته است جان و دلم آشنای دوست

بستم در سراچه دل را بروی غیر

زیرا مقام عامه نشاید سرای دوست

گر میکشد مرا بجفا هیچ باک نیست

گر بی دلی بمرد ببادا بقای دوست

در پیش هر که عاشق صادق بود خوشست

جور و جفای یار چو مهر و وفای دوست

گر میکشد حسین جفا بس غریب نیست

آری کشد غریب ستمکش جفای دوست

شمارهٔ ۵۰

کنون که کشور خوبی بنام تست ای دوست

بیا که دیده روشن بنام تست ای دوست

سخن بگوی از آن پسته شکر افشان شو

که قوت طوطی روحم کلام تست ای دوست

مرا چه زهره که لاف از غلامی تو زنم

منم غلام کسی کو غلام تست ای دوست

کشند اهل سلامت بکوی صد آفت

کمین کرشمه که وقت سلام تست ای دوست

درون روضه سهی پا بگل فرومانده

ز دست قامت خرم خرام تست ای دوست

کند دلم بر پیکان تیرت استقبال

بصد نیاز که پیک پیام تست ای دوست

ز دست حور ننوشد شراب کافوری

کسی که مست مدام از مدام تست ای دوست

روا مدار که دشمن بکام دل برسد

چو ملک عالم دلها بکام تست ای دوست

حسین از در ما چون نمیرود گفتی

کجا رود که گرفتار دام تست ای دوست

شمارهٔ ۵۱

جان من بی رخ تو جانم سوخت

تو روان گشتی و روانم سوخت

بی تو دل را قرار و صبر نماند

کاتش عشقت این و آنم سوخت

گفتم آهی کشم ز سوز جگر

آه کز آتش زبانم سوخت

یک نشان از تو نا شده پیدا

شوق هم نام و هم نشانم سوخت

چون نسوزد ز آه من دل دوست

که دل دشمن از فغانم سوخت

آه کان ماه مهربان عمری

ساخت چون عود و ناگهانم سوخت

آتشی بود آب چشم حسین

که از او جمله خان و مانم سوخت

شمارهٔ ۵۲

مرا چو کعبه دولت حریم خانه اوست

براستان که سر من بر آستانه اوست

اگر چه محض گناهم امیدواری من

بفیض شامل الطاف بی کرانه اوست

هزار طایر قدسی باختیار چو من

اسیر طره خال چو دام و دانه اوست

اگر چه نیست یکی ذره بی نشان رخش

هنوز دیده ما طالب نشانه اوست

بروز حشر نیاید بخویشتن آری

کسیکه مست و خراب از می شبانه اوست

کجاست مطرب ما تا نوای ساز کند

که رقص حالت عشاق از ترانه اوست

مسیح خسته دلان گوئیا نمیسازد

که خسته همچو من زار از زمانه اوست

اگر بکلبه احزان ما نهد تشریف

سزد که خانه این بنده بنده خانه اوست

بیا که طبع حسین از پی نثار آورد

از آن جواهر غیبی که در خزانه اوست

شمارهٔ ۵۳

بیا که جان من از داغ انتظار بسوخت

دلم ز آتش هجرانت ای نگار بسوخت

قرار و صبر و دل و عقل بود مونس من

کنون ز آتش شوق تو هر چهار بسوخت

بحال من منگر زانکه خاطرت سوزد

از اینکه جان من خسته فکار بسوخت

مباد آنکه رسد دود غم بدامن گل

ز عندلیب ستمکش اگر هزار بسوخت

ز دور چرخ ندانم چه طالع است مرا

که کشت زار امیدم بنوبهار بسوخت

ز سوز سینه مجروح من نشد آگه

مگر کسیکه چو من از فراق یار بسوخت

در این دیار من از بهر یار معتکفم

وگرنه جان حسین اندرین دیار بسوخت

شمارهٔ ۵۴

عید شد قافله را عزم حرم ساختنی ست

وز سر خویش در این راه قدم ساختنی ست

عود دل تا نفسی دم زند از سوز درون

سینه سوخته را مجمر غم ساختنی ست

رخت رحلت ز صحاری فنا بر بسته

اندر اقلیم بقا چتر و علم ساختنی ست

در گذشته ز سر هستی موهوم بصدق

همچو مستان رهش برگ عدم ساختنی ست

چون بتدبیر تو تقدیر مبدل نشود

در بلا سوخته با حکم قدم ساختنی ست

گر تو در مجلس خاصش ز ندیمان نشدی

همچو خجلت زده با سوز و ندم ساختنی ست

سپر خود ز رضا ساز و به پیکار درآی

کز رضا دفع سنانهای ستم ساختنی ست

از شفاخانه لطفش چو دوا میطلبی

چون من سوخته با درد و الم ساختنی ست

من حسینم ز در دوست مرانید مرا

منزل سبط نبی بیت حرم ساختنی ست

شمارهٔ ۵۵

رنجورم و شفای دلم جز حبیب نیست

کاین درد را معالجه کار طبیب نیست

چون من هزار ناله در آن کوی میکنند

گلشن شنیده ای که در او عندلیب نیست

گفت از نصاب حسن زکواتی همی دهم

مسکینم و غریب مرا چون نصیب نیست

بی دوست ناله از من شیدا عجب مدار

بی گل فغان و ناله ز بلبل عجیب نیست

ای شه غریب شهر توام پرسشی بکن

کز شاه جستجوی غریبان غریب نیست

سهل است درد هجر بامید وصل دوست

آوخ امید وصل توام عنقریب نیست

بی دوست ای حسین چه میخواهی از جهان

چون هیچ حاصلی ز جهان بی حبیب نیست

شمارهٔ ۵۶

دوست از حال دل آشفتگان آگاه نیست

آه کز دست غمش ما را مجال آه نیست

باد نوروزی ز گلشن میرسد لیکن چه سود

کز گل صد برگ من بوئی بدو همراه نیست

کشور دل بی حضور او خراب آباد شد

رو بویرانی نهد ملکی که در وی شاه نیست

ما سر کوی فنا خواهیم و ملک نیستی

اهل دل را میل خاطر سوی مال و جاه نیست

جذبه ای از کبریای عشق هرگز کی رسد

هرکرا از کوه غم رخساره همچون کاه نیست

بگذر از خویش و درآ در راه عشق او حسین

خودپرستان را قبولی چون در آن درگاه نیست

شمارهٔ ۵۷

اگر برد سوی دارالقرار ما را دوست

دلم قرار نگیرد در او مگر با دوست

مرا نه ملک جهان باید و نه باغ جنان

که نیست از دو جهانم مراد الا دوست

چنان بجان من آمیخت دوست از سر لطف

که نیست فرق ز جان عزیز من تا دوست

بدان مقام رسید اتحاد من با او

که باز می نشناسم که این منم یا دوست

ز دوست دیده بینا بجوی تا بینی

که هست در همه کائنات پیدا دوست

چه باک اگر همه عالم شوند دشمن ما

چو هست آن شه خوبان عهد با ما دوست

میان ما و تو جز صلح نیست ای زاهد

ترا نعیم ریاض بهشت و ما را دوست

حسین اگر همه خویشان شوند بیگانه

به جان دوست که ما را بس است تنها دوست

شمارهٔ ۵۸

ای راحت جان از نفس روح فزایت

دارد نگه از چشم بداندیش خدایت

درمان طلبان از تو دوا جسته ولیکن

من سوخته دل ساخته با درد و بلایت

چون هست وفا شیوه عشاق بلاکش

جانا چکنم گر نکشم بار جفایت

هر کس طلبیده ز تو کامی و مرادی

کام دل سودا زده ماست رضایت

هر لحظه تو یار دگری گرچه گزیدی

ما هیچکسی را نگزیدیم بجایت

سر در قدمت باختمی وقت قدومت

گر زانکه سری داشتمی لایق پایت

گفتار حسین ای صنم شوخ خوش آید

از پسته شکر شکن نغمه سرایت

شمارهٔ ۵۹

کدام دل که گرفتار و مبتلای تو نیست

کدام سر که سراسیمه هوای تو نیست

کدام طایر قدسی نشد گرفتارت

کدام جان گرامی که آن فدای تو نیست

کدام سینه نشد آستان درد و غمت

کدام دل هدف ناوک بلای تو نیست

مرا ز گوش چو سود ار حدیث تو نبود

مرا ز دیده چه حاصل اگر لقای تو نیست

بیا بمنظره چشم روشنم بنشین

که خانه دل تاریک بنده جای تو نیست

ترا چو دید دلم شد ز خویش بیگانه

بخویش بسته بود هر که آشنای تو نیست

گریختن ز جفا شرط عاشقی نبود

جفای تو بر عاشق کم از وفای تو نیست

بکس مراد میندیش کام خویش برآر

که کام این دل شوریده جز رضای تو نیست

دهان خویش به مشک و گلاب شست حسین

هنوز گفته او لایق ثنای تو نیست

شمارهٔ ۶۰

بقای عمر در این خاکدان فانی نیست

جهان پر از غم و امید شادمانی نیست

گل مراد از این آب و گل چه میجوئی

که در ریاض جهان بوی کامرانی نیست

برای صحبت یاران مهربان کریم

خوش است عمر دریغا که جاودانی نیست

چو غنچه بسته دهن خون خور و مخند چو گل

که اعتماد بر این پنجروز فانی نیست

دوام عیش و بقا میوه ایست بس شیرین

ولی چه سود که در باغ زندگانی نیست

مرا تحمل جور زمانه هست ولیک

ز دوست طاقت دوری چنانکه دانی نیست

بیا و از سر جان خیز ورنه رو بنشین

که کار اهل وفا غیر جانفشانی نیست

بهار عمر بوقت خزان رسید حسین

دگر حلاوت نوباوه جوانی نیست

شمارهٔ ۶۱

مرا جز تو به عالم هیچکس نیست

ولی جانا به وصلت دسترس نیست

منم آن طایر قدسی که بی تو

مرا فردوس اعلا چون قفس نیست

دلم را صید ناسوتی نشاید

شکار باز لاهوتی مگس نیست

من و آهی و کنجی در فراقت

که بی تو غیر آهم همنفس نیست

حسین خسته را کشتن چه حاجت

نگارا داغ هجران تو بس نیست

شمارهٔ ۶۲

دست همت بر جهان خواهم فشاند

آستین بر آسمان خواهم فشاند

تا بقای جاودان آرم بدست

در هوای دوست جان خواهم فشاند

تا نگردد آشکارا سر دل

جان بروی او نهان خواهم فشاند

دامن همت بگرد آلوده شد

گرد دامن بر جهان خواهم فشاند

دنیی و عقبی حجاب دوستند

هر دو عالم دست از آن خواهم فشاند

نقد جان را گرچه بس نارایج است

پیش عشق جان نهان خواهم فشاند

تا نشیند آتش دل یک نفس

آب دیده هر زمان خواهم فشاند

دمبدم از گنج طبع و درج چشم

لعل و گوهر رایگان خواهم فشاند

از برای جرعه دردی درد

حاصل کون و مکان خواهم فشاند

چند از این ناموس زین پس نقد عمر

جمله در پای مغان خواهم فشاند

زیر پای ساقی ار دستم دهد

هر نفس گنج روان خواهم فشاند

نقد هر دو کون چون دریا کشان

بر سر یک جرعه دان خواهم فشاند

عقل بند راه شد از سوز عشق

آتشش در خان و مان خواهم فشاند

گوهر منظوم از دریای طبع

پیش شاه شه نشان خواهم فشاند

از پی دیدار ساقی چون حسین

دیده گوهرفشان خواهم فشاند

شمارهٔ ۶۳

بر روی دل افروزت هر کو نظر اندازد

چون شمعش اگر سوزی با سوز درون سازد

با هر که ز طنازی یک لحظه بپردازی

بیکار ز خویش آید با عقل نپردازد

این دولت آن عاشق کز روی سرافرازی

جان بر رخت افشاند سر در قدمت بازد

چون داغ غلامانت مه بر رخ خود دارد

با روی تو از خوبی اکنون مه نو نازد

ای جان اگرت سوزد چون عود مکن ناله

تا در بر خود گیرد چون چنگ که بنوازد

معراجت اگر باید بر دلدل دل بنشین

کز فرش بیک حمله تا عرش همی تازد

عاشق بود آن صادق کو همچو حسین ای جان

هر دم ز غم کهنه شادی نو آغازد

شمارهٔ ۶۴

چو اهل دل بطواف تو عزم ره سازند

براق عشق ز میدان جان برون تازند

چو بر بساط نشینند پاکبازانت

بضربه ای دو جهان را تمام دربازند

ببوی چون تو گلی بلبلان چو سرمستند

بسوی گلشن جنت نظر نیندازند

ملک بغاشیه داری خویش نپسندند

چو بر فلک علم عشق تو برافرازند

حذر ز آتش دوزخ نباشد ایشانرا

که سال‌هاست که با سوز عشق می‌سازند

ز شاهی دو جهان چون حسین آزادند

ولی به بندگی درگه تو می‌نازند

شمارهٔ ۶۵

چو عاشقان حرم کعبه لقا جویند

قدم چو سست شود در رهش بسر پویند

برای غسل که در طوف کعبه مسکون است

وجود خویش بخوناب دیده ها شویند

ببوی دوست چو احرام صدق بربندند

ز خار بادیه گلهای آرزو بویند

خزینه های سلاطین به نیم جو نخرند

شکستگان که گدایان درگه اویند

مقام روضه فردوس آرزو نکنند

مجردان که مقیمان خاک آن کویند

بصورت ارچه محبان دوست بسیارند

ولیک یک صفت و یک حدیث و یک رویند

اگر چه همچو حسینند واقف اسرار

چو محرمی نبود راز دل نمی‌گویند

شمارهٔ ۶۶

بخت چون بنمود راهم جانب دلدار خود

آمدم تا سر نهم بر خاک پای یار خود

عمر من در کار علم و عقل ضایع گشته بود

آمدم تا عذر خواهم ساعتی از کار خود

سجه و خرقه مرا بی عشق او زنار بود

ساعتی ای عشق راهم ده سوی گلزار خود

چون نمی زیبد در این گلزار خار همتم

آتشی از سینه افروزم بسوزم خار خود

اشک من ای عشق لعل و روی من زر ساختی

تا تو بینی دمبدم بر روی من آثار خود

از جمال حسن جان افزای خود چون آگهی

کی بهر دیده نمائی جان من دیدار خود

تا تو بینی حسن خویش و عشقبازی ها کنی

از دو عالم کرده ای آئینه رخسار خود

گر سخن مستانه می‌گوید حسین از وی مرنج

چون تو مستش می‌کنی از نرگس خمار خود

شمارهٔ ۶۷

دوش چشم جانم از دیدار شه پرنور بود

مطرب ما زهره و ساقی مجلس حور بود

با عذار ساقی فتان و چشم مست او

زاهد ار بشکست توبه همچو ما معذور بود

تا قدح کرده حدق بهر حمیای جمال

پیش از آن کاندر جهان باغ می انگور بود

با حریفان معربد در خرابات ازل

از شراب لایزالی جان ما مخمور بود

ما انا نیت ز دار نیستی آویخته

تا بگویندی اناالحق گفتن منصور بود

دلبر آنساعت که جام خمر کافوری بداد

مسند دل بر فراز چشمه کافور بود

جان ما آئینه حق گشت و از ما شد پدید

آنچنان گنجی که در کنج ازل مستور بود

بود در طور فنا مست تجلیها حسین

پیش از آندم که حکایات کلیم و طور بود

شمارهٔ ۶۸

جان فدای آنکه ما را بی‌محابا می‌کشد

کشته را جان می‌دهد پنهان و پیدا می‌کشد

تیر دلدوز خدنگ غمزه خونریز خود

سوی دیگر می‌کشد آن شوخ و ما را می‌کشد

آن قد و بالا بلای جان عاشق شد بلی

چون بلای ناگهان آید ز بالا می‌کشد

تا بود فردا میان گشتگان عشق دوست

عاشق آن نازنین خود را به عمدا می‌کشد

کشتنش آب حیات عاشقان آمد از آن

زنده می‌گردم من آشفته‌دل تا می‌کشد

دیگران را گر تقاضا می‌کند میر اجل

عاشق بیچارهٔ خود را بی‌تقاضا می‌کشد

گر به قصد کشتن آید دوست منعش کم کنید

تا حسین خسته را بکشد که زیبا می‌کشد

شمارهٔ ۶۹

دوستان جان مرا جانب جانان آرید

بلبلی از قفسی سوی گلستان آرید

جان بیمار مرا جانب عیسی ببرید

یا قتیل غم او را ز لبش جان آرید

عندلیب دلم از خار فراق آزاد است

از کرم بلبل دل را بگلستان آرید

شحنه عقل اگر سر بنهد بر در عشق

شحنه را دست ببندید و بسلطان آرید

زنگ اغیار زدودیم ز آئینه دل

آینه تحفه بر یوسف کنعان آرید

تا چو پروانه پر و بال و دل و جان سوزید

شمع ما را ز کرم سوی شبستان آرید

تحفه ای لایق آن حضرت اگر میطلبید

دل بریان شده و دیده گریان آرید

از تجلی جمالش چو شود موسم عید

جان مجروح حسین از پی قربان آرید

شمارهٔ ۷۰

عاشقان جان و دل خویش بدلدار دهید

هر چه دارید بدان یار وفادار دهید

قطراتی که از آن بحر در این ابر تن است

نوبهار است بدان بحر گهربار دهید

قطره چون در و گهر میشود از جوشش بحر

قطره های دل و جان جمله بیکبار دهید

موج این بحر اگر تخته هستی ببرد

هین مترسید و همه خویش بدین کار دهید

چون فنا گشت در او هستی موهوم شما

از سر صدق بوحدت همه اقرار دهید

ساقیا نی که ز اسماء و صفات حقند

هم ز خمخانه حق باده بتکرار دهید

سرخوشانیم قدحها ز حدق ساخته ایم

با حمیا ز محیای جنان بار دهید

ما ز نظاره ساقی همه چون مست شویم

بعد از آن باده بدین مردم هشیار دهید

ای حریفان چو حسین از سر اخلاص آمد

اندرین میکده او را نفسی بار دهید

شمارهٔ ۷۱

بی نشان گردم اگر از تو نشانی نرسد

مرده باشم اگرم مژده جانی نرسد

آه از تلخی آن حال کز آن شیرین لب

بهر دلجوئی من شهد بیانی نرسد

وای از آن تیره زمانی که ز خورشید رخت

از پی روشنی جان لمعانی نرسد

دل مجروح مرا نیست امید مرهم

اگر از غمزه تو زخم سنانی نرسد

صید شاهین غمت تا نشود طایر جان

در هوای جبروتش طیرانی نرسد

رایض عشق چو بر دلدل دل زین ننهند

در فضای جبروتش جولانی نرسد

تا تو پیدا نکنی ذوق مقالات حسین

هیچ در گوش دلت راز نهانی نرسد

شمارهٔ ۷۲

اهل دل با درد عشق او ز درمان فارغند

با جراحت‌های غم از راحت جان فارغند

با فروغ پرتو نور تجلی جمال

روز از خورشید و شب از ماه تابان فارغند

گر جهان از موج طوفان حوادث پر شود

آشنایان محیط غم ز طوفان فارغند

کفر زلف ایمان طلعت تن پرستان را بود

عاشقان حق پرست از کفر و ایمان فارغند

باده نوشانی که مستند از صبوحی الست

تا صباح روز حشر از راح و ریحان فارغند

بی نوایان سر کوی محبت چون حسین

از سریر کیقباد و تاج خاقان فارغند

شمارهٔ ۷۳

از من خبر به جانب جانان که می‌برد

پیغام عندلیب به بستان که می‌برد

یعقوب را دو دیده ز بس گریه تیره گشت

آخر خبر به یوسف کنعان که می‌برد

چون آدم از بهشت برون اوفتاده‌ام

بازم به سوی روضهٔ رضوان که می‌برد

بی‌روی دوست مجلس ما را فروغ نیست

پیغام ما بدان مه تابان که می‌برد

از حال ما خبر که تواند بدو رساند

نام گدا به حضرت سلطان که می‌برد

گر زان که نامه‌ای بنویسم به خون دل

آن را بدان مراد دل و جان که می‌برد

خواهم که جان و دل بفرستم بدو حسین

جان و دلم به جانب جانان که می‌برد

شمارهٔ ۷۴

گر پریچهره مه پیکر من باز آید

روشنائی ببصر جان ببدن باز آید

پرتو نور تجلی رسد از جانب طور

نفس رحمت رحمان ز یمن باز آید

از سر طره آن ترک خطائی بمشام

نکهت نافه آهوی ختن باز آید

همه کار من دلسوخته چون زر گردد

اگر آن سنگدل و سیم ذقن باز آید

مردم دیده من درج پر از در دارد

همچو غواص که از بحر بدن باز آید

خوش بود گر ز جفای کاری و بیدادگری

آن بت عشوه ده عهدشکن باز آید

طوطی طبع من از چه دهن نطق ببست

بگشاید اگر آن پسته دهن باز آید

دارم امید که بر رغم حسودان ز سفر

مونس جان حسین ابن حسن باز آید

شمارهٔ ۷۵

مرا ز مدرسه عشقت بخانقاه کشید

بصدر صفه دولت ز پایگاه کشید

حدیث آتش عشقم مگر رسید به نی

که نی ز سوز درون صد هزار آه کشید

دلم چو پای ارادت نهاد در ره عشق

نخست دست تمنا ز مال و جاه کشید

کسی که بدرقه اش عشق شد بکعبه وصل

نه خوف بادیه دید و نه رنج راه کشید

شکست لشکر صبر و گریخت شحنه عقل

چو در دیار دلم عشق تو سپاه کشید

رخت بدعوی خونم نوشت خط آنگاه

دو ترک کافر سرمست را گواه کشید

تن نزار من زار شد هلاک از غم

که بار کوه نیارم به برگ کاه کشید

چه غم ز سرزنش یار و طعنه اغیار

مرا که سایه لطف تو در پناه کشید

اگر گناه بود سر بپایت افکندن

حسین دست نخواهد از این گناه کشید

شمارهٔ ۷۶

گر ترا عشوه چنان شیوه چنین خواهد بود

نی مرا فکر دل و نی غم دین خواهد بود

درد عشقت ز ازل بود مرا همدم دل

بی گمان تا به ابد نیز چنین خواهد بود

روز محشر که بسیما همه ممتاز شوند

مهر روی تو مرا مهر جبین خواهد بود

آتش غیرت عشق تو چو اغیار بسوخت

دیده کیست ندانم که دو بین خواهد بود

در چنان خلق که عشق تو دهد جلوه حسن

نشود محرم اگر روح امین خواهد بود

گر تو تشریف دهی کلبه احزان مرا

من بر آنم که چو فردوس برین خواهد بود

التفاتی بیکی گوشه چشم ار نکنی

سبب آفت صد گوشه نشین خواهد بود

تا که آن طایر قدسی پر و بالی دارد

کار آن ترک کمان دار کمین خواهد بود

جان بجانان ده و از مرگ میندیش حسین

خود ترا عاقبت کار همین خواهد بود

شمارهٔ ۷۷

نگار من چو بلعل شکر نثار آید

غذای طوطی طبعم سخن گذار آید

دیار دل که خرابست بی شهنشه خویش

بشهریار رسد چون بشهریار آید

شهان پیاده شوند و نهند رخ بر خاک

بدان بساط که آن نازنین سوار آید

در آنزمان که ز اخلاق او سخن گوید

فرشته کیست که باری در این شمار آید

اگر فدای تو ای دلربا نگردد جان

دگر چه فایده زین جان بیقرار آید

هزار فخر کنم هر زمان به بندگیت

مرا ز شاهی عالم اگر چه عار آید

دل مرا که بجای سپند میسوزی

نگاهدار که روزی ترا بکار آید

حسین خاک رهت گشته است میترسد

که بر دل تو از آن رهگذر غبار آید

شمارهٔ ۷۸

دلم هوای چنان سرو نازنین دارد

که مشگ سوده بر اطراف یاسمین دارد

ز مهر زهره جبینی شدم ستاره فشان

که داغ بندگیش ماه بر جبین دارد

هزار عاقل فرزانه گشت دیوانه

از آن دو سلسله کز زلف عنبرین دارد

کمان گرفت و کمین کرد چشم شوخش باز

هزار فتنه و آشوب در کمین دارد

ز همنشینی جانان تمتعی یابد

کسی که دولت و اقبال همنشین دارد

زهی حبیب که از بهر وحی آیت عشق

ز جبرئیل نهانی دگر امین دارد

بگفت عاقبت از عشق کشته خواهی شد

حسین خود ز جهان آرزو همین دارد

شمارهٔ ۷۹

صبا رسید در او بوی یار نیست چه سود

نسیم سنبل آن گلعذار نیست چه سود

هزارگونه گل اندر بهار گرچه شکفت

چو بوی از گل من در بهار نیست چه سود

مراست از دو جهان اختیار یار ولیک

بدست من چو کنون اختیار نیست چه سود

هزار گونه طرب میکنم ز دردی درد

ولی چو خمر طرب بی خمار نیست چه سود

منم که خاک شدم در ره وفاداری

ولی بخاک من او را گذار نیست چه سود

درون بوته مهرش دلم بسوخت ولی

متاع قلب مرا چون عیار نیست چه سود

بوصل یار امید حسین بسیار است

ولی چو طالع فرخنده یار نیست چه سود

شمارهٔ ۸۰

عشاق وفاپیشه اگر محرم مائید

از خود بدر آئید و در این بزم درآئید

در بزم احد غیر یکی راه ندارد

با کثرت موهوم در این بزم میائید

تا نقش رخ دوست در آیینه به بینید

زنگار خود از آینه دل بزدائید

چون صاف شد آیینه ز اغیار بدانید

کایینه وهم ناظر و منظور شمائید

کونین چه جسم است و شما جان مقدس

عالم چو طلسم است و شما گنج بقائید

مستور شد اندر صدف آن گوهر کمیاب

گوهر بنماید چو صدف را بگشائید

در کعبه دل عید تجلی جمالت

ایقوم بحج رفته کجائید کجائید

سرگشته در آن بادیه تا چند بپوئید

معشوق همین جاست بیائید بیائید

چون مقصد اصلی ز حرم کعبه وصل است

غافل ز چنین کعبه مقصود چرائید

گفتار حسین است ز اسرار خدائی

دانیدش اگر واقف اسرار خدائید

شمارهٔ ۸۱

بهار و عید می‌آید که عالم را بیاراید

ولیکن بلبل دل را نسیم یار می‌آید

دلی کز هجر گل روئی چو لاله داغها دارد

شمیم وصل اگر نبود ز باغ و روضه نگشاید

اگر بی دوست جنت را بصد زینت بیارایند

بجان دوست کاندر وی دل عاشق بیاساید

در و دیوار جنت را بآه دل بسوزانم

اگر دلدار اهل دل در او دیدار ننماید

چو نور جان هر مقبل صفائی دارد این منزل

ولی بی وصل اهل دل دلم را خوش نمیآید

جمال طلعت جانان تواند دید مشتاقی

که او آیینه دل را ز زنگ غیر بزداید

حسین ار دوست جانت را بناز و عشوه میسوزد

ترا باید رضا دادن بهر چه دوست فرماید

شمارهٔ ۸۲

دوست چون خواهد که عاشق هر نفس زاری کند

خانمانش سوزد و میل دل آزاری کند

ساختن باید بسوز عشق آن یاری که او

کو بسوزد آشکارا در نهان یاری کند

کی توان برداشتن بار بلای عشق را

گر نه لطف او به پنهانی مددکاری کند

کاله پر عیب دل را کز همه وامانده بود

مشتری ماهرو هر دم خریداری کند

تو بزاری ساز و از آزار او رخ برمتاب

نیست عاشق هر که آزاری ز بیزاری کند

گر بدست دیگران بنیاد ما را بر کند

نی در آخر از طریق لطف غمخواری کند

گر کند ساقی مجلس نرگس خمار دوست

کیست کاندر دور او دعوی هشیاری کند

هر که روزی بسته بند غمش شد چون حسین

سال‌ها گر بگذرد باری گرفتاری کند

شمارهٔ ۸۳

عجب که درد مرا هیچکس دوا سازد

مگر که چاره بیچارگان خدا سازد

دلم بدرد و بلا انس کرده است چنانک

ز عافیت بگریزد بابتلا سازد

بکیش عشق دلش زنده ابد باشد

که جان خود هدف ناوک بلا سازد

نظر بشاهی هر دو جهان نیندازد

کسی که بر در او خویشتن گدا سازد

دلیکه یافت خلاصی ز قید کبر و ریا

وطن بساخت اقلیم کبریا سازد

بحق سپار دل آهنین خود کانرا

بصیقل کرم آیینه بقا سازد

مراد خویش ز جانان کسی تواند یافت

که در طریق وفا جان خود فدا سازد

حسین را طرب و ساز و عیش در پیش است

نگار من چو به عشاق بی‌نوا سازد

شمارهٔ ۸۴

مه گلچهره من چون ز سفر بازآید

من دلسوخته را نور بصر باز آید

دارم امید که ناگه ز شفاخانه غیب

مرهم سینه این خسته جگر بازآید

من دیوانه ز زنجیر بلا باز رهم

گر پریروی ملک سیرت من بازآید

سوزد از آه دلم طارم ماه و خورشید

گر نه آن رشک مه و غیرت خور بازآید

کی بود کان بت عیسی دم یوسف منظر

بمداوای دل اهل نظر بازآید

گل اقبال دمد از چمن عیش حسین

اگر آن سرو سخن گو ز سفر بازآید

شمارهٔ ۸۵

نفخه سنبل گلچهره من می‌آید

یا نسیم سحر از سوی چمن می‌آید

به سوی بلبل بی‌وصل و نوا فصل بهار

نفخات گل صد برگ سمن می‌آید

می‌رسد یوسف گمگشته یعقوب حزین

یا مگر جان گرامی به بدن می‌آید

دل دیوانه‌ام از بند بلا یافت نجات

که ملک خوی پریچهره من می‌آید

آب شد لعل و در از رشک حدیثم که مرا

نام دندان و لب او به دهن می‌آید

دارد آن ترک خطا قصد شکست دل ما

که بدان طره پرچین و شکن می‌آید

یارب این چهر عرق کرده دلارام من است

یا مه چهارده امشب بر من می‌آید

در هوای شکر کبک خرامی چه عجب

باز اگر طوطی طبعم به سخن می‌آید

شمارهٔ ۸۶

نگار سرو قد گلعذار من آمد

قرار جان و دل بیقرار من آمد

مرا ز طعنه خلق و ز جور دور فلک

چه غم کنون که بت غمگسار من آمد

مهی که از بر من رفته بود چندی وقت

ز سیر چرخ کنون بر کنار من آمد

سزد که بیش ننالم ز ریش نیش جفا

کنون که مرهم جان فکار من آمد

چه احتیاج مرا بعد از این بسرو و چمن

کنون که سرو قد گلعذار من آمد

هزار شکر که بار دگر بر غم حسود

مراد خاطر امیدوار من آمد

رسید یار و حسین شکسته میگوید

چه غم ز دشمنم اکنون که یار من آمد

شمارهٔ ۸۷

کسی که شیفته روی آن صنم باشد

ز طعن و سرزنش دشمنش چه غم باشد

برای دیدن دیدار دوست از دشمن

توان کشیدن اگر صد هزار الم باشد

بهیچ رو ز در او نمیروم باری

گدا ملازم درگاه محتشم باشد

رقیبم از سر کویش بجور میراند

گدای شهر مبادا که محترم باشد

کسی که قدر شب وصل دوست نشناسد

اگر ز هجر بمیرد هنوز کم باشد

هر آنکه سر غم عشق بر زبان راند

زبان بریده سیه روی چون قلم باشد

بگفت با تو دمی همنفس شوم روزی

ندانم آن دم خرم کدام دم باشد

اگر بحال من خسته دل کند نظری

ز عین مردمی و غایت کرم باشد

حسین خسته جگر را سزد که بنوازد

به گوشه نظری گرچه صبحدم باشد

شمارهٔ ۸۸

علاج عاشق مسکین حبیب می‌داند

که داروی دل غمگین طبیب می‌داند

غریب نیست اگر حال ما نمی‌دانی

که حال زار غریبان غریب می‌داند

غمی که می‌کشم از درد دوست می‌دانم

که درد دوری گل عندلیب می‌داند

تو لذت غم عشق حبیب کی دانی

کسی که دارد از این غم نصیب می‌داند

دلی که عاشق رخسار دلبری باشد

عذاب دیدن روی رقیب می‌داند

ز من بپرس تو آداب عشق نی ز فقیه

از آنکه علم و ادب را ادیب می‌داند

سواد دیده کند از بیاض شعر حسین

کسی که حسن مدیح و نسیب می‌داند

شمارهٔ ۸۹

یک لحظه مرا بی رخت آرام نباشد

دل را بجز از لعل لبت کام نباشد

هیهات که من با تو توانم که نشینم

چون سوی توام زهره پیغام نباشد

در صحبت ما زاهد افسرده نگنجد

در مجلس دلسوختگان خام نباشد

سرو از چه جهت خوانمت ایسرور خوبان

چون سرو سمن ساق و گل اندام نباشد

از بهر گرفتاری مرغ دل عشاق

حقا که چو زلف سیهت دام نباشد

با دام فدای تو دل و جان که بجوئی

چون نرگس پر خواب تو با دام نباشد

از ظلمت خط تاب جمالت نشود کم

نقصان مه از تیرگی شام نباشد

هر مرغ دلی کو بپرد از قفس تن

جز در خم زلف تواش آرام نباشد

آنکو چو حسین از غم عشق تو خرابست

او را سر ناموس و غم نام نباشد

شمارهٔ ۹۰

سلطان نگر که پرسش درویش می‌کند

اظهار لطف و مرحمت خویش می‌کند

داروی درد سینه رنجور می‌دهد

تدبیر مرهم جگر ریش می‌کند

نی گوش بر حدیث بدآموز می‌نهد

نی استماع قول بداندیش می‌کند

گرچه رعایت دل عشاق خوی اوست

لیکن رعایت دل ما بیش می‌کند

گر نیش جور می‌زندم دهر باک نیست

نوش‌لبش تدارک آن نیش می‌کند

تیر جفا به قصد دلم می‌کشد رقیب

لیکن دلم ز سینه سپر پیش می‌کند

از محض لطف و عین عنایت بود حسین

گر شاه میل صحبت درویش می‌کند

شمارهٔ ۹۱

دردا که دوست هیچ رعایت نمی‌کند

مردیم از عتاب و عنایت نمی‌کند

قربان تیر دشمن بدکیش گشته‌ام

این جور بین که دوست حمایت نمی‌کند

از دست هجر دیده غمدیده آنچه دید

جز با خیال دوست حکایت نمی‌کند

جانم ز دفتر غم جانان به نزد خلق

فصلی و باب هیچ روایت نمی‌کند

بی‌یار در دیار دلم شحنه غمش

کرد آنچه پادشاه ولایت نمی‌کند

دارم ز اشک و چهره بسی سیم و زر ولیک

وجهی است اینکه کار کفایت نمی‌کند

از دست دشمن است همه ناله حسین

ور نی ز جور دوست شکایت نمی‌کند

شمارهٔ ۹۲

دلبر برفت و درد دلم را دوا نکرد

آن شوخ بین که بر من مسکین چه‌ها نکرد

زان نور چشم چشم وفا داشتم دریغ

کز عین مردمی نظری سوی ما نکرد

گفتم هزار حاجت جانم روا کند

ناگه روانه گشت و یکی را دوا نکرد

خون دل شکسته من بی بهانه ریخت

واندیشه نیز از دیت خونبها نکرد

اینم ز هجر صعب تر آمد که آن صنم

وقت رحیل یاد من مبتلا نکرد

او شاه ملک حسن و جمالست و من گدا

از شه غریب نیست که یاد گدا نکرد

مهر و وفا مجوی حسین از مهی که او

با هیچکس چو عمر گرامی وفا نکرد

شمارهٔ ۹۳

نظر کنید که آن شهسوار می‌گذرد

قرار جان من بی‌قرار می‌گذرد

اگر نه قصد هلاک منش بود در دل

چنین کرشمه‌کنان بر چه کار می‌گذرد؟

دریغ صید نزارم از آن به زاری زار

مرا بکشت و برای شکار می‌گذرد

کمان کشیده کمین خسته چون کند جولان

خدنگ غمزه‌اش از جان زار می‌گذرد

هزار طایر قدسی کند ز سینه هدف

ز شوق تیر که از شست یار می‌گذرد

اگرچه گرد برانگیخت دردش از جانم

هنوز بر دلش از من غبار می‌گذرد

شد آشنا و به صد عشوه‌ام به خویش کشید

کنون چه بد که چو بیگانه‌وار می‌گذرد

به جرم آنکه شبی آستان او بوسید

حسین از در او شرمسار می‌گذرد

شمارهٔ ۹۴

اگر طریقه تو جمله ناز خواهد بود

وظیفه من شیدا نیاز خواهد بود

مرا چه دیده بروی تو باز شد در دل

بغیرت از سر غیرت فراز خواهد بود

چراغ مجلس هر کس مشو وگرنه چو شمع

نصیب من ز تو سوز و گداز خواهد بود

نظر بقامت تو زان قیامت جانها

مرا وسیله عمر دراز خواهد بود

چه غم خورد دل بیچاره ام ز درد و بلا

اگر عنایت تو چاره ساز خواهد بود

تو شاه ملک جهانی و بنده بنده خاص

ز بنده تا بکیت احتراز خواهد بود

غلام حضرت معشوق اگر چه بسیار است

کدام بنده چو عاشق نیاز خواهد بود

بجان خویش تعلق از آن همی ورزم

که او فدای چو تو دلنواز خواهد بود

پس از وفات ز یمن وفات قبر حسین

چو کعبه مقصد اهل حجاز خواهد بود

شمارهٔ ۹۵

خرم دل آن کس که تمنای تو دارد

شادی کسی کو غم سودای تو دارد

تا حشر بود سجده گه اهل محبت

جائی که نشانی ز کف پای تو دارد

شاید که ز خورشید فلک دیده بدوزد

هر کس که نظر در رخ زیبای تو دارد

هرگز بسوی طوبی و جنت نکند میل

آن دل که هوای قد رعنای تو دارد

اصلا نکند جانب فردوس نگاهی

هر دیده که امکان تماشای تو دارد

پروانه صفت گر تو بسوزی ز غم دل

آن شمع شب افروز چه پروای تو دارد

ای دوست حسین این همه سرمایه سودا

از سلسله زلف سمن سای تو دارد

شمارهٔ ۹۶

چون شب و روز مرا از تو عنایت باشد

من و ترک غم عشق این چه حکایت باشد

چون ز سر تا بقدم لطفی و جانی و کرم

حاش لله که مرا از تو شکایت باشد

طالب وصل نیم بنده فرمان توام

بنده را بندگی شاه کفایت باشد

فتنه آموخت بدآموز ولی معلوم است

کآخر فتنه او تا بچه غایت باشد

عالمی گر شودم دشمن از آن باکی نیست

گرم از لطف تو ای دوست حمایت باشد

حال ملک دل من چیست تو هم میدانی

زانکه شه با خبر از حال ولایت باشد

آن کریمی که تو از غایت لطف و کرمت

پیش تو ذکر گنه نیز جنایت باشد

اگر از مصحف حسنت ورقی شرح دهم

سوره یوسف از آن یک دو سه آیت باشد

مونس جان حسین است جفا و ستمت

که ز تو جور و جفا لطف و عنایت باشد

شمارهٔ ۹۷

دوش از جمال دوست شبم روز گشته بود

کان آفتاب شمع شب افروز گشته بود

اقبال بود همنفس و بخت گشته یار

یاری دهنده طالع فیروز گشته بود

در هر طرف شکفته گلی سرو قامتی

در ماه دی ببین که چه نوروز گشته بود

پروانه داشت شمع من از من ولیک دوش

بر حال من نگر که چه دلسوز گشته بود

مه را قران مشتری و آفتاب من

با من قرین برغم بدآموز گشته بود

آن ماه چارده جگر پاره مرا

دوش از خدنگ غمزه جگردوز گشته بود

اندوخت شادی همه عالم حسین دوش

زین پیشتر اگرچه غم اندوز گشته بود

شمارهٔ ۹۸

سلام من سوی آن شاه سرفراز برید

پیام من بر آن ماه دلنواز برید

بنازنین جهانی نیازمندی ما

از این شکسته مهجور پر نیاز برید

ببارگاه سلاطین پناه معشوقی

حقیرمندی و مسکینی و نیاز برید

از این ستمکش محروم از آن حریم حرم

حکایتی بسوی محرمان راز برید

حدیث مختصری چون دهان او گوئید

نه همچو غصه من قصه دراز برید

چو عقل بر محک عشق کم عیار آمد

درون بوته دردش پی گداز برید

ز روی بنده نوازی حدیث درد حسین

بخاک درگه آن شاه سرفراز برید

شمارهٔ ۹۹

دل همیشه تکیه بر فضل الهی می‌کند

جان گدای او شده است و پادشاهی می‌کند

هرکه از مستی جام عشق ملک جم نخواست

سلطنت از اوج مه تا پشت ماهی می‌کند

غره شاهی مشو درویش این درگاه باش

در حقیقت هرکه درویش است شاهی می‌کند

ای شده مغرور ملک نیمروز آگاه شو

زان اثرهایی که آه صبحگاهی می‌کند

ما خجالت‌ها بسی داریم لیکن آن کریم

از کمال لطف هردم عذرخواهی می‌کند

هرکه اندیشد ز خجلت‌های هنگام شمار

من عجب دارم که چون میل مناهی می‌کند

موسپید و دل‌سیه گشت از گنه زان رو حسین

آب دیده لعل‌گون و چهره کاهی می‌کند

شمارهٔ ۱۰۰

رندان که مقیمان خرابات الستند

از غمزه ساقی همه آشفته و مستند

برخاسته اند از سر مستی بارادت

زانروز که در میکده عشق نشستند

تا چشم بنظاره آن یار گشادند

از دیدن اغیار همه دیده ببستند

زان شورش و مستی که ز هستی نهراسند

نشکفت اگر ساغر و پیمانه شکستند

از نشئه آن باده که از عشق قدیمست

از جوی حوادث همه یکبار بجستند

دست از همه آفاق فشاندند ز غیرت

ای دوست بیندیش که باری ز چه رستند

از ذوق بلا نوش خرابات خرابند

در شوق بلی گوی مناجات الستند

از هستی خود جانب مستی بگریزند

تا خلق ندانند که این طایفه هستند

مانند حسین از سر کونین گذشتند

با این همه از طعن بداندیش نرستند

شمارهٔ ۱۰۱

هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند

بازش از روی عنایت چاره آموزی کند

شمع در آتش نهد پروانه را وز بهر او

گاه در مجلس بگرید گاه دلسوزی کند

سوی درگاهش نیابد عاشق سرگشته راه

گرنه انوار جمال او قلاووزی کند

هم جراحت زو رسد هم راحت دلها از او

گاه دل را پاره سازد گاه دلدوزی کند

آن کند با جان مشتاقان نسیم وصل او

کاندر اطراف حدایق باد نوروزی کند

گو میفروز آسمان هرگز چراغ صبح را

ماه من چون چهره بگشاید شب افروزی کند

گر حسین از طلعت دیدار یابد بهره ای

طالع او بر فلک پیوسته فیروزی کند

شمارهٔ ۱۰۲

عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند

خلوت دل را ز غیر دوست خالی ساختند

هر دم از نور تجلی چهره ها افروختند

در سعادت بر سر عالم علم افراختند

تا ز اکسیر سعادت مس خود را زر کنند

نقد دل در بوته سودای او بگداختند

از جمال دوست ناگه عید اکبر یافته

تیغ قربان بر سر نفس بهیمی آختند

حال این آشفتگان درد را از ما بپرس

کاندرین گوشه بذکر دوست چون پرداختند

گه چو عود از آتش هجر عزیزان سوختند

گه چو نی با شکر لبهای جانان ساختند

منزل ادنای ایشان قاب قوسین آمده

اسب همت را چو در میدان وحدت تاختند

چون دل پردرد ایشان تختگاه عشق شد

رخت غیر از گوشه خاطر برون انداختند

نقد جان اندر قمارستان وحدت ای حسین

با حریف نرد درد عاشقی درباختند

شمارهٔ ۱۰۳

سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می‌آید

مرا از بهر جان‌بخشی نسیم یار می‌آید

به بوی زلف رخسارش چو من سوی چمن آیم

گل و سنبل به چشم من سنان و خار می‌آید

توانم در ره جانان به آسانی سپردن جان

ولیکن زیستن بی‌دوست بس دشوار می‌آید

دلم آزرده و مجروح مرهم یافتن مشکل

دگر هر لحظه آزاری بر این آزار می‌آید

اگر در گوشه‌ای تنها حدیث درددل گویم

فغان و ناله و آه از در و دیوار می‌آید

چو لاله داغ دل دارم که بی دلدار در گلشن

چو در گل بنگرم یادم از آن رخسار می‌آید

حسین ار وصل دریابی نثار دوست کن جان را

که جان بهر چنین روزی مرا در کار می‌آید

شمارهٔ ۱۰۴

بر آستان خرابات عشق مستانند

که نقد هر دو جهان را بهیچ نستانند

براق همت عالی بتازیانه شوق

در آن فضا که بجز دوست نیست میرانند

ز هر چه هست بکلی دو دیده بردوزند

ولی ز روی دلارام خویش نتوانند

نظر حرام شناسند جز بروی حبیب

بغیر دوست خود اندر جهان نمیدانند

گدای کوی نیازند و خاک راه ولیک

فراز مسند اقلیم عشق سلطانند

شهان بی حشم و مفلسان محتشمند

از این طوایف رسمی بکس نمیمانند

فتاده بی سر و پایند بر در دلدار

ولی بگاه روش سروران میدانند

چو لاله گرچه بسی داغ بر جگر دارند

ز شوق چون گل سوری همیشه خندانند

برای آنکه ز غیرت بغیر دل ندهند

بر آستانه دل چون حسین دربانند

شمارهٔ ۱۰۵

صباح عید ز بهر صبوح برخیزند

بر آتش دل ما آب زندگی ریزند

بحال گوشه نشینان بغمزه پردازند

هزار فتنه بهر گوشه ای برانگیزند

نفس نفس چو مسیحا ز لب شفا بخشند

زمان زمان بجفا چون زمانه بستیزند

چو عشق کشته خود را حساب تازه دهد

ز کشته گشتن خود عاشقان نپرهیزند

کسی ز خویش چو ره در حریم یار نه برد

ز باده مست شوند و ز خویش بگریزند

چو لوح عالم علوی قرارگاه شماست

در این رصدگه خاکی چو می برانگیزند

حسین چون ز هوای حبیب خاک شود

عبیر و عطر بهشتی ز خاکش آمیزند

شمارهٔ ۱۰۶

ز شست عشق چو تیر بلا روان کردند

نخست جان من خسته را نشان کردند

کسی که زد قدمی در ره وفاداری

بهر جفا و بهر جورش امتحان کردند

مس وجود دهی کیمیای عشق بری

بیا بگو که در این ره که رازیان کردند

هزار جان گرامی بیک نفس دادند

اگر چه دل بربودند و قصد جان کردند

بسر نکته اوحی الیه ما یو حی

رموز عاشق و معشوق را بیان کردند

برای جلوه حسن و جمال خویش حبیب

چو ساخت آینه ای نام او جهان کردند

جمال دوست بر عارفان بود پیدا

اگر چه در نظر غافلان نهان کردند

مرا به بندگی از هر دو کون داده خلاص

ترا فریفته بند این و آن کردند

خلیل عشق مگر در دل حسین آمد

کز آتش دل او باغ و گلستان کردند

شمارهٔ ۱۰۷

عید است و حریفان ز می عشق خرابند

ای دوست مپندار که سرمست شرابند

اسباب همه عیش در این بزم مهیاست

ارباب طرب خوشتر از این بزم نیابند

چشمان غم اندوختگان جام پر از می

دلهای جگر سوختگان نیز کبابند

علم نظر آموختن از عشق نیارند

آنها که مقید بقوانین کتابند

آهسته رو ای عمر گرامی که به پیشت

عشاق تو در باختن جان بشتابند

از دست دل و دیده خود اهل هوایت

گه غرقه و گه سوخته در آتش و آبند

گر تیر بلا بارد و گر سنگ حوادث

مانند حسین از در تو روی نتابند

شمارهٔ ۱۰۸

دلا بنال که یاران نازنین رفتند

بغم نشین که رفیقان بیقرین رفتند

باهل دهر میامیز و گوشه ای بنشین

که همدمان وفاپیشه گزین رفتند

دل شکسته ما را بر آتش افکندند

اگر چه خود بسوی روضه برین رفتند

سهی و گل ز زمین میدمد ولیک دریغ

ز گلرخان سهی قد که در زمین رفتند

هنر مجوی که بازار فضل رایج نیست

از آن جهت که بزرگان خورده بین رفتند

عجب مدار که گر نقد دین شود کاسد

که نافذان جواهرشناس دین رفتند

بسوز بر در حرمان در انتظار حسین

که محرمان سراپرده یقین رفتند

شمارهٔ ۱۰۹

امیر قافله کوس رحیل زد ای یار

چرا ز خواب بطالت نمیشوی بیدار

میان بادیه تو خفته ای و از هر سو

برای غارت عمر تو قاصدان در کار

دلا نگر که رفیقان همنفس رفتند

تو منقطع ز رفیقان بوادی خونخوار

بشوق بند ز میقات صدق احرامی

که تا شوی همه عمره ز خویش برخوردار

وقوف در عرفات شریف عرفان کن

طواف کعبه حق از سر صفا بگذار

اگر بصدر حرم ره نمیتوانی برد

نمای سعی که اندر حریم یابی یار

چرا نمیکنی ای دوست جان خود قربان

چو دست داد ترا عید اکبر از دیدار

بگوی ترک سر و پای از طریق مکش

گرت کشند بزاری و گر کشند بدار

حسین چون سفر راه کعبه در پیش است

به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار

شمارهٔ ۱۱۰

زهی بوعده وصل تو جان ما مسرور

بیا که چشم بد از تو همیشه بادا دور

چگونه دیده بدوزم ز منظرت که ندید

نظر نظیر تو در کائنات یک منظور

کسی که طلعت حسن عذار عذرا دید

بود هر آینه وامق به پیش او معذور

بدور باده چشانی چشم مخمورت

چگونه مستی ارباب دل بود مستور

از آن خم آر شرابی برای دفع خمار

روا بود چو تو ساقی و ما چنین مخمور

مثال کعبه و مانند بیت معمور است

خرابه دل ما چون بعشق شد معمور

چگونه کنه جمال ترا کند ادراک

اگر دو دیده ز دیدار تو نیابد نور

چو مردن از پی تو بخت پایدار آمد

ز پای دار نترسد حسینی منصور

شمارهٔ ۱۱۱

ترا ز حال من زار مبتلا چه خبر

که شاه را ز غم و درد هر گدا چه خبر

تو نازنین جهانی و ناز پرورده

ترا ز سوز درون و نیاز ما چه خبر

چو دل ز مهر نگاری نهشته ای ایمه

ترا ز حالت عشاق بینوا چه خبر

ترا که نیست بغیر از جفا و جور آئین

ز رسم دوستی و شیوه وفا چه خبر

اگر ترا سر یاری و دوستی باشد

ز طعن و سرزنش دشمنان ترا چه خبر

بدشمنم منما رخ از آنکه اعمی را

ز حسن و منظر و از لذت و لقا چه خبر

حسین را که بدرد و غم تو انس گرفت

چه احتیاج به شادی و از دوا چه خبر

شمارهٔ ۱۱۲

چشم عاشق کش او کشت مرا بار دگر

گوئیا نیست بجز قصد منش کار دگر

بسته دام غم عشق بسی هست ولیک

همچو من نیست در این دام گرفتار دگر

من نیارم که کنم در رخ اغیار نظر

گرچه یارم طلبد هر نفسی یار دگر

گر بهیچم شمرد مشتری ماه خصال

نبرم رخت دل و جان بخریدار دگر

مگر از لطف دلم را بخرد ورنه چه قدر

کاسه قدر مرا بر سر بازار دگر

آه کز جان ستمکش نفسی بیش نماند

وان طبیب دل و جان همدم بیمار دگر

ای دل آزار جفاکار چه باشد که نهی

بر جراحات دلم مرهم آزار دگر

خانمان ما و سیه چشم بلاجوی مرا

که کند بی رخ تو رغبت دیدار دگر

شد چنان مست از آن نرگس خمار حسین

که خمارش نبرد باده خمار دگر

شمارهٔ ۱۱۳

ای خسرو خوبان لبت از شهد شیرین کاره تر

هم دیده نادیده ز تو عیاره ای عیاره تر

ای نازنین با ناز اگر بیچارگانرا میکشی

اول مرا کش چون منم از دیگران بیچاره تر

از عشق رخسار و لبت دل خونشده جان سوخته

وز سوز جان و خون دل لب خشگم و رخساره تر

جانهای خوبان سوختی تنها نه عاشق میکشی

ای از تو خوبان خورده خون تو از همه خونخواره تر

بر بوی تو گل در چمن صد چاک زد جامه چو من

وز روی غیرت جان من از جامه گل پاره تر

خاک رهت گشتم ولی از بیم گرد دامنت

دارم ز آب چشم خود خاک رهت همواره تر

بگداخت سنگ از آه من لیکن چسود ایماه من

کان دل که داری نیست آن از سنگ خارا خاره تر

آواره عشقت بسی هستند در عالم ولی

انصاف ده خود دیده ای هیچ از حسین آواره تر

شمارهٔ ۱۱۴

سینه خلوتخانه یار است خالی کن ز غیر

ره مده در کعبه بت را زانکه کعبه نیست دیر

چون سلیمان با وجود سلطنت درویش باش

تا ترا تلقین کند روح القدس اسرار طیر

درد و سوز عشق حاصل کن که بی این پر و بال

طایر جانت نیارد کرد سوی دوست سیر

رشته جان را کشم وز هر مژه سوزن کنم

دیده از غیرت بدوزم تا نبیند روی غیر

زاهدان را روضه رضوان و ما را کوی دوست

من رضا دادم حسین این صلح را والصلح خیر

شمارهٔ ۱۱۵

اگر طریقه آن دلرباست عشوه و ناز

وظیفه من آشفته نیست غیر نیاز

منم چو شمع و غم عشق دوست چون آتش

مرا نصیبه از آن آتش است سوز و گداز

گهی ز فکر دهانش مراست عیشی تنگ

گه از هوای قد او مراست عمر دراز

دلا چو دیده بدوزی ز دید هر دو جهان

چو شاهباز کنی دیده بر رخ شه باز

کسی که سر حقیقت شناخت میداند

که در طریقت عشاق عشق نیست مجاز

نیاز و درد بود زخت عاشق صادق

نمیخرند ببازار عشق زهد و نماز

قمارخانه رندان پاکباز اینجاست

بیا و نقد دو عالم بضربه ای در باز

حجاب خویش توئی چون بترک خود پوئی

درون خلوت خاصت کنند محرم راز

حسین بندگی دوست کار عشاق است

ز بندگیست که عاشق کشد ز دلبر ناز

شمارهٔ ۱۱۶

بیار ساقی گلرخ شراب ناب امروز

که همچو نرگس مستت شوم خراب امروز

بیا که حاصل عمرم زمان صحبت تست

بسان عمر برفتن مکن شتاب امروز

مرا که کعبه سر کوی تست ممکن نیست

ز آستان تو رفتن بهیچ باب امروز

گرت بود سر عشرت بیا که هست مرا

ز دیده جام شراب و ز دل کباب امروز

ز تاب هجر تو جانم بکام دشمن سوخت

بدوستی که رخ از دوستان متاب امروز

بصبحدم نفس سرد میزند خورشید

مگر ز چهره برافکنده ای نقاب امروز

فروغ روی تو آفاق را چنان بگرفت

که احتیاج ندارم بآفتاب امروز

مگر ملک به دعای حسین آمین گفت

که شد دعای دل خسته مستجاب امروز

شمارهٔ ۱۱۷

بگذار تا بمیرم بر خاک آستانش

جان هزار چون من بادا فدای جانش

هر ناوک بلائی کز شست عشق آید

ای دوست مردمی کن بر چشم من نشانش

مهر و وفاست مدغم در صورت جفایش

آب بقاست مضمر در ضربت سنانش

مستی ست در سر من از چشم پر خمارش

شوری ست در دل من از شکر دهانش

جانان مقیم گشته اندر مقام جانم

من از طریق غفلت جویا از این و آنش

اندر فنای کلی دیدم بقای سرمد

وز عین بی نشانی دریافتم نشانش

جرم و فضولی من از حد گذشت لیکن

دارم امید رحمت از فضل بیکرانش

چون خاک راه خواهی گشتن حسین روزی

آن به که جان سپاری بر خاک آستانش

شمارهٔ ۱۱۸

به چشم او نظر می‌کن دلا در ماه رخسارش

تو هم با دیده جان می‌توانی دید دیدارش

ظلال عالم صورت سبل شد دیده دل را

بهل صورت که تا بینی جهانی پر ز انوارش

گلستان حقایق را چه ریحان‌هاست روح‌افزا

مشام جان چو بگشایی رسد بویی ز گلزارش

کند شادی بود خرم دلی کز عشق دارد غم

شود آزاد در عالم هر آنکو شد گرفتارش

شه کنعانیم چون مه ببازار آمده ناگه

عزیزان وفاپیشه بجان گشته خریدارش

چه راحتها که می بینم جراحتهای جانانرا

چه مستیها که من دارم ز چشم شوخ خمارش

هدف گشته مرا سینه ز تیغ غمزه مستش

صدف گشته مرا دیده ز یاقوت گهر بارش

کجا چون تو گواهی را پسندد یار خود هرگز

شد این کنج دل ویران محل گنج اسرارش

چو گنج خاص سلطانی نباشد جز بویرانی

شهی کاندر همه عالم به خوبی نیست کس یارش

شمارهٔ ۱۱۹

خوشا جانی که بستاند بدست خویش جانانش

زهی عیدی که عاشق را کشد از بهر قربانش

چو لاله داغ دل باید چو غنچه چاک پیراهن

که تا یابد مشام جان شمیمی از گلستانش

بکن پیراهن هستی ز شوقش چاک تا دامن

که سر در عین بیخویشی برآری از گریبانش

چو اندر خلوت خاصش بدین هستی نمی گنجی

ز دربانش چه میپرسی چو حلقه پیش دربانش

گر از آب حیات ای دل بمنت میدهد خضرت

چو تو هستی زمستانش بخاکش ریز و مستانش

شراب از اشک گلگون و کباب از دل کند جانم

اگر گردد شبی جانان ز روی لطف مهمانش

مرا عاشق چنان باید که روز حشر نفریبد

نعیم جنت اعلی ریاض خلد رضوانش

خرد در کفر و در ایمان بسی دیباچه پردازد

چو عشق آتش برافروزد بسوزد کفر و ایمانش

برون کن پنبه غفلت ز گوش جان خود یکدم

بیا پیش حسین آنگه شنو اسرار پنهانش

شمارهٔ ۱۲۰

این منم ره یافته در مجلس سلطان خویش

جان دهم شکرانه چون دیدم رخ جانان خویش

دیگران گر سیم و زر آرند از بهر نثار

من نثار حضرت جانانه سازم جان خویش

دارم از دیده شرابی و کبابی از جگر

تا خیال دوست را آرم شبی مهمان خویش

داشتم پیمان که از پیمانه باشم مجتنب

باده چون پیمود ساقی رستم از پیمان خویش

راز من از اشک سرخ و روی زردم فاش شد

من نکردم آشکارا قصه پنهان خویش

از جراحتهای او داریم راحتها بسی

زانکه از دردش همی یابد دلم درمان خویش

جوهر کان را سلاطین معانی طالبند

شکر ایزد را که باری یافتم در کان خویش

گوهر کان را نمی یابند غواصان عشق

شادی جان کسی کو یافت در عمان خویش

شادی دنیا و هم عقبی شود آن حسین

این گدا را از کرم گر تو بخوانی آن خویش

شمارهٔ ۱۲۱

اگر تو محرم عشقی مگوی اسرارش

چو جان خویش ز خلق جهان نگهدارش

ز سر عشق خبر دار نیست هر عاشق

حدیث عشق ز منصور پرس و از دارش

چو لاله تا ز غمش داغ بر جگر دارم

فراغتی ست مرا از بهشت و گلزارش

که جستجوی نمود و بکام دل نرسید

بجو سعادت آن تا شوی طلبکارش

تو پر و بال چو پروانه پیش شمع بسوز

که شد پدید جهان از فروغ انوارش

ز وصل یار گرامی اثر نمی یابد

دلی که آتش سودا نسوخت آثارش

ز من برید دل خسته و بعشق آویخت

ز دست عشق ندانم که چون شود کارش

حسین میل نکردی بروضه رضوان

اگر بروضه نبودی امید دلدارش

شمارهٔ ۱۲۲

دلی که عشق حقیقی کند سرافرازش

سزد که باز نگوید به هیچکس رازش

دلا دو دیده بدوز و بغیر شه منگر

اگر ز غیرت او واقفی و از نازش

اگر سواره عشقی و طالب معراج

براق برق روش یافتی همی تازش

مدار در قفس فرشی آنچنان مرغی

که برتر است ز عرش مجید پروازش

چو عشق ساقی مجلس شود کدام خرد

شود خلاص ز صهبای عقل پروازش

رسید دوش بگوشم بعالم معنی

که هر چه بند طریق تو شد براندازش

حسین حال دل خود بکس نگفت ولیک

سرشک لعل و رخ زرد گشت غمازش

شمارهٔ ۱۲۳

دیوانه گشتم بی آن پریوش

دارم چو زلفش حالی مشوش

از اشک دیده وز سوز سینه

خشتست بالین خاکست مفرش

بی نقش رویت رخسار زردم

از اشک گلگون گشته منقش

دور از تو گوئی ای نور دیده

گاهی در آبم گاهی در آتش

تا کی گذارم ای مونس جان

بی تو حیاتی چون مرگ ناخوش

در کوی محنت دل گشته قربان

تیر غمت را جان گشته ترکش

عقل و دل و دین مال و تن و جان

بی تو نخواهم پیوند این شش

عاشق نخواهد جز درد دردت

گر رند خواهد صهبای بیغش

چشم حسین از نقش خیالت

مانند جنت باغی است دلکش

شمارهٔ ۱۲۴

ای ستمگر که نداری خبر از بیدل خویش

ز آتش هجر مسوزان دل ریشم زین بیش

از هلاک چو منی کی بود اندیشه ترا

پادشا را چه تفاوت ز هلاک درویش

من نگویم که دوای دل ریشم فرمای

راضیم گر بزنی زخم دگر بر دل ریش

نیست در وصل تو ما را هوس روضه و حور

نیست در عشق تو ما را سر بیگانه و خویش

دیگران را اگر از تیر بلا بیمی هست

هست در کوی تو قربان شدنم مذهب و کیش

ناوک غمزه تو آنچه کند بر دل من

تیغ قصاب ستمگر نکند بر تن میش

آنکه از طره مشگین تو بوئی برده ست

عنبر و غالیه بویا عرق گل اندیش

همچو مورم کمر بندگیت بسته هنوز

گرچه صدبار مگس وار براندیم از پیش

گشت چون خانه زنبور دل ریش حسین

غمزه شهد لبی بس که بر او زد سر نیش

شمارهٔ ۱۲۵

در کشتنم ار بود رضایش

کردم سر خویشتن فدایش

گر خون من شکسته ریزد

حاشا که بنالم از جفایش

نادیده رخش چو مردم چشم

کردیم درون دیده جایش

از ناله شدند راست چون نال

عشاق حزین بی نوایش

چون رخ بگشاد بسته دل شد

در چین دو زلف مشکسایش

در شیوه دلبریست یکتا

گیسوی معنبر دوتایش

سرگشته بهر دیار گشته

خورشید چو ذره از هوایش

از شاهی دهر عار دارد

آنکو چو حسین شد گدایش

شمارهٔ ۱۲۶

سحر ز هاتف غیبم رسید مژده به گوش

اگر تو طالب یاری به جان و دل بخروش

مگوی راز بهر کس چو دیک منمائی

دهان بسته برآور چو خم صهبا جوش

بخواب دیده که از دوست گشته ای مهجور

بمال چشم که چشم است مرترا روپوش

خوش آندمی که ز خواب گران چو برخیزی

نگار خویش تو بینی گرفته در آغوش

بیار ساقی گلرخ شراب دوشینه

که باز مست بدوشم کشید چون شب دوش

عقله گشت مرا عقل ساقیا برخیز

عقال عقل بدران بداروی بیهوش

از آن شراب بیاور که روح قدسی را

نسیم جرعه آن میکند چو من مدهوش

بیا حریف خرابات عشق و زین ساقی

بجز شراب خدائی خویشتن مفروش

شمارهٔ ۱۲۷

شوریده کرد حالم لعل شکر نثارش

آشفته ساخت کارم زلفین بیقرارش

ما را ز عشق رویش آن آتشی ست در دل

کآفاق را بیکدم سوزد یکی شرارش

از یار اگر چه دوریم شادیم از آنکه باری

بر سینه داغ حسرت داریم یادگارش

از روی اهل همت بالله که شرم دارم

هنگام وصل جانان گر جان کنم نثارش

با من چگونه ورزد یاری و مهربانی

یاری که نیست هرگز در ملک حسن یارش

آن سرو لاله عارض از دیده رفت و دارم

چون لاله داغ بر دل دور از گل عذارش

من دسته گل خود دادم ز دست لیکن

در پای جان من ماند آسیب زخم خارش

گلزار کامرانی بی گل چو نیست خرم

جان را چه حاصل ای دل از باغ نوبهارش

چشم حسین دارد شکل خیال قدش

جوئی ست پر ز آب و سرویست در کنارش

شمارهٔ ۱۲۸

دوست در خانه و ما را خبری نیست دریغ

طالع دلشدگان را اثری نیست دریغ

بر همه تافته مهر رخ منظور ولیک

بهر نظاره کسی را نظری نیست دریغ

همه آفاق پر از پرتو خورشید و هنوز

شب امید دلم را سحری نیست دریغ

خواستم سر نهم و عذر قدومش خواهم

لایق خاک قدمهاش سری نیست دریغ

بنده بس معتقد و خادم و دولتخواهست

این قدر هست که او را هنری نیست دریغ

طوطی طبع من از شکر تو شیرین کام

کز مقالات تو او را شکری نیست دریغ

می پرد سوی تو از شوق دل و جان حسین

لیک بر بازوی او بال و پری نیست دریغ

شمارهٔ ۱۲۹

عید است و موسم گل و هنگام طرف باغ

لیکن مراست در دل غمگین چو لاله داغ

ساقی اهل عشق فروغی ز باده کو

تا لحظه ای ز هستی خویشم دهد فراغ

با عقل سوی دوست کسی ره نمیبرد

خورشید را بشب نتوان یافت با چراغ

از کوی دوست میرسی ای باد مشگبوی

کز رهگذار تست مرا عنبرین دماغ

در ناله است بلبل و نرگس گشاده چشم

تا کی خرامی ای گل سیراب سوی باغ

دل بی تو سوخت چاره کارش ز کار تست

حاکم توئی و نیست بر این خسته جز بلاغ

شعرت غذای طوطی روح است ای حسین

بشناس قدر طعمه طوطی مده بزاغ

شمارهٔ ۱۳۰

ای ناوک بلای ترا سینه ها هدف

در یتیم عشق ترا جان ما صدف

در راه اشتیاق تو ای کعبه مراد

هر دم هزار قافله دل شده تلف

عالم پر از تجلی حسن و تو وانگهی

چندین هزار عاشق جوینده هر طرف

از شوق رو به پیش تو قربان کنند جان

عشاق گرد کعبه کویت کشیده صف

من آستین ز هر دو جهان برفشانده ام

تا آستان عشق ترا کرده ام کنف

در خلوتی که جلوه گه چون تو یوسفی ست

دوشیزگان عالم غیبی بریده کف

ای دل حجاب تن مطلب زانکه هست حیف

دریای پر ز گوهر و محبوب زیر کف

گر داغ بندگی تو ای شه برم بخاک

بس باشدم بروز قیامت همین شرف

از میر و شحنه باک ندارد کسیکه کرد

همچون حسین بندگی خواجه نجف

شمارهٔ ۱۳۱

تافت بر جان و دلم انوار عشق

ای هزاران جان و دل ایثار عشق

بر میان جان خود بستیم باز

از پی ترسائی زنار عشق

گر بدیدی روی او مؤمن شدی

کافری کو میکند انکار عشق

کرده مست از دردی دردی مرا

در خرابات غمش خمار عشق

یاری جانان کسی باید که او

دشمن جان خود است و یار عشق

گشت محروم از سعادت آنکه نیست

در حریمش محرم اسرار عشق

چون ز گیتی بار محنت میکشی

میکش ای بیچاره باری بار عشق

خاک پای دوست را در دیده کش

تا توانی دیدن دیدار عشق

از جمال یار خود یابی شفا

گر شوی مانند من بیمار عشق

عندلیب از عشق چون شد یار گل

شد ببوی عشق او گلزار عشق

ای حسین از دوست نصرت میطلب

تا شوی چون یار برخوردار عشق

شمارهٔ ۱۳۲

میبرد قد تو از سرو خرامان رونق

پیش روی تو ندارد مه تابان رونق

از می لعل تو یابد دل غمدیده نشاط

وز گل روی تو دارد چمن جان رونق

گل بعهد تو نیارد شدن از پرده برون

زانکه او را نبود پیش تو چندان رونق

رونق جمله جهان گرچه زمان جویا شد

نیست بی روی تو در مجمع خوبان رونق

چه شود مجلس ارباب نظر گر یکشب

گیرد از روی تو ای شمع شبستان رونق

عالم از نور مه و مهر چه رونق گیرد

گیرد از نور رخت دیده من آن رونق

حسن اشعار حسین از صفت تست آری

دارد از نعت نبی گفته حسان رونق

شمارهٔ ۱۳۳

عزیزان وفاپیشه مبارکباد این منزل

که می‌افزاید از نورش صفای جان اهل دل

بمعنی کعبه جانهاست این منزلگه عالی

برای طوفش از هر سو ببسته قدسیان محمل

ز خاکپای این درگه طلب کن دولت ای عاشق

که هست این آیت رحمت شده بر خاکیان نازل

دلا بیدار شو یکدم که جان عزم سفر دارد

چه جای خواب این مسکن که همراهست مستعجل

وداع عمر نزدیک و تو خود دوری نه ای آگه

رفیقان بار بستند و تو خود بنشسته ای غافل

ترا این خویشتن بینی سبل شد دیده دل را

اگر دیدار میخواهی ز دید خویشتن بگسل

مرا در پیش دلداران بود جان باختن آسان

ولیکن زیستن یکدم بود بی دوستان مشکل

حسین از یار چون دوری چه عیش از عمر میجوئی

چو رفت آن حاصل عمرت چه سود از عمر بی‌حاصل

شمارهٔ ۱۳۴

ای غمزه ات کشیده خدنگی بکین دل

ترک کمانکش تو گرفته کمین دل

ز کشت عمر خویش ندانم چه بر خورد

آنکو نکاشت تخم غمت در زمین دل

مقبول حضرتست چنان مقبلی که او

داغ غلامی تو نهد بر جبین دل

جان باختن بروی تو ای دوست کیش ماست

قربان شدن به تیغ هوای تو دین دل

من فارغم ز روضه رضوان از آنکه هست

خاک در سرای تو خلد برین دل

آید بحشر خاتم دولت بدست من

چون باشدم ز مهر تو مهر نگین دل

آندم که دل بناز ز اسرار دم زند

گر هست جبرئیل نباشد امین دل

آیینه جمال خدائی و در رخت

جز حق ندیده دیده دیدار بین دل

همچون حسین عقل طریق جنون گرفت

تا عشق دوست کرد مرا همنشین دل

شمارهٔ ۱۳۵

ز حد گذشت فراق تو ای فرشته خصال

بیا و تشنه دلان را بده زلال وصال

ز من بریدی و رفتی ولیک پیوسته

خیال روی تو میگرددم بگرد خیال

اگر نه از سر کوی تو میکند گذری

چرا حیات دهد مرده را نسیم شمال

فنای خویش همی خواهم از خدا که مرا

ز عمر باقی خود هست بی رخ تو خلال

ز بار غم الف قدم ار چو دال شود

گر از تو روی به پیچم بود ز عین ضلال

چگونه شیفته ماه عارضت نشوم

که نیست در همه عالم ترا نظیر و مثال

من از تو چشم مودت نمی توانم داشت

که هست از تو امید وفا خیال محال

مباد ماه عذار ترا خسوف و محاق

مباد مهر جمال ترا کسوف و زوال

در آرزوی وصالت حسین دلخسته

ز مویه گشت چو موی و ز ناله گشت چو نال

شمارهٔ ۱۳۶

ای که با سوز غم عشق تو می سازد دل

تا بکی ز آتش سردای تو بگذارد دل

گرچه عار آیدم از شاهی ملک در جهان

بغلامی تو امروز همی نازد دل

روح قدسی بجنیبت کشی من آید

علم عشق تو روزیکه برافرازد دل

شهسوارا پی درمان دلم رنجه مشو

که دو اسبه ز پی درد تو می تازد دل

آنچنان در غم عشق تو شدم مستغرق

که بشادی نتواند که بپردازد دل

گرچه در چنگ غمت عود صفت میسوزم

هیچ نقشی بجز از درد تو ننوازد دل

زان سبب نام دل خود بزبان میآرم

که تو میسوزی و با سوز تو میسازد دل

گر نه امید لقای تو بود روز جزا

حاشا لله که بجنت نظر اندازد دل

آشکارا نظر از خلق جهان دوخت حسین

که نهانی نظری با تو همی بازد دل

شمارهٔ ۱۳۷

چون تیره گشت روزم بی آن چراغ محفل

بگذار تا بسوزم چون شمع ز آتش دل

بی روی نازنینان از جان چسود ای جان

بی وصل همنشینان از زندگی چه حاصل

سازم بداغ دردش زانروی می نگردد

داغش جدا ز جانم دردش ز سینه زایل

کام دلم زمانه از دست برد بیرون

یارب مباد هرگز کار زمانه حاصل

آن نور هر دو دیده وان راحت دل و جان

از دیده رفت لیکن در دل گزیده منزل

سر قضا چه پرسی زینجاست مست و واله

جان هزار زیرک عقل هزار عاقل

گر وصل دوست جوئی بگذر حسین از خود

ورنه کجا توانی گشتن بدوست واصل

شمارهٔ ۱۳۸

گر من سر از نشیمن دنیا برآورم

گرد از قمار طارم اعلی برآورم

آتش زنم بخرمن ماه چهارده

گر یکنفس ز سوز سویدا برآورم

در آب چشم خود چو شوم غرقه فنا

سر از میان آتش موسی برآورم

از قاف قرب سربدر آرم بکبریا

روزی دو سر چو عزلت عنقا برآورم

گلگون شوق را چو بجولان درافکنم

گرد از نهاد گنبد مینا برآورم

سر نفخت فیه ز آدم چو بشنوم

هر دم دم از حقایق اسما برآورم

از شوق عشق بال و پر روح ساخته

جان را باوج عرش معلا برآورم

بیگانه با هویت حق آشنا شود

یکدم ز سر هو چو هویدا برآورم

موسی صفت بنور تجلی فنا شوم

وآنگه بهر نفس ید و بیضا برآورم

گردد ریاض خلد ز دوزخ نشانه ای

آهی اگر بگلشن حورا برآورم

کشتی عقل بشکنم اندر محیط عشق

وز قعر بحر لؤلؤ لالا برآورم

از لا و هو چو خنجر لاهوت یافتم

در ملک عقل دست بیغما برآورم

از لا طراز کسوت نیکی چو ساختم

بس سر ز جیب طلعت الا برآورم

قلقل نمیکنم چو قنینه ولی مدام

لب بسته جوش چون خم صهبا برآورم

از علم عقل اگر علم افراخت من ز عشق

تیغ نبرد در صف هیجا برآورم

در هستیم ز مستی خود دستم ار دهد

جانم ز نیستی سوی بالا برآورم

بر سینه دست منعم اگر میزند رقیب

من سوی دوست دست تمنا برآورم

شوریده وار از بنه آخرالزمان

آشوب و شور و فتنه و غوغا برآورم

از عرش مرغ سدره فرود آورم بفرش

خاک ثری باوج ثریا برآورم

آتش فروزم از دل و در عالم افکنم

تا من دخان ز دخمه سودا برآورم

سودای آرزو بدر آرم ز قصر دل

خوک سیه ز مسجد اقصی برآورم

با عشق می برآورم از عقل صد دمار

عقل آفت است هیچ مگو تا برآورم

روزی اگر روم سوی گلزار خامشان

صد نعره همچو بلبل گویا برآورم

از سنگ خاره چشمه خونین روان شود

فریاد و ناله گر من شیدا برآورم

گر شرح درد خویش بگویم بکوهسار

بس خون دل ز صخره صما برآورم

بی دوست گر بروضه رضوان قدم نهم

آن نیستم که سر بتماشا برآورم

آتش بجان سوخته عاشقان زند

آن آه آتشین که بشبها برآورم

غواص گشته گوهر دریای معرفت

از بحر من لدن خضرآسا برآورم

گر در سرای غفلتم آسوده باک نیست

از خوان فضل نقل مهنا برآورم

همچون حسین در تتق عالم خیال

هر دم هزار شاهد زیبا برآورم

شمارهٔ ۱۳۹

تا من خیال عارض تو نقش بسته‌ام

نقش هوا ز لوح دل خویش شسته‌ام

جستم ز قید هستی و از ننگ عافیت

وز دام آن سلاسل مشکین نجسته‌ام

چون در کمند عشق تو جانم اسیر شد

از بند علم و وسوسهٔ عقل رسته‌ام

تا دست محنت تو گریبان جان گرفت

من دست و دل ز دامن هستی گسسته‌ام

ای مونس شکسته دلان کن عنایتی

از روی مرحمت که بسی دل شکسته‌ام

تو آفتاب دولت و من تیره روزگار

تو عیسی زمانه و من سینه خسته‌ام

خاکم به باد دادی و جانم بسوختی

جرمم همین که دل به هوای تو بسته‌ام

بنمای ماه دولت خود تا به دولتت

آید دو اسبه طالع بخت خجسته‌ام

شد سال‌ها که در طلب وصل چون حسین

من بر امید وعده فردا نشسته‌ام

شمارهٔ ۱۴۰

ما که در بادیه عشق تو سرگردانیم

کعبه کوی ترا قبله دلها دانیم

چشم ما گر همه با ناوک محنت دوزند

دیده بر دوختن از دیده تو نتوانیم

کوی تو کعبه و دیدار تو عید اکبر

کیش ما این که در آن عید ترا قربانیم

عوض کوی تو گر روضه رضوان بدهند

هم بخاک سر کوی تو که ما نستانیم

داغها بر جگر ماست چو لاله لیکن

به نسیمی ز وصال تو گل خندانیم

ما گدای در یاریم ولیکن چو حسین

اندر اقلیم وفاداری او سلطانیم

شمارهٔ ۱۴۱

من آن آشفته مستم که آنساعت که برخیزم

ز سوز جان پر آتش قیامتها برانگیزم

خلیل عشق دلدارم ز آتش گلشنی دارم

از آنرو جانب آتش ز صحن روضه بگریزم

بدان ساقی چو پیوستم هزاران توبه بشکستم

ز جام عشق چون مستم چه مرد زهد پرهیزم

اگر دانم که دلدارم کشد تیغ و کشد زارم

برهنه رو به تیغ آرم بجان خویش بستیزم

اگر آن عیسی جان را گذار افتد بخاک من

ز انفاس مسیحائی چو گرد از خاک برخیزم

خیال دوست در خلوت چو با جانم بیاویزد

مرا دیگر نمی شاید که با هر کس بیامیزم

من این نار حسینی را فرو کشتن نمی یارم

اگر چه هر نفس مشکی ز اشک دیده می‌ریزم

شمارهٔ ۱۴۲

دل بیچاره‌ام گم شد به کوی یار می‌جویم

دل گم‌گشتهٔ خود را از آن دلدار می‌جویم

ز گلشن‌های روحانی چنین بلبل که من دارم

قفس چون بشکند او را در آن گلزار می‌جویم

چو چشم او به عیاری روان و قلب می‌دزدد

من بیدل متاع خود از آن عیار می‌جویم

چو دانستم که آن عیسی پی تیمار می‌آید

دل آشفته خود را کنون بیمار می‌جویم

چنان با سوز عشق او خوشستم دل که در محشر

به جای شربت کوثر حریق نار می‌جویم

اگر گه‌گه ز بی‌خویشی نظر در عالم اندازم

از او آیینه می‌سازم در او دیدار می‌جویم

چنان بختی که در خوابش شهنشاهان همی‌یابند

چو رهبر بخت بیدارش من بیدار می‌جویم

حسین این تاج‌داری‌ها مرا کی در نظر آید

سر سودایی خود را به زیر دار می‌جویم

شمارهٔ ۱۴۳

منم که با تو زمانی وصال می‌بینم

به جای وصل همانا خیال می‌بینم

بر آستان که بهشتم بهشت را تا من

بر آستان تو خود را مجال می‌بینم

تویی به لطف درآمیخته به من یا من

میان جان و بدن اتصال می‌بینم

تو هر جفا که کنی در وصال خورسندم

که در فراق صبوری محال می‌بینم

سزای افسر شاهی دنیی و عقبی‌ست

سری که در قدمت پایمال می‌بینم

مگر به شأن تو نازل شده‌ست آیت حسن

که در تو غایت حسن و جمال می‌بینم

اگرچه بلبل باغ معانیم خود را

به وصف لالهٔ روی تو لال می‌بینم

به بحر عشق فرو رو حسین و حال طلب

که غیر عشق همه قیل و قال می‌بینم

شمارهٔ ۱۴۴

بوئی ز گلستان تو ما چون بشنیدیم

از خود برمیدیم و بدانسوی دویدیم

از بال و پر خویش چو کردیم تبرا

با بال و پر عشق در آن راه پریدیم

عمری چو در آن بادیه سرگشته بگشتیم

آخر بحریم حرم وصل رسیدیم

ای وای که چون حلقه بر آن در بنشستیم

وز صدر سرا بانگ درآئی نشنیدیم

چون بار ندادند و دری هم نگشادند

فریاد و فغان از دل آشفته کشیدیم

گفتند حسین از چه فغان است و خروش ست

ما خلوت خاص از پی هرکس نگزیدیم

شمارهٔ ۱۴۵

قفل در ما بستی و پندار تو دیدیم

با خویش مشو بسته که ما جمله کلیدیم

مفتاح ترا نیست در این باب فتوحی

کشاف ترا لایق این کشف ندیدیم

در هستی ما آتش عشقش چو درافتاد

از بستگی بند بیکبار رهیدیم

تا وصله اقبال بدوزیم ز وصلش

در عشق بسی خرقه ناموس دریدیم

حاصل همه این است که ای یار در این راه

پیوسته بیاریم چو از خویش بریدیم

شمارهٔ ۱۴۶

ای گشته مست عشقت روز الست جانم

مستی جان بماند روزی که من نمانم

هر ذره ای ز خاکم سرمست عشق باشد

چون ذره ها برآید از خاک استخوانم

فکر بهشت و دوزخ دارند اهل دانش

من مست عشق جانان فارغ ز این و آنم

گفتی بغیر منگر گر طالب حبیبی

والله که در دو گیتی غیر از تو من ندانم

از روی مهربانی ای مه بیا خرامان

تا نقد جان و دل را در پای تو فشانم

چون هیچکس نشانی با خود نیافت از تو

در جستن نشانت از خویش بی نشانم

اسرار عشق جانان دانم حسین لیکن

چون محرمی ندارم گفتن نمیتوانم

شمارهٔ ۱۴۷

رضا دادم بعشق او اگر غارت کند جانم

که جان صد چو من بادا فدای عشق جانانم

بزخم عشق او سازم که زخمش مرهم جانست

بداغ درد او سازم که درد اوست درمانم

غمی کز عشق یار آید بشادی بر سرش گیرم

بهر چه دوست فرماید غلام بنده فرمانم

مرا همت چو طور آمد ارادت وادی اقدس

درخت آتشین عشقست و من موسی بن عمرانم

مرا همت چنان آمد که گر از تشنگی میرم

بمنت آب حیوان را ز دست خضر نستانم

مرا گویند کآرام دل از دیدار دیگر جو

معاذالله که در عالم دلارامی دگر دانم

ز روی پاکبازانش هنوزم خجلتی باشد

بگاه جلوه حسنش اگر صد جان برافشانم

مرا چون نیست کس محرم ز عشقش چون برآرم دم

چو دیوانه نمی یابم چرا زنجیر جنبانم

حسین از گفتگو بگذر مگو با کس حدیث او

که تا اسرار پنهانی بگوش تو فرو خوانم

شمارهٔ ۱۴۸

وقت آنست که ما جانب میخانه شویم

چون پری ساقی ما شد همه دیوانه شویم

جرعه ای چون بچشیدیم ز میخانه عشق

عهد و پیمان شکنیم از پی پیمانه شویم

آشنای حرم عشق چو گشتیم کنون

خویش را ترک کنیم از همه بیگانه شویم

مجلس ما چو ز شمع رخ او روشن شد

بال و پر سوخته از عشق چو پروانه شویم

ما که از جام تجلی جمالش مستیم

حاش لله که دگر عاقل و فرزانه شویم

کنج ویران چو بود مخزن گنج شاهی

از پی گنج حقایق همه ویرانه شویم

قطره هائیم جدا گشته ز بحر احدی

غوطه در بحر خوریم و همه دردانه شویم

همچو آیینه صافی همه یکرو باشیم

چند دو روی و دو سر همچو سر شانه شویم

حبذا شادی و آن حال که ما همچو حسین

بی‌خود و مست از آن غمزه مستانه شویم

شمارهٔ ۱۴۹

من آشفته و شیدا چو تمنای تو دارم

از سر خویش گذشتم سر سودای تو دارم

گل صد برگ نبویم سمن و لاله نجویم

که در این باغ هوای گل رعنای تو دارم

بجهان شورش و غوغا چه عجب از من شیدا

که بهنگام قیامت سر غوغای تو دارم

دلم از ملک دو عالم نشود فرخ و خرم

ز غم عشق جگر سوز دلارای تو دارم

بتماشاگه جنت چو روم دیده به بندم

من دلخسته به پنهان چو تماشای تو دارم

چو مرا هست تمنا که شکاری تو باشم

همه روی دل از آنروز بصحرای تو دارم

چو حسین از سر دانش ز تو چون شکر نگویم

که بسی بخت و سعادت ز عطاهای تو دارم

شمارهٔ ۱۵۰

دو دیده بر سر راه امید می‌دارم

که کی بود که رسد قاصدی ز دلدارم

کراست زهره که آرد ز یار من خبری

و یا ز من ببرد خدمتی سوی یارم

چگونه نامه نویسم بخدمت تو که من

ز بیم مدعیان دم زدن نمی آرم

ز خون دیده شود روی زرد من گلگون

شب فراق چو از روز وصل یاد آرم

اگر کشند مرا دشمنان بجور و جفا

من آن نیم که دل از مهر دوست بردارم

چه کردم ای صنم بیوفا چه دیدستی

ز من که رفتی و ماندی به زاری زارم

شمارهٔ ۱۵۱

چو قدر دلبر و آداب عشق ما دانیم

بیا که روی تو بینیم و جان برافشانیم

جمال صورت جان بر در تو تا دیدیم

در آن کمال که صورت نگاشت حیرانیم

ورای حسن ترا دلفریبی و ناز است

که ما بجان و دل ای دوست طالب آنیم

اگر چه سوخته آتش فراق توایم

به یمن وصل تو از هجر داد بستانیم

به تحفه گر ز درت آورد صبا گردی

به خاکپای تو کو را بدیده بنشانیم

هدایتی چو ز کشاف هیچ کشف نگشت

کنون بمکتب عشق تو تخته میخوانیم

از آنزمان که غلام کمینه تو شدیم

حسین وار در اقلیم عشق سلطانیم

شمارهٔ ۱۵۲

من کیستم که طالب دیدار او شوم

یا چیست نقد من که خریدار او شوم

او یوسف عزیز و مرا دست بس تهی

شرم آیدم که بر سر بازار او شوم

در مصر عشق طوطی شیرین سخن منم

تا طعمه جو ز لعل شکر بار او شوم

او پادشاه مملکت حسن و من گدا

یارب چگونه محرم اسرار او شوم

یاری که در زمانه بخوبیش یار نیست

هست آرزوی خام که من یار او شوم

بر بوی پرسشی ز لب آن مسیح دم

آن دولت از کجاست که بیمار او شوم

با اینهمه فداش کنم جان خویشتن

باری ز مخلصان هوادار او شوم

گر باغ وصل همچو منی را مجال نیست

از دور بلبل گل رخسار او شوم

آزادی دو کون چو از بندگی اوست

خواهم که چون حسین گرفتار او شوم

شمارهٔ ۱۵۳

روزی که من بداغ غمت از جهان روم

بد مهرم ار ز کوی تو سوی جنان روم

در چشم من چو خار نماید گل چمن

بی تو ز بوستان بسوی دوستان روم

در هر طرف گلی است هوا جوی بلبلی

من بلبلی نیم که بهر گلستان روم

از تو حجاب من همگی از من است و بس

برخیزد این حجاب چو من از میان روم

جانم نشانه ساز و در او تیر غم نشان

باشد بدین نشانه بر بی نشان روم

من مرغ عالم ملکوتم عجب مدار

با بال عشق گر بسوی آسمان روم

بگشا حسین پای دل و جان ز قید تن

تا من شبی بجانب آن جان جان روم

شمارهٔ ۱۵۴

ای شهریار حسن ترا تا شناختیم

اعلام عشق بر سر عالم فراختیم

یکدل شدیم و یک صفت و یک روش کنون

باز آمدیم از همه و با تو ساختیم

تا بر محک عشق نمائیم کم عیار

در بوته بلای تو عمری گداختیم

ره در قمارخانه عشقت بیافتیم

تا هر چه بود در ره سودا بباختیم

از مصر تاختن به یکی تاختن رسید

اسبی که در طریق هوای تو تاختیم

تا یار در دیار دل ما نزول کرد

شمشیر منع بر سر اعیار آختیم

گفتا چو سوخت عود دل از عشق ما حسین

ما در کنار خویش چو چنگش نواختیم

شمارهٔ ۱۵۵

تو پادشاه و من از بندگان درگاهم

بغیر تو ز تو چیز دگر نمی خواهم

سزد که بر سر عالم علم برافرازم

کز آن زمان که غلام توام شهنشاهم

بسوز آتش سودای تو همی سازم

سمندرم من و این آتش است دلخواهم

اگر چه بیخود و مجنون شدم هزاران شکر

که از لطافت لیلی خویش آگاهم

بر آستان تو چون راستان مقیم شوم

اگر بصدر جلالت نمیدهی راهم

ز خدمتت نروم زانکه از غلامی تست

همه سعادت و اقبال و منصب و جاهم

به پیش خویش بخوانی شبی حسینی را

به گوش تو چو رسد ناله سحرگاهم

شمارهٔ ۱۵۶

در راه شهرستان جان از عشق شه رهبر کنم

وز خاک پای عاشقان بر فرق سر افسر کنم

آیم بدریای قدم وز فرق سر سازم قدم

در بحر چون غوطی خورم دامن پر از گوهر کنم

در دار ضرب کبریا از عشق جویم کیمیا

مس وجود خویش را بگدازم آنگه زر کنم

شمع ار نگوید ترک سر نورش نگردد بیشتر

من نیز از سوز جگر چون شمع ترک سر کنم

چون از محیا آن ستد هر دم حمیائی دهد

من از حدق سازم قدح وز جان خود ساغر کنم

رخساره گلگون او چون باده پیمائی کند

من عقل زاهد رنگ را مست می احمر کنم

سری که در سردابه ها پنهان کند ارباب دل

چون وقت کشف راز شد من فاش بر منبر کنم

در هر جمیلی حسن تو آشفته میدارد مرا

می جز یکی نبود اگر من شیشه را دیگر کنم

ای عشق بر درگاه خود ره ده حسین خسته را

تا شاهی هر دو جهان از خدمت این در کنم

شمارهٔ ۱۵۷

ساقی بزم خاص شه آمد که خماری کنم

در دور این ساقی چرا دعوی هشیاری کنم

چون دوست آمد پیش من شد عشقبازی کیش من

چون عشق او شد خویش من از خویش بیزاری کنم

یوسف چو بر کرسی دل بنشست اندر مصر جان

هر چند بی سرمایه ام باری خریداری کنم

تدبیر کار عاشقان زور و زر و زاری بود

چون من ندارم زور و زر از سوز دل زاری کنم

من آن نیم کز بیم سر پای از ره یاری کشم

در ره چو بنهادم قدم سر در سر یاری کنم

گویند جستجوی تو در راه او بیحاصل است

زین به چه باشد حاصلم کو را طلبکاری کنم

دوشم خیال دلستان گفت ای حسین ناتوان

بستان دل از هر دو جهان تا لطف دلداری کنم

شمارهٔ ۱۵۸

گرد زمین و آسمان من سال‌ها گردیده‌ام

روشن مبادا چشم من چون تو مهی گر دیده‌ام

تا دل به عشقت بسته‌ام از قید هستی رسته‌ام

چون با غمت پیوسته‌ام از خویشتن ببریده‌ام

در خارزار آب و گل چون غنچه گشتم تنگدل

در گلشن روحانیان منزل از آن بگزیده‌ام

هرکس به بازار جهان سودای سودی می‌کند

من سودها بفروخته سودای تو بخریده‌ام

تا جان به گلزار رضا شد عندلیب جان‌فزا

از قربت خار بلا ریحان راحت چیده‌ام

هرکس علاج درد خود جوید پی آرام جان

لیکن من آشفته‌دل با دردت آرامیده‌ام

چون راه علم و عقل را دیدم که پیچاپیچ بود

ای یار من یکبارگی در عاشقی پیچیده‌ام

عاقل به ملک عافیت پیوسته گو تنها نشین

کز عشق آن بالا بلا از عافیت ببریده‌ام

تا چون حسین از اهل دل یابم صفای خاطری

عمری به خاک بندگی روی وفا مالیده‌ام

شمارهٔ ۱۵۹

ز روی لطف اگر ای مه شبی آیی به مهمانم

سر و جان گرامی را بخاک پایت افشانم

غباری کز سر کویت نسیم صبحدم آرد

بخاک پای تو کان را درون دیده بنشانم

بگاه جلوه حسنت توانم باختن جانرا

ولیکن دیده از رویت گرفتن باز نتوانم

چو من از عشق تو داغی چو لاله بر جگر دارم

نباشد رغبتی هرگز بگلشنهای رضوانم

ترا خون ریختن زیبد که زخمت مرهم جانست

مرا جان باختن شاید که من مشتاق جانانم

حدیث جنت و دوزخ کنند ارباب دین و دل

چو من حیران جانانم نه این دانم نه آن دانم

چو عید اکبر از وصلت حسین بینوا یابد

زهی دولت اگر سازی به تیغ عشق قربانم

شمارهٔ ۱۶۰

ما سر بر آستان در یار می‌نهیم

پا در حریم کعبه احرار می‌نهیم

هر لحظه صد گناه و خطا می‌کنیم باز

چشم امید بر کرم یار می‌نهیم

چون کاف کوه قاف شکافد اگر نهند

باری که ما بر این دل افکار می‌نهیم

چون شادی وصال تو ما را نداد دست

دل بر غم فراق تو ناچار می‌نهیم

اول به آب دیدهٔ خود غسل می‌کنیم

آنگاه بر درت لب و رخسار می‌نهیم

تا سر بر آستانت نهادیم پای فقر

بر هفت فرق گنبد دوار می‌نهیم

ز انفاس تست مجلس ما مشک‌بوی و ما

تهمت به ناف آهوی تاتار می‌نهیم

روی خلاص هست ز بند بلا حسین

چون دل بدان دو طرّهٔ طرّار می‌نهیم

شمارهٔ ۱۶۱

ای از فروغ روی تو روشن سرای چشم

وی خاک آستان درت توتیای چشم

بیگانه ز آشنایم و از خویش بیخبر

تا شد خیال روی توام آشنای چشم

رفتی ز پیش چشم و نشستی درون دل

گوئی گرفت خاطرت از تنگنای چشم

شبهای تیره ره بحریمت نبرد می

گر نیستی فروغ رخت رهنمای چشم

بهر نثار پای خیال تو روز و شب

پر در و گوهر است مرا درجهای چشم

گر خون چشم من غم تو ریخت باک نیست

شادم بدین که داد لبت خونبهای چشم

تا آتش دلم بخیال تو کم رسد

پیوسته آب میزنم اندر فضای چشم

در رهگذار سیل فنا پایدار نیست

زانرو فتاده است خلل در بنای چشم

کحل است خاکپای تو ای حوروش کز او

دارد حسین خسته امید شفای چشم

شمارهٔ ۱۶۲

وقتی نظر بطلعت منظور داشتم

با آن پری فراغتی از حور داشتم

شبها ز عکس چهره چون آفتاب او

مانند ماه مشعله نور داشتم

او شاه ملک حسن و من از مهر روی او

رأی منیر و رأیت منصور داشتم

با پسته دهان و لب او فراغتی

از فکر نقل و باده انگور داشتم

دردا که آن طبیب مسیحا نفس نکرد

اندیشه ای که عاشق رنجور داشتم

آیا بود که نزد من آید ز روی مهر

ماهی که بر رخش نظر از دور داشتم

از اشک سرخ و چهره زردم فسانه شد

رازی که در دل از همه مستور داشتم

می یافت قوت روح ز یاقوت او حسین

نظمی از آن چو لؤلؤ منثور داشتم

شمارهٔ ۱۶۳

بی تو چون طره تو حال مشوش دارم

همچو زلف تو وطن بر سر آتش دارم

بشکر خنده شیرین لب میگون بگشا

که هوای شکر و باده بی غش دارم

پای بر فرق فلک می نهم از روی شرف

تا که از خاک سر کوی تو مفرش دارم

گر چو مجنون بجنون شهره شهرم چه عجب

زانکه سودای تو ای لیلی مهوش دارم

ای جفا کیش ز آه دلم اندیش که من

تیر آهی نه که از ناوک ارمش دارم

روز و شب در هوس نقش گل رخسارت

خانه دیده بگلگونه منقش دارم

محنت و رنج و عنا و غم و اندوه و بلا

سود و سرمایه ز سودای تو هر شش دارم

شده ام همدم جمعی که پریشان حالند

همچو زلف تو از آنحال مشوش دارم

من بیاری دهان و لب قندت چو حسین

شعر شیرین روان پرور دلکش دارم

شمارهٔ ۱۶۴

گرچه از دست غمت حال پریشان دارم

نکنم ترک غم عشق تو تا جان دارم

جان چه باشد که از او دل نتوانم برداشت

من که در سر هوس صحبت جانان دارم

از مقیمان مقام سر کویت چو شدم

کافرم گر هوس روضه رضوان دارم

این همه شور من از شکر شیرین تو است

وین همه گریه از آن پسته خندان دارم

بادم سرد و رخ زرد و دل غم پرورد

نتوانم که دمی درد تو پنهان دارم

ماجرای دل من دیده بمردم بنمود

زان شکایت همه از دیده گریان دارم

از خیالت شب دوشینه شکایت کردم

که طبیبی ز تو من حال پریشان دارم

بکرشمه نظری کرد بسوی من و گفت

تو کدامی که چو تو خسته فراوان دارم

روی بنما و بدان قامت رعنا بخرام

که هوای سمن و سرو خرامان دارم

کم مبادا نفسی درد تو از جان حسین

که من خسته هم از درد تو درمان دارم

شمارهٔ ۱۶۵

در نامه حدیث دل درویش نویسم

یا قصه سوز جگر خویش نویسم

از هجر انیسان نکوخواه بنالم

با وصف جلیسان بداندیش نویسم

نزدیک تو شرح غم دوری بفرستم

یا خود ستم دور جفاکیش نویسم

دانم که دلت بر من بیچاره بسوزد

گر نکته ای از سوز دل خویش نویسم

ترسم که کند دشمن من طعنه ات ای دوست

در نامه اگر نام ترا پیش نویسم

کو همنفسی تا بر سلطان برساند

سطری چو حسین ار من درویش نویسم

شمارهٔ ۱۶۶

تا به سودای تو از راه دراز آمده‌ایم

ناز می‌کن که به صد گونه نیاز آمده‌ایم

نازنینی تو اگر ناز کنی می‌رسدت

ما گدایان به نیاز از پی ناز آمده‌ایم

از غمت سوخته و طالب درمان نشده

با تو در ساخته و از همه باز آمده‌ایم

سینه پرداخته از غیر ز غیرت آنگاه

در حریم حرمت محرم راز آمده‌ایم

گر بیابیم طواف حرم کعبه رواست

کز سر صدق و صفا سوی حجاز آمده‌ایم

از تو شاهی و ز ما بندگی درگاهت

بهر حاجت به در بنده‌نواز آمده‌ایم

طاق ابروی تو طاق است به خوبی زان رو

تا در آن طاق چو زاهد به نماز آمده‌ایم

باز کن پرده ز رخ زان که در خانهٔ دل

کرده بر غیر تو ای دوست فراز آمده‌ایم

رشته شمع دل از آتش عشقت چو حسین

سال‌ها سوخته با سوز و گداز آمده‌ایم

شمارهٔ ۱۶۷

ما ای صنم هوای تو از سر گرفته‌ایم

چون شمع ز آتش دل خود درگرفته‌ایم

دل برگرفته‌ایم ز هستی خویشتن

زان پس هوای همچو تو دلبر گرفته‌ایم

بهر غذای طوطی طبع سخن گذار

از پسته تو طعمه شکر گرفته‌ایم

تا گوشوار گوش دل و جان خود کنیم

از لعل دلپذیر تو گوهر گرفته‌ایم

با عاقلان گذاشته آیین عقل را

با عاشقان طریقه دیگر گرفته‌ایم

درس جنون به مدرسهٔ عشق کرده گوش

زنجیر آن دو زلف معنبر گرفته‌ایم

تا چشم نیم مست تو خمار عشق شد

ما دم به دم صراحی و ساغر گرفته‌ایم

هردم به بوی آن لب میگون به مصطبه

جام لبالب از می احمر گرفته‌ایم

دانسته‌ایم ما که سهی سرو را برست

چون قد دل‌فریب تو در بر گرفته‌ایم

منصوروار دل ز بر خود بریده‌ایم

تا چون حسین عشق تو از سر گرفته‌ایم

شمارهٔ ۱۶۸

من که بر جان و دل از درد تو داغی دارم

با سر کوی تو از روضه فراغی دارم

از خیال قد چون سرو و رخ گل رنگت

راستی در نظر آراسته باغی دارم

چون تو در انجمن آئی مه تابان چکنم

پیش خورشید چه پروای چراغی دارم

حال دل بی تو خرابست تو دانی ز دلم

من رسولم بخدا رسم بلاغی دارم

من بفریاد رقیب از سر کویت نروم

شاهبازم چه غم از بانگ کلاغی دارم

من که بر روی تو از طره ات آشفته ترم

نیست عیبی اگر آشفته دماغی دارم

یادگارم ز تو این است که من همچو حسین

بر دل از آتش سودای تو داغی دارم

شمارهٔ ۱۶۹

شکیبم از رخ جانان نمی شود چکنم

جدا شدن ز تو ای جان نمی شود چکنم

شراب اشک و کباب جگر مهیا شد

ولی خیال تو مهمان نمی شود چکنم

هزار جهد نمودم که راز نگشایم

ز دست دیده گریان نمی شود چکنم

بر آن شدم که دگر آه آتشین نزنم

ز سوز سینه بریان نمی شود چکنم

میسرم نشود سر عشق پوشیدن

فروغ مهر چو پنهان نمی شود چکنم

بصد نیاز دهم جان برای عشوه و ناز

چو این معامله آسان نمی شود چکنم

دوای درد دل خود ز من مجوی حسین

علاج عشق بدرمان نمی شود چکنم

شمارهٔ ۱۷۰

ما بار تن ز کوی وصال تو می بریم

وز بهر توشه عشق جمال تو میبریم

تا دوست را ز دوست بود یادگارئی

دل با تو میدهیم و خیال تو میبریم

دلهای ما بدام بلا میشود اسیر

هردم که نام دانه خال تو میبریم

چون مصریان بضاعت ما تنگ شکر است

زیرا که نکته ای ز مقال تو میبریم

مانند خضر چاشنی چشمه حیات

از لفظ همچو آب زلال تو میبریم

ننگ وجود خویشتن از روی مسکنت

از خاک آستان جلال تو میبریم

جانا حسین هست مقیم درت ولیک

بار بدن ز بیم ملال تو می بریم

شمارهٔ ۱۷۱

نبودم یکنفس طاقت که چشم از یار بربندم

کنون در خواب اگر بینم خیال دوست خورسندم

بجانت ای دلارامم که تا غایب شدم از تو

بدل مشتاق دیدارم بجانت آرزومندم

شدم صید و همی گفتم که بر بندی بفتراکم

بناگه از جدائیها جدا شد بند از بندم

اگر خاک وجود من برد باد فنا هرگز

بگرد دامنت گردی نشستن نیز نپسندم

در ایام فراق تو ز غیرت دوختم دیده

نپنداری که دور از تو نظر بر غیرت افکندم

بخاک پای تو جانا که کحل چشم خود سازم

اگر باد آورد گردی ز خوارزم و سمرقندم

چو من دیوانه عشقم نخواهد داشتن سودی

اگر حاکم نهد بندم وگر عاقل دهد پندم

مرا گفتی حسین از من که دل برکندی و رفتی

نکندم دل ز تو جانا ولیکن جان بسی کندم

شمارهٔ ۱۷۲

یاری که ز جان دوسترش داشته بودم

وندر دل و جان تخم غمش کاشته بودم

وز بندگی آن شه خوبان زمانه

صد رایت اقبال برافراشته بودم

از بهر شرف خاک قدمهاش چو سرمه

در چشم جهان بین خود انباشته بودم

دامن ز جهان و بر دامان هوایش

از دست دل غمزده نگذاشته بودم

پنداشته بودم که شود مونس جانم

اکنون نه چنانست که پنداشته بودم

انگاشته بودم که شوم محرم رازش

بودست خطا آنچه من انگاشته بودم

بگذاشت مرا همچو حسین و بدلش هم

نگذاشت که آشفته دلی داشته بودم

شمارهٔ ۱۷۳

ما جگرسوختگان با غم دلدار خوشیم

سینه مجروح ولی با الم یار خوشیم

ای حکیم از پی آزادی ما رنجه مشو

زانکه در داغ غم عشق گرفتار خوشیم

در علاج دل بیچاره ما رنج مبر

که چو چشم خوش او خسته و بیمار خوشیم

ما که سودا زدگان سر بازار غمیم

سود و سرمایه اگر رفت ببازار خوشیم

دیگران گر بتماشای جمال تو خوشند

ما شب و روز بیک وعده دیدار خوشیم

آتش افروز و بغم سوز و بزخمی بنواز

که جگر خسته و دل سوخته و زار خوشیم

عندلیبان دل آشفته گلزار توئیم

بامید گل اگر زخم زند خار خوشیم

کی ز آزار تو بیزار شود جان حسین

زخم چون از تو رسد با همه آزار خوشیم

شمارهٔ ۱۷۴

گر برود هزار جان با غم عشق او خوشم

من که بعشق زنده ام منت جان چرا کشم

خضر ز آب زندگی خوش نزید چنانکه من

از هوس جمال او زنده در آب و آتشم

من که ز عشق مردنم هر نفس آرزو بود

بهر لقای جاودان آب حیات می چشم

بر سر نطع نیستی پای نیاز اگر نهم

روح قدس بیفکند بر سر سدره مفرشم

باده عشق میبرد درد سر خمار عقل

ساقی عاشقان بده زان می ناب بیغشم

شش جهة است چون قفس جای در او نمی کنم

طایر لامکانیم من نه اسیر این ششم

آتش اشتیاق تو سوخت دل حسین را

شمع صفت ولیک من با همه سوز دلخوشم

شمارهٔ ۱۷۵

سرگشته در این بادیه تا چند بپوئیم

ای کعبه مقصود ترا از که بجوئیم

ما شیفته باد صبائیم شب و روز

باشد که نسیمی ز ریاض تو ببوئیم

گر در حرمت محرم اسرار نباشیم

باری نه بس است این که گدای سر کوئیم

در دین وفا سجده ما نیست نمازی

تا چهره بخون دل آشفته نشوئیم

بر هستی ما سنگ فنائی بزن ای عشق

چون غرقه بحریم چه محتاج سبوئیم

رقص و طرب ما همه از زخم تو باشد

کاندر خم چوگان رضای تو چو گوئیم

ما همچو حسین از غمت آشفته سرشتیم

معذور همی دار گر آشفته بگوئیم

شمارهٔ ۱۷۶

بیا بیا که من اندر جهان ترا دارم

جفا مکن که بجان بنده وفا دارم

اگر ز کوی تو گردی بمن رساند باد

بخاک پای تو کان را چه توتیا دارم

مرا به تیغ جفا گر کشند ممکن نیست

که دست مهر ز فتراک دوست وادارم

بجور روی نه پیچم ز آستانه یار

که سالهاست که سر بر در رضا دارم

طبیب درد سرم گو مده برای علاج

که من ز درد غم عشق او دوا دارم

گدای درگه ارباب فقر تا شده ام

هزار گونه فراغت ز پادشا دارم

ز گرد کبر و ریا دامن دل افشاندم

که روی در حرم خاص کبریا دارم

مس وجود بکوشش کنم زر خالص

چو از حیات گرانمایه کیمیا دارم

حسین از کرم ایزدی مشو نومید

که من ز مرحمت او امیدها دارم

شمارهٔ ۱۷۷

شبی اگر بکشد درد آرزوی توام

نسیم صبح دهد زندگی ببوی توام

تن از هوای لحد خاک تیره گشت و هنوز

ز دل نمیرود ای جان هوای روی توام

مرا چه زهره که لاف از غلامی تو زنم

غلام حلقه بگوش سگان کوی توام

در آن امید که روزی وصال دریابم

گذشت عمر گرامی بجستجوی توام

کشان کشان ببهشتم برند و من نروم

که دل نمیکشد ای دوست جز بسوی توام

حدیث جنت و دوزخ کنند مردم لیک

مرا از آن چه خبر چون بگفتگوی توام

در آرزوی تو عمرم گذشت همچو حسین

هنوز واله و شیدا از آرزوی توام

شمارهٔ ۱۷۸

با درد غم عشق تو درمان نشناسم

آشفته یارم سر و سامان نشناسم

جان و دل من سوخته آتش عشق است

من سوخته دل روضه رضوان نشناسم

من طوطی شکر شکن مجلس انسم

بلبل چو نیم باغ و گلستان نشناسم

شادی طلبان از غم جانان بگریزند

من شادی جان جز غم جانان نشناسم

پروانه صفت سوختن طایر جان را

چون عارض تو شمع شبستان نشناسم

عمریست که در روضه جان ایگل خندان

جز قامت تو سرو خرامان نشناسم

جز موی سمن سای تو در روی دلارام

اندر شب تیره مه تابان نشناسم

عشقست کز او زنده جاوید شود جان

جز عشق دگر چشمه حیوان نشناسم

گفتی که حسین از همه کس سینه بپرداز

والله که در او غیر تو ای جان نشناسم

شمارهٔ ۱۷۹

تا خاک صفت معتکف آن سر کویم

بی دردم اگر روضه فردوس بجویم

چون آن صنم موی میان رفت ز چشمم

از ناله چو نائی شده وز مویه چو مویم

گر شهره شهری شدم از شوق عجب نیست

چون رفت ز شهر آنکه من آشفته اویم

عیسی دم من چون سر بیمار ندارد

پیش که روم درد دل خود بکه گویم

کردم قدم از سر که روم راه هوایش

کین راه نشاید که بدین پای بپویم

تا روی نهم بر کف پایت دهدم دست

کز خاک سر کوی تو چون سبزه برویم

حیف است که اغیار برد میوه وصلت

وز باغ رخت من گل سیراب نبویم

گفتی که حسین از در ما چون نرود هیچ

من چون روم ای جان که گدای سر کویم

شمارهٔ ۱۸۰

در ره عشق تو با درد و الم ساخته ایم

سینه سوخته را مجمر غم ساخته ایم

ما دل آشفته لطف و کرم دوست نه ایم

عاشقانیم که با جور و ستم ساخته ایم

چشم ما لایق دیدار تو زانست که ما

سرمه دیده از آن خاک قدم ساخته ایم

بتمنای میان تو گذشته ز وجود

وز خیال دهنت برگ عدم ساخته ایم

قدم از دایره حکم تو بیرون ننهیم

زانکه عمریست که با حکم قدم ساخته ایم

شمع و من در شب هجران تو از آتش دل

تا سحر سوخته و هر دو بهم ساخته ایم

چون کریمی و سئوال از تو خلاف ادب ست

چاره خویش حوالت بکرم ساخته ایم

شمارهٔ ۱۸۱

گذشت عمر و خلاص از محن نمییابم

دوای درد دل ممتحن نمییابم

بجستجو همه آفاق را به پیمودم

خبر ز گمشده خویشتن نمی یابم

بهار آمد و گلها شکفت لیک چه سود

گلی که میطلبم در چمن نمی یابم

مرا ز باغ و گلستان نمیگشاید دل

که بوی او ز گل و نسترن نمی یابم

بسوخت بال و پر جان من چو پروانه

که شمع خویش بهیچ انجمن نمی یابم

چگونه چاک نگردد لباس طاقت من

که بوی یوسفم از پیرهن نمی یابم

علاج درد جدائی ز من مجوی حسین

که این وظیفه یار است من نمی یابم

شمارهٔ ۱۸۲

دو چشم کز هوس روی دوست تر داریم

اگر ز گریه شود چشمه دوستتر داریم

بهیچ باب از این در طریق رفتن نیست

کجا رویم از این در کدام در داریم

ببوستان رضایت شکفته همچو گلیم

چو لاله گرچه بسی داغ بر جگر داریم

اگر تو نیش زنی همچو شهد نوش کنیم

که از جراحت تو راحت جگر داریم

در آتشیم ز دست غمت ولیک خوشیم

که از حلاوت غمهای تو خبر داریم

صفا نماند بعالم بیا که از سر صدق

دل از تعلق آن تیره خاک برداریم

وداع همنفسان کن حسین و رخت ببند

که رفت قافله ما هم سر سفر داریم

شمارهٔ ۱۸۳

چمن شکفته و گلها ببار می بینم

ولیک بی رخ او گل چو خار می بینم

اگر بهشت بود دوزخ است در چشمم

هر آن دیار که خالی ز یار می بینم

گل امید من از باد هجر گشت زبون

خزان نگر که بوقت بهار می بینم

جراحت دل خود را مجوی مرهم از آنک

بهر که مینگرم دل فکار می بینم

ز درد هر که بنالید و از جفا بگریخت

ز روی اهل دلش شرمسار می بینم

دریغ خطه خوارزم شد چنانکه در او

نه یار و مونس و نی غمگسار می بینم

اساس قصر بقا بایدت نهاد حسین

بنای عمر چو نااستوار می بینم

شمارهٔ ۱۸۴

مراد خاطر خود در جهان نمی یابم

دوای درد دل ناتوان نمی یابم

جهان بگشتم و آفاق سر بسر دیدم

ولی ز گمشده خود نشان نمی یابم

چو باد گرد چمنها برآمدم لیکن

گلی که بایدم از گلستان نمی یابم

کناره میکنم از محفل نکورویان

که شمع مجلس خود زین میان نمی یابم

ز سوز دل نفسی پیش کس نیارم زد

که یار همنفسی مهربان نمی یابم

دریغ و درد که در خاک بایدم جستن

گلی که در همه بوستان نمی یابم

حسین کوس سفر زن بسوی عالم جان

که آنچه میطلبم در جهان نمی یابم

شمارهٔ ۱۸۵

الا ای طایر سدره نشیمن

چرا کردی در این کاشانه مسکن

ترا از بهر جولانگاه نزهت

فراز عرش رحمانست گلشن

تو ای شهباز قدسی چون کبوتر

طناب حرص کردی طوق گردن

هلا ای رستم پیکار وحدت

فرو مگذار اندر چاه بیژن

چو جغد ای طایر قدسی نشاید

بسر بردن در این ویرانه گلخن

تو اندر خانه تاریک و عالم

ز خورشید حقایق گشته روشن

گر از خانه برون نتوانی آمد

برای روشنی بگذار روزن

دل مردان نرفتی زانکه هردم

فریبت میدهد نیرنگ این زن

تو چون طفلی و عالم چون مشیمه

مخور خون زانکه شد هنگام زادن

قبائی از بقا چون داد شاهت

ز دوش جان لباس تن بیفکن

برای اقتباس نور بگذر

ز رخت خویش در وادی ایمن

دهن بسته چو غنچه چند باشی

چو گل خنده زنان بیرون شو از تن

چو خواندی نکته الحق عریان

چو کرم پیله گرد خویش کم تن

ز سر عشق آبستن شود دل

اگر نفس از هوا گردد ستردن

گریبانت بدست آور ز چاکی

بکش بر طارم افلاک دامن

چو در جنگ آمدی با نفس و شیطان

بچنگ آور ز حکمت تیغ و جوشن

ز چنگ دیو نفس ار باز رستی

نتابد پنجه تو گیو و بهمن

بسان طره مشکین خوبان

دل مسکین هر بیچاره مشکن

که از آه جگر سوز ضعیفان

بسوزد ماه را ناگاه خرمن

روا داری که بر دیوار عمرت

رسد از آهشان سنگ فلاخن

اگر مرد رهی دست ارادت

بدامان شه آفاق در زن

بدرگاه علی نه روی خدمت

که درگاه علی اعلا و اعلن

معانی حقایق زو محقق

مبانی و دقایق زو مبین

ز یمن ذات او احکام ملت

باقوای حجج گشته مبرهن

من از تعلیم آن شاه یگانه

فرو خواندم ز علم دین چنان فن

که در شرح معانی و بدیعش

زبان عقل کل گشته است الکن

همای همتم از یمن جاهش

فراز عرش میسازد نشیمن

مرا بر خوان همت نسر طایر

بود کمتر ز یک مرغ مسیمن

سریر سدره ادنی پایه دیدم

چو بر درگاه او گشتم ممکن

بچشم همت من می نماید

سپهر و هرچه در وی نیم ارزن

الا ای ساقی خمخانه عشق

بده دردی درد عشقم ازدن

مرا بر چهره خود ساز واله

درخت عقل من از بیخ برکن

بیک جرعه ز لوح دل فرو شوی

روایات احادیث معنعن

مرا در نفی کلی محو گردان

خلاصم ده ز احوال لم و لن

تولا چون بدرگاه تو کردم

تبرا میکنم از شر خود من

از ایرا در همه اطراف گیتی

مرا بدتر ز من کس نیست دشمن

حسین خسته را از فضل دریاب

که فضل تست عین فیض ذوالمن

شمارهٔ ۱۸۶

ای دل از وحشت سرای دار گیتی کن کران

بال همت باز کن بر پر بر اوج لامکان

چون قبای جان تو دارد طرازی از بقا

دامن همت ز گرد عالم فانی فشان

در نورد این فرش خاکی را که هنگام عروج

هست مرغ همتت را عرش کمتر آشیان

در مغیلان گاه غولانت چرا باید نشست

چون چراگاهت مقرر گشت در گلزار جان

سرمه چشم دل از خاک سیاه فقر کن

پیش از آنساعت که گردد استخوانت سرمه دان

کشتی عمرت از این غرقاب کی یابد نجات

تا هوای نفس تو باد است و شهوت بادبان

چون همای همتت بگشاد بال کبریا

باشد از یک بیضه کمتر پیش او هفت آسمان

از پی اسرار اسری شبروی کن شبروی

تا براق دولتت را برق نبود همعنان

گر بخلوتخانه وحدت ترا باری بود

خویشتن چون حلقه باری از درونشان در نشان

دلدل دل در چراگاه از ریاض خلد ساز

چشم آخر بین تو بند از آخور آخر زمان

از نوید عاطفت والله یدعوا گوش کن

تا ترا رضوان شود در روضه کمتر میزبان

توشه ای از خوشه چرخ و ثوابت کم طلب

چون خران کاه کش کمجوی راه کهکشان

چشم بر قرص مه و خورشید تا کی باشدت

بگذر و بگذار با دونان گیتی این دونان

زین ابای بی نمک دستت میالا تا شوی

بر سر خوان ابیت عند ربی میهمان

پاسبان بر بام قصرت از قصور همت است

بندگی کن تا شود حفظ خدایت پاسبان

سایبان از فضل حق گر هست هیچت باک نیست

بر در و دیوار قصرت گر نباشد سایبان

همدمی چون نیست پیدا راز پنهان خوشتر است

محرمی چون نیست حاصل مهر بهتر بر دهان

زین زبان دانی شوی فردا زبانی را زبون

گر تو نتوانی شدن امروز مالک بر زبان

بر در و دیوار کثرت آتش دل چون زنی

یابی از توفیق حق بر بام وحدت نردبان

گر غبار بندگی سازی طراز آستین

بر در قربت توانی گشت خاک آستان

دم ز آوا برکش و با رنگ بی رنگی بساز

رنگ و آوا را بهل با ارغوان و ارغنان

بادیه پر غول و تو در خواب غفلت مانده ای

با چنین خفتن عجب باشد اگر یابی امان

کعبه مقصود دور است و تو غافل خفته ای

خیز و محمل بند چون در جنبش آمد کاروان

قافله بگذشت و تو بانگ درا می نشنوی

زانکه هست از جوش غفلت گوش جان تو گران

مال و سر افشان بپای فقر و جان ایثار کن

کین متاع نازنین ناید بدستت رایگان

چون نجیب فقر آمد زیر زینت کی کند

حادثات دهر سوی تو جنیبتها روان

دیده از عیب همه اسرار باید دوختن

تا زبانت گردد از اسرار غیبی ترجمان

مرد معنی را ز قول و فعل میباید شناخت

راه حق نتوان سپردن با رداء و طیلسان

طیلسان بر دوش تو سودی نخواهد داشتن

چون تو با معجر برون آئی از این طی لسان

تا تو با خویشی نیابی هرگز از جانان خبر

بی نشان شو تا توانی یافت از وصلش نشان

از هویت دم زنی باشی عزیز هر دو کون

با هوا همراه گردی آیدت ذل هوان

کی رسی از لا بالا تا نباشد مرترا

مرکب لاهوت از الا و هو در زیر ران

دل بوسواس امل دور افتد از حضرت بلی

آدم از یک وسوسه بیرون شد از صدر جنان

راه حق در پیش و رهبر نفس هشداری حسین

منزلت پر آفتست و غول داری دیده بان

نفس چون در ملک خورسندی برافرازد علم

خسروش خاسر نماید هم بود طاغی طغان

گر ز سر نیستی و هستیت باشد خبر

کی شود از نیستی غمگین ز هستی شادمان

عمر کوته شد سکندر را بدان ملکی که هست

خضر را با مفلسی بنگر حیات جاودان

ای خداوندی که بر مرصاد جانها حاکمی

جان ما را زین رصدگاه حوادث وارهان

فکر سودای جهان جان مرا محبوس کرد

جان خلاصم ده ز فکر اینم و سودای آن

پادشاها از کمال لطف خود ده جذبه ای

وانگه این بیچاره را از ننگ هستی وارهان

شمارهٔ ۱۸۷

ماه من چون آگهی از ناله شب‌های من

رحمتی کن بر دل بیچاره شیدای من

زآتش سودایت ای شمع جهان افروز دل

سوختم پروانه وار و نیستت پروای من

گر ز روی لطف خاکپای خود خوانی مرا

عرش و کرسی تاج سر سازند خاکپای من

آستینم بوسه جای خسروان دین بود

گر ز خاک آستان خویش سازی جای من

گر رود از دست من سرمایه سود دو کون

کم نخواهد شد ز جان سوخته سودای من

آبروئی میبرم از سجده خاک درت

تا شناسد روز محشر هر کسی سیمای من

آشنائی کرد با من عشق عالم سوز او

کله بر افلاک بندد آه دودآسای من

تا ز خاکپای تو روشن شده چشم حسین

جز تو در عالم ندیده دیده بینای من

شمارهٔ ۱۸۸

ای سر کویت بلای روضه رضوان من

درد روح افزای عشقت راحت و درمان من

تا مرا با چون تو جانان آشنائی دست داد

گشت از غیر تو بیگانه ز غیرت جان من

شاهد معنی چو از جلباب صورت رخ نمود

نیست از غیر تو آگه جان معنی دان من

تا شدم مرآة عشق و عشق بر من جلوه کرد

من شدم حیران او و عالمی حیران من

من کیم ای عشق مطلق بنده فرمان تو

تو که باشی مر مرا سلطان من سلطان من

گر کنم اندیشه وصلت توئی اندیشه ام

ور بنالم از فراقت هم توئی افغان من

ساختم از سر قدم غواص دریاها شدم

گوهری چون تو برآمد ناگه از عمان من

غمزه ات ای عشق چون هردم کند غمازئی

آشکارا چون نگردد حالت پنهان من

آن من گردد سعادت‌ها که در کونین هست

گر حسین خسته را گویی که او هست آن من

شمارهٔ ۱۸۹

از باده دوشینت بس بیخبریم ای جان

وز شکر شیرینت در شور و شریم ای جان

تا حسن تو شد ساقی در عشق شراب آورد

از نرگس خمارت سرمست و تریم ای جان

جز روی تو گر روئی در دیده ما آید

فردا بکدامین رو در تو نگریم ای جان

هر چند که ظاهر شد خاشاک بر و بحریم

دریای حقایق را صافی گهریم ای جان

هر ناوک دلدوزی کز قبضه عشق آید

گاهی هدفیم آنرا گاهی سپریم ای جان

از بهر نثار تو داریم بکف جانی

بنمای جمال خود تا جان سپریم ای جان

ای یار مسیحا دم از وصل بده مرهم

کز زخم فراق تو خسته جگریم ای جان

گفتی که حسین آخر زین در به نمی گردد

زین در به چه رو گردیم چون خاک دریم ای جان

شمارهٔ ۱۹۰

با کس حدیث عشق تو گفتن نمی توان

دریست در عشق که سفتن نمی توان

لب بسته همچو غنچه و دلخون چو لاله ام

بی باد رحمت تو شکفتن نمی توان

در دل هوای یار نیارم نگاهداشت

مهری درون ذره نهفتن نمی توان

آزار خاکپای تو ما را طریق نیست

زانرو بچهره راه تو رفتن نمی توان

از رحم تا دل تو بسوزد بحال من

احوال خویش پیش تو گفتن نمی توان

ترک کمان کشم بکمین میکشد ولی

ترک هوای عشق گرفتن نمی توان

گفتا حسین شب ز سر کوی ما برو

کز ناله های زار تو خفتن نمی توان

شمارهٔ ۱۹۱

نتوان لعل فرح بخش ترا جان گفتن

کانچه آید بدهان پیش تو نتوان گفتن

عارضت را که بر او مهر فلک دربان است

روشن است اینکه نیارم مه تابان گفتن

قامتت را که از او طوبی و جنت خجل است

راستی را نتوان سرو خرامان گفتن

گفتم از طره خال تو پریشان حالم

گفت باری ز تو عیب است پریشان گفتن

گفتمش از تو فراوان غم و محنت دارم

گفت حاصل چه از این هرزه فراوان گفتن

آخر ای دوست که با محنت و درد تو مرا

نیست حاجت سخن راحت و درمان گفتن

آشکارا چو مرا سوخته ای همچو حسین

تا به کی با دگری قصه پنهان گفتن

شمارهٔ ۱۹۲

بازم به نازی شاد کن ای نازنین دلدار من

مرهم ز زخم عشق نه بر سینه افکار من

ای آتش عشق خدا سوزان تن خاکی ما

وی صرصر وحدت بیا بر باد ده آثار من

در راه وحدت ای شمن زنار شد هستی من

شمشیر سبحانی بزن تا بگسلد زنار من

قدری که دارم زاب و گل خارست در گلزار دل

ای گل ز رخسارت خجل آتش بزن در خار من

تو شمع و من پروانه ام تو بحر و من دردانه ام

در خویشتن بیگانه ام باشد که باشی یار من

تیغی بکش تا سر نهم وز ذوق رویت جان دهم

عشاق کشتن کار تو مشتاق مردن کار من

جنت نباشد گلشنی در ساحت گلزار دل

ای گل ز رخسارت خجل در جان آتش بار من

گر سر دل گویم دمی آشفته گردد عالمی

در این جهان کو محرمی تا بشنود اسرار من

بس کن حسین از گفتگو با کس مگو اسرار هو

لب تشنه ای باید که او نوشد دمی گفتار من

شمارهٔ ۱۹۳

اگر چه شد دل ریشم ز دست هجر تو خون

نشد خیال وصال تو از سرم بیرون

وفا و مهر تو از جان و دل همی ورزم

اگر چه میکشم از تو جفای گوناگون

ز عین جهل بود گر ز عشق برگردم

ز بار غم الف قدم ار شود چون نون

نماند طاقتم از هجر و صبر من کم شد

ولیک عشق تو هر لحظه میشود افزون

برفته از دل من نقش غیرت از غیرت

درون مسکن دل عشق تو نمود سکون

اگر نه بسته زنجیر طره ات گردم

خرد هر آینه نسبت کند مرا مجنون

ز بسکه گریه کنان از در تو میگذرم

شده ست کوی تو از خون دیده ام گلگون

هزار کس چو حسین آمدند بر در تو

دمی ز خانه برون شو برای اهل درون

شمارهٔ ۱۹۴

دور از رخ تو زیستن ای جان نمیتوان

از جان توان گذشت وز جانان نمیتوان

بار جفا و جور توانم کشید لیک

بار فراق و محنت هجران نمیتوان

دشوار دامن تو بدست من اوفتاد

با دیگران گذاشتن آسان نمیتوان

بی سرو قامت تو و گلبرگ عارضت

رفتن بسوی باغ و گلستان نمیتوان

بی لذت مشاهده حور از قصور

راضی شدن بروضه رضوان نمیتوان

گفتم که سر عشق بپوشم ز غیر دوست

لیکن ز دست دیده گریان نمیتوان

درد حبیب را بطبیبان مگو حسین

کز غیر او توقع درمان نمیتوان

شمارهٔ ۱۹۵

ای رخت آرام جان عاشقان

وی قدت سرو روان عاشقان

تا تو ای آرام جان گشتی روان

شد روان از تن روان عاشقان

میبرد تا روز خواب از چشم من

هر شبی آه و فغان عاشقان

از سرشک خون و آه آتشین

فاش شد راز نهان عاشقان

نرخ در و قیمت گوهر شکست

دیده گوهرفشان عاشقان

ذکر روی و وصف موی تست و بس

روز و شب ورد زبان عاشقان

در وفاداری نخواهی یافتن

چون حسین اندر میان عاشقان

شمارهٔ ۱۹۶

ای فاش کرده عشق تو راز نهان من

بالای تو بلای دل ناتوان من

لعل حیات بخش تو آب حیات دل

یاقوت آبدار تو قوت روان من

ماه ملک صفاتی و حور فرشته خوی

آسایش روانی و آرام جان من

محبوب دلپذیری و معشوق ناگزیر

محصول عمر و مایه بخت جوان من

طوطی حدیث و قند لبی و شکر دهن

وز شکرت ستانده حلاوت زبان من

بس فارغی و بیخبر از حال من مگر

آگه نئی ز ناله و آه و فغان من

بادا نشان درد تو بر لوح دل اگر

بر نامه وجود بماند نشان من

دانی حسین جان تو کی میرسد بلب

آندم که میرسد بدهانت دهان من

شمارهٔ ۱۹۷

بدین کرشمه بهر جانبی نگاه مکن

بخون غمزدگان چشمها سیاه مکن

کدام عشوه گر و بیوفا ترا آموخت

که التفات بدین خسته گاه گاه مکن

منم که یاد تو پیوسته ورد جان من است

تو خواه یاد کن این خسته را و خواه مکن

بجرم آنکه محب توام چه می کشی ام

چو من گناه نکردم تو هم گناه مکن

چو دل بوصل تو بستم ندا رسید ز غیب

که ای گدا طلب قرب پادشاه مکن

دلا چو بار دهندت بر آستانه یار

به راستان که جز از آستان پناه مکن

حسین اگر قدمت ثابتست در ره عشق

هزار زخم بخور از حبیب و آه مکن

شمارهٔ ۱۹۸

باختیار نگشتم ز کوی دوست برون

ز آستانه لیلی کجا رود مجنون

بهشتم آن سر کوی رضای دل آرای

باختیار نگشت آدم از بهشت برون

چو آیدم ز کنار وداع جیحون یاد

شود کنار من از خون دیده ام جیحون

من از نصیحت عاقل صلاح نپذیرم

بگوش عشق فسانه بود هزار فسون

جنون ز سلسله ای کم شود ولیک مرا

از آن سلاسل مشگین زیاده گشت جنون

چو مهربانی تو بی تو صبر من کم شد

ولی چو حسن تو عشقم همی شود افزون

بیا بباده گلرنگ هیچ حاجت نیست

که همچو چشم تو مستم از آن لب میگون

بلو ح ماه تو منشور دلبری بنوشت

همان بنان که کشید از برای طغرانون

مگو حسین بوصل حبیب چون برسم

توان رسید بوصلش بقدرت بیچون

شمارهٔ ۱۹۹

ای غم سودای تو خلوت نشین جان من

درد روح افزای تو سرمایه درمان من

تو گل باغ بهشت و جان من بستان آن

تا برفتی رفت بی تو رونق بستان من

چشم من جام شرابست و دل زارم کباب

تا مگر گردد خیال تو شبی مهمان من

گر بصورت گشته ام غایب ز جانان باک نیست

نیست غایب جان و دل از حضرت جانان من

با سر کویت فراغت دارم از باغ بهشت

نیست غیر از کوی جانان روضه رضوان من

گوشوار جان کند از در الفاظ حسین

گر رسد شعرت به گوش شاه معنی‌دان من

شمارهٔ ۲۰۰

یارب مه تابان من یا نور ربانی است این

عیسی چارم آسمان یا یوسف ثانی است این

فراش دردش سوی دل آمد که جاروبی زند

در خانه غوغا دید و گفت یارب چه افغانی است این

خلوتسرای خاص شه و آنگه در او نامحرمان

زینسان روا دارد کسی آخر چه حیوانی است این

بیرون کشید آن جمله را از عشق آورد آتشی

میسوخت بام و خانه را گفتم مسلمانی است این

گفتا که ای نادان برو کاندر ضلالی تو گرو

بی تو و نه این رخت تو در خورد سلطانی است این

چون خانه شد پاک از همه آورد تخت و رختها

گفتا که میدارش نگه کز فضل ربانی است این

ناگاه آمد جذبه ای و آزاد کرد از من مرا

گفتم شهست این گفت نی چاوش خاقانی است این

وانگاه آمد پرتوی آتش کشی هستی کشی

چون رفتم از خود گفت این سبحات سبحانی است این

این بس رخ دلدار خود دیدم بچشم یار خود

بیخود شنیدم این ندا کانوار رحمانی است این

خاموش کن اکنون حسین کانجا نمیگنجد سخن

زین پس بگرد تن متن کآسایش جانی است این

غربت چو دربان بر درش بنشست و راند اغیار را

من نیز رفتم گفت رو هنگام دربانی است این

شمارهٔ ۲۰۱

روزی اگر گذار تو افتد بخاک من

فریاد بشنوی ز دل دردناک من

لعلت حیات میدهد ای دوست باک نیست

گر غمزه تو سعی کند در هلاک من

در عشق تست جامه جانم هزار چاک

گر خلق بنگرند گریبان چاک من

در عشق روی و موی تو چون خاک گشته ام

نشگفت اگر دمد گل و ریحان ز خاک من

تاک وجود من عنب عشق بر دهد

بنگر چه پاک اصل فتاد است تاک من

مه را ز مهر نور فزاید از آن فزود

حسن رخت ز مهر دل و جان پاک من

ای عشق تیغ برکش و قتل حسین کن

تا از میانه دور شود اشتراک من

شمارهٔ ۲۰۲

ای در همه عالم پنهان تو و پیدا تو

هم درد دل عاشق هم اصل مداوا تو

با ما چو درآمیزی گویم ز سر مستی

ما جمله توایم ای جان یا خود همگی ما تو

در کسوت هر دلبر هم چهره تو بنموده

در دیده هر عاشق هم کرده تماشا تو

پوینده بهر پائی گیرنده بهر دستی

با چشم و زبان ما بینا تو و گویا تو

از نیستی و هستی صد مرتبه افزونی

برتر ز همه اشیا اندر همه اشیا تو

ای عشق توئی عاشق در کسوت معشوقی

هم وامق شیدائی هم دلبر عذرا تو

گه ناز کنی با ما گاهی بنیاز آئی

این هر دو ترا زیبد مجنون تو و لیلا تو

از دیده هر عاقل پیوسته توئی پنهان

وندر نظر عارف همواره هویدا تو

در میکده وحدت از عقل بتشویشیم

در ده قدح باده ای ساقی و صهبا تو

من نقد دل و جان را در پای تو افشانم

گر دست دهد خلوت ای دوست شبی با تو

با غمزه فتانت از بهر حسین الحق

انگیخته ای ای جان صد فتنه به تنها تو

شمارهٔ ۲۰۳

جان خود قربان به تیغ جان‌ستانش می‌کنم

تا بدین حیلت ببندم خویش بر فتراک او

هر کجا عشقش کشد حاشا که از وی سرکشم

عشق او سیلی است خون آشام و من خاشاک او

خواست عقل کل که داند از کمالش نیم جزو

گشت از این ادراک عاجز فکرت دراک او

گرچه کنجی نیست خالی از فروغ آفتاب

چشم خفاشی ندارد طاقت ادراک او

تا شوم در پیش جانان سرخ رو خواهم مدام

تا بریزد خون جانم غمزه بی باک او

جامه عشقش چو گیرم جامه جان را چه قدر

تا نیندیشم من آشفته دل از چاک او

باک کی دارد ز کشتن در ره عشقش حسین

نیست جز مردن مراد عاشقان پاک او

شمارهٔ ۲۰۴

باز آتشی در جان من زد عشق شورانگیز تو

نو شد جراحتهای غم از غمزه خونریز تو

ای ماه مهرآموز من دمساز عالم سوز من

جانم وفاآموز شد از جور لطف آمیز تو

هر بی نوائی کو نهد در صف عشاق تو پا

کی سر تواند تافتن از زخم تیغ تیز تو

ناموس و پرهیز مرا تاراج کرده غمزه ات

فریاد ای هشیار دل زین مست بی پرهیز تو

بر رخ کشیده پرده ها مهر از حیا پیش رخت

در خط شده مشک خطا از خط عنبر بیز تو

ای دل نهاده جان بکف در کوی جانان نه قدم

کاندر بر سلطان ما این است دست آویز تو

گر بر دل و جانت حسین درتافتی خورشید عشق

طالع شد از مغرب زمین آن شمس انجم ریز تو

شمارهٔ ۲۰۵

بیا در بزم عشق ای دل حریف درد جانان شو

برافشان جان بروی یار و از سر تا قدم جان شو

اگر ذوق و صفا خواهی نثار دوست کن جانرا

وگر کیش وفاداری به تیر عشق قربان شو

چو شاه عشق با چوگان سوی میدان جان آمد

ببوی لذت زخمش برغبت گوی میدان شو

یکی دان و یکی بین شو ترا آخر که میگوید

که گاهی در پی این باش و گاهی طالب آن شو

اگر خواهی که ره یابی بخلوتخانه وحدت

ز انس انس دل بگسل چو جن از خلق پنهان شو

حسین از دامن مردی به چشم جان بکش گردی

سری بر پای مردان نه به خاک راه یکسان شو

شمارهٔ ۲۰۶

بر جگر آبم نماند از آتش سودای او

خاک ره گشتم در این سودا که بوسم پای او

بستم از غیرت در دل را بروی غیر دوست

تا که خلوتخانه چشم دلم شد جای او

دارم از جنت فراغت با رخ جان پرورش

نیستم پروای طوبی با قد رعنای او

ساکنان عالم بالا نهند از روی فخر

سر بر آن خاکی که بنهد پای بر بالای او

سنبل اندر باغ پیچیده ز دست طره اش

لاله بر دل داغ دارد از رخ زیبای او

گر ندیدی رسته از شکر نبات اینک ببین

سبزه خط بر لب شیرین شکرخای او

کلبه تاریک من خواهم که یکشب تا بروز

روشنائی یابد از روی جهان آرای او

گر ز دست من رود سرمایه سود دو کون

پای نتوانم کشیدن باز از سودای او

از سر کویش به جنت روی کی آرد حسین

نیست غیر از کوی جانان جنت المأوای او

شمارهٔ ۲۰۷

پای خیال سست شد در طلب وصال تو

کاش بخواب دیدمی یکنفسی خیال تو

آه که کی سپردمی راه بکوی کبریا

گر نشدی دلیل من پرتوی از جمال تو

هر که ز روی مسکنت خاک ره طلب نشد

محرم راز کی شود در حرم جلال تو

بلبل جان گسسته دم بی گل سوری رخت

طوطی طبع بسته لب بی شکر مقال تو

از لب روح بخش تو آب زلال میچکد

بو که بکام دل چشم چاشنی زلال تو

دام شکار جان من سلسله های طره ات

دانه طایر دلم نقش خیال خال تو

چند ز گفتگو حسین هان رخ است و جان و سر

حال بجو که هرزه است این همه قیل و قال تو

شمارهٔ ۲۰۸

ای دل و جان عاشقان شیفته لقای تو

عقل فضول کی برد راه بکبریای تو

بلبل طبع با نوا از چمن شمایلت

طوطی روح را دهن پر شکر از عطای تو

آتش جان خاکیان نفخه بی نیازیت

آب رخ هوائیان خاک در سرای تو

گشته قرار آسمان پایه قدر بنده ات

بوده و رای لامکان سلطنت گدای تو

دیده بدوخت از جهان آنکه بدید طلعتت

گشت جدا ز خویشتن هر که شد آشنای تو

هست ترا بجای من بنده بی شمار لیک

آه که بنده ترا نیست شهی بجای تو

تیغ بکش بکش مرا تا برسی بکام دل

جان هزار همچو من باد شها فدای تو

پیش سگان کوی تو جان برضا همی دهم

جان حسین اگر بود واسطه رضای تو

شمارهٔ ۲۰۹

ای که در ظاهر مظاهر آشکارا کرده ای

سر پنهان هویت را هویدا کرده ای

تا بود در واحدیت مراحد را فتح باب

از تجلی اولا مفتاح اسما کرده ای

از مقام علم مطلق آمده در جمع جمع

کشف سرقاب قوسین او ادنی کرده ای

تا هویدا از الف گردد حروف عالیات

خود الف را از تجلی دوم با کرده ای

در مجال جلوه داده آفتاب ذات را

زو همه ذرات ذریات پیدا کرده ای

انصداع جمع و شعب و صدع در هم بسته ای

تا چنان ظاهر شود گنجی که اخفا کرده ای

فرق وصف فرحت افکنده میان ذات و اسم

گرچه اول اسم را عین مسمی کرده ای

پی سپر کرده مراتب از طریق سلسله

وز پی رجعت ره از سر سویدا کرده ای

ساکنان ظلمت آباد عدم را دیده ها

از رشاش نور هستی نیک بینا کرده ای

تا نپوشد شاهد غیب از شهادت چادری

پود و تار از کاف و نون ابر انشا کرده ای

چون درخشید آفتاب رحمت رحمانیت

مطلعش از قبه عرش معلا کرده ای

جسته عشق عنصری بر فتق گاه استوار

پس خطاب انبیا طوعا و کرها کرده ای

در خلافت تا نماند مر ملایک را خلاف

بر رموز علم الاسماش دانا کرده ای

کرده بر ارض و سما عرض امانت پیش از این

در قبول آن جمله را حیران و در وا کرده ای

پس ضعیفی را برای حمل آن بار قوی

از کمال قدرت و قوت توانا کرده ای

خاکئی را خلعت تکریم و تشریف عظیم

از نفخت فیه من روحی هویدا کرده ای

تا نباشد جز تو مشهودی چو واحد در عدد

مراحد را ساری اندر کل اشیا کرده ای

از سر غیرت که تا غیری نیارد دیدنت

پس بچشم خویشتن در خود تماشا کرده ای

نکهتای عشق را با جان مشتاقان خویش

بی زبان خود گفته و بی گوش اصغا کرده ای

در میان ظاهر و باطن فکنده وصلتی

نام ایشان ظاهرا مجنون و لیلی کرده ای

عشق را از سر منظوری و وجه ناظری

گاه وامق خوانده نامش گاه عذرا کرده ای

بهر اظهار کمال سطوت سلطان عشق

عاشق و معشوق را در عشق یکتا کرده ای

عاشقان بینوا را خوانده بر طور وجود

مر کلیم جانشان را مست و شیدا کرده ای

باده نوشان ازل را از حدق داده قدح

وز تجلی جمالت مست صهبا کرده ای

از یکی می هر کسی را داده مستی ای دگر

آن یکی را درد و این یک را مداوا کرده ای

آن یکی تابش که فایض گردد اندر آفتاب

کهربای اصفر و یاقوت حمرا کرده ای

در خرابات خرابی صفات بوالبشر

از نعوت ایزدی عیش مهنا کرده ای

نقلشان فرموده از ناسوت ادنی بعد از این

نقل و نزل مجلس از لاهوت اعلا کرده ای

از پی رندان محبوس اندر این محنت سرا

کمترین جامی از این نه توی مینا کرده ای

ماهر اصباغشان وز شاه خاور مطبخی

باد را فراششان وز ابر سقا کرده ای

در همه عالم نمیگنجی ز روی کبریا

لیک در کنج دل اشکستگان جا کرده ای

ای منزه از مکان و ای مبرا از محل

تا چه گنجی کاندر این ویرانه مأوی کرده ای

سوخته قدوسیان را جان ز حسرت بارها

آنچه با این از ضعیفان فیض یغما کرده ای

اولا از فیض اقدس قابلیات وجود

داده وز فیض مقدس بذل آلا کرده ای

روز آخر گشته و ما را شبستان تیره بود

ناگهان عالم پر از خورشید رخشا کرده ای

ماه ملت را تمامی داده از مهر نبی

مجلس ما را منیر از ماه طه کرده ای

شمارهٔ ۲۱۰

گفته ای الیوم اکملت لکم دین الهدی

آن زمان کین رحمت مهداة اهدا کرده‌ای

تا ز مهر او تواند صبح صادق دم زدن

غرّه او را ز نور مهر غرّا کرده‌ای

تا بود شب آیتی از گیسوی مشکین او

طره‌های لیل را از وی مطرا کرده‌ای

تا نسیم جعد او همراه کرده نکهتی

زو همه آفاق را پر مشک سارا کرده‌ای

شمه‌ای را از نسیم گلستان خلق او

رشک انفاس روان‌بخش مسیحا کرده‌ای

آن ملاحت داده‌ای او را که از یک دیدنش

یوسفان شش جهت را چون زلیخا کرده‌ای

در بهار شرع از باغ ریاحین و خضر

صحن غبرا را چو سطح چرخ خضرا کرده‌ای

کوس سبحانی بنام آن شه گیتی زده

مهر منشور جلال او را منیرا کرده‌ای

در معارج از مدارج داده او را ارتقا

کم کسی را واقف از اسرار اسری کرده‌ای

گاه رمی او ز قول ما رمیت اذرمیت

بر رموز مخفی توحید احیا کرده‌ای

اصفیا را صف زدن فرموده بر درگاه او

عیش ارباب صفا زیشان مصفا کرده‌ای

بر زبان نطق مهر خامشی پس چون زنم

چون تو کشف سر عشق از من تقاضا کرده‌ای

کشور جان را گرفته از کف سلطان عقل

با سپاه عشق شورانگیز یغما کرده‌ای

خسروانه نکته شیرین به گوش جان من

خوانده و آفاق را پرشور و غوغا کرده‌ای

کرده غارت جملگی سرمایه عقل مرا

جان غم فرسود من آماج سودا کرده‌ای

ما ظلومیم و جهول از احتمال بار یار

گرچه رسواییم یارب نی تو رسوا کرده‌ای

کی پذیرد شأن ما پستی ز طعن قدسیان

قدر ما را چون ز کرمنا تو اعلا کرده‌ای

از حمال بار کی ترسیم چون تو از کرم

حمل ما را صد تلافی از حملنا کرده‌ای

از طریق لطف و احسان وارهان ما را ز ما

ایکه مجموع حجاب ما هم از ما کرده‌ای

غیر لااحصی چه گوید در ثنای تو حسین

زان که حمد خویشتن را هم تو احصا کرده‌ای

شمارهٔ ۲۱۱

ای وجودت مظهر اسمای حسنی آمده

وی ز جودت عالم و آدم هویدا آمده

بر قد قدرت لباس صافی لولاک چست

وز لعمرک بر سرت تاج معلا آمده

سوی اقلیم وجود از ظلمت آباد عدم

نور ذاتت رهنمای کل اشیا آمده

در هوای آفتاب ذات تو دیده ظهور

آنچه از ذرات ذریات پیدا آمده

رتبه علیای قرب قاب قوسین از قیاس

گاه معراج تو منزلگاه ادنی آمده

مظهر اسرار غیبی بوده ذاتت لاجرم

سر غیب مطلق از تو آشکارا آمده

پایه قدر ترا از روی مجد کبریا

پای عزت بر فراز عرش اعلا آمده

ظاهرت مجموعه مجموع عالمها شده

باطنت مرآت ذات حق تعالی آمده

گشته در کونین جزوی از کمالت آشکار

عقل کل در درک آن حیران و دروا آمده

شمس در هر ذره میتابد ولی خفاش را

ضعف دیده پرده خورشید رخشا آمده

اول از حضرت چو نور ذات تو پیدا شده

غره صبح ازل زان نور عزا آمده

آخر روز از تعین چون لباست داده حق

طره لیل ابد از وی مطرا آمده

چون تلاطم کرده موج بخشش از بحر کفت

قطره ای از رشح فیضش هفت دریا آمده

چون تبسم جسته چین عنبرین گیسوی او

شمه ای از بوی عطرش مشک سارا آمده

روح خلق تو کزو روح روان یابند خلق

حیرت انفاس جانبخش مسیحا آمده

پرتوی از مهر آن مهری که داری در کتف

غیرت اعجاز صاحب کف بیضا آمده

خلوت خاص احد کز لی مع الله آمده ست

در حرم کس زان حریم محترم نا آمده

احمد مرسل در او با میم من تا برده راه

بر درش ناموس اکبر حلقه آسا آمده

شمارهٔ ۲۱۲

ای ز ما و من شده فانی بهنگام شهود

پس ترا بر مقعد صدق احد جا آمده

بر سر خوان ابیت عند ربی بهر تو

بی ابا هر شب اباهای مهیا آمده

از شراب لایزالی وقت نوشیدن ترا

اسم باقی خدا ساقی صهبا آمده

در دبستانی که تو در وی ادب آموختی

تا دلت بر سر آن آداب دانا آمده

آدمی گر شد معلم مرملایک را بفضل

همچو طفلان از برای حفظ اسما آمده

قصر قدرت را چو معمار قدر آراسته

صد هزاران کسر از او در طاق کسرا آمده

صد مسارت در سیا و از قدومت ساده را

وافتی از ترس تو در دین ترسا آمده

خاک پایت آب رحمت بود کز تأثیر او

نار اهل النار را آسیب اطفا آمده

هر کجا رایت علم افراشته از روی نصر

رایت فتح آیت انا فتحنا آمده

در حدیبیه پس از رجعت بصد نصر و ظفر

فتح خیبر از پی تصدیق رویا آمده

بعد از آن از فتح مکه با جنود ایزدی

بر سر منشور تصدیق تو طغرا آمده

تا تو بر یک پا نسوزی تا سحر مانند شمع

از پی وضع قدمها امر طه آمده

تا سوی لاهوت بیرون آئی از ناسوت دون

از الوهیت چو بر جانت تجلی آمده

مارمیت اذرمیت لکن الله رمی

خلعتی بر قد تو بس چست و زیبا آمده

آنچه ایزد بیعتت را بعیت الله خوانده است

بر کمال ذات تو برهان دعوی آمده

ای حبیب حق توئی محبوب ارباب صفا

عیش ایشان لاجرم از تو مصفا آمده

ساعد دین هدی را زیب تازه داشتن

هم به پشت و بازوی یارانت یارا آمده

آن ولی حق وصی مصطفی کز فضل او

اهل گیتی را بدرگاهش تولا آمده

آفتاب آسمان قدری که ز ابردست او

برقهای آبگون بر فرق اعدا آمده

نور چشم دین و ملت هست سبطینت که هست

خاک پاشان توتیای چشم جوزا آمده

مشتری خاک پاشان زهره زهرا شده

زانکه هر یک قرة العینین زهرا آمده

خوف عمین تو خالی کرده گیتی از سگان

زانکه هر یک در دغا چون شیر هیجا آمده

نیست اندر دست ما غیر از درودی والسلام

بر تو و بر آل و اصحاب موفا آمده

ای عزیز مصر معنی طوطی طبع حسین

هر زمان از شکر شکرت شکرخا آمده

شمارهٔ ۲۱۳

دست بختم کوته است از دامن وصلت که هست

پایه من سست قدرت بخت والا آمده

گوهر طبعم نثار خاک پایت کی سزد

گرچه از روی شرف لؤلؤی لالا آمده

نظم من در خورد جاهت کی بود با آنکه هست

در شعرم خوشتر از دری شعرا آمده

ای ز آب مرحمت شسته لباس دین ما

تا ز چرک شرک صافی و مصفا آمده

کنج ویران جای گنج آمد از آن مهر ترا

در دل ویران من پیوسته مأوی آمده

پای مردیهای لطفت میرساند دمبدم

آنچه از درگاه حق ما را تمنا آمده

هم ز لطف خویشتن درمان درد ما بکن

ای ز لطفت درد جانها را مداوا آمده

ای با دل شکسته ترا کار آمده

درد تو مرهم دل افکار آمده

شمارهٔ ۲۱۴

دیده متاع قلب مرا صد هزار عیب

وانگه ز روی لطف خریدار آمده

خلقی میان صومعه از انتظار سوخت

تو روی در کشیده ببازار آمده

تو گنج بیکرانی و عالم طلسم تست

خلقی باین طلسم گرفتار آمده

گاهی نموده چهره و گه گشته محتجب

گاهی چو گل شکفته گهی خار آمده

در هر چه هست پرتو نور وجود تست

خود غیر تو کجا است پدیدار آمده

در ذات آفتاب نباشد تعددی

آفاق از او اگرچه پر انوار آمده

چندین هزار خانه و یک نور بیش نیست

لیک اختلاف از در و دیوار آمده

اصل عدد بغیر یکی نیست در شمار

گرچه ز روی مرتبه بسیار آمده

جز واحد ارچه نیست بتحقیق در عدد

اعداد بیشمار بتکرار آمده

یک بحر در حقیقت و امواج مختلف

وان موج هم ز بحر گهربار آمده

از یک شراب نیست شده عالمی ولیک

مستیش هست مختلف آثار آمده

این یک ز سر گذشته و جان داده بهر دوست

وان یک اسیر جبه و دستار آمده

این یک ز عشق سوخته پندار عقل را

وان یک ز عقل بسته پندار آمده

این یک درون صومعه تسبیح خوان شده

وان یک بدیر واله زنار آمده

در اختلاف صورت اگر میکنی نظر

پیش تو یار نیست جز اغیار آمده

رو چشم دل به بند ز دیدار این و آن

وآنگه به بین که کیست بجز یار آمده

از خود بدوز دیده و دیدار را طلب

چون نیست جز تو مانع دیدار آمده

آنکو چشید چاشنئی از شراب شوق

از صومعه بخانه خمار آمده

هر کس برون پرده گمانی همی برند

تا کیست آنکه محرم اسرار آمده

خاموش کن حسین که اسرار عشق او

برتر ز حد شیوه گفتار آمده

شمارهٔ ۲۱۵

ساقی بیار جامی زان باده شبانه

عشاق را نوا ده مطرب بیک ترانه

گفتا نیارمت می تا تو بها نیاری

آن می بها ندارد جانا مکن بهانه

تا طایران قدسی گردند صید عشقت

از خط و خال خوبان آورده دام و دانه

ای نازنین عالم میکش نیاز ما را

کاندر ره تو مردن عمریست جاودانه

این عشق شورانگیز چون آشنا کند عقل

بی آشنا شوی تو در بحر بیکرانه

ای از زمان منزه ای از زمین مبرا

هم فتنه زمینی هم آفت زمانه

گر لب بر آستینت نتوان نهاد باری

اینم نه بس که یابم باری بر آستانه

از طره تو موئی تا در کف من آمد

شد شاخ شاخ جانم از دست غم چو شانه

تا کی اسیر دشمن گردد حسین بیدل

داری هوای یاری با این شکسته یا نه

شمارهٔ ۲۱۶

ای گنج سودای ترا کنج دلم ویرانه

شمع تجلای ترا شهباز جان پروانه

دل جای عشقت ساختم از غیر تو پرداختم

حاشا که سازم کعبه را چون کافران بتخانه

در روضه فردوس اگر دیدار بنمائی دمی

بینند اهل معرفت آنرا کم از کاشانه

مست و خرابم تا ابد نی دل شناسم نی خرد

کاندر خرابات ازل نوشیده ام پیمانه

عشقت علم افراشته صد تخم فتنه کاشته

واندر جهان نگذاشته یک عاقل و فرزانه

غواصی بحر قدم گر باید از سر کن قدم

درکش بقعر بحر دم آنگه بجو دردانه

تا کی پی سودائیان زنجیر جنبانی حسین

خود لایق زنجیر تو کو در جهان دیوانه

شمارهٔ ۲۱۷

دوش خوردم از شراب عشق او پیمانه‌ای

گشت عقلم بیقرار و بیدل و دیوانه‌ای

آشنایی کرد با من عشق عالم سوز او

گشتم از دین و دل و جان و خرد بیگانه‌ای

روح قدسی مست گردد عقل دیوانه شود

گر کند ساقی مجلس غمزه مستانه‌ای

طعنه کم زن بر من دیوانه ای فرزانه دل

زانکه من بودم در اول همچو تو فرزانه‌ای

رازهای عشق موسی را از این شیدا شنو

قصه لیلی و مجنون نیست جز افسانه‌ای

کعبه دل را تو پرداز از خیال غیر دوست

ورنه خوانند اهل دل آن خانه را بتخانه‌ای

محو شو در یار همچون آینه یکروی باش

گرد خود کم گرد و دوروئی مکن چون شانه‌ای

در میان پاکبازان راه کی یابی حسین

تا نبازی جان خود را در ره جانانه‌ای

شمارهٔ ۲۱۸

ای آنکه در دیار دلم خانه کرده ای

گنجی از آنمقام بویرانه کرده ای

گه عقلها بنرگس مخمور برده

گه فتنه ها بغمزه مستانه کرده ای

عالم پر از روایح و مشک و عبیر شد

چون گیسوی معنبر خود شانه کرده ای

تا ای پری سلاسل مشکین نموده ای

ارباب عقل را همه دیوانه کرده ای

در آرزوی لعل شکر بار خویشتن

چشم مرا خزینه دردانه کرده ای

من در بروی غیر ز غیرت چو بسته ام

تا در حریم جان و دلم خانه کرده ای

مرغ دل مرا که نشیمن ز سدره داشت

ایشمع دلفروز تو پروانه کرده ای

خود کرده آشنا بمن ای شوخ دلربا

آنگه روش چو مردم بیگانه کرده ای

برخوان وصل داده صلا اهل عشق را

یاد حسین بیدل شیدا نکرده ای

شمارهٔ ۲۱۹

ای همچو جان سوی بدن ناگه بر ما آمده

جانها فدای جان تو ای جان تنها آمده

اندر دیار جان من تا تو چه غارتها کنی

چون برده بودی عقل و دل وز بهر یغما آمده

ترکان کافرکیش تو پیوسته با تیر و کمان

کرده کمین دین و دل وز بهر یغما آمده

یعقوب جان در کنج تن دریافت بوی پیرهن

از خاک پایت چشم او زان روی بینا آمده

خیاط قدرت جامه ای کز بهر یوسف دوخته

بر قامت رعنای او بس چست و زیبا آمده

حال حسین خسته دل دانسته ای تو از کرم

بهر مداوای دلش همچون مسیحا آمده

شمارهٔ ۲۲۰

گر ماه من بتابد از بام تا بخانه

گردد جهانیان را پر آفتاب خانه

از گلشن وصالش باد ار برد نسیمی

از شرم آب گردد گل در گلاب خانه

مطلوب را چو هر جا باید طلب نمودن

زهاد و کنج مسجد ما و شراب خانه

خلوتسرای دلبر خالی ز غیر باید

تا چند کنج دل را سازی کتابخانه

گفتم که ساز خانه در چشم من چو مردم

گفتا کسی بسازد بر روی آب خانه

ای از فروغ رویت پر آفتاب صحرا

ای از نسیم مویت پرمشک ناب خانه

فراش شمع مجلس گوئی نشان که امشب

از تاب عارضت شد پر ماهتاب خانه

با یاد تست دوزخ جان را مقام راحت

بی روی تست جنت دل را عذاب خانه

تا آفتاب تابان از بام و در درآید

خواهد حسین کو را گردد خراب خانه

شمارهٔ ۲۲۱

باز این چه فتنه است که آغاز کرده ای

با عاشقان خویش مگر راز کرده ای

با جغد و با عقاب چرا همنفس شدی

از آشیان قدس چو پرواز کرده ای

مرغ دلم ز قید هوا رسته بود لیک

صیدش تو شاهباز چو شهباز کرده ای

چشم کسی ندید چنین فتنه ها که تو

با چشم شوخ و غمزه غماز کرده ای

بر رخ کشیده پرده مه و مهر از حیا

هر دم که پرده از رخ خود باز کرده ای

آوازه جمال تو بگرفت شرق و غرب

وانگاه صید خلق بآواز کرده ای

جان حسینی و دل عشاق برده ای

تا در حصار نغمه شهناز کرده ای

شمارهٔ ۲۲۲

بازم ای دوست چرا از نظر انداخته ای

با حسودان من دلشده پرداخته ای

چه شد آن ترک جفاکیش کمان ابرو باز

که دلم را سپر تیر بلا ساخته

با حسودان بداندیش چه ورزی یاری

قدر یاران نکوکیش چه نشناخته ای

شرط یاری و وفاداریت این بود مگر

که بقصد دل من تیغ جفا آخته ای

پرده در باز غم عشق ز من قلب روان

لیکن ای دوست چه حاصل که وفا باخته ای

من نگویم که گرفتار کمند تو کم اند

لیک مثل چو من خسته کم انداخته ای

شمارهٔ ۲۲۳

ما را چو عهد خویش فراموش کرده‌ای

گویا حدیث مدعیان گوش کرده‌ای

بر روی زهره خط غلامی کشیده‌ای

چون تار طره زیب بناگوش کرده‌ای

تا قلب عاشقان شکند لشکر غمت

مه را ز مشک سوده زره‌پوش کرده‌ای

سجاده‌ها ز دوش فکندند زاهدان

زان شیوه‌های خوش که شب دوش کرده‌ای

ای ترک نیم مست که ما را به غمزه‌ای

مست و خراب و واله و مدهوش کرده‌ای

جانم فدای جان چنان ساقی‌ای که او

این باده‌ها که از خُم سر نوش کرده‌ای

ما دیگ دل بر آتش سوزان نهاده‌ایم

ای مدعی بگو تو چرا جوش کرده‌ای

از نامرادی من بیچاره فارغی

چون تو مراد خویش در آغوش کرده‌ای

تو طوطی حسین و شکر گفته حبیب

شکر چه حاصل است تو خاموش کرده‌ای

شمارهٔ ۲۲۴

ای ز دردت عاشقان خسته درمان یافته

وز جراحتهای تو دل راحت جان یافته

خازن حسن از سویدای دل سودائیان

از برای گنج عشقت کنج ویران یافته

آرزومندان دیدار تو از سیلاب اشگ

کشتی هستی خود در موج طوفان یافته

وقت دیدارت که آن میقات عید اکبر است

تیغ عشق تو ز جان خسته قربان یافته

خضر در ظلمات عمری جست آب زندگی

عاشقان از خاک کویت آب حیوان یافته

قاصدان کعبه کوی تو در وادی شوق

سندس و استبرق از خار مغیلان یافته

گشته سلطان اقالیم محبت چون حسین

هر که از دیوان عشق دوست فرمان یافته

شمارهٔ ۲۲۵

دلا از جان روان بگذر اگر جویای جانانی

که واماندن بجان از دوست باشد بس گرانجانی

بدرد عشق او میساز کاندر قصر اقبالش

چو حلقه پیش در مانی اگر در بند درمانی

محبت را دلی باید خراب از دست محنتها

که گنج خاص سلطانی نباشد جز بویرانی

اگر ملک قدم خواهی قدم بیرون نه از هستی

بقای جاودان یابی چو تو از خود شوی فانی

ز خورشید حقایق پرتوی بر جان تو تابد

اگر گرد علایق را بآب دیده بنشانی

ترا در صف این هیجا ز سر باید گذشت اول

وگرنه پای بیرون نه که تو نی مرد میدانی

بدارالملک مصر جان اگر خواهی شهنشاهی

بخلوتخانه عزلت چو یوسف باش زندانی

چو سلطانی همی خواهی طلب کن ملک درویشی

که سلطانی است درویشی و درویشی است سلطانی

اگر در وادی اقدس ندای قدس میجوئی

چو موسی بایدت کردن بجان دهسال چوپانی

رفیق نفس سرکش را اگر گوئی وداع ای دل

ندای مرحبا یابی ز دارالملک روحانی

اگر بر خوان خورسندی برای عیش بنشینی

کند روح الامین آنجا بشهپرها مگس رانی

ز گرد ماسوی اول برافشان آستین ای دل

که تا بر آستان او چو من جان را برافشانی

سلیما یکنفس بستان سلیمان وار خاتم را

بزور بازوی همت ز دست دیو نفسانی

که تا در عالم وحدت برای جلوه جاهت

همه روح القدس خواهد زدن کوس سلیمانی

ز تو تا منزل مقصود گامی بیش ننماید

اگر تو باره همت در این ره تیزتر رانی

دمی مرآة جانت را بذکر حق مصقل کن

که تا گردد ز خورشید جمال دوست نورانی

ظلال عالم صورت حجاب شمس کبری شد

مبین در سایه تا بینی که تو مهر درخشانی

از این بیدای پر آفت بمقصد ره توان بردن

قلاووزی اگر یابی ز توفیقات ربانی

قلاووزت اگر باید تبرا کن ز خود اول

تولا با علی میجوی اگر جویای عرفانی

بدین سلطان دو گیتی نهانی عشق بازی کن

که بر تو منکشف گردد همه اسرار پنهانی

اگر تو عارفی ای دل مکن زین خاندان دوری

که معروف جهان گردی در اسرار خدا دانی

طواف کعبه صورت میسر گر نمیگردد

بیا در کعبه معنی دمی جو فیض دیانی

اگر از خواجه یثرب بصورت دوری ایصادق

بحمدالله ز نزدیکان سلطان خراسانی

امام هشتمین سلطان علی موسی الرضا کز وی

بیاموزند سلطانان همه آئین سلطانی

بخلوتخانه وحدت چو او در صدر بنشیند

کجا تمکین کند هرگز ملایک را بدربانی

بهنگام صلای عام اگر از خوان خاصانش

فقیری لقمه ای یابد کند اظهار سلطانی

گزیده گوشه فقر است و اندر عین درویشی

گدایان در خود را دهد ملک جهانبانی

همی خورشید را شاید که از صدق و صفا هردم

بعریانان دهد زربفت اندر عین عریانی

دبیرستان غیبی را چو جان او معلم شد

نماید عقل کل پیشش کم از طفل دبستانی

چو در میدان لاهوتی بود هنگام جولانش

برای مرکبش سازند نعل از تاج خاقانی

براق برق جنبش را چو سوی لامکان تازد

نهد خاک رهش بر سر چو افسر عرش رحمانی

سر سودا اگر داری بیا ای عاشق صادق

که گر یک جان دهی اینجا دو صد جان باز بستانی

ترا زین جان پر علت عطای فیض شاهی به

براق بادپا بهتر ز اسب لنگ پالانی

بده نقد دو عالم را و بستان خاک درگاهش

که هرگز جوهری نبود بدین خوبی و ارزانی

الا ای شاه دین پرور ترا زیبد سرافرازی

که نور دیده زهرا و نقد شاه مردانی

ز سبحات جمال تو بسوزد دیده دلها

که هردم بر تو میتابد تجلیهای سبحانی

کمینه خادمانت را ندای ایزدی آمد

که فاروق فریقینی و ذوالنورین فرقانی

ز رای عالم آرایت چراغ شرع را پرتو

ز پای عرش فرسایت قوی پشت مسلمانی

چو بی فرمان حق هرگز نیامد هیچ کار از تو

سلاطین جهان هردم کنندت بنده فرمانی

کمینه پایه قدرت رسید از جذبه حق جای

که کار عقل کل آنجا نباشد غیر حیرانی

حسین خسته را دریاب ای سلطان دو گیتی

که دور از تو بجان آمد دلش از قید جسمانی

بآب رحمت و رأفت بشو لوح ضمیرش را

ز تسویلات نفسانی و تخییلات شیطانی

تو احمد سیرتی شاها و من در مدحت و خدمت

زمانی کرده حسانی و گاهی جسته سلمانی

اگر در مرقدت شاها حسین این شعر برخواند

ندا آید از آن روضه که قد احسنت حسانی

ز خوان فضل و اکرامت نصیبی ده گدایانرا

که کام بزم ای سلطان بقا نزل و رضا خوانی

شمارهٔ ۲۲۶

دلا تا کی ز نادانی همه نقش جهان بینی

صفا ده دیده خود را که تا دیدار جان بینی

چو در بند صور باشی همه خاک آیدت گیتی

چو از صورت برون آئی جهان پر گلستان بینی

ز عشق پرده‌سوز ای دل به عالم آتشی افکن

که تا در زیر هر پرده جمال دلستان بینی

از این و آن حجاب آمد ترا در راه عشق ای دل

چو در دلدار پیوندی نه این بینی نه آن بینی

ز کثرت جان خرم را غم و اندوه میزاید

بوحدت آی تا خود را همیشه شادمان بینی

تن از دیدار جان مانع شود چشم جهان بین را

حجاب تن چو برداری جمال جان عیان بینی

کف تیره حجاب آمد ز آب صافی ای صوفی

هلا بشکاف این کف را که تا آب روان بینی

صدف تا نشکنی گوهر نیاید در نظر پیدا

چو بشکستی صدف در وی بسی گوهر نهان بینی

سحاب تیره چون آمد ز مهر و مه شود حایل

چو ابر از پیش برخیزد تو مهر و مه عیان بینی

مجرد شو ز خویش آنگه در این دریا قدم درنه

که چون با خویشتن آئی نهنگ جان ستان بینی

اگر با خویشتن عمری بسر در راه او پوئی

نه از مقصد نشان یابی نه این ره را کران بینی

ز خاک درگه مردی بچشم دل بکش گردی

پس آنگه در جهان بنگر که تا جان جهان بینی

ز فیض رحمت ایزد طراز آستین یابی

اگر در چشم دل زان در غبار آستان بینی

بجیب همت ارزانی بدارالملک ربانی

ز سوی حضرت قدسی جنیبتها روان بینی

پی معراج روحانی برآ زین فرش ظلمانی

که تا بر عرش رحمانی ز جذبه نردبان بینی

براق برق جنبش را چو در میدان برانگیزی

کمینه جای جولانش ز اوج آسمان بینی

در آن میدان چو قلاشان سبکره کی توانی شد

ز جوش غفلت از دوشت چو گوش دل گران بینی

اگر دست غم عشقش عنان همتت گیرد

ملک اندر رکاب آید فلک را همعنان بینی

نقوش نفس شهوانی چو از خاطر برون رانی

رموز سر غیبی را ز خاطر ترجمان بینی

سمند همت ار یابی بهل آرایش حکمت

چه حاجت مرکب جم را که تا بر گستوان بینی

ز شیطان از چه پرهیزی چو با رحمان بود کارت

ز رهزن از چه اندیشی چو حق را پاسبان بینی

ز گفتار و زبان دانی چو در حیرت فرومانی

بگاه کشف اسرارش همه تن را زبان بینی

اگر از تن برون آئی درآئی در حریم جان

وگر از خود فنا گردی بقای جاودان بینی

اگر ای طایر قدسی ز حبس تن برون آئی

ز شاخ سدره طوبی نخستین آشیان بینی

بده جان و غمش بستان از ایرا اندرین سودا

نه در دنیا پشیمانی نه در عقبی زیان بینی

خلیل آسا ز عشق او درآ در آتش سوزان

که در هر گوشه آتش هزاران بوستان بینی

حذر کم کن اگر آتش بود پر اخگر و شعله

کز اخگر لاله ها یابی ز شعله ارغوان بینی

تو از خود ناشده فانی نیابی وصلت باقی

کنار دوست چون یابی که خود را در میان بینی

خیانت چیست میدانی در اینره خویشتن دیدن

ز خود بگذر در او بنگر امین شو تا امان بینی

اگر چون روح ربانی خدا خواهی شرف یابی

وگر چون نفس شهوانی هوا جوئی هوان بینی

ز غیر او ستان دل را چو او را دلستان دانی

ز عیب آخر تبرا کن چو او را غیب دان بینی

ز دست دل مده دردش اگر درمان همیخواهی

مشو دور از بر عیسی چو خود را ناتوان بینی

مشو مغرور این عالم که چون بر هم نهی دیده

نه تاج خسروان یابی نه طغرای طغان بینی

گه از حسن و جمال او نهاد تو شود فرخ

گه از نقش خیال او بهار اندر خزان بینی

نه آن فرخ نهار است آنکه باشد ظلمت شامش

نه آن خرم بهار است این که آنرا مهرگان بینی

ز ویرانی مترس ای جان که چون دل گشت ویرانه

غمش در کنج این ویران چو گنج شایگان بینی

ز کبر و از ریا بگذر بکوی کبریا تا تو

ز قبض و رحمت ایزد ردا و طیلسان بینی

جهان شو از جهان زیرا جهان دیر مغان آمد

که در وی اختر و گردون هم آتش هم دخان بینی

بخاک فرش ظلمانی میالا دامن همت

که تا عرش جهان بانی و رای لامکان بینی

چو دل از درد خرم شد دل از دلدار برتابی

چو قلب از عشق صافی شد جهان اندر جنان بینی

حسین از دامن مردی بچشم جان بکش گردی

که با این چشم نورانی نشان بی نشان بینی

چو گرد آلوده موئی را زمین بوسی کنی یکدم

ز یمن همتش خود را خداوند زمان بینی

برافشان دست از دستان بیا با دوستان بنشین

که تا ز اسرار روحانی هزاران داستان بینی

شمارهٔ ۲۲۷

گر تو روی دل خود آینه سیما بینی

چهره دوست در آن آینه پیدا بینی

چون تو از ظلمت هستی نفسی باز رهی

همه آفاق پر از نور تجلی بینی

دل بآب مژه و آه جگر صافی کن

تا چو آیینه پاکیزه مجلی بینی

از دم و نم رخ آئینه شود تیره ولیک

روی آئینه دل زین دو مصفا بینی

بزم اقبال تو آراسته گردد آندم

که چراغ از تف جان و مژه شعلا بینی

چند گوئی که ندیدم اثر طلعت دوست

دیده از خواب گران باز گشا تا بینی

سر موئی اگر از سر هویت دانی

دوست را در همه آفاق هویدا بینی

رشته صد تو بود اندر نظر ظاهر بین

چو سر رشته بیابی همه یکتا بینی

گر بباران نگری قطره فزونست از حد

چون بدریا برسد خود همه دریا بینی

نور انجم چو بیامیخت نگردد ممتاز

گرچه بر چرخ بسی گوهر رخشا بینی

یک مسمی چو تجلی کند از بهر ظهور

اختلاف صور و کثرت اسما بینی

سوی وحدت نظری کن بکمال اخلاص

تا در او اسم و صفت عین مسمی بینی

واحدی در همه اعداد چنان سیاریست

سریان احد اندر همه اشیا بینی

سبل هستی خود دور کن از دیده دل

تا رخ دوست بدان دیده بینا بینی

اختلافت صور آمد سبب کثرت و بس

چون ز تنها گذری دلبر تنها بینی

سقف دیوار چو مانع شود از پرتو شمس

نور خورشید بهر خانه ز مجرا بینی

صورت جزوی هر خانه چو ویران گردد

نور بی شایبه کثرت اجزا بینی

پنبه از گوش بدر کن که همی گوید یار

من چو اندر نظرم چند بهر جا بینی

قانع وعده فردا شده ای خود چه شود

اگر امروز تو فردائی ما را بینی

ما چو بحریم و تو چون قطره ز ما گشته جدا

چون تو دریا برسی خود همه دریا بینی

تو نقاب رخ مائی چو ز خود باز رهی

بی حجاب از رخ ما جای تماشا بینی

ما چو آبیم تو چون کف که بود بر سر آب

چون ز کف درگذری آب همانا بینی

ما چو دریم گرانمایه و تو چون صدفی

چون صدف را شکنی لؤلؤی لالا بینی

دیده از ما طلب و چهره بدان دیده ببین

کی بهر دیده حسین روی دلارا بینی

بنده یار شوی شاهی عالم یابی

خواری عشق کشی عزت والا بینی

رنج نابرده کجا گنج بدستت آید

درد نادیده کجا روی مداوا بینی

شوره از خاک دمد پس گل و سنبل روید

غوره از تاک رسد پس می حمرا بینی

وعده یسر پس از عسر بود در قرآن

طلعت نوروز بعد از شب یلدا بینی

خطر بادیه مردانه دو سه روز بکش

کآنچه دلبر کند آنرا همه زیبا بینی

در هواهای هویت به پر عشق بپر

کآشیان برتر ازین عرش معلا بینی

منتهای سفر روح قدس را در سر

گاه معراج دلت پایه ادنی بینی

آن محبت که ظهور همه از جوشش اوست

تو مپندار که او را شنوی یا بینی

روح را در طلبش عاجز و حیران یابی

عقل را در صفتش واله و شیدا بینی

آفت جان و دل گوشه نشینان عشقست

که بهر گوشه از او فتنه و غوغا بینی

آتش عشق گهی در دل یوسف یابی

گاه در جان غم اندوز زلیخا بینی

نازنینی است که گه ناز کند گاه نیاز

تا تو در وی صفت وامق و عذرا بینی

گاه از دیده مجنون نگرد در لیلی

گاه در دیدنش از دیده لیلا بینی

آنچنان گنج که در عرش نگنجید حسین

دیده بگشای که در کنج سویدا بینی

شمارهٔ ۲۲۸

ای دل چه پای بسته بند علایقی

بگذر ز خلق اگر تو طلبکار خالقی

در نه قدم ببادیه شوق چون جمال

گر بر جمال کعبه مقصود عاشقی

اندر فضای گلشن جانست مسکنت

در تنگنای گلخن صورت چه لایقی

کی پای بر بساط حریم حرم نهی

تا تو نشسته بر سر دست و تمارقی

آثار تو چو مشعله روز روشن است

هر چند تیره حال چو شبهای عاشقی

شاهان نهاده رخ بسم اسب از شرف

تو از خری فتاده بصف در بیادقی

با هیچکس مواصلت اندر جهان مجوی

کز هر چه هست در همه عالم مفارقی

قطع علایق است کلید در بهشت

طوبی لک ار نه بسته بند علایقی

گوئی که مهر حضرت او رهبر من است

کو مهر اگر چو صبح در این قول صادقی

تا کی کنی طباح نجاح اندر این قفس

پر باز کن که بلبل باغ حدایقی

بگشای پرو بال و گذر کن ز هفت و نه

کز سه و چار و پنج و شش اندر مضایقی

وز دمنه شکوک مشام هوا تو بند

گر طالب شمیم ریاض حقایقی

کی پی سپر کنی درجات رفیع را

تا پای بند حل نجات دقایقی

گر تو عبادت از پی جنت همی کنی

عابد نه ای بفتوی عشاق فاسقی

گویند قدسیان بر تو طرقوا مدام

محبوس این محل و درود طوارقی

بیرون سپید و دل سیهی همچو آینه

یکرنگ و صاف گرد و رها کن منافقی

حوری روح چهره خود کی نمایدت

با دیو نفس تا تو برغبت موافقی

حسن عذار روح چو هرگز ندیده ای

زان بسته حکایت عذرا و وامقی

گر پیرو فرشته جان نیستی حسین

با دیو نفس خود نه همانا موافقی

شمارهٔ ۲۲۹

از دست شر نفس از آن روی ایمنی

کاندر سپاه سایه خیرالخلایقی

تا همچو سایه بر در او گشته ای مقیم

مانند آفتاب جهانتاب شارقی

از یمن رای روشن او همچو ماه و مهر

نور مغاربی و فروغ مشارقی

او بوالوفا و تو ز وفای ولای او

هر دم نبیل دولت و اقبال واثقی

ای آنکه از سوابق الطاف کردگار

بر فارسان حلیه تحقیق سابقی

دارند اهل فضل بذات تو افتخار

کز فاضلان جمله آفاق فایقی

از روی فضل مفخر اهل مدارسی

در حسن خلق رهبر اهل خوانقی

مصباح فضل را بداریت تو موقدی

اصباح شرع را بهدایت تو فایقی

در وادی مقدس قدوسیان غیب

علمت کشد بجودی و حکمت شوایقی

زان سر که در سرادق غیب است سر آن

ما را چو محرم حرم آن سرادقی

ره ده در آن حرم من محروم را از آنک

من بس بعید و تو بجنابش ملاصقی

ای عیسی زمانه تو دانی دوای ما

کاندر علاج خسته دلان نیک حاذقی

در کام جان خسته دلان ریز جرعه ای

زان خمر بی خمار که هر لحظه ذائقی

ما را خلاص ده ز بطالت بحق آنک

حق را ز غیر حق چو تو فاروق فارقی

زاری کنان بقای تو خواهم بصدق از آنک

بازار اهل صدق و صفا را تو نافقی

شمارهٔ ۲۳۰

ای که در اقلیم دل‌ها حاکم و سلطان توئی

جمله عالم یک تن تنها و در وی جان توئی

از که جویم انس دل چون مونس جان یاد تست

با که گویم درد خود هم غایت درمان توئی

گر لب از گفتار بندم هم توئی اندیشه ام

ور بنالم از فراقت همدم افغان توئی

پرده ها انگیختی بر خلق بهر احتجاب

در پس هر پرده دیدم شاهد پنهان توئی

قدرتت چوگان و عالم گوی و میدان لامکان

فارس چابک سوار شاهد میدان توئی

آن و این گفتن مرا عمری حجاب راه بود

چون گشادی چشم من دیدم که این و آن توئی

گرچه ویران شد دل عاشق ز دردت باک نیست

گنج پنهان چون در آن کنج دل پنهان توئی

عاشق و معشوق را ای عشق با تو کار نیست

ناله یعقوب و حسن یوسف کنعان توئی

جان رنجور حسین از تو شفا دارد امید

ای خدایی که مفرح‌بخش رنجوران توئی

شمارهٔ ۲۳۱

گر عشق ازل بدرقه راه نبودی

جانم ز حریم حرم آگاه نبودی

گر طالب حق دامن پیری نگرفتی

شایسته درگاه شهنشاه نبودی

گر طور ز موسی نبدی از اثر عشق

سر مست تجلی رخ شاه نبودی

گر کعبه ز احمد نشدی صاحب تشریف

تا حشر سزاوار چنین جاه نبودی

گر شاه خلایق نشدی جلوه گر حسن

چندین تتق و خیمه و خرگاه نبودی

منصور ز جانبازی خود شوق نکردی

گر جذب نهانیش ز درگاه نبودی

گر جان حسین از غم فرقت نشدی ریش

هر دم جگرش سوخته از آه نبودی

شمارهٔ ۲۳۲

فرخنده زمانی که تو دیدار نمائی

فرخ نفسی کز در عشاق درآئی

نی صبر مرا کز تو زمانی بشکیبم

نی طاقت آنم که تو دیدار نمائی

در پرده نهانی و من از عشق تو سوزان

ای وای از آن لحظه که از پرده برآئی

گویند که از پرتو انوار جمالت

سوزند جهانی چو نقابی بگشائی

در پیش تو جانباختن و سوختن ای جان

زان به که بسوزد دلم از داغ جدائی

عار آیدم از سلطنت ملک دو عالم

گر بر در تو باشدم امکان گدائی

شاهان جهان بنده درگاه حسین اند

تا گفته ای از لطف که تو بنده مائی

شمارهٔ ۲۳۳

اگر تو عاشق حسنی چرا وابسته جانی

روان بگذر ز جان ای دل اگر جویای جانانی

غم سودای عاشق را چه شادیهاست اندر پی

جراحتهای جانان را چه راحتهاست پنهانی

اگر سلطانیت باید بیا درویش این در شو

که سلطانی ست درویشی و درویشی ست سلطانی

درخت آتشین عشقست اندر وادی ایمن

اناالله بشنوی از وی اگر موسی عمرانی

اگر آتش فرو گیرد همه آفاق عالم را

سمندروار ای عاشق در آتش رو بآسانی

خلیل عشق جانانی مپرهیز از تف آتش

که آتش با خلیل او کند رسم گلستانی

حجاب او توئی ای دل برو از خویشتن بگسل

که از سبحات وجه او رسد انوار سبحانی

چو میدانی که گنج شه بود در کنج ویرانها

برای نقد عشق او رضا در ده بویرانی

بخلوت خانه وصلت مرا ره ده که در عشقت

به جان آمد حسین ای جان در این وادی ز حیرانی

شمارهٔ ۲۳۴

بشارت باد ای عاشق که یار آمد بمهمانی

سبک جان را نثارش کن مکن دیگر گرانجانی

چرا آشفته عقلی گر از عشقش خبر داری

چرا وابسته جانی اگر جویای جانانی

اگر خواهی که عشق او گریبان گیر جان گردد

برافشان دامن همت ز گرد عالم فانی

الا ای طایر قدسی در این گلشن چه میپوئی

مگر یادت نمی آید ز گلشنهای روحانی

چو بومان گرد هر ویران چرا سرگشته میکردی

بسوی شاه خود بازآ که تو شهباز سلطانی

برآور یکنفس از جان بسوزان این دو عالم را

که تا جانان پدید آید از این جلباب ظلمانی

به تیغ عشق قربان شو شهید عشق جانان شو

که تا عمر ابد یابی بحکم نص فرقانی

دلا در بوته عشقش دمی بگداز و صافی شو

که نقد قلب نستانند صرافان ربانی

حسین ار بنده فرمان شوی سلطان عشقش را

سلاطین جهان الحق کنندت بنده فرمانی

شمارهٔ ۲۳۵

بار دیگر فتنه ای در انس و جان انداختی

چهره بنمودی و آتش در جهان انداختی

از برای خاکساران بر سر کوی طلب

فرش عزت بر فراز آسمان انداختی

عشق را سرمایه ای داده ز حسن دلبران

شورش و آشوب در کون و مکان انداختی

بوئی از گلزار لطف خویش بخشیدی بگل

غلغلی در بلبلان بوستان انداختی

تیغ بی باکی نهاده در کف سلطان عشق

رسم یغمای خرد در ملک جان انداختی

داده وحدت را ظهور اندر جلابیب صور

نام کثرت در میان این و آن انداختی

لب فرو بستم ز اسرارت ولی از جرعه ای

بیخودم کردی و آخر در زبان انداختی

حسن را با ناز پیوستی و در اهل نیاز

عشق و تقوی را جدائی در میان انداختی

از محبت شعله‌ای افروختی وز پرتوش

شعله در جان حسین ناتوان انداختی

شمارهٔ ۲۳۶

ای عشق منم از تو سرگشته و سودایی

واندر همه عالم مشهور به شیدایی

در نامه مجنون تا از نام من آغازند

زین بیش اگر بردم سر دفتر دانایی

ای باده‌فروش من سرمایهٔ جوش من

از تست خروش من من نایم و تو نایی

سرمایه ناز از تو هم اصل نیاز از تو

هم وامق شیدایی هم دلبر عذرایی

گر زندگیم خواهی بر من نفسی در دم

من مرده صدساله تو جان مسیحایی

اول تو و آخر تو ظاهر تو و باطن تو

مستور ز هر چشمی در عین هویدایی

تیری ستم‌اندوزی بر دیده من دوزی

آخر چه جگرسوزی یارب چه دلارایی

پروانه‌صفت سوزان از شوق فشانم جان

تا گوییم ای جانان تو سوخته مایی

شمارهٔ ۲۳۷

چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی

چه خوش است جان سپردن اگرش تو میستانی

هله تیغ عشق برکش بکش این شکسته دل را

که ز کشتن تو یابد دل مرده زندگانی

پی جستن نشانت ز نشان خود گذشتم

که کسی نشان نیابد ز تو جز به بی نشانی

ز خمار خودپرستی چو مرا نماند طاقت

قدحی بیار ساقی ز چنان مئی که دانی

ز زلال خضر جامی بچشان و ده بقائی

که بجان رسیدم ای جان ز غم جهان فانی

نفسی مرو ز پیشم بنما جمال خویشم

بشکن هزار توبه که بلای ناگهانی

گه جلوه جمالت قدح از حدق بسازم

که چشم شراب غیبی به پیاله نهانی

لب ما و آستینت سر ما و آستانت

اگرم بخویش خوانی و گرم ز پیش رانی

چو حسین عاشقی تو که هزار ذوق یابد

بگه سئوال رویت بجواب لن ترانی

شمارهٔ ۲۳۸

رخ خویش اگر نمائی دل عالمی ربائی

دو جهان بهم برآید ز نقاب اگر برآئی

ز مشارق هویت چو بتابد آفتابت

ز ظلال اثر نماند ز کمال روشنائی

هله ای شه مجرد بنمای طلعت خود

نه توئی بهل نه اوئی نه منی بمان نه مائی

غم خویش با که گویم بکدام راه پویم

خبر تو از که جویم تو که در صفت نیائی

بجمال لایزالت بکمال بیزوالت

بگداز هستی ما که نماند این جدائی

دل و دین چو میربائی ز پس هزار پرده

چه قیامتی که باشد چو نقاب برگشائی

چو بنزد تست روشن که بحسن بی نظیری

عجب ار جمال خود را بکسی دگر نمائی

چو خلیل عشق اوئی مگریز ز آتش دل

که گل و سمن بروید چو بآتش اندرآئی

تو سبوی پر ز آبی بکنار بحر وحدت

اگرت سبو شکسته تو شکسته دل چرائی

ز لباس هستی خود چو حسین شو مجرد

پس از آن درآ بدریا که تو مرد آشنائی

شمارهٔ ۲۳۹

بیا ایکه جانرا مداوا توئی

که ما دردمند و مسیحا توئی

جهان چون تن است و تو جان جهان

که چون جان نهان و هویدا توئی

چو ظاهر بباطن بیامیختی

گهی ما تو باشیم و گه ما توئی

غلط میکنم ما و تو خود کجاست

در آنجا که ای جان تنها توئی

بزن آتش ای عشق در ما و من

که ما جمله لائیم والا توئی

بهر گوشه ای از تو صد فتنه است

که سرمایه شور و غوغا توئی

تو معشوقی ای عشق و هم عاشقی

که لیلی و مجنون شیدا توئی

ز عالم چو آیینه ای ساختی

تماشاگر و هم تماشا توئی

فزایش نخواهم من از دیگری

که روح مرا راحت افزا توئی

ز هر ذره جلوه دهی حسن خویش

که در دیده پیوسته بینا توئی

گر آشفته آید حدیث حسین

تو معذور دارش که گویا توئی

شمارهٔ ۲۴۰

دوش مرا رخ نمود دلبر روحانئی

داد بدست دلم سبحه سبحانئی

من چو بفرمان او سبحه گرفتم بدست

برد ز من دین و دل از ره پنهانئی

گشت دلم مست او جان شده پابست او

خورده هم از دست او باده جانانئی

سوی من شه نشان کرد جنیبت روان

کرد در اقلیم جان غارت سلطانئی

آن شه پر مکر و فن داشت خرابی من

تا بنهد از کرم گنج بویرانئی

آه که از عشق دوست کین همه فتنه ازوست

عابد دیرینه شد عاشق رهبانئی

کرد ز خود فانیم داد پریشانیم

برد مسلمانیم آه مسلمانئی

سطوت عشق جلیل ساخته بی قال و قیل

خون دلم را سبیل بر خطر جانئی

آه که از بیخودی من چه شغب ها کنم

گر نکند شاه من رسم نگهبانئی

دوست چو آمد عیان رفت حسین از میان

عاریه دارد بدوش خلعت انسانئی

شمارهٔ ۲۴۱

روانی نقد جان درباز اگر سودای ما داری

چو شمع از تاب دل بگداز اگر پروای ما داری

شهنشاه جهان گردد غلام بنده فرمانت

چو بر منشور آزادی خط طغرای ما داری

چو از کبر و ریا رستی جمال کبریا بینی

بدان چشمی که نورانی ز خاک پای ما داری

سر رشته بدستم ده مزن دم پای از سرکن

اگر تو رأی غواصی در این دریای ما داری

بهر سو چند میپوئی چو مقصد کوی عشق آمد

چرا یار دگر جوئی چو دل جویای ما داری

بچشمت میل غیرت کش که غیری در نظر ناید

اگر تو میل دیدار جهان آرای ما داری

بهر کس دل چو میبندی نمی بینی که در عالم

بحسن و لطف و زیبائی کجا همتای ما داری

جراحتهای این ره را چو راحتها شناس ار تو

هوای بزم روح افزای راحت زای ما داری

حسینا چون گداطبعان بهر می لب نیالائی

اگر تو ذوق سرمستی از این صهبای ما داری

شمارهٔ ۲۴۲

جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی

دانی جراحت دل و مرهم نمیکنی

گفتم کنی عیادت ما از سر کرم

مردیم و پای رنجه بماتم نمیکنی

ما از تو قانعیم بیک غمزه سالها

یارب چه موجبست که آن هم نمیکنی

جان مرا ز آتش حسرت بسوختی

جانا حذر ز آه دمادم نمیکنی

چون حسن خویش دمبدم افزون کنی جفا

وز ناز و عشوه یک سر مو کم نمیکنی

جان مرا که محرم اسرار کبریاست

اندر حریم وصل تو محرم نمیکنی

تا گفتمت که ای گل خندان به بینمت

چشم مرا ز گریه تو بی نم نمیکنی

عالم ز عشق تو همه در شورشند و تو

هیچ التفات جانب عالم نمیکنی

رفت آنکه از جفای تو فریاد کردمی

یا ذکر جور و یاد ز بیداد کردمی

شمارهٔ ۲۴۳

ای کاشکی غم تو نصیب دلم شدی

تا با غم تو خاطر خود شاد کردمی

خسرو نیم که بر لب شیرین طمع کنم

باری همان وظیفه فرهاد کردمی

آن شد که در مقابل رخسار و قامتت

وصف لطافت گل و شمشاد کردمی

گر با دلم خیال تو میساخت پیش از این

والله که از وصال تو کی یاد کردمی

با من اگر جنایت عشقت قرین شدی

دل را ز قید عقل خود آزاد کردمی

همچون حسین نامه هستی دریدمی

آنگاه درس عشق تو بنیاد کردمی

شمارهٔ ۲۴۴

هر جا که هست چون تو گلی سرو قامتی

از بلبلان خسته برآید قیامتی

گر جان و دل بروی تو ایثار کردمی

باشد که نی کند دل و جانم غرامتی

ناصح ندیده چهره لیلی چرا کند

مجنون خسته را ز محبت ملامتی

عالم چو از تطاول زلف تو در هم است

حال مرا چگونه بود استقامتی

صد آبروی یابم اگر باشدم بحشر

از خاک آستان تو بر رخ علامتی

عمری که غافل از رخ خوبت گذاشتم

ضایع گذشت و هست بر آنم ندامتی

چشم حسین چشمه خونین روان کند

هر جا که بی حبیب نماید اقامتی

شمارهٔ ۲۴۵

ایکاش در هوای تو من خاک گشتمی

باری ز ننگ هستی خود پاک گشتمی

گر بودمی بشادی وصلت امیدوار

کی من ز درد هجر تو غمناک گشتمی

ای کاش در شکارگهت صید بودمی

تا یک نفس مصاحب فتراک گشتمی

پیوسته سجدگاه ملک بودمی اگر

زیر سم سمند تو من خاک گشتمی

چون عاقبت ز دست بتان کشته گشتنی است

باری قتیل آن بت چالاک گشتمی

گر چون حسین خاک درت بودمی بقدر

چون عرش تاج تارک افلاک گشتمی

شمارهٔ ۲۴۶

اگر شبی ز جمالت نقاب بگشائی

بچهره خلوت عشاق را بیارائی

ز عید رسمی مردم چه حاصل است مرا

خجسته عید من آندم که روی بگشائی

اگر کشش نکند جذبه عنایت تو

چه سود کوشش آشفتگان شیدائی

برفت تا تو برفتی فروغ صحبت ما

بیا بیا که تو خورشید مجلس آرائی

چه طرفه ای تو که یکدم شکیب نیست مرا

که را ز جان گرامی بود شکیبائی

ز چشم مردم صورت پرست پنهانی

ولیک در نظر اهل دل هویدائی

دلا برای تماشا بهر طرف منگر

نگر بخویش که تو جان هر تماشائی

تو قطره ای که جدا گشته ای ز جوشش بحر

درآ ببحر که گه موج و گاه دریائی

چو نور چشم حسینی چگونه نشناسد

بهر لباس که ای نازنین برون آئی

شمارهٔ ۲۴۷

تو که شاه ملک حسنی و سریر و جاه داری

دل همچو من گدائی عجب ار نگاه داری

ز توام امید رحمت بکدام روی باشد

که نه غم از آب دیده نه خبر ز آه داری

ز میان ماهرویان رسدت بحسن دعوی

که چو آفتاب روشن ز دو رخ گواه داری

مپسند در دل من همه خار حسرت ایگل

تو مرا بهل در آنجا که نه جایگاه داری

در خلوت درون را چو بروی غیر بستم

پس از آن چنانکه خواهی تو بیا که راه داری

خبری ز پیر کنعان چه شود اگر بپرسی

که تو یوسف زمانی کمر و کلاه داری

بحدیث سر رندی حسین رو مگردان

بکمال آشنائی که بسر شاه داری

شمارهٔ ۲۴۸

شبی از روی دلداری اگر دیدار بنمایی

چو خورشید جهان‌آرا همه عالم بیارایی

تو اندر پرده پنهان و جهان پرشورش از عشقت

قیامت باشد آن ساعت که از پرده برون آیی

نه صبر از تو بود ممکن اگر پنهان شوی یک دم

نه طاقت می‌کند یاری اگر دیدار بنمایی

گر از روی رضا یک دم نظر بر عالم اندازی

دری از روضه رضوان به روی خلق بگشایی

تو با چندین نشانی‌ها ز چشم خلق پنهانی

ولی در عین پنهانی بر عارف هویدایی

مشو غایب ز من یک دم که آرام دل و جانی

مرو از چشم من بیرون که نور چشم بینایی

جهان آیینه‌ای آمد صفا و روشنیش از تو

همه عالم سراسر تن تو تنها جان تن‌هایی

به لطفم سوی خود می‌کش که من ذره تو خورشیدی

به خویشم آشنایی ده که من قطره تو دریایی

حسین اشعار شیرینت چنان بگرفت عالم را

که طوطی را نمی‌تابد به عهد تو شکرخایی

شمارهٔ ۲۴۹

نظر بحال دل خسته ام نمی فکنی

اگر چه روز و شب ای دوست در درون منی

صبا ز چین سر زلفت ار برد بوئی

بسی شکست که آرد به نافه ختنی

منم که عهد تو ای دوست نشکنم هرگز

توئی که خاطر من لحظه لحظه می شکنی

ز روی لطف تو شعر مرا پسندیدی

سزد که نام برآرم کنون به خوش‌سخنی

منم که جان به وفاداری تو خواهم داد

تو گر وفا کنی ای نازنین وگر نکنی

حسین بی رخ تو میل انجمن نکند

که نور دیده عشاق و شمع انجمنی

شمارهٔ ۲۵۰

من آن کسم که ندارم به جز گنه کاری

کجاست خود چو من اندر جهان گنه‌کاری؟

به هر که می‌نگرم تخم خیر می‌کارد

چو من ندیده کسی در جهان تبه‌کاری

منم که در همه عالم ندیده است کسی

چو من به دست هوا و هوس گرفتاری

خراب گشته مِهر جمال مَه‌روئی

ز پا فتاده ز دست هوای دلداری

دریغ عمر عزیزم که میشود ضایع

در آرزوی وصال بت جگرخواری

ستمگری صنمی شوخ دیده ای کاو را

به جز جفا و ستم نیست روز و شب کاری

به هیچ یار مده دل حسین و رنج مکش

که نیست در همه عالم به کام دل یاری

شمارهٔ ۲۵۱

ای سروناز رونق بستان ما توئی

ای نور دیده شمع شبستان ما توئی

از بار غم چه غم چو توئی دستگیر ما

وز درد دل چه باک چو درمان ما توئی

ما را بر آنچه حکم کنی اعتراض نیست

ما بنده ایم و حاکم و سلطان ما توئی

فرمان ما برند سلاطین روزگار

گر گوئیم که بنده فرمان ما توئی

گفتم بطره تو شبی کز تطاولت

دیوانه ایم و سلسله جنبان ما توئی

احوال ما بدوست بگو مو بمو از آنک

واقف ز حال زار پریشان ما توئی

ای یوسف مسیح دم از پیش ما مرو

کارام روح و روح دل و جان ما توئی

کنج دل حسین نشد جای هیچکس

مانند گنج در دل ویران ما توئی

شمارهٔ ۲۵۲

بسته ام دل بغم عشق پری رخساری

صنم سیمبری حور ملک کرداری

شادی خاطر هر شیفته غمگینی

مرهم سینه هر سوخته بیماری

دلبری سرو قدی سیمبری مهروئی

بت شکرشکن و طوطی خوش گفتاری

هیچکس را نبود رغبت مشک تاتار

گر برد باد صبا از سر زلفش تاری

واقف از حال دل غمزدگان خویش است

نه چو خوبان زمان عشوه ده غداری

گرچه پیش من دلخسته نیامد یکدم

بر دل خسته من نیست از او آزاری

ای حسین از سر جان بگذر و بگزین عشقش

که نباشد به از این در همه عالم کاری

شمارهٔ ۲۵۳

بیا بیا و مترسان مرا ز جانبازی

که هست پیش تو جانبازیم کمین بازی

کجا بچشم تو آید نیازمندی من

که نازنین جهانی و سربسر نازی

به پیش قد تو چون سرو پای در گل ماند

چگونه با تو کند دعوی سرافرازی

چو تیر راست شدم با تو ای کمان ابرو

مگر که گوشه چشمی بحالم اندازی

چگونه فاش شد اسرار عشقبازی من

اگر نه غمزه شوخ تو کرد غمازی

چه طالع است ندانم که جان من سوزی

ولی چو بخت بدین خسته دل نمی سازی

چو عود ز آتش عشق تو سوزم و سازم

چو چنگ اگر چه مرا در کنار بنوازی

مرا چو عیسی مریم نسیم جان بخشد

از آنکه با سر زلف تو کرد دمسازی

چنانکه در ره عشقت یگانه است حسین

تو نیز در همه عالم به حسن ممتازی

شمارهٔ ۲۵۴

روزم چو شب تیره شد از درد جدائی

ای روشنی دیده غمدیده کجائی

حال من مجروح جگرخسته چه دانی

جانا چو نداری خبر از درد جدائی

گر بهر عیادت قدمی رنجه نکردی

باری چو بمیرم بسر تربتم آئی

از خسته دلان وه که چه فریاد برآید

ناگه تو اگر از در عشاق درآئی

آنرا که چو من صید غم عشق تو گردد

نی پای گریز است و نه امید رهائی

بی درد دلارام نمیگیردم آرام

ای درد دلارام توام عین دوائی

ما همچو حسین از غم تو چاره نداریم

تو چاره جان و دل بیچاره مائی

شمارهٔ ۲۵۵

مرا تا کی ز هجرانت بسوزد جان به تنهایی

چه شد ای جان شیرینم که یک ساعت نمی‌آیی

جهان شد تیره دور از تو بیا ای مونس جانم

که چون خورشید عالم را به یک پرتو بیارایی

به رویت جان برافشاندن ز من شاید که مشتاقم

به غمزه بیدلان کشتن ترا زیبد که زیبایی

چه بیم از آتش سوزان خیالت با من ار سازد

چه سود از روضه رضوان اگر دیدار بنمایی

نقاب شب بروی خود کشد خورشید از خجلت

تو ای ماه ملک‌سیما چو از رخ پرده بگشایی

شدم خاک و هنوز از جان هوای دوست می‌ورزم

ندارم حاصل از گیتی به غیر از بادپیمایی

به امید وصال او تسلی می‌دهم دل را

ولی تا وصل درمانم تو ای عمرم نمی‌پایی

چو آمد باده صافی چه جای زهد ای صوفی

چو باشد یار من ساقی کجا باشد شکیبایی

جنون عشق پوشیدن حسین اکنون نمی‌یارد

چو طاقت طاق شد دل را برآرد سر به شیدایی

شمارهٔ ۲۵۶

گفتم دلا ببین که جفای که میکشی

وین درد دل ز بهر رضای که میکشی

از دشمنان کشند جفا بهر دوستان

چون دوست دشمن است برای که میکشی

هر کس که بر وفای حبیبی جفا کشد

باری تو بر امید وفای که میکشی

چون عیسی شکسته دلان از تو فارغ است

این درد دل ز بهر دوای که میکشی

او را سر هوای تو چون نیست بیش از این

بیهوده درد سر بهوای که میکشی

گیرم که از بلای بتانت گزیر نیست

باری نگر که بار بلای که میکشی

دل گفت شرم دار از این گفتگو حسین

بگشای چشم و بین که جفای که میکشی

شمارهٔ ۲۵۷

قد رعنا رخ زیبا لب شیرین داری

قصد غارتگری عقل و دل و دین داری

حسن صورت نشود جمع بلطف سیرت

نازنینا تو هم آن داری و هم این داری

جان من خسته بدان غمزه فتان کردی

دل من بسته در آن طره پرچین داری

تو مسیحای همه خسته دلانی لیکن

کشتن عاشق سودا زده آئین داری

بر رخت قطره خوی یا برخ گل ژاله است

یا که بر صفحه مه کوکب پروین داری

چاره درد من خسته شناسی لیکن

آنقدر هست که قصد من مسکین داری

همچو دلدار تو یاری بجهان نیست حسین

دیده بگشای تو هم چشم جهان بین داری

شمارهٔ ۲۵۸

حیف آیدم که چون تو نگار پریوشی

گردد ندیم و همنفس دیو ناخوشی

تا عالمی نسوزد از این آه آتشین

از خون دیده میزنم آبی بآتشی

عشاق را بقامت تو دل همی کشد

چون قد تو ندید کسی سرو دلکشی

سلطانیم نگر که همه شب بکوی تو

بالین ز خشت دارم و از خاک مفرشی

تا دیده دل بروی تو آنخال عنبرین

دارم بسان زلف تو حال مشوشی

من نیز بودم آدمی و عقل داشتم

دیوانه گشتم از غم چون تو پریوشی

در روز حشر مست برآید حسین اگر

نوشد ز لعل تو می صافی بیغشی

شمارهٔ ۲۵۹

ای در اقلیم معانی زده کوس شاهی

بنده امر و مطیع تو ز مه تا ماهی

هر که خاک ره تو تاج سر خود نکند

پیش ارباب معانی بود از بی راهی

هست افکار تو مشاطه ابکار غیوب

که ز اسرار سراپرده غیب آگاهی

خلق دنیا چو طفیلند و توئی حاصل کون

اهل معنی همه خیلند و تو شاهنشاهی

درع حکمت چو بپوشی و درآئی در صف

شیر در بیشه معنی کندت روباهی

آنقدر هست قبول تو در آن در که رسد

هر دم از حکم قضا آنچه تو در میخواهی

از همه فضل و عنایات الهی نه بس است

این سعادت که تو شایسته آن درگاهی

گر بدامان وصالت نرسد نیست عجب

دست امید حسین از جهة کوتاهی

شمارهٔ ۲۶۰

آه که از ره کرم یار نکرد یارئی

سوختم از غم و نشد رنجه بغمگسارئی

بر سر صید خود مرا کشت و نگاه هم نکرد

لایق صید خسروی نیست چو من شکارئی

چاره کار عاشقان زاری و زور و زر بود

زور و زرم چو نیست هست چاره بنده زارئی

کبر و ریا نمیکنم بر در کبریای او

عزت و سرفرازیم مسکنت است و خوارئی

نیستم آتشی صفت سر بهوا نمی کشم

بر درش آبروی من هست ز خاکسارئی

من بامید لطف تو آمده ام به پیش در

بدرقه طریق من هست امیدوارئی

با تن همچو برگ که کوه بلا همی کشم

پیشه عاشقان بود طاقت و برد بارئی

شد ز علاج درد من عقل بعجز معترف

زانکه ز عشق خورده ام ضربت زخم کارئی

گر به نثارت آورم همچو حسین جان بکف

از رخ اهل دل کشم خجلت و شرمسارئی

شمارهٔ ۲۶۱

تا ز حسن خویش عکسی در جهان انداختی

عاشقان را آتش اندر خانمان انداختی

ریخته در کام هستی جرعه ای از جام عشق

شور و غوغا در زمین و آسمان انداختی

تا شناسد مر ترا در هر لباسی چشم جان

خلعت درد طلب بر دوش جان انداختی

هر که از عشق جمالت فرش هستی دربراست

نطع اقبالش بملک جاودان انداختی

در هوایت عالمی چون ذره بر هم میزند

تا ز مهر آوازه در کون و مکان انداختی

بحر وحدت را تموج داده از بهر ظهور

در تلاطم زان رشاش بی کران انداختی

تا جمال وحدت از اغیار باشد مختفی

صورت امواج کثرت در میان انداختی

در معنی و کف صورت از این دریای ژرف

رقت جوشیدن هویدا و نهان انداختی

اصل وحدت از تموج کی شود زایل ولیک

هر زمان کوتاه بین را در گمان انداختی

کرده ترک عشق را سرلشگر خیل وجود

رسم عادت در اقالیم روان انداختی

سوختی در یکنفس خاشاک هستی حسین

ز آتش غیرت که در وی ناگهان انداختی

شمارهٔ ۲۶۲

دلا چون در خم چوگان عشق دوست چون گوئی

اگر ضربت زند شاید که از خدمت سخن گوئی

اگر کشتن بود کامش ترا باید شدن رامش

نخواهی جستن از دامش که او شیر و تو آهوئی

ز جام عشق اگر مستی بشو دست از غم هستی

چو در دلدار پیوستی ز غیر او چه میجوئی

ز شوق روی آن دلبر فدا کن مال و جان و سر

ز عقل و دین و جان بگذر اگر دیوانه اوئی

چو یار آمد بدلجوئی بهر جانب چه میپوئی

چو با تست آنچه میجوئی چرا آشفته هر سوئی

از این تخمیر آب و گل توئی مقصود حق ای دل

توئی دریای بی ساحل به صورت گرچه چون جوئی

ز گوهرهای گنج شه بغواصی شوی آگه

در این دریا اگر یکره دو دست از جان فرو شوئی

حسین از فیض سبحانی مشامی جوی روحانی

که از نفخات ربانی ریاحین رضا بوئی

شمارهٔ ۲۶۳

ای دوست سعی کن که بدست آوری دلی

گر بایدت ز عمر گرانمایه حاصلی

بنشان بچشمت از سر حرمت چو توتیا

گردی که خیزد از اثر پای مقبلی

گر چشم مرحمت بگشائی بحال خلق

رحمی کنی هر آینه بر اشگ سایلی

چون خاک راه بر در ارباب دل نشین

باشد که بر تو یک نظر افتد ز کاملی

بی روی زرد و سوز درون و سرشک لعل

در جمع اهل دل نشوی شمع محفلی

کشتی دل غریق محیط بلای اوست

کو باد رحمتی که رساند بساحلی

از عشق ساز بدرقه راه ای حسین

بی راهبر کسی نبرد پی بمنزلی

شمارهٔ ۲۶۴

اگر بگوشه چشمی بسوی ما نگری

ز جمع گوشه نشینان هزار دل ببری

بهر کسی که نمائی جمال خود هیهات

دریغ جان من از حسن خویش بیخبری

بنوش لعل لب خویش راحت روحی

به نیش غمزه اگر چه جراحت جگری

منم که شاهی عالم بهیچ نشمارم

اگر مرا تو کمینه غلام خود شمری

ز خاک من بمشامت رسد شمیم وفا

پس از وفات اگر تو بتربتم گذری

من و توئیم یکی در مقام وحدت عشق

بصورت ارچه منم دیگر و تو هم دگری

اگر مراد طلب میکنی حسین از دوست

بآه نیم شبی ساز و گریه سحری

شمارهٔ ۲۶۵

جان و جهان فدایت ای آنکه به ز جانی

ذوقی است جان سپردن چون جان تو می ستانی

مردن بداغ دردت عیش است بی نهایت

گشتن قتیل عشقت عمریست جاودانی

از حال مست این ره هشیار نیست آگه

ساقی بیار جامی زان باده ای که دانی

چون گریه دو چشمم غماز حال من شد

نشگفت اگر بماند راز دلم نهانی

بی همدمان یکدل از زندگی چه حاصل

ذوقی چنان ندارد بی دوست زندگانی

گر دوست جوئی ای دل از خویش بی نشان شو

تا زو نشان بیابی در عین بی نشانی

ایمرغ سدره منزل بگشای بال و بر پر

زین خارزار صورت در گلشن معانی

یارب چه عیش باشد در گلشنی نشستن

کایمن بود بهارش از آفت خزانی

بر تخت ملک سرمد دارد حسین مسند

گر بگذرد چه نقصان زین خاکدان فانی

شمارهٔ ۲۶۶

راه اگر سوی خرابات مغان دریابی

دارد امید که اسرار نهان دریابی

از سر هستی موهوم سبک برخیزی

گر از آن ساقی جان رطل گران دریابی

دوست را کز دو جهان مسند او بیرونست

چو تبرا کنی از هر دو جهان دریابی

تا نشانی بود آن نام تو باقی در عشق

نیست ممکن که از او نام و نشان دریابی

خلوت دل که در او یار تو ماوی سازد

ادب آن نیست که اغیار در آن دریابی

گر دل از مهر هوای دگران برگیری

دوست را جانب خود دل نگران دریابی

همه تن خاک شو اندر ره دلدار حسین

تا رهی سوی سراپرده جان دریابی

شمارهٔ ۲۶۷

خجسته عید من آندم که چهره بگشائی

هلال عید ز ابروی خویش بنمائی

رسید عید و بهار آمد و جهان خوش شد

ولی چه سود از اینها مرا تو میبائی

اگر حدیث تو نبود چه حاصل از گوشم

وگر تو رخ بنمائی چه سود بینائی

بسوی روضه رضوان نظر نیندازم

اگر تو روضه بدیدار خود نیارائی

در آرزوی تو از جان نماند جز نفسی

چه شد که یکنفس ای جان من نمی آئی

دمی بیا که بروی تو جان برافشانم

که نیست بیتو مرا طاقت شکیبائی

لطافت همه خوبان ز حسن تو اثری است

زهی لطافت خوبی و حسن و زیبائی

برای دیدن حسن تو دیده میباید

وگرنه در همه اشیا بحسن پیدائی

حسین طلعت لیلی بچشم مجنون بین

که دوست را نسزد دیده تماشائی

شمارهٔ ۲۶۸

خرم از درد توام زانرو که درمانم توئی

رفتی از چشمم ولی پیوسته در جانم توئی

آشکارا درد دل پیش تو گفتن روی نیست

زانکه من پروانه ام شمع شبستانم توئی

بی گل رویت اگر چون ابر گریم عیب نیست

من چو یعقوب حزینم ماه کنعانم توئی

با لب میگون و چشم پرخمار خویشتن

آنکه هردم میکند سرمست و حیرانم توئی

جان من هنگام خاموشی چو جانی در دلم

وقت ناله چون نفس همراه افغانم توئی

در پس هر پرده آنکو فتنه ها انگیختی

گرچه پنهان میکنی پیدا و پنهانم توئی

خواه چون چنگم نواز و خواه چون عودم بسوز

من غلام بنده فرمان شاه و سلطانم توئی

تا حیات تازه از عشق تو یابم چون حسین

جان فدایت می‌کنم ای آنکه جانانم توئی

شمارهٔ ۲۶۹

هر دم ز پس پرده دل و دین بربائی

ای وای گر از پرده تجلی بنمائی

تا هیچکسی از تو خبردار نگردد

هر دم بلباس دگر ای دوست برآئی

گفتی چو نقابی بگشائی همه سوزند

من سوخته آنکه نقابی نگشائی

چون لاله جگر سوخته از داغ فراقم

ای گل که از این غنچه صد تو بدرآئی

تو شاه جهانی و جهانی بتو محتاج

بر درگه تو پیشه من، هست گدائی

نشگفت گرت میل جدائی بود از من

جان را بود آری ز بدن رسم جدائی

پارینه حسین از قدمت داشت صفائی

ای یار وفا پیشه ام امسال کجائی

شمارهٔ ۲۷۰

ای سرو ناز رونق بستان عالمی

وی نور دیده شمع شبستان عالمی

جان منی و بی تو مرا نیست زندگی

تنها نه جان من که تو خود جان عالمی

با خوی خوش چو عالم دلها گرفته ای

اکنون درست گشت که سلطان عالمی

بیمار خویش را ز لب روح بخش خویش

در ده شفا که عیسی دوران عالمی

گفتار تلخ از آن لب شیرین چو شکر است

ای جان من که خسرو خوبان عالمی

گریان چو ابر از تو و خندان چو لاله ام

ای تازه رو که نوگل خندان عالمی

گر در نظم من شودت گوشوار جان

می زیبدت که شاه سخندان عالمی

چون عالمست مظهر حسن و جمال دوست

ای دل غریب نیست که حیران عالمی

مقصود وصل همنفسان است ای حسین

زین عمر پنجروزه که مهمان عالمی

شمارهٔ ۲۷۱

گلی نازک ز گلزار معانی

شکفته بود بر شاخ جوانی

دریغا کانچنان گل یافت آفت

از آسیب دم سرد خزانی

دریغا در فراق روی آن گل

خزان شد نوبهار زندگانی

گل از دستم بدر رفت و نرفته است

ز پای جان من خار نهانی

تو ای آسوده دل زخمی نخورده

ز حال زار مجروحان چه دانی

کجائی ای انیس خاطر من

که مقصود دل و مطلوب جانی

تو بودی کام جانم چون برفتی

نخواهم من از این پس زندگانی

ز پا افتاده ام لطفی بفرمای

اگر دستم گرفتن میتوانی

حسین آماده کن زاد ره خویش

دو سه روزی که اینجا میهمانی

شمارهٔ ۲۷۲

ای دل چه شد که خشک و تر غم بسوختی

جانهای ما ز آه دمادم بسوختی

آتش بهفت خیمه گردون زدی ز آه

وز ناله چار گوشه عالم بسوختی

صبر و قرار و جان و دل من ز هجر دوست

بر هم زدی و آن همه در هم بسوختی

درد ترا طبیب دوا چون کند که تو

جان هزار عیسی مریم بسوختی

گفتم که مرهمی بنهی بر جراحتم

آن هم بجای دادن مرهم بسوختی

آخر چه شد حسین که از دود آه خویش

کشت امید و دوده او هم بسوختی

ترجیعات

شمارهٔ ۱ - فی الترجیعات : طلع العشق ایها العشاق

شمارهٔ ۲ - ترجیع بند دوم : ای حریف شرابخانه عشق

شمارهٔ ۳ - ترجیع بند سوم : کس نشد آگه از بدایت عشق

شمارهٔ ۴ - ترجیع بند چهارم : ای رند شرابخانه عشق

شمارهٔ ۵ - ترجیع بند پنجم : الا ای گوهر بحر مصفا

شمارهٔ ۶ - ترجیع بند ششم : طلع العشق من ورای حجاب

شمارهٔ ۱ - فی الترجیعات

طلع العشق ایها العشاق

و استنارت بنوره الافاق

رش من نور شوقه و به

اشرقت ارض قلبی المشتاق

پرتو افکند آنچنان بدری

که نه بیند ز دور چرخ محاق

شده طالع چنان مهی که از او

پر ز خورشید گشت هفت طباق

مهوشان پیش طاق ابرویش

دعوی حسن در نهاده بطاق

یارب این ماه را مباد افول

یارب این وصل را مباد فراق

گرچه دیوانه گشته ای ای دل

زان پری صورت ملک اخلاق

دست در زن بشوق دوست که اوست

بهر معراج اهل عشق براق

چون بدرگاه یار یابی بار

پس تو بینی بدیده عشاق

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

عشق رایات سلطنت افراخت

پس اقالیم عقل غارت ساخت

آن یکی را بسان عود بسوخت

واندگر را مثال چنگ نواخت

شاهد روی پوش حجله غیب

پرده کبریا ز روی انداخت

تا نیاید بچشم ما جز دوست

بر سر غیر تیغ غیرت آخت

جانم از غیرتش چو آگه شد

خانه و دل ز غیر او پرداخت

دل من در قمارخانه عشق

بیکی ضربه هر چه داشت بباخت

پیش صراف عشق قلب بود

دل که در بوته بلا بگداخت

عالمی بنده شهی است که او

علم عشق در جهان افراخت

در هوای هویتش جولان

کند آن کس که اسب همت تاخت

از کرم دوست چون تجلی کرد

گوید آنکس که سر عشق شناخت

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

طلعت عشق اگر عیان بینی

روی جانان بچشم جان بینی

از تلون اگر برون آئی

نقش یکرنگی جهان بینی

گر ز حبس خرد توانی رست

ساحت عشق بیکران بینی

منگر جز بوحدت نقاش

تا بکی نقش این و آن بینی

خانه دل ز غیر خالی کن

تا در او روی دلستان بینی

بی نشان شو ز خویشتن ای دل

تا نشانی ز پی نشان بینی

در هوای هویت ار بپری

جان جولان ز لامکان بینی

طایر دل چو بال بگشاید

عرش را کمتر آشیان بینی

کوش اسرار چین بدست آور

تا ز هر ذره ترجمان بینی

گر ترا آرزوی دلدار است

دیده بگشای تا عیان بینی

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

ای بدرگاه تو نیاز همه

روی تو قبله نماز همه

پرده از روی خویشتن برگیر

تا حقیقت شود مجاز همه

گاه گاهی دل مرا بنواز

ای شهنشاه دلنواز همه

ما غباری ز خاکپای توایم

از پی تست ترک و تاز همه

گرچه بیچاره ایم باکی نیست

کرم تست چاره ساز همه

نازنینا ز بی نیازی تست

با چنان ناز تو نیاز همه

عاشقان گرچه راز دارانند

زین سخن فاش گشت راز همه

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

هر که را دل ز عاشقی خون شد

محرم بارگاه بیچون شد

آنکه درمان خرید و دردش داد

پیش ارباب عشق مغبون شد

سوخت جانم ز داغ غم لیکن

شوقم از درد عشق افزون شد

شاهد عشق بود حجله نشین

با لباس قیود بیرون شد

آنکه آزاد بود از چه و چون

بسته این چرا و آن چون شد

وندر آئینه مظاهر خلق

روی خود را چو دید مفتون شد

از سر ناظری و منظوری

گاه لیلی و گاه مجنون شد

بگسل ای دل ز خویشتن که مسیح

از تجرد بسوی گردون شد

دل ز قید صور چو یافت خلاص

نوبت این حدیث اکنون شد

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

ای همه کائنات مست از تو

خورده جانها می الست از تو

تا تو ساقی دردی دردی

زاهدان گشته می پرست از تو

آخر ای شاهباز سدره نشین

طایر جان ما نرست از تو

چون مگس میزنند شهبازان

بر سر خویشتن دو دست از تو

عقل کل با کمال دانش خویش

کرد چستی ولی نجست از تو

داغها دارد از تو مه در دل

زانکه بازار او شکست از تو

تو ورای اشارتی چکنم

گرچه بالا پرست و پست از تو

خرم آن دل که در کشاکش عشق

نیست گردد ز خویش و هست از تو

عرش و کرسی ز عشق تو مستند

ما نه تنها شدیم مست از تو

چون تو اظهار خویشتن کردی

در دل خسته نقش بست از تو

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

ساقیا بهر چاره مخمور

اسق خمرا مزاجها کافور

غمزای از تو و هزار جنون

جرعه ای زان شراب و صد شر و شور

زان شرابی که از نسیمش خاست

های و هوئی ز مردگان قبور

بر سر خاک جرعه ای افشان

تا هویدا شود صفات نشور

با می و طلعت تو ای ساقی

فارغیم از بهشت و چهره حور

هر کسی را نظر به مهروئی

ما نداریم غیر تو منظور

احول است او که جز تو می بیند

آنچنان چشم بد ز روی تو دور

نتواند ترا شناخت مگر

دیده ای کز رخ تو دارد نور

تا بکی راز خود نهان داریم

مستی ما نمی شود مستور

در قیود صور مباش حسین

تا رسد سر این سخن بظهور

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

ما که دردی کشان خماریم

جام جم در نظر نمیآریم

گشته در فکر دوست مستغرق

وز دو عالم فراغتی داریم

او چو ناز آورد نیاز آریم

ور بیازارد او نیازاریم

سر ما گرچه پایمال شود

دامن او ز دست نگذاریم

گر بجنت تجلئی نکند

از نعیم بهشت بیزاریم

ور در آتش رویم همچو خلیل

با خیالش درون گلزاریم

آه کز ناشناسی و حیرت

یار با ما و طالب یاریم

بنده ماست هر کجا شاهی ست

تا اسیر کمند دلداریم

گر نه بینیم غیر او چه عجب

ما که از واقفان اسراریم

ور بگویم مسیح عیبی نیست

از تجلی چو غرق انواریم

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

مدتی شد که مبتلای توایم

تو شهنشاه و ما گدای توایم

تا تو خورشیدوش همی تابی

ما چو ذرات در هوای توایم

از شرف تاج تارک عرشیم

زانکه ایدوست خاکپای توایم

می نبندیم جز تو هیچ نگار

ما که عشاق بینوای توایم

میکش ایدوست تیغ و میکش باز

زانکه ما طالب رضای توایم

در وفایت طمع نمی بندیم

شکر کاندر خور جفای توایم

هر کسی از برای دلداری ست

ما شکسته دلان برای توایم

قاصریم از ادای شکر هنوز

روز و شب گرچه در ثنای توایم

که جهان مظهر است و ظاهر دوست

همه عالم پر از تجلی اوست

شمارهٔ ۲ - ترجیع بند دوم

ای حریف شرابخانه عشق

نوش بادت می مغانه عشق

جان تو شاهباز سدره نشین

دل تو مرغ آشیانه عشق

تو با فسون عقل گوش منه

بشنو از عاشقان فسانه عشق

کی بساحل رسد دلم هیهات

در چنین بحر بی کرانه عشق

بر جهان آستین برافشانم

گر نهم سر بر آستانه عشق

چون بعشقند عاشقان زنده

ما نمیریم در زمانه عشق

آتش اندر نهاد دوزخ زد

دل عاشق بیک زبانه عشق

ای سواری که توسن دل را

کرده ای رام تازیانه عشق

عشق صیاد مرغ جان من است

زلف و خال تو دام و دانه عشق

ای مقید بقید هستی خویش

بشنو این قول از ترانه عشق

که مبین اختلاف هستی ها

بگذر از ما و من پرستیها

عشق مطلق ز غیب روی نمود

تا از او کاینات یافت وجود

بر عدمهای محض روی آورد

تا شدند از عطای او موجود

از یکی شاهدی که نیست جز او

گشت پیدا حدیث بود و نبود

عشق گاهی نیاز و گه ناز است

گاه از آن عابد است و گه معبود

پرتوی تا ز عشق آدم یافت

زان ملک ساجد آمد او مسجود

هر که او خاکپای عشق شود

عرش و کرسی بر او کنند سجود

بر در عشق مستقیم بمان

تا ترا عاقبت شود محمود

هر یکی ذره پرده رخ اوست

از رصدگاه غیب تا بشهود

آه از آن لحظه ای که بردارد

از رخ خویش پرده های قیود

ای به هستی خویشتن مغرور

مگر این نکته گوش تو نشنود

که مبین اختلاف هستی ها

بگذر از ما و من پرستیها

گنج پنهان عشق پیدا شد

جای او کنج هر سویدا شد

از هویت چو دوست کرد نزول

همه عالم بدو هویدا شد

یار ما با کمال معشوقی

اولا عاشق دل ما شد

از رخ خود چو برگرفت نقاب

دیده دل بدوست بینا شد

وندر آن آینه مصیقل دل

حسن خود را چو دید شیدا شد

چون بیامیخت ظاهر و باطن

گاه مجنون و گاه لیلی شد

گرچه در پرده‌های شکل و صور

دوست مستور چون هیولا شد

لمعات جمال او بدرید

پرده خلق و آشکارا شد

عشق از غیرت آتشی افروخت

تا بسوزد هر آنچه پیدا شد

چون از این سر حسین شد آگه

بزبان فصیح گویا شد

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

آه کز روی دوست مهجوریم

یار با ما و ما از او دوریم

طور هستی است مانع دیدار

همچو موسی اگرچه بر طوریم

ای مسیحای عشق بر کش تیغ

که ز هستی خویش رنجوریم

ساقیا زان خم آر دفع خمار

کز شراب الست مخموریم

ما ز صهبای عشق سرمستیم

نی حریف شراب انگوریم

ما بدیدار دوست مشتاقیم

نی طلبکار روضه و حوریم

نصرت پایدار چون ز فناست

طالب پای دار منصوریم

نظر از غیر دوست دوخته ایم

ما که حیران روی منظوریم

سود و سرمایه گو برو از دست

چون بسودای دوست مشهوریم

ایکه مشغول هستی خویشی

گر بگوئیم با تو معذوریم

که مبین اختلاف هستی ها

بگذر از ما و من پرستی ها

در خرابات عشق مستانند

که دو عالم بهیچ نستانند

گرچه از جمله آخر آمده‌اند

سابق از فارسان میدانند

اسب همت بتازیانه شوق

بسوی لامکان همی رانند

ملک عالم به نیم جو نخرند

کاندر اقلیم فقر سلطانند

دیده از کل کون بردوزند

لیکن از روی دوست نتوانند

چون در آن آستانه ره یابند

آستین بر دو عالم افشانند

دل ز غیرت بغیر او ندهند

خود جز و در جهان نمیدانند

در رخ ساقئی که میدانی

سالها شد که مست و حیرانند

آخر ای خستگان کوی وجود

چون مسیحای وقت ایشانند

از برای علاج اهل قیود

دمبدم زیر لب همی خوانند

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

حال دل هر کسی کجا داند

سر هر سینه را خدا داند

عقل بیگانه است در ره عشق

شرح این نکته آشنا داند

هر که فانی شود ز کبر و ریا

ره بدرگاه کبریا داند

آنکه جان در ره نیاز دهد

لذت ناز دلربا داند

آنچنان کس ز عشق برنخورد

که بلا را کم از عطا داند

در بلا هر که سوزد و سازد

حال این زار مبتلا داند

خاک درگاه عشق را ز شرف

روح قدسی چو توتیا داند

دل من غیر او نمیداند

چون همه اوست خود کرا داند

هست احول کسی که در ره عشق

عاشقان را ز حق جدا داند

ای دل آن احول خطا بین را

بنصیحت بگوی تا داند

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

ما که حیران روی جانانیم

جان بدیدار او برافشانیم

آه کز غایت تحیر خویش

دوست با ما و ما نمیدانیم

چون رخش گاه شمع هر جمعیم

گه چو زلفین او پریشانیم

گه ز هجران یار میسوزیم

گاه در روی دوست حیرانیم

خاک پایت اگر بدست آریم

بر سر و چشم خویش بنشانیم

عشق شاه است در ممالک جان

ما بجانش مطیع فرمانیم

کمر بندگیش چون بستیم

اندر اقلیم عشق سلطانیم

یکنفس نیست غایب از بر ما

آنچه پیوسته طالب آنیم

ای گرفتار درد هستی خویش

چون طبیبان عالم جانیم

پیش ما آی و چشم جان بگشا

تا بگوش دلت فرو خوانیم

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

تا بنازت نیاز دارد دل

درد و سوز و گداز دارد دل

هر که یکبار حسن روی تو دید

چون ز عشق تو باز دارد دل

پیش محراب ابرویت شب و روز

میل عقد نماز دارد دل

کار دل عاقبت شود محمود

که طریق جواز دارد دل

از هوای جمال و قامت یار

بخت و عمر دراز دارد دل

تا نهد سر بر آستانه دوست

عزم راه حجاز دارد دل

خانه از غیر یار خالی کن

زانکه با دوست راز دارد دل

هر کسی را دل از کجا باشد

عاشق پاکباز دارد دل

چند گوئی دل حسین کجاست

آن بت دلنواز دارد دل

ایکه آگه نه ئی ز وحدت عشق

از تو یک این نیاز دارد دل

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

گشت شیدا دل بلا جویم

از که پرسم ترا کجا جویم

خلق بیگانه اند از غم عشق

بروم یار آشنا جویم

درد یار من است درمانم

با چنان درد کی دوا جویم

تا ابد کم مباد رنج دلم

گر من از دیگری شفا جویم

چون بلا نقد عشق را محک است

من بلا را به از عطا جویم

او که چون پرده قیود درید

بعد از این این و آن چرا جویم

با وجود اشعه خورشید

سهو باشد اگر سها جویم

من نه صورت پرست بطالم

بخدا بنده خدا جویم

ای مقید بنامرادی خویش

این مراد از تو دائما جویم

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

هر که در راه عشق صادق نیست

مطلع بر چنین دقایق نیست

آدمی برگرفت امانت عشق

آدمی نیست هر که عاشق نیست

دم مزن جز بعشق یار ای دل

که جز او همدم موافق نیست

بت بود غیر دوست در ره عشق

بت پرستیدن از تو لایق نیست

بلبل از گلستان گلی جوید

ورنه او بسته حدایق نیست

کوی او جوی و روی او بنگر

گر ترا روضه و شقایق نیست

هر که یکذره غیر می بیند

در ره عشق جز منافق نیست

چون ز قید زمان برون جستی

لاحق از پیش رفت و سابق نیست

گفتی گفتمی ولی چکنم

وقت افشای این حقایق نیست

مانع وصل دیدن من و تست

بشنو از من گرت علایق نیست

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرسیتها

همه عالم پر است از دلدار

لیس فی الدار غیره دیار

نیست پوشیده آفتاب رخش

دیده ای جوی در خور دیدار

تا بسوزد ظلام قید وجود

آفتابی برآمد از اسرار

چون تو از خویشتن فنا گشتی

گشت عالم پر از تجلی یار

از خودی خودت کناری گیر

تا تو بینی نگار خود بکنار

اصل اعداد جز یکی نبود

به اسامی اگرچه شد بسیار

بی عدد زان سبب شدست عدد

که یکی آن همی کنی تکرار

قطع تکرار بایدت کردن

تا بجز یک نیایدت بشمار

بگذر از بار نامه هستی

تا در آن بارگاه یابی بار

کشف اسرار بس دراز کشید

بهمین مختصر کنم گفتار

که مبین اختلاف هستیها

بگذر از ما و من پرستیها

شمارهٔ ۳ - ترجیع بند سوم

کس نشد آگه از بدایت عشق

نیست جز نیستی نهایت عشق

عشق را پایدار یکپای است

خود تو بین تا کجاست غایت عشق

همه چیز آیت نشان دارد

بی نشان گشتن است غایت عشق

تا کی از قال و قیل اهل مقال

بشنو از عاشقان حکایت عشق

اشگ من لعل کرد و رویم زرد

هست از این وجه ها کفایت عشق

بخدا هیچ طالبی بخدا

ره نبرده ست بی هدایت عشق

دفتر درد عشق را کافی ست

در هدایه مجو روایت عشق

شدن کار عالمی بنظام

هست موقوف یک عنایت عشق

هر زمانی بگوش جان حسین

این خطاب آید از ولایت عشق

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشق است

ای رخت آفتاب روشن دل

غم تو طایر نشیمن دل

بس قبای بقا که چاک زده ست

دست عشقت گرفته دامن دل

سوخت از آه جان سوختگان

آتشی در زده بخرمن دل

رام گشته بتازیانه شوق

دلدل تیز گام توسن دل

دل بدام بلا ز دیده فتاد

من مسکین ز شیوه فن دل

آه از این دل که اوست دشمن من

وای از این دیده کوست دشمن دل

غم تو خون دل ز دیده نخواست

ماند خونم بتا بگردن دل

هدف ناوکی است جان حسین

که گذر میکند ز جوشن دل

هر دم از بلبلان نغمه سرای

غلغلی میفتد بگلشن دل

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشق است

تا که عشق نهان نشد پیدا

اثری از جهان نشد پیدا

تا دل از سوز نار عشق نسوخت

پرتو نور جان نشد پیدا

عشق تا جان ما نشانه نکرد

خبر از بی نشان نشد پیدا

کنت کنزا بیان این نکته است

آه کین نکته دان نشد پیدا

عشق تا جلوه بدیع نکرد

زین معانی بیان نشد پیدا

دوستان بشنوید نکته عشق

که چنین داستان نشد پیدا

هیچ عاشق کنار دوست نیافت

عشق تا در میان نشد پیدا

تا جهان است فتنه ای چون عشق

در زمین و زمان نشد پیدا

تا حسین از حدیث عشق نگفت

در بر این و آن نشد پیدا

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشقست

آه کاندر زمانه محرم نیست

دم نیارم زدن که همدم نیست

تو بتو صد جراحت جان هست

که یکی را امید مرهم نیست

خلفی صدق از خلیفه حق

در خلافت سرای آدم نیست

شادئی میکنم بدولت عشق

که گرم هیچ نیست غم هم نیست

من چو بیگانه ام ز خویش مرا

سر خویشی هر دو عالم نیست

صرف کردم بعشق مس وجود

که محبت ز کیمیا کم نیست

نازنینا حسین را دریاب

که بنای حیات محکم نیست

بفراقم مکش که در قدمت

گر بمیرم ز مردنم غم نیست

دل من خاتم سلیمان است

که جز این نکته نقش خاتم نیست

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشق است

اگر از عشق پیشوا یابی

ره بدرگاه کبریا یابی

در ره عشق اگر گدا گردی

دولت قرب پادشا یابی

گر کنی چاک خرقه هستی

از بقای ابد قبا یابی

این سعادت بجستجو یابند

جان من پس بجوی تا یابی

آستین بر جهان گر افشانی

بر سر عرش استوا یابی

این مقام نیازمندانست

نازنینا تو این کجا یابی

درد نادیده کی دوا بینی

رنج نابرده چون شفا یابی

کارت از خلق گشت بر تو دراز

بگذر از خلق تا خدا یابی

گوشه ای گیر و گوش دار حسین

تا ز هر گوشه این ندا یابی

که مراد از همه جهان عشق است

همه عالم تن است و جان عشق است

عشقبازی طریق بازی نیست

بجز از سوز و جان گدازی نیست

خرقه کانرا بخون نمی شویند

در ره عاشقی نمازی نیست

هر کرا عاقبت نشد محمود

هرگز او قابل ایازی نیست

باری اندر حریم خلوت ناز

بار هر مروزی و رازی نیست

بنده عشق شو کز این بهتر

پادشاهی و سرفرازی نیست

تو بدو دل نداده ای ورنه

کار او غیر دلنوازی نیست

کشته عشق گشته ام آری

چون من و او شهید و غازی نیست

چون حسین ار فنای عشق شوی

بعد از این این سخن مجازی نیست

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشق است

گرچه ای عشق رهنمای منی

دشمن جان مبتلای منی

از تو یابم دوای هر دردی

گرچه تو درد بی دوای منی

اثری از دلم نشد پیدا

تا تو ای عشق دلربای منی

گر بصد عشوه خون من ریزی

راضیم زانکه خونبهای منی

از تو جاوید زنده خواهم بود

که تو جانان و جانفزای منی

گشته ام من ز خویش بیگانه

زان نفس باز کاشنای منی

پادشاه جهان شوم چو حسین

گر بگوئی که تو گدای منی

در بیان صفات خویش ای عشق

هم تو برگو که تو بجای منی

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشق است

هر چه میگویم ای نگار امروز

نه بخویشم فرو گذار امروز

شهریاری مرا ربود از من

که ندارد بشهریار امروز

توتیائی برد ز خاک رهش

دیده دیده انتظار امروز

سوخت اغیار ز آتش غیرت

که تجلی نمود یار امروز

دل شوریده هر چه میطلبید

دارد آن جمله در کنار امروز

همچو منصور پای دار مرا

هست اقبال پایدار امروز

در خرابات عشق هست حسین

مست آن چشم پر خمار امروز

وه که خواهد شدن ز بیخویشی

سر این نکته آشکار امروز

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشق است

در خرابات عشق بیدل و مست

میروم روز و شب سبو در دست

گرو عشق کرده جامه جان

از پی جرعه ای ز جام الست

گشته از درد درد مست و خراب

با خراباتیان باده پرست

از سر هر چه بود دل برخاست

تا شود خاکپای اهل نشست

محرم بزم اهل درد نشد

تا دل از بند ننگ و نام نرست

مست ناگشته کس نشد هشیار

نیست نابوده کی توان شد هست

عشق در ملک دل چو سلطان شد

شحنه عقل از میانه بجست

پیش هر کس درست گشت این قول

که حسین شکسته توبه شکست

چون گشادم سر جریده عشق

در دلم نقش این حدیث به بست

که مراد از همه جهان عشق است

جمله عالم تن است و جان عشقست

شمارهٔ ۴ - ترجیع بند چهارم

ای رند شرابخانه عشق

وی خورده می مغانه عشق

رسوای زمانه گشت امروز

بر یاد می شبانه عشق

از هستی خویش بی نشان شو

گر میطلبی نشانه عشق

افسون خرد چه می نیوشی

از ما بشنو فسانه عشق

میدان که کناره نیست پیدا

در لجه بیکرانه عشق

آتش بجهان جان درانداز

ای دل بیکی زبانه عشق

گر سر طلبی بصدق درنه

سر بر در آستانه عشق

شد دلدل دل بسوی حضرت

تا زنده بتازیانه عشق

شهباز دل حسین بنشست

بر گوشه آستانه عشق

چون یافت نوا مقام عشاق

از قول نی و ترانه عشق

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

ای ساقی اهل عشق برخیز

در جام صفا می وفا ریز

زان باده که گر بحال توبه

ساقی چو توئی چه جای پرهیز

ز آمیزش خلق اگر چه پاکی

چون شیر و شکر بما درآمیز

رخساره باهل زهد بنمای

صد فتنه بعشوه ای برانگیز

بر آتش ما بریز آبی

هر دم چه دمی در آتش تیز

با من نفسی بساز ای بخت

چون دور فلک تو نیز مستیز

ای دل چو ره وفا سپردی

از جور و جفای دوست مگریز

فرهاد شناخت عشق شیرین

از درد خبر نداشت پرویز

ای کرده دل حسین غارت

با غمزه و طره دل آویز

بنشین که هزار فتنه برخاست

نی نی چه حکایتی است برخیز

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

ای از تو پر آفتاب خانه

بگشای در شرابخانه

در ده قدحی ز باده عشق

تا وا رهم از کتابخانه

شد غرق عرق گل ای سمنبر

از شرم تو در گلابخانه

ای کرده نسیم سنبل تو

بر نکهت مشک ناب خانه

بنما رخ خویش تا نماند

بی پرتو ماهتاب خانه

جنت که مقام راحت آمد

بی دوست بود عذابخانه

خواهم که چو ساکن خرابات

یکدم شودم خراب خانه

از مهر شبی بتاب بر من

وانگاه میان تابخانه

گر دیده بآستین نگیرم

از اشگ شود خراب خانه

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جان فزای باقی

ساقی قدحی بده بمخمور

زان می که مزاج اوست کافور

از باده پایدار کز وی

شد طالب پای دار منصور

آن می که ز یک فروغ جامش

آفاق جهان شود پر از نور

آن می که ز بوی جرعه او

افتاد کلیم و پاره شد طور

ایساقی اهل درد در ده

زان می که ز هستیم کند دور

رندی که بمیکده ترا یافت

رغبت نکند بروضه و حور

راضی نشود بقصر قیصر

قانع نبود بتاج فغفور

با من همه عمر در وصالی

در هستی خود من از تو مهجور

عمری است که از شراب عشقت

مستی حسین نیست مستور

تا چند در انتظار باشیم

از بهر علاج جان مخمور

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

آمد می عشق باز در جوش

ای رند بیا و باده مینوش

آن دردی درد کز شمیمش

روح القدس است و عقل مدهوش

گر دست دهد ز دست ساقی

بستان می عشق و خویش بفروش

چون ترک وجود خویش گوئی

بینی همه آرزو در آغوش

در میکده با مهی که دانی

مینوش شراب و پند منیوش

آفاق پر است از او ولیکن

اشکال و صور شده است روپوش

پیش آی بمنزل خرابات

دل گشته خراب و عقل مدهوش

تو با قدح حدق می حسن

می نوش حسین و باش خاموش

نی نی چو خم شراب اکنون

وقت است اگر برآوری جوش

گوئی به نگار باده پیمای

کز بهر خدای چون شب دوش

پرکن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

ما توبه زهد را شکستیم

در میکده مغان نشستیم

رسوای جهان ز دست عشقیم

باری بنگر که از چه رستیم

ما ترک وجود خویش کردیم

زیرا که صنم نمی پرستیم

با یار چو خلوتی گزیدیم

در بر رخ غیر او به بستیم

هر چند از او جفا کشیدیم

جستیم رضایش و بجستیم

با دردی درد او بسازیم

چون محرم مجلس الستیم

مانند حسین خسته هرگز

ما سینه هیچکس نخستیم

ساقی ز شرابخانه عشق

در ده قدحی که نیم مستیم

ای آفت دین و غارت عقل

باز آی که توبه ها شکستیم

تا چند طریق زهد ورزیم

اکنون که ز ننگ و نام رستیم

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

مانند قلندران قلاش

با یک دو حریف رند و اوباش

خواهیم نشست در خرابات

صد طعنه ز اهل زهد گو باش

مائیم و شراب و عشقبازی

هر چند که سر دل شود فاش

بیگانه شدم ز خویش و دیدم

در نقش وجود خویش نقاش

خورشید جهان فروز چون تافت

حاجت نبود بشمع و فراش

خورشید اگر چه هست پیدا

دیدن نتوان بچشم خفاش

بردی بکرشمه ای دل و دین

ایساقی اهل عشق شاباش

تندی مکن ای نگار و مخروش

وانگه دل اهل درد مخراش

بفروش حسین نقد هستی

آنگاه بدان نگار جماش

میگوی بصد نیازمندی

کز بهر حریف رند قلاش

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

از کعبه و دیر برکناریم

جز میکده منزلی نداریم

چون غمزه دوست نیم مستیم

چون طره یار بیقراریم

پوینده نه از پی بهشتیم

سوزنده نه از شرار ناریم

آزاد ز دوزخیم و جنت

چون بنده اختیار یاریم

مائیم و حیواة جاودانی

جان در قدمش اگر سپاریم

در ده قدحی ز باده دوش

ای ساقی جان که در خماریم

تو بنده خود شمار ما را

هر چند که ما نه در شماریم

ای مونس جان نوازشی کن

ما را که غریب این دیاریم

از بخشش بی کرانه تو

مانند حسین امیدواریم

چون از پی جرعه ای از این می

عمری است که ما در انتظاریم

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

ای عشق که آفت زمانی

سرمایه فتنه جهانی

وز تو نتوان نمود پرهیز

مانند قضای آسمانی

افزون ز تخیلات و وهمی

بیرون ز تصورات جانی

گه آفت عقل بوالفضولی

گه غارت جان ناتوانی

عالم ز تو ظاهر است لیکن

در عین ظهور خود نهانی

آفاق پر از نشانه تست

با این همه پرتو از نشانی

ای در یتیم از چه بحری

وی لعل مذاب از چه کانی

کنج دل عاشق از تو گشته

گنجینه عالم معانی

مشتاق جمال تست عاشق

تا کی ز حدیث لن ترانی

در مجلس دوستان محرم

هر لحظه برسم دوست کانی

پر کن قدح و بیار ساقی

زان باده جانفزای باقی

ما محرم عالم بقائیم

جوینده دولت لقائیم

او گنج و جهان طلسم اعظم

مفتاح چنین طلسم مائیم

از کبر و ریا نفور گشتیم

چون واقف سر کبریائیم

مائیم خزانه معانی

در صورت اگر چه بی نوائیم

از شاهی دهر عار داریم

هر چند که از صف گدائیم

چون لاله اگر چه داغ دل هست

چون غنچه دهن نمیگشائیم

هر چند جفا نماید آن یار

ما غیر وفا نمی نمائیم

بینیم جفا و مهر ورزیم

آخر نه مرید بوالوفائیم

گوینده نکته بلی ئیم

جوینده دولت بلائیم

مانند حسین تا بکلی

از هستی خویشتن برآئیم

شمارهٔ ۵ - ترجیع بند پنجم

الا ای گوهر بحر مصفا

که در عالم توئی پنهان و پیدا

وجودت بهر اظهار کمالات

چو از غیب هویت شد هویدا

برای جلوه عشق جهانسوز

بسی آئینه ها کردی ز اشیاء

ز هر آئینه دیداری نمودی

بهر چشمی در او کردی تماشا

جهان آسوده در کتم عدم بود

برآوردی ز عالم شور و غوغا

گهی با جان مجنون عشق بازی

گهی دلها بری با حسن لیلا

تو هم عشقی و معشوقی و عاشق

تو هم دردی و هم اصل مداوا

توئی پیرایه معشوق دلبر

توئی سرمایه عشاق شیدا

نیاز وامق بیچاره از تست

هم از تو عشوه ها و ناز عذرا

بچشم عارفانت می نماید

جهان جمله تن و تو جان تنها

ولیکن عاشقان با دیده دوست

جهان گم دیده در نور تجلا

شناسندت بفردانیت امروز

که حاجت نیست ایشانرا بفردا

سخن مستانه میگوید حسینت

که دادش ساقی عشق تو صهبا

منم معذور ای عشق ار بگویم

چو چشمم گشت در نور تو بینا

که در عالم نمی بینم بجز یار

و ما فی الدار غیرالله دیار

چو شاه عشق مطلق رایت افراخت

ز صحرای عدم لشگر روان ساخت

بمیدان شهادت روی آورد

ز ملک غیب چون رایت برافراخت

خزینه خانه اسم و صفت را

چو در بگشاد و خلق کون بنواخت

بحسن خود تجلی کرد اول

که میبایست گوی عاشقی باخت

دل عشاق را از آتش شوق

چو زر خالص اندر بوته بگداخت

شهنشه را در این جلباب صورت

بوحدت هیچکس چون یار نشناخت

در این عالم برای سلب روپوش

ز عشق آوازه یغما درانداخت

صور چون گشت زایل جان عاشق

دل از اغیار بهر یار پرداخت

چو تیغ غیرت آن شاه یگانه

برای کشتن بیگانه می آخت

حسین آن دید و در میدان معنی

سمند بادپا زینگونه میتاخت

که در عالم نمی بینم بجز یار

و ما فی الدار غیرالله دیار

چو با عشق جمالت یار گشتم

بجان خویشتن اغیار گشتم

چو دیدم هستی جاوید مطلق

من از هستی خود بیزار گشتم

مقام از آشیان عشق کردم

مقیم خانه خمار گشتم

گشادم پر و بال جان چو عنقا

بکوه قاف چون طیار گشتم

زمانی در پس ظل خیالات

چو خفته بسته بیزار گشتم

چو خورشید جمالت تافت بر من

از آن خواب گران بیدار گشتم

به بوئی گشته عمری قانع از گل

سراسیمه بگرد خار گشتم

چو گلزار جمال خود نمودی

چو بلبل بر رخ گل زار گشتم

کجا در چشم من آیند اغیار

چو با عشق تو یار غار گشتم

چو دیدم عیسی دلخسته گانی

من آشفته دل و بیمار گشتم

چو با هستی مقید بودم اول

بگرد هر دری بسیار گشتم

چو حلقه پیش در خود را بمانده

ندیدم خلوت اسرار گشتم

حسین آسا اگر گویم عجب نیست

چو از دیدار برخوردار گشتم

که در عالم نمی بینم بجز یار

و ما فی الدار غیرالله دیار

بیا ای قبله اهل معانی

که تو جان همه خلق جهانی

جهان را زندگی از تست زیرا

همه عالم تن و در وی تو جانی

تو جانی لیک از جسمی منزه

تو ماهی لیک اندر لامکانی

تو در پنهانی خویشی هویدا

تو در عین هویدائی نهانی

تو مستوری ز چشم اهل غفلت

اگر چه پیش اهل دل عیانی

ز قدوسی خود برتر ز عقلی

ز صبوحی برون از هر گمانی

جهان پر آیت حسن تو لیکن

چنین آیات خواندن تو توانی

ز خود فانی شو ای دل در ره عشق

که تا یابی بقای جاودانی

صدفهای قوالب چون شکستی

نماید گوهر بحر معانی

چو اندر عشق محو یار باشی

شناسی اینک او را نیست ثانی

جمالش چون بچشم او ببینی

بگوئی هم بطور ترجمانی

که در عالم نمی بینم بجز یار

و مافی الدار غیرالله دیار

بیا ای برده آرام و قرارم

که من بی تو سر عالم ندارم

بسوزد عالم و آدم بیکبار

اگر آهی ز سوز دل برآرم

شب دوشینه در خمخانه عشق

ز درد درد میدادی عقارم

بده امروز جام دیگر ایدوست

که از دردی دردت در خمارم

تو ای عذرا چو از چشمم برفتی

من وامق چگونه خون نبارم

مرا معذور دار ای مردم چشم

بخون دل همی شوید عذارم

مرا ای عشق برگیر از میانه

که تا دلدار آید در کنارم

گر از بیگانه و خویشم برآری

چه غم دارم توئی خویش و تبارم

گر از شادی عالم بی نصیبم

چه غم چون هست دردت غمگسارم

ز غم شاید که مستانه بگویم

چو از نور تجلی مست یارم

که در عالم نمی بینم بجز یار

و مافی الدار غیرالله دیار

بیا ساقی که از عشق تو مستم

ز مستی رفت دین و دل ز دستم

بلی مستی من مستور نبود

که من سرمست صهبای الستم

چگونه برنخیزم از سر عقل

چو در خمخانه عشقت نشستم

چو تو یکبار روی خود نمودی

دو چشم از دیدن غیر تو بستم

بسوزان هستی من زاتش عشق

اگر دانی که یکدم بی تو هستم

چو نور هستی مطلق بدیدم

ز قید هستی خود باز هستم

منم پنجاه ساله عاشق ایماه

چو ماهی کی بود پروای شستم

نخواهم جست غیر قید عشقت

بچستی چون ز جوی عقل جستم

من دلخسته ضربتها چشیدم

ولی هرگز دل مردم نخستم

بلند است اختر اقبال و بختم

که بر درگاه تو چون خاک هستم

حسین آسا بگویم بی تحاشا

چو از جام تجلای تو مستم

که در عالم نمی بینم بجز یار

و ما فی الدار غیرالله دیار

زهی جانی که جانانش تو باشی

خوشا دردی که درمانش تو باشی

قدم سازند از سر عاشقانت

در آن راهی که پایانش تو باشی

بزخم تیغ دشمن طالب دوست

کجا میرد اگر جانش تو باشی

خلیل الله زاتش کی هراسد

چو در آتش نگهبانش تو باشی

چرا یوسف به تنگ آید ز زندان

چو راحت بخش زندانش تو باشی

همیشه عاقبت محمود باشد

در آن کاری که سامانش تو باشی

نباشد میل شاهی دو عالم

گدائی را که سلطانش تو باشی

بعالم کی نظر اندازد آن کس

که نور چشم گریانش تو باشی

چو پروانه چرا عاشق نسوزد

اگر شمع شبستانش تو باشی

چو جانان خلوتی در جان گزیند

دلا باید که دربانش تو باشی

چو عید اکبر ار دیدار یابی

به تیر عشق قربانش تو باشی

اگر فرمان بجانبازی کند دوست

غلام بنده فرمانش تو باشی

حسین از عشق هر ساعت بگوید

اگر یار سخندانش تو باشی

که در عالم نمی بینم بجز یار

وما فی الدار غیرالله دیار

شمارهٔ ۶ - ترجیع بند ششم

طلع العشق من ورای حجاب

فافتحوالعین یا اولی الالباب

همه آفاق از تجلی عشق

پر شد از آفتاب عالمتاب

دوست در خانه بی حجاب نشست

عینوالحافظین عند الباب

صار دارالسلام منه البیت

فاد خلوا فیه ایها الا حباب

واسمعوا من لسان رحمته

طبتمواخالدین یا اصحاب

بی ادب بر بساط پای منه

عشق خود چیست سربسر آداب

بهر مهمانیش مهیا ساز

از دل و دیده ات کباب و شراب

بهر تو گر خراب گشت حسین

گنج شاهی بجو بکنج خراب

عشق معنی شناس پیدا کن

بعد از آن این حدیث را دریاب

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

ای دل ار عشق دلربا داری

سر سودای خود چرا داری

در طریق وفا ز روی صفا

جان کن ایثار اگر وفا داری

دلق فانی اگر برفت چه باک

کز بقای ابد قبا داری

بگسل از غیر دوست از غیرت

تو بجز دوست خود کرا داری

قلب در بوته بلا بگداز

گر سر علم کیمیا داری

یار اندر کنار میکشدت

زو جدائی چرا روا داری

او چو یک لحظه نیست از تو جدا

چند خود را از او جدا داری

نیست کبر و ریا سزاوارت

که صفتهای کبریا داری

چند گوئی که هیچ نیست مرا

همه داری چو عشق ما داری

بگذر از صورت و بگوی حسین

دل بمعنی چو آشنا داری

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

عشق جز پرتو ولایت نیست

جز صفای دل و عنایت نیست

دفتر درد عشق را کافی است

در هدایه از او روایت نیست

دامن عشق گیر در ره دوست

که جز او رهبر هدایت نیست

در مقامیکه عشق بازانند

عقل را دانش و کفایت نیست

زان مصاحف که سر عشق در اوست

سوره یوسفی یک آیت نیست

کی شناسی رموز ما اوحی

گر در آیت ترا درایت نیست

عشق چون از صفات بیچونست

هرگزش ابتدا و غایت نیست

حسن معشوق را چو نیست کران

علم عشق را نهایت نیست

هر دم از درد او بنال حسین

در ره دوستی شکایت نیست

چون بمعنی رسیده ای ای دل

فاش گو حاجت کنایت نیست

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

ای مصفا ز تو صبوح و صباح

روح ما را سکینه بخش از راح

روح راحت نیابد ار نرسد

راح قدسی ز عالم ارواح

مطر با زخمه ای بزن که از اوست

طایر روح را جناح نجاح

ساقیا جرعه های غیب بریز

بر سر خاکیان نمی افراح

جان از آن جرعه هاست دل زنده

که ز اقداح کرده ایم قداح

سینه مشکوة و دل زجاجه اوست

نور عشق رخت در او مصباح

در دلهای ما بعالم غیب

تو برحمت گشای ای فتاح

کشف سر کی برآید از کشاف

قفل دل کی گشاید از مفتاح

لوح دل را بشو حسین از غیر

تا به بینی نوشته بر الواح

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

ای دل ار آشنای این کوئی

وصل بیگانگان چه میجوئی

بگذر از خود که در حریم وصال

درنگنجی اگرچه یک موئی

شسته گردد گلیم اقبالت

دست از خویشتن اگر شوئی

رقص ها کن ز زخم چوگانش

که بمیدان عشق چون گوئی

جوی جویان بسوی دریا رو

از چه سرگشته اندر این جوئی

چون بدان بحر آشنا گشتی

بکش از تن لباس در توئی

غرقه بحر وحدت ار باشی

خود نماند توئی و هم اوئی

رو سوی لامکان بیار حسین

تا بری ره بسوی بی سوئی

چون بمعنی رسیدی از صورت

از تو زیبا بود اگر گوئی

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

طرفه بی نام و بی نشان که منم

بوالعجب ظاهر و نهان که منم

چون تو با خویشتن گرفتاری

کی شناسی مرا چنان که منم

بخدا نیم چو نمی ارزد

دو جهان اندر آن جهان که منم

نه فلک را حباب بشمارم

در چنین بحر بیکران که منم

جمله از من خبر دهند ولیک

بزبان نامده است آن که منم

گرچه آنم که تو نمیدانی

آنچه دانسته ای بدان که منم

بسته باشد همیشه راه فنا

در چنین ملک جاودان که منم

گفتی ام از حسین گیر کنار

کو کنار اندر این میان که منم

ای معانی شناس نیست بدیع

گر بگویم در این بیان که منم

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

ای دل مبتلای هر جائی

اندر این خاکدان چه میپائی

کمترین آشیانه ات سدره است

چونکه پرواز بال بگشائی

قدسیان بر تو جمله رشک برند

گر تو یکدم جمال بنمائی

وصف ذاتت نمی توانم گفت

که تو اندر صفت نمی آئی

قطره ای چون ببحر غرقه شوی

گاه موجی و گاه دریائی

خود ز دریا شنو که میگوید

ما توئیم ای حبیب تو مائی

هم تو در خود جمال ما بنگر

که تو آئینه مصفائی

بلکه هم ناظری و هم منظور

اندر آن مرتبت که یکتائی

از تو زیبد حسین اگر گوئی

چون بچشم حبیب بینائی

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

مظهر سر کبریا مائیم

سایه رحمت خدا مائیم

تو مس ناسره بما بسیار

آنگهی بین که کیمیا مائیم

قطره ای گوهری کنیم از آنک

بحر فیاض با صفا مائیم

خضر از ما چشید آب حیات

زانکه سرچشمه بقا مائیم

راه دریای وحدت از ما پرس

کاندر آن بحر آشنا مائیم

نقش دیدار دوست در ما بین

زانکه آئینه لقا مائیم

در اقالیم اجتبا امروز

صاحب رایت و لوا مائیم

هر مریضی ز ما شفا یابد

که مسیحای جانفزا مائیم

جان عالم اگرچه جانانست

ما نیاریم گفت تا مائیم

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

آخر ایجان جمله اشیا تو

هم نهانی و هم هویدا تو

پرده از کاینات ساخته ای

در پس پرده آشکارا تو

در پس پرده های گوناگون

هم تماشاگر و تماشا تو

در مقامیکه نفی و اثباتست

ما همه لای محض و الا تو

همه تن چشم گشته ام ای عشق

تا نمائی جمال خود را تو

تو بهر چهره ای نموده جمال

هم بهر دیده گشته بینا تو

از سر ناظری و منظوری

گاه مجنون و گاه لیلا تو

وز طریق ظهور سر بطون

ظاهر ما و باطن ما تو

بار دیگر بگوی چون هستی

بزبان حسین گویا تو

که جهان صورتست و معنی یار

لیس فی الدار غیره دیار

دیوان اشعار

غزلیات، قصاید و قطعات

ترجیعات

حسین خوارزمی

دیوان اشعار