معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ امیر پازواری

امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه‌افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد. دیوان اشعار امیر پازواری از روی نسخهٔ گردآوری و ترجمه شدهٔ شادروان استاد محسن مجیدزاده (م.م. روجا) که به همت آقای سعید غلامی نتاج امیری، مؤسس و مدیرعامل سازمان مردم‌نهاد بنیاد امیر پازواری در این نشانی در دسترس قرار گرفته است به گنجور اضافه شده است. برگردان فارسی اشعار که توسط استاد گاهی به زبان شعر به آنها افزوده شده نیز از طریق همان منبع در گنجور در دسترس قرار گرفته است.

دوبیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : سی وٰارْ بِهْ بِلِنْدیمِهْ، سی وٰارْ بِهْ کُوتٰا

شمارهٔ ۲ : سَرْ زَرّینْ کِلٰا دٰارْنِهْ مِهْ سُورِهْ بٰالٰا

شمارهٔ ۳ : مِنْ بَمِرْدِهْ رُوزْ خٰاکْ رِهْ سَرْ پٰا شِسْتیمٰ ...

شمارهٔ ۴ : صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا

شمارهٔ ۵ : مِثْلِ مَسًهْ گُوکی دٰایِمْ چٰاقِهْ کیجٰا

شمارهٔ ۶ : واهْ کاکِلْ مشکین به گردِ عِذارکِت

شمارهٔ ۷ : دُومِهْ دِچِشْمُونِ تِهْ، ابرو هِلالْ کِتْ

شمارهٔ ۸ : زَنْگی دیمه گرد گله باغ بزو تخت

شمارهٔ ۹ : مشکی به ته دوش کلا بزوئه چی سخت

شمارهٔ ۱۰ : مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِسْمِهْ هِوایِ شِهْ دوُسْتْ

شمارهٔ ۱۱ : اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ

شمارهٔ ۱۲ : اَمیرْ گِنِهْ تِهْ عِشْقْ هَکِرْدِهْ مِرِهْ مَسْتْ

شمارهٔ ۱۳ : گِلِ من بنه روز دکاشتمه شه دست

شمارهٔ ۱۴ : دٰارْمِهْ دِشِشِ مِهْرْرِهْ مَشْتْ

شمارهٔ ۱۵ : تِهْ مِهْرْوَرْزِمًهْ، تا اُسْتِخُونْ بَوّوِهْ خِش ...

شمارهٔ ۱۶ : اَمْروُزْ بَدیمِهْ سَرْ دَکِرْدْ چٰادِرِ عاٰجْ

شمارهٔ ۱۷ : بِلْبِلْ صِفِتْ بَدیمهً هِواٰی تِهْ رُخْ

شمارهٔ ۱۸ : شیرینْ خَنْدِهْ تٰا لَعْلْ رِهْ عَقیقْ جِدٰا کِرْد ...

شمارهٔ ۱۹ : نٰابَتُوّ مِهْ کِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرْزی نُو کِرْد ...

شمارهٔ ۲۰ : مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ

شمارهٔ ۲۱ : اَمیرْ گِنِهْ دَسْتِ فَلِکْ دٰاد وُ بی‌داد

شمارهٔ ۲۲ : اَمیرْگِنِهْ کِهْ تِهْ چِشْ نَرْگِسِهْ یٰا جٰادْ؟

شمارهٔ ۲۳ : بَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ اَمِهْ دَرْجا کِرْد ...

شمارهٔ ۲۴ : اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!

شمارهٔ ۲۵ : اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!

شمارهٔ ۲۶ : بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْ‌سَرْ؟

شمارهٔ ۲۷ : اَمیر گِنِهْ: مِهْ دُورْ بَرِ سییِهْ آخِرْ

شمارهٔ ۲۸ : اَمیرْ گِنِهْ اُونْطُورْ بِهْ تُو دٰارْمِهْ آزیز

شمارهٔ ۲۹ : مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ داٰرْمِهْ، تُویی مِرِهْ دا ...

شمارهٔ ۳۰ : اَمیرْ گِنِهْ: دٰادْ بِهْ دَسِّ بی بِقٰا یٰارْ

شمارهٔ ۳۱ : پَئیزْ پَجِنی، ویهارِهْ مٰاهْ رهْ یاد دارْ

شمارهٔ ۳۲ : قالی سرنِشینْ (سر نیشتی) کُوبِ تِری‌رِهْ یاد دارْ!

شمارهٔ ۳۳ : نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ

شمارهٔ ۳۴ : گُوهرْ گِلِهْ دیمْ، مِهْ گِلِهْ دیمِهْ گُوهِرْ!

شمارهٔ ۳۵ : غَلْیُون خارْهَکِنْ گُوهِر به مثلِ شَکِرْ

شمارهٔ ۳۶ : شومّه مَحْشِرْ روزْ به درگاهِ دادارْ

شمارهٔ ۳۷ : امیر گِنِهْ: مِهْ دِلْ‌رِهْ بَوِردی، بازآرْ

شمارهٔ ۳۸ : شاه‌زادِه سَلومُ و صَد سَلومُ و دیدارْ

شمارهٔ ۳۹ : شاهُونْشاهِهْ که نیشْتِ بیِهْ حَوضِ کوثرْ

شمارهٔ ۴۰ : اَمیرْ گِنِهْ: سی چینْ بِهْ کِلٰالِه‌یِ سَرْ

شمارهٔ ۴۱ : هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ

شمارهٔ ۴۲ : چنگیزْ شاهْ تنه چنگ ره ساز هاکِنِهْ سازْ

شمارهٔ ۴۳ : گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ

شمارهٔ ۴۴ : سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ

شمارهٔ ۴۵ : امیر گنه: مه تنْ‌رِهْ تِفاکَشی کَسْ

شمارهٔ ۴۶ : امیرْ گنه: هر کسْ عَقْلْ دارنه هَدیوَسْ

شمارهٔ ۴۷ : اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ!

شمارهٔ ۴۸ : هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ

شمارهٔ ۴۹ : امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ

شمارهٔ ۵۰ : پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ

شمارهٔ ۵۱ : مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ

شمارهٔ ۵۲ : نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ

شمارهٔ ۵۳ : سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ

شمارهٔ ۵۴ : چِلاوْ (چلو)، چه خِشِهْ هَر دمْ دئیرهْ وارشْ

شمارهٔ ۵۵ : مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْ

شمارهٔ ۵۶ : امیر گِنِهْ:‌ای گُوهِرْ، منه پَری‌وَشْ

شمارهٔ ۵۷ : بسا ته تِرِه اُونطورْ که وِسّه صانِعْ

شمارهٔ ۵۸ : امیر گِنِهْ:‌ای دوُنِ زبونِ طامِعْ!

شمارهٔ ۵۹ : اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ

شمارهٔ ۶۰ : سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ

شمارهٔ ۶۱ : سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْ

شمارهٔ ۶۲ : امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ

شمارهٔ ۶۳ : سه تا چینّه کا داشتْمه خجیروُ خارکْ

شمارهٔ ۶۴ : گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْ

شمارهٔ ۶۵ : امیر گنه: مه دِلْ‌رِهْ بئیتهْ ته واکْ

شمارهٔ ۶۶ : وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟

شمارهٔ ۶۷ : بالا خدنگْ،‌ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ

شمارهٔ ۶۸ : نماشْترْ سَرا که خُور دِگاردنهْ رنگْ

شمارهٔ ۶۹ : اَطْلَسْ دپوستی دامنْ بُو شا، کَمرْ تنگ

شمارهٔ ۷۰ : فلکْ بَگرْسَهْ خنهْ هَکردهْ پامالْ

شمارهٔ ۷۱ : تو نَسلِ اُونشاهی بغضْ نداشته شه دلْ

شمارهٔ ۷۲ : اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ

شمارهٔ ۷۳ : امیر گنه: مه وَرْ نوویهار، بیّیه لیْلْ

شمارهٔ ۷۴ : یا علی گمّهْ سُو دَکفهْ منه دلْ

شمارهٔ ۷۵ : امیر گته: یک‌باری جُوون بَووئمْ

شمارهٔ ۷۶ : رُخصتْ هاده که من ته قربونْ بَئوئمْ

شمارهٔ ۷۷ : اسیرِ زلفِ عَنبرْاَفشونْ بئوئمْ

شمارهٔ ۷۸ : آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ

شمارهٔ ۷۹ : مه دلْ همه خانهْ ته قربونْ بَووئمْ،

شمارهٔ ۸۰ : سوداییِ لَعلِ بَدخْشون بَووئمْ

شمارهٔ ۸۱ : دَسْتِ ته کافِرْ، نامُسَلْمونْ بَوُوئمْ

شمارهٔ ۸۲ : اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ

شمارهٔ ۸۳ : بییَمِّهْ تنه باغِ گِلْ‌رِهْ بَچینمْ

شمارهٔ ۸۴ : امیر گته: ماه دَه وُ چاره ته دیمْ

شمارهٔ ۸۵ : یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِه من به ته کومْ،

شمارهٔ ۸۶ : هر سِوا که خوؤ در بییِهْ ما ته، ته دیمْ

شمارهٔ ۸۷ : عشقْ اونْ عشقه که رُسوا مَجی به عالِمْ

شمارهٔ ۸۸ : حمّوم شونی دُوستْ، مره هَم بَوْ بییارِمْ

شمارهٔ ۸۹ : عهدْ بکِرْدِمِهْ بی تُو نَرْگِسْ نکارِمْ،

شمارهٔ ۹۰ : عهد بَکِرْدِمِهْ ته لُو شه بِنْ گُوم نَیِرِمْ

شمارهٔ ۹۱ : دِلْ که با وِصالْ خو بکرد بُو اَندی تُومْ

شمارهٔ ۹۲ : تو شاهْ مُرتضایی، مرتضانه ته نُوْمْ

شمارهٔ ۹۳ : من ته وَرْ عالمْ درد وُ واکْ بَچینِّمْ

شمارهٔ ۹۴ : امیر گنه: عاشقمه ته از زر و سیم

شمارهٔ ۹۵ : نماشونه سر ویشهْ بَئیهْ روشِنْ

شمارهٔ ۹۶ : میراث منه مهر و بفا وَرزییِنْ

شمارهٔ ۹۷ : اُونْ صورتگِرونْ که صورتهٰا کَشیینْ

شمارهٔ ۹۸ : خِتا و خُتَنْ، تا هندوستان پائینْ

شمارهٔ ۹۹ : امیر گنه: چی کالهْ رَحْمْ دارمه یارونْ!

شمارهٔ ۱۰۰ : من عاشِقِ اونْ زِلْفِمه، که خَمْ دارنه یارونْ!

شمارهٔ ۱۰۱ : امیر گنه: ذاتِ بِلْبِلْ دارمه یارونْ!

شمارهٔ ۱۰۲ : مسافر راه کربلا مه یارون!

شمارهٔ ۱۰۳ : امروزْ چَنْ روزهْ یاررِهْ ندیمه یارون!

شمارهٔ ۱۰۴ : بَخِرْ گَرْدِ راهُ و نَخِرْ نامردِ نون

شمارهٔ ۱۰۵ : امیر گنه: اینْ سَرْکه سَر پُوشِهْ یارون!

شمارهٔ ۱۰۶ : امیر گنه: دینِ عربْ دارمه یارون!

شمارهٔ ۱۰۷ : ته دِگیسُوونْ مشکِ پتییه یارون!

شمارهٔ ۱۰۸ : چه فتْنوئه ته چشْ که نَشومَه خو من

شمارهٔ ۱۰۹ : وَرفِ گُله ره دیمه که لارْ ره وارن

شمارهٔ ۱۱۰ : دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)

شمارهٔ ۱۱۱ : مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ

شمارهٔ ۱۱۲ : قافْ، قَندهْ تنه لُو به هدیه دپاتنْ

شمارهٔ ۱۱۳ : مه دوستْ به سُرعَتتْ، اسبِ بدوُرهْ موننْ

شمارهٔ ۱۱۴ : ای ماهرخِ سروقدِ سیمین تَنْ!

شمارهٔ ۱۱۵ : ناتُومه ته مهره‌ورزی ره دلْ هَئیتنْ

شمارهٔ ۱۱۶ : تیر بزه مرهْ کُومْ نییه نُومه گیتنْ

شمارهٔ ۱۱۷ : ای لارِ کوهْ نیشتمهْ یارِ دَر بییِنْ

شمارهٔ ۱۱۸ : امیر گنه: ته غمزه مرهْ مَصٰافنْ

شمارهٔ ۱۱۹ : امیر گنه:‌ای کافِرِ بی بفٰافنْ

شمارهٔ ۱۲۰ : مه حاصله ته غمْ خردن و اندوتن

شمارهٔ ۱۲۱ : امیر گنه: تا مهرهْ‌ورزی آموتن

شمارهٔ ۱۲۲ : شایستهْ مره ته قدمِ گَرْدْ بیینْ

شمارهٔ ۱۲۳ : امیر گنه: بی یار به دنی دویین

شمارهٔ ۱۲۴ : امیر گنه: اون یار ره نشینه داشتن

شمارهٔ ۱۲۵ : اون روز که بلقیس آخرت در شیینْ

شمارهٔ ۱۲۶ : خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!

شمارهٔ ۱۲۷ : سکندر کو؟ دارا کوئه؟ کوئه بیجن؟

شمارهٔ ۱۲۸ : تهْ صَیدی وُ مِجِمه وَلٰا وَلٰا منْ

شمارهٔ ۱۲۹ : به بازی نردْ دوست دلْ بیته آیین

شمارهٔ ۱۳۰ : اندی خشه روز هوا بییمو بارون

شمارهٔ ۱۳۱ : آهو دیمه چرسّه لار بیابون

شمارهٔ ۱۳۲ : امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو

شمارهٔ ۱۳۳ : یگرنگِه دوستِ مهرورزی گریه می‌بو

شمارهٔ ۱۳۴ : اشون باختمه، خود دیمه دَیْ بیامو

شمارهٔ ۱۳۵ : امیر گنه: تا که فلک ره سرها بو،

شمارهٔ ۱۳۶ : امیر گنه: اون ره نظرِ خدا بو

شمارهٔ ۱۳۷ : دَکْتمهْ تنه درو نَنْوازنّی تو

شمارهٔ ۱۳۸ : شه‌زاده، تره ایزد ذاتْ باتْ بو!

شمارهٔ ۱۳۹ : قَراشِل تره دایمْ به سونِ باد بو!

شمارهٔ ۱۴۰ : ته روشن چلا سوکنّه سون نیر بو!

شمارهٔ ۱۴۱ : گر دوست شه دست ره ته سر بما لنّی بو

شمارهٔ ۱۴۲ : دَر رَزْمْاَرْ رُستمْ ته برگه پُوش کشیبّو

شمارهٔ ۱۴۳ : تو خجیرۀ دوستی و خجیره ته خو

شمارهٔ ۱۴۴ : نما شترِ سَرْ دَیْمِهْ پلِ میون رو

شمارهٔ ۱۴۵ : هِزاروُ یِشکْ اِسْمْ اوّلْ دنیا بیامُو

شمارهٔ ۱۴۶ : چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو

شمارهٔ ۱۴۷ : چِلُویی دوسْ مه، هر دم چِلُو دَری تو

شمارهٔ ۱۴۸ : سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو

شمارهٔ ۱۴۹ : آدم واش نسیه، سزّه درآوره کو

شمارهٔ ۱۵۰ : سه چیز به دَنی، دِلهاره آوره سُو

شمارهٔ ۱۵۱ : خجیره کیجا، هیٰا هیٰا شُومّی کو

شمارهٔ ۱۵۲ : امیر گنه: دشت پازوار خجیره

شمارهٔ ۱۵۳ : امیر گنه که دشت گیرمه پازواره

شمارهٔ ۱۵۴ : دریوی کنار (دله) بدیمه یک ستاره

شمارهٔ ۱۵۵ : ندومه که چل بهتره یا چلیجه

شمارهٔ ۱۵۶ : انّه (اندی) داره وارش هدامه شه گلا (گیلا) ره

شمارهٔ ۱۵۷ : بلبل میچکا، نرو مره غم دارنه

شمارهٔ ۱۵۸ : یارون بوینین پیر زناچه مونه دارنه

شمارهٔ ۱۵۹ : امیر کلای او، بوینین چه چایی دارنه

شمارهٔ ۱۶۰ : امیر بوته که ماه ره غبار بئیته

شمارهٔ ۱۶۱ : امیر کلا اتا (یتّا) نفته روش بدیمه

شمارهٔ ۱۶۲ : بلنده نفارْ نیشتمه ایروونه

شمارهٔ ۱۶۳ : خجیره کیجا، من ته ادایِ میرمه

شمارهٔ ۱۶۴ : امیر گنه: این کُوهْنه دنی ره کُورمهْ؟

شمارهٔ ۱۶۵ : اُونجه که بئوتی هِرسْ، من بپامهْ

شمارهٔ ۱۶۶ : دٰارِ بلندْی اسّامه منْ به لُوشه

شمارهٔ ۱۶۷ : ونهْ سر جُور بُورمْ، مرْ حال دَنیهْ

شمارهٔ ۱۶۸ : خجیره کیجا وعده نده که امّه

شمارهٔ ۱۶۹ : امروز چن روزه، دوسّ گمون ندارمه

شمارهٔ ۱۷۰ : شش درم دونه، وه کتراره کورنه؟

شمارهٔ ۱۷۱ : کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِ ...

شمارهٔ ۱۷۲ : نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ

شمارهٔ ۱۷۳ : اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزه

شمارهٔ ۱۷۴ : نما شترسرا، وِرْگ دکته صحراره

شمارهٔ ۱۷۵ : الهی تنه رو بکشه شماله

شمارهٔ ۱۷۶ : دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنه

شمارهٔ ۱۷۷ : امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره

شمارهٔ ۱۷۸ : ته عشقه که عالم‌ره هکرده آگاه

شمارهٔ ۱۷۹ : امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، ته

شمارهٔ ۱۸۰ : تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْ

شمارهٔ ۱۸۱ : ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه داره

شمارهٔ ۱۸۲ : سی داغ به منه دل دره ته ابرویه

شمارهٔ ۱۸۳ : سربازمّه ته عشق، هرچی بونه بووئه

شمارهٔ ۱۸۴ : یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّه

شمارهٔ ۱۸۵ : ونوشه که در بموئه نوویهاره

شمارهٔ ۱۸۶ : کوک ره بدیمه، سروسّه جویباره

شمارهٔ ۱۸۷ : ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه!

شمارهٔ ۱۸۸ : خنده خنده با من هکرده حکاته

شمارهٔ ۱۸۹ : امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ

شمارهٔ ۱۹۰ : سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه

شمارهٔ ۱۹۱ : ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه

شمارهٔ ۱۹۲ : بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره

شمارهٔ ۱۹۳ : امروز سر راه بدیمه یک درْدونه

شمارهٔ ۱۹۴ : سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه

شمارهٔ ۱۹۵ : من قلندروار شومّه سر دروازه

شمارهٔ ۱۹۶ : آیینه به ته روئه، زلالْ نمنه

شمارهٔ ۱۹۷ : بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه

شمارهٔ ۱۹۸ : موسیٰ کوهِ طورْ بهشْته شه عصارهْ

شمارهٔ ۱۹۹ : شاهونشاهه که وه همه سان نمنه

شمارهٔ ۲۰۰ : دریویِ میونْ بدیمه یک ستاره

شمارهٔ ۲۰۱ : امیر گنه: گشت «لیته کُوه» خجیره

شمارهٔ ۲۰۲ : واجب‌الوجودِ عَلَم الاسمامه

شمارهٔ ۲۰۳ : امیر گنه: گشت کرْدمهْ تمومِ کوه ره

شمارهٔ ۲۰۴ : محمّد ره خدا چنّه جوون بساته

شمارهٔ ۲۰۵ : دماوند کوه، سامون لاریجونه

شمارهٔ ۲۰۶ : دل رهْ گمّه که، غمْ نخرْ چاره نیه

شمارهٔ ۲۰۷ : اول بسم‌الله گمّه نوم (اسم) خداره

شمارهٔ ۲۰۸ : بونّه (ُبُوردمه) غریبی، غریبی چنده زئینه

شمارهٔ ۲۰۹ : صد ساله که من در این دنی دئیمه

شمارهٔ ۲۱۰ : ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه

شمارهٔ ۲۱۱ : آهو نیمه که کَتمْ بچینم (بَئیرم) داره

شمارهٔ ۲۱۲ : کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟

شمارهٔ ۲۱۳ : دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه

شمارهٔ ۲۱۴ : نَدوّمه که این قالبْ بساتن چیه؟

شمارهٔ ۲۱۵ : ملّا دره که دایِم با نمازه

شمارهٔ ۲۱۶ : دیشو باختمه، خودیمه ته چشمون‌ره

شمارهٔ ۲۱۷ : کیجا، ته ریکا، کیجا تنی ریکامه

شمارهٔ ۲۱۸ : گلْ ونهْ مره، بو کنهْته پَنّونه

شمارهٔ ۲۱۹ : سه دنی مرهْ، لاپه نده، مشت هاده

شمارهٔ ۲۲۰ : یا علی، گمّه بلندهْ ته آوازه

شمارهٔ ۲۲۱ : خجیره کیجا، ته جمه نارنجیه

شمارهٔ ۲۲۲ : امیر گنه که، خنهْ باتْمه اُونهْ

شمارهٔ ۲۲۳ : گوهر گلهْ دیمْ بنّه ته هماسّه لوئه

شمارهٔ ۲۲۴ : کَرهْ سنگهْ دَشتْ، چشمه دَرْ بیمُو لارهْ

شمارهٔ ۲۲۵ : ته واسرّه که زردُو ضعیف و زارْمهْ

شمارهٔ ۲۲۶ : ستاره بلنْ بلنْ تری ستارهْ

شمارهٔ ۲۲۷ : امروزْ چَنْ روزهْ، مه بلبلْ نادیاره

شمارهٔ ۲۲۸ : شاهو نشاهه که اشرف ره جا بساته

شمارهٔ ۲۲۹ : امیر گنه: سِرْ دیمه سَیرِ بهاره

شمارهٔ ۲۳۰ : مه ورْدهْ علی، نالمّه شه آقاره

شمارهٔ ۲۳۱ : تعریفْ کمّه چَنْ چیزره چنون خجیره

شمارهٔ ۲۳۲ : امیر گنه: گشتِ بدنْ جای حُوره

شمارهٔ ۲۳۳ : سلومْ هدامه شه دُوستِ پری‌روره

شمارهٔ ۲۳۴ : قروُون شاهِ دُلدُلْ سوار که زَرّین طوره

شمارهٔ ۲۳۵ : مَرْدمْ گَشتِ لارْ شُوئنْ (شونن) منْ لارْ بمُوره

شمارهٔ ۲۳۶ : امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره

شمارهٔ ۲۳۷ : منهْ دلْ‌ره تو دارْنی که یادتْ نییهْ

شمارهٔ ۲۳۸ : هر جا که دلْ آشوبه وُ دادْرَس ْ (دست‌رس) نییهْ

شمارهٔ ۲۳۹ : امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته

شمارهٔ ۲۴۰ : امیر گنه: یار دارمه که پری‌ذاته

شمارهٔ ۲۴۱ : ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساته

شمارهٔ ۲۴۲ : ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساته

شمارهٔ ۲۴۳ : ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساته

شمارهٔ ۲۴۴ : کمینْ شُوئه که جَورْ نَکشیمْ اما ته؟

شمارهٔ ۲۴۵ : هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون ته

شمارهٔ ۲۴۶ : زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰاره

شمارهٔ ۲۴۷ : امیر گنه: بَسُوتمهْ چه سُوته دٰارهْ

شمارهٔ ۲۴۸ : خراکْ نَپرْسنی وُ مه حٰالِ زٰارهْ

شمارهٔ ۲۴۹ : تَرْسمهْ بنایِ اَجْلْ ره دیاره

شمارهٔ ۲۵۰ : زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیره

شمارهٔ ۲۵۱ : منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیره

شمارهٔ ۲۵۲ : یاری نَکردی، جُزْ ره مه جٰا چه گیتی؟

شمارهٔ ۲۵۳ : دیروزْ بَشیمهْ دوستِ دریچه وابی

شمارهٔ ۲۵۴ : ته دولت و ته سعادتِ صراحی

شمارهٔ ۲۵۵ : تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد دایی

شمارهٔ ۲۵۶ : سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی

شمارهٔ ۲۵۷ : امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری

شمارهٔ ۲۵۸ : دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی

شمارهٔ ۲۵۹ : کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلویی

شمارهٔ ۲۶۰ : سی داغْ به منه دلْ دَره ته ابرویی

شمارهٔ ۲۶۱ : شاهْ نیشته، شرابْ خرْنه به جامِ شاهی

شمارهٔ ۲۶۲ : سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتی

شمارهٔ ۲۶۳ : چَنّه هامجِمْ ته سره‌یِ دیاری

شمارهٔ ۲۶۴ : دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بویی

شمارهٔ ۲۶۵ : زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بویی

شمارهٔ ۲۶۶ : اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی

شمارهٔ ۲۶۷ : یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی

شمارهٔ ۲۶۸ : امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی

شمارهٔ ۲۶۹ : هرگز سخنِ کَسْ به کَسْ یار نُوویی

شمارهٔ ۲۷۰ : انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبی

شمارهٔ ۲۷۱ : دْسیُو سوارْ دیمه کنارِ رویی

شمارهٔ ۲۷۲ : ویهارْ دَرْآمو، می‌نسیم دَرْآیی

شمارهٔ ۲۷۳ : اَرْ تَختِ سُلَیْمُونْ به منْ هادنْ جایی،

شمارهٔ ۲۷۴ : گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری

شمارهٔ ۲۷۵ : خوبون و خجیرونْ دیمه بیشماری

شمارهٔ ۲۷۶ : ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی

شمارهٔ ۲۷۷ : امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی

شمارهٔ ۲۷۸ : ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟

شمارهٔ ۲۷۹ : بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشی

شمارهٔ ۲۸۰ : مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی

شمارهٔ ۲۸۱ : امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستی

شمارهٔ ۲۸۲ : تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی

شمارهٔ ۲۸۳ : امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی

شمارهٔ ۲۸۴ : حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی

شمارهٔ ۲۸۵ : خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی

شمارهٔ ۲۸۶ : سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتی

شمارهٔ ۲۸۷ : یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی

شمارهٔ ۲۸۸ : اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،

شمارهٔ ۲۸۹ : امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!

شمارهٔ ۲۹۰ : پشمالی وشکومه ته شروبره مایی

شمارهٔ ۲۹۱ : چکنْ چکنْ چیرهْ عَرقْ یا گلُویی؟

شمارهٔ ۲۹۲ : امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی

شمارهٔ ۲۹۳ : زنگی دیمه که سرچشمه‌ی حیات بویی

شمارهٔ ۲۹۴ : امیر گنه: که تو خجیرونِ شاهی

شمارهٔ ۲۹۵ : نَدوُمّه منی قالب بساتنْ چی بی؟

شمارهٔ ۱

سی وٰارْ بِهْ بِلِنْدیمِهْ، سی وٰارْ بِهْ کُوتٰا

سی وٰارْ بِهْ کِشْتی بیمِهْ، سی وٰاریٰ مُولٰا

سی وْارْ بِهْ دِرْیُویِ اَحْمَرْ بیمِهْ مُولٰا

سی وْارْ بِهْ خِشْکی خٰاکِ سَرْ هُوینٰا پٰا

شمارهٔ ۲

سَرْ زَرّینْ کِلٰا دٰارْنِهْ مِهْ سُورِهْ بٰالٰا

اُونْ زَرّین کَلٰا مَخْمِلْ هِنْدی بِرٰازٰا

تِنِهْ هَرْوَرِ زِلْفْ رِهْ کِهْ وٰاوَری وٰا

نازِکْ گِلِهْ دیمْ، جٰانْهٰا تِنِهْ فِدٰابٰا

شمارهٔ ۳

مِنْ بَمِرْدِهْ رُوزْ خٰاکْ رِهْ سَرْ پٰا شِسْتیمٰا

یَقینْ دُوّمِهْ کِهْ فٰاتِحِهْ خُونِسْتیمٰا

چِکاوِکْ پیون ویهٰارْ سِرٰاوِسْتیمٰا

فَلِکْ رِهْ بَئوُ چی بِهْ دِلْ دٰارِسْتیمٰا

شمارهٔ ۴

صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا

گِرْدِنْ یَخِهْ‌پُوشْ وُ بی‌قِبٰاهِهْ کیجٰا

سِرِهْ مِجِنِهْ چی سَرْ بِرٰاهِهْ کیجٰا

عٰاشِقْ کِشِهْ وی (وِهْ) خُودِشْ گِوٰاهِهْ کیجٰا

شمارهٔ ۵

مِثْلِ مَسًهْ گُوکی دٰایِمْ چٰاقِهْ کیجٰا

گٰاهی بِهْ یَیْلٰاقْ، گٰاهی قَشْلاقِهْ کیجٰا

عٰاجِهْ گِرْدِنْ وی چی اِسْپِهْ سٰاقِهْ کیجٰا

خُوبُونْ پِرْنِهْ، وَلی کِهْ طٰاقِهْ کیجٰا

شمارهٔ ۶

واهْ کاکِلْ مشکین به گردِ عِذارکِت

چون من کشته پشته هر پلی هزارکتْ

سیم پلّهْ ره گرْبَزْه پیچ و تارکتْ

دوُمِ نظرِ عشق به ته لو، طرارکتْ

شمارهٔ ۷

دُومِهْ دِچِشْمُونِ تِهْ، ابرو هِلالْ کِتْ

شوُ وُ روُزنِئو، کِهْ شُو وُ روُزْ بِهْ سٰالْ کِتْ

واه که دل به دوم ته پری رخسارکتْ

مِنِ روشنه روز و شو، حال به حال کتْ

شمارهٔ ۸

زَنْگی دیمه گرد گله باغ بزو تخت

یا زاغْ بهِ گِلِ وَلگْ، منقار بزو ئه سخت

امیر گِنِهْ: یاری هکنه منه بخت

دوست ره بوینم مه کشه هاکشه رخت

شمارهٔ ۹

مشکی به ته دوش کلا بزوئه چی سخت

یا زنگی به گِلِ افتو هپاته رخت

امیر گِنِهْ: طالع که من دارمه این وخت

نلّنه فلک، دوس گنه ورکشی رخت

شمارهٔ ۱۰

مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِسْمِهْ هِوایِ شِهْ دوُسْتْ

(دَ) کِتْمِهْ شَهْرْ بِهْ شَهْرْ، کُوچِهْ، شَیدٰای شِهْ دوُسْتْ

بَدیمِهْ روُیِ چِهْرِهْ، صِفٰایِ شِهْ دوُسْتْ

نَدیمِهْ خُوبی کَسْ‌رِهْ هَمْتٰایِ شِهْ دوُسْتْ

شمارهٔ ۱۱

اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ

جان وُ دِلْ و دینْ دِمًهْ بِهٰایِ شِهْ دوُسْتْ

کَسْ نییِهْ نِدٰارِهْ وی هِوٰای شِهْ دوُسْتْ

بَنْدِهْ جٰان وُ دِلْ دِمًهْ بِرٰایِ شِهْ دوُسْتْ

شمارهٔ ۱۲

اَمیرْ گِنِهْ تِهْ عِشْقْ هَکِرْدِهْ مِرِهْ مَسْتْ

مِهْ جٰان وُ دِلْ‌رِهْ یِکْ‌بٰارْ نییٰارْ نی شِهْ دَسْتْ

مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِ مِهْ، شَیْدٰایِ سَرْمَسْتْ

گَوهِرْ گِلِهْ دیمْ رِهْ تا بییٰارِمْ (بییورِمْ) شِهْ دَسْتْ

شمارهٔ ۱۳

گِلِ من بنه روز دکاشتمه شه دست

هر روزه او دامه، من به شه دست

بُورده بشکفه، غنچه بیاره مه دست

بورده ناکس دست و نیامو مه دست

شمارهٔ ۱۴

دٰارْمِهْ دِشِشِ مِهْرْرِهْ مَشْتْ

سِهْ‌رِهْ بییٰابُونْ بِشْتِمِهْ یٰا سَگِ لَشْتْ

فِرْدٰا عَرِصٰاتْ بُونِهْ قِیٰامِتِ دَشْتْ

سِهْ‌رِهْ هَفْتْ یَقینْ دٰارْمِهْ، دِوٰازِهْ‌رِهْ هَشْتْ

شمارهٔ ۱۵

تِهْ مِهْرْوَرْزِمًهْ، تا اُسْتِخُونْ بَوّوِهْ خِشْتْ

اِسْتٰادْ بَیْرِهْ گِلْ، بِسٰازِهْ کُوزِهِ‌یِ دَسْتْ

بِلِنْ کُورِهْ بِنْ، پُخْتِنْ بییِهْ مِرِهْ دَسْتْ

اوُنْ مَحْلْ تِمٰا دٰارْمِهْ، بییٰایمْ تِهْ شَسْتْ

شمارهٔ ۱۶

اَمْروُزْ بَدیمِهْ سَرْ دَکِرْدْ چٰادِرِ عاٰجْ

گِلْبَنْدی جِمِهْ دَکِرْدِهْ، شبیهْ وِلٰاجْ

یَئوُتِّهْ (بَئوتْمِهْ) کِجِهْ شُونی، مِنِهْ سَرِ تٰاجْ؟

بَوتِهْ کِهْ چی کٰارْ داٰرْنی، مِنْ شوُمِّهْ وِلٰاجْ

شمارهٔ ۱۷

بِلْبِلْ صِفِتْ بَدیمهً هِواٰی تِهْ رُخْ

نَدیمهْ دَستِهْ گِلْ رِهْ هَمْتٰای تِهْ رُخْ

ماه وُ سِتارِهْ هَرْ دِ گُمراٰیِ تِهْ رُخْ

مِنْ کیمِهْ نِکِمّهْ جٰانْ فِدایِ تِهْ رُخْ

شمارهٔ ۱۸

شیرینْ خَنْدِهْ تٰا لَعْلْ رِهْ عَقیقْ جِدٰا کِرْدْ

خِتِشْتِهْ شیرینْ، مِهْ دَسْت وُ پارِهْ وٰا کِرْدْ

دَرِ گَنْجْ رِهْ واٰ کِرْدوُ شِهْ وَرْ بِهٰا کِرْدْ

بِسْیٰارْ مِنِهْ سُونْ، شِهْ سَر وُ جاٰنْ فِدٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۱۹

نٰابَتُوّ مِهْ کِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرْزی نُو کِرْدْ

نٰابَتُوّمِهْ کِهْ تِنِهْ فُرْقِتْ جِهْ خُو کِرْدْ

تِهْ فُرْقِتْ مِنِهْ رُوشِنِهْ رُوزْرِهْ شُو کِرْدْ

تِهْ عِشْقْ جِهْ هَرْ مَیْدوُنْ بَرِ سیمِهْ، هُو کِرْدْ

شمارهٔ ۲۰

مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ

دِلْ دَکِتِهْ دُومْ‌رِهْ نِکَنّی هَرگِزْ یٰادْ

اَمِهْ سَرِ و کٰارْ، دِلْ‌رِهْ بِسٰاتیٰ فُولٰادْ

اَمٰانْ تِهْ سَنْگِهْ دِلِ جٰا، دٰاد وُ بی‌داد

شمارهٔ ۲۱

اَمیرْ گِنِهْ دَسْتِ فَلِکْ دٰاد وُ بی‌داد

چَمِنِّهْ وِنِهْ پٰادَرِهْ سُونِ فُولٰادْ

گٰاهی بَنْدِ تُرْک نِشینْ، گَهی بَنْدِ تٰادْ

یٰا شٰاهِ خِرٰاسُونْ بِرِس اَمِهْ فَرْیٰادْ

شمارهٔ ۲۲

اَمیرْگِنِهْ کِهْ تِهْ چِشْ نَرْگِسِهْ یٰا جٰادْ؟

تِهْ بَرْفِهْ کِهْ هَرْ مٰاهِ هِلٰالْ بَوُو مٰادْ

مِهْ سُوتِهْ دِلِ دَنی‌رِهْ تُو هٰاکِنْ شٰادْ

چی بُونِهْ کِهْ تِهْ هٰادی مِنِهْ دِلِ دٰادْ؟

شمارهٔ ۲۳

بَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ اَمِهْ دَرْجا کِرْدْ

تَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ، اَمِهْ هَمْپٰا کِرْدْ

اَمیرْ گِنِهْ تٰا ایزدْ دَنی بِهْ پٰا کِرْدْ

خٰال وُ خَطّ وُ خوُبی تِنِهْ تَنْ‌رِهْ جٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۲۴

اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!

خِضْری حَسُودی نَکِنْ، بِرُو مِنِهْ سَرْ

مِنْ بَمِرْدْ نِیٰاوُونِمْ، دَوُونِمْ نَظِرْ

اَنْدی تِمٰا دٰارْمِهْ تِهْ بِیٰایی مِهْ وَرْ

شمارهٔ ۲۵

اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ!

مِنْ تِهْ وَرْ اَمیرْ هَسْتْمِهْ، تُو مِهْ وَرْ گَوُهِرْ

تِهْ کَشِهْ گِلِهْ، گِلْ تُو بِیُورْدی نُو وِرْ

تِهْ دیم وُ سُوآلْ بَدْرِ مُنیرِهْ یٰا خِرْ؟

شمارهٔ ۲۶

بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْ‌سَرْ؟

بِوٰاشْ بِهْ سِلٰامِتْ، کَسْ نَمیرْنِهْ (نَمیره) تِهْ وَرْ

چٰاکْ زَمِّهْ شِهْ جوُمِهْ‌رِهْ زِ پٰایْ تٰا سَرْ

مِنْ خِذرِهْ دِرْیُو دِمِّهْ، تِنِهْ عِشْق وَز

شمارهٔ ۲۷

اَمیر گِنِهْ: مِهْ دُورْ بَرِ سییِهْ آخِرْ

تَرْسِمْ اَجِلِ تیغْ حِوٰالِهْ بُو مِهْ سَرْ

قَفِسْ اِشْکِنِهْ مِرْغِ دِلْ، جٰا کِنِّهْ پَرْ

مِنِهْ نَئی رُوزْ، کی بِکَشِهْ جِفٰا تِرْ؟

شمارهٔ ۲۸

اَمیرْ گِنِهْ اُونْطُورْ بِهْ تُو دٰارْمِهْ آزیز

یَعْقُوبْ بِهْ کَنْعُونْ شِهْ یُوسِفْ‌رِهْ دَرْ آویرْ

اُونْسُونْ وَرْزِمْ تِهْ مِهْرْ، کَسْ نِدٰارِهْ آزیرْ

چیرهْ خُورْآسٰا، جِهُونْ هِشِنْدییهْ نیرْ

شمارهٔ ۲۹

مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ داٰرْمِهْ، تُویی مِرِهْ داٰرْ

مِنْ تِهْ دِلْ نَیٰازاٰرْمِهْ، تُویی نَیٰازٰارْ

تُو مِهْ مِهْرِبُونْ دُوسْ بُو! مِنْ تِهْ بِفٰادٰارْ

دِشْمِنْ پِرْ زننْ سَرْ بِهْ سَنْگْ، دیمْ بِهْ دیفٰارْ

شمارهٔ ۳۰

اَمیرْ گِنِهْ: دٰادْ بِهْ دَسِّ بی بِقٰا یٰارْ

دی وی مِهْرِبُونْ بییِهْ، اَمْرُو دِلٰازٰارْ

یِکْتا سِخِنِ وَرْ، دِنِهْ وی اَنْدی کٰارْ

مِهْ رُوشِنِهْ روُزْرِهْ هٰاکِرْدِهْ شُوی تٰارْ

شمارهٔ ۳۱

پَئیزْ پَجِنی، ویهارِهْ مٰاهْ رهْ یاد دارْ

اَنْبونْ دُوشْ کِنّی، کِنّاکِنّارِهْ یاد دارْ

خُوشِهْ کهْ چنّیی، شِهْ وَرِهْکٰارِهْ یاد دارْ

روز قیامتْ، سَبْزِه قِوا (قِبا) رِهْ یاد دارْ

شمارهٔ ۳۲

قالی سرنِشینْ (سر نیشتی) کُوبِ تِری‌رِهْ یاد دارْ!

امسال سیری، پارِ وَشْنی رِهْ یاد دارْ!

اسبِ زین سِوارْ! دُوشِ چَپی‌رِهْ یاد دارْ!

چَکْمِهْ دَکِرْدی، لینْگِ تَلی‌رِهْ یاد دارْ!

شمارهٔ ۳۳

نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ

منه خَرِهْ بار دَکِتِهْ گُوهِرِ دَرْ

گوهرْگِلِهْ دیمْ اِسَییهْ دیفار وَرْ

دَسْ زُوئِهْ، قَسِمْ خِرْدِهْ، اِسا، تِنِهْ سَرْ

شمارهٔ ۳۴

گُوهرْ گِلِهْ دیمْ، مِهْ گِلِهْ دیمِهْ گُوهِرْ!

نه تَنْ گِلِهْ باغِهْ، گِلْ بیارْدِهْ نُووِرْ

هَرْکی دَرْ بیمُوئِهْ تِهْ باغِ گِلِ وَرْ

بَئُوکَلْ اَمیرْ دِکاشِتِهْ گُوهِرِ وَرْ

شمارهٔ ۳۵

غَلْیُون خارْهَکِنْ گُوهِر به مثلِ شَکِرْ

شهْ دِلْ‌رِهْ به تو دِمِّهْ مِنْ شَوَمِهْ سفرْ

گُهر گِلِهْ دیمْ، نَکِنْ خیالِ دیگرْ

صَد سالْ بَمُّونِمْ، هَسُمِّه تِنِهْ نُوکِرْ

شمارهٔ ۳۶

شومّه مَحْشِرْ روزْ به درگاهِ دادارْ

زمّه کَفِنْ‌رِهْ چاکْ، عَرصاتِ بازارْ

مِرِهْ بَپِرْسِنْ کی بییِهْ ته دِلْ آزارْ؟

ته نُومْ رِهْ زِبُونْ گیرِمِهْ به چارُو ناچارْ

شمارهٔ ۳۷

امیر گِنِهْ: مِهْ دِلْ‌رِهْ بَوِردی، بازآرْ

با این دُوستی مِهْ سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ نیازارْ

هَسّمِّهْ مَجنونْ، تُو لیلی، مِن خریدارْ

امروزْ کِمِّهْ سُودا که تُو دارْنی بازارْ

شمارهٔ ۳۸

شاه‌زادِه سَلومُ و صَد سَلومُ و دیدارْ

اَنْشالّا مِوارِکْ بُو شِمارِهْ اینْ کارْ!

سنگِ مَرْمِرْ بِسازِمْ مِنْ طلاکارْ

مَحَمّد تِنِهْ پَشتْ، علی تِهْ مَددْکارْ!

شمارهٔ ۳۹

شاهُونْشاهِهْ که نیشْتِ بیِهْ حَوضِ کوثرْ

قَلِمْ ونه دَسْ نَویشْتِهْ آدِمِ سَرَ (عالِمِ ذَرْ)

یا شاهِ خِراسُونْ مَطْلِبْ دارْمِهْ ته ورْ

تُو مِرِهْ هادِهْ شَرْبِتِ حُوضِ کوثرْ!

شمارهٔ ۴۰

اَمیرْ گِنِهْ: سی چینْ بِهْ کِلٰالِه‌یِ سَرْ

اینْ مُعجِزْ دٰارْنِهْ سَرْ کَشِنِهْ دِلٰازَرْ

طُوبیٰ قَدوُلُو شَرْبِتِ حُوضِ کُوثَرْ

دِ خٰالْ تِنِهْ یٰاسَمِنِهْ یٰا مِشْکِ تَرْ؟

شمارهٔ ۴۱

هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ

هزار پاره گُوهِرْ، چِهْ چنگی خُوشْ آوازْ،

هزار تاج و تَخت بُو، هزار مَرْکَبِ تازْ

نا اَرْزِنهْ گُوهرْ، هَمه ته یکی نازْ

شمارهٔ ۴۲

چنگیزْ شاهْ تنه چنگ ره ساز هاکِنِهْ سازْ

نِوازندهْ، تِهْ، هَرْدَمْ بیارهْ آوازْ

اُونْ نِرْزِنِهْ پنجْ شَهْر به تنه یکی نازْ

هُرْمُزدْ و یَزدْ وُ همدوُنْ، کِرْمونْ، شیرازْ

شمارهٔ ۴۳

گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ

مِنْ به جاهلی وِنِهْ کَشِمْ وِنِهْ نازْ

گُوهِرْ عَسِلْ رِهْ مُوّنِهْ که کِننّی بازْ

عَسِلْ رِهْ دَرْمُونْ وَرِنْ کِرْمُونْ وُ شیرازْ

شمارهٔ ۴۴

سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ

ته لَسْ لچَکی دا، بَمِرْدْبُونْ هزار کَسْ

امیر گِنِهْ: گَوْرْ وَچِهْ، کافری کَسْ!

که کِرْدی مِنا یاری، اِساگنی وَسْ؟

شمارهٔ ۴۵

امیر گنه: مه تنْ‌رِهْ تِفاکَشی کَسْ

نشومَه اونْ کیچِهْ رِهْ که بُوردِهْ ناکَسْ

ناکَسْ رِهْ نصیحتْ هاکِنی هزارْ کَسْ

ناکسْ ناکسه، ناکِسِهْ ناکِس کَسْ

شمارهٔ ۴۶

امیرْ گنه: هر کسْ عَقْلْ دارنه هَدیوَسْ

ناکسْ مَردِمُونْ رِهْ هرگز نَوْنِهْ شِهْ کَسْ

پِرْ حَیفِهْ کَسْ ناکَسْ ره بَوُوئه شِهْ کَسْ

هَموُنْ ناکَسِهْ، ناکَسِهْ ناکَسِ کَسْ

شمارهٔ ۴۷

اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ!

اینْ عشقْ نامنه دَسِّهْ وُ ناتِنِهْ دَسْ

اینشهْر همه یارْ دارِنْ وُ قَومْ، اَدی کَسْ

مه یار تُویی، مه قومْ تویی، تُویی مه کَسْ

شمارهٔ ۴۸

هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ

مِه دادَرَسِنِهْ عَرْشِ مِلایکِ گُوشْ

مَطْلوبْ وینْ این سِخِنْ رِهْ هاکِنِهْ گُوشْ

تا قَصّه‌ی مَجْنونْ بَووئِهْ فِرامُوشْ

شمارهٔ ۴۹

امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ

کانِ غَمْ واِلَمِه، مکانِ آتَشْ

ته مهرهْ‌ورزی رِهْ وِسِهْ مه دِلِ تَشْ

ننه غَمِهْ که شُو وُ روزْ دارْمِهْ نالَشْ

شمارهٔ ۵۰

پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ

کَمْ کَمْ دَکِنْ وُ ویهاره ماره هارِشْ

خُوشِهْ که چینّی، بی‌چاره هارِهْ هارِشْ

روزِ قیامتْ، سَبْزِهْ قِوارِهْ هارشْ

شمارهٔ ۵۱

مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ

انگیسْ دَکِنْ مه زِبُونْ رِهْ پیکِفا کَشْ

ذِرّه ذِرّه تو منه گوشتْ رِهْ تِفاکَشْ

نَکِنْ سَرزَنِشْ، بیمه تنه جفا کَشْ

شمارهٔ ۵۲

نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ

مَسْتِهْ بِلْبِلِ نالهْ نیمُونه مه گُوشْ

نامَرْدِ فَلِکْ حلقه دَکِرْدِهْ مه گُوشْ

وِنِهْ بَمِرْدِنْ، بوُردِنْ چِهارْ کَسِ دُوشْ

شمارهٔ ۵۳

سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ

کُلً مازرونْ اِرْزِنِهْ ته لُویِ خِشْ

ماهی نیمه که دوُمْ دَکِفِمْ، کنارْ کَشْ

زینگالْ نیمه که مَنْقِلْ بَسوزه آتَشْ

شمارهٔ ۵۴

چِلاوْ (چلو)، چه خِشِهْ هَر دمْ دئیرهْ وارشْ

آساچه خِشِهْ گُو بَپنبوئه گالِشْ

مَنْگِلْ چه خِشِهْ لا وُ سَرین وُ بالِشْ

بِرو خِشِه واشْ، مَسًه چَشوُن‌رِهْ هارِشْ

شمارهٔ ۵۵

مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْ

تاریکْ بَووُئِهْ چیرِهْ نَوینهْ مه چِشْ

منْ چَنگه مالی بُورِمْ دوُستِ متکا پِشْتْ

دوُست گِلِهْ دیمْ‌رِهْ مِنْ هَدِمْ دِ تا خِشْ

شمارهٔ ۵۶

امیر گِنِهْ:‌ای گُوهِرْ، منه پَری‌وَشْ

اَرْمُونْ دارمهْ تِهْ لُورهْ دَچینمْ شِه خِشْ

ته خَنْجِرْ بِدَسْتی وُ خجیرهْ مَهْوَشْ

منْ جانْ‌رِهْ نثار کمّه، برو منه کش

شمارهٔ ۵۷

بسا ته تِرِه اُونطورْ که وِسّه صانِعْ

هاکِرْدِهْ به ته تَنْ همه چیزْرِهْ جامِعْ

امیر گِنِهْ: هر کَسْ که بَوُونه قانِعْ،

اسبابِ دَنی وِرِهْ نَبُونه مانِعْ

شمارهٔ ۵۸

امیر گِنِهْ:‌ای دوُنِ زبونِ طامِعْ!

جُز نُومِ خِدا نَشوُنه گُوش سامِعْ

هر کسْ به صفاتِ حَقّْ بئییِه\ قانِعْ

نُور حقّْ وِنِهْ دِلْ‌رِهْ هَکِرْدِهْ لامِعْ

شمارهٔ ۵۹

اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ

شهْ مِسکینهْ دِلِ سَرْ دَچیمه سی داغْ

منْ بلبلْ صِفِتْ نالمّه ته گِلِهْ باغْ

ته فرقتْ جه داغْبه دل دارمه، سَر داغْ

شمارهٔ ۶۰

سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ

یک روزْ نَدیینْ، صد هزار حقِهْ ته زلْفْ

سیاهی، شُوی تار و تاریکِهْ ته زلفْ

هرْ کُوچه گِذِرْ کِمّهْ رَفیقْهْ ته زلفْ

شمارهٔ ۶۱

سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْ

یک روز تَدیینْ، صد هزار حفِهْ ته زلْفْ

سیاهی، شُوی تار و تاریکِه ته زلفْ

هرْ کُوچه گِذِرْ کِمِّهْ رَفیقهْ ته زلفْ

شمارهٔ ۶۲

امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ

دلْ دارمه هزارْ داغ به سودایِ ته عِشْقْ

هِدا مه شِه جانْ‌رِهْ به بهایِ ته عِشْقْ

کار کِمّه به جان وُ دِلْ رضایِ ته عِشْقْ

شمارهٔ ۶۳

سه تا چینّه کا داشتْمه خجیروُ خارکْ

اتّارِهْ کِرْچِکْ بَوِرْدِهْ، اِتّا رِه شالکْ

اتّا بَمونِس وَنگْ بَکَنِهْ بهارِکْ

اوُنهم کَتِهْ پِهْ کَتِهْ زنّه کِتارِکْ

شمارهٔ ۶۴

گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْ

گِتی: ته سونْ پِرْزَنِنْ شه سینهْ‌رِهْ چاکْ

گِتْمِهْ: تَشْ نَزِنْ دِلْ‌رِهْ به سُونِ خاشاکْ

گِتی: که طلاتَشْ نَخِرِهْ، نَوِّه پاکْ

شمارهٔ ۶۵

امیر گنه: مه دِلْ‌رِهْ بئیتهْ ته واکْ

بئیتِهْ تنه واک وُ، وَرِهْ به شه خاکْ

اَنْدی تمنّا دارْمِهْ دَرگاهِ لُولاکْ،

ته چیرْ نَشّنه هرگز آبِ رُو به خاکْ

شمارهٔ ۶۶

وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟

نوروزْ بِمُونه، نظرْدارْنی سوی خاکْ؟

ته پنج روزهْ عُمرْ دارنی، تِرِهْ چییِه باکْ؟

هر کَسْ به دنی کَمْ بزیسْته، هَسِّه پاکْ

شمارهٔ ۶۷

بالا خدنگْ،‌ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ

دهُونْ تنگ وُ آوازْ چنگ، بشکنْ شوخ وُ شَنْگْ

سَنگْ وُ چنگ وُ وَنگْرهْنییه هچّی آهنگْ

وَنگْ دارْمه به تهْ وَرْ سَنْگ نَوُو، وَنگْ ره تنگْ

شمارهٔ ۶۸

نماشْترْ سَرا که خُور دِگاردنهْ رنگْ

کشتی به درْیُودیمه، سَر هُو کشی تنگْ

سی آهو به شیرِ گذرگاهْ بینه (بییه) لَنْگْ

نَرهْ تیرِنگْ ره بازْ به سَرْ هُونیا چَنگْ

شمارهٔ ۶۹

اَطْلَسْ دپوستی دامنْ بُو شا، کَمرْ تنگ

تهْ مَخمِلْ دیمْ دارنهْ هزارْ گِلِ رنگْ

تهْ مشکینِ زلفْ اگر بیمو مِنِ چَنْگْ

شُو سال، تِلالالْ و رُوجا بوّوِ لَنْگ

شمارهٔ ۷۰

فلکْ بَگرْسَهْ خنهْ هَکردهْ پامالْ

کُو ئه قارُونْ وُ کُوئه ونهْ زَرُ و مالْ؟

کونه یوسفْ و کوئه ونهْ زَلیخالْ؟

کوئه ایّوبْ که کرمْ بَورْدهْ ونه حالْ؟

شمارهٔ ۷۱

تو نَسلِ اُونشاهی بغضْ نداشته شه دلْ

سی اَشتُرْ قطارْ یکْ روزُ هدا به سایل

سه قرنِ پیشترْ داشته یکدسته‌یِ گلْ

هدا به سَلمُونْ، سَلْمُونْ بوییهْ قابِلْ

شمارهٔ ۷۲

اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ

اسا به عشقِ دَرْدْ، سُوجنهْ یومُ و لَیلْ

تا مُور به منه کَلهْ جه هاکنهْ خَیْلْ

اُونْ مَحَلْ خیالْ دارمه به ته عشقِ مَیلْ

شمارهٔ ۷۳

امیر گنه: مه وَرْ نوویهار، بیّیه لیْلْ

یا ارض وُ سما وُ فلکْ دارنه ته فِعلْ

اُونْ کشتی که نوحْ درست هکردْ، بَورِدْ سِیلْ

اونطورْ کشییه مِهْ دِلْ به ته عشق مِیلْ

شمارهٔ ۷۴

یا علی گمّهْ سُو دَکفهْ منه دلْ

اُونطورْ بشکُفهْ، سرخ وُ سفیدْپییونْ گلْ

هَرْ کَسْ اَسْمِ علی رهْ بییارهْ شه دلْ

علی با له ماس بُونهْ قیامتِ پلْ

شمارهٔ ۷۵

امیر گته: یک‌باری جُوون بَووئمْ

کرهْ سنگهْ دَشتِ باغبُونْ بَووئمْ

ته مه لیلی وُ من ته مجنون بَووئمْ

ته هَرْ دِ وَرِ زلفِ قرْبُون بَووئمْ

شمارهٔ ۷۶

رُخصتْ هاده که من ته قربونْ بَئوئمْ

نَخْجیرِ شکارِته مُژگوُنْ بَئوئمْ

تیرِ مژه‌یِ پیشْ جهْ نشُون بَئوئمْ

شیدایِ شکارِ اَرْغووُنْ بَئوئمْ

شمارهٔ ۷۷

اسیرِ زلفِ عَنبرْاَفشونْ بئوئمْ

سییُو چشمونِ وَرْجهْ قربُونْ بَئوئمْ

آهویِ تنهْ سُنْبلستونْ بَئوئمْ

افتاده‌یِ ته چاهِ کَنْعونْ بَئوئمْ

شمارهٔ ۷۸

آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ

من بلبل رخسار گُل‌گون بووئم

من عاشق ته قد و مییون بَووئمْ

قربون کمند گیسوان بَووئمْ

شمارهٔ ۷۹

مه دلْ همه خانهْ ته قربونْ بَووئمْ،

ته خوانِ کرمْ جهْ سیرِ نونْ بَووئمْ

ته وارنگهْ جارِ باغبونْ بَووئمْ،

تَرْسمّه نُوینمْ وُ قربُونْ بَووئمْ

شمارهٔ ۸۰

سوداییِ لَعلِ بَدخْشون بَووئمْ

نَرگسِ چشمونِ وَرْ قربُونْ بَووئمْ

باغِ بهشتْ ونهْ دَرْبونْ بَووئمْ

پیرونه سَری ونهْ جووُن بَووئمْ

شمارهٔ ۸۱

دَسْتِ ته کافِرْ، نامُسَلْمونْ بَوُوئمْ

بِهِشْت مذهبْ وُ، رویِ ایمونْ بُوُوئِمْ

کافروَچهْ بوئهْ، مِنْ چِسُونْ بَوُوئِمْ؟

هر طورْ که خواهشْ بُو، اوُنچنُونْ بَوُوئِمْ

شمارهٔ ۸۲

اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ

رقیبْ نِهِلِّهْ دیدارِ یار بَوینمْ

الهی رقیبْ تِرْ پای دار بَوینِمْ

روُ دَرْ قِبْلِهْ زِوُونْ ره لالْ بَوینِمْ

شمارهٔ ۸۳

بییَمِّهْ تنه باغِ گِلْ‌رِهْ بَچینمْ

بییمِّهْ تنه چَلْ پِلِّهْ‌رِهْ دَچینِمْ

بییمِّهْ تنه باریکْ مییُونْ کَشْ هیرِمْ

بییَمّهْ تنه دَرْ دَکِفِمْ بَمیرِمْ

شمارهٔ ۸۴

امیر گته: ماه دَه وُ چاره ته دیمْ

بی غنچه گِلْ اَوِّلْ بهارِهْ ته دیمْ

یا مَخْمِلِهْ یا شمسِ نِهاره ته دیمْ

یا یوسفِ مَصری یادگاره ته دیمْ

شمارهٔ ۸۵

یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِه من به ته کومْ،

ته روشنهْ روزْ، هرگز نَوِّهْ رنگِ شُومْ،

تو شاهِ خوبونی وُ خجیرهْ ته نُومْ

همیشه فَلِکْ چَرْخْ بَزِّنِهْ به ته کُومْ

شمارهٔ ۸۶

هر سِوا که خوؤ در بییِهْ ما ته، ته دیمْ

ته زِلْفْ قیامتهْ، عَرِصاتِهْ، ته دیمْ

شیر و شکّر و قَند وُ نواته، ته دیمْ

امیر گنه: سی سَرْ صَلِواته، ته دیمْ

شمارهٔ ۸۷

عشقْ اونْ عشقه که رُسوا مَجی به عالِمْ

دایم دچِش گوشهْ بخاسِنّهْ نَمْ

مثالِ مجنونْ، غَمْ به صحرا کِنی کَمْ

به غیرِ شه دوُسْتْ با دیگری کِنی رَمْ

شمارهٔ ۸۸

حمّوم شونی دُوستْ، مره هَم بَوْ بییارِمْ

تاس وُ تَشت و نارِنْجْ به سَرِ دَستْ دارِمْ

کَمِنْ رِهْ گِلوُشورنی، مِنْ شه چِشْ مٰالِمْ

شایدْ کُوره چِشْ سُو بَکِنِهْ به عٰالِمْ

شمارهٔ ۸۹

عهدْ بکِرْدِمِهْ بی تُو نَرْگِسْ نکارِمْ،

اونْجه که نرگسْ بکارِنْ، کارْ ندارِمْ،

وَنُوشه نَچینِمْ، گِلْ‌رِهْ بُو نَکِنِمْ

دَسْتْ بهشته یارْرِهْ مِنْ رِجو نَکِنِمْ

شمارهٔ ۹۰

عهد بَکِرْدِمِهْ ته لُو شه بِنْ گُوم نَیِرِمْ

عَهدْ بکردمه ته نُوم رِهْ زِبُون نَیِرِمْ

نییمْ به سر راه، تنه دامُونْ نَیِرِمْ

بَمیرِمْ شه واسَر وُ تنه نُومْ نَیِرِمْ

شمارهٔ ۹۱

دِلْ که با وِصالْ خو بکرد بُو اَندی تُومْ

کَیْ بونه تنه فُرقتْ بئیره آرُوم؟

هِچّی مسلمون‌ها نَکِفِهْ عِشقِ دُومْ

آتشْ زنّی هر کس که در بییه ته دُومْ

شمارهٔ ۹۲

تو شاهْ مُرتضایی، مرتضانه ته نُوْمْ

اِنشالّا بَگِرْدِهْ وِنِه نُومْ به ته کُومْ

اَیْ رستمْ، رَخْشْ رِهْ بگاردَنه به ته کُومْ

هزارْ دِشمنِ سَرْ به فدایِ ته نُومْ

شمارهٔ ۹۳

من ته وَرْ عالمْ درد وُ واکْ بَچینِّمْ

ته مقبوله چِشْ بَوِرْدِهْ عَقل وُ دینِمْ

ته وَصف وُ ثنا گمّه، هر جا نشینِمْ

نفرین هِکِنْ تو بَکِتْ یاری گزینِمْ

شمارهٔ ۹۴

امیر گنه: عاشقمه ته از زر و سیم

شه جان‌ره فدا کمّه ته، با زر و سیم

من عاشق اومّه که دچی به شه دیم

اونخال که خشه دیم دارمه، وسّه ته دیم

شمارهٔ ۹۵

نماشونه سر ویشهْ بَئیهْ روشِنْ

امیر و گوهر بُوِرْدِنهْ گُو بدوشِنْ

شیرْرِهْ بَوِرِنْ با همْ بازار بَروشِنْ

زَربَفتْ هئیرنْ گوهِر تنْ دَپُوشِنْ

شمارهٔ ۹۶

میراث منه مهر و بفا وَرزییِنْ

نه عادته مه جان رِهْ جفا شَنییّنْ

مه پیشُونِه ته غمزهُ و نازْ کَشیینْ

ته شیوُولِهْ مه دِلْ‌رِهْ برا جنییّن

شمارهٔ ۹۷

اُونْ صورتگِرونْ که صورتهٰا کَشیینْ

قَلِمْ، دَسْت بَکِتْ تا ته صورتْ بدیینْ

اوُنْ حاجیونْ که نه خِنِهْ‌رِهْ بَدییِنْ

ته چیرهْ نَدی، سختْ سرگردونْ بَییِنْ

شمارهٔ ۹۸

خِتا و خُتَنْ، تا هندوستان پائینْ

تا دشتِ قبچاق و سَرحدِّ مدائینْ

سی اَرْمُؤنِهْ مِهْ دِلْ اولا اینْ:

دوستْ‌رِهْ کَشْ بوینمْ سَرْ به بالینْ

شمارهٔ ۹۹

امیر گنه: چی کالهْ رَحْمْ دارمه یارونْ!

دَرْشُو شَحْم و لَحْمْ، کَشِهْ چَمْ دارمه یارونْ!

دستْ زَمّهْ زِلْفِ خَمْ‌رِهْ، چَمْ دارمه یارونْ!

اونْ کانِ طلایِ احمرْ دارمه یارونْ!

شمارهٔ ۱۰۰

من عاشِقِ اونْ زِلْفِمه، که خَمْ دارنه یارونْ!

بَشُورْدِهْ گِلُو، هِلا نَمْ دارنه یارونْ!

گاهی به ختا شُونِهْ، رَمْ دارنه یارون!

گاهی به ختنْ شُونِهْ، چَمْ دارنه یارون

شمارهٔ ۱۰۱

امیر گنه: ذاتِ بِلْبِلْ دارمه یارونْ!

گردشِ هوا، بویِ گِلْ دارمه یارونْ!

بساطِ دنی، کهنه چَلْ دارمه یارونْ!

دِشش امامِ عشقْ‌رِهْ دِلْ دارمه یارونْ!

شمارهٔ ۱۰۲

مسافر راه کربلا مه یارون!

درمونده‌ی شه عشقِ آقامه یارون!

مجنون بیابون و صحرامه یارون!

محنتْ‌کَشِ اینْ کهنه دنیامه یارون!

شمارهٔ ۱۰۳

امروزْ چَنْ روزهْ یاررِهْ ندیمه یارون!

اوُ مه دِ وری دیدهْ روَوُنه یارون!

طالعْ ندارمه،‌ای شهریارِ وارون!

مه لؤلؤ ره کَسْ شُورِهْ، بَوٰارِهْ بارون!

شمارهٔ ۱۰۴

بَخِرْ گَرْدِ راهُ و نَخِرْ نامردِ نون

نامردْ به خِشِهْ قَولْ بونه زی پشیمون

این ره من یقینْ دومَه، تویی یقینْ دون

مردْ اَرْ زهرْ خُورِهْ، بهتر که نامرد نون

شمارهٔ ۱۰۵

امیر گنه: اینْ سَرْکه سَر پُوشِهْ یارون!

ناپُختهْ به جوشْ، پخته خاموشه یارون!

هر کسی رِهْ که ذرّه‌ای هوشه یارون!

پیش اهل فَهْمْ، طَلِبْ به گوشه یارون!

شمارهٔ ۱۰۶

امیر گنه: دینِ عربْ دارمه یارون!

میلِ گشتْ شام وُ حلبْ دارمه یارون!

نیّت‌ره همینْ روز و شبْ دارمه یارون!

پروانه صفتْ، مَیلِ شبْ دارمه یارون!

شمارهٔ ۱۰۷

ته دِگیسُوونْ مشکِ پتییه یارون!

هَرْ می‌ته خَراجاتِ هرّییه یارون!

دوستِ تاجه بَخشْ، حاتم طییه یارون!

دوستِ حاتمْ من، ندومَه کییه یارون!

شمارهٔ ۱۰۸

چه فتْنوئه ته چشْ که نَشومَه خو من

ته فکر و خیال دَرْمه درازه شُو من

دیمْ باد اینه ته، نشیر مه مُونگه شُو من

چشْ باد اینه ته، برْمه کمّه هُوهُو من

شمارهٔ ۱۰۹

وَرفِ گُله ره دیمه که لارْ ره وارن

وَرْف و گلْ تماشا کننْ تیمْ بکارنْ

وَنوشه ره وایی ویهارْ بوئه (بوو) یارن

زاغِ وَچهْ نَرْگسْ ره تکْ هائیتْ دارن

شمارهٔ ۱۱۰

دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن)

اونْ دیم وُ دستونْ رهْ به من کاشْ بیارن

مَرْدِمْ اَملْ گوئنْ وُ جانْ ره وازنْ

مه اَملْ اونجوئه که مرهْ خش‌ْ دارن

شمارهٔ ۱۱۱

مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ

سر از تنْ جدا بُو، دیگر جا نَشیینْ

اُون محلّ که مه چش ره تو هاخنّی ونْ

اونْ مَحَلّ قَسمْ خرْمه، تنه سَرْ سُوگَنْ

شمارهٔ ۱۱۲

قافْ، قَندهْ تنه لُو به هدیه دپاتنْ

گافْ، گیرمه ترهْ‌کَشْ، گلهْ دیمْ تنها تَنْ

لامْ، لُورهْ تنه هَنْته عقیقْ بسٰاتنْ

میم، من و تره دَرْ عالمْ نومْ بپاتنْ

شمارهٔ ۱۱۳

مه دوستْ به سُرعَتتْ، اسبِ بدوُرهْ موننْ

گردنْ و دوشْ هَنْته گوکّی گوره مونن

سؤ آلِ عَرْقْ، شیشهْ گلُوره مُونن

برفه‌یِ دنباله، ماهِ نُو رهْ مُوننْ

شمارهٔ ۱۱۴

ای ماهرخِ سروقدِ سیمین تَنْ!

ما یَرْجَحُ بالنّاس عَلیٰ وُلْدِ حَسَنْ؟

کاهاکَرْه‌ها هچّی هچّی تَنْ تَنْ تَنْ

سَنْ یَخْشی مَسِنْ، لیک مَسِنْ سَنْ سَنْ سَنْ

شمارهٔ ۱۱۵

ناتُومه ته مهره‌ورزی ره دلْ هَئیتنْ

نا بَتُومّه ته نومْ رهْ زبُونْ نَئیتنْ

نا بَتومّه این شهر دَیینْ، ناوریتن

نا بَتُومّه با هر سه چهار دَپیتن

شمارهٔ ۱۱۶

تیر بزه مرهْ کُومْ نییه نُومه گیتنْ

بی کومْ ره آرُومْ نییه که نُومه گیتنْ

نا بتومّه این شهر دیین نا وریتن

جان و دلْ تره\ دلْ نییه، نُومه گیتنْ

شمارهٔ ۱۱۷

ای لارِ کوهْ نیشتمهْ یارِ دَر بییِنْ

دورِ آبنوسْ نیشتمه، درْیورهْ دییِنْ

مییُونِ درْیو ماهی رهْ کاونْ کاونْ

مییونِ ماهی موجْ به خطا نمیینْ

شمارهٔ ۱۱۸

امیر گنه: ته غمزه مرهْ مَصٰافنْ

ته قولُ و سخنْ هَرْدِ منه خلافنْ

مه سَرِ قلمْ ره گر کسی شکافنْ

ویننْ منه دلْ با تنه عشقْ دَرْ لافنْ

شمارهٔ ۱۱۹

امیر گنه:‌ای کافِرِ بی بفٰافنْ

هر قولُ که به من کردی تمومْ خلافنْ

زکریّا سُونْ، سَر تا به په (پا) شکافنْ

ای دوستْ ته جا دلْ وَمّه، ندارمهْ آرمنْ

شمارهٔ ۱۲۰

مه حاصله ته غمْ خردن و اندوتن

نه پیشوئه مه غَمْ به سَرِ غمْ دُوتنْ

ته مهره‌ورزی رهْ به شه جانْ آموتن

و یا که شه تن وُ سَرْ ره با جانْ سوتن

شمارهٔ ۱۲۱

امیر گنه: تا مهرهْ‌ورزی آموتن

سی سال پیشتر مه تن تنه عشقْ سوتن

بسْ فتنوئه چاچی به دستْ، نوک اندوتن

الْکه منه سینه، نَشئهْ دوُتن

شمارهٔ ۱۲۲

شایستهْ مره ته قدمِ گَرْدْ بیینْ

نشایستْ ترهْ مه خونه‌ها پرْسیینْ؟

رقیبْ‌آسا سگ ببیِنْ، ته در کتییِنْ

من تنه وَرْجهْ جَدا نتومّه بیینْ

شمارهٔ ۱۲۳

امیر گنه: بی یار به دنی دویین

اونوخت بمردن بهتر که زنده بیینْ

لازم کنّه دوستِ آستون کتییْنْ

دوستِ قدِم گَرْدْرهْ شه چِشْ کشیینْ

شمارهٔ ۱۲۴

امیر گنه: اون یار ره نشینه داشتن

وره به سر سوزن، نَوْنهْ هداشتن

شه داشت و نداشت غم ره ننه داشتن

دم همین دمه، ایندم که وینه داشتن

شمارهٔ ۱۲۵

اون روز که بلقیس آخرت در شیینْ

بنّا شرم داشته لحدْ ونه سرْچیینْ

امیر گنه: ته دیم ره دمی بدیینْ

چنونه که چار با بیست و هشت رسیینْ

شمارهٔ ۱۲۶

خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ!

هر گوشه‌یِ لارْ، بلبلِ زاره یارونْ!

گِل بِشْکِفْتْ، نَشْکِفْتْ غنچه بسیاره یارونْ!

یارْ اونْ خِشِه که شِهْ یارْرِهْ دارهْ یارونْ!

شمارهٔ ۱۲۷

سکندر کو؟ دارا کوئه؟ کوئه بیجن؟

یُوسفْ کوئه که با زلیخا آمیجن؟

مجنون کوئه که خون بلا چش ریجن؟

فلک همه‌ی خاک ره به ریجن ریجن

شمارهٔ ۱۲۸

تهْ صَیدی وُ مِجِمه وَلٰا وَلٰا منْ

خُونِ جیگرْ رهْ خرْمهْ کلا کلا منْ

خُونْ وٰارْنهْ چشْ، نَویمهْ الٰا الٰا منْ

تنی غرْصهْ مجمه دلا دلا من

شمارهٔ ۱۲۹

به بازی نردْ دوست دلْ بیته آیین

به فکر گشاد بَنیشتمهْ یکتایی پائین

بَیْتِمِهْ گِشادُ و نَقشْ نمُو اِساوینْ

دَکْتمهْ به ششدَرْ، ونگْ بیامُو واچین

شمارهٔ ۱۳۰

اندی خشه روز هوا بییمو بارون

اندی شیر نر بدیمه زیر پالون

اندی بی‌کفن بمرده ماله دارون

این کوهنه دنی، بفا ندارنه یارون!

شمارهٔ ۱۳۱

آهو دیمه چرسّه لار بیابون

تک چرون چرون و چش به آب بارون

بوتمه آهور! منمه در این بیابون

یار بی بفا دارْمهْ، ندارمه آرمون

شمارهٔ ۱۳۲

امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو

تمومْ ته قدی بُو، یکی منْ نوی بو

ته مهرورزمْ مه سالْ اگر که نود بو

ته جفاره خش گیتْمه، بفا نوی بو

شمارهٔ ۱۳۳

یگرنگِه دوستِ مهرورزی گریه می‌بو

یارکه د زبونه بهل که ایی بو

امیر گنه: مه جان اون کس فدی بو

ونه «نا» به نابوئه، «آری» آری بو

شمارهٔ ۱۳۴

اشون باختمه، خود دیمه دَیْ بیامو

مشک و مشکه دون، بعد عنبر بیامو

آمل، [اشرف] انار، ساریِ سه بیامو

طلای خسرو، نقره‌ی خوم بیامو

شمارهٔ ۱۳۵

امیر گنه: تا که فلک ره سرها بو،

تا پشت گو، این کهنه دنی بپا بو،

مشرق تا به مغرب که ملک خدا بو،

به مثل گوهر، فرزن مادر نزا بو

شمارهٔ ۱۳۶

امیر گنه: اون ره نظرِ خدا بو

مه نازک دل ره عشق سر هو نیابو

منه دل شو و روز، روز و شو ته جا بو

مه دل که ته جا بو، دیگر جا کجٰا بو؟

شمارهٔ ۱۳۷

دَکْتمهْ تنه درو نَنْوازنّی تو

مره کافر فرنگستون وینّی تو

شونی رنگ رزِ، رنگْ ره براجنّی تو

براجنّ مره هر رنگ که راجنّی تو

شمارهٔ ۱۳۸

شه‌زاده، تره ایزد ذاتْ باتْ بو!

چرخ و فلک گردش تنه براتْ بو!

یاربْ که تنه کار به تنه مراتْ بو!

ته دشمن تهی‌دست و ذلیل و ماتْ بو!

شمارهٔ ۱۳۹

قَراشِل تره دایمْ به سونِ باد بو!

وته دشمن ره شمشیرِ تِهْ به یاد بو!

تنه همصحبت وِنه که حوری زاد بو،

تا امیر به ته دولت همیشه شاد بو

شمارهٔ ۱۴۰

ته روشن چلا سوکنّه سون نیر بو!

چشم بدو کوتاه نظر، با ته دیر بو!

زَوَرْدَستونِ عالمْ به ته چنگ اسر بو!

خانِ او کَشْچی، ته مطبخِ مِزیّر بو!

شمارهٔ ۱۴۱

گر دوست شه دست ره ته سر بما لنّی بو

اون هشت و چار نظر با تو بئی بو

دوست عرقْ اَر دَرگِلِه باغ شنّی بو

تموم گله باغ، گل و گلو بئی بو

شمارهٔ ۱۴۲

دَر رَزْمْاَرْ رُستمْ ته برگه پُوش کشیبّو

سی حاتم طی خوانِ سرپوش کشیبّو

حکمتْ چه لقمان هر دِ گُوش کشیبّو

جمشید هم تنه تختْ‌رِه به دوشْ کشیبّو

شمارهٔ ۱۴۳

تو خجیرۀ دوستی و خجیره ته خو

تنه دِچشِ گوشه، نرگس پیون بو

مه دِچش رِه اُو بَوِرْدْ بُونه، دلِ سُو!

بُونِّه که مره نظری‌ها کنی تو؟

شمارهٔ ۱۴۴

نما شترِ سَرْ دَیْمِهْ پلِ میون رو

کیجا زلیله زوئه، مه گوگزا کو؟

تو مَلْمَلِهْ چِشْ دارنی مثال آهو

منْ مَردِ غریبْ، چومِّهْ تِهْ گوگزا کو؟

شمارهٔ ۱۴۵

هِزاروُ یِشکْ اِسْمْ اوّلْ دنیا بیامُو

اِسْم بِهْترینْ، رَسوُلَ اللهْ بیامُو

پَهْلویِ چَپِ آدِمْ، حَوّا بیٰامُو

فاطِمِهْ بهْ عَقْدِ مُرْتضیٰ بیٰامُو

شمارهٔ ۱۴۶

چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو

کَرِه سنگه دشت چادرْ اَلْووُن بئی بو

سرچشمه‌یِ لار اینجه رَووُنْ بئی بو

دوسْ بورْکَمِنْ، مه سایبُونْ بئی بو

شمارهٔ ۱۴۷

چِلُویی دوسْ مه، هر دم چِلُو دَری تو

زرِ شیشه‌ره مونّی، گِلُودَری تو

اگر دونّم که قلم فرُو دری تو،

اونوخت اِمِّهْ من، اوّلِ خُودری تو

شمارهٔ ۱۴۸

سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو

امسالِ هوا، دشتِ سَرْچه دَری تو؟

من به میون بَنْ، کَشّمه زحمتِ تو

بروُ من و تو، هَردْ هیٰا بُوریمْ کو

شمارهٔ ۱۴۹

آدم واش نسیه، سزّه درآوره کو

آدم گِل نیه، هر نوویهار کِنِهْ بو

آدم ذرّه خاکه، هرچی اولیا بو

حیفه که آدمی، اَنّه بی بفا بو

شمارهٔ ۱۵۰

سه چیز به دَنی، دِلهاره آوره سُو

اوّل زر و مال، و نه خروار خروار بو

دِیِّمْ اسب خوب، ونه جوون سوار بو

سیّمْ زنِ خوبْ، و نه شیرین گفتار بو

شمارهٔ ۱۵۱

خجیره کیجا، هیٰا هیٰا شُومّی کو

گندم به دِرُو، بینج بَنِشٰا شومّی کو

کره سنگه دشت، بارگیرمه خاطِر تو

اراده به کوه دارمه، نَشُومَهْ بی تو

شمارهٔ ۱۵۲

امیر گنه: دشت پازوار خجیره

گشت پازوار، رو در بهار خجیره

بی‌ریشه ریکای زلفه‌دار، خجیره

چیت قلمکار بوته‌دار، خجیره

شمارهٔ ۱۵۳

امیر گنه که دشت گیرمه پازواره

بلودس هیئت مرز گیرمه تیمه جاره

(هرگز) ندیمه نرْه گو، گوک ره ورنیت داره

شی نکرده زن، وچه‌کش هیئت داره

شمارهٔ ۱۵۴

دریوی کنار (دله) بدیمه یک ستاره

قنبر به جلو، شاه مردون سواره

یا شاه مردون! هده مه مدّعاره

کشه بزنم قبر امام رضا ره

شمارهٔ ۱۵۵

ندومه که چل بهتره یا چلیجه

ندومه گوهر بهتره یا خدیجه؟!

گوهر گله دیم سرخه گِلْ دستیجه

خدیجه خانم پیغمبر نتیجه

شمارهٔ ۱۵۶

انّه (اندی) داره وارش هدامه شه گلا (گیلا) ره

دارچل و چو، بَورْدهْ مهْ قوارهْ

اسا بُورْدهْ شیر دکفه مه پلاره

خَورْ بیَمُو، و رگ بزو ته گیلاره

شمارهٔ ۱۵۷

بلبل میچکا، نرو مره غم دارنه

حاجی صالح بیک بیته مره بَنْ دارنه

حاجی صالح بیک، ته سر و ته براره

مره سر هاده، دیدار بوینم یاره

شمارهٔ ۱۵۸

یارون بوینین پیر زناچه مونه دارنه

لِشْ بکرده دیم، گردن گلونه دارنه

سو آلِ میون، مرگِ نشونه دارنه

لعنت براون مرد، وره شه خنه دارنه

شمارهٔ ۱۵۹

امیر کلای او، بوینین چه چایی دارنه

امیر دتر، گردن صراحی دارنه

هر کس امیر دتر جا سر یاری دارنه

سد سال دیگر عمر درازی دارنه

شمارهٔ ۱۶۰

امیر بوته که ماه ره غبار بئیته

فرنگی‌ره شاه زنگبار بئیته

هندو بیمو، قافله بار بئیته

زحل قمر سر خشْ قرار بئیته

شمارهٔ ۱۶۱

امیر کلا اتا (یتّا) نفته روش بدیمه

امیر و گهر ره دوش به دوش بدیمه

ونه تو بزه زلف ره بیخ گوش بدیمه

من که نفته روش بیمه، بی‌هوش بهیمه

شمارهٔ ۱۶۲

بلنده نفارْ نیشتمه ایروونه

زنگ چمرْ و سَرْوِنگ ساربونه

هر کسْ مشتلقْ بیاره مه جوُونه

کنارهْ نقره گیرمه شاهِ مردونه

شمارهٔ ۱۶۳

خجیره کیجا، من ته ادایِ میرمه

ته چین چینه زلف، لام الف لای میرمه

ته گوشِ گوشفار، حلقه‌ی طلای میرمه

زرگر بسازه، من شه دلخای گیرمه

شمارهٔ ۱۶۴

امیر گنه: این کُوهْنه دنی ره کُورمهْ؟

این کُوهنهْ دنیِّ هر کسی رهْ کُورْمهْ؟

سرْنمد کلا، تنْ قُطنی رهْ کُورمه؟

روزِ قیامتْ، پس گردنی رهْ کُورْمه؟

شمارهٔ ۱۶۵

اُونجه که بئوتی هِرسْ، من بپامهْ

دارُونْ، انّه حچا بزوئه، من بچٰامهْ

دَسْمالْ دسْ هئیتْ، اَسْلی رهْ منْ و رٰامهْ

برْمهْ برْمهْ، شه دلْ رهْ قرارْ هدٰامهْ

شمارهٔ ۱۶۶

دٰارِ بلندْی اسّامه منْ به لُوشه

چهرهْ نَویّمهْ، منْ چمرْ دارمهْ گَوشهْ

هر چَنْ تو آقا بویی، سنگینه گوشهْ

نهل بنده ره تَشْ دَکْفهْ بَکُوشهْ

شمارهٔ ۱۶۷

ونهْ سر جُور بُورمْ، مرْ حال دَنیهْ

ونهْ سرجربیِمْ، مهْ یارْ دَنیهْ

ونهْ گلهْ باغ بُورمْ، هَفْ پشتْ تَلیهْ

اتّا پیرْ زنٰا نیشتهْ، منِ غمیِهْ (غَنّیهْ)

شمارهٔ ۱۶۸

خجیره کیجا وعده نده که امّه

وعده تلاونگه، من تلاره پمّهْ

دَرّرهْ وایهلْ، منْ بی‌قوا مه، چمّهْ

مارِ ناز نینمهْ، کمْ کَسانی نیمهْ

شمارهٔ ۱۶۹

امروز چن روزه، دوسّ گمون ندارمه

وحشی بئیمه، دین و ایمون ندارمه

شه دوسّ سره ره، من نشون ندارمه

ونه شه بورم، بلدِ اُونْ ندارمه

شمارهٔ ۱۷۰

شش درم دونه، وه کتراره کورنه؟

بوریته آدم، وه گته (دکته) راه‌ره کورنه؟

گفن لاغر، وه‌وره کاره کورنه؟

رعیّت گدا، وه کدخدا ره کورنه؟

شمارهٔ ۱۷۱

کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِهْ

ریکا به صحرا گِتِهْ (گِنِهْ) منْ تِهْ (تِنِهْ) بلاره

الٰهی (انشالّا) سیکا مرگ بکوشِنْ شمارِهْ

مَرْدِمِ (وَچِهْ) ریکا نَووِهْ منْ ته (تِنِهْ) بِلٰارِهْ

شمارهٔ ۱۷۲

نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ

انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ

اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ

بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ

شمارهٔ ۱۷۳

اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزه

لارجون تش هیره (ایره)، پلِ پلور بسوزه

ساری تش هیره (ایره)، تا سلم و تور بسوزه

آدم نانجیبِ پرِ گور بسوزه

شمارهٔ ۱۷۴

نما شترسرا، وِرْگ دکته صحراره

بورده مِنِ دل‌برِگو بزاره (گوکزاره)

تو غرصه نخر، مسّه چشِ بلاره

ته سر سلامت، ته گو بزا (گو کزا) بسیاره

شمارهٔ ۱۷۵

الهی تنه رو بکشه شماله

الهی ته نوم بمونّه مه قواله

قواله نویس! ته قِلم بلاره

زودتر بنویس، مه دل بئیه پاره

شمارهٔ ۱۷۶

دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنه

مرگ با آدمی حقّه، دعوا ندارنه

اجل اجله (اجل هسّه)، شاه و گدا ندارنه

هر کس پی مال (بی‌عمل) شونه، حیا ندارنه

شمارهٔ ۱۷۷

امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره

اِزّالْ دَوِسِّهْ، دِساله گوکزاره

وِسِّهْ (واسِرْ) دَوِنِّهْ بندهْ پیوُنْ ورزارهْ

ناله بَزِنِمْ، دَشت وُ کوه وُ صحرارِهْ

شمارهٔ ۱۷۸

ته عشقه که عالم‌ره هکرده آگاه

ته عشقه که صنعونْ رِهْ بَورْدِهْ از راهْ

ته عشقه که یوسفْ‌رِهْ بداتَهِ (تَکِ) چاهْ

ته عشقه که مجنون‌رِهْ دینْگُورَهْ به راهْ

شمارهٔ ۱۷۹

امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، ته

یا سرچشمه‌یِ اویِ حیاته لو، ته

خِدا شَرْوِتِ جامْ رِهْ، دِپاته لو، ته

هر کس دَردِ دلْ دارنه، نجاته لو، ته

شمارهٔ ۱۸۰

تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْ

بَوتِمِهْ نیرنگْ، ته مِدّعا چه چیه؟

مه دیمْ سِرْخِهْ، مِهْ گَرْدِنْ هَلی تی تیِهْ

هرکس عاشقْ بو، دُونّه مه دَرْدْ چه چیه

شمارهٔ ۱۸۱

ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه داره

فلک به زمین سی سر شکوفه باره

بلبل بسروئه، سر به پا، ئَیْری (هئیری) داره

خویِ مزه‌رِهْ اونْ دوّنه، یار نداره

شمارهٔ ۱۸۲

سی داغ به منه دل دره ته ابرویه

عجب ویّمه که داغ به دل مه برویه

وشکو رنگ به رنگ، دیمه کنار رویه

سرونگ هدا بون، دارمه ته یار بویه

شمارهٔ ۱۸۳

سربازمّه ته عشق، هرچی بونه بووئه

امیر گنه: هر کس به دنی دَوُنه،

واجب کنّه، ته خال و خطِ ور بوئه

سوگند به تنه تازه خط ماه نوئه

شمارهٔ ۱۸۴

یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّه

ونه بمردن، بوردن قدیمه خونه

دِ جفت کوه سنگ و نه قبر میونه (بشونه)

زنْ پرچیمه سَرْ، اِشِنِهْ کی جوونه

شمارهٔ ۱۸۵

ونوشه که در بموئه نوویهاره

کس بوئه که سَرِ بو کردنْ نداره؟

یار اونْ یاره که، خاطر یار ره داره

گرجان طلبه، نانووئه، بسپاره

شمارهٔ ۱۸۶

کوک ره بدیمه، سروسّه جویباره

شاهین ونه ور لوزوئه که درآره

اون ویهار که باز بیمْ دریو کناره

تیرنگ به منه چنگ بی، گنجشک بیاره

شمارهٔ ۱۸۷

ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه!

ته دولت بَگِرْدِهْ، بَگِرْدِهْ گِرْدِهْ تاسِهْ

زُحَلْ کمترینْ بنده‌یِ ته اَسٰاسِهْ

عُطارِدْ، نویسنده‌یِ ته اَجْناسِهْ

شمارهٔ ۱۸۸

خنده خنده با من هکرده حکاته

ذرّه ذرّه الماس مه دل دله بپاته

سومّه نرد دچینم ته شش درگهاته

هنوز نچیمه، گنی: هچین بپاته

شمارهٔ ۱۸۹

امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ

دوستْ، آب و نمک دارنهْ، سَر تا به پاتِهْ

گِدامِهْ، تِمادارْمِهْ دوستِ زِکاتِهْ

مُتحقِّمِهْ مِنْ، دوستِ دِ تاحِکاتِهْ

شمارهٔ ۱۹۰

سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه

سرخه گلْ بوارسّه، میونِ سینهْ

تو مه سورهْ داریُ و من ته مَمینهْ

بروُ دَ پیچمْ، که (مه) مدّعا هَمینهْ

شمارهٔ ۱۹۱

ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه

من شومه به آتش، اگر آتش اینه

دهون حلقه‌یِ میم و لو انگبینه

چرخِ فلک، ته خَرمنِ خوشه‌چینه

شمارهٔ ۱۹۲

بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره

بلبل چه من، گل چه ته صاحب نوره

دعا برسن دوستِ کلاله موره

دل با ته نزدیکه، چیره ته جه دوره

شمارهٔ ۱۹۳

امروز سر راه بدیمه یک درْدونه

کمنّه کپل پشت دشنّیه شونه

اونچه که منه عقل و منه گمونه:

«سرخه گله که چادر دپیته شونه»

شمارهٔ ۱۹۴

سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه

چشمِ بمیرم، مجیک ونه سرپوشه

زلف بمیرم، هشّنی (وِشنی) خال وخوشه

د خشِ طمع (تما) دارمه، کنار و گوشه

شمارهٔ ۱۹۵

من قلندروار شومّه سر دروازه

دریم (دلیم) سره، مسته چش آوازه

کرم هکن و برو سر دروازه

شاید دارِ خشک اَزْگه بیاره تازه

شمارهٔ ۱۹۶

آیینه به ته روئه، زلالْ نمنه

فرشته به ته رو، پر و بالْ نمنه

کچی کچیلک، مه دوست، چه‌حالْ نمنه

یک روز ندیین، صد و سی سالْ نمنه

شمارهٔ ۱۹۷

بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه

من طاقتِ ته چشِ سیُیو ندارمه

تو زلف ره گلُو شورْنی، من اُو ندارمه

عاشقی ره زَرْ ونهْ، من کُو ندارمه

شمارهٔ ۱۹۸

موسیٰ کوهِ طورْ بهشْته شه عصارهْ

هَر دمْ مناجاتْ کرده وه، شه خداره

یارون یَوینینْ صنعتِ بارْ خدارهْ

مریمْ بی شوهرْ، بداشته وه عیسٰارهْ

شمارهٔ ۱۹۹

شاهونشاهه که وه همه سان نمنه

گاهی پیر و وه گاهی جوان نمنه

گاهی ترکسّونِ ترک زبان نمنه

همون علی شاه مردا نمنه

شمارهٔ ۲۰۰

دریویِ میونْ بدیمه یک ستاره

قنبر به جلو، شاه مردون سواره

یا شاه مردون هده مده مدّعاره

کشه بزنم، قبر امام رضا ره

شمارهٔ ۲۰۱

امیر گنه: گشت «لیته کُوه» خجیره

گشتِ «لیته کوهْ»، «پَرندهْ کُوهْ» خجیره

شاهْ موزی ینِ وارنگه بُو خجیره

پنج روزه ییلاقْ، هر کجه بو خجیره

شمارهٔ ۲۰۲

واجب‌الوجودِ عَلَم الاسمامه

کُنْتُ کَنْزاً گِرِهْ رهْ من بُوشٰامهْ

خمیر شده (کرده)ی، آب چهل صبامه

اَرزونْ مَفروش دُرً گرونبهامه

شمارهٔ ۲۰۳

امیر گنه: گشت کرْدمهْ تمومِ کوه ره

گشت بَکردْمه، تمومِ فیروزکوه ره

خوب جائه دماوند و زیستن ضروره

اَملْ خشهْ که کنهْ بهشتِ بُورْه

شمارهٔ ۲۰۴

محمّد ره خدا چنّه جوون بساته

قرآنْ ره ونهْ وردِ زبون بساته

جنّت ره برای اُمّتونْ بساته

ستاره به نقشِ آسمون بساته

شمارهٔ ۲۰۵

دماوند کوه، سامون لاریجونه

پلّه به پلّه، لنگرِ آسمونه

شیر خدا شه دُلدُل سواره، شونه

خورْ بپرسین، کار مردم (امّت) چی بونه؟

شمارهٔ ۲۰۶

دل رهْ گمّه که، غمْ نخرْ چاره نیه

ته غم خردِنِ روز ره کنارهْ نیه

کدوم شهره که عاشقِ نارهْ نیه

کدوم دله که تیر خرنهْ، پارهْ نیه

شمارهٔ ۲۰۷

اول بسم‌الله گمّه نوم (اسم) خداره

صلواتْ رسمّه محمد صلی الله ره

حسن و حسین، فاطمه‌ی بزاره

عجب نورپاک داشته وشون دتاره

شمارهٔ ۲۰۸

بونّه (ُبُوردمه) غریبی، غریبی چنده زئینه

من ساله ویمٰارْمهْ، کَسْ منه سرننه

چار دور دیوارِ خاکْ منه سَرینهْ

شُکّرْ به خدا کمّه، خدا کریمه

شمارهٔ ۲۰۹

صد ساله که من در این دنی دئیمه

صد سال دیگر، پیش ملا نیشبیمه

الف و جیم نکته ره وارسیمه

چوب پرده ره من امروزُ بدیمه

شمارهٔ ۲۱۰

ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه

منی آدمی بیمه، دَنی دَئیمه

اونْ دارْ که بلندترْ بیه، سرنیشبیمه

اَنّه بسر و سمه که کور ککّی بئیمه

شمارهٔ ۲۱۱

آهو نیمه که کَتمْ بچینم (بَئیرم) داره

کچیکْ نیمه که غرصه نَخرمْ یاره

آهو نیمه که شه بَچرمْ به لاره

بَپْته خَرْبزهْ، نصیبْ بیّه شاله

شمارهٔ ۲۱۲

کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟

بس دل بورده، ته چشمِ جادوونه

مشکین کمندره، چون بکشی به شونه

به هر میه خال، دُر چکه دونه دونه

شمارهٔ ۲۱۳

دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه

گردون صد هزار سال ار کنه نتونه

پٰادشَهْ صفتْ، کرمْ حٰاتمْ، اون جوونه

سی حاتمْ به ته کرمْ حیرونْ بمّونه

شمارهٔ ۲۱۴

نَدوّمه که این قالبْ بساتن چیه؟

بساتنْ قالب، اَیی بَهْلُوتنْ چیه؟

بیُوردنْ به پیش وَ دَرْ نَواتنْ چیه؟

زمین بَزوئنْ وُ خاکْ بساتنْ چیه؟

شمارهٔ ۲۱۵

ملّا دره که دایِم با نمازه

ملّا دره که، پیغمبر همّازه

ملّا دره که بنده بَنِّ ورازه

ملّا دره که شوگردِ (سُم‌گرد) گوش درازه

شمارهٔ ۲۱۶

دیشو باختمه، خودیمه ته چشمون‌ره

خوی دله من، خش دامه ته لبون‌ره

ته ململه بال، مشت‌ها کردی مرجون ره

عاشق منْمهْ که گور ورمه ته ارمون ره

شمارهٔ ۲۱۷

کیجا، ته ریکا، کیجا تنی ریکامه

تو چاله‌ی سر نیشتی، من ته سیکامه

بالِ بالبَندْ، ته گردنِ میره کامه

تو گوکی تلم، من تنی جو نِکامهْ

شمارهٔ ۲۱۸

گلْ ونهْ مره، بو کنهْته پَنّونه

سه ونه مره، گاز بزه ته دَنّونه

جنافه خشِ مال دَرهْ، مه دَندوُنه

این ره هاکن ته، مه یادگار بمونه

شمارهٔ ۲۱۹

سه دنی مرهْ، لاپه نده، مشت هاده

خش دنی مره، یتّا نده، هشت هاده

ملک دنی مره، اینجه نده، رشت هاده

مره دس بزن، شه گله باغ گشت هاده

شمارهٔ ۲۲۰

یا علی، گمّه بلندهْ ته آوازه

ته و ته خدایِ درْ همیشه وازه

د تا نُوجوونْ نیشتنهْ دَمِ دَرْوازه

حسن و حسین، جوون تازه

شمارهٔ ۲۲۱

خجیره کیجا، ته جمه نارنجیه

ریکا بورده گیلونْ براجنّیهْ

بلنّهْ نفارْ دَسْتکْ هوا شنّیه

دماوندِ وٰا، ورهْ بَخُو شنّیهْ

شمارهٔ ۲۲۲

امیر گنه که، خنهْ باتْمه اُونهْ

هفت سالْ گالشی کردمهْ فرامهْ گوئهْ

اِساکه مرهْ مرکبْ دَوسنْ چُوئهْ

هفتْ عُنْصُرهْ تُنْ، هرگز به گورْ نَشُوئهْ

شمارهٔ ۲۲۳

گوهر گلهْ دیمْ بنّه ته هماسّه لوئه

امیر گته کهه، ته گُو کزْا نَچُوئهْ

سی سالهْ بالْغمهْ، انتظارمهْ خُوئه

هلاگلهْ باغْ‌رهْ چنگْ (چَکْ) ندامه گُوئهْ

شمارهٔ ۲۲۴

کَرهْ سنگهْ دَشتْ، چشمه دَرْ بیمُو لارهْ

مه دوستْ بَخرهْ، دیم بَکّنهْ انارهْ

هر کس که منه دوسِّ تما (طما) ره داره

یک تیرْ بَخرهْ، شصت و چهار سر داره

شمارهٔ ۲۲۵

ته واسرّه که زردُو ضعیف و زارْمهْ

ته واسرّه که تَنِ دایمْ ویمٰارْمهْ

ته واسرّهْ که بَئیمهْ دارچینی

اونْ دارْچینی که تازهْ دارِ بَچینی

شمارهٔ ۲۲۶

ستاره بلنْ بلنْ تری ستارهْ

به این بلنّی، هارش مه دوسْ دیاره

اگر خانی مه دوسْ چه نشونی دارهْ

صَدفْ دَنّون و نازْکهْ لُوشهْ دارهْ

شمارهٔ ۲۲۷

امروزْ چَنْ روزهْ، مه بلبلْ نادیاره

وطنْ هاکردهْ، ملکِ خیرودْکناره

اون خیرودکنار، مه بازک شکاره

اُویِ خیره‌رو، مه یارْ رهْ سازْگاره

شمارهٔ ۲۲۸

شاهو نشاهه که اشرف ره جا بساته

ستون به ستون قرص طلا بساته

سنگِ مرمر ره آدم نما بساته

فلک دکته، کارمسرا بساته

شمارهٔ ۲۲۹

امیر گنه: سِرْ دیمه سَیرِ بهاره

ته سَرْ (تسر) گشت و سَیرْکمّهْ همه دنیاره

سو آل به سجده جه، خشْ بئیته جاره

تسبیح ته مصاحبْ، شو و روز بکاره

شمارهٔ ۲۳۰

مه ورْدهْ علی، نالمّه شه آقاره

بوسّمه، سَیْر کمّه دوستِ کنّاره

امیر شو و روز، نالنّه شه خداره

الهی روا بَکنْ مه مدّعاره

شمارهٔ ۲۳۱

تعریفْ کمّه چَنْ چیزره چنون خجیره

بادْمِ چش و چاچی کَمُونْ خجیره

اُویِ زمزم، چاهِ زنخدون خجیره

یارْ داره کسی، بو قدردونْ خجیره

شمارهٔ ۲۳۲

امیر گنه: گشتِ بدنْ جای حُوره

ونه میوه‌یِ بهشت بَچّینمْ دوره

دیرهْ شَرْ بدیمهْ سینه‌هایِ سُورهْ

سوُدَکْتْ منهْ دلْ رهْ، دونستمهْ نَورهْ

شمارهٔ ۲۳۳

سلومْ هدامه شه دُوستِ پری‌روره

چینّه داغ به داغْ به منِه دلْ کَهُوره

سنبلْ سیمه تَنْ، سیمین کلاله موره

دوستْ با منْ ستمْ کنّه ولی که دوره

شمارهٔ ۲۳۴

قروُون شاهِ دُلدُلْ سوار که زَرّین طوره

دیگر ذوالفقارْ، اَونکه شکافتهْ موره

میون بَزوئهْ مُرّه‌ی سَگه خوره

دینگوئهْ ترازی، سَرْ نَورْدهْ، موره

شمارهٔ ۲۳۵

مَرْدمْ گَشتِ لارْ شُوئنْ (شونن) منْ لارْ بمُوره

بی تو (ته) گَشْتِ لارْمه وَرْ بسُونِ گوره

اَزْ غمزهْ نیازارْ منهْ دلْ سیوره

منکه اختیارِ خدْ نشومه، زوره

شمارهٔ ۲۳۶

امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره

دَنّونْ دُرّ و لُو شکر و تنْ بلوره

وارنگْ کال وُ دیمْ آل وُ دْ چشْ مَخموره

زلفْ بُورهْ، میونْ موره، دْلو طهوره

شمارهٔ ۲۳۷

منهْ دلْ‌ره تو دارْنی که یادتْ نییهْ

دلْ‌رهْ مه بَرْسْ، این شَهرْ که غارتْ نییه

دیروز با رَقیب هنیشتی، عبرتْ نییه؟

مگرْ که انصافْ نصْفِ شریعتْ نییه؟

شمارهٔ ۲۳۸

هر جا که دلْ آشوبه وُ دادْرَس ْ (دست‌رس) نییهْ

مه ونگْوُ فریادْ ره کَسْ فریادْرَسْ نییه

هر چَنْ که تنهْ چاچی کَمون لَسْ نییه

مه دلْ ره هزارْ تیرْ بَزویی، وَسْ نییه؟

شمارهٔ ۲۳۹

امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته

وی سر تا به پَیْ فَنّ و بلکه نواته

مشکِ حلقهْ ره یاسمنْ شه بساته

میونِ سُنبل راه‌گذری بساته

شمارهٔ ۲۴۰

امیر گنه: یار دارمه که پری‌ذاته

وره عَسل و قَنّ و نواتْ بساته

حُوری به تماشایِ ته صُورتْ ماته

حاضرُونْ بدینی، کارهْ اینسونْ بساته

شمارهٔ ۲۴۱

ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساته

ته چیره خور و مُونگ و پَروینْ بساته

مه چشْ ره خدایی که پِروینْ بساته

ته دیدنِ وَرْ هَسّهْ چنین بساته

شمارهٔ ۲۴۲

ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساته

ته لُو ره خدا شَربِتِ اُو بساته

لَیْلی گله باغهْ، گلْ ره هُو بساته

لَیْلی پرْ کَسِ روزْ ره سِیُو بساته

شمارهٔ ۲۴۳

ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساته

زینتْ بَکردهْ تَنْ رهْ طلا بساته

عَقیقِ یَمْن، دُرِّ یکتا بساته

دُرّ ره به میُونِ صَدفْ جا بساته

شمارهٔ ۲۴۴

کمینْ شُوئه که جَورْ نَکشیمْ اما ته؟

کمینْ روزه که نیمه (نیمی) دَسْتِ بلاته

اُونْ جٰادُوچشِ شاهِ هندوُ نماته

فرنگ و ختا لَشْگرِ خُونْ دْپاته

شمارهٔ ۲۴۵

هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون ته

هر روزْ صد وارْ، ونه بئوئمْ قربونْ ته

امیر گنه: حوری روشْ، مو میونْ ته

چه گنی سَرِ پلْ بَئیرمْ دامونْ ته

شمارهٔ ۲۴۶

زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰاره

هر نیمه هزارْ کشتهْ دَریته داره

کٰاکلْ اَژدها سُون آدمی بقْمارهْ

مجیکْ خدنگْ آسا، فتنه رهْ سَرْ داره

شمارهٔ ۲۴۷

امیر گنه: بَسُوتمهْ چه سُوته دٰارهْ

اَونْطُورْ بَسُوتمه، هرگزْ کس ظن نداره

بشکسته کشتی مُونّم دَرْیُو کناره

کِلاکْ بَئیته، میون کنار بواره (بباره)

شمارهٔ ۲۴۸

خراکْ نَپرْسنی وُ مه حٰالِ زٰارهْ

گِلْ دَسّه، دلْ بی‌تو قرار ندارهْ

ته جٰادُوئهْ چشْ که فتنهْ سَرْدارهْ

یارَبّ که ترهْ ایزدْ نگاهْ بدارهْ

شمارهٔ ۲۴۹

تَرْسمهْ بنایِ اَجْلْ ره دیاره

بی‌سر و سامُونْ مه خاک بَوَه دیاره

امیر گنه:‌ای سُوته دلْ، مه غَمْ‌خواره

هزار و یکی، ته نوم بسازه کاره

شمارهٔ ۲۵۰

زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیره

گاهی به خشی، گاهی به ناخش گیره

امیر گنه: این‌کار به فلک خش گیره؟

منْ زندهْ بوئمْ، دوستْ لَحَدْ ره کَشْ گیره

شمارهٔ ۲۵۱

منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیره

مجهْ دَرْبدَرْ و انتظارْ بو شیره

مه دوستْ ره بئو خدْرهْ به منْ نَئیرهْ

شیرْ نَخرْدهْ دلْ طاقتْ ندارهْ تیره

شمارهٔ ۲۵۲

یاری نَکردی، جُزْ ره مه جٰا چه گیتی؟

چشمکْ بَزُومه، لُو شه ره گاز بئیتی

این دپیت مَپیتْ که تو مه جا سَرْ گیتی

منْ دونسّمهْ یار دیگر بئیتی

شمارهٔ ۲۵۳

دیروزْ بَشیمهْ دوستِ دریچه وابی

امروز بشیمه دَرِ دوستْ کربلا بی

نامردِ رقیب چی وخت ته ادا بی؟

مره مطلب دوستْ مهْ اَرهْ یا نا بی؟

شمارهٔ ۲۵۴

ته دولت و ته سعادتِ صراحی

ته می‌پیاله ریجنْ، سی سَرْ به شاهی

ته دولتْ اُونْ بو، اَنّه درْیُویِ ماهی

شاهی هَکنْ که شاه به تو دارْنه شاهی

شمارهٔ ۲۵۵

تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد دایی

حَیْرُونْ بُو عطّار که ته حسابْ برآیی

لقمانْ به کمال وُ دانش، ته استایی

بوعلی ره بنده دیمه یاد بدایی

شمارهٔ ۲۵۶

سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی

برازنده‌ی ته خوبی ره پادشاهی

دکفهْ تنه نَظرْ مرهْ الهی

امیر گنه که: یارُونْ هَدیْن گواهی

شمارهٔ ۲۵۷

امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری

دَپیتهْ گِل دلهْ مشکِ تتاری

زنگی به گِلِ سَرْ کنّهْ دادهْ داری

نهْلْنه، ته وَرْ کنمْ بیقراری

شمارهٔ ۲۵۸

دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی

مشرق تا مَغربْ ته کوس و کَرِّ نایی

یاربْ غم و داغْ هرگز تنه دَرْ نایی

نزییه (نزینه) هر اُونْ کَسْکه تنه دَرْنایی

شمارهٔ ۲۵۹

کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلویی

کَمُون برفه و مَستهْ چشْمونِ خویی

گوهر گله دیمْ، چیرهْ همه تَرْ بُویی

جان و سر و مالْ هَرْ سه کمّه گرویی

شمارهٔ ۲۶۰

سی داغْ به منه دلْ دَره ته ابرویی

عَجبْ ویمّه که داغْ به دلْ مه بَرویی

وشْکو رنگْ به رَنگْ دیمهْ کنارهْ جُویی

سَرْوَنگْ هدا بُو، دارْمه ته یارِ بُویی

شمارهٔ ۲۶۱

شاهْ نیشته، شرابْ خرْنه به جامِ شاهی

دْ مرغِ کبابْ و اُونچنُونْ که خواهی

دَنی پشتِ گُو گردنهْ وُ گُو پشْتِ ماهی

زَمُونهْ تنهْ چَمْ بَگردهْ الٰهی

شمارهٔ ۲۶۲

سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتی

الماس دینگُویی، دلْ ره خَریشْ بساتی

هزار بیگونه ره شهْ وَر خویش بساتی

مه جه برسی، خدْرهْ دَرْویش بساتی

شمارهٔ ۲۶۳

چَنّه هامجِمْ ته سره‌یِ دیاری

چَنّه بشمارمْ ته گردنِ مرْواری

ش الله بمیره شی و شی مارو یاری

تو گَنهْ سرهْ هامجی مه دیاری

شمارهٔ ۲۶۴

دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بویی

سَرْ هداشتمهْ کورهْ، بَلْ وشاوشْ بویی

فلک نهلّهْ اُونچهْ که خواهش بویی

امیرْ فلکِ خاصّهْ جفاکَشْ بویی

شمارهٔ ۲۶۵

زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بویی

گاهی به خشی، گاهی به ناخشْ بویی

امیر گنه: تا کَیْ فلکْ ره خشْ بویی

منْ زندومهْ مه جانْ دیگرِ کَشْ بویی

شمارهٔ ۲۶۶

اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی

مه دلْ به ته جا مایلهْ، نالشْ بویی

مه جانْ به تنه جانْ به کشاکشْ بویی

منه مدّعا دوستِ دْ تا خشْ بویی

شمارهٔ ۲۶۷

یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی

یکی قطرهْ اُو چی کَمْ بَوّه درْیُویی؟

امیر گنه: این دَرْدْ به دلْ چُونْ دَوُویی

نالشْ کمّه که کُوکْ نَکردْ بوئه کویی

شمارهٔ ۲۶۸

امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی

لازمْ کنّهْ ته خال و خطِّ وَرْگویی

سوگَندْ تنه خال رهْ، خَطِّ ماه نویی

شه جان ره فدا کمّهْ دوستِ هر مویی

شمارهٔ ۲۶۹

هرگز سخنِ کَسْ به کَسْ یار نُوویی

هر کَسْ دْل دَوْسْ، کس گفتار نُوویی

امیر گنه: تا قَولْ به کردٰارْ نُوویی

مُحَبّتْ دْسَمْته استوارْ نَوُویی

شمارهٔ ۲۷۰

انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبی

بالا بَیْنهْ دُوسْتْ سِیُو زنجیرِ مُویی

شه جانْ رهْ فدا کمّهْ اُونْ ماهِ نُویی

دْخشْ تما دارْ مهْ وینه «نا» نَوُویی

شمارهٔ ۲۷۱

دْسیُو سوارْ دیمه کنارِ رویی

دْکَهُو (کئو) سوارْ دیمه میونْ دروُیی

مَکَمَّلْ کَهُو (کئو) دیمه میونْ درویی

اسٰا وینه شه سخنْ ره با منْ گویی

شمارهٔ ۲۷۲

ویهارْ دَرْآمو، می‌نسیم دَرْآیی

خالِ فکهْ که سَمورِ دمْ نَمایی

هَلی زَر وُ سیمِ گرهْ ره و شٰایی

سیمْ دکتهْ دریُو، سَرْ به کُوهْ نیایی

شمارهٔ ۲۷۳

اَرْ تَختِ سُلَیْمُونْ به منْ هادنْ جایی،

دَنی ره تمُومْ زر به منْ هادنْ جایی

اُونْمهْ که ته شأن ره دُومّهْ، یکتایی،

کافرْ بُونمْ گر تو بکت بو خدایی

شمارهٔ ۲۷۴

گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری

دَرْ دَمْ به منه چشِ اَسْلی دَرْآری

تو که سرخهْ گِل وَلْگْ ره جومه داری

ورازْنهْ مه دلْ ره صید کردهْ داری

شمارهٔ ۲۷۵

خوبون و خجیرونْ دیمه بیشماری

اَندی دومّهْ که خورْ ندارنهْ این خاری

خوبون و خجیرونْ که دَوُونْ هرجایی

این شَهرْ هر کَسْ ره به هر کَسی خشْ آیی

شمارهٔ ۲۷۶

ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی

لَیْلْ ره دیمهْ باگِلْ ریجِنْ شهْ وَرْ کیشی

اُویی ظُلماتْ دیمهْ غزیره خویشی

همینْ گتْمه مه جانْ، مرهْ بَیتهْ پیشی

شمارهٔ ۲۷۷

امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی

خو بَکردهْ مه دْ چشْ به نوش و نیشی

دُونّی که منه سوته دلْرهْ چه نیشی

رقیبه که نیشته یارِ خستهْ پیشی

شمارهٔ ۲۷۸

ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟

دارْنی منْ پیون بندهْ هزارْ، چه کیشی؟

هَیْکل و گلُونه، دُر به بال، چه کیشی؟

پر قیمتی‌ای دُونه‌یِ لالْ، چه کیشی؟

شمارهٔ ۲۷۹

بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشی

حَیا هَکنْ و آچّهْ (عاجه) گردنْ شه پوشی

ته گُوشِ گوش‌وارمهْ، بَورْمرهْ بَرُوشی

نواتْ هائیری، شَروتْ کنی و، نُوشی

شمارهٔ ۲۸۰

مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی

دکَتمهْ یک کَشْ چارهْ ندارهْ خویشی

مرهْ گننْ اینْ شَهرْ نَونهْ ته رویشی

گتمهْ هَر کَسِ کردارْ برایِ خویشی

شمارهٔ ۲۸۱

امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستی

ذاتِ وی حَقیقیهْ، بَشریتْ پوستی

چون شَمسِ تبریزْ زندهْ بُوئم به پوستی

مَنصورْ پیُونْ انتظارمه دارِ دوستی

شمارهٔ ۲۸۲

تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی

پَری وَچوبی یا که آدمی زاتی؟

اونْ سرخهْ گِلْ اُو رهْ دیمْ شهْ دْ پاتی

مره عنبرینْاُو وَرْ رسوا بسٰاتی

شمارهٔ ۲۸۳

امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی

دَندونْ صدف و دیمْ گلْ و لُو نواتی

مشکینْ کَمنْ ره یاسمن شه دْپاتی

حوری وَشْ مره خوشْ به دَنی نواتی

شمارهٔ ۲۸۴

حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی

وَرْزمهْ تنه مهرْ که عبادتْ بویی

ته دستِ که سینهْ جراحتْ بُویی

خسّمه تنه کَشْ که فراغتْ بویی

شمارهٔ ۲۸۵

خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی

ته خشهْ سخنِ وَرْ که شومّه شیر پَیٰ

تا وینّی چُوبی اسبْ، بَورنْ سَمْتِ رَیْ

اُونوَختْ گمّه: مه حالْ رهْ وارَسنی کی؟

شمارهٔ ۲۸۶

سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتی

سرمهْ دْ کشی چشْ ره سیو بساتی

دْزلفْ ره شه دیمِ پیچ و تو بساتی

اسٰا عاشقِ روزْ ره به شو بساتی

شمارهٔ ۲۸۷

یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی

زلیخا صفتْ دیده ره جا بساتی

صَنعُون صفتْ شیدای ترسا بساتی

القصّه مرهْ آوارهْ جا بساتی

شمارهٔ ۲۸۸

اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،

شمس و قمرْ عالمْ ره بتّاونی بی،

پری، آدمی، کس به دَنی دَنی بی،

صد سال پیشتر ته عشقْ مه جا یکی بی

شمارهٔ ۲۸۹

امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!

نه آخرتِ کارْ هَکردمه، نه دنیایی

دار زرده وَلگمهْ پئیزه مایی

خالِ تکْ بَندمه، انتظارْمه وایی

شمارهٔ ۲۹۰

پشمالی وشکومه ته شروبره مایی

عزیز مهمونم ته، اَمروزْ و فردایی

بارْ بَزّه کشتیْ دارْمهْ، انتظارْمه وایی

اَرهْ ره بَئو، طاقت ندارْمهْ نایی

شمارهٔ ۲۹۱

چکنْ چکنْ چیرهْ عَرقْ یا گلُویی؟

یا اُوی حیاتِ چشمه‌یِ اُونْ دْ سویی؟

دهونْ حقّه‌یِ گوهرهْ، پریرویی

یاقوته که گمّه ارزهْ نُه کرویی

شمارهٔ ۲۹۲

امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی

قرآنِ سماوی هَمه جا ره داشتی

آزَرْ صنمخانه رهْ به نورْ هداشتی

اُونْ محٰالْ منه عشقْ به ته جا برداشتی

شمارهٔ ۲۹۳

زنگی دیمه که سرچشمه‌ی حیات بویی

عاجِ تَنْ ره دیمهْ کِه رنگ داشته شویی

امیر گنه: این حکایتْ وینه بُویی

عاجِ تَنْ که حوره، تَنْ ندارْنهْ شُویی

شمارهٔ ۲۹۴

امیر گنه: که تو خجیرونِ شاهی

گردٰاگردْ ستارهْ، تو میُونه ماهی

هر وَختْ که تنه کَمندْ بَوُوئهْ راهی،

تُو خرنهْ، سَمرقَندْ، گو به پشتِ ماهی

شمارهٔ ۲۹۵

نَدوُمّه منی قالب بساتنْ چی بی؟

بساتنْ بجایی، بَهْلوتنْ چی بی؟

پیشی بیارْدن و بنْواتنْ چی بی؟

زمین بَزوئن و خاک بساتنْ چی بی؟

سه‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : شیرْرِهْ دیمِهْ آتِشْ وَشِنْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ

شمارهٔ ۲ : اَمیرْ گِنِهْ:‌ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ

شمارهٔ ۳ : دُوسْتْ‌رِهْ دیمِهْ کِهْ دیرُو کَمُونْ دٰاشْت‌وُ ت ...

شمارهٔ ۴ : قَدْ سُورِهْ، دِهُونْ میمِهْ، کِلٰالِهْ تِهْ بُورْ

شمارهٔ ۵ : مِرِهْ وِنِهْ ته کیچهْ دِکُونْ بسازم،

شمارهٔ ۶ : امیر گنه: حوری رَوِش، ماهِ تایونْ

شمارهٔ ۷ : امیر گنه: مِهْ تاج سَرْ! مه دِلُ و تَنْ!

شمارهٔ ۸ : ته بندومه تا مه استخون (هسّکا) بَپیسْتِن

شمارهٔ ۹ : چی وا (چی بو) بَمِردْ بومْ ته عشقِ وَرْمن‌ای هو

شمارهٔ ۱۰ : امیر گنه: مه کار چه منصور و دار بو

شمارهٔ ۱۱ : یاربْ که تنه کار به دنی نظامْ بو!

شمارهٔ ۱۲ : امیر گنه: تو غَمْ نَخرْ روزگاره

شمارهٔ ۱۳ : ویهار درآمو، چیق به چمن وشت آره

شمارهٔ ۱۴ : هَرْ کجهْ که منْ شومّهْ، وَنوشه جاره

شمارهٔ ۱۵ : امیر گنه: عاشقمهْ منْ شه آقاره

شمارهٔ ۱۶ : پلنگِ دَمانْ، شیرِ نَرْ ته وَرْ ماده

شمارهٔ ۱۷ : استادِ ازلْ پلّه دچیهْ مُوره

شمارهٔ ۱۸ : امیر گنه: مه یار به منه کش دوره

شمارهٔ ۱۹ : اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته

شمارهٔ ۲۰ : دْ دَسْت که یکی زلفْ بَرْسه کساته

شمارهٔ ۲۱ : امیر گنه: عاشقمهْ کَجینه داره

شمارهٔ ۲۲ : امیر گنه: مه وَرْ کِیَهْ روز و شوبی؟

شمارهٔ ۲۳ : کَمن هَکردی زلف ره «صحرایی» گیتی

شمارهٔ ۲۴ : امیر گنه: مه مَستهْ چشْ، شُوخهْ نی‌نی

شمارهٔ ۲۵ : امیر گنه: که گَشتْ بَکردیمْ ملکِ رَیْ

شمارهٔ ۱

شیرْرِهْ دیمِهْ آتِشْ وَشِنْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ

زِلْفْ‌رِهْ دیمِهْ بِهْ آتِشِ دیمْ گِذٰارْ کِرْدْ

خُورْدیمِهْ، خُفّٰاشْ دیمِهْ بِهَمْ کِنٰارْ کِرْدْ

بِلْبِلْ دیمِهْ بِهْ شٰاخْ زِمِسْتُونْ ویهٰارْ کِرْدْ

هَرْ سٰالْ دِ ویهٰارْ دیمِهْ، یِکی گِذٰارْ کِرْدْ

هَرْ مٰاهْ دِ هِلٰالْ دیمِهْ یِکی مِدٰارْ کِرْدْ

شمارهٔ ۲

اَمیرْ گِنِهْ:‌ای نٰامُسَلْمُونِ کٰافِرْ

رَحْمی بَکِنْ وُ دَرْدمِهْ دَرْمُونْ بِیٰاوَرْ

شَهْرْ نییهْ تِرِهْ، دِنِهْ بَوْمْ بِهْتِهْ شَهْرْ

دَرْ نییهْ تِرِهْ، دُوشْ هٰا زِنِمْ به تِهْ دَرْ

هَرْ چَنْ خُونی بُوْم، خُونْ بِکَرْدْ بُومْ بِهْ تِهْ دَرْ

تِهْ دِلْ رِهْ مَگِرْ بی‌رَحْمْ بِسٰاتِهْ دٰاوَرْ

شمارهٔ ۳

دُوسْتْ‌رِهْ دیمِهْ کِهْ دیرُو کَمُونْ دٰاشْت‌وُ تیرْ

بِرٰازِّنی شه زِلْف وُ گِلْ هٰا کِرْدِهْ شیرْ

گِتْمِهْ: چِهْ کَسی مَسِّهْ چِشْ، چیرهْ خِجیرْ؟

گِتِهْ: اُونْمِهْ کِهْ مِنِهْ دینْ دٰارْنِهْ (دارنی) اَذیرْ (اَزیر)

اَمْروُ بُوْردِمِهْ، مِهْ دِلْ خِرهْ اتّٰا تیرْ

بٰالٰا بِلِنْ تَرْکِشْ دَوِسْتْ، هُورِسِتٰا، دیرْ

شمارهٔ ۴

قَدْ سُورِهْ، دِهُونْ میمِهْ، کِلٰالِهْ تِهْ بُورْ

دیمْ خُورِهْ، لَبُونْ لَعْلِهْ، تَنْ سُونِ کٰافُورْ

چِشْ مَسِّهْ، اَبْروُ هَرْ گُوشِهْ دٰارْنِهْ صَدْ شُورْ

سُو آلِهْ قَمِرْآسٰا، بَدینی مِهْ نُورْ؟

کَتْمِهْ مِنْ تِنِهْ یٰاسِهْ جِهْ مُونِنْدِ مُورْ

تِهْ یٰاسِهْ مِرِهْ کِرْدِهْ سَرْ تٰا بِهْ پَیْ عُورْ

شمارهٔ ۵

مِرِهْ وِنِهْ ته کیچهْ دِکُونْ بسازم،

دریمِ سِرِهْ کوشکْ و ایوونْ بسازم،

شه دِل وُ تنه دِلْ‌رِهْ یکسُون بسازم،

کافروچه گونْ‌رِهْ مسلمون بسازم،

گِتْمِهْ مَسِّهْ چِشْ! با تُو چه سُونْ بسازم؟

گِتی: بَندویی خٰواهْ کُشِمْ، خواه نَوازِمْ

شمارهٔ ۶

امیر گنه: حوری رَوِش، ماهِ تایونْ

بَتُونّی نِهِلْ عِشْقْ بَورِهْبه پایُونْ

چنْ حرفِ حقیقتْ نَقْلْ دارْمهْ یارونْ

نَیارْمِهْ گِتِنْ، سرِّ حقّْ دارمه یارونْ

دندونْ درّ و لوُ، چه طبقْ دارمه یارونْ!

اونْ پُلِ صراطْ، تَرسِ حقّْ دارمه یارونْ!

شمارهٔ ۷

امیر گنه: مِهْ تاج سَرْ! مه دِلُ و تَنْ!

من نتومّه ته عشق ره شه دل هَیتن

دوستْ شه سرخه گِلْ سر وَنوشه پیتن

یا گروهْ گروهْ، گِلْ به گِلْ سرْ ریتنْ

یا جیگرِ سوته ره به مشکْ آمیتن

خطّه آیینه خطا، یا مونگْ برابر ریتن

شمارهٔ ۸

ته بندومه تا مه استخون (هسّکا) بَپیسْتِن

منه جان! تویی، بی‌جان نتومّه زیستن

بسا این‌که حقیرْمِهْ وُ نَتومّه زیستن

با این رَنْگِنٰا چِشْ نَتومّه گریستن

منکه رَنْگِنٰا چِشْ نتومّه گریستن

مه جان چی امید دارمه من شه بزیستن

شمارهٔ ۹

چی وا (چی بو) بَمِردْ بومْ ته عشقِ وَرْمن‌ای هو

بَتُومِّه دییِنْ شِه مَرگ، نَتُومِّهْ بی تو

جانْ دونّه که چی جانْ بَکنّیمهْ بی تو

دیده دونّه چی خینْ بَشِنیمّهْ بی تو

حقّْ دُونّه که رُسوایِ دَنیمِهْ بی تو

اَلْقِصّهْ که این عالمْ دِنیمهْ بی تو

شمارهٔ ۱۰

امیر گنه: مه کار چه منصور و دار بو

بسوته تن و بَلمْ هوا دیار بو

نَونهْ فلک ره هچّی اختیار بو

اون که کرده‌یِ حقِّ دستِ جبّار بو

فلک گردِ، شِهْ چَلْ، شو و روز به کار بو

سرتاسر عالم فلک ره این کار بو

شمارهٔ ۱۱

یاربْ که تنه کار به دنی نظامْ بو!

سریرِ سَلَیْمُونی تنه مَقامْ بو!

دنیا غرضِ نیکِ ترهْ به نامْ بو!

همیشه به شاهیّی تو چنگ و جام بو!

ته دشمن همیشه گرفتار دام بو!

علی تره یاور، دو جِهُونْ بکام بو!

شمارهٔ ۱۲

امیر گنه: تو غَمْ نَخرْ روزگاره

مردی هسّه از کرمْ کمی نداره

ویمارمهْ نَظرْ دارمه هَرْدَمْ به یاره

کرمْ بکَنْ و سر بکَشْ شه ویماره

ترسمه بنای اجل ره دیاره

بی سر و سامون مه خاک بوّه دیاره

شمارهٔ ۱۳

ویهار درآمو، چیق به چمن وشت آره

دیم «دربکته» سرخه گل، نوویهاره

مه سرخه گِلْ دسته، هر رو کناره

گیلون نرگس، سرخه گل نوویهاره

شکر هندی، خروس جویِ واره

میوه گوهرِ باغ، وَرِهْ شیر مستِ لاره

شمارهٔ ۱۴

هَرْ کجهْ که منْ شومّهْ، وَنوشه جاره

گردِ وَنوشهْ، هم بلبلْ زینهاره

چنگی به میونْ نیشتهْ، پیاله کاره

چشْ وازهْ، لُوخندهْ و برفهْ با یاره

اوّلْ تنه سَرْگمّهْ، که مه سَرْداره

دیدنیهْ تنه سَرْ که همه جا دیاره

شمارهٔ ۱۵

امیر گنه: عاشقمهْ منْ شه آقاره

اُشْتُر به قطارْ، ببخشیهْ گداره

بَرْفهْ به سیاهی، لیله یا تتٰاره؟

زاغِ پَرْ به پیشِ ته بَرْفهْ شَرمْسٰاره

دوستِ هروَرِ زلفْ که یکی خرواره

این سخنْ اَمروزْ، امیر یادگاره

شمارهٔ ۱۶

پلنگِ دَمانْ، شیرِ نَرْ ته وَرْ ماده

ته دوست سوار بوئه، ته دشمنْ پیاده

حاتمْ که دَنی داشته وی جامِ باده

همه‌ی کَرمْ دارُونَه وی بیه زیاده

اونطور که تنه کَرْم بَیّهْ آماده،

گَرْ حاتمْ بی‌بو، سفرهْ بَئی بو ساده

شمارهٔ ۱۷

استادِ ازلْ پلّه دچیهْ مُوره

مشّاطه زُلیخٰا به ته هر دْ روره

کَیْ حاجتِ وُسْمه بیهْ ته ابروره؟

کُحلِ بَصرْ یاسَمِن جا که دوره

آیینه برابرْ نِیهْ ته دِ روره

کی رو دارنه (که) وی بَوینهْ ته روره؟

شمارهٔ ۱۸

امیر گنه: مه یار به منه کش دوره

کی بو که خشْ هاده‌ام من ته دْ روره

چون قرصِ قَمرْ، ایزد بساته روره

یا چه بَیْضه‌یِ شمسهْ سراسرْ نُورُه

شب‌ها به عالمْ دلبر بتٰاوُس نوره

منوّرْ بکردْ دَشْت و صحرا و کوه ره

شمارهٔ ۱۹

اُوندمْ که تنه دَمْ ره دَم حورانداته

حلِّ مُشکلاتْ ره هَموندَمْ بساته

به شِکل میُونْ هفتْ چشمه اُو بساته

دْ تَلْ و دْ شورْ، دْ سَلْ یکی نواته

گلُوچه کردی، مسته زلفْ ته بپاته

بَپاتهْ وَلی سرْخهْ گِلْ سَرْ بپاته

شمارهٔ ۲۰

دْ دَسْت که یکی زلفْ بَرْسه کساته

بَدْ مزوئه اُونْ زلفْ اگر وی نواته

ته واسرهْ که هَرْ کارِ منْدْپاته

ندیمه تنه دیمْ ره کهْ زلفْ بَقْماته

کیجا دَستْ به زلفْ گنهْ: قَسمْ به ذاته

خشْ مزُوئهْ مه زلفْ وُ اُویِ حیٰاته

شمارهٔ ۲۱

امیر گنه: عاشقمهْ کَجینه داره

من عاشقِ اونْ یارْ مهْ کَجی ندارهْ

هر یارْکه شه یارِجهْ کَجی ندارهْ

شه جانْ رهْ قرْبونْ کَمّه، کجی نداره

اُونوختْ که سَرْ ره تاشیمه تیرهْ داره

چی دُونستمهْ کَجْ به چَلْ رُو ندارهْ

شمارهٔ ۲۲

امیر گنه: مه وَرْ کِیَهْ روز و شوبی؟

اَندی وَرْنه دلْ ره که طاقتْ نَوُویی

دوستْ که مردمِ سخنْ جه مهرْ بشویی (بئیری)؟

وی چُونّهْ که مه سُوته دلْ ره چی رویی

دوستْ کونه که غَمْ بَخرهْ روز و شُوبی

کَسْ ندارْمه مه دردْصانعْ ره بئویی

شمارهٔ ۲۳

کَمن هَکردی زلف ره «صحرایی» گیتی

غًضبْ هکردی، خین ره مه پاک بریتی

اُونطورْ که ته عاشقْ کِشی یادْبَئیتی

عَجبْ هَسّه که عاشقْ بَمُونّه گیتی!

دوستْ که مه سیئهْ ره به جفا بئیتی

دایمْ مه دلْ به غم و بلا، دَپیتی

شمارهٔ ۲۴

امیر گنه: مه مَستهْ چشْ، شُوخهْ نی‌نی

تنهْ ندیینْ سُو نَمُو نسُته نی‌نی

دْ نوره جدا کنّی میونِ نی‌نی

مَردمْ ره وَعدهْ کنّی، امّا چهْ (شهْ) نی‌نی

ای وا، هَرْ کجه مه بی‌بفاره وینی

بَوُو ته بَندهْ ره دیمه چی (چه) غمگینی

شمارهٔ ۲۵

امیر گنه: که گَشتْ بَکردیمْ ملکِ رَیْ

تا به قندهارْ، چین و ختا سرتاپی

اگر که سی سالْ هنیشْت بُوئم سری مَیْ

حاصل چیه؟ آخرْ وبنه گورستونْ بی

دْ ساله می‌خامّه منْکه بی خمارْیَیْ

طمع (تما) دارْمه محبوبْ ره که چارده سالْ بی

چهاربیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : وَالشَّمْسُ تِنِهْ چیروُئِهْ وَ ضُحیٰهٰا

شمارهٔ ۲ : چِه مُونْگ وُ چِهْ خُورتیجِهْ، چِهْ روشِنْ روُجا

شمارهٔ ۳ : دَرْآمُو ویهار و خُورْ بَئیتِهْ بٰالا

شمارهٔ ۴ : امیرْ گِنِه تا چَندْ مِجِمْ وٰایی تِهْ وٰا؟

شمارهٔ ۵ : اَمیرْ گِنِه: منه دوستْ خُوشْ حٰالِهْ یٰانا؟

شمارهٔ ۶ : اَمیرْ گِنِهْ: دُوسْتْ وَرْ، بِهْ چِشْ هٰا کِنِمْ ...

شمارهٔ ۷ : اَمیرْ گِنِهْ کِهْ یٰارَبْ خَزونْ مَریزٰا

شمارهٔ ۸ : بِهْ سِرْخِهْ گِلِ سَرْ بِهِشْتی سُوسَنْ پٰا

شمارهٔ ۹ : ای شه بخت سرهشندییه دیبا را

شمارهٔ ۱۰ : ویلِهْ وَرْتِنِهْ خِنِهْ بیایمْ یٰانٰا؟

شمارهٔ ۱۱ : اَمیرْ گِنِهْ مِهْ دَسْتِهْ گِلِ سُورْ آسٰا

شمارهٔ ۱۲ : هَرْگَهْ کِهْ مِنِهْ دُوسْتِ دِچِشْ‌شُونِهْ خٰوابْ

شمارهٔ ۱۳ : خِدا دُونِهْ تِهْ نَدیینْ (نویینْ) بَیْمِهْ بیتٰاب ...

شمارهٔ ۱۴ : چَمِنْ بِهْ چَمِنْ، گِلْ بِهْ گِلْ، خٰالْ بِهْ خٰا ...

شمارهٔ ۱۵ : مَشْکینْ کَمِنْ، سیمینْ ذَقِنْ، لَعْلُ و یٰاقُوتْ

شمارهٔ ۱۶ : دُوست دارِمهْ یِکی کِهْ هَمِهْ چی آرایستْ

شمارهٔ ۱۷ : تِهْ جَیْدُوتِهْ صَدْرِهْ ویٰنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ

شمارهٔ ۱۸ : مَرْدِمْ بِهْ تِهْ جٰا سِخِنْ گِنِنْ هِزٰارْ رَجْ

شمارهٔ ۱۹ : اَشُونْ (دیشوُ) بَشِّنی یٰا سِهْ بِهْ اینْ دِلِ سُ ...

شمارهٔ ۲۰ : تِهْ عِشقْ پِرْکَسِ دِلْ رِهْ بِساتِه آمٰاجْ

شمارهٔ ۲۱ : شَکِرْ خَنْدِهْ شِهْ لَعْلِ (لُویِ) عقیقِ جِدٰا کِ ...

شمارهٔ ۲۲ : چینْ چینْ چییِهْ بِهْ گُوشِ بِنْ پیچ وُ تُو کِرْدْ ...

شمارهٔ ۲۳ : بِهْ عٰاشِقْ کُشی دُوسْتْ چِشْمُونْ‌رِهْ سییُو کِر ...

شمارهٔ ۲۴ : گِلِ دَسْتِهْ، حَمُّومْ سَرِ زِلْفْ‌رِهْ وٰا کِرْد ...

شمارهٔ ۲۵ : دَرْآمُو بِهْ حَمُّومْ، خِدْرِهْ بٰا صَفٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۲۶ : عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْد ...

شمارهٔ ۲۷ : سِهْ چِی بِهْ دَنی کِهْ دِلْ دَرْ آوَرِهْ دَرْدْ

شمارهٔ ۲۸ : اَمیرْ گِنِهْ میرْمِهْ شُو وُ روزْ همین دَرْدْ

شمارهٔ ۲۹ : بِسٰاتِنِهْ تِهْ رُورِهْ بِسُونِ کٰاغِذْ

شمارهٔ ۳۰ : اَمیرْ گِنِهْ: حُوری مَنِشْ شٰاهِ خٰاوَرْ

شمارهٔ ۳۱ : اَمیرْ گِنِهْ: تُوفیقِ خِدٰایِ دٰاوَرْ

شمارهٔ ۳۲ : کِدوُمْ بَندِهْ رُودِگٰارْ دِنی بِهْ این دَرْ؟

شمارهٔ ۳۳ : تٰا ایزِدْ بِسٰاتِهْ مٰازِرُونْ رِهْ نُووِرْ،

شمارهٔ ۳۴ : اَمیرْ گِنِهْ: مِهْ مُونْگْ‌وُ خُورِ بِرٰابِرْ!

شمارهٔ ۳۵ : دُوسْ بَدی مِرِهْ، دیم‌هٰاکِرْدی بِهْ دیوٰارْ

شمارهٔ ۳۶ : نَدوُنْمِهْ کی جٰادوُهٰا کِرْدِهْ بِهْ طُومٰارْ

شمارهٔ ۳۷ : سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ

شمارهٔ ۳۸ : شَ اْللّهْ دل بَسُوجی تُو به هیمه‌یِ نار

شمارهٔ ۳۹ : مِنْ بَسُوتُومِهْ، سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ نیٰازٰارْ

شمارهٔ ۴۰ : گِلْ به اینْ خجیری نییِهْ وی اَوی خارْ

شمارهٔ ۴۱ : اَیْ حُوریوَشْ مِسْتِهْ چَشْ، آهویِ لٰارْ!

شمارهٔ ۴۲ : اَوی دُوسْ به گیتی بَسْ نِخارِهْ مِهْ‌کٰارْ

شمارهٔ ۴۳ : نیشْتِمِهْ سَنْگِ سَرْ، دیمْ هٰاکِرْدْمِهْ بِهْ رو ...

شمارهٔ ۴۴ : گِلْدَسْتِهْ! ته واسِّرْ سَرْگِردُونْمِهْ، آوارْ

شمارهٔ ۴۵ : پِیْغومْ که ته جا رِسیمِهْ چُونِه ته کارْ؟

شمارهٔ ۴۶ : سییُو چِشْ، سییُو بِرْفِهْ، سییُو مجیکْ مَسْ

شمارهٔ ۴۷ : دُوسْ (رِهْ) دیمه هَرکَسْ (که) خِنِهْ بَوِرْدْ بتٰ ...

شمارهٔ ۴۸ : دِ تُرک و دِ جٰادوُ، دِبلابَوی مَسْ

شمارهٔ ۴۹ : نٰاکِرْدی مِنٰا یاری، چیرهٰا گِنی وَسْ؟

شمارهٔ ۵۰ : بَدیمه یکی تازه جِووُنْ بِروُبِسْ

شمارهٔ ۵۱ : دُوسْ‌رِهْ شیرِ نازْ دیمه چِشمِ کنار مَسْ

شمارهٔ ۵۲ : بِهِلْ تا بنالمْ بیدردْ سه دِل دَسْ

شمارهٔ ۵۳ : شینْ، شادْبومّه اُونْدَمْ که درآیی مه دُوسْ،

شمارهٔ ۵۴ : قلندر صفت دَوِسْمِهْ شه تنْ‌رِهْ پُوسْ

شمارهٔ ۵۵ : گاهی مَسّهْ، گَهْ بی‌هوشْ، گٰهی مِنٰاهوشْ

شمارهٔ ۵۶ : اَمْرُو دل‌بری آواز بییامُو مه گُوشْ

شمارهٔ ۵۷ : کی گِتْ بو که وَرْفِ سَرْکَلِنْ آتشْ، وَشْ!

شمارهٔ ۵۸ : حیاتِه تِنِه نُومُ و نباته ته خِشْ

شمارهٔ ۵۹ : اَدی دَکِتِهْ تنه شییِنْ بیچارشْ

شمارهٔ ۶۰ : ته جا اَرْبه شیر و هیر بَووُ سوُرِوَشْ!

شمارهٔ ۶۱ : اَمْروزْ به صِبٰا دیمِهْ یکی پَری‌وَشْ،

شمارهٔ ۶۲ : آزیرٰمِهْ تنه یٰاسِهْ، رَنجُورُ و بی‌هوشْ

شمارهٔ ۶۳ : بَدیمه تنه چیرهْ وُ بُورْدِه مه هُوشْ

شمارهٔ ۶۴ : نازنینْ به ته باغْ دَرِهْ مَنِهْ دِلْ داغْ

شمارهٔ ۶۵ : کَیْ دارمه تِماکه زاغْ بییِهْ به ته باغْ؟

شمارهٔ ۶۶ : امیر گِنِهْ: مه مونگ وُ خورْ گوهِر صافْ

شمارهٔ ۶۷ : امیر گِنِهْ: که، دارمه هوایِ ته زِلْفْ

شمارهٔ ۶۸ : امیر گِنِهْ: مِشکینْ کَمِنْ‌های ته زِلْفْ

شمارهٔ ۶۹ : هزارْ خَمْ به خَمْ، چَمْ به چَمْ دارنه ته زِلْفْ

شمارهٔ ۷۰ : کیجا تُو خجیری و خجیره ته وَنگْ

شمارهٔ ۷۱ : امروزْ سرِ راه نیشتْ بیمه با دِلِ تنگْ

شمارهٔ ۷۲ : چَنگی که نه شه چنگ ره نَواوَرِهْ چنگْ

شمارهٔ ۷۳ : امیر گنه: هر روزْ، جنگَ ونه بو جنگْ

شمارهٔ ۷۴ : امیر گنه: مه دوستْ که مره کنه جنگ

شمارهٔ ۷۵ : مه دوستْ که سرهْ مجنّهْ کنّه هزارْغَنْگْ

شمارهٔ ۷۶ : گُل‌دستهْ! تنه دیمْ گل وُ تنه یارْگلْ

شمارهٔ ۷۷ : اُونْ مَحلّ استا اُو کردهْ آدِم گلْ

شمارهٔ ۷۸ : گیلونْ وَچهْ ره دیمه چَلْ گٰاردنی چَلْ

شمارهٔ ۷۹ : اِما به بغدادْ سَختْ دکتیم چَل وُ وَلْ

شمارهٔ ۸۰ : کی دونّه که سخنِ کی راستهْ یا وَلْ؟

شمارهٔ ۸۱ : امیر گنه: مه سُورهْ قدْ، دال بییِهْ دالْ

شمارهٔ ۸۲ : دُونا اُونِهْ که مَجْنِهْ زَمونه‌یِ چَمْ

شمارهٔ ۸۳ : امیر گنه: اینْ شهررِهْ چه کارْ بسازِمْ

شمارهٔ ۸۴ : بُرو شووُ روز با هم جدا نووئیمْ

شمارهٔ ۸۵ : امروز تو منه شاه و من ته درویشم

شمارهٔ ۸۶ : هادَه دَمْ‌رِهْ مه دَمْ که نَمونِسْ مه دَمْ

شمارهٔ ۸۷ : رامْ بَوییهْ آهو که مه جٰا کِرْدِهْ رَمْ

شمارهٔ ۸۸ : ایْ بُورِهْ سوارْ! چَمْ بَزویی منه چَمْ

شمارهٔ ۸۹ : الهی فلَک! سُو نَکنی به عٰالِمْ

شمارهٔ ۹۰ : الهی تِرِهْ فَرخُندهْ فالْ بوینم

شمارهٔ ۹۱ : منْ سُوته چَچی‌رِه چنِّ زنی به تارِمْ؟

شمارهٔ ۹۲ : شاهِ سَرْحدِّ هند و ختا و چین بُومْ،

شمارهٔ ۹۳ : واخْ که دِلْ‌رِهْ کارها کرده یارِ پَیْغُومْ!

شمارهٔ ۹۴ : گِتی که تنه یارْمِهْ همیشکْ ته بُومْ

شمارهٔ ۹۵ : یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِهْ منْ به ته کُومْ

شمارهٔ ۹۶ : سیم و زَرْرِهْ وارِنْ به چَلِ چَمُو چُونْ

شمارهٔ ۹۷ : ویهارْ درآموُ، عالمْ بوّییه روشِنْ

شمارهٔ ۹۸ : کِجِهْ تا کِجِهْ گِرْدِنُ و بوئه سٰامون؟

شمارهٔ ۹۹ : امیر گنه: سینه لَهَبْ دارمه بارونْ!

شمارهٔ ۱۰۰ : زینْگٰالِهْ دِلْ دارمه من،‌ای یارِهْ دارون!

شمارهٔ ۱۰۱ : نورِ دِچِشْ مه قبله‌یِ دین و ایمون!

شمارهٔ ۱۰۲ : هندیمه مَسّه تُرک‌چشْ و سری من

شمارهٔ ۱۰۳ : کٰاشکی نهشْت بومْ شه پا این کُهنه دیرْ من

شمارهٔ ۱۰۴ : تُرکِ مَسّ! به ته گردنْ بویمه آونْ

شمارهٔ ۱۰۵ : یک حرفْ چلْ سوا، عالمْ ره نور بتاون

شمارهٔ ۱۰۶ : دوستْ ره دیمه حَمّوم بَزه خنهْ آینْ

شمارهٔ ۱۰۷ : امیر گنه: آسونْ نییه مَهرْ اَندوتنْ

شمارهٔ ۱۰۸ : امیر گنه: «گِردهْ قمر» ته خسُوفنْ

شمارهٔ ۱۰۹ : چی ساجّمه با این‌همه تُو و تاتنْ

شمارهٔ ۱۱۰ : اُونوَختْ کٰاسْمون ره بیستونْ بساتن،

شمارهٔ ۱۱۱ : این شهرْ من غریبْمِه، تو غریبه سَوجنْ

شمارهٔ ۱۱۲ : خوبونْ به گلُو، گردْ مشکْ ره بَریتنْ

شمارهٔ ۱۱۳ : استادْ بنهْ روزْ که من تَنْ ره گلْ گیتنْ

شمارهٔ ۱۱۴ : ته چیرهْ بدی، خورْ به جهانْ و ریتنْ

شمارهٔ ۱۱۵ : اونْ، مار (محل) که عین ره زیر دال کشیین،

شمارهٔ ۱۱۶ : اَمیر گنه: تا تُخم خلق پاشنْدیین

شمارهٔ ۱۱۷ : من دوّمه که عشق، خطّ جفا کشیین

شمارهٔ ۱۱۸ : شَمَرْ رهْ دیمهْ سوجنْ، فرعونْ و ریجنْ

شمارهٔ ۱۱۹ : دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْ

شمارهٔ ۱۲۰ : کیون بندگی، کین بیورد خنه واچین

شمارهٔ ۱۲۱ : دوست نامسلمون دارنه کافر دین

شمارهٔ ۱۲۲ : بیچون گتْمهْ، بیچونْ گتمهْ، بیچون!

شمارهٔ ۱۲۳ : تَرْسونْ، لَرْزونْ، ته مهرورزمْ، مه چشمِ سو!

شمارهٔ ۱۲۴ : خُور طَبْعِش‌وُ بدر رَوّشُ و کیمیا خو!

شمارهٔ ۱۲۵ : امیر گنهْ: کی دَوْسه مَهْ چشِ سو؟

شمارهٔ ۱۲۶ : خشْ بساته ته چیره ره داورهو

شمارهٔ ۱۲۷ : امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا

شمارهٔ ۱۲۸ : تا منه تن به جیر لحد نپاهو،

شمارهٔ ۱۲۹ : یا رب که تنه دولت بمونّه،‌ای بو

شمارهٔ ۱۳۰ : الهی تره شاه مردون به یار بو

شمارهٔ ۱۳۱ : اندی که خُوره، تهْ دلْ به مهْ کنار بو!

شمارهٔ ۱۳۲ : تا گردشِ افلاک و چرخِ دوّار بو،

شمارهٔ ۱۳۳ : سی وار مره جنگ کردی، منه خون‌کار تو

شمارهٔ ۱۳۴ : ویهار و ویهار و همه جا ویهاره

شمارهٔ ۱۳۵ : ته دولتْ خورْآسٰا، اسٰا تابَندوُئِهْ،

شمارهٔ ۱۳۶ : امیر گنه: مه دل‌بر به سون حوره

شمارهٔ ۱۳۷ : بالا سوره، دیم شمسه، سوال سهیله

شمارهٔ ۱۳۸ : اونمار (اونبار) که خدا ته چش و چیر بساته

شمارهٔ ۱۳۹ : کی دیه ورف سر گُل‌گون آتش بوئه؟

شمارهٔ ۱۴۰ : اساتنه قد، سور، دیم دیمِ تیهوئه

شمارهٔ ۱۴۱ : نازکْ بدِنِهْ مه دوسْ، نباته لُوئه

شمارهٔ ۱۴۲ : لام و جیم و کاف رهْ مُشتری بسیارهْ

شمارهٔ ۱۴۳ : امیر گنه: عاشقمه یکی کیجاره

شمارهٔ ۱۴۴ : اونوختْ که خدا بنا کرده دنیاره

شمارهٔ ۱۴۵ : وَرْفِ لَختهْ وارنه، دوستْ گته ویهاره

شمارهٔ ۱۴۶ : شیرین غمزه دوست سر کو خجیره

شمارهٔ ۱۴۷ : بنیادِ سخنْ، نوم خدا خجیره

شمارهٔ ۱۴۸ : امیر گنه که پایِ چنار خجیره

شمارهٔ ۱۴۹ : سُورهْ جارْ، تنه وارنگِ بُو خجیره

شمارهٔ ۱۵۰ : پرْچینْ بدیمه قُبّه گِل ریحون‌ره

شمارهٔ ۱۵۱ : خین شَمّهْ به شه دیده، مثال جوره

شمارهٔ ۱۵۲ : تشْ دکَتْ منهْ دلْ صفتِ تَنُوره

شمارهٔ ۱۵۳ : قرصِ مَه و کانِ صَدفْ یا بلوره؟

شمارهٔ ۱۵۴ : بدیمه اَمرُو مَسّهْ چشْ، چیره حوره

شمارهٔ ۱۵۵ : امیر گنه: مه یارْ مُحکَمْ بی قصوره

شمارهٔ ۱۵۶ : بسی دلْ بَورْدْ ته چشمِ جادوُونهْ

شمارهٔ ۱۵۷ : سَرخِه گلْ، غنچه‌ی تازه، خاله

شمارهٔ ۱۵۸ : مه دوستْ به خجیری، بَدرهْ یا هلٰاله؟

شمارهٔ ۱۵۹ : امیر گنه: مه دوستْ بدرهْ یا هلاله؟

شمارهٔ ۱۶۰ : چی فتنوئه باته دْ نرگسْ انگیتهْ

شمارهٔ ۱۶۱ : جایِ دْوَرقْ، مشکِ تتار بئیته

شمارهٔ ۱۶۲ : اَمر دولتْ به تنه خنهْ تفاقْ بوییه

شمارهٔ ۱۶۳ : نَخْچیرْ ته شکار دَرْاُونْ خنهْ که بییه

شمارهٔ ۱۶۴ : امیر گنه: عاشق رهْ ملامت نییه

شمارهٔ ۱۶۵ : الف به بالا مُونندِ ته قَتْ (قد) نییه

شمارهٔ ۱۶۶ : هزار و یکی نومِ که خداره بییه،

شمارهٔ ۱۶۷ : ته گرگرِ سینه که چه خارچیه

شمارهٔ ۱۶۸ : سٰاتْ بکردهْ مه دوست مونندِ قیر چیه؟

شمارهٔ ۱۶۹ : یار دارمه یکی میون ونه قمچیه

شمارهٔ ۱۷۰ : دلْ دارمه یکی وشنْ وشنْ چچیه

شمارهٔ ۱۷۱ : ایْ مَستهْ که دیمْ ره دَرْ اینگو دریچه

شمارهٔ ۱۷۲ : سالْ اونْ خشه که بَشْکفهْ نوبهارته

شمارهٔ ۱۷۳ : صُبح اُونْ خشه، چشْ ره نظرْبو به رُوتهْ

شمارهٔ ۱۷۴ : تا ملیجهْ پرْ‌ها کردْ مشکینْ خطهاتهْ

شمارهٔ ۱۷۵ : اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته

شمارهٔ ۱۷۶ : امیر گنه: منْ تیرْ بَخردْ ته چشمُونه

شمارهٔ ۱۷۷ : زنجیرْ به زنجیرْ، چَمْ به چَمْ دارْنه مُوته

شمارهٔ ۱۷۸ : خشْ باختهْ شاهِ حَوشْ گوشهْ لارْته

شمارهٔ ۱۷۹ : امیر گنه: عاشقمهْ چشمِ کنارْته

شمارهٔ ۱۸۰ : چی شاهی رُوزبیهْ که منْمَتمهْ همراتهْ

شمارهٔ ۱۸۱ : سین بِسْم اللهْ خَطِّ سَوادِ مُو، ته

شمارهٔ ۱۸۲ : اینه که مُونسْ و غَم‌گُسارهْ یارْمه

شمارهٔ ۱۸۳ : بشنُوسْمهْ روزی گته یاری به یاره

شمارهٔ ۱۸۴ : امیر گنه: حَیْرُونمه ته مونگه چیره

شمارهٔ ۱۸۵ : امیر گنه: عاشقمه خجیره چیره

شمارهٔ ۱۸۶ : مشکینْ کلاله که گِل سَرْوی داره

شمارهٔ ۱۸۷ : دلْ دارمه یکی، تیر بَخردْ بو هزاره

شمارهٔ ۱۸۸ : سوایِ مه دوستْ، کَسْ نوم ره مه نَئیرهْ

شمارهٔ ۱۸۹ : اَمْرو به سریٰ چیره بدیمه حوره

شمارهٔ ۱۹۰ : ای دَخْنهْ آهو، وَرهْ رهْ وَرْ گیرهْ

شمارهٔ ۱۹۱ : یا ربْ صد هزارْ عَید وُ اقبال و شاهی،

شمارهٔ ۱۹۲ : فرشته‌خویی، جانی، حوری سرشتی،

شمارهٔ ۱۹۳ : یارَبْ بَخری ته اُوی زندگونی

شمارهٔ ۱۹۴ : تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بویی

شمارهٔ ۱۹۵ : گُل‌دستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی

شمارهٔ ۱۹۶ : نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی

شمارهٔ ۱۹۷ : امیر گنه: کمترین بندومهْ ته گر گُویی

شمارهٔ ۱۹۸ : گلْ چیه که ته چیره مُونّه به بُویی؟

شمارهٔ ۱۹۹ : نَمجْ تُومهْ خُورْ که خورْ ترهْ نَتُویی

شمارهٔ ۲۰۰ : گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی

شمارهٔ ۲۰۱ : دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی

شمارهٔ ۲۰۲ : گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی

شمارهٔ ۲۰۳ : یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی

شمارهٔ ۲۰۴ : کمالِ عَلی تاج‌بخشِ حاتمِ طَیْ

شمارهٔ ۲۰۵ : دوستْ گلهْ وَلگْ سَرْ بوارسته بو، شی

شمارهٔ ۲۰۶ : سامِ نیرمْ زال و رستم، کونه گودرز کَیْ؟

شمارهٔ ۲۰۷ : ها نَپرسنی حالْ ره مه دیر بسوتی

شمارهٔ ۲۰۸ : نرگس دیمهْ سَرْمَستْ و مه جا قرین بی

شمارهٔ ۲۰۹ : کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی

شمارهٔ ۲۱۰ : اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی

شمارهٔ ۲۱۱ : شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری

شمارهٔ ۱

وَالشَّمْسُ تِنِهْ چیروُئِهْ وَ ضُحیٰهٰا

یٰا قُرْصِ قَمِرْ مُونِنْ اِذٰا تَلیٰهٰا

دَنْدوُنْ سینِ «یٰاسینهْ» دِ زِلْفوُنْ طاهٰا

اَمیرْ بِهْ هَمینْ تُو پَیْ بَورِدْ بِهْ جٰاهٰا

تٰا ایزِدْ بِنٰا کِرْدْ، بِنِمٰا سِمٰاهٰا

بِنٰا هُو نِیٰا وَالْاَرْضِ، مٰ سِواهٰا

بِسٰا تِهْ تِنِهْ چیرِهْ اِذٰا سَجیٰهٰا

فِلِکْ کِرْدِهْ هَمی اَحْسَنْ اِذٰا یغشیٰهٰا

شمارهٔ ۲

چِه مُونْگ وُ چِهْ خُورتیجِهْ، چِهْ روشِنْ روُجا

چِهْ حورُ وُ چِهْ پَریْ وُ چِهْ آدِمیزٰا

خُوبونِ جِهُونْ یُوسِفِهْ بٰا زُلیخٰا

حَیْروُنْ بِهْ تِنِهْ خٰال وُ خَطْ، آفرین بٰا

لَیله‌القدر شُو بییهْ مٰارْتِرِهْ زٰا

بِزا مٰارْ تِرِهْ، عَرشِ خِدٰا هُویدٰا

شِرابِ الطّهوُرْ بییه کِهْ مٰارتِرِهْ دٰا

فِرِشته دٰایِهْ بییهِ، شُورُوزْ تِرِهْ پٰا

شمارهٔ ۳

دَرْآمُو ویهار و خُورْ بَئیتِهْ بٰالا

مِهْ دُوسْتِهْ کِهْ نُوجُوُمِهْ دَکِرْدِهْ وٰالا

یٰا شٰاهِ مَرْدوُنْ هٰادی مِنِهْ دِلِ وٰا

قَلِندرْ آسٰا دُوسْتْ رِهْ بِیوُرِمْ شِهْ جٰا

بَویْن کِهْ چِهْ سُونْ خِدْرِهْ بیُورْدْمِهْ تِه لا

گَشتْ بَکِردِمِهْ تِهْ وَرْ هَمِهْ جا سَرْتا پٰا

شیمِهْ گِلِهْ بٰاغْ کِهْ دَرْرِهْ هٰا کِنِمْ وٰا

دَستْ گیتی، قَسِمْ خِردی اِرْوٰاحِ بٰابٰا

شمارهٔ ۴

امیرْ گِنِه تا چَندْ مِجِمْ وٰایی تِهْ وٰا؟

اونی وَرْمِجِمهْ کِهْ نِدایی مِهْ وٰا

اِسا شَونی مِهْ سُوتِهْ دِلْ هٰا کِنی وٰا

سی اِشْتِرْ غَمْ بٰارْ آوَرْنی (اییٰارْنی) هادی جا

هَرْ کَسْ کِهْ مِنِهْ حَقْ‌رِهْ سَرْمٰالِنّی پٰا

اُمیدْ دٰارْمِهْ کِهْ حقّْ بَرِسی بِهْ شِه جٰا

اُونْوَخْت کِهْ تِرهْ جٰانِهْ خِدٰا مِرِهْ دٰا

هَفتْ سالِ پیشتِرْ تِهْ بُو رهْ اییارْدِه یی، وٰا

شمارهٔ ۵

اَمیرْ گِنِه: منه دوستْ خُوشْ حٰالِهْ یٰانا؟

هَمونْ اَوِّلِ حُسْن وُ جِمٰالِهْ یٰانٰا

مَسِّهْدِ نَرْگِسْ، سِرخِ گِلْ آلِهْ یٰانا؟

سُوآلْ مَشْتِهْ مُونْگْ، بَرْفِهْ هِلٰالِهْ یٰانا؟

نَشْکُفْتِهْ گِل وُ خُرِّمْ بِهْارِهْ یٰانا؟

حُوری صِفِت وُ پَری رُخْسٰارِهْ یٰانا؟

ئُویِ زِمْزِمْ آسٰا بِزِلٰالِهْ یٰانا؟

دَنْدوُنْ دُرّ وُ لوُ عَقیقِ لٰالِهْ یٰانا؟

شمارهٔ ۶

اَمیرْ گِنِهْ: دُوسْتْ وَرْ، بِهْ چِشْ هٰا کِنِمْ جٰا

خٰارِ مُژِهْ تَرْسمِهْ دَرْدْ آوَرِهْ پٰا

نٰالِمِّهْ شُو وُ روُزْ،‌ای خُورْچیرهْ تِهْ وٰا

وٰاسْتیری تِنِهْ بوُکِهْ مِنْ آوَرِهْ وٰا

هٰا خِنِسْتِهْ مِهْ دوُسْتْ، بَورْ دِمِهْ دِلْ رِهْ جٰا

مِرْوٰاری جِدٰا کِرْدِهْ مییُونِ مینٰا

عَنْبَرْ بِهْ جِنٰافِهْ بِکشی هِزٰارْ تٰا

گِلْ اِشْکُوفِهْ لُو هَرْگَهْ تُو هٰا کِنی وٰا

شمارهٔ ۷

اَمیرْ گِنِهْ کِهْ یٰارَبْ خَزونْ مَریزٰا

پَری وَچِهْ رِهْ بَنْدْ بَکِرْدْ آدِمیزٰا

اَیْ جانِهْ خِدٰا چٰارِهْ بِکَنْ مِهْ دَرْدٰا

تِهْ عِشْقِ دَرْدْ پِرْ بَکوُشْتِهْ آدِمیزٰا

اوُنْ دَه وُ دُوئِهْ دُولِتْ بِهْ تو یِکی وٰا (با)

اُونْ هَشْتْ وُ چِهٰارْ نَظِرْ بٰا تِهْ بَئیوٰا

اُونْ دِشِشْ تِرِهْ دَسْ بِهْ سَر مٰالِنّی وٰا

دِوٰازْدَهْ اِمٰامْ با تِهْ جِدٰا نِئیوٰا

شمارهٔ ۸

بِهْ سِرْخِهْ گِلِ سَرْ بِهِشْتی سُوسَنْ پٰا

اَفْلهْ کِنِّهْ گَرْ بَمجی یِکی سٰا

خٰارِجْ نیمِهْ مِنْ تِهْ نَدیینْ یکی سٰا

تٰا مِهْ قَفِسِ مِرْغْبَپِّری بِهْ تِهْ جٰا

هِچّی نییِهْ رُوزْمِهْ وَر بَئیشْتِهْ مِهْ وٰا

اُونی کِهْ بَئیشْتِهْ، غَمْ هِنیشْتِهْ تیسٰا

اَمیرْ گِنِهْ اینْ کُهْنِهْ دَنی یِکی سٰا

مِهْ سیئِهْ بِهْ غَمْ هَرْگِزْنَوُونِهْ تیسٰا

شمارهٔ ۹

ای شه بخت سرهشندییه دیبا را

تن مرْ آزارنه، (مه) ویله بوره تا بالا

گِلِ وَلگ ره (به) تنه تن هادِئِمْ جا

بسرهنه تن‌ره، مه خور و مونگ والا

ته خش خسنی ناز و سرینِ شه‌لا

خو، نییه مره‌ای خورِه چیره، ته وا

منْ تنه نوم ره ورمه هر روزه سی جا

تو سنگه دلْ مه نوم ره زبون گنی؟ نا

شمارهٔ ۱۰

ویلِهْ وَرْتِنِهْ خِنِهْ بیایمْ یٰانٰا؟

اینْ مَشْوِرِتِهْ دِتٰا خِشْ هٰادِمْ یٰانٰا

مِنْ وُ تِنِهْ سٰازِشْ دَوِسْ بُونِهْ یٰانٰا

گَرْ بُونِهْ آری بئو، نَووُئِهْ، بو، نٰا

دی نا، وُ، پری نا، اَمْروُ اَیی نٰا

تِهْ شیرینْ زِبوُنْ رِهْ دَکِتْ شیمِهْ یٰانٰا

صَحْنِ گُل وُ وٰارِنْگ وُ تَرْخُونْ وُ نَعْنٰا

تِهْ دیمْ دِخِشِ جا (مال) دَرِهْ چِرْ گِنی نٰا

شمارهٔ ۱۱

اَمیرْ گِنِهْ مِهْ دَسْتِهْ گِلِ سُورْ آسٰا

یٰارَبْ کِهْ تِنِهْ عِشْقْ بِهْ کَسی نِمٰاسٰا

اُونْ مٰارْ رِهْ کِهْ‌ای دُوسْتْ بَئیتیمْ یکی سٰا

چِنُونِهْ کِهْ کُورِ دَسْتْ دَکِتْ بُوعَصٰا

بَوینْ چِتْری بَوِرْدْ می‌عِشْقْ رِهْ بالٰا

قَسِمْ خِرْنی کِهْ آشْتی نِکِمّهْ اینْ بٰا

مِهْ وَرْ شُویکی سٰال وُ رُوزُهْ چِهٰارْمٰا

شَهْرِ مَرْدِمُونْ کَیْ سَرْ بَوییِّهْ اینْ بٰا

شمارهٔ ۱۲

هَرْگَهْ کِهْ مِنِهْ دُوسْتِ دِچِشْ‌شُونِهْ خٰوابْ

نَمُونِّهْ بِهْ مِنْ طٰاقِت وُ شوُنِهْ مِهْ تٰابْ

شُوی ظِلِمٰاتْ مِجِّمِهْ دُوسْتْ رِهْ بی تٰابْ

دُوسْتْ رِهْ دیمِهْ شِهْ ورْ ظِلِمٰات وُ مَهْتٰابْ

دِچِشْ نَرْگِسِ مَسِّهْ، دِلُوئِهْ عَنّٰابْ

دِ دیمْ خُوروُمُونگْ وُ دِهوُنْ حُقِّه‌یِ نٰابْ

نَدُوّمِهْ تِنِهْ خُو وُ نَدُوّمِهْ تِهْ بٰابْ

اَنْدی دُوّمِهْ کِهْ هَسِّمِهْ تِهْ عِشْقْ بی تٰابْ

شمارهٔ ۱۳

خِدا دُونِهْ تِهْ نَدیینْ (نویینْ) بَیْمِهْ بیتٰابْ

دِ دیدِهْ مِنِهْ روُ بَکِشییهْ سیلابْ

تِهْ چیرهْ طِلائینِه وُ ته وَرْسیمٰابْ

مِرِهْ کِهْ دِنی یٰاسِهْ، مَحرُومْ بَوی خوٰابْ

دُوست ره گِتْمهْ تَشْ نَزِنْ مِهْ شیشه‌یِ اَبْ

تَنْ کُورِه وُ دِلْ آتِش وُ دیدِهْ بی‌خوٰابْ

تِهْ فُرْقِتْ یِکی وُ نَمونِسْ (بِنَمونْ) مِرِهْ تابْ

تِشنامِهْ بِهْ شِهْ لُو بَزِنْ شَربِتی آبْ

شمارهٔ ۱۴

چَمِنْ بِهْ چَمِنْ، گِلْ بِهْ گِلْ، خٰالْ بِهْ خٰالْ کِتْ

قَمِرْ بِهْ قَمِرْ، رُخْ بِهْ رُخْ، آلْ بِهْ آلْ کِتْ

خِتٰا بِهْ خِتٰا، چَمْ بِهْ چَمْ، دٰالْ بِهْ دٰالْ کِتْ

گِرِهْ بِهْ گِرِهْ، بَنْدْ بِهْ بَنْدْ، مٰالْ بِهْ مٰالْ کِتْ

گِرْدِنْ بِهْ گِرْدِنْ، کَشْ بِهْ کَشْ، بٰالْ بِهْ بٰالْ کِتْ

صَدِفْ بِهْ صَدِفْ، دُرْ بِهْ دُرْ، لٰالْ بِهْ لٰالْ کِتْ

فُزُونْ بِهْ فُزُونْ، مَهْ بِهْ مَهْ، سٰالْ بِهْ سٰالْ کِتْ

اَمیرْ بِهْ جَفٰا، دَمْبِدَمْ، حٰالْ بِهْ حٰالْ کِتْ

شمارهٔ ۱۵

مَشْکینْ کَمِنْ، سیمینْ ذَقِنْ، لَعْلُ و یٰاقُوتْ

تُویی قُوِّتِ جٰانِ مِنْ وُ دِلِ قُوتْ

تَهِ چٰاهِ زَنخدون دَرْمِهْ سُونِ هٰارُوتْ

دٰارْمِهْ اِنْتِظٰاری، مِنْ تِنِهْ لُویِ قُوتْ

اَمیرْ گِنِهْ: مِنْ تِهْ وٰا مِجِمْ سُوت وُ سوُتْ

سَمِنْدِرْ بِهْ تِهْ دَرْ دَکِتْ سُونِ هٰارُوتْ

گُومْ بَکِرْدِمِهْ مِهْ شِهْ رِشْتِهْ چُونْ کِرْمِ تُوتْ

یٰارَبْ! مِنِهْ سُوجِنْ، مِنِهْ وٰارْ مِجِهْ سُوتْ

شمارهٔ ۱۶

دُوست دارِمهْ یِکی کِهْ هَمِهْ چی آرایستْ

آرٰایِسْتْ بِهْ خوبی اُنْتِری کِهْ وٰایِسْتْ

مَرِهْ دُوسْتْ بَدی، هٰا خِنِسْتْ آیِسْتْ آیِسْتْ

سیم دِ دِسْتْ، مِشْکینْ کِمِنْ رِهْ وِرٰایِسْتْ

بِسٰاتِهْ تِرِهْ ایزِدْ، اُونْجُورْ کِهْ بٰایِسْتْ

نِکَرْدِهْ یِکی می‌بِهْ تِهْ تَنْ رَدْبٰایِسْتْ

فَرْزِنْدْ تِهْ پِیوُنْ هَرْگِزْ کِهْ مٰارْ نزٰایَسْتْ

اَمیرْ مِجِنِهْ تِهْ وٰا، تَنْ پٰاکْ بِکٰایِسْتْ

شمارهٔ ۱۷

تِهْ جَیْدُوتِهْ صَدْرِهْ ویٰنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ

تِهْ عَیْن وُ شَفِهْ زَنِّهْ مِرِهْ هزٰارْ خِشْتْ

تٰا ثَوبْ بِهْ مِنِهْ جَسِدْ چِنوُنْ بَوی زَشْتْ

چِنُونهْ کِهْ تُوَ عَیْنَینْ رِهْ کُحْلْ هٰاکِرْدی مَشْتْ

صَدْرْ سینُوئِهْ، جَیْدْ گِرْدِنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ

شَفِهْ لُوئِهْ کِهْ زَنِّهْ مِرِهْ هِزٰارْ خِشْتْ

ثَوبْ جُومُوئِهْ، مِهْ تَنْ اینْ چنینْ بَوی زِشْتْ

عَیْنْ چِشْمْ وُ کُحْلْ سِرْ مُوئِهْ کِهْ هٰا کِرْدی مَشْتْ

شمارهٔ ۱۸

مَرْدِمْ بِهْ تِهْ جٰا سِخِنْ گِنِنْ هِزٰارْ رَجْ

گوُئِنْ فِلوُنی شُونِهْ فِلوُنی رَجْ

تِهْ با مَرْدِمِ سِخِنْ نِوٰاشْ بِهْ مِنْ کَجْ

هَرْ جٰا کِهْ بُوئِهْ، مَرْدِمْ گِزٰارِنْ شِهْ حَجْ

گُوهِرْ گِلِهْ دیمْ چَنْدْ مِجِنی بِهْ اینْ رَجْ؟

نَتِرْسِنی تِهْ خِشِهْ سِخِنْ بَوّوِهْ کَجْ؟

توزین سِوٰاری، بَنْدِهْ تِهْ جِلُو تَجْ

مِنْ تِنِهْ پِلِهْ چُومِهْ، تُومِهْ سَرْ هُو مِجْ

شمارهٔ ۱۹

اَشُونْ (دیشوُ) بَشِّنی یٰا سِهْ بِهْ اینْ دِلِ سُوجْ

بَرْمِسْتْمِهْ نِهْ چٰارْ دٰاشْتِمِهْ، نِهْ چٰارِهْ آمُوجْ

اِسْتٰابیمِهْ خینُوخِرِنْ با دِلِ سُوجْ

خینِ دِبِلٰا شَنّیمِهْ (شَنْدیمِهْ) تٰا اَسْبِ رُوجْ

اِسٰا کِهْ مِنِهْ یٰارْ هٰاکِنِّهْ مِجِهْ کُوجْ

سُوجِنِّهْ مِنِ ویلِهْ وَرْ، مِهْ دَسْتْ آمُوجْ

دَکِتْ بِهْ مِهْ دِلْ شِمِهْ بَیُونِ عِشْقْ سُوجْ

اَسْلی شَنّیمِهْ زَمینِ سَرْ، اَسْبِ رُوجْ

شمارهٔ ۲۰

تِهْ عِشقْ پِرْکَسِ دِلْ رِهْ بِساتِه آمٰاجْ

تِهْ عِشقْ پِرْکِسِ خُونِهْ (خِنِهْ) بِساتِهْ تٰاراجْ

تٰا هَمینْ مَستی هَسْتِمِهْ تِه عِشْق آواجْ

تِه دُومْ دَکتِمِهْ سی سَرْ، نمّه تِهْ بٰاجْ

تامِهْ دِ چِشْ تِهْ مٰاهِ جِمالْ بَدی فاج

بِدامِهْ تِنِهْ عِشقْ دِل وُ دینْ بِهْ تٰارٰاجْ

بِهایِ تِنِهْ خِشْ نییِهْ تِهْ سَرِ تٰاجْ

ایروُونْ تٰا بِهْ تُوروُنْ، تِهْ وِلایِتِ بٰاجْ

شمارهٔ ۲۱

شَکِرْ خَنْدِهْ شِهْ لَعْلِ (لُویِ) عقیقِ جِدٰا کِرْدْ

وٰاکِرْدِهْ دَرِ گَنْج‌وُ دُوشِ قِبٰا (قَوٰا) کِرْدْ

سی خَدِنْگِ تیرْرِهْ نَرْگِسِ سَرْوٰا کِرْدْ

کٰافِروُ مُسَلْمُونْ، تَن‌وُ جٰانْ قًضٰا کِرْدْ

بَسی فِتْنِهْ، دُوسْتتِ تٰازِهْ نَرْگِسْ وٰا کِرْدْ

مُژگُونْ لٰالِهْ‌آسٰا، بِهْ دِلْ دٰاغِهٰا کِرْدْ

بِلْبِلْ شَنْبِلی گُونِهْ، گِلِ وَرْ وٰا کِرْدْ

گِلْ‌رِهْ چیِهْ کِهْ رَنْگِ بِچٰا بِچٰا کِرْدْ؟

شمارهٔ ۲۲

چینْ چینْ چییِهْ بِهْ گُوشِ بِنْ پیچ وُ تُو کِرْدْ؟

یٰا بیجِنِ دِل (بییِهْ) کِهْ بَخْتِ مِنْ سییُو کِرْدْ؟

هِنْدُو بِهْ تٰاخْتْ بَوِرْدْ، روُزِهْ شُوُ کِرْدْ

یٰا زٰاغِهْ کِهْ بٰاغِ اِرَمِ وَرْخُو کِرْدْ

کَمِنْدِ مِشْکْ تِهْ، مِشْکْ تِتٰارْرِهْ شُو کِرْدْ

اوُنْ خُونِهْ سییوُ، مِهْ خُونِهْ‌رِهْ سییوُ کِرْدْ

لَعْلِ حُقِّه‌رِهْ، سیم‌وُ زَرِ گِروُ کِرْدْ

خِنِسْتِهْ جٰایی، شٰاخِ نِبٰات‌رِهْ اُو کِرْدْ

شمارهٔ ۲۳

بِهْ عٰاشِقْ کُشی دُوسْتْ چِشْمُونْ‌رِهْ سییُو کِرْدْ

بَریتِهْ اَنْدی خینْ کِهْ دَشْتْ‌رِهْ دِرْیُو کِرْدْ

بِهْ غَمْزِهْ دِ عٰالِمْ‌رِهْ یِکی دَمْ هُو کِرْدْ

هَرْ کَسْ سَر (زَرْ) وُ مٰالْ دٰاشْتِهْ، تِنِهْ عِشْقْ دَوْ کِرْدْ

سی خِنِهْ‌رِهْ تِهْ جٰادوُی چِشْ سییُو کِرْدْ

عٰاشِقْ کُشی وَرْ، مُژِهْ‌هٰا رِهْ سییُو کِرْدْ

تِهْ زَنْجیرِ زِلْفْ تٰا خَم‌وُ پیچ‌وُ تُو کِرْدْ

هِزٰارْ عٰاشِقِ رُوُشِنِهْ روُزْرِهْ شُو کِرْدْ

شمارهٔ ۲۴

گِلِ دَسْتِهْ، حَمُّومْ سَرِ زِلْفْ‌رِهْ وٰا کِرْدْ

سُنْبُلْ دَسْتِهْ دَسْتِهْ، چپ وُ رٰاسْتْ رِهٰا کِرْدْ

سییوُ مَهْرْرِهْ بٰا کُوهِ سیمْ آشِنٰا کِرْدْ

دِوٰارِنْگْ‌رِهْ زیرِ چَپ‌وُ رٰاسْتْ رِهٰا کِرْدْ

آتِشْ پٰارِهْ، اوبی دِلِهْ طُرْفِهْ جٰا کِرْدْ

خُونِ عٰاشِقُونْ‌رِهْ دَسْت‌وُ پٰا حِنٰا کِرْدْ

شُونِهْ بِهْ مَشّاطِّهْ، کَمِنْدْرِهْ اِلٰا کِرْدْ

قَطْرِهْ قَطْرِهْ دِلِ عٰاشِقْ، خُونْ جِدٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۲۵

دَرْآمُو بِهْ حَمُّومْ، خِدْرِهْ بٰا صَفٰا کِرْدْ

آیینه بِهْ دَسْتْ، سَیْرِ صُنْعِ خِدٰا کِرْدْ

دِ اَژْدَرْرِهْ شِهْ سیمِ سَرْ آشِنٰا کِرْدْ

مُکَمِّلْ بَیِّهْ دُوسْت‌وُ تَعْریفْ بِهْ مٰا کِرْدْ

یٰا کِهْ ظِلِمٰاتْ اویِ حَیٰاتْ‌رِهْ جٰا کِرْدْ

یٰا کِهْ عٰاشِقِ رُوزْرِهْ کِهْ شُو آسٰا کِرْدْ

مِهْ دُوسْتْ بِهْ مِنِهْ کِشْتِنْ بَسی حَیٰا کِرْدْ

گِلْ کِهْ مِنِهْ سُونْ، شِهْ جُومِهْ‌رِهْ قِبٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۲۶

عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ

چِنُونْ خُو بَکِرْدْ بُو، کِهْ نَوُوهِچّی سَرْدْ

دینْگِنینْ بِهْ خٰاکْ مِهْ اُسْتِخُونْ بَوِّوِهْ گَرْدْ

اُونْ مَحَلْ خِیٰالْ بٰازْمِهْ بِهْ تِهْ عِشْقِ نَرْدْ

مِنْ اُونْ نیمِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرْزی بَوِّومْ فَرْدْ

مِنْ اُونْ نیمِهْ شِهْ جٰانْ‌رِهْ سِخِنْ بَوِّومْ سَرْدْ

اَمیرْ گِنِهْ: اُونْطُورْ بُورْدِهْ مِنِهْ دِلْ دَرْدْ

گَرْ آهی بَکِشِمْ وِنِهْ نُومْ بَوّوِهْ گَرْدْ

شمارهٔ ۲۷

سِهْ چِی بِهْ دَنی کِهْ دِلْ دَرْ آوَرِهْ دَرْدْ

اَوِّلْ عِشْقِهْ کِهْ گُونِهْ‌رِهْ هٰا کِنِهْ زَرْدْ

دُویُّمْ بیکَسی، تَنِ تَنْهٰا بَوَوِهْ فَرْدْ

سِیُّمْ مِفْلِسی، گِرْدِنْ کَجْ آوَرِهْ مَرْدْ

نٰاکَسْ‌رِهْ بَتّوُمِّهْ گِتِنْ شِهْ دِلِ دَرْدْ

نٰاکِسْ دٰارْمِهْ کِهْ مِهْ غَمْ‌رِهْ هٰا کِنِهْ سَرْدْ

اَمیرْ گِنِهْ اینْ غِصِّهْ مِجِمْ دینِهْ، فَرْدْ

بٰافِکْروُ خِیٰالُ خُو هٰا کِرْدْمِهْ، بَسی دَرْدْ

شمارهٔ ۲۸

اَمیرْ گِنِهْ میرْمِهْ شُو وُ روزْ همین دَرْدْ

فَلِکْ بَدْ مِجٰالْ بٰا مِنْ بِوٰاخْتِهْ اینْ نَرْدْ

یٰارْ شِهْ گِلِهْ دیمْ‌رِهْ کِهْ کِنِّهْ زَرْدی زَرْدْ

هٰا نَپِرْسِنِهْ دِلْ بِهْ کی دٰارْنی آوَرْدْ

مَگِرْدَنی بُو کَسْ نَکِشی عِشْقِ دَرْدْ

تُو دُونّی کِهْ مِنِهْ دِلْ بِهْ تُو دٰارْنِهْ دَرْدْ

اِلٰهی فَلِکْ تِهْ کٰاروُ بٰارْ بَوّوِهْ پَرْدْ

بِسْیٰارْ خُونِهْ‌یِ گَرْمْ‌رِهْ تُو هٰا کِرْدی سَرْدْ

شمارهٔ ۲۹

بِسٰاتِنِهْ تِهْ رُورِهْ بِسُونِ کٰاغِذْ

بَنْویشْتِنِهْ صَدْ دٰالْ‌رِهْ دَروُنِ کٰاغِذْ

هٰا کِرْدِنِهْ اینْ آیِهْ فِزونْ کٰاغِذْ

چِشْموُنِ بَدْ دُورْ، تٰا بُو زُمونِ کٰاغِذْ

دَپیتِمِهْ شِهْ دِلْ‌رِهْ دَروُنِ کٰاغِذْ

چُونْ خَطِّ شِکِسْتِهْ بِهْ مییُونِ کٰاغِذْ

نٰازِکْ تِرْ اَزْ اینْ گِمِّهْ پِیوُنِ کٰاغِذْ

گِلِ نَمْ بِدٰا دٰارْنِهْ زَبُونِ کٰاغِذْ

شمارهٔ ۳۰

اَمیرْ گِنِهْ: حُوری مَنِشْ شٰاهِ خٰاوَرْ

اِسٰاسَرْ بِهْ کِنّٰا هَسّوُ، جٰانْ بِهْ تِهْ دَرْ

تِهْ دَولَتْ وُ تِهْ وینِشْ بییهْ بِهْ آزَرْ

بِهْ اُو وُ گِلْ کَسْ اینْ رِهْ نِداشْتِهْ بُوورْ

فَرْخُندِهْ قَدِمْ، قٰاصِدِ جَبْرییلْ فَرْ

عیسیٰ دَمْو یَحییٰ قَدِمْ، کٰانِ گُوْهِرْ!

پَیْغُومْ بَوِرْ مِهْ مُونْگ وُ خُورْ، مِهْ دِلْ آزِرْ

چِنونْ بِگزٰارْ، کینِهْ نِیٰاوَرهْ سَرْ

شمارهٔ ۳۱

اَمیرْ گِنِهْ: تُوفیقِ خِدٰایِ دٰاوَرْ

سَمیع وُ بَصیر وُ هَمِهْ جٰا وی حٰاضِرْ

دٰانٰا وُ تِوٰانٰا وُ قَیّوم وُ قٰادِرْ،

بِهْ اُونْ دَه وُ دِ دوُسْتْ کِهْ مِهْ دِلْ نِیٰازِرْ!

بِهْ اُونْ مَسْجِدِ سَرْوُ گَرْدِ چِهٰارْ دَرْ

بِهْ اوُنْ تُرْبِتِ سَرْ کِهْ خِتْ بُو پَیَمْبِرْ،

بِهْ اُونْ خِدٰایی کِهْ نییهْ رَبِّ دیگِرْ،

مِرِهْ نییهْ به دل دُوستی غَیْرِ حَیْدِرْ

شمارهٔ ۳۲

کِدوُمْ بَندِهْ رُودِگٰارْ دِنی بِهْ این دَرْ؟

کِدُومْ بَنْدُوئهْ خٰاکْ رِهْ دَکِرْدِهْ شِهْ سَرْ؟

مَگِرْ یَهُودْمِهْ، گَوْرُو تَرْسٰا وُ کٰافِرْ؟

مَگِرْ شُووُ رُوزْ سَنْگُ زُومِهْ کَعْبه‌یِ دَرْ؟

گُوهِرْ تِهْ بَنْدوُمِهْ، تِهْ هِنْدیمِهْ گُوهِرْ

مِرِهْ هِنْدِسْتُونْ خوٰاجِهْ بِیُورْدِهْ تِهْ وَرْ

سَروُ پَیْ بِرَهْنِهْ مَنْ بییمْ بِهْ تِهْ دَرْ

دَرْمِهْ گُوشْ بِهْ زنگْ، هَرْ گَهْ دَرْ اینِهْ گُوهِرْ

شمارهٔ ۳۳

تٰا ایزِدْ بِسٰاتِهْ مٰازِرُونْ رِهْ نُووِرْ،

هَمُونْ دَمْ تِنِهْ دُولِتْ‌رِهْ هٰاوَرْدْ هٰاوَرْ

ایزِدْ تِهْ ثِنٰاگُوئِهْ، چَرْخْ تِهْ ثِنٰاگِرْ

تِهْ چِشْ بَگِرْدی دُورِ چَلْ تٰا بِهْ آخِرْ

یٰا رَبْ کِهْ تِرِهْ مَکِّهْ بُوینِمْ حٰاضِرْ

اِحْرٰامْ دَوِسْ اُویِ زِمْزِمْ ریجِنْ تِهْ سَرْ

حَجِرُالْاَسوِدِ سَنْگِ‌رِهْ بَوینِمْ تِهْ وَرْ

یٰارَبْ کِهْ هَمُونْ دُولِتْ بَمُوّنِهْ تِهْ وَرْ

شمارهٔ ۳۴

اَمیرْ گِنِهْ: مِهْ مُونْگْ‌وُ خُورِ بِرٰابِرْ!

سی سٰالْ تَنْ بِهْ خٰاکْ پیسّهْ، جِدٰا بَوِّهْ سَرْ

تِهْ وَنْگْ بِهْ مِنِهْ خٰاکِ سَرْ هُوکَشِهْ اَرْ،

لَبَیْکْ گوُیُونْ (کِنُونْ) خٰاکِ جِهْ دَرْااِمِّهْ تِهْ وَرْ

تٰا مٰاه‌وُ مِهْرْ بِهْ گِرْدِشِ اَفْلٰاکْ کِنِنْ سَرْ

مِرْغْ هِوٰا پَرِهْ، مٰاهی دِرْیُو غُوطِهْ‌وَرْ،

تٰا کِهْ اِسْرٰافیلْ صُورْ بَدِمِهْ بِهْ آخِرْ،

تِهْ عِشْقْ بِهْ مِنِهْ جانْ، چِهْ تَنیرْ کَشِهْ لِرْ

شمارهٔ ۳۵

دُوسْ بَدی مِرِهْ، دیم‌هٰاکِرْدی بِهْ دیوٰارْ

تَرْسی کِهْ تِنی چیرِهْ بَوینمٰا خٰارْ؟

تُو اوُنی کِهْ مِهْ کَشْ دَیی پٰاروُ پیرٰارْ

هِلٰاکِهْ تِنی دیمْ دَرِهْ می‌خِشِ مٰارْ

زِبُونْ غَلِطٰا رٰاهْ دَکِتْ بُو یِکی وٰارْ

اینِهْ گِرْدِنْ، اُونِهْ رَسِنْ، هُوِکِشْ اینْ دٰارْ

دُونّی کِهْ تِنِهْ بَنْدوُمِهْ تٰا بِهْ اوُنْ مٰارْ

تٰا مِهْ کَفِنْ مِخْ بَخِرِهْ بِهْ دیوٰارْ

شمارهٔ ۳۶

نَدوُنْمِهْ کی جٰادوُهٰا کِرْدِهْ بِهْ طُومٰارْ

نَدوُنْمِهْ کِهْ طَلِسْمْ کی دَوِسْ بُومی کٰارْ

نَدُونْمِهْ جِدٰایی کی دینْگُو مِن وُ یٰارْ

کٰاشْ دُوسْ مِرِهْ شِهْ دَرْ دَوِسْ بُویِکیوٰارْ

نَدُونْمِهْ کِرِهْ بَوومْ مِنْ شِهْ دِلِ زٰارْ

دُوسِّ عِشْقْ مِرِهْ کِرْدِهْ ذَلیلْ وُ ویمٰارْ

مَرْدِمْ بِهْ اَجِلْ میرِنْ سی سٰالْ یِکی وٰارْ

مِنْ کِهْ بی اَجِلْ میرْ مِهْ هَرْ رُوزی سی وٰارْ

شمارهٔ ۳۷

سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ

اَشْکِ سِرْخْ بِهْ مِهْ چِشْ کَلِنِهْ چَچی‌وٰارْ

اَمیرْ گِنِهْ تِهْ نَدیینْ، رُوزی سی وٰارْ

بِنٰالِمْ بِهْ اُونْسُونْ کِهْ طِفْلِ اَوی مٰارْ

گَرْ دُوسْ وَرْ مِرِهْ رُو وَرِنْ یٰا رُوبٰارْ

یٰا مَنْصُورْ پِیُونْ وَرِنْ بِهْ پٰائینِ دٰارْ

تی وٰاسْتِرْ مِرِهْ پُوسْ کِنِنْ زٰاری زٰارْ،

اَنَاالْحَقْ بِهْ تِهْ سَرْکِهْ تِهْ یٰارْمِهْ تِهْ یٰار

شمارهٔ ۳۸

شَ اْللّهْ دل بَسُوجی تُو به هیمه‌یِ نار

مِرِهْ غریبی کیچهْ دینْگُویی بٰازارْ

هر جایی دِلْ دارنی، گِلْ نکنّهْ بازار

هر رُوزِهْ تِرِهْ خِشْ اِنِهْ با یکی یٰارْ

می‌بختْ‌رِهْ سییُو کِرْدِ هنْدوُیِ سییُوکٰار

اَبْری سییُورِهْ مُونِنْدْ، بِهْ گُوشِهِ‌یِ لٰارْ

وٰاسْتِرِ دِزِلْفْ، دِلْ شییِهْ جٰانِبِ یٰارْ

دیرْهٰا کِرْدِهْ بَلْکِهْ گُومْ بِّوی شُوی تٰارْ

شمارهٔ ۳۹

مِنْ بَسُوتُومِهْ، سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ نیٰازٰارْ

سُونَکِنِّهْ مِهْ سُوتِهْ دلی، دِلْ‌آزٰارْ

دُوسّی نییِهْ کِنّی بٰارَقیبْ گِلِ نٰارْ!

وَاللّهْ کِهْ خِدٰارِهْ خِشْ هِنینِّهْ اینْ کٰارْ

چِهْ دوُنِسْتِمِهْ بی تُو، بِهْ اینْ سُونِهْ مِهْ کٰارْ

کی گِتْ بُوکِهْ مِهْ رُوشِنِهْ روُزْ بَووهْ تٰارْ

غَمْ وُ دَرْدوُ واکْ هَرْ سِهْ مِهْ دِلْ بَووی یٰارْ

زیتِرْ بَرِسْ مِهْ حٰالْ کِهْ دَرْدِمِهْ بَووِهْ خٰارْ

شمارهٔ ۴۰

گِلْ به اینْ خجیری نییِهْ وی اَوی خارْ

گَنْجْ به خُوش سَرْ دَکْشییِهْ سییُو مٰارْ

رَقیبْ شُو و روز نیشْتِهْ پَهْلُوی مِهْ یٰارْ

شَ اللّهْ رقیبْ‌رِهْ تَشْ دَکِتْ تٰا بَووهْ یٰارْ

دوسُ مونگُ وُ خورْدیمهْ و می‌مِشْکِ تٰارْ

یا سیمُ و زرِ سَرِ بَخِتْ بُو سییو مٰارْ

هزارْ چَمْ وُ خَمْ تِهْ اَرْقِمِ سییُو کٰارْ

هِشِّنی شِهْ عٰاجِ گَرْدِنْ مِهْ دِلْ آزٰارْ

شمارهٔ ۴۱

اَیْ حُوریوَشْ مِسْتِهْ چَشْ، آهویِ لٰارْ!

تِهْ ناوُکِ عِشْقْ هٰا کِرْدِهْ مِهْ دِلْ‌رِهْ کٰارْ

مِهْ سَرْ سِتِمی سَنْگْ خِرْنِهْ روزی سی‌وارْ

جفاکَشْ همینْ مِنْمِهْ، تویی جِفٰاکاٰرْ

اَوی دُوسْ به گیتی اَرْدَووُ یکی وارْ

شیرینْ خِسروی وَرْنَمِرْدْ بُوهِچّی وارْ

دوسْ شِه (شی) کَمِنْدِ سَرْ بَکِشی بُو به تارْ

هَرْ گُوشِهْ یکی شهر وُ مییُونْ یکی لٰارْ

شمارهٔ ۴۲

اَوی دُوسْ به گیتی بَسْ نِخارِهْ مِهْ‌کٰارْ

کَتْمِهْ شووُ روز، دیمْ دکِتْ سُونِ ویمٰارْ

سُوزِّمِهْ، و تَشْ (آتِشْ) بُونه هَر روزی سی‌وٰارْ

مصاحبْ مِنِهْ دَرْدِهْ، اَنْدوُهِهْ تیمٰارْ

امیر گِنِهْ: هر کسْ که مِجی اَوی یٰارْ

پَنْدارْ کِهْ دَنی، وی نَکِرْدبی هِچّی کٰارْ

نَخچیرْ که هُمونْ لٰارْ بَچِری (بَچرِهْ) یکی‌وٰارْ

یَقینْ کِهْ نَخْچیر کِشْتِهْ بَوی بِهْ نٰاچٰارْ

شمارهٔ ۴۳

نیشْتِمِهْ سَنْگِ سَرْ، دیمْ هٰاکِرْدْمِهْ بِهْ روُبارْ

دِلْ‌رِهْ گِتْمِهْ کوئه ته نازنینْ یٰارْ؟

چِشْ‌رِهْ گِتْمِهْ که بِوارْ زاریِ زارْ

ته یارِ دییِنْ بُونِهْ هَر سالْ یکی وارْ

یارْ تُو شِهْ (شی) رقیبْ داروُنِواشْ دلْازٰارْ

هَرْ یارْ کهْ رقیبْ دارِهْ نَووُ وِرِهْ عٰارْ

مِتٰاعْ یکییِهْ دِمِشتری به بازارْ

شیرینْ بُونِهْ کٰالا به چِشْمِ خریدارْ

شمارهٔ ۴۴

گِلْدَسْتِهْ! ته واسِّرْ سَرْگِردُونْمِهْ، آوارْ

سونِ دیو وُ دَدْ مِجِمِّهْ دامِنِ غٰارْ

به اینْ خُورِهْ چیرْ، آخر چه سُونِه مه کارْ؟

دَکِتْ به تنی (تِنِهْ) دَرْ، سُوجم تِهْ عِشْقِ نٰارْ

بَکِتْمِهْ شِنی مِلْک وُ مِقُومِ شِهْ (شی) یٰارْ

دَکِتْمِهْ تِنی دَرْکه دَرْدِْ مه کِنی خٰارْ

گُوشهْ نظری به مِنِهْ نامِرادْ دارْ

تُو مِهْ (می) حاتِمی، مِنْ ته (تی) کَرِم اُمیدْوارْ

شمارهٔ ۴۵

پِیْغومْ که ته جا رِسیمِهْ چُونِه ته کارْ؟

مِرِهْ سَرزَنِشْ کِرْدی، نوومه ته یارْ

مِرِهْ حدِّ اونْ نییِهْ که بَوومْ ته یارْ

تِهْ بَنْدوُمِهْ، وینِهْ بَرُوشْ، وینِهْ شِرْدارْ

امیر گِنِهْ: مِهْ مَسْتِهْ چِشْ بی‌بفایارْ!

میراثْ نَوونِهْ کَسْ‌رِهْ، کسٰاتِهْ بازارْ

ته مُونگْهِ سو آلِ قِرْبُونْ بُومّه (شومّه) سی وارْ

ته مَسْتِهْ چِشِ سُو، که مِرِهْ نیازارْ!

شمارهٔ ۴۶

سییُو چِشْ، سییُو بِرْفِهْ، سییُو مجیکْ مَسْ

سیف وُ گِلْ وُ وارِنْگْ هِرْ سِهْ تِهْ هَدیوسْ

مِنْ اوُنْ بُبْبُلامُونّمْ که باغْ بَوی مَسْ

بَدی اونْ نَدی، دِلْ‌رِهْ هِدامه شِهْ دَسْ

چِشْ تازِهْ نَرْگِسْ مُونْدِنِهْ، باغْ بَوی مَسْ

بِرْفِهْ دیمِهْ قُوس، وُ قَمِرْ چیرْ هَدیوَسْ

امیر گِنِهْ: مِهْ جانْ به تِنِهْ هر چی هَسْ

خِشْ تیری مُحبِّتْ بَخِرْدیمِهْ ته شَسْ

شمارهٔ ۴۷

دُوسْ (رِهْ) دیمه هَرکَسْ (که) خِنِهْ بَوِرْدْ بتٰاوَسْ

زِلفْ (رِهْ) دیمِهْ پیچونْ به گِردِ عٰاشِقْ هٰاوَسْ

ته شَهلا چِشْ کِشْتُومِهْ، آهویِ مَسْ

آخِرْ عاشِقْ دِلْ‌رِهْ نِدایی شِهْ دَسْ

اِسْکِنْدِرْ دِل وُ مَردی اَفْراسیابْ‌رَسْ

همایُونْ پییُونْ، تاجُ و تَخْت ته هَدیوَسْ

بِلْبِلْ به تِنِهْ نُوم گِلِهْ باغْ سِراوِسْ

خُوش‌حالْ بیمِهْ خُوررِهْ به ته ورْ بِشتاوِسْ

شمارهٔ ۴۸

دِ تُرک و دِ جٰادوُ، دِبلابَوی مَسْ

دِ اَرْدَرْ منی راهِهْ کَمینِهْ مه قَسْ

تیر وُ پرَ و پیکانْ، هِپِرازنّی شَسْ

تُرکْ مَسّْ و کَمونْ دِنی اَدی تُرکِ دَسْ

تُرکِ مسّه، چاچی به دَسْ اینه مَهْ قَسْ

نٰاوُک به شَسْ خَنْجِرْ هٰاوِسَهْ مه قَسْ پیوَسْ

مسِّ مسّه، تَرکِشْ دَوِسْ اینه هووَسْ

حَیْرونْمِهْ که مِنْ زِندهْ دَربُورِمْ ته دَسْ

شمارهٔ ۴۹

نٰاکِرْدی مِنٰا یاری، چیرهٰا گِنی وَسْ؟

بِساتی مِرِهْ عاشقِ بیقرارْ، مَسّ

اِساکه تِنی دَسْ بَرسی به مه دَسْ،

اِنْداجِمِّهْ شاهِ کمرْ، دارمْ هٰاوِسْ

سَرْمَسَ وُ سُو آل مَسّ وُ جِنافه ته مَسّْ

دَرْ مَسِّه، دیفٰارْ مَسِّهْ، دَرْوازِهْ ته مَسّْ

هَؤ چَنْ پِرِهْ کَس دارنی، مه حالْ‌رِهْ وارَسْ

یاربْ که تنه عشقْ گَرفتارْنوُو کَسْ

شمارهٔ ۵۰

بَدیمه یکی تازه جِووُنْ بِروُبِسْ

کَمونْ برفِهْ، جادوُ دِچِشْ، آهویِ مَسْ

تو پنجاهْ هزاری،‌ای جِووُنِ رُوبِسْ

کَیْ بُونه تِنی میرِهْ وَرزی به می‌دِسْ؟

دی شیمِهْ، پَری شیمه، اَمروبِروپَسْ

مِشک وُ عنبر بُو (بی)، دیمْ‌رِهْ می‌هَدیوَسْ

هر چَنْ پِرکَسْ دارنی منه، حال رِهْ وارَسْ

شَّ اللّهْ که تِنی عشقْ گرفتار نَوُو کَسْ

شمارهٔ ۵۱

دُوسْ‌رِهْ شیرِ نازْ دیمه چِشمِ کنار مَسْ

اَدی شیرِ نردیمه تختِ سَرْ هُووَسْ

به مهْد اَندرونْ دیمه چِهْ سُورپییونْ خِسْ

دِ پنج و چاهارْ، دلْ‌رِهْ بِدامه شِهْ دَسْ

خِشْ وینه دوستِ هر چش کنارْ شَسْ

پنجاهْ وینه چاچی بِرفه رِهْ هَدیوَسْ

سی تا خِش به دیم، سی به جنافه هیوسْ

یکواری شِنِهْ دِلْ‌رِهْ هِدامه تِه دَسْ

شمارهٔ ۵۲

بِهِلْ تا بنالمْ بیدردْ سه دِل دَسْ

چِنوُنْ بنالمْ که نالهْ بِلْبِلْ مُسّْ

گرفتارِ یک جامِّه یکی گِلِ دَسْ

گِلْ به دلْ بلا بَییِهْ، بلا گِلِ دَسْ

اگر که دنی مال وُ ملک مه نَمونِسْ،

شُکِرْ کمّه که سَرْ به تنْ مه بَمُونِسْ

مه مسکینِ تَنْ غَمْ بَخِرْد اندی که تُونِسْ

مِنْ شِرِهْ بَخِرْدِمهْ، مه دِشمِنْ بَمُونِسْ

شمارهٔ ۵۳

شینْ، شادْبومّه اُونْدَمْ که درآیی مه دُوسْ،

شه هر دِوَرِهْ زلف‌رِهْ پِهایی مه دُوسْ

سی چو خدنگِ تیرْرِهْ بِسایی مه دُوسْ

مه کِشْتِنِ وَرْ به سِرِهْ آیی مه دوُسْ

ص، صُورت خوبی بیآرایی مه دُوسْ

بماه چهارْدَهْ بِنُمایی مه دُوسْ

شِهِ غَنْچِهْ لَبونْ‌رِهْ بِگِشٰایی مه دُوسْ

مِنِهْ خِرِد وُ هُوشْ بفزایی مه دُوسْ

شمارهٔ ۵۴

قلندر صفت دَوِسْمِهْ شه تنْ‌رِهْ پُوسْ

مِجْمِهْ دَرْ به دَرْ گمّه حق اللّهِ دوسْ

اگر که منه حال‌ره بَدوُنی مه دُوسْ،

دِباله مِنِهْ سَرْینْ، دُو آجِهْ مه پُوسْ

پَرِسْتِشْ کِنی دَیْر و زنّار و ناقوسْ

بهتر که گرُوه خِرقِهْ پوشِ سٰالُوسْ

مِرِهْ میسّرْ گر بَووّه دُوستِْ پابوسْ

اونْ بهترْ که دارمْ گَنْجِ دٰاقِیٰانِوسْ

شمارهٔ ۵۵

گاهی مَسّهْ، گَهْ بی‌هوشْ، گٰهی مِنٰاهوشْ

هَردمْ توبه‌یِ حقّْ به دلْ مه کِنی جُوشْ

هَلی وُ پِشمالی دِشندی بُناگوشْ

ته نخجیرِمهْ، شِهْ کَمِنْ دَرْآوِرْمِهْ دُوشْ

مَطْلوبْ وینه که سَخُونْرِهْ هٰاکنی گُوشْ

دا قَصّه‌یِ مَجنونْ بَنوُو فِرامُوشْ

هر کس که مَطْلوبِ دَسْ زَهر هٰاکِنی نوشْ،

سُونِ آبِ طَهُورِهْ، وینه هزارْ جُوشْ

شمارهٔ ۵۶

اَمْرُو دل‌بری آواز بییامُو مه گُوشْ

بی‌بنگُ و شرابْ، دَرْدَمْ بویمِهْ بی‌هوشْ

ته شَرْبِتِ لُورِهْ هرکی هٰاکنی نُوشْ

مِجی خِضْرآسٰا وُ مرگْ بَوّهْ فرامُوشْ

اونْ مِحالْ که ته غمْ بییّه مه هم آغوشْ

مه نالِهْ به عَرْشْ شییهْ مِلائِکْ گُوشْ

رِوا نِدارْمِهْ (نه آرمه) غَمْ‌رِهْ کَسْ‌ها کِنی گُوشْ

ته بارِ غَمْ سی مِنْ بُو، کَشِمْ (کشمّه) منْ شه دوُشْ

شمارهٔ ۵۷

کی گِتْ بو که وَرْفِ سَرْکَلِنْ آتشْ، وَشْ!

دَراییِنْ زنگی و دییِنْ آتشْ‌رِهْ خِشْ!

مِنْ حَیْروُنِ ته چیرمهْ بالا سُوره وَشْ

نٰاوَرْف اوُ بُونه وُ ناکه میرِنه آتَشْ

دل سنگه منی،اُوچییِهْدارنه مه چِشْ؟

دلْ اوُئه منی، چیوَرْ نمیرْنِهْ آتَشْ؟

اینه وَر عَجایبْ مه بالا سُورِوَشْ،

اُورِهْ سَنگْ بَزالیتهْ، سنگْ دارْنه آتَشْ

شمارهٔ ۵۸

حیاتِه تِنِه نُومُ و نباته ته خِشْ

ویهارِهْ تنه دیم وُ پَئیزهْ ته کَشْ

ته دیمْ نقره‌یِ پاکه، طلای بیغَشْ

ماهیمِه، تِنِهْ دُومْ دَکِتِمِهْ، کنارْکَشْ

منْ بمردِه روزُ تختْ‌رِهْ شِنِهْ سِراکَشْ

شه مَعْجَر رِهْ کَفِنْ، سَر تا پا کَشْ

دِگارْدِنْ کَفِنْ لٰاره، هٰادِهْ دِتاخِشْ

گَرْوَرِنْ دوزخْ، بَلْ نَنِمایِهْ آتَشْ

شمارهٔ ۵۹

اَدی دَکِتِهْ تنه شییِنْ بیچارشْ

اَدی دَکِتِهْ مه دِلْ‌رِهْ زار وُ نالِشْ

اَشری (اسری) که مه چِشْ کَلِنِهْ سونِ وارشْ،

تُو شونی، کِرِهْ کِنّی مِنِهْ اِسْپارِشْ؟

چی بُو (چیوا) بَمِرْد بُومْ شوی وصالْ تنه کَشْ

چی بُو (چیوا) ندیووُمْ روزِ فراق‌رِهْ شه چِشْ؟

دِ وارنْگْ‌رِهْ ته هرگَهْ دَئیرِ مٰا کَشْ،

درازْ کِنِّهْ عُمْرْرِهْ دُوسْ دِلُوی خِشْ

شمارهٔ ۶۰

ته جا اَرْبه شیر و هیر بَووُ سوُرِوَشْ!

درامّه به شیر و هیر و گیرِ ما تِرِهْ کَشْ

اگر گِلْگُونْ آتِشْ بَوّه ته لُویِ خِشْ

دَرْاِمّه به آتِشْ وُ دِمِّهْ تَشْ‌رِهْ خِشْ

اَوی تو دَکِتِهْ مه دِلْ‌رِهْ آتَشْ وَشْ

چِتی که کَفِهْ سُوته چَچی‌رِهْ آتَشْ

دُوسْ! مه مِرْدِنْ ورنَووئه (نبوا) تره خِشْ،

منه دِچِشِ اوُ، سَنْگِسْتُونْ بَوی لِشْ

شمارهٔ ۶۱

اَمْروزْ به صِبٰا دیمِهْ یکی پَری‌وَشْ،

وازَنْ دَسْ هانیتْ زوئه منه دِلا تَشْ

گِتْمِهْ مسّه چِشْ، سرخه طلای بیغَشْ!

ماهیمِهْ تنه دوُمْ دَکِتْمِهْ، کِنارْ کَشْ!

بدیمه اَمروزْ تازه نرگسْ پیُونْ چِشْ

خالْ‌رِهْ سِپِنْدْآسا دِنییٰا به آتَشْ

حُوری رَوشْ، کوکّی مِجشْ مه پَری‌وَشْ!

زیترْ بِروُمه کَشْ که دَکتْمِهْ آتَشْ

شمارهٔ ۶۲

آزیرٰمِهْ تنه یٰاسِهْ، رَنجُورُ و بی‌هوشْ

ایلاچَشْ به گردْ اِشمِّهْ ته بُناگُوشْ

پُوستین سَمورْ، عاجِهْ گَرْدِنْ هینی دُوشْ

حَیروُنْمِهْ سَمورْ زنده نَووُنه ته دُوشْ

امیر گِنِهْ: تا (دا) مَحْشَرْ برآوری جُوشْ

اینْ ارض وُ سمٰا مِهْ دَرْدْرِهْ گُوشْ کِنِهْ گُوشْ

حورْبُوئِنْ مِرِهْ شَربِتِ لُودِئنْ نوشْ

اوُن مَحَلّْ تنه نازرِهْ کَشِمْ به شِهْ دُوشْ

شمارهٔ ۶۳

بَدیمه تنه چیرهْ وُ بُورْدِه مه هُوشْ

دِ مِشْکینْ کَمِنْ‌رِهْ دَشْنّی بُناگُوشْ

آتَشِ وِصالْمهْ هر گه هٰا کِنِهْ جُوشْ

گِذِر کِمّه اون تَشْ که کَرْد بُو سیٰاوُوشْ

اُونْ کَسْ (بِر) کهه تنه حلقه دینگوئه مه گُوشْ،

نَهّلِهْ ته عشقْ بَوّه به مِنْ فرامُوشْ

گَرْدِئِنْ مره تاج و تختِ شَهْ کاووُسْ،

هر هفته هَفْ بار کِمِّهْ شه جٰانْ‌رِهْ پٰاپوشْ

شمارهٔ ۶۴

نازنینْ به ته باغْ دَرِهْ مَنِهْ دِلْ داغْ

بِشْکفته گِلْ غُنچه نَچیمِهْ ته باغْ

اَنْدی تِمنّا دارمِهْ بَومْ تنه داغْ،

رخصتْ بَووُنه که مِنْ بییِمْ تنه باغْ

زَنْگِلْ دیمه، سیمِهْ بَدنْ، نرگِسهْ زاغْ

بسٰاته ظِلِمٰاتِ دِلِهْ، سُوسِن باغْ

تُرکْ‌رِهْ دیمه آتِشْ بَزِهْ دامِن داغْ

خُور به عِراقْ بَوِرْدِهْ تُرکِسْتُونِ چٰاغْ

شمارهٔ ۶۵

کَیْ دارمه تِماکه زاغْ بییِهْ به ته باغْ؟

مه سُوته دِلِ سَرْرِهْ دچینه سی داغْ؟

من ته بِلْبِلِ مَسْمِهْ، ته غنچه‌ی باغْ

حَیْفِهْ بِلْبِلْ مَسْتْ‌رِهْ غَنّی بَوّه زاغْ

زنگی وَ چه گُونْ دیمِهْ سییو تِری زاغْ

بِرَهْنِهْ بَدِنْ گَشتْ کَننْ یاسمینْ باغْ

خُور سَرْدَرْ کِرْدِهْ سیمینْ دریچه‌یِ طاغْ

بلکه هِندُسْتُونْ‌رِهْ دَکِتْ بُو تُرکِ چاغْ

شمارهٔ ۶۶

امیر گِنِهْ: مه مونگ وُ خورْ گوهِر صافْ

اَلِفْ قَدْ به ته وٰا مِجِمْ مونِنْدِ کٰافْ

هر کسْ که تنه مِهر وَرْزهْ وُ زَنِهْ لٰافْ

وی حَمْزه آسٰاشه سَرگِردوُنْ مِجِهْ قافْ

دوستِ قدْ الِفه، بِرفه مُونند کافْ

گِلْ از خجالتْ بِهِشتْ بِوئِهْ خُوشهْ لٰافْ

ته بُوره خِتا بَوِرْدِهْ وا، مشکِ صافْ

آهو بَخِرْدِهْ مِشْکْ‌رِهْ، بَریتِهْ شِهْ لٰافْ

شمارهٔ ۶۷

امیر گِنِهْ: که، دارمه هوایِ ته زِلْفْ

مِنْ مَجنونْ صفتْ مِجِمْ برایِ ته زِلْفْ

اونُ سرخه گِلِ غنچهْ سزایِ ته زِلْفْ

بَکُوشْتِهْ مِرِهْ جُور و جفای ته زِلْفْ

تا بَکِتْ به مه دِلْ حلقه‌های ته زِلْفْ

جانْ دارمه یکی کمّه فدایِ ته زَلْفْ

دلْ گیرمه خُتَنْ تا به خِتٰایِ تِهْ زِلْفْ

عالِمْ سَرْ به سَرْ نِصْفِهْ بهایِ ته زِلْفْ

شمارهٔ ۶۸

امیر گِنِهْ: مِشکینْ کَمِنْ‌های ته زِلْفْ

هزار گَنجِ قارونْ به فدایِ ته زِلْفْ!

مَجنونْ صفتْ سُودائیمه وایِ ته زِلْفْ

اوُنْ جانْ که خِدا دِنِهْ، فدایِ ته زِلْفْ

تو شاهِ خوبونی، مِنْ گِدایِ ته زِلْفْ

مٰال وُ سَر وُ جانْ، هر سه فدایِ ته زِلْفْ

دِتازِهْ سوارْ دیمه صحرایِ ته زِلْفْ

پیٰادِهْ بَئیمه گِرد پٰایِ ته زِلْفْ

شمارهٔ ۶۹

هزارْ خَمْ به خَمْ، چَمْ به چَمْ دارنه ته زِلْفْ

اژدر صفتْ، آتش به دَمْ دارنه ته زِلْفْ

یا سنبل باغِ اِرَمْ ته زِلْفْ

اَلْقِصّه، هزار پیچ و خَمْ دارنه ته زِلْفْ

مِرْغِ دِل به چین گِلَمْ دارنه ته زِلْفْ

سی هاروتْ به چاهِ ظُلَمْ دارنه ته زِلْفْ

یا صفحه‌یِ سیمینْ رقم دارنه ته زِلْفْ

یاقُوتْ صفتْ نَسخِهْ قلم دارنه ته زِلْفْ

شمارهٔ ۷۰

کیجا تُو خجیری و خجیره ته وَنگْ

تو کوکِ مِجِشّْ کِنّی هِلٰالِه‌یِ رَنگْ

دَوِسّی شه آچّه گردنْ‌رِهْ زَری زَنگْ

ریکا به دنبالْ زنّه شه سینه‌رِهْ سَنگْ

وِرازِنه ته هٰامِتِنْ‌رِهْ کَرِهْ سَنگْ

نَوِرٰازِنِهْ عَقیقهْ لوُ کِنی جَنگْ

گِلونه دَشنی آچّه (عاجه) گردن هوکشی تنگ

عاشقْ مَمّهْ ته، زَمّه شه سینه‌رِهْ سَنگْ

شمارهٔ ۷۱

امروزْ سرِ راه نیشتْ بیمه با دِلِ تنگْ

بدیمه یکی مَسّه چِشْ، دیمْ گِلی رنگْ

دیمْ رَنگ و دِهونْ تنگ و آوازْ بسی (به سی) چنگْ

کَیْ بُو گِلِهْ دیمْ کَشْ بَزِنِمْ تنگاتَنگْ

گَرمِ مِرْدِنه به هر که هوکشی ونگْ

با سیمِ قَلِمْ، پَرْدِهْ کنی هزارْ رنگْ

هر که در بیمو صدفِ مییونه تنگْ

خینو خِرْنه دَسْتِ روُجایِ شو آهنگْ

شمارهٔ ۷۲

چَنگی که نه شه چنگ ره نَواوَرِهْ چنگْ

از شِرم زِهره، سَرْ بزنه هزار چنگْ

نوازِننْ هرگه که دَرْ اَیْرِهْ آهنگْ

پَروین فَلِکْ هَمْ به تو آرْنه آهنگْ

تا ماهُ و خُور و فلکْ روشنْ کِنِنْ چنگْ

رامش‌گر تنه چنگْ‌رِهْ نَوابَرِهْ چنگْ

تا سُهیلْ به کویِ یمن آوره رنگْ

ته دولتْ اَندی بوکه کَیْهوُنْ کِنِهْ وَنْگْ

شمارهٔ ۷۳

امیر گنه: هر روزْ، جنگَ ونه بو جنگْ

گرداگرد سَلومْ و صَلواتْ و سی ونگْ

چتری نَتْرکه مهْ دلْ، اَرْْسنْگ بُو سنگْ

مسّه چشْ زلازلْ، دُوستْ انهْ منه جنگْ

قبا دکردی دٰامنْ فَراخْ، مییونْ تنگ

کَیْ بو که تنه دامنْ بیوُرمْ شه چَنگْ؟

گوهرْ تو مرد تیر بزویی کَمُونْ تنگ

تیرْ جا ننالمْ، نالم دَسِّ ته وارنگ

شمارهٔ ۷۴

امیر گنه: مه دوستْ که مره کنه جنگ

دُوستِ جنگْ نواجشْ بُو، نُوومره ننگ

خوبونْ به شراب مَستنهْ، مُطْرِبون چنگ

منْ عاشقِ ته کار و کردارمهْ، خشْ خنگ

اُونْ‌ها کرده ته عشقْ به منه دِل تنگْ

اُونطورْ که رُومی به تُرکسْتُونْ کرد بُو جنگ

بالابلنْ، مشکینْ کَمنْ، مه میوون تنگ

دَنْدُونْ دُرّو لُو عقیقه، ته دهونْ تنگْ

شمارهٔ ۷۵

مه دوستْ که سرهْ مجنّهْ کنّه هزارْغَنْگْ

چاچی کَمُون دارْنهْ، دستِ مییُون تنگْ

هَر دلْ که دیمٰاوه بَکنهْ بهْ آهنگْ

صَد خار خرْنهْاُون دلْ که کنهْ ویله وَنْگ

شُوکه دَکته منْ کمه شهْ ویله وَنگْ

روزْ که دَکتهْ زَمّه شه سینه رهْ سَنگْ

همینهْ منهْ نالْشْ، همینه مه ونگ

چی بُو ندا بُومْدلْره ته ناکَسِ چَنگْ

شمارهٔ ۷۶

گُل‌دستهْ! تنه دیمْ گل وُ تنه یارْگلْ

ته نومْ گلْ و ته کار گلْ و ته کردار گل

مُعجز که ته دارنی هَرْ پَلی هزارْ گلْ

بساتهْ خدا ته همه کارُبارْ گلْ

د تازه نَرْگسْ به شه کنارْگلْ

اُونْ سَرْخه گِلْ جَنّتهْ نُوویهارْ گلْ

بشکفته تنه باغِ خْوارْ خروار گلْ

کی دییهْ یکی خالُ و اَنْدی هزارْ گلْ

شمارهٔ ۷۷

اُونْ مَحلّ استا اُو کردهْ آدِم گلْ

ته عشقْ ره ستّارْ بدائه به منه دلْ

بسُونِ هاروتْ (بندمه) چاهِ بابلْ

وَرْزْمَه تنه مهررهْ، ندارْمه حاصلْ

اتّا قٰایمْ خشْ، چین بُونه ته دسته گلْ

چَنْ کَسْ، تماشا شوئنْ سویِ ته کٰاکلْ

چَنْ بار پله‌یِ می‌ره سییُو کنّی، گلْ

اَیْ نازکْ بدنْ، چیر اینحدّ چَنْ بَوّه گلْ؟

شمارهٔ ۷۸

گیلونْ وَچهْ ره دیمه چَلْ گٰاردنی چَلْ

سرمه دَکرده شه چش، مَلْ گٰارْدنی مَلْ

ای کَشی اسا به چَلْ گاردنیینْ چَلْ

عشقِ تَشْ به مه سینه بَل گاردنی بَلْ

گاهی گته (بئو) رازْ، گاهی نشی سوی چَلْ

گَهی لَلَ به فیلْ گته، گَهی فیلْ به لَلْ

اساکَه لَلَ و فیل شه کننْ گلاگلْ (کلاکل)

فیل زندگونی، دَسْتِ لَلَ بَوّه تَلْ

شمارهٔ ۷۹

اِما به بغدادْ سَختْ دکتیم چَل وُ وَلْ

مییُون گِردابْ، سختْ بَسُوتمی تَشِ بَلْ

به عربْ «تعال» گنهْ، تُرک «بوریه» گَلْ

فلک وَلهْ بازو، وَلْ بگٰاردنهْ چَلْ

سوایی بنه، بشوردی دیم ره چونْ گلْ

بییار خشْ هادمْ که دَرْدْ دارنه منه دلْ

ای بیرحمه یارْ، رَحمْ دنییه تنه دلْ

فردا قیامتْ، دامنْ گیرمهْ سَرِ پلْ

شمارهٔ ۸۰

کی دونّه که سخنِ کی راستهْ یا وَلْ؟

کی دونّه که مَجازْ کدومْ شورهْ یا تَل؟

کَمْ عَقْلْ (نادون) چه دُونّه سخنْ کدُومْ کَم و پر؟

کَرْ چه دُونّه که بلبلْ سروُنه یا لَلْ؟

منْ دُومّه که سخنْ کی راسْته یا وَلْ

منْ دُومّهْ مجٰازِ آدمْ شورهْ یٰا تَلْ

مَنْ دُومّه سخنْ کُدومْ کَمه، کدوم پرْ

حَرُوم بَخردنْ شیرینْ هَسّهْ، حَلالْ تَلْ

شمارهٔ ۸۱

امیر گنه: مه سُورهْ قدْ، دال بییِهْ دالْ

رستمْ عشقِ خنهْ دَکتْ زالْ بَییِه زالْ

مَجنونْ صفتْ صحرا مَجمّه سالْ در سالْ

لمالم دلْ دارمه وُ زبُونْ بییِه لالْ

حَمْزه‌یِ ریکٰا سُورهْ قَدْ، نارنجِ خالْ

تَسْبهْ دَستْ هائیتْ، دارنه هَمٰالِنّی بالْ

اگر‌ای دَنی، دُونی تُو عاشقِ حالْ

شُو تا بِه صوٰاحْ، گردنْ دگٰاردنّه بٰالْ

شمارهٔ ۸۲

دُونا اُونِهْ که مَجْنِهْ زَمونه‌یِ چَمْ

نٰادوُنْ اونه که خِرْنِه زَمُونه‌یِ غَمْ

دلْ غَمْ نَخِرْ تُو، اینه زَمُونِه‌یِ چَمْ

بارِ هِجْرِهْ که قامِتِ چَرْخْ بُونِهْ خَمْ

آرزو دارمه تَنْ به ته تَنْ دپیچِمْ

زَوُونْ به دِهُونْ، لُو به لُو هامکیچِمْ

امیر گِنِهْ: من ته حُسْنِ وَرْ بُوریجِمْ

ته مشکینْ کَمِنْدْرِهْ شه گِرْدِنْ دَپیچِمْ

شمارهٔ ۸۳

امیر گنه: اینْ شهررِهْ چه کارْ بسازِمْ

ناکَردِه چَل رِهْ چٰارِهْ، ناچارْ بسازِمْ

گاهی به دِریو، گَهْ به کنارْبسازِمْ

اَلْقصّهْ به جُورِ روزگارْ بسازِمْ

گاهی سَرِ زِلْفْ، گَهْ به زُنّارْ بِسازِمْ

گاهی سَرخوش وُ گَهْ به خُمارْ بسازِمْ

گاهی به گِلْ وُ گِه به گِلزارْ بسازِمْ

گاهی به رقیبْ، گه به نگار بسازِمْ

شمارهٔ ۸۴

بُرو شووُ روز با هم جدا نووئیمْ

اَندی شوُ و روزْ اِنِهْ که ما نووئیمْ

در بندِ غَمِ بُورْدِهْ دنیا نووئیمْ

اَمروزرِهْ خِشْ‌دار، بلکه فردا نووئیمْ

به باغ ارچه گِلْ خِشْ نما نووئیمْ

غنیمِتِهْ خارِ کسِ پا نووئیمْ

اگر هیچ‌کس دَرْدِ دوا نووئیمْ

بارِ محنت وُ رنجُ و بلا نووئیمْ

شمارهٔ ۸۵

امروز تو منه شاه و من ته درویشم

خارْ بُو دَکِفهْ آتشْ، ته ور بَورْیشِمْ

اتّا آرزو منزلْ هاکرد به هُوشِمْ

روزی وِنهْ ته چیرهْ‌رِهْ تاشُواشِمْ

کَمُونْ برفهْ، نَرگسهْ چِشْ، مه دِلِ شَمْ

اُویِ زندگی که بَوِتِنِهْ به عالِمْ

ته بُوِرْهْ کَمِنْ، مه درد وُ غَمْ کِنِهْ کَمْ

نئیرِهْ تنه چالِهْ جنافهْ‌رِهْ نَمْ

شمارهٔ ۸۶

هادَه دَمْ‌رِهْ مه دَمْ که نَمونِسْ مه دَمْ

یکدم خُودهٰا پِرْسْ که بَدِنْ دارمه بیٰ دَمْ

عیسی دَمِهْ ته دَمْ گَرْ به خاکْ دَمی دَمْ

بِدَمْ مِرْدِهْ‌رِهْ دَمْ، که دَمْ آورِهْ دَمْ

دَرْمِهْ کِشتی آسٰا به گردابِ ته غَمْ

اَیْ وایِ مِرادْ! کی بئیتی به مه چَمْ

بِهِشْتْ جِهْ جِدابَیْمِهْ به سونِ آدِمْ

مالّمِهْ‌رُو به خاکْ، دَرْدَ نُووُنه مه کَمْ

شمارهٔ ۸۷

رامْ بَوییهْ آهو که مه جٰا کِرْدِهْ رَمْ

رَمْ خردِهْ آهورِهْ، چُونْ بَئیرهْ آدِمْ؟

اگر که فلک یاری کِنِهْ یکی دَمْ،

اَزخِمِّ کَمِنْ، دوُست‌رِهْ بیُورمْ شه چَمْ

تا که سِخِنِ آدِمْ بَشْنُؤئه آدِمْ

نَبٰادٰا مِرِهْ شه نظرْ هٰا کِنی کَمْ

تا که قطره‌یِ اُو به دریو نُوزنّه نَمْ

حَیفْ بُو که تنه نظرْ مه جا بَوِّهْ کَمْ

شمارهٔ ۸۸

ایْ بُورِهْ سوارْ! چَمْ بَزویی منه چَمْ

بَسونِ آهو رَمْ بکردی مجه رَمْ

اندمْ حالْپِرسُونْ که نیشتْ بوئِمْ راهِ دَمْ

دَراوُنْ راهِ سَرْ، دوستْ‌رِهْ بِیُورِمْ شه چَمْ

کَیْ بُو بوینمْ غَمْ به دِلْ مه بَوِّه کَمْ

دوستِ نَدییِنْ، دیده نَمُونِسْ مه نَمْ

اون یارْ که مه جٰا جِدا نَیْیهْ یکی دَمْ

اِسٰا مَرْدِمِ گفتهْ مه جٰابَیْتِهْ رَمْ

شمارهٔ ۸۹

الهی فلَک! سُو نَکنی به عٰالِمْ

وَلَهْ چَلْ به ته چَمْ نگرده یکی دَمْ

سی سالْ و نه سُو بِلِنْ بوّه منه چَمْ

فلک بَرِسِهْ، گِرْد بزنه یکی دَمْ

سی سٰال، دَئیمه، سی سالُ اَیی دَوُونِمْ

سازهْ دَستْ هائیتْ من دشت وُ کوهْ‌رِهْ رُوبمْ

نصیحتْ یارونْ من شماره بَوُوئِمْ

این دَرْ دَرْ آمُو، اونْ دَرْ وِنِه مِنْ شوئِمْ

شمارهٔ ۹۰

الهی تِرِهْ فَرخُندهْ فالْ بوینم

دایمْ منْ تره بختُ و اقبال بوینم

تره صد و بیست نوروز سال بوینم

سرخه گل پیونْ، دیمْ‌ره ته آلْ بوینم

الهی تنه دَشمن‌ره لٰال بوینم

بد گوره تنه، من پایمالْ بوینم

بدخواه‌ره غم‌خونه‌ی ملال بوینم

تره سی هزار عید و نو سالْ بوینم

شمارهٔ ۹۱

منْ سُوته چَچی‌رِه چنِّ زنی به تارِمْ؟

انّه زنی که من کَلْهینِ بِوٰارِمْ

اگر تُو بَکِتْ یارِ دیگرْ من دارِمْ

گبر وُ اَرْمنی بُوئِمْ، خِدایی نارِمْ

دَکِتْمِهْ غَمْ‌خُونه یادْ آمُو جانانِمْ

دَرْ بُوِرْدِهْ هَمونْ غَمْ که دِلْ بی لَمالَم

کَمُونْ ابروُ، کانِ نمِکْ، مه دِلْ شَمْ!

نَدمّه تنه می‌رِهْ تِمُومِ عٰالِمْ

شمارهٔ ۹۲

شاهِ سَرْحدِّ هند و ختا و چین بُومْ،

شاهِ تُرکستونْ، روم و فرنگْ زمین بُومْ،

شاهِ گِلِه باغِ اِرَم گلچینْ بُومْ،

سکندر صفتْ، شاهِ همه زمین بُومْ،

گر شیرمَرْدی، افراسیاب چینْ بُومْ،

گَر دُونِشْمَندی، اَفْلاتُونِ حکیمْ بُومْ،

به دستْ، رستم وُ دِلْ‌گودرزْ، تنْ گُرگین بُومْ،

اوُنْ مَحَلْ تنه بنده‌یِ کمترینْ بُومْ

شمارهٔ ۹۳

واخْ که دِلْ‌رِهْ کارها کرده یارِ پَیْغُومْ!

آهْ که تو ندایی بنده‌یِ دِلِ کُومْ!

آخْ که نَخِتِمهْ دوستِ کشْ یکی شُومْ!

واخْ که گِذِر باز دَرْ بُورْدِهْ‌ای مه دُومْ!

شه دِلْ‌رِهْ کُوترْ کِرْدْمِهْ رسیمه ته دُومْ

تا دونه بَچینّه، دَکِفِهْ تنه دُومْ

صّیٰادِ کُهِنْ نیشته به ته تیسا دُومْ

هیچکِسْ نِنِهْ که دُوم نَکِفِهْ اَوّلْ گُومْ

شمارهٔ ۹۴

گِتی که تنه یارْمِهْ همیشکْ ته بُومْ

تنه دشمنِ دَرْ نَهَلِمْ یکی گُومْ

دَمی دوستْ نِئی وُ دشمنْ بی اَندی تُومْ

آخرْ هدایی مه دشمنِ دِلِ کُومْ

نرسمّه بمیرم کَسْ نَئیره مه نُومْ،

یکْ لحظه (اتّا دقیقه) به خاک، مه تنْ نئیره آرُومْ،

فردا خاکِ سَرْ بَوینِنْ مه همکارُومْ

یکی چِشْ‌رِهْ خونْ اِنِهْ، یکی‌رِهْ بارُومْ

شمارهٔ ۹۵

یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِهْ منْ به ته کُومْ

ته روشنهْ روزْ هرگز نَوِّهْ رنگِ شُومْ

اونْ زَبُونْ لالْ بوکه بدیئیره ته نومْ

ته دشمن تهی‌دستْ دَکِفِهْ بلا دُومْ

تو شاهِ خجیرونی، خجیره ته نُومْ

اِنشالّٰا فلک وُ چلْ بگردهْ ته کُومْ

تو رستم زال‌رِه آوری (بیاری) به شه دوم

تنه دشمنون پاک دکفن به ته دوم

شمارهٔ ۹۶

سیم و زَرْرِهْ وارِنْ به چَلِ چَمُو چُونْ

وَهْمِنْ دستْ درازی هَکِرْدِهْ به ایروُنْ

زرّینْ سپر، دیمه بَزِه تا به سامونْ

چنونکه جوی ویهاره ماهِ تابُونْ

ای رویِ مییونْ چادرْ بزونه ایرونْ

خرگاه بَزِهْ هر گوشه هزارْ دلیروُنْ

ای که اُزبکْ شه تیغْ‌رِهْ درآرِه کٰالُونْ

تا وَهْمنْ نییِهْ، اوُ نَوِرِهْ به تالُونْ

شمارهٔ ۹۷

ویهارْ درآموُ، عالمْ بوّییه روشِنْ

به کوه و صحرا، لالهْ رنگارنگْ جُوشِنْ

زمینْ اطلسِ سبزه رنگْ دارْنِهْ پُوشِنْ

مُنَقّشْ چه دیبا وُ شکوفه هُوشِنْ

چمن گِل خندونهْ، غنچهْ دَرْپُوشِنْ

بِلْبِلْ به هزارْ نغمه نوا خَروُشِنْ

زنّار دَوِسْتْ عابد و سَبْحه فِروُشِنْ

زاهدْ زهد و تقویٰ بِهِشْتْ، بادِهْ نُوشِنْ

شمارهٔ ۹۸

کِجِهْ تا کِجِهْ گِرْدِنُ و بوئه سٰامون؟

مه دِدَستْ به دوُستِ گردنْ تا به دامُونْ

پیغوم که ته جا رسیمه روزگارونْ

تو شه خِشْ قراری، منْ ندارمه آروُنْ

اونکه پَرْدِهْ‌گاهْ، هرگز نیامو بیرونْ،

اونکه اَفْتُو، هرگز ندییه وِنِهْ سُونْ،

اَمْرُوزْ به رسوایی هرستا به مَیْدونْ

یارونْ مَحْشَرِ روزهْ اَمْروُزْ به گیلُونْ

شمارهٔ ۹۹

امیر گنه: سینه لَهَبْ دارمه بارونْ!

مَیْلِ شربتِ دوستِ لَبْ دارمه یارونْ!

راهِ سببْ‌سازی، سببْ دارمه یارونْ!

دستْ بئیته دوستْ‌ره طلبْ دارمه یارونْ!

کس نداره این‌حالْ که شَبْ دارمه یارونْ!

سوزمِّهْ تنه تَشْ و تَبْ دارمه یارونْ!

منْ که ساغِر می‌طلبْ دارمه یارونْ!

خونابه به دِلْ تا به لبْ دارمه یارونْ!

شمارهٔ ۱۰۰

زینْگٰالِهْ دِلْ دارمه من،‌ای یارِهْ دارون!

کَمین کرده شه یارره بدامه تالُون

یارون و یرارونْ، همه یاره دارون!

یار با منْ جِدا بییّه ندارمه آرون

دَیْ بُوِرْدِهْ فِردا فِردائه، امروزْ شه دون!

بسیارْ رخشْ بِلَنْگّسِهْ، این کهنه میدون

سکندر نمونِسِّهْ، تَخْتِ فریدون

دَنی‌ره بفا نییه، اِسٰا تو بدون!

شمارهٔ ۱۰۱

نورِ دِچِشْ مه قبله‌یِ دین و ایمون!

ته واسّرْ سرگردونِمِهْ، ندارمه سامون

مره پرسنْ کی بکرد ته دِلْ‌رِهْ اینسون؟

گمّه گوهِر سنگِهْ دِلِ بی‌ایمون

ایدوستِ دل آزارِ خلّافه پیمون!

جوابْ چی گنی، ناحقّْ بریتی مه خون؟

فردا عرصاتِ روز بئیرم دامون

ته عِشق خیال کَتْمِهْ بئیمه مجنون

شمارهٔ ۱۰۲

هندیمه مَسّه تُرک‌چشْ و سری من

قربون شُومّه ته قَدّره سر تا به پی من

ای گلْ دسته ته مهره ورزمْ تا کی من؟

به ملکِ عَدْمْ شُومّه در آرزی من

سی وار بَوتمهْ ته چیره خجیره زی من

عاشقِ ته چیرُومهْ سر تا به پی من

اونْ جان که یکی دارمه گر دارم سی من

هاکرد بَووُنم، مَسّه چشِ فدی من

شمارهٔ ۱۰۳

کٰاشکی نهشْت بومْ شه پا این کُهنه دیرْ من

بسی دست و پا کردمهْ چه نَرّه شیر من

نَر پَلنگْ پیُون خنه بساتمه دیرْ من

اسا وسّه ته پلی بوینم خیرْ من

اُونمَحَلْ دعَینْ داشتمه ندیمه خیرْ من

اسٰاعینک جیرْچی بوینم خیرْمن؟

به شه بیکسی خنه بساتْمه دیرْمن

هلاکه تنه پَلی ندیمه خیر من

شمارهٔ ۱۰۴

تُرکِ مَسّ! به ته گردنْ بویمه آونْ

هَمُونْ رشته‌یِ آونْ بویمه پاونْ

چاه زَنَخْدُونْ، دلْ به ته جا بییه بَنْ

چنونکه ضحّاکْ، بندهْ (بنه) کوهِ دماونْ

ویسّه که جومه بَیْبُومْ تنه تَنْ

روزی دسّه‌وارْ، دوستِ سرسینه سٰاونْ

وَنوشه به باغِ ارَمْ هاونْ هاونْ

د وارنگِ منه دوستْ، به ساوَنْ ساوَنْ

شمارهٔ ۱۰۵

یک حرفْ چلْ سوا، عالمْ ره نور بتاون

هشتْ دَرِ بهشتْ ره به حوری بداون

سه چلْ آسمونْ ره بی ستونْ بناون

چاهارْ انزوا با بلبلُونْ سراون

یک اَلفْ کلیدِ چله یا هزارن؟

سه چلْ سد و بیستْ، چه باقی بو به ته تن؟

هَشْتْ درِ بهشتْ دوستِ مزاجْ (معراج) بوئه من

اگر سرّ حقّ جویی، چهارْ در کارْ کنْ

شمارهٔ ۱۰۶

دوستْ ره دیمه حَمّوم بَزه خنهْ آینْ

زلفْره دیمه که شه تکْ هائیته دارن

روجایِ شوآهنگْ که شه جا دیارن

اونها همه ته کوشْ ره دستْ هائیتْ دارن

مویِ سَرْ به ته چاه هارُوته تا بنْ

کافوری شَمعْ، وایِ ویهارْ، هاخنْ هٰاخنْ

مه دل راه دونشْ، خرد بَییِه پا بَنْ

پنج شصتْ‌ره بئیرْ، بیست و یک بونه، هاچنْ

شمارهٔ ۱۰۷

امیر گنه: آسونْ نییه مَهرْ اَندوتنْ

تن ونهْ گرُو کردن وُ جانْ بَرُوتنْ

به آتشْ‌دلونْ ساتنْ، اندی که سوُتنْ

چاک نییه منه جُومه که بَشهْ دوتنْ

چاکِ سینه با رشته‌یِ جانْ بَدُوتنْ

ونهْ بَسُوتنْ، سر به کسی نَئوتنْ

درد نیه منه دلْ رهْ بَشهْ بَئوُتنْ

(قلندر) وارْ تَشْ دَکتْ ونه بَسُوتنْ

شمارهٔ ۱۰۸

امیر گنه: «گِردهْ قمر» ته خسُوفنْ

اژدرْ به گِلْ سَرْ بَکشی کلافن

مژگونْ خنجرآسٰا بَکشی غلافنْ

پیوسته منه سوته دلْ ره شکافن

ندومّه کاین فتنه چییه،‌ای دلافن

به لافن تنه چشْ‌ها کرده بلا، فن

دوستِ عشقْ منهْ دلْ در اینگونه لافن

لافْ نزن که خوبونْ ره بفا، خلافن

شمارهٔ ۱۰۹

چی ساجّمه با این‌همه تُو و تاتنْ

روزْ ره (به) کمینْ خُو، سخنْ ونهْ وٰاتنْ

خارِ مُژهْ، خینو به دیمْ تازه پاتن

دوستْ رها نکنه دامنْ تهْ، به خار اَنداتنْ

آسمونْ‌صفتْ اَنّه تَنْ مه بتٰاتنْ

ناکَسْ مَرْدمُونْ، مرْ بدینه، نَواتنْ

خینو ره خوشِ (خشه) دیده بوینینْ پاتن

خدْره گرفتارِ ناکسونْ نساتنْ

شمارهٔ ۱۱۰

اُونوَختْ کٰاسْمون ره بیستونْ بساتن،

تا این خورِ نُورْ ره به دنیا انداتنْ،

اونْ بنا که آدمْ و حوّا بسٰاتنْ،

اُونْمار د خبنِ چشْ وٰاکردْ به منه تَنْ

اونْ مَحَلْ مره با خویشتن بَسوتنْ،

با چارْ عناصرْ، مرهْ به دورْ اندوتنْ

اندی کَسْ که ته نازکه تَنْ ره گُوتنْ،

چییِه ته خوبی که من خامّه بُئوُتنْ

شمارهٔ ۱۱۱

این شهرْ من غریبْمِه، تو غریبه سَوجنْ

شه د چشِ سوگَنْ که مرهْ نَسوجنْ

مردمْ دوستْ نواجنْ، دشمنو نره سوجن

ته دشمن نواجنّی و دوستْ‌ره سُوجنْ

ته واسِّرْ مجنْ دلْ درد وُ سینه روُجنْ

ته ورْ برْممْ، تَنْ کاهنْ، میونْ سُوجنْ

مرهْ ربابْ سونْ به هر آهنگ نواجن

دست زنّی مره، کنّی خشهْ واسِّرْ خنْ

شمارهٔ ۱۱۲

خوبونْ به گلُو، گردْ مشکْ ره بَریتنْ

یا آیینه‌یِ دیمْ نقشها بگیتنْ

یا عَنبره که آوردنْ از راهْ ریتنْ

یا تقلیدْ به ماه کرده، گلاله بیتنْ

بس فَتْنوئه باقی، د نرگسْ انگیتن

ته چاچی کَمونْ، هر د گوشه بَئیتنْ

تا شه د بلاره به تفاقْ دپیتن

پشته پشته کشته به هر گوشه ریتنْ

شمارهٔ ۱۱۳

استادْ بنهْ روزْ که من تَنْ ره گلْ گیتنْ

کَمْ آمُو اُویِ غَمْ ره سَرْچشمه ریتنْ

اندی تومْ که اُویِ مرغْ ره تَلهْ گیتنْ

خارجْ نییه بی‌سوز و گدازْ دپیتنْ

نه باسْ اندی بُو که وَرنهْ مه مسکین تَنْ

به ته درد و غمْ جا نمونسّهْ مه تَنْ

لازمْ بَییهْ با دوستْ غمْ و درد ره گوتنْ

غَرْبالهْ منه زیله نَشئهْ دُوتنْ

شمارهٔ ۱۱۴

ته چیرهْ بدی، خورْ به جهانْ و ریتنْ

مونگْ با ته دعوا داشته، دیمْ شه دَپیتنْ

ته بُوره خنا وٰابَورْدْ، واشْ انگیتنْ

آهُو بخردهْ، مِشک رهْ شه نافه ریتنْ

اونْ مَحَلْ که شیرِ تره باز بگیتنْ

عالمْ همه جٰا بویِ بفا دَ پیتنْ

آهو به ختا زلفْ وُ گیسو ره دیتن (دیین)

شَرْمندهْ بَئی مِشکْ به خطا بَریتنْ

شمارهٔ ۱۱۵

اونْ، مار (محل) که عین ره زیر دال کشیین،

ماه و مشتری ره به خیال کشیین،

تا صورتگرون نقشِ خیال کشیین،

ایی به سر قمر، هلال کشیین،

دوست یک الف ره به دال کشیین،

د جیم و یکی میم ره خیال کشیین،

دوست مییون خط ره به دال کشیین،

ایزد بکت کی تونه این حال کشیین.

شمارهٔ ۱۱۶

اَمیر گنه: تا تُخم خلق پاشنْدیین

این شربت (شَروتِ) مِرِه اُوندَمْ بچاشندیین

اُون مَحَلْ که عشقِ تش ره واشندیین

مره به هَمُونْ آتش دپاشندیین

اوندم که منه کارره کلاشندیین

او بیاردنْ، غَمْ مایه بچاشندیین

خوبکرده وی نمکْپلاشندییت (بپاشندیین)

دستِ فلک، خون دل پلاشندیین (بپاشندیین)

شمارهٔ ۱۱۷

من دوّمه که عشق، خطّ جفا کشیین

نازنین نتومّه غم و دردره چیین

ته بدی، عشقْ غَمْ‌رِهْ غَمِ سَرْ بنّیین

ته ویله و مه زیله ره فرق پرنیین

هرجا که نگاه شونه نشینه شیین

هرچیز که هوس وینه، نَوِنِهْ دیینْ

خوبون جهون تا هَسّنِهْ ته جائیینْ

چش‌رِهْ دوندی، دیم ره مه جانپشیین

شمارهٔ ۱۱۸

شَمَرْ رهْ دیمهْ سوجنْ، فرعونْ و ریجنْ

دَفْ رهْ دیمه با چنگ و تنبورْ کمیجن

وارنگْ بٰا پیازْ اوُخرنْ، مِهْرْ اندیجنْ

نَرْگسْ به فراقِ دِ چشْ ته، وریجنْ

سنْبلْ دیمه که با سرخه گل آمیجنْ

زنگی دیمه که سرخه گلِ سَرْ ریجنْ

صدفْ دیمه که با دُرّ یک‌جا دریجنْ

شه سوته دل رهْ دیمه که آتش پیچنْ

شمارهٔ ۱۱۹

دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْ

اونطورْ که مردمْ ته دستْ جهْ، سییوپوشن

دور نییه که یار قدیم ره فروشن

راسته هر که ره بنده نوینه، روشن

آیینه به ته صفت بدیمه روشن

سی زنجیر زلف ره بیُورْمه سرهوشن

امیر گنه: سی داغ به منه دل جوشن

اونروزْ مشکْ فاش بونه هر جا که بروشن

شمارهٔ ۱۲۰

کیون بندگی، کین بیورد خنه واچین

ندیمه همتای ته که بو در ماچین

دینگنن به خاک مه سر و چینن هاچین

ز من ته ورجه نتومّه شه دل‌ره واچین

بورم یمن تا بلکه بورم تا به چین

اندی شهر بورم تا که نوینم ته کین

سوا که در اینی، ابرو ره زنّی چین

دل خد دنّی و کس ندارنه ته دین

شمارهٔ ۱۲۱

دوست نامسلمون دارنه کافر دین

بیجرم و گناه رسّنه چین و ماچین

چین چین جه گل سر هشّنی هزار چین

ز بهای هر چین، چین و ختا و ماچین

دویمه چین و ندیمه ته زلف چین

ته زلف یکی چین، به ز چین و ماچین

اندی که بنّونی دامن شه گرد هاچین

پری ته بلا کته و حور بلاچین

شمارهٔ ۱۲۲

بیچون گتْمهْ، بیچونْ گتمهْ، بیچون!

امروز به منه خنه بییهْ منه جُون

زمّه سینه ره چاک که نَشُونه مه جونْ

ز قالبْ بَمونسْ بیجونْ، از بوردنِ جُونْ

هر وخت که تره جون گتمه، گَتی جونْ

اُونور من گمّه جونْ که تویی بوّی جُونْ

شه دل‌ره به ته دل دَوْسْ، جون‌ره ته جون

هرکس که نییه ته‌دینْ، وی جُون کَنّه جُونْ!

شمارهٔ ۱۲۳

تَرْسونْ، لَرْزونْ، ته مهرورزمْ، مه چشمِ سو!

بی‌چارهْ بی‌چارهْ دِمّهْ دِلْ‌رِهْ با تو

تو غریبه دُوستی، مَنْ نَدوُمِهْ تِه خو

ز تَرْسِمّهْ تِرِهْ دِلْ بَرِنْجِهْ یکی رو

ناعاشِقِمه ته چیرِهْ‌وُ نٰا به تِهْ خو

ناعاشقِ قَدّوبالامه (که اُون) دارنی تو

عَیشی بیامو نَظِرْته جٰا یکی رو

هَمونْ نَظِرْ کَشْتُومِهْ، مِهْ چِشْمِ سو!

شمارهٔ ۱۲۴

خُور طَبْعِش‌وُ بدر رَوّشُ و کیمیا خو!

کٰانِ حیا بِهْ چِشْم بفا گیتی سو

اونْته عَرقِهْ، آهویِ نافْ کِنّهْ بو

ز تو اُونْ گِلی که بِلْبِلْ اسیرهْ ته بو

تهْ دیمْ شَمْ نییه که دَشْت‌وُ کوه وَری تو

وِنی رِهْ لَمالَمْ دَکِلٰاسِنّی ته بو

شیرین‌وُ زلیخا، دیگر لَیْلی‌وُ تو

مِنْ میرْمِهْ ته مِهْرْجِهْ، چی دشت‌وُ چی کو

شمارهٔ ۱۲۵

امیر گنهْ: کی دَوْسه مَهْ چشِ سو؟

مه رُوشنه گیتی شُوی تارِهْ بی تو

هَمونْ اوّلهْ رُوزْ که بدیمهْ ته رو

ز دَوسّمهْ طمع که تره کَشْ اَئیرُو (هئیرو)

ته چیرهْ رهْ خو بَدیمهْ، مَسّه آهو!

هر روزه ذلیل وُ شُو هلاکمه بی تو

تا ته گلهْ وَلْگْ، بَنْده به ته مشکِ بو

سَحَرْ سامری جا کردهْ یاسمینْ‌رو

شمارهٔ ۱۲۶

خشْ بساته ته چیره ره داورهو

کم نکرده ته خوبی ره یک سر مو

ملائکْ به سیرْاِننه ته سر کو

ز خشْ سیر و صفا و صلواته ته کو

سَرْمَسّ و سؤالْ مشک و ابرو، مَهِ نو

چشْ نرگس و رُو شمسِ جهانْ تویی تو

ونی الف و هر دِلو کان لؤلؤ

دِهون غنچهْ رهْ مُونّهْ که سَرْ وا کردْ بو

شمارهٔ ۱۲۷

امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا

ته سیب ذقنْ ونهْ مدامْ کنمْ بُو

بیاض گردنْ تهْ خشهْ،‌ای پریرو

ز در وختِ خرام، نیک کنّی ناز و غازُو

آچّه (عاجه) دلِ سرْ مدامْ کنّی زری سو

آهو به ختا ورنه ته نافه‌یِ بو

تا گردش انجم، به [بو] افلاک روز و شو

نزائه هیچ مار فرزندْ به خوبیّ تو

شمارهٔ ۱۲۸

تا منه تن به جیر لحد نپاهو،

تا گوشت بریزه، هسّکا جه جدا بو،

اون سبزه که مه خاک سر هو رستا بو،

ز اون سبزه که ته پا زدن ور خشکا بو،

اون بار که سرافیل صور به دمِ بِشتٰابو،

گوئن جمله خلق یک‌بارگی فنا بو،

دیگر بِدَمهْ مردهْ، چه زنده‌ها بو،

به قولِ خدا روز حساب و کتا بو،

شمارهٔ ۱۲۹

یا رب که تنه دولت بمونّه،‌ای بو

نور محمّد، دایم تنه سر سو بو

ولیّ خدا دایم تره سرور بو

ز ته پشت و پناه، یارب همیشه وی بو

ته دولت اون دولت نییه که کم بَوُو

ته شاهی اون شاهی نییه که غم بُوو

مره به در ایزد همین تما بو

ته پشت و پناه بزرگ‌وار خدا بو

شمارهٔ ۱۳۰

الهی تره شاه مردون به یار بو

مصاحب و هم‌دم ته هشت و چهار بو

ته مأوا بهشت هشتمین گُل‌زار بو

ز حوضِ کوثرِ شربت، تره گوار بو

نوح عمر نهصد بیه، تره هزار بو

ته دشمن تهی‌دست و ذلیل و خوار بو!

تخت کامرونی به ته پای‌دار بو!

ته دشمن تهی‌دست و ذلیل و خوار بو!

شمارهٔ ۱۳۱

اندی که خُوره، تهْ دلْ به مهْ کنار بو!

اَندی که خُور دَرْ بهْ، ته قلمْ بکار بو!

اشتر به قطار و زر تنه خروٰار بو!

ز انشالّا دولتْ به ته، همیشه یار بو!

چرخ و فلک گردشْ، تنه مدار بو!

ته دولت به بالا، به خرشید هم‌کار بو!

تا پشت ماهی، گو شو و روز سوار بو

تا اون روزْ به ظاهر، تنه گیر و دار بو!

شمارهٔ ۱۳۲

تا گردشِ افلاک و چرخِ دوّار بو،

الهی تره هشت و چهار، به یار بو!

ته نوکر و چاکر، به هزار هزار بو!

ز تره دو هزار باز به وقت شکار بو!

تا سال و مه و مشتری ته هم‌کار بو،

ته دوست و ته رفعتْ به خُورِ قرار بو!

تا هفتمْ زمین، گو سَمَکْ ره سوار بو،

تا اون‌روز به ظاهر، تنه گیر و دار بو!

شمارهٔ ۱۳۳

سی وار مره جنگ کردی، منه خون‌کار تو

من ته ور بلا کَتْمهْ، گتی: هزار تو

خوشه دست و پاره‌ها کردی نگار تو

ز سییُو بکردی مه روز و روزگار تو

یک‌روز پیغوم برسی مه جان، د بار تو

دکارْ منه مهر و نئیر دیگر یار تو

مه دل به همون قول بَورْدی، قرار تو

آخر نکنّی کار ره منه کنار تو!

شمارهٔ ۱۳۴

ویهار و ویهار و همه جا ویهاره

آقای جمعه یتّا، مزیّر چهاره

آقا گنه: این آیش تنه زوارهز

مزیّر گنه: آقا! مه سرچنّه خرواره

پئیز آقا گیر نه انجیلی لیفاره

مزیّر ورکسی پرّنه بینج کوپاره

شونه مرزِ سرْ، ونگْ کنّه شه خِداره

تیل بخرده لینگِ هسّکا دیاره

شمارهٔ ۱۳۵

ته دولتْ خورْآسٰا، اسٰا تابَندوُئِهْ،

هزار گودرزْآسا، به ته درْبندوئِهْ،

تخت کامرونی به ته پایَندُوئِهْ،

ته دشمنْ اسیرِ غَمِهْ تا زِندوُئِهْ،

فَرِسْ که تنه زیرِ رونْ تازندوئِهْ،

هماوردْ تنه رستمهْ، تازندوئِهْ،

صد حاتمْ ته خوانِ کرمْ شَرمندوئِهْ

مردی بکن (هکن) که جوینده یابندوئِهْ،

شمارهٔ ۱۳۶

امیر گنه: مه دل‌بر به سون حوره

تن سوسنه، قد سوره، کلاله بوره

مره بدی دوست، گره نزن ابروره

گره به میون کی خشه ماه نو ره؟

هرچن که تو عاشق کِشی دارنی خوره

پامال نکن مه جان و نیازار مورره

مه دوست به خوردیم بپاته شه موره

من دروی بدیمه ظلمات ونورره

شمارهٔ ۱۳۷

بالا سوره، دیم شمسه، سوال سهیله

چش مسته، ابرو قوسه، کلاله لیله

ته برفه کمون دایم مره به قیله

جان دارمه فدا کمّه، تره چی میله

دوست گله باغ گرد، زنگی خیله

این روشنه روز، مه ور به سون لیله

دِچش مه، ته عشق ور، هرگوشه سیله

دارمه نیمه جان، اونی تنه طفیله

شمارهٔ ۱۳۸

اونمار (اونبار) که خدا ته چش و چیر بساته

شمس و قمر و زهره، تره نواته

حوری و پری بینه تنه مشاته

خدا هچّی ته چیره دریغ نساته

دوست لو یکی قَنّ و یکی نواته

یا اویی زمزم، یا چشمه‌ی حیاته

ایزد به تنه دیم گله باغ بساته

حوری و پری همه تنه تن ماته

شمارهٔ ۱۳۹

کی دیه ورف سر گُل‌گون آتش بوئه؟

وَشِهْ آتش و ورف بوئه، او نووئه؟!

خط ره بنما، چیره ته ماه نوئه

حیرونمه که ربحون به تش چون بروئه؟!

عجب نووئه، مشک به ختا کس گوئه

ته یاسمین دلک ره هچّی نشوئه؟!

یا تازه گله باغ ره ونوشه روئه!

حیرونمه که سنبل به تش چون بروئه؟!

شمارهٔ ۱۴۰

اساتنه قد، سور، دیم دیمِ تیهوئه

دِ وارنگْ تنه کال و دْ چش سییوئه

اسٰا که دْ زلف یاسمنِ سَرْسوئه

اِسٰا پر کسِ دلْ به ته عشق گروئه

راه خضر تنه اون ظلماتِ اُوئه

هر دل که به ته عشق نرسه، سییوئه

ته کیچه سر، عاشق مردمِ کوکوئه

اون وخته منه روشنه روز سییوئه

شمارهٔ ۱۴۱

نازکْ بدِنِهْ مه دوسْ، نباته لُوئه

طوطی سخنْ، هر نکته، حیاتِ اُوئه

ته یاسهْ منه روشنه روزْ سییوئه

ناصبر و قرار وُ آروم وُ نا خُوئهْ

چکّهْ چکّهْ زلفِ عرقْ یا گلوئهْ؟

یا اویِ حیٰاتِ چشمهْ، ته دلُوئهْ

دهّونْ که تنهْ چونْ حقّه‌یِ پرْ اُوئهْ

یا قُوتِ مه جا نهْ که ته پیشْ گروئهْ

شمارهٔ ۱۴۲

لام و جیم و کاف رهْ مُشتری بسیارهْ

کیجا سَرْگردُونْ بَکردی تهْ اِمارهْ

یعقوب‌صفت دیدْگونْ منهْ خینْ‌وارهْ

مرهْ یُوسفِ پیراهَنْ یادْگارهْ

حسن و حسین، هر دْ عَرْشِ گوش‌وارهْ

اَزْ دَسِّ فلکْ جُومهْ بَکرْدبونْ پارهْ

شاه دریاوار، ته کرم بیشمارهْ

کرم بکنْ که بَندهْ امیدْوٰارهْ

شمارهٔ ۱۴۳

امیر گنه: عاشقمه یکی کیجاره

کمون برفه و مسّه چشِ دْ تاره

حوری‌روش و نازمجش، ماه تا، ره

نمیرمه تنه یاسه عجایب کاره!

صد سال جبرییل سَیْر بکرد بو دْ نیارهْ

خدرهْ نشناسی، نشناخته شه خداره

یاد بئیته وی، بدیه شه استارهْ

هو خالق هسّه، بنده فرمونبرداره

شمارهٔ ۱۴۴

اونوختْ که خدا بنا کرده دنیاره

اوّلْ وی بساته آدمُ و حوّا ره

عرش و کرسی و لوح و پروینْ ستاره،

هرگزْ ندیمه ته صورتْ آدمزاره

محمّد که وی رونق هدا دنیاره

علی که پادشاهِ دُلدُلْ سواره

موسٰا که ونه عصا، اژدهٰا بقماره،

به دستِ فَلکْ، جومه بَکرْدنْ بونْ پاره

شمارهٔ ۱۴۵

وَرْفِ لَختهْ وارنه، دوستْ گته ویهاره

ای ورفِ سَرِ جا، همه جا دیاره

هر جا مشکه روش نیشته، عطّار بی‌کاره

مه وَرْ وَلگهْ ریز و تنه وَرْ ویهاره

مه تن بسوته، دلْ ز غمْ مه پر باره

صَدْ اشتر قطار کشی، تمومْره باره

یارونْ، برارونْ! کنین زمن کناره

ترسّمه عشقِ بَلْ بئیرهْ شماره

شمارهٔ ۱۴۶

شیرین غمزه دوست سر کو خجیره

با وی همزبونی، روبرو خجیره

هزار جیم و دالْ، حلقه‌ی مو خجیره

دَ چی عنبرین پلّه، به رو خجیره

به دور قمرْ، زنجیرِ مو خجیره

با صفحه‌ی گُل، مشکِ خودرو خجیره

سیمینْ ذقنْ ره خالِ هندو خجیره

مشکین خط و خالْ ره، رنگ وُ بو خجیره

شمارهٔ ۱۴۷

بنیادِ سخنْ، نوم خدا خجیره

نگارنده‌یِ ارض و سما خجیره

نُومِ مصطفی و مُرتضیٰ خجیره

دوازده امامْ، آل عبا خجیره

یا خضرِ نبی، ته مه‌لقا خجیره

دیدار مبارک بنما، خجیره

اَمشو همه‌یِ حاجتْ روا خجیره

مه حاجتهْ که «منْ ته فدا» خجیره

شمارهٔ ۱۴۸

امیر گنه که پایِ چنار خجیره

آوازِ قرآنْ، نومِ جبّارْ خجیره

چَهْ چَهِ بلبلْ، خویِ نپار خجیره

آوازِ قرآنْ، شام و نهارْ خجیره

نمازْ بَکردِنْ روزه‌دارْ خجیره

ایمونْ‌دارْ آدمِ کاروبار خجیره

عاشقْ‌ره مدامْ ناله‌ی زار خجیره

میونِ خجیرون، زلفه‌دار خجیره

شمارهٔ ۱۴۹

سُورهْ جارْ، تنه وارنگِ بُو خجیره

ته غنچهْ دهونِ گفت‌وگو خجیره

تنها نه همینْ ته خُلق و خُو خجیره،

نه سر تا به پا، مه چشمِ سو، خجیره

مشتری سؤالْ، تاقِ ابرو خجیره

به دشتِ ختا، خَیْلِ آهو خجیره

ته گلْ ورقِ سلسلهْ مو خجیره

ته باغِ بهشتِ رنگ و بو خجیره

شمارهٔ ۱۵۰

پرْچینْ بدیمه قُبّه گِل ریحون‌ره

هَشتْ خالهْ نرگسْ‌ره داشْتمهْ اَرمُونْ ره

نکن بی‌رحمی و نئو«نا» امیرره

دْ خشْ تمنّا دارمه، هاده که دیره

فلک ره بَوینْ گردش چه جور و جیرهْ

اینْ کُهنهْ زَمُونهْ، شالْ به‌جایِ شیره

بد مزوئه مهْ طَبعْ وُ ندومّه چیره

انجیل به هنگومْ رسنه اسا که دیره

شمارهٔ ۱۵۱

خین شَمّهْ به شه دیده، مثال جوره

رنگْ کنّهْ، گِل و سَنگِ سواده کوره

یا که شاهِ خوبون ایرون و توره

امیر کشته‌یِ دوسّهْ کمونْ هر سوره

لو شکّره یا شربته یا طهوره؟

یا اویِ حیاتِ اینْدلِ مهجوره

یا لَعْلِ بدخشونه، بلاقصوره

خراجِ خزانه‌یِ شَهِ فغفوره

شمارهٔ ۱۵۲

تشْ دکَتْ منهْ دلْ صفتِ تَنُوره

سُوزمهْ کُشتهْ آسا که خَط دارْنه، بُوره

کَیْ بُو بَوینمْ دوستْ که پریهْ، حوره

داغ، لخت وُ زمینْ سخت و سمٰا پرْ دوره

پیغوم بَورْ به مه دوستْکه ماه و هوره:

«تنه ندییِنْ، سوتهْ دلْ بی‌شعوره»

«دَکنمْ زَری لَشتْ، ته عَنبرِ موره»

«اندی بَکشمْ، تَرْکْ بکَنی دْ روره»

شمارهٔ ۱۵۳

قرصِ مَه و کانِ صَدفْ یا بلوره؟

پَؤی وَچهْ، آهویِ مَسْتْ یا که حوره؟

یا شَمع طرازِ تَجَلّیِ طوره

یا چشمه‌ی خورشید که سراسر نوره

بدن قاقم وسوسنه یا سموره

یا یاسَمنِ وَلگهْ که دارْنهْ بوره

یا اُویِ حیات و شربتِ طهوره

یکْ بوسه شفابَخشِ تنِ رنجوره

شمارهٔ ۱۵۴

بدیمه اَمرُو مَسّهْ چشْ، چیره حوره

ندیمه هلاشهْ زندگی قصوره

صدف بئیتهْ شه شربت طهوره

برُو بَوینمْ ته زندگی چی جوره

دوستْ مشکْ و گلوْ شه کَمنْ ره بَشُوره

وی مشکهْ دْهُونْ دارنه، دَنّونْ بلوره

گرْدِ گله باغْ، صفْ بزه دیمه موره

چنونکه زُحَلْ بَئیرهْ مُونگِ نَورهْ

شمارهٔ ۱۵۵

امیر گنه: مه یارْ مُحکَمْ بی قصوره

خودْ حوره، ونه منزلْ وجا به نُوره

امرو بنواختْ بیمه، شه ماهِ نوره

عاج دیمِ سَرْ هشْنّیهْ شه موره

منْ بهشْتمهْ شه خور و مونگ نوره

شه آیینه روره، دْ چشمُونِ سوره

کَسْ ونهْ که مه پیغومْ بَوُوئه، اوره

«منْ نقره دَکرْدْ دارمهْ، ته یاسهْ، موره»

شمارهٔ ۱۵۶

بسی دلْ بَورْدْ ته چشمِ جادوُونهْ

یَغْما کنّهْ ته مَسّهْ چشمُونْ ترکونه

امرو بنواختْ بیمه، شه ماهِ نوره

عاج دیمِ سَرْ هشْنّیهْ شه موره

منْ بهشْتمهْ شه خور و مونگ نوره

شه آیینه روره، دْ چشمُونِ سوره

کَسْ ونهْ که مه پیغومْ بَوُوئه، اوره

«منْ نقره دَکرْدْ دارمهْ، ته یاسهْ، موره»

شمارهٔ ۱۵۷

سَرخِه گلْ، غنچه‌ی تازه، خاله

به دورِ قَمرْ، خَطْ عنبرینِ ماله

خراجِ یَمنْ تارِ هَر مُویِ خاله

دلْ مثلِ هَمونْ باغِ گلِ سرخْ آلهْ

تیرْ زَنهْ مرهْ تازهْ نرگسْ دْ خاله

دلْ مثلِ هَمونْ باغِ گلِ سرخْ آلهْ

اونْ زلفهْ که هزار چَم وُ خم، پرْخاله

منْ بازْگمّهْ (ناز کمّه) که مه گردنِ خَلخالهْ

شمارهٔ ۱۵۸

مه دوستْ به خجیری، بَدرهْ یا هلٰاله؟

یا رُوشنهْ خورْتیجهْ که بی زوالهْ؟

مرهْ به تنهْ پیشْ یکْ اَندی سُو آلهْ

دُوستِ مهرهْ‌ورزی کُفرهْ یا حلالهْ؟

هَرْ دلْ که دوستِ عشقْ دَنیه مرْدالهْ

اونْ دلْ دلْ نیه، وی سَنگهْ یا سفٰالهْ

مرهْ به منهْ سُوتهْ دلْ اینْ خیالهْ

هَرْ مهرهْ که پاکْ وَرْزنیٰ ویْ حلالهْ

شمارهٔ ۱۵۹

امیر گنه: مه دوستْ بدرهْ یا هلاله؟

یا سَرچشمه‌ی اُونهْ که بی‌زوالهْ؟

ته مشکینه می‌که عنبرینه خاله،

هَرْ حَلقهْ هزارْ جیم وُ هزارونْ داله

اُونْ تنه دیمْ دَرهْ، اُونْ چی مٰالهْ؟

نَدوّمهْ زلْفِ سیٰاهیهْ یا خاله؟

دِ وارنگْ که ته پیلهْ اسّائهْ کٰالهْ

بَپیسْتْ وی حَروُمْ، نپیسّهْ وی حلالهْ

شمارهٔ ۱۶۰

چی فتنوئه باته دْ نرگسْ انگیتهْ

تنه دْ بلا با مَرْدمونْ دَپیتهْ

ته چاچی‌کَمونْ، هَرْ دْگوشه بَئیتهْ

پشتهْ پشتهْ کشتهْ هَرْ گوشهْ بَریتهْ

مَردمْ گننهْ مره که وی «دَویتهْ»

کَسْ دَوُوئهْ که عشقِ پیشْ پا نَپیتهْ؟

داری که ویشهْ اسّٰا و خالْ انگیتهْ

عِشِقْ ره عشْقْ کردهْ وُ خوشهْ تَنْ پیتهْ

شمارهٔ ۱۶۱

جایِ دْوَرقْ، مشکِ تتار بئیته

یا مه آههْ که گلْ رهْ غبٰارْ بئیته

زَنگیْ وَچهْ گُونْ، غافلهْ بارْ بئیته

زُحلْ سَرِ قَمرْ خشْ قرارْ بئیته

ته برفهْ کمُونْ که دیمْ کنارْ بئیته

یا آهوئه ملکِ زنگبارْ بئیته

پشتْ کردْ اُونْ دْکوهْ، ابرِ بهارْ بئیته

سیو کَمنْ به گردنْ قرارْ بئیته

شمارهٔ ۱۶۲

اَمر دولتْ به تنه خنهْ تفاقْ بوییه

ته دْشمنُونْ ره کارْ به نفاقْ بوییه

آصْف صفتْ ته دَرْ اِرَم باغْ بوییه

عُطاردْ تنه خنه بُراقْ بوییه

تنه دشمنِ کارْ به فراقْ بوییه

حاتمْ سفرهْ دارِته اُتاقْ بوییه

وزْ به دَنی ته کرمْ طاقْ بَوییهْ

سَرْآمدِ مَردمْ عراقْ بوییهْ

شمارهٔ ۱۶۳

نَخْچیرْ ته شکار دَرْاُونْ خنهْ که بییه

از بَهرِ نیازْ نخچیرْ خنهْ شییهْ

نَخْچیرْ نخٰاسّه اُونْخنه‌یِ وَرْ شییهْ

تا دَمِ صبٰاحْ آهِ فراقْ کشییهْ

ته سیٰمهْ بَدنِ خوبی کَسْ نَدییهْ

لا شریکِ لَهْ، وَهْ که چه تازْگییهْ

تا ته خَطّ به گردِ ماهِ هاله کشییهْ

پیشِ منهْ چشْ، روزهْ که شو بَوییهْ

شمارهٔ ۱۶۴

امیر گنه: عاشق رهْ ملامت نییه

عاشق ٰرهْ به عالمْ مجشْ راحتْ نییه

سینهْ هدفِ تیر و حمایتْ نییه

خِرِهْ سِتم سنگ و شکایتْ نییه

دوُنستمهْ ته لافْ ره محبّتْ نییه

دَرْ شُومّهْ منْ این شَهرْ که مُروّتْ نییه

مه دوستْ با رقیبْ نیشته قباحتْ نییه؟

مگرْ که انصافْ بالایِ طاعتْ نییه؟

شمارهٔ ۱۶۵

الف به بالا مُونندِ ته قَتْ (قد) نییه

هارشیینِ تنه چیرهْ مرهْ حَتْ (حد) نییه

ته قَوسْ بَرفه‌یِ گُوشهْ تفٰاوتْ نییه

زَنّی صَدْ هزارْ تیر وُ مُروَتْ نییه

تو بَدونْ که ته نَویینْ طاقتْ نییه

یکْ لحظهْ مرهْ بی ته اقامتْ نییه

جُو شونه منه دیدهْ کم اَزْ شَتْ (شط) نییه

هَرْ دلْ رهْ عشقِ تیرْ دَرهْ راحتْ نییه

شمارهٔ ۱۶۶

هزار و یکی نومِ که خداره بییه،

نُومِ بهترینْ شاهِ مَردونْ علیّه

هر کَسْ که علی‌ره به دلْ عاشقْ نییه

چشْ دارنه دْ تا ایلا وُ سُو دَنییه

نمازْ بکنْ که نمازْ تنه وَلیّه

نمازْگزارونِ دست‌گیر علیه

اونْ پلِ صراطْ که مویِ باریکیه

هزارْ بی‌نمازْ اُونْ پل ره یُورْ نَشییهْ

شمارهٔ ۱۶۷

ته گرگرِ سینه که چه خارچیه

ته شاهینهْ چشْ مه کُشتنْ غَنیّهْ

آهووره، دْ شیروَچه ته کمینه

منْ عاشِقِ اُونْ زلفمهْ که مار کمینهْ

مرهْ گننهْ ته یارْ سیو هندینهْ

اَرْ سیو نیهْ زلفْ، مشکْ ره کارْدنینه

اسٰا مَرْدم مهرورزی دلْ نینه

سَرْ دارْمه دمّهْ راهِ سیو، همینه

شمارهٔ ۱۶۸

سٰاتْ بکردهْ مه دوست مونندِ قیر چیه؟

گردِ گلهْ باغْ، مشکْ و عَنبرْ چه چیه؟

هر کی وَلْگه ریزونْ، گل به دارْ بدییه،

وی دُوّنهْ که مه حالْ به کجهْ رَسیْهْ

پری وَچهْ، ته چیرهْ گِل مَچّیهْ

ته بالِ مرجونْ، داغْ ره مه دلْ دَچیهْ

تو شمع و مه تَن ته پَروانهْ دَجیهْ

پاکْ بَسُوتهْ ته داغ و نئوتی چیه؟

شمارهٔ ۱۶۹

یار دارمه یکی میون ونه قمچیه

هر کی اُونطور یارْ دارنهْ، ونهْ غَمْ چیه؟

بالا سُورسُون و میونْ تنه قمچیه

چون تو غم‌گذار (غم‌گسار) دارمه، منه غم چیه؟

هر کسْ که تنه باغِ گل ره بَچّیهْ،

ته وَرْ سَرْ نَدابُو، وی سَگِ مَچّیهْ

نَشکُفته گِلْ غَنچهْ، مه دلْ واریه

آرزوی مه دوستْ نَدوُمّه به چیه؟

شمارهٔ ۱۷۰

دلْ دارمه یکی وشنْ وشنْ چچیه

مستهْ چشْ مه جه قَهرهْ، نَدوُمّه چیه؟!

ندومّه منه جرمُ و گناهْ چه چیه؟

دوستْ مره بهشْت و ناکَس ره بَچّیه

قَهر و غضَبْ و کینه شه دلْ دچیه

ته بَندوُمهْ، مه جرمُ وُ گناهْ چه چیه؟

قَهرْ بَکردهْ مه یارْ، با من اونطریه

وینگار کنه مه یارْ هر که ره بَدیه

شمارهٔ ۱۷۱

ایْ مَستهْ که دیمْ ره دَرْ اینگو دریچه

هزارْعاشقِ خُونْ به اُونجه، دریجه

امیر گنه: مه سرخهْ گِلْ دَستیجهْ!

دیوْ ره نَرْسهْ سودا کنهْ پری جهْ

کاری نَکنْ که دلْ به ته جٰا برَنجهْ

کاری‌ها کنْ که دُوستْ به ته جا بغَنْجهْ

تو اُونْ پَری‌یی که دیوْ ته جه وریجهْ

روا نیهْ دیوْ سودا کنهْ پری جه

شمارهٔ ۱۷۲

سالْ اونْ خشه که بَشْکفهْ نوبهارته

ماهْ اونْ خشهْ که بلبلْ خونّه گلزارْته

روزْ اُونْ خشهْ که پَلی دْ کفمْ یارْته

شُو اُونْ خشهْ که شادْ بَوینمْ دیدارْته

حالْ اُونْ خشهْ که خشی بَوینم حالْ ته

وَخْتْ اُونْ خشهْ که هَر وارْ وینمْ جمالْ ته

ساعتْ اُونْ خشهْ سٰاکنْ بوئمْ کنارته

هَرْ لَحْظهْ شه مه جانْ ره کنمْ نثارْ ته

شمارهٔ ۱۷۳

صُبح اُونْ خشه، چشْ ره نظرْبو به رُوتهْ

شامْ اُونْ خشه، پا گذرْ دارهْ به کوته

روزْ اُونْ خشه، که دیم‌ها کنم به سُوته

شُو خُونیه، جُزْ فکْر وُ خیالِ مُونه

لَیْلی وَشْ هَمُونی، دَرْ نَشومّه کوته

مره که بپا نیهْ زنجیرِ موته

گَرْدُونمْ نیهْ قَولُ و زبُونْ دْروته

اینهْ وَرْ چشْ کَشمْ خاکِ کُوتهْ

شمارهٔ ۱۷۴

تا ملیجهْ پرْ‌ها کردْ مشکینْ خطهاتهْ

بسی ترک و تازیکْ بَمرْدْبونْ براته

امیر گنه: تا مشکْ به گِلْ سَرْ پاته

صدْ شیرونِ نَرْ سَرْ هونیا نهْ پاتهْ

تا بیّه منهْ مهرهْ‌وَرزی بجاتهْ

دَرْمهْ بَندهْ آسٰا به جنٰافهْ چٰاتهْ

دیمْ سرخه گِل وَلگهْ پچا پچاته

چشْ وٰارْنهْ منهْ وارْشْ پیُونْ براتهْ

شمارهٔ ۱۷۵

اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته

ته بالْ مه سَرینْ بی، شُو و روز نواته

اسا دیگر جا، مهرْ به دلْ شهْ بپاته

بهِشْتِمهْ شه جان و سرْ ره به پاته

منهْ کچیکه یارکْ، مرهْ نواته

فلکْ صد هزارْ داغْ به دلْ هُو نیاته

سٰازْمّهْ زری کَوشکْ اندرینْ سراته

اُونْ روزْ سیُو بُو که نَوُو اُونجهْ جاته

شمارهٔ ۱۷۶

امیر گنه: منْ تیرْ بَخردْ ته چشمُونه

زَخْمی ره دْخشْ وسّهْ تنه لبونه

لُو زمزمهْ، دَندونْ دُرّه ته دهُونه

ته دیمِ یکی خشْ ارْزنه دْجهُونه

به خَرجْ و خراجِ ملْکِ مازرُونه

هنْدِ باج و ایرون و دیگر تورونه

اندی شَرْ خورْ تاونهْ آسْمُونه

نه اِرْزه یکی گُوشه‌یِ ته چشُونه

شمارهٔ ۱۷۷

زنجیرْ به زنجیرْ، چَمْ به چَمْ دارْنه مُوته

هَرْ خَمْ صدْ هزارْ چَمْ بَنما به روُته

هَر کَسْ شَرْبِتِ عشقْ بَچشییِهْ رُوته،

منهْ سُونْ کَسْ نیه مَسْتِ اَلَسْتُ ته

سو آل مُونگهْ، مَسْته چشْ، قوسهْ اَبرُوته

دْ دیمْ خُوره، عالمْ ره تا وسّه سُوته

ایزدْ به تماشا اینهْ هَرْ دَمْ سُوته

عُطارِدْ ثنٰا خُونه هَرْ شُو تا رُوته

شمارهٔ ۱۷۸

خشْ باختهْ شاهِ حَوشْ گوشهْ لارْته

نَترسیهْ اَزْ زخمِ سیُوئه مارْته

قَسمْ خرْمه نَقّاشِ نَقش و نگارْ ته

اُونْ حلقهْ حلقهْ زلفِ مشکینِ مارْته

امیر گنه: گُلشنْ ره امرُو گلزارْته

سه وُ گل وُ وارنْگ بَرْسیِهْ دارْته

اسٰا هَرْ طَرفْ عاشقْ اِسّا هزارْ ته

پَری‌وَشْ اسٰا هَسّهْ وَخْتِ شکارْته

شمارهٔ ۱۷۹

امیر گنه: عاشقمهْ چشمِ کنارْته

دلْ بَخرْدهْ مه، تیرِ پیکٰانْ گذارته

مُدّتْ وَخْته که حَیرُونمه کار و بارْته

یکْ غَمزهْ هزارْ کَسْ بُونهْ جانْ‌سپارْ ته

دْعَنبرهْ به دُورِ رُخِ گُل‌عذار ته

«کُفرْ» گردِ «ایمون» بَکشیِهْ حصٰارْته

پرْتُومه که مه دلْ دَکْت چاهسارْ ته

گویا جانْ هدٰا چٰاهِ بنْ، انتظارْ ته

شمارهٔ ۱۸۰

چی شاهی رُوزبیهْ که منْمَتمهْ همراتهْ

نثارْ کردمهْ زلفْ رهْ پچاپچاته

احتیاجْ نیه مهْ جانهْ یارْ، اینهاته

بسیارْ خَریمهْ نازِ گرُونْبهٰا ته

بَکوشْتْ مرهْ مشکینْ کَمنْ تٰا به تٰا ته

بَکوشتهْ مرهْ مَسْته چشِ اَدا ته

صَدْ خُوبونْ شهْ سَرْ هُونیا ته به پٰاته

خوبی هَمینهْ، کَمْ نَوُوئه بَفاتهْ

شمارهٔ ۱۸۱

سین بِسْم اللهْ خَطِّ سَوادِ مُو، ته

قٰافِ وَ الْقُرآنْ بی‌شکْ اونْ خطْ ابروتهْ

اَلْحَقّ یایِ یاسینْبو کَمُونْ اَبرُوته

نه فَلکْ مُسلّطْ سَرِ مُشرِکُونْ ته

گَشْت کنُونْ، کنُونْ وینه بیایمْ کوته

دایمْ به تماشا وینه ایشمْ رُوته

سرتاسرِ گیتی ره بَتٰاوسْ سُوته

عالمْ هَمهْ قَیمتِ یک نیمه مُوته

شمارهٔ ۱۸۲

اینه که مُونسْ و غَم‌گُسارهْ یارْمه

اینهْ چشّمه‌ی اُو به تَنْ سازگارْمه

اینه که سیُو کردْ خُرّمْ روزگارْمه

اینه که بُناگُوشْ هُونیا ئه تارْمه

اینه که رَجْبِ مُونگَ وُ ده و چهارْمه

اینه دلْ رهْ زَنّه ناوُکْ بیشُمارْمه

اینه دسته‌ی گُلْ به دَروُنه خارْمه

اینه که بَورْدهْ آروُم و صَبر وُ قرارْمه

شمارهٔ ۱۸۳

بشنُوسْمهْ روزی گته یاری به یاره

لَیْلی چَنْ قَدمْ گَشتْ بَورْد نُو ویهاره

گیتهْ سرِ راهْ، هر جٰا که دییهْ خارهْ

به یادِ اونْ که پای مَجنونْ نوارهْ

صَدْ ناوُکِ غَمزهْ دوستْمنه دلْ کاره

اَیْ دُوست! هاپرْس گَهْ حالِ منهْ غم‌خواره

اونْ قدمْ که لَیْلی به دنیا بیٰارهْ

امیر ته مَجنُونه، به ته اُونْ چشْ دٰارهْ

شمارهٔ ۱۸۴

امیر گنه: حَیْرُونمه ته مونگه چیره

به یک دلْ اَندی دَرْدْ دَوُونه، نمیره

اگر که دَنی کَسْ به کَسِ دَرْدْ میرهْ

اسٰا ویسّه که مه خاکْ ره لاله گیرهْ

دوستِ تَشْ عشقْ هَرْدَمْ مه دلْ بئیره

بَسُوجه دلِ من و ریمُونْ نَئیرهْ

دُوسْ ونه منه دلْ ره شه دست بئیره

وی او زَنّهْ مه آتشْ ره که دَمیره

شمارهٔ ۱۸۵

امیر گنه: عاشقمه خجیره چیره

اُونْ ماهْ، به زبُونْ هرگزْمه نُوم نئیره

دِ خشْ تمنّا دارمه ته مونگه چیره

خاره بَوْ دِ خشِ یا سهْ اوّلْ، به میره

بدیمه یکی چیره، خجیره، چیره

دیدارْ گوهری بیهْ و زبُونْ، امیره

هر کس که تنه نوم ره زبُونْ شه گیره

دعا خُومّه هَرْ دَمْ به هزارْ تَکبیرهْ

شمارهٔ ۱۸۶

مشکینْ کلاله که گِل سَرْوی داره

چکّه چکّه وی کٰانِ مرْوٰاری داره

مرْواری بیحدّه که حَمُّوم بواره

هم‌چنین حَمُّوم که اینْ اَنعامْ ره داره

بسی مفتخر بُو ئه اُونْ حَمُّوم، باره

سزاوارْ نیه به هر نفیسْ ره خواره

امیر گنه: یارون، قیمت نیه مه یاره

مه دوستْ به دْ لُو دارْنه شَکّر خرواره

شمارهٔ ۱۸۷

دلْ دارمه یکی، تیر بَخردْ بو هزاره

تن دارمه یکی، دایِم اَندُوهْ بواره

چشْ دارمه یکی وی شو و روز که واره

جان دارمه یکی، کمّه قرْبونِ یاره

هر کَسْ که منه دوستْ ره به کینه داره

اونْ دلْ خرّهْ صَدْ تیر و همیشه ناره

ته واسّرهْ مه چشْ شو و روز که واره

غیر از تو مه دلْ دیگرِ مهْرْ نکاره

شمارهٔ ۱۸۸

سوایِ مه دوستْ، کَسْ نوم ره مه نَئیرهْ

هر روزْ نو به نو، امیر ته ور بَمیره

شو دارنه صحبتْ، روز جایِ دیگر (بوره) گیره

مه وَرْ سرزنشْ بُو، از جوُون و پیره

دلْ داشتمهْ یکی، تَرکشْ بساتمه تیره

روزی صد هزارْ تیرْ خورْنهْ مُونگهْ چیره

اگر کسی پَیْ به خودْ غم گیره،

منْ غَمْ پرْدارْمهْ، بَرسْ که بارْ بئیره

شمارهٔ ۱۸۹

اَمْرو به سریٰ چیره بدیمه حوره

جوُونی اسّٰا وُ بنمٰا غروره

گاهی به خنده، گاهی سرْ دارنه شوره

نه جایِ هنیشتنْ، نه دلْ دارْمه، بُورهْ

دلْ سُوجنهْ مه هیمه پیونْ تَنُوره

سوراخْ بَیّه دلْ، خنهْ پیُونْ زَنْبُورهْ

نارمهْ طاقتُ و دَسْ مه ندارْنه زُورهْ

یارونْ بُونهْ کَسْ شه جٰانْ بهْله بُورهْ؟

شمارهٔ ۱۹۰

ای دَخْنهْ آهو، وَرهْ رهْ وَرْ گیرهْ

مشکِ تَر وُ کٰافُورْ ره برابر گیره

شقایقْ خُوشهْ پاره حنٰا بئیره

زَمُونهْ جوُونی ره آیی سَرْ گیره

خال و خَطْ خجیره، ته خجیرهْ چیره

این شَهرْ پرْکَسْ ته خال و خَطّ وَرْ میره

هر که زندگانی کنهْ وا نَخچیره

وی باغه کنارْ چَرهْ، نَخچیرْ ره گیره

شمارهٔ ۱۹۱

یا ربْ صد هزارْ عَید وُ اقبال و شاهی،

بَخْت و دولَت وُ نُصرت و پادشاهی

کُومِ دلْ کنی چنُونْ که ته بخواهی،

صد و بیستْ سالْ بَوُوئه ته عُمرْ الٰهی

دکْفهْ دشمنِ جانْ ره ته مرگِ تباهی

حَسُودْ گرفتٰارْ بُو محنتِ سپاهی

تا شامْ گردشِ چَلْ ته کومْ بو الٰهی

ته دولتْ جهان‌گیرهْ از مٰاهْ به مٰاهی

شمارهٔ ۱۹۲

فرشته‌خویی، جانی، حوری سرشتی،

بهشتی مه جان و تو منه کنشتی

منه مهره شه دلْ بنه روزْ چه کشتی؟

اَفْسُوسْ خرْمهْ که اِسٰا مره بهشتی

زلف ره چیه که شه گوشِ بنْ بهشتی

خوبی هکردی، مر (مه) دَستِ جا بهشتی

اسا که مره شه گله باغْ بهشتی،

یقین دومّه که یارِ پاکهْ سرشتی

شمارهٔ ۱۹۳

یارَبْ بَخری ته اُوی زندگونی

یا خضرِ پیون، ته به دَنی بَمُونی

سه چیز نَوُوئه هرگزْ ترهْ زیُونی

یکی عُمر، یکی دولت، یکی جوُونی

امیرْ صفتهْ گویا که بی‌زبُونی

اُونْ زورْ که ته دارْنی، رستمِ دَسْتُونی

اَرْمُونْ دلْ هَسّهْ، دشمن به ته جوونی

تاج و تَخت و هَمْ دولتْ به ته اَرزونی

شمارهٔ ۱۹۴

تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بویی

چشمِ خینْ شَنّه و سینه پرْ آتش بویی،

دلِ بیخْ ره بندو، درد منقّش بویی

غذارهْ جگرِ خین‌ها کردهْ، خشْ بویی،

تا مه دلْ به گردِته پری‌وش بویی

تا جانْ به منهْ تَنْ در کشاکَش بویی،

تا آرزویِ منْ سر آتش بُویی

دلْ آماجِ تیرِ ته پری‌وش بویی

شمارهٔ ۱۹۵

گُل‌دستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی

کَسْ نیه که مه پیغُوم به ته بَوُویی

خینْ شنّهْ مه دیده و مجیک پرزویی

اونْ دَرْدْ که مره شونه، تره نَشویی

ته غمزه منه قاتله، روز و شویی

ته نازه که مه کشتنِ تیغ ره سُویی

دوست که کشتنِ دلْ ره بساته گویی

مره بمردنْ غم نیه، نیمه جویی

شمارهٔ ۱۹۶

نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی

مه دوستْ به تدارکْ دَرهْ خُفت و خویی

اُونْ بنا، صواحْ دیمْ ره بَشسته اُویی

دْکَمنْ به صُورتْ مُوننْ ماهِ نُویی

ای با پروینْ سخنْ دارْمهْ هَمهْ شَویی:

نکردْ بیمهْ دوُستِ کَشْ فراغتْ خُویی

برْمنهْ منه هَرْ دْ چشْ به هوهویی

بُوردهْ سنگهْ دلْ، خاطرْ نداشتهْ جُویی

شمارهٔ ۱۹۷

امیر گنه: کمترین بندومهْ ته گر گُویی

کمترینْ بنده‌ی جانْ جه جدا چه (چون) بَوُویی

ته پاکْ گوهر ره مهرْورزی پرْ بویی

مرهْ به دَنی کَسْ نیِهْ، مه کَسْ تویی

چشْ تازه نرگِس دوستْ خجیرهْ‌خویی

دیمْ سرْخهْ گلِ وَلْگلهْ که پاکْ بشْکُویی

تَنْ سَوسَنهْ که سر بدَرْ اُورْنه گویی

کَمنْ مشکهْ، عاشقْ، انتظار ره بُویی

شمارهٔ ۱۹۸

گلْ چیه که ته چیره مُونّه به بُویی؟

اُونْ یاسَمنْ چیرْره کَسْ نشُونْ نئویی

اُونْ ماه، که، تنه چیره برابرْ بویی

هر نَشُور دهْ دیمْ ره، خور آخر کی گویی؟

گُل‌دسته، ته سالْ اگر که صد بَوُویی

ته مشکینْ کَمنْ، وَرْفِ رَنْگْ هَیْرهْ گویی

ته مهرهْ وَرْزیِنْ دستْ‌ها پاکْ بشَویی

اُونوختْ وَرْزمّهْ مهرْرهْ ته ماه نویی

شمارهٔ ۱۹۹

نَمجْ تُومهْ خُورْ که خورْ ترهْ نَتُویی

ترسمّهْ که خورْ ته بَدنْره بَتُویی

فدایِ تنهْ تَنْ، اُونزنْ درْیُویی

اُو شورهْ تَرْسمّه که ته تَنْ بَکُویی

ته رُویِ سُو، اَرْ به خورِ سَرْ بَتُویی

خُورْ ذَرّونه، اَصْلا ذَرّه ره نتویی

ته بُورهْ گِلْ بُو به ختٰا پرْ بُویی

صد نافه‌یِ آهو اُونْ بُوجهْ، ببُویی

شمارهٔ ۲۰۰

گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی

صَدْ تیر زَنّی مه جانره که: بی‌بفایی

سوگند خرمهْ منْته قَمرْچیرْ، بالایی

غیر از تو به مهْ دلْ دیگری دَرْنایی

ته شاهِ خوبونی، بنده ته گدایی

تو شاه محمودی و منْ ایازْ آسایی

خوبونْ و خجیرونْ از پیر و بُرنایی

زندهْ نَوّه اُونْ کَسْ که تنه درنایی

شمارهٔ ۲۰۱

دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی

چشْ دارمه یکی، دایمْ به اَندوه هٰایی

ته واستره خون شونه مه دیده هایی

ته واستره مه سینه ره تَشْ درآیی

آتشه منه سینه گتنْ نَشایی

اُو وینه تنهْ لُو که تَشْ ره میرایی

ته خنده‌لو دارْنهْ مَرهم زخمایی

مرهم وینه ته لُو که کشهْ تَشْهایی

شمارهٔ ۲۰۲

گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی

هَمُونْ دَمْ منهْ جان و مه دلْ دَرْآیی

ته نَدینْ مهْ تن رشته بیِّه، وایی

شادْباشْ تو که منْ دارْمهْ اندی جفایی

تَرْسمّهْ جُوونی، اَجلْ مه سَرْ آیی

دینْگننْ به خاکْ، ته عشق مره گردْ آیی

پرسشْ هاکننْ، پرسشْ‌ره مه اَرْخایی

پرسنْ پرسنْ، ته نوم رهْ زبُونْ دَرْآیی

شمارهٔ ۲۰۳

یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی

دندونْ صدفْ، دیمْ سرخه گلْ، قَدْ چه آسی

گتمهْ چه نومْ دارْنی، نَکنْ دْمیسی

گتهْ چلهْ‌وار نومْ دارمهْ، کیجای آقاسی

اَشون (دیشو) همه شو، دیدهْ منهْ نجواسی

دَکتمهْ غم‌خونه و بَویمهْ عاصی

امیر گنه: خیرونمهْ به خودشناسی

نَدومّهْ تو چه شه دُوستونْ ره نشنٰاسی

شمارهٔ ۲۰۴

کمالِ عَلی تاج‌بخشِ حاتمِ طَیْ

تا ته پشتِ پارهْ بُوسهْ کاووسِ کَیْ

زال و رستم و سامِ نَیرم، بیجنِ کَی

دوستِ غاشیه کَشْ بُوننْ، ته اسبِ پَیْ

یا شبِ عزیزْ، نواشْ به این زودی طَیْ

دیدارِ مبارکْ بَوینمْ پیاپی

اَندی مُدّعا دارْمه خدا مر هادَیْ

ته روشنْ دَرْ دُولتْ همیشه وابَیْ

شمارهٔ ۲۰۵

دوستْ گلهْ وَلگْ سَرْ بوارسته بو، شی

بَورینْ شیشه ره که پربَوُو تشین مَیْ

زرْجُومهْ ره دُوستْ دکرده، مره خُونَیْ

همینْ من و دوستْ بوئیم و شیشه‌ی مَیْ

عَرقْ بَزوُ سٰاقی، بَخرْد شیشه‌یِ مَیْ

دیمْ سرخهْ گِله وَلگهْ که بُوئهْ دَرْمَیْ

از مشک و عنبرْ خطّ بَکشیِهْ رُو تَیْ

تارِ عَنکبوتْ وَنّهْ ملیچه‌یِ پَیْ

شمارهٔ ۲۰۶

سامِ نیرمْ زال و رستم، کونه گودرز کَیْ؟

بَورینْ شیشه ره که پربَوُو تشین مَیْ

فرامَرزْ کو و سهرابْ کو و اَسبِ وَیْ

بُرزو کو، همه شونْ بُورْدنهْ پیاپَیْ

ایدوستْ برو تو با یکی شیشه‌ی مَیْ

تو می‌بَخری، منْ ایشمْ تی چیرهْ هَیْ

ته دَرْ احتیاجْ دارنْ صَدْ حاتمِ طَیْ

خُورْ شرمسارِ تهْ مُونگهْ دیمهْ پیاپَیْ

شمارهٔ ۲۰۷

ها نَپرسنی حالْ ره مه دیر بسوتی

دُونّی دَرْدِ مهرْ دْکاشتْ‌ای غم اَندُوتی

دلْ با تو هزارْ غمْ خرنهْ، سَهلْ بَئیتی (بئو تی)

پنهُونْ نَکردی، قَولْ به رقیبْ بَئوتی

هٰا دونستیمی که قولِ درُو گُوتی

گرونْ بَخری دُوستْ ره اَرزونْ بَروتی

سخنِ هر کَسونْ دارْنه بوی خوتی

همیشه تنه عَیبْ گتمهْ به رُوتی

شمارهٔ ۲۰۸

نرگس دیمهْ سَرْمَستْ و مه جا قرین بی

چاچی دیمه تیرِ غَمزه ره به کین بی

لعلِ حُقّه ره دیمه دُرّ سیمین بی

شاهِ حَوْش ره دیمه که رو به چین بی

افعی دیمه گردِ گله باغ پرچین بی

زَنگی دیمه صد حلقه‌یِ چین به چین بی

گلْ ره دیمه که تکیه به یاسمین بی

اونوَختْ دُونستمهْ، سوره قَدِ مٰاه‌جبین بی

شمارهٔ ۲۰۹

کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی

دل سُوجنه مه، اینه وَرْ بو کبابی

ویله وَر اینه، شربتْ به لوزنْ آیی

من کیمه جفاکَش به دلْ تهْ خرابی

بَوینْ که به چشْ آخر نمونس آبی

مه جون و بَدنْ کارْ کنّهْ شه ثوابی

بیجنْ صفتْ چاه درمه، افراسیابی

مَنیجه کو؟ دَرْ دَرْ اِ، مره دریابی

شمارهٔ ۲۱۰

اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی

لَعلِ بَدَخشونْ و دُرّ پربهایی

بدیمه دردِ عشقْره که هرجا آیی،

اُو نمونه مه پراوچشمون، دتایی

دْ کمنْ بدیمه انداته به بالی،

قَدْ سُوره بالا داشته، هلا کیجایی

چین حلقه ره خشْ هنیا استایی

امیر گنه: مه دوستْ به خورِ همتایی

شمارهٔ ۲۱۱

شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری

بدیمه زری تَشتْ، عَنبرْ لُو ویماری

بالا بلنْ، اَبرو کَمنْ، سوره داری

که گُل‌ها فدایِ چنین یار بباری

نگذشته بی مدت، به روزگاری

در آمو حَمّومْ مَسّه چشْ، سوره داری

بَشسّه شه کَمنّ ره و هُو پچاری

صد جیم و اَلفْ به هَرْ گلاله داری

پنج‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : گِلِ دَسْتِهْ شِهْ غُنْچِهْ‌یِ لٰامْ‌رِهْ وٰا کِرْ ...

شمارهٔ ۲ : اَمیرْ گِنِهْ: مِنْ فِکْروُ خیٰالِمِهْ اینْ دَرْدْ

شمارهٔ ۳ : چیوٰا (چیبُو) کِهْ مِنْ بَوْوِّمْ تِهْ نُو خُونِه‌ ...

شمارهٔ ۴ : اَمیر گِنِهْ تِهْ وَرْشُومِّهْ مِنْ اینْشَهْرْ دَر ...

شمارهٔ ۵ : اَمیرْ گِنِهْ: بٰالٰا بِلِنْ، چیرِ خُورنیرْ

شمارهٔ ۶ : اَمیرْ گِنِهْ آرٰامِ دِلْ، دیده‌یِ نُورْ

شمارهٔ ۷ : امیر گنه: می‌شُورنگ وُ چیرْ شو آهنگْ!

شمارهٔ ۸ : مشکی زنّه شه سَرْ که دیارهْ کٰاکلْ

شمارهٔ ۹ : امیر گنه: مه خاطرْ اوُنوَختْ بَوِّه جَمْ

شمارهٔ ۱۰ : امیر گنه: با این‌که پَهْلونْمِه به کَونْ

شمارهٔ ۱۱ : بِفای خجیروُنْ نَمونسّه یٰاروُن!

شمارهٔ ۱۲ : امیر گنه: یا دُرّ به یاقوتْ بریتن

شمارهٔ ۱۳ : خله تومهْ ته چیره‌ره بشناسیین

شمارهٔ ۱۴ : سِرْخِه گِلْ تماشا کنِنْ، زاغْ پَرْ ریجِنْ

شمارهٔ ۱

گِلِ دَسْتِهْ شِهْ غُنْچِهْ‌یِ لٰامْ‌رِهْ وٰا کِرْدْ

عَقیقِ یَمِنْ خُودِشْ اُونِهْ کِهْ وٰا کِرْدْ

یٰارُونْ بَوینینْ کَجِهْ فَلِکْ چِهٰا کِرْدْ

اینْ دُرِّ مِکٰانی رِهْ بِهْ کٰانْ جِدٰا کِرْدْ

شٰاهِ حَوِشْ (حَبِشْ) کِهْ مُلْکِ چینْ‌رِهْ مأوٰا کِرْدْ

بَئیتِهْ عَرٰاقینْ‌وُ رُوبِهْ خِتٰا کِرْدْ

اِشٰارِهْ بِهْ شِهْ لُو، دِخِشْ‌رِهْ اَدٰا کِرْدْ

اَدٰای دِخِشْ، دَرْدِ مِرِهْ دِوٰا کِرْدْ

تِهْ تابُونْ خُورْمِرِهْ بَیْتِهْ بی ضِیٰا کِرْدْ

یٰا دِ هَفْتِهْ مُونْگِ دیمْ‌رِهْ بی صِفٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۲

اَمیرْ گِنِهْ: مِنْ فِکْروُ خیٰالِمِهْ اینْ دَرْدْ

مِرِهْ کِهْ دِشِشْ ویسِّهْ، یکی نیٰاوَرْدْ

مِهْ زَرْدی زَرْدیجُوئِهْ، بَلْکِهْ اَفْزوُنْ زَرْدْ

مِنْ گَرْدْتِرینْ گَرْدِمِهْ، تِنِهْ لینگِ گَرْدْ

بَتِرْکِسِّهْ دِلْ دٰارْمِهْ، تِنِهْ عِشْقِ دَرْدْ

دِلْ کِهْ دَرْدْ کِنِّهْ، وٰاضِحْ بُونِهْ (اَزْ) رُویِ زَرْدْ

مِهْ دیمْ شَنْبِلیِهْ، گَرْ نَوّوِهْ عِشْقِ دَرْدْ

لٰا وَاللّهْ کِهْ مِهْ گُونِهْ چِنینْ بَوّوِهْ زَرْدْ

فَلِکْ اَفْسُونْ گِرِهْ، هٰا کِرْدْ مِهْ دَمْ‌رِهْ سَرْدْ

اِنْشٰالّٰا فَلِکْ زَمینْ بَخِرْدْ، بَوّوِهْ گَرْدْ

شمارهٔ ۳

چیوٰا (چیبُو) کِهْ مِنْ بَوْوِّمْ تِهْ نُو خُونِه‌یِ دَرْ؟

تٰا تُو دَرْ بِئی، تَکْیِهْ کِنی بِهْ مِهْ وَرْ

چیوٰا (چیبو) کِهْ مِنْ بَوْوِّمْ تِهْ گِلُونِه‌یِ زَرْ؟

دٰایِمْ خِت وُ خُو کِرْدْ بُومْ دِ وٰارِنْگِ وَرْ؟

دُوسُتْ یُوسِفِ چیرِهْ، یُوسِفْ تُومْ هَمْ خِجیر تِرْ

خُوونِهْ خِجیرْبُو، خٰاکْ بِهْ خِجیریِ سَرْ

اَیْ وٰاکِهْ گِذِرْ کِنّی بِهْ آمِلِ شَهْرْ

پَیْغُومْ بَوِرْ بِهْ یٰارْ، بی بَفٰا، دِلْ آزَرْ!

تِهْ بَنْدوُ مِهْ تٰا گِذِرْ بِهْ کُوهْ کِنِمْ سَرْ

تِهْ رَهیمِهْ تٰا مِرْغْ بِهْ دِرْبُو شَنِّهْ پَرْ

شمارهٔ ۴

اَمیر گِنِهْ تِهْ وَرْشُومِّهْ مِنْ اینْشَهْرْ دَرْ

کَهُو دِلْ کَهُو جُومِهْ‌رِهْ بَیْرِهْ آذَرْ

مِجیکِ جٰادُو آسٰا، سَنُونِهْ مَگِرْ

کِهْ مِهْ کِشْتِنِ وَرْ، هٰا کِرْدی بِرٰابِرْ؟

فِرْدٰا عَرِصٰاتْ شُومِّهْ بِهْ دٰاوَرِ دَرْ

چٰاکْ زَمِّهْ شِهْ جُومِهْ‌رِهْ زِپٰایْ تٰا سَرْ

مِرِهْ پِرْسِنْ اینْ شَهْرْ کیِهْ تِهْ دِلٰازَرْ

گوُهِرْ گِمِّهْ، گُوهِرْ گِمِّهْ، گِمِّهْ گُوهِرْ

ته طرّه کان نمکه، فتنه‌ی شهر

جلای ماه دارنه و سوزش آذرْ

شمارهٔ ۵

اَمیرْ گِنِهْ: بٰالٰا بِلِنْ، چیرِ خُورنیرْ

سی‌اَحْسَنْ بِهْ اُونْ مٰارْ کِهْ هِدٰا تِرِهْ شیرْ

سَبْزِهْ دیمِهْ چٰادِرْ بَزِهْ سٰایِهْ‌بُونْ شیرْ

آهُو دِهوُنِ شیرِ چَرِنْ سُنْبُلِهْ سیرْ

سِهْ سَرْ، سِهْ دِهُونْ، نِهْ زِبُون‌وُ یِکی میرْ

اَلّهْ نَسُوزِهْ اُونْ چِشْ، بَدییِهْ تِهْ چیرْ

بَزُویی مِرِهْ تیروُ اَیی زَنّی تیرْ

اُونْ تیرْ زَنّی کِهْ مِنْ بَوِرْزیتمْ تِهْ میرْ؟

بَخِرْدْمِهْ تِهْ چٰاچی کَمُونْ عِشْقِ تیرْ

اُنْ تیرْ تِهْ شِهْ، میرْمِهْ‌وُ وَرْزِمِهْ تِهْ میرْ

شمارهٔ ۶

اَمیرْ گِنِهْ آرٰامِ دِلْ، دیده‌یِ نُورْ

شٰایِسْتُوئِهْ تِهْ خِدْمِتْ‌رِهْ هُورْ کِنِهْ، هُورْ

خُلْقِ خِشْ وُ نٰازِکْ بَدِنی، چیرِهْ حُورْ

سیمینْ ذَقِنْ وُ کُوکْ مِجِنْ، دیدِه‌یِ نُورْ

تِنِهْ نَدیینْ، اَنْدی کِهْ دٰارْمِهْ آزوُرْ

رَوزِ مَحْشَرْ، مِرْدِهْ کِنِهْ نٰالِه‌یِ صُورْ

بٰالٰا بِلِنْ، گیسُوکَمِنْ، مٰارُو پِرْ حُورْ

چِشْمِ بَدْ تِرِهْ یٰارَبْ بَمُونِّهْ بِهْ دُورْ

اَرْ کُفْرْ نَوْوِهْ، اُونْکِهْ مُوسیٰ بَدییِهْ طُورْ

مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ نِسْبِتْ کِرْدِمِهْ بِهْ اُونْ نُورْ

شمارهٔ ۷

امیر گنه: می‌شُورنگ وُ چیرْ شو آهنگْ!

ترهْمن به چه نیرنگْ بیُورمْ شه چنگْ؟

لُو رنگ و دهُونْ تنگ وُ آوازه ته چنگ

دیمْ خُورهْ، سو آلْ مُونْگهْ، چش ته شو آهنگ

دوستره ونهْ که کَشْ هاییرمْ تنگاتنگْ

شُو سٰالْ بُو، تلا لال بُو، ستٰارهْ بُو لنگ

هرگز نپیسهْ اُویِ دله هچّی سَنْگ

هرگز نییهْ شویِ سیُو هیچْ اسپهْ رنگْ

دونایِ زَمُونْ گوهره، اینهْ مه ونگْ

وَرْزمْ گوهِر مهْرْ که نَوُو مرهْ ننگْ

شمارهٔ ۸

مشکی زنّه شه سَرْ که دیارهْ کٰاکلْ

پشتهْ پشتهْ، هَرْ پشته هزارهْ کٰاکلْ

د اَژدرْ به گنج سَر، سالاره کٰاکلْ

مه دلْ بَوِرْدِهْ، شاهِ خون‌کاره کٰاکلْ

شاهِ هند، وُ مسیرِ زنگباره کٰاکلْ

تَخْتِ سُلَیمونْ رهْ که سَر دارهْ کٰاکلْ

دُوناصفتْ به گشت و گذاره کٰاکلْ

مه جانِ دشمنْ، تنه زنّاره کٰاکلْ

آهُو صفتْ دایم گَشتِ لا ره کٰاکلْ

دَر عاشقْ کشیْ بی زینهارهْ کٰاکلْ

شمارهٔ ۹

امیر گنه: مه خاطرْ اوُنوَختْ بَوِّه جَمْ

ته مشکینْ کَمِنْ‌رِهْ شه گِرْدِنْ دَپیچِمْ

دایم شاد مجی، هرگِزْ نُووتِرِهْ غَمْ

فلکْ بَگِرْدِهْ گُویِ گردونْ به ته چَمْ

ته دِشْمِنْ ذَلیلْ بُووئه، دُوئه به عالَمْ

ته دولتْ اَفزونْ بَووُئه، نووئه هِچّی کَمْ

نه هوشنگ به ته هُوشْ، نه خُسرو، نه حٰاتَمْ

دشمنونْ شووُ روزْ کِنِنْ ته‌وَرْ مٰاتِمْ

اتّایِ خور اِنِهْ دَکِفِهْ به عٰالِمْ

تنه دشمنِ وَرْبئیرمْ منْ مٰاتِمْ

شمارهٔ ۱۰

امیر گنه: با این‌که پَهْلونْمِه به کَونْ

از اینْ بیش طمعْ نییه مره به خوبون

کُردی مِثْل و مونند گِنِنِهْ به خوبون

ای مرد کنارِ کیمهْ و داشتْمه شه خُونْ

امروزْ به گِذِرْ دیمه شه شاه خوبون

مه دل‌رِهْ بَوِرْدِهْ، تَنْ نئیر نه آروُنْ

سه هفتوئِه شه کارْرِهْ هدامه سامون

اسٰاوَخْتِهْ که عشقْ بَوِرِهْ به پایونْ

اسا من تنه پیشْ گرفتار بئیُوونْ

ته واستیرهْ که شاه ره بئیتمه دامونْ

شمارهٔ ۱۱

بِفای خجیروُنْ نَمونسّه یٰاروُن!

یا اونهْ که خوبونْ همه بی‌بفا بُون

جمشید تخت و حاتم‌صفتْ، مالِ قارون،

کاوُسْ‌مَنشْ، رستم‌کنش، چون فریدون

دولتْ چه غلُومِ حلقه بگوشه تهْ خون

حاتم‌صفتْ مشهورِ ایرون وُ تورون

اُونطورْ که تنه دولتْ بئیته سامون،

دشمن زَرْدُ و زارْ مجهْ وُ بوئه حَیْرُون

تنه کارِسازْ بُوئه خدایِ بی‌چون!

ته پشت وُ پناه بَوُوئه شاهِ مَردُون!

شمارهٔ ۱۲

امیر گنه: یا دُرّ به یاقوتْ بریتن

یا اُونهْ که ژالهْ به گِل وَلگْ بیتنْ

یا قطره‌یِ کافورْ به عقیقْ انگیتنْ

یا اُون ته لُوئه که با شَکرْ آمیتنْ

اُونْ جومه‌یِ والا که ته تَنْ دپیتنْ

عَرْقْ بکردهْ، شیشه گلُو بریتنْ

گِلْ شیشه‌یِ تره مونگ به خیالْ انگیتن

گلابِ سَرْ اندیبْ رویِ پاکْ بریتنْ

اُونوَختْ که خدا آدمیِ گلْ گیتن

ته مهر و محبّتْ به منه دلْ ریتنْ

شمارهٔ ۱۳

خله تومهْ ته چیره‌ره بشناسیین

اشتها مرهْ ته چشم و چیره دیینْ

اسا که تنه چیره‌ره هارشیین

افزون بییِهْ ته چیره‌ره ستائیین

مردم‌ره بهشت، ته چش و چیره دییِنْ

پاتن شکرته لوره به شیره چیین

سییو شوئه ته گوشِ بِنْ آرْمِیینْ

شادباش امیر، تو نوبِر بارْبچیین

ای تو منه کارره به زار بَرسِیینْ

مه دِچشِ اوره به زمین شنیین

شمارهٔ ۱۴

سِرْخِه گِلْ تماشا کنِنْ، زاغْ پَرْ ریجِنْ

امیر گنه: مه سوته دلْ اُونْ سَرْ ریجِنْ

گرفتارِ اُونْ چٰاهْمِهْ که دَییهْ بیجن

منیجهْ مره چاه بهشت، خد و ریجن

اِسْتٰابیمِهْ خُونِ دِبِلٰا چِشْ ریجِنْ

کبٰابْمِهْ به شه گوشت وُ راغُونْ و ریجِنْ

زِلْفْ ته چییِهْ، گوشْ بنْ پیچن ریجنْ

سی زنگی سوارْ به تُرْکِسْتُونْو ریجِنْ

آچِّهْ گِرْدِنْ ره سِییُو کَمِنْ دپیچِنْ

مه دوستْ با همه ایلِهْ، با منْ و ریجنْ

شش‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : بٰالٰا نَدُوّمِهْ بِهْ اُونْ دِرٰازْ، نِهْ کُوتٰا

شمارهٔ ۲ : اگر غمْ کَسِ دلْ رهْ تراکنّیا

شمارهٔ ۳ : اَمیرْ گِنِهْ:‌ای پٰاکِهْ طَلْعَتْ مِهْ گُوُهِرْ!

شمارهٔ ۴ : اُونْمٰاهْ کِهْ بُورْدِهْ بِهْ تِهْ وٰاهِشْتِمِهْ ...

شمارهٔ ۵ : اَمیرْ گِنِهْ: عٰاشِقْمِهْ چُونْ مٰارْ بِهْ تِهْ چ ...

شمارهٔ ۶ : اوّلْ گمّه با قادرْ اَفسونه‌ی عِشْقْ

شمارهٔ ۷ : امیر گنه: چَنه زَنّی مه دلْ ره چنگ؟

شمارهٔ ۸ : ته چیرُو بَرفه که هَنترْته نکُو فعلْ

شمارهٔ ۹ : سِرْخِهْ گِلْ بِوارِسِّهْ خونکارْ به ته دیمْ

شمارهٔ ۱۰ : منْ اوُنْ فرنگی کافِر بی‌دین بُومْ،

شمارهٔ ۱۱ : سه حجّت و مه حاجت و مه دِل بَنْ

شمارهٔ ۱۲ : بسیار مَیٰله دوستِ منْزلْ هارسیینْ

شمارهٔ ۱۳ : ختا و ختن تا هندوستون پائین

شمارهٔ ۱۴ : نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو!

شمارهٔ ۱۵ : اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو

شمارهٔ ۱۶ : دایم به ته حوری روشی نگار بو!

شمارهٔ ۱۷ : یا ربْ سَد و بیست سالْ عمرِته دراز بو!

شمارهٔ ۱۸ : یا ربْ که تنه دولتْ به کامرونْ بو!

شمارهٔ ۱۹ : نُوروزِ گِل قُلْ انّما تویی تو

شمارهٔ ۲۰ : تا که گردش نیلوفری بپا بو،

شمارهٔ ۲۱ : امیر گنه: لَمالَمْ بدیمه لٰارره

شمارهٔ ۲۲ : امیر گنه: چارده دُوستهْ سالْ خجیره

شمارهٔ ۲۳ : امیر گنه: چن چی خشه: تنگ دهون ته

شمارهٔ ۲۴ : امیر گنه: منْ بَندومهْ کردْگاره

شمارهٔ ۲۵ : امیر گنه: عالمْ ره بروتمهْ جویی

شمارهٔ ۲۶ : خُورْ کیهْ که بُو خوانچه کَشْ ته سرایی؟

شمارهٔ ۲۷ : دیرْ هاکتْ هزارْ داغْ به دلْ دارمه جایی

شمارهٔ ۲۸ : رقیبْ دوستْ ره راهْ بَزوئه، وایی وایی

شمارهٔ ۲۹ : امیر گنه: عاشقمهْ کیجاره بی‌شی

شمارهٔ ۱

بٰالٰا نَدُوّمِهْ بِهْ اُونْ دِرٰازْ، نِهْ کُوتٰا

زَرْدَسْت وُ، سیمْ تَنْ، بِلُورِ پِیوُنِهْ پا

دُهُوِنْ دِلْبَرْ حُقّوُئِهْ لَعْلْ آسٰا

ریجِنْ قَنْدْ کِلُو، هَرْ گَهْ کِهْ هٰاخِنْدی جٰا

عٰاشِقْمِهْ تِنِهْ سٰات وُ سَنْجی تِهْ پٰا

تِهْ بُو وُ گِلِ بُو بِهْ مِنْ آوَرِهْ وٰا

حُوری بِهْ جَنِّتْ تِهْ چیرِهْ خُو بَدیوٰا

بَکِتْ بییهْ تِنِهْ دَرْگَهْ، تُوهٰادی جٰا

تِهْ دُولِتْ ویهٰارِ خُورْ بَئیرِهْ بٰالٰا

چِنُونْکِهْ دِرْ یُو، صَدِفْ بَئیرِهْ مُولٰا

دَنْدوُنْ صَدِفْ، دیمْ سَرْخِهْ گِلْ، گُوشْ دِلْ‌آرٰا

تِه پِشْت وُ پِنٰاهْ، بُزُرْگْوارْخدایٰا

شمارهٔ ۲

اگر غمْ کَسِ دلْ رهْ تراکنّیا

هزار پاره شه وسّه مه دل بئیوا

اگر که اسلی جومه ره راجنّیوا

اسا وسّه مه جومه رنگین بئیوا

ای وای به من و وای به من وای مره وا

دیروا (وُو) که منه چش به ته وا بئیوا

هر جا که دوستِ پا برسه یکی سا

اون زمین منه مَکُّوئهْ، گاه و بی‌گا

چیوا (چی بو) دلْ تنه عشق گرفتارْ نئیوا

چی بو که دل بی ته بد یین جا دئیوا

تا پا بکتْ ته کوُ، دیگر جا نشیوا

تا چیرْ ته بَکتْ، مه دیده کس (رهْ) ند یوا

شمارهٔ ۳

اَمیرْ گِنِهْ:‌ای پٰاکِهْ طَلْعَتْ مِهْ گُوُهِرْ!

سی سٰالْ تَنْ بِهْ خٰاکْ دَووُ، جِدٰا بووُ سَرْ،

تِنِهْ وَنْگْ مِنِهْ خٰاکِ سَرْ هُوکِشِهْ اَرْ

لَبَّیْکْ گِمِّهْ وُ خٰاکِ جِهْ (بِنْ) اِمِّهْ تِهْ وَرْ

خُوئی خِشْ و نٰازِ مِجِشْ، نَرْگِسِ تَرْ

کِهْ بُونِهْ کِهْ دُوسْتْ بییِهْ سَحَرْ دُوسْتِ وَرْ؟

دُوسْتْ خُودْفروشی کِنِّهْ شِهْ عاشِقِ وَرْ

سُنْبُلْ سی هَزٰارْ چینْ شَنِّهْ چیره‌یِ خِرْ

دَپیچِنْ نِقٰابْ، مُونْگْ چیرِهْ، چِشْم‌وُ سَرْ

تٰا آروُمْ بَووِّنْ شَمْسُ وُ قَمِرْ بِهْ اینْ دَرْ

حُوری رَوِشْ، پَری مِجِشْ، روُیِ چُونْ خِرْ

غُلُومِ هِنْدیمِهْ، بَخِری تُوشِهْ زَرْ

شمارهٔ ۴

اُونْمٰاهْ کِهْ بُورْدِهْ بِهْ تِهْ وٰاهِشْتِمِهْ شَهْرْ

اَیْ مِرِهْ بَوینی چَنْگْ زَنّی تِهْ شِهْ خِرْ

چِشْ بِهِشْتْمِهْ تٰا بُوهَمِهْ سٰالْ اَزْ اُو تَرْ،

دِلِ غِصِّهْ خِرْ، هِشْتِمِهْ سُونِ آذَرْ

تَنْ‌رِهْ وِریجِنْ پٰاکْ بُورِمْ کَیْهُونِ سَرْ،

تٰا تِهْ دَفْتِرِ عِشْقْ‌رِهْ کِنِمْ اَزْنُو بَرْ

اَیْ مِرِهْ مِهْ زِنْدِگی بِیٰارْدی اَگِرْ

هِچّی نَخِرِمْ، خِرِمْ شِهْ زِنْدِگی بَرْ

تُو بَکِتْ مِنِهْ چِشْ بِهْ کَسْ هٰارِشِهْ اَرْ،

یٰا بَکِتْ بِهْ توُ، بٰا دیگری کِنِهْ سَرْ،

رِسْوٰابِهْ تِهْ عِشْقْ، دَکِتْ بُوئِمْ بِهْ آذَرْ،

وَرْزِمْ گُوهِرِ عِشْقْ کِهْ نِزٰائِهْ مٰادِرْ

شمارهٔ ۵

اَمیرْ گِنِهْ: عٰاشِقْمِهْ چُونْ مٰارْ بِهْ تِهْ چیرْ

گَهْرِهْ سَرْتِرِهْ دٰایِمْ نِوٰاخْتِهْ، ٰدٰاشیرْ

بَسی کَسْ بِهْ تِهْ مِهْرْدٰارِنْ جِوُونْ وُ پیرْ

اَمّٰا مِنْ هٰامُونْ، کَسْ نییِهْ بِهْ تِنِهْ میرْ

وَرْفِ گِنْدِلِهْ دَسْ نَزِنْ‌ای خُورِ نیرْ

تٰا تِهْ دَسْ نَچِهْ وُ اوُسْتی نَووِّهْ شیرْ

مِهْ خَسِّهْ تَنْ‌رِهْ وَرْفْ نَزِنْ‌ای مٰاهِ چیرْ

بَکُوشْتی مِرِهْ، مَسِّهْ چِشْ، هٰارِسْتٰادیرْ

نَوْمِهْ تِنِهْ کٰارْنییِهْ دِکٰاشْتِنِ میرْ

پَلْ کَنّی دِرْیُورِهْ، بِنْیُونِهْ گَتْ هٰا ئیرْ

تُو بَکُوشْ مِرِهْ، اُونْدیگِرْرِهْ دَسْتْ هٰا ئیرْ

مِنْ زِنْدِهْ دَووُمْ، اُنْدیگِری وَرْزِهْ میرْ

شمارهٔ ۶

اوّلْ گمّه با قادرْ اَفسونه‌ی عِشْقْ

بساته گِل عاشقْ (آدم) بِهُونه‌یِ عِشْقْ

فکر و فهم وُ اِدراک‌وُ، فَرزونه‌یِ عِشْقْ

بسٰاتْ (ته) عُنْصُرِ خاکْ‌رِهْ نشونه‌ی عِشْقْ

دَهْ عَقْل وُ مِوالیدِ سه گونه‌ی عِشْقْ

شُعله زَنّه آتِشْ به دَروُنه‌ی عِشْقْ

یَعْقُوبْمه، مه بَیتُ الحَزِنْ خونه‌ی عِشْقْ

تا یُوسفْ به چاهْ بَیّیهْ رَوُونه‌ی عِشْقْ

امیر گِنِهْ: هَسِّمه یگُونه‌ی عِشْقْ

تَوفیقِ خِدا دارْمِهْ نشونه‌ی عِشْقْ

صَدْ سالٰ بدنی (به دَنی) دارمه بهونه‌ی عِشْقْ

کَئوُ دِلْ به خاکْ شُومِّهْ به خونه‌ی عِشْقْ

شمارهٔ ۷

امیر گنه: چَنه زَنّی مه دلْ ره چنگ؟

ناله و نوا هَرگه دَرئینه آهنگْ

زَمُونه مِنْ دلْ رهْ بدٰا غِم چنگْ

دارْنه آسمونْ دشمنی با دِل تنگْ

دَنی درَنگْ، هَرگز نَوّه یکی رنگ

صَرْفه نَورهْ کَسْ به زمونه‌ی چنگْ

واسِرّ ته تنگه دهونْ، دلْ بَیّیه تنگ

دَسْتِ ته سنگه دلْ، زمّه سینه ره سنگْ

مجیکْ‌خدنگْ،‌ای شوخ‌وشنگ، برفه آرنگ

ترکِ خدنگْ به جنگ دارنهْ، مه خینْ آهنگْ

درنگهْ هلا نئیته کٰارِمْن رنگْ

سَمنْ لنگهْ مهْرِ عَرْصهْ، کُومْ بیّیهْ لَنْگ

شمارهٔ ۸

ته چیرُو بَرفه که هَنترْته نکُو فعلْ

منه سوته دلْ چادرْ بزوئه تهْ خَیلْ

یارِ فلکی وُ فلک دارنه ته فعلْ

یاری خُوبه که هر د پلی کننْ مَیْلْ

با همه تما، ته پا ننه منه خَیلْ

خراکْ مِن خینو بَوُو، روزْ منه لَیْلْ

یا رب! اونکَسِ رُوشنه روزْ بَوّه لَیلْ

که بهشتْ ترهْ، با دیگری کنه مَیلْ

مه عاصیهْ دلْ با دیگرونْ نَوو ایلْ

دوستِ عشقْ منه دیدهْ ره خینْ کنّه کَیلْ

مره گننه: مهرورزیْ ره تو بهلْ

ته مهر وَرزمْ، تا مه کَلّه مُور کنن خَیلْ

شمارهٔ ۹

سِرْخِهْ گِلْ بِوارِسِّهْ خونکارْ به ته دیمْ

لُورِهْ دُر بِوارِسِّهْ، جِنافه‌رِهْ سیمْ

چِشْمِ پُشتْ‌رِهْ با قلمْ دِگارْدِنّی جیمْ

نَییهْ دِل سییُو ئی، پیشِه گَرْدِنْ سیمْ

نَدُومّهْ تنه تَنْ زَرْ بساتنْ یا سیمْ

یا کِرْدِبُونْ سوادِ زر تنه تَرِهْ دیمْ

کٰانِ زَرِهْ یا دُرِّ یتیمهْ ته دیمْ

فِرِشْته مگرْ پَرْ بَکِشییِهْ ته دیمْ؟

اَرْمُونْ اینه مه لُو بَرِسِهْ به ته دیمْ

صحبتْ هٰا کنیمْ، هِنیشیریمْ دیمْ به دیمْ

گر دهن مره مازندرون یکی تیم

گیرمّه اون خال ره که دَرِه به ته دیم

شمارهٔ ۱۰

منْ اوُنْ فرنگی کافِر بی‌دین بُومْ،

من بتْ پرستونْ‌رِهْ همه‌یِ مَهینْ بُومْ،

اگر که تره قَهْر و تره من کینْ بُومْ،

یاربْ به تُرکی بَو که تره من چینْ بُومْ؟

من قاتِل اونْ امامِ هشتمین بُومْ،

دوزخِ دریمْ جمله‌یِ کافرینْ بُومْ،

بیگونهْ از اسلام وُ ایمون وُ دینْ بُومْ،

ته کِرْدِهْ اگر من ذرّه‌ای غمینْ بُومْ،

اَرْ پادشِه هند و ختا و چین بُومْ،

جمشید وُ فریدون‌رِه منْ جانشینْ بُومْ،

منْ به آسمونْ جایِ مه و پروین بُومْ،

اوُنْ مَحَلْ تنه خرمنِ خوشهْ چینْ بُومْ

شمارهٔ ۱۱

سه حجّت و مه حاجت و مه دِل بَنْ

نور دْ چشْ و تاجِ سر، مه خداون!

جامِ عَسلْ، یزدی نُقل و پارچه‌یِ قَنْ

نَدُوّمه ترهْ چه سونْ بیورمْ شه فن

آهو به ختا مَسّ مجنْ خاونْ خاونْ

سِمْ بِنْ جٰا سُنْبُلْ‌ره ساونْ ساونْ

چاچی به دستْ هائیتْ خدنگْ‌ره نپاجنْ

نخجیرْ ممّهْ ته، تیرْ بَخردْ نالنْ نالنْ

چشْ دیمهْ هُوشْ شیمه، برفه‌ره نیاونْ

بی‌حسّ بَیْمهْ، تَنْ دیمه، د وارنْگْ هامن

ای آهو گردنْ، کمندْ به پا بیٰاونْ

ته لُو که نوات وُ شَکرْ جاونْ جاونْ

شمارهٔ ۱۲

بسیار مَیٰله دوستِ منْزلْ هارسیینْ

مِدٰامْ شو و روزْ ته چیره آرمیینْ

مَحَلِّ خِتنْ، تره کش‌ها کشیین

بسیار حظّه اونوختْ به مِرادْ رسیینْ

اَوّلِ سوٰا، ته گلهْ باغْ نشیین

بسی غنچه‌ی گلْ همه شه بَچیینْ

دوستِ وارِنْگْ جارْرهْ نرمک دست کشیین

بسیار منه سون بو که وصال رسیین

مه میراثه ته مهر و بفا ورزیین

ته عادته مه خین به جفا شنیین

مه پیشوئه ته غمزه و ناز کشیین

ته شیووئه مه دل ره براجنیین

شمارهٔ ۱۳

ختا و ختن تا هندوستون پائین

اون دشت قبچاق و سرحدِّ مدائین

سی اَرْمُونْ به مهْ دلْ دَرهْ اولاً این،

تنِ دوستْ رهْ دَرْ هَیرم سَر تا به پائین

زمونه به خشمه، شو و روزْ هزار کین

به ته گِتِمهْ: مه روزگار بَوی این

ایرون تا به تورون همه جا بَوی این

ته ناز که زیاد بَیّهْ سَرْ اُورِهْ شاهین

تو دونّی که تنه مِهْرْ به دل دارمه یا کین

تو دونّی که بَوْتنْ بنیٰارْمهْ با این

شه، مه مردنِ ورْمن ننالمّه دونین

تنه ندییِنْ طاقتْ ندارمه، آه این!

شمارهٔ ۱۴

نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو!

چُون چٰارپا به چٰار تَنْگ بَکشْ وُ بَروُشْ تو

د پیچمْ گِل وَلکْ، در نَشوئه ته بو

اُونْطورْ دارم که مشکْ به دَمْ داره آهو

تُو خجیره دُوستی وُ خجیرهْ ته خو

ته هَرْ د چشمِ گُوشهْ نَرگسْ پیوُنْ بو

منه د چشْ اُو بَورْدْ بُوئه ونهْ روُ

نَدُوّمهْ که به مَنْ نظرکَیْ کنّی تو

نَوسّهْ منْجهْ، مهر کاشتنْ اوّلِ رو

به این د کاشتنْ دَستْ نهلْ مه چشمِ سو!

این شهر پرکسُونْ درنهْ به مهْ آشو

بهشتْ هَمهْ رهْ دَستْ بَزهْ دامِن تو

شمارهٔ ۱۵

اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو

اُونْ غُنچهْ لُویِ تَنْگه دِهُونْ بیٰامُو

دلْ مِهرِبُونْ، چشْ شیرِ ژیُونْ بیامو

یارونْ! گمّهْ: مه داغْ به ریمُونْ بیامو

شٰاهِ حَوشْ، مَلِکِ ایرُونْ بیامو

بِه سُونِ آهو، مَست وُ مَستُونْ بیامو

دلْ رَحمُ و کَمرْباریکْ مهمون بیامو

امیر گنه: مهْ دلْ به اَرْمُونْ بیامو

پَنْداشتمهْ که صاحبْ زَمونْ بیامو

اولادِ رَسُولْ، دین وُ ایمونْ بیامو

پیشوایِ همه، شاهِ مَردونْ بیامو

هَمونْ که مرهْ وسّه، هَمونْ بیامو

شمارهٔ ۱۶

دایم به ته حوری روشی نگار بو!

ساقی و صراحی و پیاله کار بو!

مغنّی تنه زهره‌یِ سر سالار بو!

تا دنی بو، این صحبت تنه به‌کار بو!

ای رستم پیون، چاکر تنه هزار بو!

چون بهمن و دارا، صد هزار شکار بو!

تخت کامرونی به ته پایدار بو!

ته دشمن به چاه ظلمت، خوار و زار بو!

زحل به تنه در دکَتْ خوار و زار بو!

عُطارِدْ نویسنده‌ی ته هر کار بو!

حاتم به تنه مطبخ یکی سالار بو!

غم زمونه نوّو، شادی بسیار بو!

شمارهٔ ۱۷

یا ربْ سَد و بیست سالْ عمرِته دراز بو!

ته روشن درِ دولتْ همیشه باز بو!

ته نومْ محمودآسا به دَنی ممتاز بو!

ته دشمن نگون‌سار و دوست سرفراز بو!

ده و دو هزار کوس، شو و روز بساز بو!

ده و دو هزار شیر نر ته هم‌راز بو!

شهباز ته دولت به کَیْهُونْ پرواز بو!

کو ترْ صفتْ ته دشمن به چنگ باز بو!

نُهسد و نود سال عمر ته دراز بو!

همیشه تنه مجلس صدایِ ساز بو!

ته باقی عمر سرچشمه‌یِ هراز بو!

ته پشت و پناه خالقِ بی‌نیاز بو!

شمارهٔ ۱۸

یا ربْ که تنه دولتْ به کامرونْ بو!

خدا وُ رسولْ با علی یاوَروُنْ بو!

ته کیسهْ زر و سیمْ همه جا افزونْ بو!

عَیش وُ زندگُونی به ته جاوِدوُنْ بو!

افلاتونْ‌آسا حکمتْ تنه افزون بو!

دونایی وُ دولتْ همه روزافزونْ بو!

فَرسْ گر هزار ارزه، تره به روُن بو!

ته دشمن زُحَلْ‌آسا، تنه غُلونْ بو!

تا که گردش این چرخ نیل‌گونْ بو،

ته دولت و عزّتْ همه روزافزونْ بو!

ته دشمن به چاهِ ستمْ به افغُونْ بو!

ته وَرْ مشتری پروردهْ ریزهْ خُونْ بو!

شمارهٔ ۱۹

نُوروزِ گِل قُلْ انّما تویی تو

وینشِ همه، ذهن وُ ذکا تویی تو

اِنَّ اَکرَم وُ یاسینْ، طاها تویی تو

صٰائِمُ‌النّهار، لیل و یَغْشا (یغشیٰ) تویی تو

ای قصرُ لدّنی، رَبّنا تویی تو

ای صاحب کرمْ، جود و سخا تویی تو

والشَّمسُ ته چیره، والضُّحیٰ تویی تو

قُرصِ قَمر وُ اِذٰا تَلا (تلیٰ) تویی تو

صُحُفِ ابراهیمْ، توراتِ موسیٰ تویی تو

انجیلِ عیسیٰ، مطلبِ ما تویی تو

افلاک انجم، ارض و سما تویی تو

گر کُفر نوّوِهْ، گِتْمِهْ خِدا تویی تو

شمارهٔ ۲۰

تا که گردش نیلوفری بپا بو،

ته دلْ خرّم و خوان کرم بجا بو!

دشمن زرد و زار مجه، دل ته بجا بو!

دولت و اقبال ته، همیشه بجا بو!

تنه دشمن جومه، مدام قبا بو!

ته تخت فلک در همه دم درجا بو!

ته دولتِ در، یا رب همیشه وا بو!

تاج خسروی، یا رب تنه کلا بو!

ته دیمَ والشَّمسُ، یا نورِ هَلْ اَتیٰ بو!

عیسای مریم زنده به ته دعا بو!

سَر و ملک و جان، هر سه تنه فدا بو!

دهن کوثره، یا چشمه‌ی جانفزا بو!

شمارهٔ ۲۱

امیر گنه: لَمالَمْ بدیمه لٰارره

سی خیمه و خرگاه دیمه سبزه‌زارره

به سَیر وُ گشتْ همه دشتی شکاره

شهْ سَرْ ره پایینْ دینگو نوینّهْ ماره

یکی نیه مه دلْ، دنیه، چهاره

یکی به دماوند و یکی به لاره

یکی به سرِ کَمرْ، گوشه‌ای داره

یکی به گردنِ جانونْ، دُرّ بسیاره

سنگه دلْ، تره پاره بوینمْ پاره

ترهْ ناکَسِ مهرِوَرزی چی کاره؟

هرجا دْ کَسْ نیشته، مه غیبتِ کاره

بَدْنومی منه جُومه بَویّهْ پاره

شمارهٔ ۲۲

امیر گنه: چارده دُوستهْ سالْ خجیره

دوستِ سینه‌مالْ، وارنگِ کال خجیره

کومِ دلْ رَسیینْ به وصالْ خجیره

خراجِ دَنی، یکْ مویِ خالْ خجیره

به بُوسه کاری، دوستِ سو آل خجیره

سر و جان عاشق، به دمّال خجیره

مینایِ خْش و اُویِ زلال خجیره

دوستِ ذوق و شوق، سینه‌ی چالْ خجیره

حوضِ کوثرِ اُویِ زلال خجیره

ساز، کمونچه و آهنگِ هالْ (حال) خجیره

تار و تنبور و زلفِ دمّال خجیره

خوبونْ‌ره همین، دولت، کمالْ خجیره

شمارهٔ ۲۳

امیر گنه: چن چی خشه: تنگ دهون ته

سُو آل و جنافه و لُو و دندون ته

سیمینْ بدنْ، آهُو گردنْ، نارپستونْ نه

دل و دینْ ره تاراجْ بَورْد بو چشمونْ ته

دیمْ قُرصِ خُورْرهْ مُونّه به جاودونْ ته

ریجنْ قَنْ خروارْ، شَکْری لَبُونْ ته

دْ جادوئه یا که مَسّه اُونْ تُرکونْ ته

صَدْ خنهْ سیُو، بیشْ بکردْ بو چشمُونْ ته

لَعْلِ حُقّه یا که پستهْ اُونْ دهُونْ ته

دَ چی صَدفِ گُوهرهْ اُونْ دَندونْ ته

صَدْ عاشقْ به خالِ کَمنْ بُونْ قربونْ ته

امیر کم‌ترینْ بنده‌یِ رایگُونْ ته

شمارهٔ ۲۴

امیر گنه: منْ بَندومهْ کردْگاره

وی که پرسشْ ره راستْ کنّه من ویاره

اُمیده مَحْشرِ روزْ نَزْدِ غَفّاره

اُونْوختْ کردهْ، فاشْ بُونه، هَرْ چی که داره

مه دلْ به ته جٰا مهرهْ‌ورزی سَرْ داره

تهْ دلْ، سَرِ اُونْ دارْنه، مه مهرْ انگارهْ

برُو بَپرْس وَ بو تازهْ گِل ویهٰاره

تا منْ سَرانْجُومْ دُونمْ شه کار و باره

اَمل کجه بو، گَشتْ کجهْ بو ویهٰارهْ

مجشْ کجه بو، مه خور و مُونگ یاره

بلبلْ به گِلْ غنچهْ نیشتهْ چُونْ خاره

عاشق اونهْ که داغ ره دلْ دارْنه یاره

شمارهٔ ۲۵

امیر گنه: عالمْ ره بروتمهْ جویی

سنگ ره سَرینْ کردمهْ درازه شویی

آدمْ مثلِ گَندمْ، فلک آسیویی

یکوارْ وینّی که سَنگْ به سرِ سَنگْ سُویی

ناکَسْ دارمه که ته پیش پیه وشویی

ناکسْ دارمه که مه رازه ره ته دَرْ گویی

ته زَخْمی شکارْ بیمه که تیرْ بَزویی

به سَرِ شکارْ نمُویی، گتی گویی

دوستِ خنهْ ره دورْ کردمهْ خارْ نَرویی

غمزه کردهْ که، خارْ به منه لینگْ شویی

شه قَدمْ ره مه دیده دینگنْ برویی

خارْ رهْ دورْ کمّهْ تٰا دَرْدْ ته پا (لینگْ) نشویی

شمارهٔ ۲۶

خُورْ کیهْ که بُو خوانچه کَشْ ته سرایی؟

چی حاجتْ چراغ و مُونگْ، به ته درگایی؟

مُونگْ ره اُونْطری داغْ به دیمْ هُونیایی

مُونگْ جُراَتْ ندارْنهْ هرگزْ روزْ درآیی

چی بَومْ خجیرهْ نوم و بی‌همتایی

ته دیمهْ به رَنگِ گلِ باغْ نمایی

تختِ دولتْ ره، ته بَخْتْ دولتْ هدایی

هُمای تنه سٰایه، پَرهْ هوایی

ای یُوسفهْ چیرهْ، دوستِ سیمین لقایی

ای زُهرهْ جَبینْ، ماه و خورشیدْ ضیایی

ای سیمهْ تَنْ، نازکْ بَدنْ، دل‌رُبایی

سیمینْ ذَقنْ، عنبرْشکنْ، پیچ و تایی

شمارهٔ ۲۷

دیرْ هاکتْ هزارْ داغْ به دلْ دارمه جایی

سُورینه وَشْ، کوکِ رَوشْ، بُورْده جایی

امیر دْ خِشْ وَر دارْنه، مدّعایی

مُونگْ جُراَتْ ندارْنهْ هرگزْ روزْ درآیی

دلْ گَرْمهْ به مهرْ، اَندی هادهْ که دایی

نَهلْ گرمهْ دِل مِهرْوَرزی، به جایی

قَسّم به تنهْ عشق و ذاتِ خدایی

که بی ته مرهْ مه زندگی نَوایی

شومّه که تنه مهرْ نوَرْزمْ، نشایی

ته مهرْوَرزی ره، سَنگِ پیونْ دلْ وایی

لَعْلِ حُقْهْ میونْ، سخن ته درآیی

«آری» بَئو که طاقتْ ندارْمهْ «نایی»

شمارهٔ ۲۸

رقیبْ دوستْ ره راهْ بَزوئه، وایی وایی

نَدومّه راهِ چین بُوردهْ یا ختایی

مه زَخْمینهْ دلْ ره که مَرْهَمْ وی دایی

سیرْندیمهْ دوستْ‌ره (که)، شونه وایی وایی

اَندی شَرْ که خورْ تاونهْ بامدایی،

عراق و خراسُونْ تا خطِّ فرایی

اندی که صفتْ کردمهْ دَشتِ ختایی

تیرْ زنّه مرهْ، دوستِ کَمنْ، دْ تایی

دوستِ دْ کَمنْ سیُو اَفْعی رهْ مایی

یا اَژْدَرهْ که دَمْ به منْ هُونیایی

یا آهوئه یا نافهْ مشکِ ختایی

یا چَشمه‌یِ خضرهْ، ظُلماتْ نمایی

شمارهٔ ۲۹

امیر گنه: عاشقمهْ کیجاره بی‌شی

گرهْ بَزهْ مه رشته‌یِ جانْ به می‌شی

دیمْ سرخه گِلْ ولگهْ کیجاره بی شی

شه کَمنْ ره مه گردنْ دَوِست وکشی

ته مشکینْ کَمنْ ره که بئیرهْ ته شی

تَشْ دَکفهْ مه دلْ ره که او نکوشی

من عاشق دوستِ هَرْ دْ پایِ کوشی

عاشقْ اُونهْ، دُوستی ره، سر و مالْ روشی

هلا نَفْسِ ورْگْ، طلبکار میشی

دلْ یوسفْ چیره‌ی وَرْ سراسر ریشی

مه دلْ شو و روزْ همیشه در تشویشی

عملْ مستقیم نیهْ، صراط دَرْ پیشی

هفت‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : نَدوُمِّهْ مِهْ جٰانْ جِدٰا بُونی بِهْ مِهْ چیرْ

شمارهٔ ۲ : اونْ حالْ که خِدا اُو کِرْدِهْ آدِمِ خاکْ

شمارهٔ ۳ : استا بیمه خینُو خرنْ با دِل تنگْ

شمارهٔ ۴ : امیر گنه: آهُو ره دیمه کَردهْ رَمْ

شمارهٔ ۵ : اوُنْ جامْ که جَمشید می‌بَخِرْد بی یکی دَمْ

شمارهٔ ۶ : اگر که آتشِ جا، مه گُوشْتْ وُ ریجِنْ،

شمارهٔ ۷ : عجب خشه که طالع کسی‌ره یاره

شمارهٔ ۱

نَدوُمِّهْ مِهْ جٰانْ جِدٰا بُونی بِهْ مِهْ چیرْ

بَسُوتِهْ مِنِهْ دِلْ‌وُ کِبٰابِهْ چُونْ طیرْ

مِنْ شِهْ دَرْدِ عِشْقْ‌رِهْ وینهِ کِهْ بَووِمْ تیرْ

تِهْ دِلْ‌رِهْ کِهْ (ذره) رَحْمْ نییِهْ وینهِ بَووِمْ میرْ

کی گِتْ بُو بِهْ سٰالِ گِرْدِشْ، شٰالْ بَووهْ شیر؟

کی گِتْ بُو کِهْ لَلْ به اَژْدِهٰا بَووهْ چیرْ؟

خَرگُوشْ پَلِنْگِ پِشْتْ هِرِسْتٰا کِنِّهْ سیرْ

کُو کِهْ وَچِهْ بٰازْرِهْ خِرْنِهْ، هٰانَووُ سیرْ

آهُو بِهْ خِتٰا دیمِهْ مَسْ هُورِسْتٰادیرْ

سیمْ طَبَقْ‌رِهْ سِکِّهْ دَچیِهْ خیرْ خیرْ

کُحْلْ بَرْ سَرِ یٰاسَمِنْ هِشِنْدیِهْ شیرْ

خِتٰا بِهْ خِطٰا چینْ بِکَشی دِلٰا زیرْ

چیرِهْ مٰاشٰالّا مُونِّهْ کِلٰاسِنّی نیرْ

یٰا سِرْخِهْ گِلِ سَرْ بِکَشیْ مِشْکِ شیرْ

شمارهٔ ۲

اونْ حالْ که خِدا اُو کِرْدِهْ آدِمِ خاکْ

مِهْ گِلْ‌رِهْ خَمیرْ هٰا کِرْدِهْ ته غَم وُ واکْ

سَیْلِ دِ چِشْ مه اَنْدی بیُورْدِهْ خاشاکْ

که خارِ مُژِهْ دَوِسِّهْ مه دیدهْ چاکْ

مه دِریویِ دِلْ هرگه که بییِهْ کُولاکْ،

تَرْسِمِّهْ یارِ سَرْ، سَرْنِگُونْ بَوِّه خاکْ

کافورْ بَزوئه تَنْ‌رِهْ، اوُ نکنّه پاکْ

چٰادِرْ دَکِشی سَرْرِهْ، مه سینهْ بُو چٰاکْ

مِرِهْ چوئی اسبْ وَنِنْ، وَرِنْ سویِ خاکْ،

اوُن مَحلّْ تنه عِشقْ به مه جانْ نَوّه پٰاکْ

گِذِرْ بَکِرْدْ، مه ماه به کِلارویِ چٰاکْ

شه هر دِوَرِ زلف‌رِهْ دَرْآوَرِهْ پٰاکْ

فردا عَرصٰاتْ، ایزد شه هٰاکِنِهْ پٰاکْ

هَرْ کَسْ شَرْمْ‌سٰارِهْ، سو آلِ جه دارْنه بٰاکْ

شمارهٔ ۳

استا بیمه خینُو خرنْ با دِل تنگْ

ترسیمه تلاوَنگ بکنّه «تلاوَنگْ»

برُو منه خاکِ سَرْ، چیرهْ خُورِ رنگْ

نکنْ شه سَرِ می، نزنْ شه سینهْ سَنگْ

اُونطورْ هاکنْ وَنگْ، دشمنْ نشنوئه ته ونگ

تا اُونْ تنگهْ خاکِ دلهْ، دل نَوّهْ تنگْ

دَکتمه غریبی وُ دلْ مه بیّیه تنگْ

اُون داغ و فراقْ، حَسْرتْ بدامه شه چَنگْ

اَسْری که مه چشْ کَلْنهْ سوِنْ این رنگ

اُونْ وَرْ کَلْنهْ که وهْ نییه مه رَنگْ

تا اُو به دریویِ بنْ دَوُو یکی چنگ

حاشا کَسْ نَوا دُولتْ تنه اسبِ تنگْ

ته دُوسْتونْ به گیتی بَکَنّن کلّه ونگ

ته دشمنِ سَرْ دَچینمْ منْ هزار سَنگْ

شمارهٔ ۴

امیر گنه: آهُو ره دیمه کَردهْ رَمْ

د زلفْ، د گِلْ سَرْ هونیا هزارچَم

د تازه نَرگسْ دارنه خُمارْ لَمالَمْ

بروُ دخشْ هادمْ که غَمْ مه بوّه کَمْ

چنگچی چَنّه زَنّی شه تارْ ره زیل و بَمْ؟

خُمارهْ چشموُنْ ره منْ سرمهْ دَکشمْ

الفْ اَنْدومْ دوستْ! بمردبیمه به ته غَمْ

مگرْ اَژدها سُونْ بَکَشی مرهْ دَمْ؟

خوئی خِشْ، نازه مجش دایم داشته چَمْ

بخونْ مرهْ شهْ چَمْ که مَجمْ به ته چَمْ

مه دیده ره ته یاسه نَمْ هاکرده نَمْ

ته جورْ کَشَمْ، ته رَنْجْ بَرمْ تا بییِه دَمْ

تا خورْ به کَیْهُونْ، اُو به دریو زنّه نَمْ

یاریِ من و تو، نَوُونهْ هچّی کَمْ

شمارهٔ ۵

اوُنْ جامْ که جَمشید می‌بَخِرْد بی یکی دَمْ

از اوُنْ جامْ تِرِهْ سی نَوُوئه یکی کَمْ

نگینْ چه سُلَیمٰانی وُ جٰامِ چُون جَمْ

اَیْ جَمْ صفتْ! ته دولتْ دَمی نَوِّه کَمْ!

عیسیٰ دَمْ وُ یحییٰ قَدِمْ، مه دِلِ شَمْ!

یاربْ تنه دشمنْ‌رِهْ فُرو وَرِه غَمْ!

رستمْ کِنِشْ، کٰاووسْ مَنِشْ، کی‌خُسرو چَمْ

گَردُونه تَخْتْ، فَرزوئِهْ بَختْ، زَمونه پَرْچَمْ

فلکْ بندهْ، دُولتْ زنده، دایِمْ بی‌غَمْ

فَتْح وُ ظفرْ یاربْ نَووُئِهْ تِرِهْ کَمْ

زَموُنِه نَووُ هرگزْ به ته چَمْ حٰاکِمْ

پشتْ در پشتْ به شاهی بَرِسی تا آدِمْ

هر کسْ که تنه خدمتْ‌رِهْ کَجْ کَشه دَمْ

شُوئِه به دِرْیُو، او نَخِرِهْ یکی دَمْ

شمارهٔ ۶

اگر که آتشِ جا، مه گُوشْتْ وُ ریجِنْ،

آنون که یاری کِنّنِهْ، دور وریجن

ته مَثِلْ نیکو مُونّنهْ، شیر اندیجن

شیرین لویی، تَنِ پاکْ‌رِهْ شیر بریجن

هلالهْ به خوبیِ ته، گرها وریجن

قَبِلْتُ فَنَجَّیْتُ، جنوبْ شمالهْ ریجن

وَاَیْنَ تَدْخِلْنی، دایِم به کینْ سِتیجِنْ

فی حُسْنٍ وَ مٰا هِجْر، پیالهْ ریجِنْ

مَرْغُولِهْ بُتْ! ته بُورْکَمِنْ پیچنْ ریجن

مِشْکِ تر و کافورِهْ، وَنُوشِهْ پیچنْ

عَنْبَرِ اَشْهَبْ‌رِهْ شهِ گِرْدِنْ دپیجِنْ

خِشْ صَنْعَتِهْ سی دِلْ به یک می‌دپیجنْ

دُردیمِهْ به لعل و حقّه پیچنْ ریجنْ

صَدِفْ دِهونْ، دُرِّ دَنْدوُنْ دِریجِنْ

شمارهٔ ۷

عجب خشه که طالع کسی‌ره یاره

هزار وله کار کنّه، دنی ورْ خاره

بی‌عیب به دنی خونن یکی خداره

مره ذرّه عیب، این‌که، دنی‌ره یاره

نازنین دوست دل، لنگرمه اختیاره

زمین بیته لنگر، به یک‌جا قراره

دوستِ دلِ سَرْ، مه دکون عطّاره

بعضی چیزها که وینه، اونجه در کاره

دوستِ مجشگاه، هر صواح رو کناره

معجر بکته، سیم و زر پاک دیاره

مه چش هر شو دریوئه، یک‌جا قراره

نی نی به گردابْ، شیرین بئیته جاره

ونه هکردن فکر نهم سماره

عجب بیستون بساته این سماره

هشت‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : مِشْکْ بئیتِهْ دوُسْتِ گِلِهْ باغْ رِهْ هُوکِتْ

شمارهٔ ۲ : وَنوشِهْ خُو شِهْ سَرْ هُونیا کَهُوتاجْ

شمارهٔ ۳ : یِکی نَظِرْ، مِهْ کَیْوٰانْ بَوِرْدی تٰارٰاجْ

شمارهٔ ۴ : گُوهِرْ گِلِهْ دیمْ، دُوسْتِ گِلُوئِهْ مِزٰاجْ

شمارهٔ ۵ : دُوسْتِ قَدْ نَشِنِهْ گِتِنْ سُورِهْ یٰا کٰاجْ

شمارهٔ ۶ : دَرْ آمُوویهٰارْ، وَلْگْ بَکِرْدْ گیتی سٰاجْ

شمارهٔ ۷ : کٰافِرْ وَچِهْ، پَیْکُونِ غَمْزِهْ بِروُ کِرْدْ

شمارهٔ ۸ : اَمیرْ گِنِهْ‌ای مَسِّهْ چِشْ مٰاهِ خٰاوَرْ

شمارهٔ ۹ : تُویی تِذَرْوْوُ کُوک‌وُ شَهْبٰازوُ کُوتِرْ

شمارهٔ ۱۰ : تِهْ مِهْرْوَرْزی دٰارْمِهْ، اَرْچِهْ بُوتِرِهْ عٰ ...

شمارهٔ ۱۱ : امیر گِنِهْ: که حلقه‌یِ دالِهْ ته زِلْفْ

شمارهٔ ۱۲ : لَیلی وَشْ به ته یٰاسه گیتمْ یکی مالْ

شمارهٔ ۱۳ : منْ صیدِ تنه دامِ پیچونْ بَووئمْ

شمارهٔ ۱۴ : چنْ روزه ندیمه، دِل هُورستٰابی، غَمْ

شمارهٔ ۱۵ : بِلْ شه دَمْ‌رِهْ مه دَمْ، بدنْ دارمه بی دَمْ

شمارهٔ ۱۶ : ته چیرهْ بَدی خور به جهانْ آموئنْ

شمارهٔ ۱۷ : صَنعونْ صفتْ ترسا وَچه رهْ بَدیینْ

شمارهٔ ۱۸ : سَلوُمْ منه مَسّه چش وُ دیده‌یِ سو!

شمارهٔ ۱۹ : چی دولتهْ کهْ خنه دَریم بیامو

شمارهٔ ۲۰ : یارون پرچ بوینین به انجیله داره

شمارهٔ ۲۱ : طوبیٰ قَدّهْ مه دوست و عقیقهْ لوئه

شمارهٔ ۲۲ : زلفِ هندُو، آتشْ‌پرستْ یا زنّاره؟

شمارهٔ ۲۳ : اوّل گمّه و آخر ذاتِ خداره

شمارهٔ ۲۴ : امیر گنه: طرّارْ طُرّه‌یِ خم چیه؟

شمارهٔ ۲۵ : اونوخت که خدا بساته،‌ای بساط ته

شمارهٔ ۲۶ : دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداته

شمارهٔ ۲۷ : دوستْ مرهْ هداشه کَمنْ جه دْمُویی

شمارهٔ ۲۸ : عَجایبْ نیِهْ مشکْ ره خطا کَسْ گویی

شمارهٔ ۲۹ : ونهْ باخسمْ کَشْ ته خجیرهْ خویی

شمارهٔ ۳۰ : کسی گته منْ شه یارِ وَرْ نمیرویی

شمارهٔ ۳۱ : شادی گَرْ بوارهْ به افلاکِ گیتی،

شمارهٔ ۳۲ : اُونوختْ که هیچ‌کس مهر رهْ به دلْ نکاشتْ بی،

شمارهٔ ۳۳ : ای گلِ چَمنْ، تو مه وشکُوره تاجْ بی

شمارهٔ ۱

مِشْکْ بئیتِهْ دوُسْتِ گِلِهْ باغْ رِهْ هُوکِتْ

یٰا زَنْگی وٰا بِیٰارْدِهْ، گِلْ‌چینْ هُوکِتْ

اُنْمٰاهْ کِهْ مِنِهْ قِسْمِتْ بِهْ تِنِهْ روُکِتْ

دِچِشِ اَسْلی، کیلْ بَکِشی بِهْ روُکِتْ

اَیْ سَرْ بِهْ سُودٰایِ تِنِهْ مٰاهْ نُوکِتْ

اَیْ مِنِهْ رُوزِگٰارْ، بِهْ تِنِهْ دِلْ هُوکِتْ

اَیْ حَلْقِه‌یِ پیامُونْ سَرْگَرْدُونْ بِهْ کُوکِتْ

دِچِشِ اَسْلی، کیلْ بَکِشی بِهْ رُوکِتْ

اَمیر گِنِهْ تٰامِنِهْ رُوز روُ بِهْ تُوکِتْ

شِهْ سُوتِهْ کَهُودِلْ رِهْ نَدیمِهْ سُوکِتْ

کِمینْ بییِهْ رُوزْ کِهْ مِنِهْ چِشْ بِهْ تُوکِتْ

مِرِهْ روُیِ نٰالِهْ اَزْ دَشْتْ تٰا بِهْ کُوکِتْ

تٰا دِلْ بِهْ اُمیدِتِهْ، خَجیرِهْ خُوکِتْ

تٰا دِچِشْ مِنِهْ دوُسْتِ زَنْجیرِ مُوکِتْ

پَرْتوُ مٰاهِ مِنْ، دِلْ بِهْ تُو آرِزوُکِتْ

تِهْ غُصِّهْ مِنِهْ سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ کَهوُ کِتْ

شمارهٔ ۲

وَنوشِهْ خُو شِهْ سَرْ هُونیا کَهُوتاجْ

بَوِرْدِهْ مِهْ جهْ، هَرْ چی دٰاشْتِمهْ بِهْ تٰاراجْ

مِهْ بٰالٰا بِلِنْ دُوسْتِ خِجیرِهْ مِزٰاجْ

اِرْزنِهْ تِنِهْ خُوشْ (خِشْ) بِهْ دِ عٰالِمِ بٰاجْ

اَمیرْ گِنِهْ:‌ای گُوهِرْ مُونِگْ پِیوُنْ فٰاجْ

مِنْ کیمِهْ کِهْ شِهْ سَرْرِهْ نَد مِّهْ تِهْ پٰاجْ

تا دِچِشْ رِهْ سِرْمِهْ دَکِشی سُورِ تٰاجْ

اَسیرِ تِنِهْ چِشْمِهْ، فَغْفُوروُ لیلٰاجْ

زِبُونْ (زِووُنْ) کِهْ سِخِنْ گِنِهْ نِئیرْمِجِهْ مٰاجْ

بَسی (بِهْ سی) سَرْ بِهَرْ گُوشِهْ دَرْآیِهْ (دَرْانِهْ) آوٰاجْ

یِکی خَنْدِهْ (خَنِّهْ) شِهْ وَرْبَنِمِنْ (بَنِمٰا) خِشْ آوٰاجْ

تِهْ خَنْدِهْ بِسی خِنِهْ بَوییهْ تٰارٰاجْ

سی شٰاه وُ گِدٰا جُمْلِهْ دَرُونِ شُوی وٰاجْ

مِهْ شٰاهْ تُوئی، تِهْ دینِهْ مِنِهْ سَرِ تٰاجْ

تِهْ دیمْ نُوبِرِ مُونگْ وُ سُو آلْ بُویِهْ فٰاجْ

بِسْیٰارْ مَرْدِمِ خِنِهْ بَوییِهْ تٰارٰاجْ

شمارهٔ ۳

یِکی نَظِرْ، مِهْ کَیْوٰانْ بَوِرْدی تٰارٰاجْ

تِهْ دُومْ دَرِمِهْ، مِهْ کٰارْ سٰاجِنّی بِسٰاجْ!

تِهْ مَسِّهْ چِشِ گُوشِهْ، مِنِهْ دِلِ لٰاجْ

زَنّی مِرِهْ تیر وُ مِنِهْ دِلْ کِنّی لٰاجْ

اِسْتٰا بیمِهْ شِهْ جٰانْرِهْ هِدٰا مِهْ تٰارٰاجْ

چِشْ هٰازُومِهْ تِهْ مَخْمِلْ وُ تِهْ سَرِ تٰاجْ

مُشْکِلْ کَسْ بِهْ تِهْ دوُمْ دَکِتْ، دٰارِهْ عِلٰاجْ

تِهْ دُومْ دِرِمِهْ، مِهْ کٰارْ رِهْ سٰاجِنّی، سٰاجْ!

زَنْگی دیمِهْ کِهْ سَرْرِهْ دَرْ اُورْدِ، بِهْ کٰاجْ

زٰاغِ مَرْگِهْ رُوزْ هَسْتْ و بِلْبِلِ ویلٰاجْ

عُود وُ چَنْگْ وُ چینی وُ پِیٰالِهِ‌ِیِ سٰاجْ

گِنِنِهْ: پَری اینِهْ کِهْ سَرْ هُونیٰا تٰاجْ

خُورْ تٰا وِنِهْ وُ شٰاهِ خِرٰاجِهْ تِهْ مٰاجْ

بِشْکِسْتِهْ بِهْ سُورْ کَمِرْ، کِهْ سُورِهْ یٰا کٰاجْ؟

زَنْگی سَرِ دَسْتْ دٰارْنِهْ پیٰاله‌یِ عٰاجْ

تٰا خینْ بَکِنِمْ قَیْ، بِهْ خوش (خِشْ) آوَرِهْ سٰاجْ

شمارهٔ ۴

گُوهِرْ گِلِهْ دیمْ، دُوسْتِ گِلُوئِهْ مِزٰاجْ

وٰاکِنْ صَدِفْ‌رِهْ تٰا به دَرْآیِهْ مَرْوٰاجْ

نُوسیمِهْ تِهْ نٰازِکْ بَدِنْ یٰا زَرِ سٰاجْ

مِهْ سَرْ تِنِهْ پیشکش، مِنِهْ خُونْ تِنِهْ بٰاجْ

دَرْمِهْ بِهْ دِوٰایِ دُوسْتِ خجیرِهْ مٰاجْ

وٰاسْتِرِ زِکٰاتِ مٰالْ دِخِشْ هٰادی بٰاجْ

تِهْ کِرْدِهْ مِنِهْ دَسْت و دِلْ کِهْ بَوی لاجْ

مَلْهَمْ دِلُویِ خِشِهْ، مِهْ دِلْ بَووِّهْ خٰاجْ

تٰا عَیْنْ‌رِهْ بِهْ کُحْلْ دَکِشی مِهْ سییُو سٰاجْ

بَی مَرْدِمِ دِلْ‌رِهْ بَوِرْدِهْ تٰارٰاجْ

دیمِ دِوَرِقْ گِلْ بِهْ گِلُو کَشی تٰاجْ

هِشِّنی کِلٰالِهْ عَنْبَرینْ بِهْ سِنْبٰاجْ

اِنٰارِهْ تِنِهْ مُونْگْ وُ خُورْ، مِهْ سییُو سٰاجْ

تِهْ نَدیینْ‌جِهْ، رَشْ مِهْ سَرْ آوَرِهْ کٰاجْ

تٰا هَمی مِنْ عٰاشِقْمِهْ تِنِهْ دَسْتِ مٰاجْ

تِهْ دُومْ دَکِتْ سی سر هُونیٰا بُوئِنْ مٰاجْ

شمارهٔ ۵

دُوسْتِ قَدْ نَشِنِهْ گِتِنْ سُورِهْ یٰا کٰاجْ

بَشِنِهْ گِتِنْ کٰانِ بِلُورِهْ یٰا عٰاجْ

اَمیرْ گِنِهْ‌ای سُورِهْ‌وَشِ گیتی سٰاجْ

تِهْ هَرْوَرِ خِشْ بِهْتِرِهْ عٰالِمِ بٰاجْ

اُونْ تِهْ حُسْن وُ خُوبی بَوِرْدْ یُوسِفِ بٰاجْ

سُودَکِتْ تِنِهْ سٰایِهْ سَرْ هُونیٰا کٰاجْ

نَرْگِسْ سَرْگِرْدوُنْ شُونِهْ بِهْ تِهْ تَنِ عٰاجْ

تِنِهْ کَمِّنِ ریزِشْ مِنِهْ سَرِ تٰاجْ

تِهْ نَرْگِسِ چِشْ فِتُنوئِهْ یٰا قَرٰاقٰاجْ

دِنْبالِهْ اَلِفْ بَکِشییِهْ دِقیقٰاجْ

یٰا کُحْلِهْ یٰا رَنْدِشِهْ یٰا کِهْ مِشْکِ فٰاجْ

نَرْگِسِ خِدَنْگْ تیرْ زَنِنْ، فٰاجْ هٰاکِنْ فٰاجْ

سُو آل مُشْتِری، نٰافِهْ مِشْکِهْ، سَرْوِ سٰاجْ

کَمُونْ بِرْفِهْ، دَسْتْ قًبْضِهْ وُ مییُونِهْ نٰاجْ

گُوشْ‌رِهْ دُرْ بِرٰازِنِهْ، سُویِ تَنْ‌رِهْ عٰاجْ

کَرْبْ، قَلْیُونِ مُوِّنِهْ کِهْ بَوُو خَمْ وُ کٰاجْ

شمارهٔ ۶

دَرْ آمُوویهٰارْ، وَلْگْ بَکِرْدْ گیتی سٰاجْ

بَوِرْدْ زِمِسْتُونْ، هَرْ چی دٰاشْتِمِهْ تٰارٰاجْ

هَلی بِهْ خِشی دَوِسْتِهْ چٰادِرِ عٰاجْ

اِنٰارْ بِهْ خِشِهْ سَرْ هُونِیٰا تُرْکِ تٰاجْ

اِسْتٰا بیمِهْ سی گِسْفِنْدْ هِدٰامِهْ تِهْ بٰاجْ

چِشْ هٰازُومِهْ تِهْ مَخْمِلْ دیمْ هٰاکِنِمْ مٰاجْ

مِهْ شیرینْ زِبِونْ دُوسْتِ خِجیرِهْ مِزٰاجْ

سَرْدِمِّهْ فِدٰا، گِسْفِنْدْ پِیُونْ بِهْ تِهْ بٰاجْ

هَمِهْ دِلْ تِنِهْ تیرْ بَخِرْدْ، کِنِّهْ آمٰاجْ

مِهْ زَخْمِهْ دِلْ‌رِهْ، نِمِکْ پٰاجِنّی بِپٰاجْ

مِهْ دِلْ بٰا تُوئِهْ، هَرْگَهْ دِگٰارْدِنِّهْ مٰاجْ

زَنّی تُو عِشْقِ تیروُ، نِدٰارْمِهْ عِلٰاجْ

کَیْ بُومْ بِهْ دِعٰا، دُوسْتِ اَبْروُ سییُو فٰاجْ

مِهْ زَخْمینِهْ دِلْ دیگِرْ نَکِرْدی عِلاجْ

اُونْ کُوکِهْ تِنِهْ چیرْ بَدی آدِمیزٰاجْ

سَرْگِرْدُونِهْ اُونْ کُووُ نِدٰارْنِهْ عِلٰاجْ

شمارهٔ ۷

کٰافِرْ وَچِهْ، پَیْکُونِ غَمْزِهْ بِروُ کِرْدْ

مِنِهْ کِشْتِنِ وَرْ، دِچِشْمُونْ سییُو کِرْدْ

هَرْ وَخْتی کِهْ زِلْفْ خِدْرِهْ پیچ وُ تُو کِرْدْ

مِهْ روُزْرِهْ سییُو وُ جیم وُ دٰال وُ وُو کِرْدْ

تِهْ مِشْکینْ کَمِنْ پِرْ سَر وُ مٰالْ‌رِهْ دُو کِرْدْ

مِهْ روُزْرِهْ سییُو وُ جیم وُ دٰال وُ وُو کِرْدْ

اُونْکِهْ مِهْ وٰا سِرّ دِتٰا عَقیقْ‌رِهْ نُو کِرْدْ

تُرْکی بِهْ یَغْمٰا اوُنْ نِکَرْدْ، تِهْ دِلُو کِرْدْ

نٰازِ سِرْمِهْ شِهْ مَسِّهْ چِشْ‌رِهْ سییُو کِرْدْ

دِتٰازِهْ نَرْگِسْ دیمِهْ، گِلِ سَرْخُو کِرْدْ

دِ زِلْفْ عَنْبَرْآسٰا بِهْ گِلِ سَرْ سُو کِرْدْ

تِهْ دِ زِلْفْ مِنِهْ روُشِنِهْ رُوزْرِهْ، شُو کِرْدْ

دِ کَمِنْ تِهْ رُورِهْ مِثْلِ مُونْگِ نُو کِرْدْ

مِشْکینْ کَمِنْ عٰاجِهْ گِرْدِنْ پیچ وُ تُو کِرْدْ

اَمیرْ گِنِهْ تِهْ لُوکِهْ نِبٰاتْ‌رِهْ او کِرْدْ

اَز اینْ کِهْ تِهْ لُو بٰا مِهْ لُو، لُو بِهْ لُو کِرْدْ

شمارهٔ ۸

اَمیرْ گِنِهْ‌ای مَسِّهْ چِشْ مٰاهِ خٰاوَرْ

بی کِفْ نَووُئی، بَنْدِهْ کَتْ بُوئِمْ تِهْ وَرْ

مِرِهْ نییِهْ کِهْ «نا» بَوُوئِمْ بِهْ تِهْ دَرْ

تُو «هٰاوِشْتِهْ مُونْگْ» دَرْبییَمُوئی مِهْ سَرْ

اُنْطُورْ کِهْ مِهْ کٰارْ بَکِتْ بِنٰایِ تِهْ دَرْ

اینْ شییِنْ نییِنْ نییِهْ مِنْ دُومِّهْ مِهْ وَرْ

مَگِرْ اَرْمِنی بیمِهْ، گُرْجی وُ کٰافِرْ؟

مَگِرْ مُسَلْمُونْ نیمِهْ دَرْگٰاهِ دٰاوَرْ؟

مَگِرْ شُووُ رُوز سَنْگْ زُومِهْ کَعْبِهْ‌ی دَرْ؟

نَپِرْسِنی مِهْ جِرْم وُ گُنٰاهْ‌رِهْ آخِرْ؟

اِسْمٰاعیلْ صِفِتْ قِرْبُونْ اِمِّهْ بِهْ تِهْ دَرْ

اَگِرْ مِرِهْ پُوسْتْ بَکِنِّنْ پٰایْ تٰا سَرْ

زَکِرْیٰا سُونْ، اَرِّهْ بِلِنْ بِهْ مِهْ سَرْ

اُونْ مَحَلّ خِدٰا دُونِهْ نَشُومِّهْ تِهْ دَرْ

سُوزِّمِهْ بِهْ آتِشِ تِنِهْ دیمْ خِرْ

مِنْ بِرْمِمِّهْ تِهْ دٰاغ وُ خَلْقُونْ بِهْ مِهْ وَرْ

شمارهٔ ۹

تُویی تِذَرْوْوُ کُوک‌وُ شَهْبٰازوُ کُوتِرْ

زِبَرْجَدوُ اَلْمٰاس‌وُ فیروزِه‌وُ زَرْ

تُویی خُوبُونِ مِصْروُ بُتٰانِ آزَرْ

چِهْ حُورْ چِهْ پَری نُومْ، تِهْ کَمینِه‌یِ دَرْ

تِهْ دَسْتِ مُبٰارِکْ، کَنِّهْ خَیْبَرِ دَرْ

تِهْ نُومِ مِبٰارِکْ زَنِّهْ سِکِّه‌یِ زَرْ

تَهْ نُورِ مِبٰارِکْ کِهْ مِعْرٰاجْ کَشِهْ پَرْ

خِدٰا جِهْ شٰاهی دٰاری، بِنُوکُومِهْ دَرْ

اَولٰادِ کٰاوُوسْ، شیرِ جَنْگی دِلٰاوَرْ،

یَلُونِ رُسْتِمْ، اِسْتٰانِنِهْ بِهْ تِهْ دَرْ،

دَوْلِتْ بِهْ تُو بَوِّهْ هَمْ اِقْبٰالْ تِهْ یٰاوَرْ

بِهْ تِهْ دَرْگَهْ شٰاهُونْ هُونِیٰا بُونْ شِهْ سَرْ

زُهْرِهْ تِهْ ثِنٰاخُونِهْ، مِرّیخْ تِهْ چٰاکِرْ

تِهْ حِشْمِتْ حَیْروُنْ بُوئِنْ فَغْفُوروُ قَیْصَرْ

اَمیرْ گِنِهْ: سَرْ دِمِّهْ دَرگٰاهِ دٰاوَرْ

هَسْتْمِهْ بِهْ دِلْ و جٰانْ مِنْ غِلُومِ حَیْدِرْ

شمارهٔ ۱۰

تِهْ مِهْرْوَرْزی دٰارْمِهْ، اَرْچِهْ بُوتِرِهْ عٰارْ

هَرْگِزْ گِلْ نچی کَسْ کِهْ بِهْ وی نَوی خٰارْ

اَمیرْ گِنِهْ: تِهْ عِشْقْ بِهْ دِلْ دٰارْمِهْ مِهْ یْارْ

تُو سَنْگِهْ دِلی، مِهْ نُومْ نَئیرْنی هیچْ بٰارْ

تٰا کَیْ بِهْ مِنِهْ سُوتِهْ دِلْ دٰارْنی آزٰارْ؟

مِنِهْ دِچِشْ‌رِهْ اُو بَوِرْدْ رُو بِهْ رُو آرْ (رودبار)

بِلْبِلْ بِهْ گِلْ عٰاشِقِهْ، مِنْ چیرِه‌یِ یٰارْ

بِلْبِلْ دِمٰاهْ نٰالِنِّه، مِنْ دٰایِمٰازٰارْ

دوُسْتْ هٰامِتْ اُونْسُونْ کِهْ هَسِّهْ آهویِ لٰارْ

جِلُو بَکِشی مِهْ کِشْتِنْ وَرْ بِهْ آزٰارْ

مَجْنُونْ صِفِتْ کُوکُو زَنُونْ دٰامِنِ غٰارْ

تِهْ سَنْگِهْ دِلْ‌رِهْ دَرْ نَئیرْنِهْ مِنِهْ زٰارْ

گَنْجِ وَرْبَسی رَنْجْ بَوِرْدْمِهْ بِهْ نٰاچٰارْ

هُوکِتِهْ مِرِهْ آخِرْ بِهْ اَژْدِهٰا کٰارْ

بِهْ گُلْشَن‌وُ گِلْ دٰاغْ بَئیتِمْ بَسیْ زٰارْ

گِلْ دَسْتِهْ بِهْ شِهْ پٰایی دَرْآوَرِهْ خٰارْ

شمارهٔ ۱۱

امیر گِنِهْ: که حلقه‌یِ دالِهْ ته زِلْفْ

یا حلقه‌یِ سیمِ زرنگاره ته زِلْفْ

خِشبو ئه مگر مَشْکِ تِتاره ته زِلْفْ؟

مه ور مُوسِمْ لَیْل وُ نهاره ته زِلْفْ

درازْ کَمِنّ سامِ سوارِه ته زِلْفْ

زنجیرِ عدالتْ به قراره ته زِلْفْ

پلّه دچییِه به سونِ ماره ته زِلْفْ

هرمی که خراجِ قَنْدِهاره ته زِلْفْ

سیاهی مونند شویِ تاره ته زِلْفْ

نظر کرده‌یِ شاهِ جبّاره ته زِلْفْ

شیرینی یکی (مگر) قندِ خِرواره ته زِلْفْ

گر غمگینْ بَوِّمْ مه غَمْگُساره ته زِلْفْ

هرمی قیمتِ قارونِ ماله ته زِلْفْ

نظر کرده‌ی شاهِ جبّاره ته زِلْفْ

ونه بخرینم گرونبهائه ته زِلْفْ

عاشقْ مردمونْ‌رِهْ غَمْ فزائه ته زِلْفْ

شمارهٔ ۱۲

لَیلی وَشْ به ته یٰاسه گیتمْ یکی مالْ

منْ اوُنْ کَشّمه روزْ، که مَجنونْ کَشی سالْ

اشکِ سرخْ، رویِ زردْ به نقاب کَشی آلْ

تا فاش نَووئه عشقْ، کَسْ ندونه مه حٰالْ

چینِ زلفهْ، کٰانِ مشکهْ یا خطِّ دالْ

یٰا سُنْبلهْ، سایه بَکردْ به گِل آلْ

مرغِ دلْ نَکْفهْ دُوِمْ زلفْ، دونه‌یِ خالْ

اینْ رَهزَنْ بَسی سَرْ بَورْدْ با خشه مالْ

ششْ سالِ خراجِ تُرکستُونه ته خالْ

هفتْ سالِ خراجِ هندُوستونه ته یالْ

اُویِ ظلماتْ که خضْر بَخردبی اُونحالْ

اوُنْ اُوره تُو دارنی به جنافه‌یِ چٰالْ

اون خُور که خجیره متهْ هَرْ سٰال تا سالْ

ته چیره بَدییهْ، دَسْتْ بدائه شه حٰالْ

گَرْ مرغْ به هوا سَرْ بلا کنّه و بالْ

خُوفْ دارنه تنه دُوم دَکفهْ پَر وُ بالْ

شمارهٔ ۱۳

منْ صیدِ تنه دامِ پیچونْ بَووئمْ

اسیرِ گیسویِ پَریشونْ بَووئمْ

هندویِ تنه خالِ مییُون بَووئمْ

دیوانه‌یِ خالِ دل‌نشُونْ بَووئمْ

لیلیِ حُسنْ وٰاسرْ مجنونْ بَووئمْ

دامنگیرِ پاکیزهْ دامُونْ بَووئمْ

مُلازم ته مُلازمُونْ بَووئمْ

کمینهْ گدایِ آسْتونْ بَووئمْ

من عاشِق تِه بُویِ دهونْ بَووئمْ

طوطیِ تنه شَکِرستُون بَووئمْ

شیدایِ تنه سَرْوَروُون بَووئمْ

ته گُلْخَنِ آتشْ جهْ بیرون بَووئمْ

من واله‌یِ تاقِ اَبرونْ بَووئمْ

نثارِ مرْواریِ غَلْتُونْ بَووئمْ

خاکِ دَر وُ دست‌گیرِ دامُونْ بَووئمْ

کَفنْ سَرْ هائیتْ ته وَرْ مجنونْ بَووئمْ

شمارهٔ ۱۴

چنْ روزه ندیمه، دِل هُورستٰابی، غَمْ

وِنِهْ بَوینِمْ، غَمْ به دِلْ مه بَوِّهْ کَمْ

مه تاریکه دِلْ، سُو نکّنه به عالِمْ

پَری وَچِّهْ‌رِهْ کَشْ هٰائیتْ شه وَرْ دارِمْ

شُوکه دَکِتِهْ پِرْبُونه مه دِلِ غَمْ

دَبالِشْ منه شیرْ بُونه، مه چِشِ نَمْ

پَری‌وَچِه! شه دم‌ره بِهِشْتی مه دَمْ

تُو دونّی بَمِرْدْ، زِنْدِه نَوُونه آدِمْ

تا که صبحِ صادقْ، به دَنی دَمِهْ دَمْ

تا زنده بَوِّهْ، به وی نژادِ آدِمْ

تا گردشِ چَرخُ و فَلِکْ بوئه عٰالِمْ

ته عشقْ به منه دِلْ نَووئه هِچّی کَمْ

تا ایزدْ خمیرْ‌ها کرده خاکِ آدِمْ

مه خاکْ‌رِهْ به ته خاکْ بَکِتِّنی با هَمْ

ته عِشقْ‌رِهْ به مه دِلْ دَرْاِنگُوئه با هَمْ

اسانییِهْ مه جانْ که کَسْ‌ها کِنِهْ کَمْ

شمارهٔ ۱۵

بِلْ شه دَمْ‌رِهْ مه دَمْ، بدنْ دارمه بی دَمْ

عیسیٰ دَمِهْ ته دَمْ، مَرْ بَکِشْ به شه دَمْ

آتشْ به منه سینه زینگاله (زینگال از) ته دَمْ

ویلهْ، دَمِهْ، تَنْ بوتَه‌یِ زَرگِرْ، هٰادِمه دَمْ

دوُنس وُومْ به جِدایی، دل خَرِه اَندی غَمْ

شه جان جِهْ جدائی نَکِرْدْووُم یکی دَمْ

مردمونْ تنها سِخِنْ کِنِنْ هزار چَمْ

تا که بنده‌رِهْ شه خٰاطِرِ هٰاکِنی کَمْ

نازکْ بَدِنْ وَرْ سخن‌گو هَسِّه آدَمْ

بِلُورِهْ تنه تنْ که ندارنه آدم

تنه هرورِ زلفْ بَکشی هزار چَمْ

کی مِجِهْ به ظاهِر که نِدارِهْ ته غَمْ؟

تابُونْ خُره ته دیمْ، که مره کَشِهْ دَمْ

گِلالِه وَرِقه، هرگه بَیِرِهْ شُونَمْ

شُوکه بی تُومه، غَمْ به دِلْ مه نَوّه کَمْ

ته غَمِهْ که مه دِلْ بَکَشی مُدامْ لَمْ

شمارهٔ ۱۶

ته چیرهْ بَدی خور به جهانْ آموئنْ

خور و مُونگْ به ته دُومْ دَکتْ، گُوم بَوُوئنْ

خور و مُونگْ به گیتی شیینْ وُ آموئنْ

نَورَدْ کس به ته جا وُ نَشونْ نگُوئنْ

حوری و پری پاکْ به ته دَر آمُوئنْ

خالْ مشکِ گلُویِ سَرْ، نَشُون اَنْگُوئنْ

زَرُ و سیم ره ته عاجهْ گردنْ هازْ مُوئنْ

مثْلِ تو نییه کَسْ که نَشُونْ بَگُوئنْ

سیم و زر ره ته عاجه گردن اَنْگُوئنْ

هر کَسْ که بدی ته چیره، ماتْ بَوُوئنْ

ته چیره خُورْره مُوننْ، بیرون آمُوئنْ

مشکیْ به تنه دَرْ دَکتْ، بُو اَنْگُوئنْ

اَیْ گوهرِ نومْ ره به زبُونْ اَنگوئنْ

اَیْ ناوُکِ تیرره منه دلْ بَزُوئنْ

شهرِ مَرْدمُونْ شه سخنون پرْ گُوئنْ

مرهْبه منهْ مَرْگ بهلنْ، بَشُوئنْ

شمارهٔ ۱۷

صَنعونْ صفتْ ترسا وَچه رهْ بَدیینْ

خَمْر بَخردن وُ مَصْحَفْ بَسوجنّیینْ

زُنّارْ دَوسّنْ وُ خوکْ (خی) چرا ئنّیینْ

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

میمونْ بئیینْ، یا که عَنْترْ (اَنْترْ) بئیینْ

کشیینْ زنجیرْ گردنْ، رهانئیینْ

شه دوستِ رقیبْ ره به شه چشْ بدیین

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

کِچّکْ(کرْچکْ) بئیین، دایم هوا دئیین

به بُوردنِ چینّکا دِچٰارْ بئیین

یا پیرهْ زنونْ شه دلْ براجنّیینْ

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

یا خوکْ (خی) بَئیینْ وُ ویشه چگالنّیینْ

کِشتی بِشکسِّنْ، دولتْ دِریُؤ شنّیین

سیمرغِ پیُون، هرگزْ آدمْ ندیینْ

سی‌وار بهتر که ناکِسن مهرورزیینْ

شمارهٔ ۱۸

سَلوُمْ منه مَسّه چش وُ دیده‌یِ سو!

منْ کیْمه به ظاهرْ که سَلوُمْ کَنی تو

منْ ته قَدِم گَرْدمهْ، ته مه چشمِ سو!

حَیْف بُو قَدِمْ گرد رهْ سَلوم کِنی تو

من بٰا ته تمٰا داشتِمهْ، مه چشمِ سو!

اندکْ اندکْ مه خاطر نیازاری تو!

راستْ گتنهْ دُونا مَرْدمْ، کیمیاخو

دلْ به دلْ چراغهْ، د پَلی کَنّه سو

مَقْصُودِ منهْ عشقِ تهْ، کیمیاخو

گَرْ اینطورْ نَوُوئمْ، کُورْ مه زیستْ یکی رو

دایمْ همه‌ی دنی بیِیهْ، شهْ‌ای بُو

هرگزْ کَسْ نَدی آدمْ به خوبیِ تو

امیر گنه: ته ندییِنْ مهْ مُونگِ نو!

پُوسْت به تن بکاستهْ، سُونِ گُویِ بی‌جو

نَدُومهْ مجالْ کَیْ بو، منه چشمِ سو!

ته وٰا سُوزْمهْ تا بَرْسه چشْ به تو

شمارهٔ ۱۹

چی دولتهْ کهْ خنه دَریم بیامو

یا اُونْ ماههْ که شُو به دنیم بیامو

فرشْتُوئه، از عَرشِ برینْ بیامو

یا یَعقُوبه که یُوسفه وینْ بیامو

اَمرُو به گُل‌زارْ آهوی چین بیامو

گردِ گلهْ باغْ، مشکِ پرْچینْ بیامو

د زلفْ د کاکِل چینْ به چینْ بیامو

من عاشقِ اُونْ زلفمهْ پرچینْ بیامو

پَری پیکر وُ زهره‌جبینْ بیامو

بازِ وَچُوئهْ که قَهر وُ کینْ بیامو

طوطی وَچُوئه جانِب چینْ بیامو

خدا دُونّه مهْ دَرْدِ حکیمْ بیامو

اَئی خُور و مونگِ هم‌نشینْ بیامو

پَری پَیکَرْ وُ زُهرهْ جبینْ بیامو

شاهِ مردمُونْ، تختِ زرّینْ بیامو

ستاره به ته نقشْ به زمینْ بیامو

شمارهٔ ۲۰

یارون پرچ بوینین به انجیله داره

یا سرخه گِلِ غنچوئه نو ویهاره

یا غالیه گِلْ گِلْ دِشنّیه داره

یا مخمله که دوش دره مه خون‌کاره

هرگه که سری خونّه، صدای یاره

مه سوته دل غم‌ره ورنه کناره

مه دل حلقه ره مونّه فری کناره

تا دس نزنّی حلقه بزار نناره

چن روزه که من دیدار ندیمه یاره

همینه که مه دیده‌ره خون بواره

یکوار دیگر چیره بوینم یاره

دِ بال‌ره گردن بیورم شه خون‌کاره

دل ترکنه مه، گِنْدِهْ پیون اناره

چش بِرْمِنِهْ مه، وارش پیون ویهاره

زمستون مه چش، همیشه بواره

عجب چشمه که بی او، تن و سر داره!

شمارهٔ ۲۱

طوبیٰ قَدّهْ مه دوست و عقیقهْ لوئه

سو آلْ خورهْ، دیمْ مُونگِ چهارْدَهْ شوئه

دْ تا مَستهْ آهو گلهْ باغْ به خوئه

اُونْته چشهْ که مه کشتنْ وَرْ، سییوئهْ

ته لو و دهُونْ، جایْ ظلماتِ اُوئهْ

هر کسْ که تنه عشقْ نَرْسیهْ، کُوئهْ؟

ایْ بدیمهْ مه جان و دلْ ته گروئهْ

عاشقْ، سَر وُ مالْ، هَر چی دارنهْ به تُوئهْ

خاء، خشبوئهْ بویِ عرقْ ته، گلُوئهْ

عاشقْ، سَر وُ مالْ، هَر چی دارنهْ به تُوئهْ

را، رجائی خَشْ دارمه، دیمْ ته تیهوئهْ

دالْ، دایمْ منه جانْ دْ خِش گرُوئهْ

یوسفْ بدنهْ مه یارْ، عقیقهْ لُوئه

شیرینْ زوُونهْ دوستْ و براتهْ لوئهْ

لیلی‌وَشْ، من هم‌دمِ روز و شوئهْ

دْ بالْ به سرین و نَرگسْ مه کَشْ خُوئهْ

شمارهٔ ۲۲

زلفِ هندُو، آتشْ‌پرستْ یا زنّاره؟

یا طرّه‌یِ مشکینْ به گردِ عذارهْ؟

شوی قدره یا رنگِ لیلْ، ماهِ تارهْ؟

یا اَژْدرهْ که، هَرْ دَمْ گذرْ به لارهْ؟

وَرْنْ گَرْ به جنّت مرهْ، بی‌تهْ نارهْ

گَر وَرنْ به دُوزخْ، ترهْ دارمهْ خارهْ

یا قُوتهْ تنهْ لوُو قَندِ خروٰارهْ

گَرْ ایشِمْ ترهْ، مهْ زمسْتُونْ ویهٰارهْ

رُوبَندْ دَوْس مهْ آفتِ روزِگارهْ

حُسْنِ تهْ دلبَرْ، شَهْرْ هَمهْ جٰا دیارهْ

لَیْلی‌مَنشْ، حُوری‌روشْ، مهْ خُونکارهْ

دْ زلْفْ اَژدَرْآسا، آدمی بقمٰارهْ

مشکینْ طُرّه، سیمینْ وَرقْ سَرْ دیارهْ

یٰا سُنْبُله که هُو داشتْ دَشْتِ ختٰارهْ

یٰا صَفحه‌یِ گلْ، طَرْحِ مشکِ تتٰارهْ

یٰا به ملکِ چینْ، لَشگرِ زَنگْبارهْ

شمارهٔ ۲۳

اوّل گمّه و آخر ذاتِ خداره

کریمْ و رحیمْ، قادرِ بی‌همتا ره

عجب عَیْشگٰاهْ بساته این دنیاره

تا خَلْقونْ بَویننْ، بشناسنْ خداره

اونْ شَرْویرهْماه که اولِ ویهاره

شَرْوتْ به صحرا، هشّنی قالی‌هاره

لَعْلُ و صدفْ و می‌کردمی میناره

هم‌دمْ وینه که گَشتْ بکنیم دنیاره

اون خَطّ که تنه گوش بن جا دیاره

مشکی رَنْدِشه یا دْ زلفْ یا دْ ماره؟

یا دْ شُوئه، گردِ روز، بُوو کناره؟

یا اَژدرْهْ که به گنجِ سَرْ، پاسداره؟

یا سنبلِ دسته، به دْ جا دیاره؟

یا دْ نیمهْ کرْدْبُونْ، نافه‌یِ ختاره؟

یا زاغه که گلهْ باغْ کنّه نظاره؟

یا زنگیه که مدامْ (به) گِلْ کناره؟

شمارهٔ ۲۴

امیر گنه: طرّارْ طُرّه‌یِ خم چیه؟

اُونْ گنج و دیگرْ مارِ اژدَرْ دمْ چیه؟

اونْ کَمنْ اندازونِ خَماخَم چیه؟

یا چابُک سوارونِ دَسْتِ قمچیه؟!

غم چیه گردِ عالمْ لمالم چیه؟

شاهِ زنگبارْ زلفهْ، خَطِّ غَمْ چیه؟

آهووَرهْ بالاله گنهْ رَمْ چیه؟

خونْ مَرْدُمکْ دارْنهْ وُ چشِ غَمْ چیه؟

ژولیده کٰاکُلِ اَرْقم ارقم چیه؟

چشْ پلهْ بَورْدی، زلفِ خَمْ خَمْ چیه؟

زلْفُونِ دلهْ سلْسله‌یِ رَمْ چیه؟

گِلْ وَرقْ رهْ، حَوصله‌یِ نَمْ چیه؟

بشنُوسْمهْ زنجیرِ زلفْ، امّا خَمْ چیه؟

با منْ شَفقتْ داشتی، اسٰا کَمْ چیه؟

نَپرْستی دُوستْ، ته دیده‌یِ نَمْ چیه؟

مه بَمرْدهْ روزْ، داشتنِ ماتمْ چیه؟

شمارهٔ ۲۵

اونوخت که خدا بساته،‌ای بساط ته

گِل هَشْت بهشتْ ره اُورده اُوی حیٰات ته

فرشته به عَرْش کنّهْ همینْ دعاته:

یاربْ! نَرْسهْ مَسْته چشْ‌ره خطاته

ته ذَرّه خوبی اگرْبه عالمْ پاته

نَویّمهْ به عالمْ بُو یکی همتا ته

زُلَیْخا و یوسفْ بنده و آقاته

منْ کیمهْ که شه جانْ ره کنمْ فدا ته

چی خارْببه روزْ که گشت کردمهْ هَمپاته

نثارْ کردمهْ زلفْ ره پچاپچاته

بُورْدمهْ دَ چینمْ نَرد وُ شَطرنجْ براته

هلاگنی هچینْ که تنه شاهْ ماته

همیشه گتی بُومّه دَردِ دوٰاته

جانْ دارْمهْ یکی، شَمّهْ ورهْ به پاته

امیرْ بَوّهْ پابَندِ دَرْدُ و دواته

ای کجْ‌نظرْ، مه ذیله بَسُوته واته

شمارهٔ ۲۶

دِ دیمْ خور و مُونگِ سُونْ که سُو هداته

زلفْ نافه‌ی مشکْ خَطّ بَکشی خطاته

منْ مَجمّهْ ته وا، تَنْ بکاستهْ واته

هزارْعاشقِ جانْ بو زلفِ فداته

ای مونگ و خورْ، مه دل بَسوته براتهْ

به ته لُویِ زمزمْ اُو دْنهْ جٰانْ حیاتهْ

تنها نا همین منْ کمّه جانْ فداته

صَدْ عاشقْ خُوشهْ جان دشنْدینهْ پاته

دی جنگْ کرده دوستْ، اَمْروزْ مره نواته

یا رَبْ! که به گیتیٰ غم و دَرْدْ نواتهْ

یکْ لو شکرْ دارْنی و یکْ لُو نواتهْ

منْ بلبلْ صفتْ نالمّه، هزارْ نوا، ته

مشکینهْ زلفْ ره، دوستْ به گِلْ سَرْ پاته

یا زنگینهْ، اُونْ گله باغْ ره بَرْ باتهْ

بَئیمهْ به ظاهرْ منْ به شهرْ رسواته

یارب! دَرْدْ نَوینمْ منْ سَرْ تا به‌پاته

شمارهٔ ۲۷

دوستْ مرهْ هداشه کَمنْ جه دْمُویی

گته شه گردنْ، طوق هَکنْ تار کَهُویی

هر کَلبْ که تنه شَهرْ برسیه بویی

خَلیطهْ دْکنْتا نَهلّی که شویی

زنجیرْ پرْ گرهْ دیمهْ مشکینهْ مُویی

شَمس و قَمرْ ته مُورهْ ستایش گویی

ته خجیرهْ چیررهْ هر کَسْ خواهشْ بُویی

آتشْ دْکفهْ اُونْ دلْ ره، خامشْ نویی

تا مه رشته‌ی جانْ به کشاکَشْ بویی

عشقِ تَشْ منه دلْ ره وشاوش بُویی

منه تمنّا به ته دْتا خشْ بُویی

ته سرْ مرهْ «نا» نَوْ، «اری»، بو، خشْ بویی

گتی که هَمتا یابمْ ته ماه نویی

اونْ یُوسفهْ چیره گننهْ، این شَهرْ تویی

صد سالْ کَسْ تنهْ وصف و ثناره گویی

راستْ ننهْ تَعریفْ که بَکنهْ یک مویی

شمارهٔ ۲۸

عَجایبْ نیِهْ مشکْ ره خطا کَسْ گویی

ته دیم و ته زلفْ که اُونْ روزه، این شویی

صد جا گلهْ باغْدیمه وَنُوشهْ بویی

هرگزْ کَسْ نَدیِهْ، سُنبُلْ آتش رویی

صد داغْ به منه دلْ دره ته ابرویی

عجبْ داغهْ این داغْ که به دلْ مه رویی

گلدستهْ ره دیمه به کنار رویی

سَرْوازمّه ته عشقْ هرچی بویی، بویی

کی دیهْ وَرْف سَرْ گُلهْ آتشْ بویی؟

وَشهْ آتش وُ ورف دَوُوئه، نَشُویی؟

اونْ خطّ نیِهْ چیره‌ره ته ماه نویی

حَیْرُونمهْ که رَیْحُونْ به خَطّ چُونْ بَرویی

از ضَعْفْ چی بَوّمْ فلکِ روسیویی

مصاحبْ ره دور کرده مه روز و شویی

یارْ که مَرْدمِ حرفْ، مهربُونْ نَوویی،

وی چه دُونّهْ مه سُوته دلْ ره چی رویی؟

شمارهٔ ۲۹

ونهْ باخسمْ کَشْ ته خجیرهْ خویی

ونهْ بئیرمْ دَسْت ته خاره ججویی

مه تن تنه بو کنّه، ته ماه نویی

تَرْسمْ تنْ بَشُورمْ، تنه بو بَشویی

اُونطوریْ که گوکّی انتظارِ گویی،

اُونطوری که ماهی انتظار اُویی،

اُونطورْ که پَروُونه انتظارِ سویی،

مه دلْ شو و روزْ فکر و خیالِ تویی

گرهْ دَکتهْ مه کار و مه گلویی

گرهْ به ابرو دیمه، عَرقْ گُلویی

کی داشته گلو دیم و کی داشته بویی؟

مره خور و خو تَلْ بَیّهْ روز و شویی

صَدفْ نَگْشا امروزْ عقیقهْ لویی

وینگارْ تُومْ بئوته، نَنهْ اُونکار بُویی

نگذشتهْ سخنْ بئوتمهْ موبه‌مویی

نَدُوّمه دلِ دوستْ جوابْ چی بَوُویی!؟

شمارهٔ ۳۰

کسی گته منْ شه یارِ وَرْ نمیرویی

دْ گوشْ غُولْ بَوّهْ تتا نشنوسّهْ نَوُویی

دْ چشْ کورْ بَوّهْ، دْ دیمْ بَوّهْ سیویی،

ونهْ مُونسْ، برمه بَوّهْ هویی هویی

کَسْ وینه منه مشکْ و گُلو ره بویی

«بنده انتظارْمه ته عقیقه لُویی»

ویمارْمهْ، دَرمُونْرهْ تو دارْنی به لویی

چگونه ویمٰارْ دَرْدْ به طبیبْ نَوُویی

درْیُودلهْ دوستْ، ماهیمهْ ته درْیویی

خشکهْ کَتْمهْ بَرْممّهْ ته دَمْ اُویی

تنه قَدمِ گَردهْ، مه آبروُیی

هَمُونْ زِنّهْ ماهیمهْ، منْته درْبُویی

منْ قَصّهْ بشنُوسّمه درْیوی لویی:

منْ کشکوله‌وارْ، مه تَنْ بیّه سیویی

هر کَسْ بَمردهْ، بُورْدهْ، دنیا نمویی

صَبری بَکنْ شاید که ته کُومْ بَرُویی

شمارهٔ ۳۱

شادی گَرْ بوارهْ به افلاکِ گیتی،

آخرْ تَنْ بنِ خاک، دردناک گیتی

مه تَنْ کشتی آسا کَته چاکِ گیتی

غَمْ خرنهْ شو و روزْ، در کلاّکِ گیتی

مردمْ همه بوئنْ گلهْ ناکِ گیتی

مره گلهْ از مه بَختهْ، ناکِ گیتی

خلقون سیرْ کننْ همه به خاک گیتی

منه سر و جانْ: هسّنهْ غم‌ناک گیتی

دوستْ منه سَرْ ره دنهْ به خاک گیتی

تَنْ جهْ مهرِبُونی دارْنهْ خاک گیتی

فَلکْ گِل خالْ بَورْده خاک گیتی

دیگرْ در نَکنّهْ سَرْ ز خاکِ گیتی

شمارهٔ ۳۲

اُونوختْ که هیچ‌کس مهر رهْ به دلْ نکاشتْ بی،

تنه دْ گل و یاسَمنْ بو نداشتْ بی،

اُونوختْ که تره مارْ دُوشْ هَئیتهْ داشتْ بی،

اُونوختْ غَم و اندوهْ، مه شوم و مه چاشتْ بی،

اُونوختْ اگر مجنونْ لیلی عشقْ داشتْ بی،

اسٰا امیرْ مهرِ گُوهرْ دلْ دکاشتْ بی،

فرهادْ گلنگْ ره دوشْ هنیا وداشتْ بی،

آخرْ داغِ شیرینْ، جانْ ره شهْ گذاشتْ بی،

هوای ابر نیسونْ صدفْ گماشتْ بی،

اونْ صدفْ که گُوهر داشتهْ، گوهرْ داشتْ بی،

مه دوستْ ده و چارِ قَمرْ چیره داشتْ بی

یادْ دارْنی تنه مارْمنه جا آراشتْ بی؟

یادْ دارْنی تنه سِرْ، مه جه کینه داشتْ بی؟

یادْ دارْنی تنه کاکو هچّی نداشتْ بی؟

امیر تره دوش گیتهْ، چطری داشتْ بی؟

شمارهٔ ۳۳

ای گلِ چَمنْ، تو مه وشکُوره تاجْ بی

ناشکفتهْ تو دَستِ کَسُون تاراجْ بی

گردنْ به سفیدی چه پیونِ عاج بی

سُونِ مُرغِ بَسْملْ، گلْ به خینْ اراجْ بی

شمسْ چیره‌ی دوسته، که شیرینْ مزاجْ بی

قمر طَلْعَتْ و مشکْ به گلاله تاجْ بی

زهره خاصیتْ بیه که دلْ تاراجْ بی

زُحلْ بَزهْ، سُونِ شَفَقْ، خینْ رواجْ بی

اونْدم که ونهْ سایه، خورشیدِ تاجْ بی،

دوستِ هَرْ وَرِ خَشْ عالمِ خراجْ بی

شمرِ ذوالْجوشنِ نَسْل که یکی حَجّاج بی،

بَکُوشتهْ دینْ دارونْ ره چه چی علاجْ بی؟

اُونْ گوهرِ مَکنونْ که از وی رواجْ بی

عاشقْ مردمونِ شَربِتِ مزاجْ بی

بَدنْ به سفیدی چه بلور و عاجْ بی

صَدْ حَیف و هزار حیف که تیرِ آماجْ بی

نه‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : اَمْروُزْ، خٰارِهْ رُوزِهْ، دُوسْ رُجُوعْ بِهْ مٰا ...

شمارهٔ ۲ : رٰاهْ‌رِهْ مِنْ دیمِهْ کِهْ پَیْ بِهْ کُویِ یٰارْ ...

شمارهٔ ۳ : زیٰادْ بُوتِنِهْ دَوْلِتْ دَرْگٰاهِ دٰاوَرْ

شمارهٔ ۱

اَمْروُزْ، خٰارِهْ رُوزِهْ، دُوسْ رُجُوعْ بِهْ مٰا کِرْدْ

هِزٰارْ گِرِه‌یِ غَمْ بِهْ دِلْ مِهْ وِشٰا کِرْدْ

دُوسْتِ دِتٰا خِشْ دَرْدِ مِرِهْ دِوٰا کِرْدْ

بِلْبِلْ کِهْ تِنِهْ شیرینْ زِبُونْرِهْ وٰا کِرْدْ

سَلُومٌ عَلَیْکْ خَورشیدِ بٰا صِفٰا کِرْدْ

پیشْکِشِ فَقیرْ خُونِهْ وُ جٰا، سِرٰا کِرْدْ

بِسْیٰارْ دیمِهْ کِهْ شِکِسْتِهْ‌رِهْ بِپٰا کِرْدْ

بِسْیٰارْ دیمِهْ کِهْ شِمْشِه‌یِ لٰام‌رِهْ وٰ کِرْدْ

بِسْیٰارْ دیِمِهْ کِهْ تِووُنْگَرْرِهْ گِدٰا کِرْدْ

فَلِکْ چکِنِهْ، چَلْ چکِنِهْ، خِدٰا کِرْدْ

اُونْوَخْتْ کِهْ خِدٰا خٰاکِ خَلْقْ‌رِهْ بِنٰا کِرْدْ

مِنِهْ‌وُ تِنِهْ عِشْقْ‌رِهْ اَئی یِکْجٰا کِرْدْ

اُونْکِهْ آسِمُونْرِهْ بیسِتُونْ بِنٰا کِرْدْ

اُونْ کِهْ مُشْتِ خٰاکْ، آدِمْ بِسٰاتِهْ، پٰا کِرْدْ

خِشْ دُوْلِتِهْ وی کِهْ رُوی خُودْ بِهْ مٰا کِرْدْ

مِهْ دُوسْتْ غُنْچِهْ سُونْ، پِسْتِهْ دِهُون‌رِهْ وٰا کِرْدْ

اُونْ کِهْ سَرْنِوِشْتِ هَمِهْ‌رِهْ یِکْجٰا کِرْدْ

فَلِکْ چکِنِهْ، چَلْ چکِنِهْ، خِدٰا کِرْدْ

شمارهٔ ۲

رٰاهْ‌رِهْ مِنْ دیمِهْ کِهْ پَیْ بِهْ کُویِ یٰارْ کِرْدْ

هِنْدوُ بِهْ خُوشِهْ چیره رَنْگِ عِقٰارْ کِرْدْ

شیرْرِهْ دیمِهْ کِهْ شُبُونِهْ گُو شِکٰارْ کِرْدْ

آهُو دیمِهْ شیرِ دَسْتْ وُ پٰا خُمٰارْ کِرْدْ

تیرْرِهْ دیمِهْ کِهْ سَرْ بِهْ دِهُونِ مٰارْ کِرْدْ

اَژْدِرْ دیمِهْ دَمْ کَشیدِهْ رُو بِهْ لٰارْ کِرْدْ

شیرْ زِلْفِهْ کِهْ کَمْ‌تِرینْ‌رِهْ حٰالْ بِهْ حٰالْ کِرْدْ

آهُو چِشْمِهْ کِهْ وی هَمِهْ جٰا گِذٰارْ کِرْدْ

تیرْ اَنْگُشْتِهْ کِهْ سَرْ بِهْ دِهُونِ مٰارْ کِرْدْ

اَژْدِرْ، گیسوُ کِهْ هَرْ دَمْ گِذِرْ بِهْ لٰارْ کِرْدْ

دَه وُ دِ کیجٰا دیمِهْ یِکْ خُونِهْ کٰارْ کِرْدْ

بٰا بیسْت وُ چِهٰارْ شُوهِرْ اُونْجِهْ مِدٰارْ کِرْدْ

خٌنْثیٰ دیمِهْ کِهْ جَمْعِ کیجٰارِهْ یٰارْ کِرْدْ

بَوِرْدِهْ هَمِهْ بِکْرُو بٰازْ اِبْتِکٰارْ کِرْدْ

دَه وُ دِ دِوٰازْدِهْ مٰاهِهْ کِهْ بِهْ سٰالْ کِرْدْ

اوُنْ بیسْت وُ چِهٰار سٰاعِتِهْ کِهْ مِدٰارْ کِرْدْ

خٌنْثیٰ زِمِسْتوُنِهْ، کُوهِسْتوُنْ‌رِهْ یٰارْ کِرْدْ

بِکْرْ ویهٰارِهْ کِهْ ویٰ عٰالِمْ‌رِهْ نِثٰارْ کِرْدْ

شمارهٔ ۳

زیٰادْ بُوتِنِهْ دَوْلِتْ دَرْگٰاهِ دٰاوَرْ

اَفْتوُ بُو تِنِهْ چیرِهْ کِهْ هو کَشِهْ سَرْ

تِهْ کٰارْ بِهْ مِرٰادْ ایزدْ بِسٰا تِهْ تِهْ وَرْ

سی گِرْدِنْ کَشوُنْ، سَرْهونیابونْ تِهْ دَرْ

تِهْ دَوْلِتْ اَنْدی بُو کِهْ کَیْهوُنْ کَشِهْ سَرْ

تِهْ تَخْتْ بَزِهْ وینِمْ، فَلِکْ بِرٰابِرْ

هِزٰارْ زَنْگبُونْ خُونْچِهْ کَشِنْ بِهْ تِهْ دَرْ

هِزٰارْ حَبشی دٰاغْ بَکِشِنْ بِهْ شِهْ سَرْ

اَلِفْ، اَمْروُزْ کَسْ نییِهْ بِهْ تُو بِرٰابِرْ

ب، بِرْمِهْ کِنِنْ، دیدِهْ بِهْ خُونْ بَوّوهْ تَرْ

ت، تٰازِهْ گِل بٰاغْ بَرِ سییِهْ نُووِرْ

ث، ثٰابِتِهْ کِهْ میرْمِهْ شَهْلٰا چِشِ وَرْ

تِهْ خُورِدیمْ بِهْ کَیْهُونْ بَشِّنی شِهْ زَرْ

نَرْگِسْ مَسْتُونْ تیرْ خِرْدِهْ نٰاوَکِ وَرْ

وَجیهِهْ گِل وُ قَوسْ بِرْفِگُونْ گُوهِرْ

گِلِ پِشْتِ کُوهْ‌رِهْ بِیُورِمْ وِ نِهْ وَرْ

گِلِ وَلْگْ، شِهْ لینْگْ نِهِلْ مِنِهْ چِشِ سَرْ

اوُی چِشْ مِنِهْ شُورِهْ، شِهْ لینْگْ نِیٰازَرْ

ده و بیشتر از ده‌بیتی‌ها

شمارهٔ ۱ : شِهْ دُونِشْ جِهْ چِهْ گُوهِرْ اَفْشُونِسْتیمٰا؟

شمارهٔ ۲ : امرو بدینی آدِمْ که وی پری‌زا

شمارهٔ ۳ : تخمِ زاهدی اندی که کاشْتِمِهْ یارون!

شمارهٔ ۴ : امیر گنه: حیرونمه سرِّ خدارهْ

شمارهٔ ۵ : امیر گنه: گوهر چاردَهْ ماهِ منیره

شمارهٔ ۶ : حیا بُو مره کَشْ، ته خجیره خویی

شمارهٔ ۷ : ته مهرْوَرْزمْ تا اَسْترهْ خرگوش زایی،

شمارهٔ ۸ : نه لوح، نه قَلم، نه فرش و نه کُرسی بی،

شمارهٔ ۹ - در ستایش و سوگندیه : قَسِمْ خِرْمِهْ مِهْ جٰان وُ دِلْ، مِهْ دِلٰا رٰا

شمارهٔ ۱۰ : ویهارْ درآمُو خرّم بییه شبارو

شمارهٔ ۱۱ : امیر گنه: تا عالمْ بجا، قرارْ بو،

شمارهٔ ۱۲ : دلْ دارْمه یکی، نیل و زینگالْ آسایی

شمارهٔ ۱۳ : با اینْ اَندی کَسْ که دلْ دَوستی روجی

شمارهٔ ۱۴ : مِنْ مِهْرِ تِرِهْ دٰارْمِهْ دِلِ مییُونْ مَشْتْ

شمارهٔ ۱۵ : سی جیم وُ پنجاه جیم وُ پنجاه هزار جیم

شمارهٔ ۱۶ : امیر گنه:‌ای خرّم ویهارْ، چه کیشی؟

شمارهٔ ۱

شِهْ دُونِشْ جِهْ چِهْ گُوهِرْ اَفْشُونِسْتیمٰا؟

خِشِهْ گُوئِهْ دُوسْتْ رِهْ دِشْمِنْ دُونِسْتیمٰا

اَنْدی کِه کُمیْتِ عَقْلْ رِهْ رُونِسْتیمٰا

مِنْزِلْ بَرِ سییِنْ رِهْ نَتُونِسْتیمٰا

یِکْذِرِّهْ نَمُونِسْ کِهْ نَخُونِسْتیمٰا

یِکْ نُکْتِهْ نَمُونِسْ کِهْ نَدُونِسْتیمٰا

اِسٰا دَفْتِرِ دُونِشْ رِهْ َخُونِسْتیمٰا

هٰادُونِسْتیما، هِچّی نِدونِسْتیمٰا

اَعْمٰالِ خُوشِهْ نُومِهْ بَخُونِسْتیمٰا

خینُو بِهْ خوشِهْ دیدِهْ فشُونِسْتیمٰا

نَخُونِسْتِهْ دَفْتِرْرِهْ بَخُونِسْتیمٰا

بِهْ مِنْزِلْ دیمِهْ عَقِبْ بَمُونِسْتیمٰا

اونْ مَحَلْ (کِهْ) تُونِسْتیمٰا نَدُونِسْتیمٰا

اِسٰا کِهْ بِدُونِسْتیمٰانَتُونِسْتیمٰا

شِهْ نیک وُ بَدْتیمْ رِهْ دَشُونِسْتیمٰا

دِروُ کِرْدِنِ وَرْ، شِهْ دَمُونِسْتیمٰا

هَمُونْ مَصْحَفْ (کِهْ) وَچِهْ بیمِهْ خُونِسْتیمٰا

بی شَکّْ وُ گِموُنْ خِدْرِهْ رِهُونِسْتیمٰا

تا مَنْعَرِفِ خویشْ رِهْ بَخُونِسْتیمٰا

جُزْ ذٰاتِ خِدٰا دیگِرْ نَدُونِسْتیمٰا

شمارهٔ ۲

امرو بدینی آدِمْ که وی پری‌زا

منْ ندیمهْ یارْرهْ همه چی برازا

بال سْونِ ستُون و تنه تَنْ، سور آسا

قایمه کُمُونْ دارنی، دسْ ته مریزا!

وازَن دست‌هائیتْ زنّی وازنْ کره‌وا؟

تا تفت نخری، وارنگ نریزی والا

ته بُووُگِلِ بُو آوره [اییاره] به من [مره] وا

امیر گنه که، مه جان تنه فدابا

صحبت ورفه روز خشه، صدا چنگ و نا

اسباب مهیّا، آراسته بو یکی جا

قُطْنی جومهْ خوخشه سُرین به بالا

نامرد فلک، چرْ ندارْنی مِهْ دلْ وٰا؟

مه دوست بییه که شییه بلند و بالا

یا اونکه ونی چاله، چش‌دار نه شهلا؟

یا دخت ختایی، بدن دارنه والا؟

مگر یوسفِ چیره خدا تره دا؟

شونه بکشی دوست کمند، سییوتا

گیتی بَدمهْ مِشْکْ، هرگه هاکنه وا

تو منه خجیره دوستْ، خدا مره (نره) دا

سی جانِ عاشقْ، مَسّهْ چِشِ فدا با!

شمارهٔ ۳

تخمِ زاهدی اندی که کاشْتِمِهْ یارون!

به وختِ دِروُ، خوشه نداشْتِمِهْ یارون!

جایِ یک من رِهْ، سی مِنْ دکاشْتِمِهْ یارون!

جایِ سی منْ‌رِهْ یک منْ نداشْتِمِهْ یارون!

سی ساله که ته عشقْ‌رِهْ بکاشْتِمِهْ یارون!

تو آتشینْ خوره، خُوشِهْ داشْتِمِهْ یارون!

یکی نیمه جانی که تَنْ داشْتِمِهْ یارون!

ته عشقِ نثارْبی، این فَنْ داشْتِمِهْ یارون!

ابراهیم صفتْ تَشْ به کَشْ داشْتِمِهْ یارون!

نَسُوتِهْ مِرهْ بَسْکِهْ خِشْ داشْتِمِهْ یارون!

تخم زاهدی سی خرمن داشْتِمِهْ یارون!

به جای یک من، سی من دکاشْتِمِهْ یارون!

به زهد و تقویٰ اندی که داشْتِمِهْ یارون!

ته عشقِ قِمارْبی، این فَنّْ داشْتِمِهْ یارون!

آشوبه دلا! شوجه رَمْ داشْتِمِهْ یارون!

کو تِرْمِهْ، عشقِ دونه چَمْ داشْتِمِهْ یارون!

آزردۀ دِل وُ دیده نَمْ داشْتِمِهْ یارون!

با منْ نخندینْ، بِرْمِهْ چَمْ داشْتِمِهْ یارون!

ابراهیم صفتْ تَشْ به کَشْ داشْتِمِهْ یارون!

نَسُوتِهْ مِرِهْ بَسْکِهْ خِشْ داشْتِمِهْ یارون!

شمارهٔ ۴

امیر گنه: حیرونمه سرِّ خدارهْ

از خوبی دریغ نکرده بی‌بفا ره

نَکشیمهْ به عالم، من عشقِ جفا

ندونستمه ته مهرورزی دشواره

چه دونسّمهْ آخر، نیه این‌هاره

زهی به منه دل که نوونه پاره

اونوخت که تنه چش بدیه دنیا ره،

اونوخت که تره مٰارْ دَوسّهْ گهواره،

اونوخت که تنه لُو بیّه شیره‌خواره،

اونوختْ تا اِسا، کشّمهْ ته جفا ره،

مه بسوته بالِ هسّکا دیاره

اسا پرْسنی بنده تره چی کاره؟

اونطور که لیلی داشته حقِّ بفا ره

اونطور که مجنون ترک بکرد بی دنیا ره

عنبرشکن، ته عنبر نسیمِ تا ره

یا مسکینْ امیره (به) ته عشق بی‌قراره

فکر کمّه منه کار ره کجه کنارهْ

پیشِ نظرِ دوستْ، خُورپیونْ دیاره

من بَکتهْ کار، نَکتْ هیچ آدمزاره

دوستْ، مه جگرِ بَنْ رهْ بکرد بو پاره

شمارهٔ ۵

امیر گنه: گوهر چاردَهْ ماهِ منیره

این شهرْ همه جا گوهرِ نَومْ خجیره

دِ دیمْ سرخهْ گلْ، کنّه دِ چشْ ره خیره

بَرْفهْ صد هزارْ تیرْ زَنّهْ شه رهی رهْ

هرگز تَلهْ دارْ میوهْ نیارده شیره

خُوونهْ خجیر بو، هر چَنْ که یارْ خجیره

پرْ بَدیمهْ خوبونْ، همه مونگه چیره

نَونهْ مرهْ یارْ که چشْ کنّه خیره

دْ زلفْ به بناگوشْ، حلقه‌ی زنجیره

بسی ترک و تات، ته د زلفِ زنجیره

هر کس که تنه چیره دین و دل گیره

وی شه ترکش آسا گرفتارِ تیره

شَکرْخندهْ، آهو مجشْ، خیره چیره

سیُو اَژدرهْ، حلقه دوسّهْ می‌ره

زَورْدَسِّ عالمْ همه ته اسیره

شاه، ته مطبخ چاهْ اُوکش و مزّیره

یا چشمِ مَست بدیمه یا کُحِل چیره

یا ترکِ خوشْ اندازِ قَیْقاجِ تیره

صَدفْ تابونه، روز که ورزمْ ته میره

تا کَیْ دَچینی گلْ که منه خمیره

شمارهٔ ۶

حیا بُو مره کَشْ، ته خجیره خویی

ته صَدْ طَرفْ سخنْ ره به نازْ بئویی

دیمْ سرخه گلْ ره مونّه که باغْ بشکویی

کَمنْ مشکُ وُ عاشقْ انتظارِ بُویی

دیرْ شَرْ پیغُومْ هدامه هرازِ رویی

گتمهْ خنهْ پیشْ شُونی، مه ماهِ نویی

هر وختْ ماهِ نو، دیمْ بَشُوره ته اُویی

بَوْ اَتّا پیغُومْ دارْمهْ، اون دلْ کَهویی

دلْ مَیْلِ سَفر کنّه مه جان ره کویی

دَسْ گل‌چینِ مَیْلْ کنّهْ شه یارِ رویی

چشْ مَیْلِ ختنْ کنّه کَشْ ماهِ نویی

یارب! هر سه حاجتْ مه روا بویی

اونْ داغْ که منه دلْ دَرهْ ته ابرویی

عَجبْ کَمُونْ که داغ به دلْ مه بَزُویی

وشْکو رنگارنگْ چیمه کنارِ رویی

سر هدامهْ، ته عشقْ، هر چی بُونه بُویی

چَن سٰالْ جفا کَشّمه منْ روز و شویی

لذّتْ ره نَدونسّتمهْ چیه خویی!؟

اسٰا بُورْدهْ که بَخْت به من کنه رویی

مه حاصلْ همینْ برْمویی، هویی هویی

شمارهٔ ۷

ته مهرْوَرْزمْ تا اَسْترهْ خرگوش زایی،

تا لَلْ به پیشِ عَنقٰا بُورهْ بیایی،

دریُو خشکْ بَوّهْ و گلهْ باغْ درآیی،

گلهْ باغِ میُونْ خُرما خالْ برآیی،

نالشْ کمّه مه جان که وَختهْ درآیی،

تا دوستْ بشْنُوئهْ نالشْ و مه وَرْآیی.

مه دلْ دَرِ ایزدْ اندی دارْنه تمایی

منْ بَکتْ دیگر کَسْ به تنهْ دَرْنایی

فردا، فردهْ کی ضامنْ بُونه فردٰایی

کی گتْ بُو که تنه بُوردهْ روزْ بیایی

ونه که امروزْ تو به کَیْهُونْ رسایی

شه بارْ رهْ نهلّی اُمیدِ فردایی

دَرِ حلقهْ هر گه که صدا درآیی

دلْ گنهْ که مه دوستْ اینه که درآیی

شه دُونسْتمهْ کَرْشمهْ بیه بایی

اَفْسُوسْ دلِ دله ره تو باد بدایی

نرگسْ به دری سو کنّه چون چلایی

مه دوستْ گرْدهْ دیمْ مشکْ دَوْسّهْ ختایی

دْ خالِ نرگسْ ره به هر که نمایی

زلزلهْ پسیُونْ اونْ کَسْ ره تُو بدایی

شمارهٔ ۸

نه لوح، نه قَلم، نه فرش و نه کُرسی بی،

امامِ شهید، قاتلِ خودْ بَدی بی،

جانْ ره هدا و هرگزْ تسلیم نوی بی،

اِمامِ همه، پیرو، پیشوا علی بی

امام حسن که امام دومین بی

آشتی‌پیشه بی، دشمن قهر و کین بی

مهربون صف، موقر و متین بی

اِمامِ همه، پیرو، پیشوا علی بی

امام حسین که به کربلا بَشی بی،

دستِ شمر ذی‌الجوشَنْ شهید بوی بی،

جان ره هدا و هرگزْ تسلیمْ نَوی بی،

اِمامِ همه، پیرو، پیشوا علی بی

زین‌العابدینْ که وی معراج بَشی بی،

محمّدباقرْ که امامْ دینْ بوی بی،

امام جعفرِ صادق که حقیقی بی،

اِمامِ همه، پیرو، پیشوا علی بی

امام موسایِ کاظمْ امه ولی بی،

امام رضا، که شاه شاهونشهی بی،

امام محمّدِ تقی که همه چیزْ ره دی بی،

اِمامِ همه، پیرو، پیشوا علی بی

علی‌النّقی، با زهرْ شهید بوی بی،

امام حسن عسکری پیر لشگرکشی بی،

امام محمد مهدی که دنی دوی بی،

اِمامِ همه، پیرو، پیشوا علی بی

شمارهٔ ۹ - در ستایش و سوگندیه

قَسِمْ خِرْمِهْ مِهْ جٰان وُ دِلْ، مِهْ دِلٰا رٰا

بِهْ اوُنْ قادِرِ فَرْدِ بِهْدُونِ دانا

بِهْ اُونْ دُوکَون وُ قَوسِ مِحْرابِ عَیْنٰا

بِهْ اُونْ چِشْمِهْ‌یِ زِمْزِمِ آبِ اَحْیٰا

بِهْ لَوحِ مَحْفُوظْ اَرْنَیْ تَقْدیرْ نَئیوٰا

شِکْلِ دُوجِهُونْ صُورِتْ پَذیرْنَئیوٰا

اَگِرْ دیدِنِ عَکْسِ تِهْ چیرْ نَئیوٰا

شَمْسِ وُ قَمِرْ کِهْ چیرِهْ پَذیرْ نَئیوٰا

تِهْ وَصْفْ اَرْنَیْبوُ، شَرح و تَفْسیرْ نَئیوٰا

بِهْ کِلْکِ قِضٰا، خَطِّ تَقْدیرْ نَئیوٰا

گَرْتِهْ قَلِمِ حُکْمْ بِهْ تَقْریرْ نَئیوٰا

یُوسِفْ بِهْ چَهِ مِحْنِتْ اَسیرْ نَئیوٰا

تِهْ مِهْرْ اَرْ دِلِ جَمْعِ کَثیرْ نَئیوٰا

دَرْ رُوزِ جِزٰا دَفْعِ تَقْصیرْ نَئیوٰا

گَرْ جَدِّ تُو‌ای شٰاهِ کَبیرْ نَئیوٰا

مَشْرِقْ تٰابِهْ مَغْرِبْ کِهْ مُنیرْ نَئیوٰا

اَمیرْ گِنِهْ تٰا شاهِ کَبیرْ نَئیوٰا

آدِمْ سٰاتِنِ گِلْ بِهْ خَمیرْ نَئیوٰا

اَگِرْ کِهْ دَنی، هیچْکَسْ بی پیرْ دَئیوٰا

مُوسیٰ بِهْ خِدْمِتِ کُوهِ طُورْ نَشیوا

ته چیرِهْ نَیْبُو، بَدْرِ مُنیرْ نَئیوٰا

تِهْ چیرِهْ نَیْبُو، یوسِفْ خجیرْ نَئیوٰا

شَمْس وُ قَمِروُ گَرْدوُنِ پیرْ نَئیوٰا

گِلِ آدِم وُ حَوّا خَمیرْ نَئیوٰا

شمارهٔ ۱۰

ویهارْ درآمُو خرّم بییه شبارو

بتاوسهْ عالمْ‌رهْ ته چیرهْ دَر شُوْ

هندُو به ختا صَف بکشییه یک رُو

خشْ‌بَختْ نییِهْ شیرِ نَرْ به خَیْلِ آهُو

سر وُ جان و دِل منُ و مه چشمِ سو

یکْ لَحظهْ که منْ طٰاقت ندارمه بی تو

هر گَهْ که شه خنه جه بیرون اِنی تو

اُونطُوره که ماهْ سَرْرهْ دَرْ آوَرهْ نو

بشکسته وَهْمِن لَشگر، به خورِ ترکِ سُو

ویهُو بَکرْد لارِ وَرْف، گُل‌گونْ بَیّه کو

سیْم مٰاهی بِهشتْ دریو، ره (شه)، دَرْ آیه به رُو

اَیْ وایِ سوائی چه رنگینْ کنّی تو

بشکُفتهْ گلِ غُنچه دَرْآرهْ ته بو

اوُن مٰالِ تنهْ چٰالهْ جنافه‌یِ بو

ته زلفْ عَنْبَر مونند حَظّ کنه بو؟

امیر گنهْ: مه دیدهْ دَرْآره سی جو

ونهْ شهْ دل‌رهْ کٰاردْ بَزنمْ یکی رو

تا هَرْ دِ پلی خینْ به درْیُو کَشهْ رو

کنّی سَرزَنشْ با منْ و مه پیشِ رو

بسیارْ سَرْکَشُون آخر بکَفِنْ به رو

مسیرِ شکار دَرْ نینهْ، کی به شکارْ شو

کهْ کوچ کننْ وٰایَستنُ و سُوجنْ وُ سو

گَرْ ایزد بیٰارْبو، پَرْ درآوریم نو

آشکارا به دلِ کُومْ یکْوار هَکینمْ رو

شمارهٔ ۱۱

امیر گنه: تا عالمْ بجا، قرارْ بو،

تا هَفتهْ وُ سالُ ماهْ، لَیلُ و نهارْ بو،

تا روزُ و شُو و هفتهْ وُ مه مدار بو،

تا آدمی وُ جنّ و پَری بسیارْ بو،

تا گردشِ گَرْدُونْ وَ بنایِ لارْ بو،

تا صحبت دُورُونه، طَرْح شکار بو،

تا لیل وُ نهارُ و فلکی مدارْ بو،

یارب! عُمرُو دولتْ به تهْ پٰایْدارْ بو!

تا دلِ دنی رهْ هَمه جٰا نثارْ بو،

تاجُ تَخْت وُ دولتْ به تهْ بَرقرارْ بو،

تا شرعِ نبی نومُ و چَلْ دَرْکار بو،

یاربْ پادشاهی به تهْ برقرار بو.

یاربْ که تنهْ دولتْ مدام قرار بو!

شاهِ زَنگْبارْ تهْ مَطْبخِ سالار بو!

چرخ و فلکِ گردشْ به تهْ مدارْ بو!

دشمنْ به تنهْ دَردَکتْ خوارُ و زار بو!

موارْکْ به تهْ عَیْد وُ به تهْ بهار بو!

همیشهْ به شاهی وُ گَشتُ و شکار بو!

دشمنْ خدَنگِ تیرْ بَخْرِدْ، جٰانفگار بو!

تنهْ قَلمْ تا تُوروَن زمینْ به کار بو!

رسالتْ پناهْ دایمْ ترهْ به یار بو!

ته پشت وُ پناه صاحبِ ذُوالفقار بو!

نوکرْ که جلو شوُنه تنهْ هزارْ بو!

همه پَهْلوُونْ سونِ سامِ سوارْ بو!

ندایی اتّا چی که تهْ یادگار بو،

اگرْ که ترهْ بَوینمْ دلْ قرارْ بو.

شمارهٔ ۱۲

دلْ دارْمه یکی، نیل و زینگالْ آسایی

دَپیتهْ به ته عشقْ و نَشّومهْ جایی

اُونْطُورْ مفْتلامهْ به شَهرْ ته جفایی

آیی تو مرهْ، مه زندگی نخٰایی

چَنّه آه کَشمْ ته وَرْ که بی‌بفایی

چنّه خینْ بَشّنمْ چشْ اُونْطری سزایی

دوستْ اندی نازْ دارْنه، امیرِ وَرْ آیی

«به این‌که مرهْ، مهْ اِسَّیین شَرْم آیی

کمینْ بی‌دینه، مه بدته گوشْ رَسٰایی؟

کمینْ بدرهْ بَدی، که به مه چش نَنْمایی

کنهْ کارِ سَرْ، کارْ بِهشتی نیایی،

ته گَرْمهْ دلْ با منْ اُونچنُونْ بچایی

نَدُومّه که چه دوستْ با من نارضایی؟

مه دلْ بَورْدی، دیگری جاهدایی

ته مهْرِ دلْ با منْ اونچنون نمایی

شه کَرْدهْ منه دیمْ شرم‌سارْ اسّایی

ته فرقتْ مره سَهْل و آسون نمایی

ته عشَقَ مره زار بکوشهْ، کنْ دوایی

چه دُونسّمهْ مه کارْ اینسون رسایی

فراقْهر چی با منْ کنّه مه سزایی

ته چالهْ جنافه بهشتِ نَمْ زایی

ته دستِ هدا، مرده خوره دَمْ آیی

مه جان به تنه دَسّ و تو مه خدایی

که بی تو مره، مه زندگی نَوایی

شمارهٔ ۱۳

با اینْ اَندی کَسْ که دلْ دَوستی روجی

یکی ونهْ دوستْ که دلْ منه وَرْ سوجی

ای چشْ نَپرسنی ته مه شُو و روجی

چَنّ اَسْلی شَنّی، تُومْ دل و جان بَسُوجی

دَرْ آیی ستمْ کنی مرهْ هر رُوجی

تا سوتهْ دلِ دلْ به ته بَوّهْ روجی

ته نَئیر منه نومْ ره زبُونْ هر روجی

چونْ آتشهْ مه نوم و زبُونْ بَسُوجی

مه دِ چشْ تنهْ چیرْ اَرْ نویننْ روجی

با منْ دَپیچنْ، تمومْ ونهْ بَسُوجی

ته عشقْ به منهْ دلْ اُونچنُونْ افروجی

گر دُوزخْ ره، مه تَشْ دَکفهْ، بسوجی

نَرْسیِهْ مه چشْ ره به شو و روجی،

که اَسْلی نَشّنهْ دل و جانْ نَسُوجی

هَیْرْ تو منه نُومْره به زبونْ هر روجی

نَترْس، که نیهْ تَشْ، که زبُونْ بسوجی

هوکتْ امیرْ ره عشقِ ته لَعْل و بوجی

لَیْلْ زلف و شَفَقْ رخ، چیره دارنه رُوجی

دوستِ جلوه اونه که تاووس آموجی

زنگی ره به ته دیمْ آتش هائیتْ سُوجی

صد ساله مه تَنْ به عشقِ تَشْ بسوجی

اَمْرو، دوستْ مره مهره‌ورزی آموجی

خَورْ نَپْرسْنی مه درد و داغ سوجی

دلْ سُوجنهْ مه، دامنْ تنهْ نَسُوجی

شمارهٔ ۱۴

مِنْ مِهْرِ تِرِهْ دٰارْمِهْ دِلِ مییُونْ مَشْتْ

اَگِرْ چُویِ خِشْکْ بَوِّمْ، کِنٰارْ کَتْبُومْ دَشْتْ

اَمیرْ گِنِهْ: مِهْ مَسِّهْ چِشْ، آهُویِ دَشْتْ

تِمٰا دٰارْمِهْ مِهْ خٰاکِ سَرْ هٰا کِنی گَشْتْ

بِشْنُوسِمِّهْ تِنِهْ فِتْنِهْ بِهْ چینْ بَیِّهْ مَشْتْ

تَلْ بَیِّهْ مِرِهْ عَیْش‌وُ، نِشٰاطْ یِکْجٰا، گِشْتْ

یٰاسٰاقِیِهْ مِهْ شیشِهْ رِهْ هٰا کِرْدی مَشْتْ

یٰا قِصّٰابْ مِنِهْ خینْ رِهْ بَئیرِهْ بٰا تَشْتْ

تِهْ بٰالٰا بِهْ سُورْ مُونِّهْ کِهْ نُوکِنِهْ وَشْتْ

تَرْسِمِّهْ سُورینْ بٰالٰا، دَشْتْ لُو، وَرِ وَشْتْ

توشِهْ دِبِلٰارِهْ کُحْلْ جِهْ هٰا کِرْدی مَشْتْ

هِدٰائی وِنِهْ هِزٰارْ تیرْ، بِهْ مِهْ دِلْ گَشْتْ

کی گِرْدِ سُنْبُلْ گُومْ کِرْدْ بُو یٰاسَمِنْ دَشْتْ

اوُی دِچِشْ تِهْ وٰا بِهْ دِرْیُو بَیِّهْ مَشْتْ

سَرْ بَزِهْ کِرِهْ مِشْکینِهْ خٰالْ، دَسْتْ هُو دَشْتْ

یٰا دُونِسِّهْ هٰا کِرْدِهْ، مِهْ رُوزْ بَوِّهْ رِشْتْ

تٰا بَکِتْ یٰاسَمِنْ‌رِهْ رٰاهِ مِشْکِ پِشْتْ

تٰا سَرْ بَزوُ بٰاغِبُونْ، ازِگْهْ کِهْ نُو کِنِهْ وَشْتْ

وٰابَخِرْدْ بُو آهو، مِشْکِرِهْ نٰافْ کِنِهْ مشتْ

وٰاوَرِنْ بِهْ گیلُونْ کِهْ مَرْگی نَوِّهْ رَشْتْ

ایشِّلٰاوِنِهْ دَسْتْ بِهْ گیهُونْ بَوُّهْ مَشْتْ

تٰا سَرْ نَزِنِهْ غَمْ، بِهْ مِهْ دِلْ نَوّوِهْ مَشْتْ

زَنْگی بَدیمِهْ سِرْخِهْ گِلِ سَر هُودَشْتْ

دخٰال‌رِهْ نَدیمِهْ کِهْ بیحٰالْ کِنِنْ گَشْتْ

اوُنْ خُورْکِهْ ویهٰارْ، مَشْرِقْ دَرْآیِهْ بِهْ دَشْتْ

هَمُونْ خُورْ بِهْ تِهْ آب وُ تٰابْ کِهْ بَیِّهْ مَشْتْ

بِروُمِنْ وُ تُو می‌بَخِریمْ یِکی تَشْتْ

چِنُونْکِهْ فِرِشْتِهْ، بِهِشْتْ هٰا کِنِهْ گَشْتْ

تِهْ دیمْ خُورِهْ یٰاموُ نِگْهْ کِهْ نُو دَرْمُو دَشْتْ

یٰا جٰامِ بِلُورِهْ کِهْ عَقیقْ بَیِّهْ مَشْتْ؟

گیسُو مِشْکِهْ یٰا عَنْبَرِهْ، یٰا زری لَشْتْ

دِمٰارِ سییوُ خُو کِنِنْ سُوسَنِ دَشْتْ

تِهْ چیرهْ قَمِرْ مُونَّنِهْ، نُوَبّیِهْ مَشْتْ

خُوروُ خُو بِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرزی حَرُومْ گَشْتْ

تیرْ بَزوُ کَموُنْدٰاروُ، کَمِنْ مِشْکِ پِشْتْ

تِهْ پُشْت وُ پِنٰاهْ، یٰارَبْ چِهٰارْ بَووِّهْ هَشْتْ

مُونْگْ رِهْ دیمِهْ کِهْ دَکِتْ بییِهْ دیمِ دَشْتْ

دِ پَنْجْ وُ چِهٰارْ، لَیْلُ وُ نِهٰارْ، کِنِّهْ (کِنِنْ) گَشْتْ

لارِوَرِهْ رِهْ وِرْگْ بَئیتِهْ کِنٰارِ دَشْتْ

خینْ شییِهْ مِنِهْ دیدِهْ، هَرْ روُزی یکی تَشْتْ

بِلِنْدی ویهٰارْ، خُورْ دَرْ آمُوئهْ بِهْ دَشْتْ

ویهُو بَکِرْدِ کُوهْ وَرْفٰا، دِرْیُو بَیِّهْ مَشْتْ

یک (اَتّٰا) هَفْتِهْ، هِلٰالوُئهْ، کِهْ هُوشِنّی دَشْتْ

لارِوَرِهْ بٰا مٰارْ بِهْ صَحْرٰا کِنِّهْ گَشْتْ

قَولی کِهْ مِنْ وُ توُ گِرْدِمَی (بُومی) تیرِنْگِ

دَکْفیمْ بٰالْ بِهْ بٰالْ، سَبْزِهْ‌رِهْ هٰا کِنیمْ گَشْتْ

اَمیرْ گِنِهْ مِهْ مَوَنِگِ چِهٰارْدَهْ شُو مَشْتْ

اَمْسٰالْ بِهْ دَشْتْ دَرِمِّهْ، نَشوُمِّهْ بِهْ گَشْتْ

خُورْاییَمُوشییِهْ، تیرِهْ مٰاهَ بَیِّهْ مَشْتْ

هَرْگِزْ کَسْ نَدی وَرْفْ بَکِرْدْ آمِلِ دَشْتْ

شٰاهْ‌رِهْ وِینهْ کِهْ چٰاهْ‌رِهْ وَرْفْ هٰاکِنِهْ مَشْتْ

یٰا کِهْ بِهْ شِشْ مٰاهْ، دِنْیٰا بَوّوِهْ زَرِ تَشْتْ

شمارهٔ ۱۵

سی جیم وُ پنجاه جیم وُ پنجاه هزار جیم

سی نادِعلی بیش دَکِنّی بُو ته دیم

اگر دَنی بُو آفله‌یِ مالْ ته دیم

شیرووِن وُ شما خی ره بنویشتْ بیمْ کابیمْ

گَرْدِهِنْ مره مازندرون یکی تیم

گیرمّه اوُن خالْ‌ره که دَرِهْ به ته دیم

دَکِتْ سُنْبُلِ سایه به ته روی سیم

اَبرو مشکی خطّ بکشیهْ به ته دیم

اونْ ته کمندِ حلقوئه یا خطّ جیم

یا اوُنْ گِلِهْ باغ گشتْ کَنِنْ یا به ته دیم

یا سُنبله می‌ته، به خطّ مشکه گِلیمْ

یا پِستهِ‌یِ خَندونهْ دِهُونْ ته، یا میم

دِسِرْخِه گِلْ غنچهْ پییُونه ته دیم

یا ایزد سوادْ کِرْدِهْ، خوشهْ دَسْ ته دیم

دوستْ بَکُوشتْ مره هر دم به گوشه‌یِ جیم

گَرْ ایشِمْ، به ناز و غمزه پیچهْ شه دیم

دُتِرکِهْ، دِیٰاغیهْ، دِ جیمه یا سیم؟

دِبَرْفوئِهْ یا قَوسهْ، هلالْ ماهِ نیمْ؟

دِهون حُقّه‌یِ شربته، لَعْله یا سیم

یا غنچوئِهْ، یا پسته بَئی به دِنیم؟

هِلا بناگوشْ نَکِتْ بُو مشکه گلیم

هلا شرم‌سارِ نِه خُور و مونگْ به ته دیم

هزاردل سییو بیش (پیش) کردی شه رویِ سیم

زَمونه تِرِه، ته کِرْدِهْ آوَرِهْ دیم

سوا بِنمائی دستْ و بالْ چنون سیم

تُو شِهْ خارِ سَرْ شورْنی وُ شه مونگهْ دیم

نشو به گِلِ جا، گِلْ نَوونه ته دیم

گِلْ به رُونَشِنْ، که مالْ نکفه ته دیم

اوُنْ زلفه که یار هِشِنّییهْ رویِ سیم

یا زنگیهْ که تَرْسِنِهْ وی تُرکِ بیم

یا بیجنِ دِلْ، اونکه توها کردی ریمْ

یا مه کَشتنِ وَرْ، رَسِنْ اُورْدی به دیم

تنْ عاجه، تنه لُو شکّرْ، مونگه ته دیم

برفه وُ چِشْ مسّهْ وُ جنافه ته سیم

چه گِل وُ چه خِرْشید وُ چه مونگه ته دیم

نِرْزِنِهْ دَنی ته کمندِ یکی نیم

شمارهٔ ۱۶

امیر گنه:‌ای خرّم ویهارْ، چه کیشی؟

ای چونْ پَرِ تاوُوسْ به نگارْ، چه کیشی؟

ای آهوی میدون، تک سوارْ چه کیشی؟

هزارْ منْ پیونْ، ته جه به زارْ، چه کیشی؟

شنبهْ شکرْ لبْ، شیرینْ گفتار چه کیشی؟

پَریْ‌صفتْ و حوری رُخسارْ، چه کیشی؟

قمر طلعت و یُوسف جمالْ، چه کیشی؟

کان نمک و دَمسْتی یار، چه کیشی؟

یکشنبه نسیمِ نوویهار، چه کیشی؟

یاسمین بدن، مشکین کلال، چه کیشی؟

آسایشِ دلِ اشک‌بار، چه کیشی؟

دَرْمُونِ دردِ عاشقِ زار، چه کیشی؟

دْشنبه نرگسْ رو هشته خال، چه کیشی؟

تو مُونگ و خورِ لَیل و نهار، چه کیشی؟

چون شَمسِ تابنده ته جمال، چه کیشی؟

یا ماه دْ هَفتُوئه سو آلْ، چه کیشی؟

سه‌شنبه سهی قامته یار، چه کیشی؟

سیو بکردی مه روزگارْ، چه کیشی؟

بکتمه شه ملک و دیار، چه کیشی؟

دِکتمِهْ تنه فکر و خیال، چه کیشی؟

چارشنبه، جانْ ره کمّه نثار، چه کیشی؟

جانْ بی‌تو نَشُونه مره کار، چه کیشی؟

منه نالشْ چونْ طِفلِ ویمار، چه کیشی؟

پروُونه صفتْ سوزمّه زار، چه کیشی؟

پنج‌شنبه‌ی پروین و هلال، چه کیشی؟

یقینْ هَکردمهْ، این بسیارْ، چه کیشی؟

هزار منه سُونْ، میرنْ به زارْ، چه کیشی؟

غمْ نیه تنه یک موی خالْ، چه کیشی؟

این ره آرزو دارمه که یار، چه کیشی؟

هادمْ دْ خشْ ته چشمِ کنار، چه کیشی؟

امروزْ دَرِ حقّ نالمّه زار، چه کیشی؟

مراد ره هادنْ هَشْتُ و چهار، چه کیشی؟

دیوان اشعار

دوبیتی‌ها

سه‌بیتی‌ها

چهاربیتی‌ها

پنج‌بیتی‌ها

شش‌بیتی‌ها

هفت‌بیتی‌ها

هشت‌بیتی‌ها

نه‌بیتی‌ها

ده و بیشتر از ده‌بیتی‌ها

امیر پازواری

دیوان اشعار