معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ ابوطیب مصعبی

ابوطیّب محمد بن حاتم مُصعَبی شناخته‌شده به ابوطیب مُصعَبی ادیب، سیاست‌مدار و شاعر خراسان بزرگ بود.وی روزگاری صاحب دیوان رسائل نصر بن احمد سامانی (۳۰۱-۳۳۱ هجری) بود که شاید پس از عزل ابوالفضل محمد بلعمی نیز مدتی وزارت داشت و به گفتهٔ ثعالبی به امر نصر بن احمد کشته شد. ابوطیب از شاعران توانایی بود که به دو زبان فارسی و عربی شعر می‌سرودند.عوفی در لباب‌الالباب رودکی را ستایندهٔ او می‌داند و دو بیت از قصیده‌ای را آورده که رودکی در مدح او گفته است:مرا جود او تازه دارد همی        مگر جودش ابر است و من کشتزارمگر یکسو افکن که خود همچنین        بیندیش و دیدهْٔ خرد برگماریاقوت حَمَوی نیز در معجم‌البلدان آورده است که محمد بن حیان بن معد بستی (مرگ ۳۵۴ هجری) کتابی برای مصعبی دربارهٔ قرمطیان نوشت و مصعبی هم به پاداش آن داوری سمرقند یا کارگزاری مالی سیستان را بدو سپرد.بیهقی، عمر رادویانی، گردیزی و محمد بن سرخ نیشابوری از او یاد کرده‌اند. یازده بیت از شعرهای تازی مصعبی در یتیمةالدهر ثعالبی آمده است.از اشعار فارسی وی شانزده بیت شامل یک قطعه ۱۴ بیتی و دو بیت مفرد باقی مانده است. اشعار او به کوشش آقای مجید امام‌وردی به نقل از کتابهای اشعار پراکندهٔ شعرای فارسی زبان به کوشش ژیلبر لازار و همچنین شرح احوال و اشعار شاعران بی‌دیوان در قرن‌های ۳/۴/۵ هجری به تصحیح محمود مدبری در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

اشعار باقیمانده

شمارهٔ ۱ - قطعه در مکر دنیا : جهانا همانا فسوسی و بازی

شمارهٔ ۲ : شکر‌شکن است یا سخن‌گوی من است

شمارهٔ ۳ : کاشکی اینجای غوطه خوردمی

شمارهٔ ۱ - قطعه در مکر دنیا

جهانا همانا فسوسی و بازی

که بر کس نپایی و با کس نسازی

چو ماه از نمودن چو خار از پسودن

به گاه ربودن چو شاهین و بازی

چو زهر از چشیدن چو چنگ از شنیدن

چو باد از بزیدن چو الماس گازی

چو عود قماری و چون مشک تبت

چو عنبر سرشته یمان و حجازی

به ظاهر یکی بیت پر نقشِ آزر

به باطن چو خوک پلید و گرازی

یکی را نعیمی یکی را جحیمی

یکی را نشیبی یکی را فرازی

یکی بوستانی پراگنده نعمت

بر این سخت بسته بر آن نیک بازی

همه آزمایش همه پر نمایش

همه پر درایش چو گرگ طرازی

هم از توست شهامت شطرنج‌بازان

تو را مهره زاده به شطرنج‌بازی

چرا زیرکانند بس تنگ‌روزی

چرا ابلهان راست بس بی‌نیازی

چرا عمر طاووس و درّاج کوته

چرا مار و کرکس زید در درازی

صد و اند ساله یکی مرد غرچه

چرا شصت و سه زیست آن مرد تازی

اگر نه همه کار تو باژگونه

چرا آنکه ناکس‌تر او را نوازی

جهانا همانا ازین بی‌نیازی

گنه‌کار ماییم، تو جای آزی

شمارهٔ ۲

شکر‌شکن است یا سخن‌گوی من است

عنبر‌ذقن است یا سمن‌بوی من است

شمارهٔ ۳

کاشکی اینجای غوطه خوردمی

جای دیگر دستگیری تا گدار

ابوطیب مصعبی

اشعار باقیمانده