معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ مصطفی مجیدی

مصطفی مجیدی در ۲۳ خرداد ۱۳۶۰ در شهرستان بابل به دنیا آمد. ذوق و علاقه به ادبیات خصوصا شعر او را به وادی شاعری کشاند. نخستین اشعار خویش را در سن ۱۲ سالگی سرود. اشعار او از سال ۱۳۸۰ به بعد در مجلات و فصلنامه‌ها همچون: بخارا، عصر پنجشنبه‌ها، گوهران و ... به چاپ رسیدند. سال ۱۳۸۲ شروع فعالیتش در هنر مجسمه‌سازی بود. در پنجمین بینال مجسمه‌سازی تهران هنرمند برگزیده شد. از سال ۱۳۸۵ به عکاسی هنری روی آورد. او هم‌اکنون عضو سایت فانوس (سایت عکاسان ایران) می‌باشد. در جریان فاجعه سونامی در پروژه‌ای از سوی شرکت اپل مجیدی به یاد این قربانیان عکس و شعری اهدا نمود، پروژه‌ای که با حضور هنرمندان نامداری از سراسر جهان در ژاپن به نمایش گذاشته شد. منتقدان و شاعران و فیلسوفانی در باب اشعار او نوشته‌اند از آن جمله می‌توان به آنی فینچ، جودیت باتلر، دیمیتریس لیاکوس، هدویگ گورسکی، فرناندو آرابال، دکتر سید حسین نصر، مصطفی ملکیان، بهاء‌الدین خرمشاهی، دکتر حورا یاوری، واراند و شماری دیگر اشاره کرد. آثار آماده چاپ: (۱) مزامیر فرشتگان به دو زبان فارسی و انگلیسی به ترجمه دکتر سعید سعید پور (۲) اورفئوس:یک نمایشنامه اشعار مجیدی به زبانهای اسپانیایی،آلمانی، ایتالیایی، عربی و ارمنی توسط مترجمان صاحب نام برگردانده شده است. نشانی تماس: mostafamajidi۶۳@yahoo.com http://www.facebook.com/mostafa.majidi.۷۵

مصطفی مجیدی

شمارۀ ۱ : خفته بودیم

شمارۀ ۲ : تن نوحۀ پسین را می خواند

شمارۀ ۳ : صبح خواهد شد

شمارۀ ۴ : عشق

شمارۀ ۵ : خواهرانم را به باغ عدن یافتم

شمارۀ ۶ : آسمان

شمارۀ ۷ : سکوت

شمارۀ ۸ : شب میان پرده های گاه و بیگاه لبخند ورق خورد

شمارۀ ۹ : مادر

شمارۀ ۱۰ : کوچه ها از دلم کوچ می کنند

شمارۀ ۱

خفته بودیم

در آغاز کدامین کلمه بود

که چشم گشودیم

و کودکان را

تکه ای از تن ماه دیدیم

کدام سپیده دم بود

که طفلان

ترانۀ جاودانگی شنیدند

و ناباورانه لب به شادی گشودند

در کجا به او برخوردیم

که هنوز در خاطرمان

باران می بارد

شمارۀ ۲

تن نوحۀ پسین را می خواند

روح آواز نخستین را سرمی دهد

سفر آغاز میشود

شمارۀ ۳

صبح خواهد شد

سینه سرخان مرا بر بالهایشان خواهند برد

و خانه تنها خواهد ماند

شمارۀ ۴

عشق

نگاه شرم‌اگین یهوداست

آنگاه که نومید و خسته

سر بر شانه های باران نهاد

***

سکوت

کلام خداست

و تنهایی

میراث انسان است

***

پسر

پنجره را می‌گشاید

وماه

بر گردۀ مردگان

می‌گرید

و کودکان

به نور دیده‌شان

روح جهان را

تعمید می‌دهند

***

در شام واپسین

خورشید و آسمان

انسان را سجده می‌کنند.

شمارۀ ۵

خواهرانم را به باغ عدن یافتم

انگشت در انگشت هم

با گیسوان پیچیده درهم

چه می‌گفتند با آن دیدگان باکره به هم؟

مریم ایستاده است

و مادر با دامنی تمشک سویم می آید

از پی لبخندش زنجبیل است که فرو میریزد

عطر خون از دامنش بر می خیزد

همه می‌گویند:

ما هم که بمانیم تو تنهایی

شمارۀ ۶

آسمان

بی کاغذ هم می نویسد

شب

بی سفال هم می بارد

کسی در من نیست

عمر مدادم به یک روز هم نکشید

پس چرا

مرا

نانوشته به خانه می برند

شمارۀ ۷

سکوت

یعنی صعود

از پلکان واژگانی که گوش می بیند

و چشم می شنود

از زخم روز خون نمی چکد

پروانه پرده ها را کنار زد

پشت پرواز پریشان کلام

نشانی و خانه به گفتگو می نشینند

آنکه باید نمی بارد

سفره صدا نمی کند

شمارۀ ۸

شب میان پرده های گاه و بیگاه لبخند ورق خورد

نور در کجاوه ای خسته از کنار صدا عبور کرد

حافظه

تکیده

پشت شیشه ها قطره قطره قطره پیر شد

دریا هزار خط و یک نقطه بود

صورتها سطر های ناتمام ند

و مداد های رنگارنگ کوتاه و بلند

کنار ریلهای سپید هوا منتظرند

جملاتی بریده بریده که در هیچ بن بستی به انتها نمیرسند

اتاق یعنی انزوای ذهن

در تار و پود اشکالی که از خطوط خود گریزانند

به تکه ای از آسمان در حاشیه ی ناودان دست می‌کشم

همیشه کسی با چتر و بارانی از کنار نیمکتها می‌گذرد

انعکاسی که در انحنای شاخه ها با فضا تنها می ماند

اوقات

با ساعات مرگ برگ مدارا ندارند

پله های نگاه هیچگاه به آفاق پنجره ها نمی رسند

و در غیاب من

تکرار عکس تنی با کلاه و پیراهن که پشت سپیدار ها دور می‌شود

شمارۀ ۹

مادر

هوایی است که در آن نفس می‌کشم

فاصله ها

سبزه هایی که به زیر دندانهای هوا خرد می شوند

حرف در سکوت میان ما بقا می یابد

در کلیسای تنم دیگر کسی نمانده است

دریچه های خسته چشم فرو می بندند

گلدانها بی گفتگو نگاه می‌کنند

و سنگ فرشها به صدای ناقوسها در پیراهنم گوش می سپارند

در لحظه هایی که از من می گریزند

در خیابانی خلوت

تنها قدم می‌زنم

در انتظار اسب صبحم

تا رهسپار شوم

شمارۀ ۱۰

کوچه ها از دلم کوچ می کنند

پرستو ها از پیراهنم

طنین فاصله ها را در آغوش میکشم

تا تنها نمانم

مردمکانم دریچه نبودند

حصار بگردم کشیدند

تا در اندوه و یاس گلها بمانم

و باغ را در اعماق با خویشتن به خاک سپارم

صبحانه در آغوش صبح به خانه می آید

میز در تکرار کلماتی که ابر ها بر زبان می رانند رنگ میبازد

پنجره کنار ستونهای هوا ایستاده است

از عرض پلکان پسری عبور می‌کند

تمام کودکی مرا در چشمهایش با خود می برد

شیشه های شفاف تمنا بی گفتگو به روی دریا گشوده می شوند

اکنون از اینجا اندام نسیم را بهتر احساس می‌کنم

بی آشیانه

بی پرنده

درختی برای تدفین تبر از پله ها بالا می آید

که مرا به ابتدای راه میرساند

تنها نمی مانند

ماهی و مادر و ماه

اینهمه تصویر را بر دیوار های تنم میاویزم

و اتاق را ترک می‌کنم