معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ اسیر شهرستانی

میرزا جلال‌الدین محمد بن مؤمن اسیر شهرستانی اصفهانی (زاده ۱۰۲۹ ق در اصفهان – درگذشت ۱۰۴۹ ق و به روایتی ۱۰۵۹ ق) از شاعران بزرگ فارسی‌سرای سبک هندی قرن ۱۱ ق. است. میرزا جلال‌الدین، فرزند ارشد میرزا مؤمن از سادات شهرستان - از توابع اصفهان - و از شاعران بزرگ سبک هندی سدهٔ ۱۱ ق. است. ظاهراً در سال ۱۰۲۹ ق در اصفهان زاده شد. دامنهٔ علم و دانش او به درستی دانسته نیست اما از قصایدش که بیشتر در مدح ائمه است، آگاهی او از علوم دینی و مسائل عرفانی و فلسفی تا حدودی آشکار می‌شود. وی معاصر شاه عباس اول، شاه صفی و شاه عباس دوم بود و به «اسیر» تخلص می‌کرد. وی شاگرد فصیحی هروی و داماد شاه عباس دوم بود. اسیر علاوه بر مهارت در سخنوری، نقاد و شعرسنج بود و منزلش محفل ادب و مجمع شاعران و سخنواران. گر چه هیچگاه به هند نرفت اما شعرش خصوصا در هند بیشتر از ایران رواج داشته است. وی به جهت افراط در شراب‌خواری در جوانی درگذشت. در سال مرگ او اختلاف است. ذبیح‌الله صفا به نقل از منابع مورد استفادهٔ خود تاریخ مرگ وی را ۱۰۴۹ ق نوشته و این تاریخ شهرت بیشتر دارد ولی ولی‌قلی‌بیک شاملو در قصص الخاقانی ۱۰۵۹ ق ضبط کرده‌است که درست‌تر به نظر می‌رسد.

غزلیات

شمارهٔ ۱ : آسودگی کجا دل بیتاب من کجا

شمارهٔ ۲ : من و بزمی که به مژگان نرسد خواب آنجا

شمارهٔ ۳ : دل و جان سیرگاه یار خواه اینجا و خواه آنجا

شمارهٔ ۴ : بحر عشق است و وفا گوهر پاک است اینجا

شمارهٔ ۵ : بی غنچه و لاله داغ پیدا

شمارهٔ ۶ : جنون نمی کند از خویشتن جدا ما را

شمارهٔ ۷ : روشنگر چشم و دل ما کن شب ما را

شمارهٔ ۸ : از بسکه غمت گداخت ما را

شمارهٔ ۹ : به امید کسی نگذاشت بیدادش دل ما را

شمارهٔ ۱۰ : سیرکن نو رسیده ما را

شمارهٔ ۱۱ : هوا گلشن به گلشن می کشد دیوانه ما را

شمارهٔ ۱۲ : اندیشه کند قبله شکیبایی ما را

شمارهٔ ۱۳ : یا جلوه مده فرشته ها را

شمارهٔ ۱۴ : فسونی خوانده چشمت شیشه‌ها را

شمارهٔ ۱۵ : به دل دوزد نگاهت سینه‌ها را

شمارهٔ ۱۶ : گفتن راز چرا عربده پرداز چرا

شمارهٔ ۱۷ : گر یار در دل است عبث آرزو چرا

شمارهٔ ۱۸ : چه گویم با کسی راز دل دیوانه خود را

شمارهٔ ۱۹ : زوالی نیست دست پیشتر را

شمارهٔ ۲۰ : چو آیینه در دل گدازم نفس را

شمارهٔ ۲۱ : کرده ام از خون دل خالی ایاغ خویش را

شمارهٔ ۲۲ : داشتی مخصوص من تا لطف عام خویش را

شمارهٔ ۲۳ : بسکه با حیرت برآوردیم کام خویش را

شمارهٔ ۲۴ : آنکه گرداند ز ما دانسته راه خویش را

شمارهٔ ۲۵ : در دل گداختیم تمنای خویش را

شمارهٔ ۲۶ : مو به مو مژگان تر باید شکار عشق را

شمارهٔ ۲۷ : لاله می روید ز بستر ناتوان عشق را

شمارهٔ ۲۸ : مکن در بزم روشن وصف آن شیرین شمایل را

شمارهٔ ۲۹ : نفریبد به خیال نگهت خواب مرا

شمارهٔ ۳۰ : با تمنای تو بسیار حساب است مرا

شمارهٔ ۳۱ : دل و درد تو که صبر است و قرار است مرا

شمارهٔ ۳۲ : خواب، پرواز حرام است مرا

شمارهٔ ۳۳ : سرمه حیرتش اکسیر نگاه است مرا

شمارهٔ ۳۴ : ز بسکه گردش چشم تو دیده مست مرا

شمارهٔ ۳۵ : از دل مردم عالم خبری نیست مرا

شمارهٔ ۳۶ : بی رخت شکوه ز بخت سیهی نیست مرا

شمارهٔ ۳۷ : کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا

شمارهٔ ۳۸ : باده چون زور آورد هشیار می‌سازد مرا

شمارهٔ ۳۹ : پرکاویدم دل خودم را

شمارهٔ ۴۰ : جنون به مستی و هشیاری آزمود مرا

شمارهٔ ۴۱ : لعلت زجام شیر و شکر می دهد مرا

شمارهٔ ۴۲ : چمن جلوه کن غبار مرا

شمارهٔ ۴۳ : عشق ساغر داده شوق تشنه دیدار مرا

شمارهٔ ۴۴ : گر به دام افتد هوای گلستان در سر مرا

شمارهٔ ۴۵ : شد ذوق خاکساری اول هوس مرا

شمارهٔ ۴۶ : چو شمع سوختگی تر کند دماغ مرا

شمارهٔ ۴۷ : پرورده لطف سایه ات امید و بیم را

شمارهٔ ۴۸ : گل گل شکفتی از می و افروختی مرا

شمارهٔ ۴۹ : کسی طی می تواند کرد راه ای بیابان را

شمارهٔ ۵۰ : گر صدق کلامت ندهد بال یقین را

شمارهٔ ۵۱ : اگر ز درد نشانی بود فغان تو را

شمارهٔ ۵۲ : کرده نور دیده خود خواب شیرین تو را

شمارهٔ ۵۳ : کی ز دل بیرون کنم درد تمنای تو را

شمارهٔ ۵۴ : اضطراب دل به من گفت آمدن‌های تو را

شمارهٔ ۵۵ : نگه دزد فریبد رم آن بدخو را

شمارهٔ ۵۶ : کرده ای جیقه جیقه ابرو را

شمارهٔ ۵۷ : رخصت کشتنم بده نرگس کم نگاه را

شمارهٔ ۵۸ : داد تاراج مزن صبر نینباشته را

شمارهٔ ۵۹ : چشمت به خاک ریخته خون پیاله را

شمارهٔ ۶۰ : گر دلم پنهان نسازد در غبار آیینه را

شمارهٔ ۶۱ : داده ای ذوق شراب بی خمار آیینه را

شمارهٔ ۶۲ : برده ای دل از میان آیینه را

شمارهٔ ۶۳ : مست تو جلوه گر دهد جام جهان نمای را

شمارهٔ ۶۴ : مکن در کار گلشن جلوه‌های انتخابی را

شمارهٔ ۶۵ : دلم آیینه گر شرمندگی را

شمارهٔ ۶۶ : جواب از خود رود چون بر زبان آری سؤالی را

شمارهٔ ۶۷ : چه دردسر دهم دیوانگی با سخت‌جانی را

شمارهٔ ۶۸ : به پیری بازگشتی هست لازم هر جوانی را

شمارهٔ ۶۹ : نماید جلوه‌اش اکسیر جان‌ها خاک‌راهی را

شمارهٔ ۷۰ : جنون کو تا نثار دل کنم آشفته رایی را

شمارهٔ ۷۱ : فهمیده چشم شوخ تو حال خراب ما

شمارهٔ ۷۲ : نکرده شکوه بیجا زیارت لب ما

شمارهٔ ۷۳ : شد شیشه خانه باغ دل از جان سخت ما

شمارهٔ ۷۴ : رام طاعتیم و کشاکش کمند ما

شمارهٔ ۷۵ : ارغوان زار شفق یک آتش بی دود ما

شمارهٔ ۷۶ : زلف ساقی گر نیندازد گره در کار ما

شمارهٔ ۷۷ : گر ندانی تا قیامت راز ما

شمارهٔ ۷۸ : چه حرف مهر و وفا گوش کرده ای از ما

شمارهٔ ۷۹ : گردش چشم تغافل ساغر لبریز ما

شمارهٔ ۸۰ : آیینه شود دود چراغ نفس ما

شمارهٔ ۸۱ : گردیده خوان نعمت وجه معاش ما

شمارهٔ ۸۲ : غمش باشد شراب بیغش ما

شمارهٔ ۸۳ : زخمی افسانه ناصح نگردد گوش ما

شمارهٔ ۸۴ : تا شد ز یاد تو روشن چراغ ما

شمارهٔ ۸۵ : دور چشم بد زسوز سینه غمناک ما

شمارهٔ ۸۶ : سینه صاف است پیر ما خوشا احوال ما

شمارهٔ ۸۷ : دگر چه باده به پیمانه می کند دل ما

شمارهٔ ۸۸ : آیینه خرد حسن ز بازار دل ما

شمارهٔ ۸۹ : گداخت بر لب حسرت ترانه دل ما

شمارهٔ ۹۰ : درد عشق آشیانه دل ما

شمارهٔ ۹۱ : بهار تنگدلی سبز کرد حاصل ما

شمارهٔ ۹۲ : هر چند تپید بسمل ما

شمارهٔ ۹۳ : جذبه‌ها زین کوشش بی‌بال و پر دیدیم ما

شمارهٔ ۹۴ : خار و گل را جوش یک پیمانه می‌دانیم ما

شمارهٔ ۹۵ : در محبت از جنون امداد می خواهیم ما

شمارهٔ ۹۶ : از بسکه خورد نیش خموشی بیان ما

شمارهٔ ۹۷ : شیشه بر خاره به صد رنگ زدن پیشه ما

شمارهٔ ۹۸ : چه غم دارد دل از اندیشه ما

شمارهٔ ۹۹ : ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

شمارهٔ ۱۰۰ : از می دیگر است مستی ما

شمارهٔ ۱۰۱ : با شکوه همزبان نشود گفتگوی ما

شمارهٔ ۱۰۲ : جذبه شوق تو خضر ره آگاهی ما

شمارهٔ ۱۰۳ : پری گشته آیینه دار هوا

شمارهٔ ۱۰۴ : صبح است مست باده دوشینه هوا

شمارهٔ ۱۰۵ : گردون ز بسکه برد غمت در دیارها

شمارهٔ ۱۰۶ : از مهر تو سینه ها اثرها

شمارهٔ ۱۰۷ : شمشیر تو قبله گاه سرها

شمارهٔ ۱۰۸ : ای نام تو قبله زبان‌ها

شمارهٔ ۱۰۹ : تا چند خبر پرسی از بی‌سروسامان‌ها

شمارهٔ ۱۱۰ : زنجیری طره‌ات ختن‌ها

شمارهٔ ۱۱۱ : قبله عالم میخانه خم ابروها

شمارهٔ ۱۱۲ : ای گلشن از بهار خیال تو سینه‌ها

شمارهٔ ۱۱۳ : خوش بهاری است قدح‌نوشی‌ها

شمارهٔ ۱۱۴ : دل آیینه خانه زنبور

شمارهٔ ۱۱۵ : می‌رسد مست شکوه کاهی‌ها

شمارهٔ ۱۱۶ : بس که می‌ترسم از جدایی‌ها

شمارهٔ ۱۱۷ : دوزخ اقلیم خودنمایی‌ها

شمارهٔ ۱۱۸ : سرو شوخ من بیا تنها بیا غافل بیا

شمارهٔ ۱۱۹ : عارضت گلدسته باغ نظر دارم بیا

شمارهٔ ۱۲۰ : سیرگاه قدح کشان مهتاب

شمارهٔ ۱۲۱ : بسکه دارد سر هم چشمی گلشن مهتاب

شمارهٔ ۱۲۲ : موجها برده دل ز باغ در آب

شمارهٔ ۱۲۳ : چه خوش افتاده عکس ماه در آب

شمارهٔ ۱۲۴ : پری رخی است عرق کرده عکس ماه در آب

شمارهٔ ۱۲۵ : عکس مهتاب کشیده است پریخانه در آب

شمارهٔ ۱۲۶ : مست نازی نتوان گفت که ما را دریاب

شمارهٔ ۱۲۷ : بهار سوختن گردیده شمع بزم ما امشب

شمارهٔ ۱۲۸ : محبت خوش جناغی بسته وحشت الفت است امشب

شمارهٔ ۱۲۹ : آنچه از ما می کشد حیرانی ما روز و شب

شمارهٔ ۱۳۰ : داغ بر دل می گذارم روز و شب

شمارهٔ ۱۳۱ : اگر دنیا اگر عقبا علی بن ابیطالب

شمارهٔ ۱۳۲ : فلک آیینه اسکندر علی بن ابیطالب

شمارهٔ ۱۳۳ : دل را بسوز و درد نهان را دوا طلب

شمارهٔ ۱۳۴ : روز وصل است انتظار غریب

شمارهٔ ۱۳۵ : می‌پرستی می‌دهد یادم نوای عندلیب

شمارهٔ ۱۳۶ : از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداخت

شمارهٔ ۱۳۷ : می رنگ هوس در دل ویران من انداخت

شمارهٔ ۱۳۸ : نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت

شمارهٔ ۱۳۹ : خون بود دل که لذت درد نهان شناخت

شمارهٔ ۱۴۰ : عشق نیرنگ تغافل با دل بیتاب ریخت

شمارهٔ ۱۴۱ : ز گر مخوییت آتش ز لاله زار گریخت

شمارهٔ ۱۴۲ : چنان زخوی تو هر کس به هر دیار گریخت

شمارهٔ ۱۴۳ : خط بر سرهر حرف چو تقویم کشندت

شمارهٔ ۱۴۴ : دلی ز دور به صد رنگ می‌نمایندت

شمارهٔ ۱۴۵ : داغ تو ز بسکه سینه تاب است

شمارهٔ ۱۴۶ : از آنم دل عدوی اضطراب است

شمارهٔ ۱۴۷ : تو را ز حسن بهار جمال سیراب است

شمارهٔ ۱۴۸ : از جلوه تو چشم دل و جان لبالب است

شمارهٔ ۱۴۹ : تا روغن چراغ دلم درد غربت است

شمارهٔ ۱۵۰ : در آتش عشق تو خرد خام نخست است

شمارهٔ ۱۵۱ : گر آن دیر آشنا بیگانه مست است

شمارهٔ ۱۵۲ : از بزم رفتنی که گلستان الفت است

شمارهٔ ۱۵۳ : صفحه افلاک سرلوح کتاب غفلت است

شمارهٔ ۱۵۴ : بلبل بیا که ناله ارزان غنیمت است

شمارهٔ ۱۵۵ : چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است

شمارهٔ ۱۵۶ : سوخت زندان خمارم سفر شیشه کجاست

شمارهٔ ۱۵۷ : رسوای دهرم و غم پنهاینم به جاست

شمارهٔ ۱۵۸ : یک حرف شکوه از لب خشنود برنخاست

شمارهٔ ۱۵۹ : ناله از دل بی خیال گلعذاری بر نخاست

شمارهٔ ۱۶۰ : به وادیی که مروت پناه صیاد است

شمارهٔ ۱۶۱ : هر دل از یاد تو مرغ چمن را زخود است

شمارهٔ ۱۶۲ : باده کامل عیار جوش خود است

شمارهٔ ۱۶۳ : دل بی درد ز افسردن حالش پیداست

شمارهٔ ۱۶۴ : گل دیوانگی از سایه خارم پیداست

شمارهٔ ۱۶۵ : گل صد برگ ز درهم شده کارم پیداست

شمارهٔ ۱۶۶ : زعشق مرتبه حسن دلنشین پیداست

شمارهٔ ۱۶۷ : آتش نسبی از نفسم ظاهر و پیداست

شمارهٔ ۱۶۸ : از هر آتشکده ای سینه فگاری پیداست

شمارهٔ ۱۶۹ : از عکس تنت جیب قبا آینه زار است

شمارهٔ ۱۷۰ : نه همین دام و نه دانه بسیار است

شمارهٔ ۱۷۱ : تنگ غم تو خانه دل از هوا پر است

شمارهٔ ۱۷۲ : بسکه از رشک سرشکم خاطر دریا پر است

شمارهٔ ۱۷۳ : به کشتنم نه همین حرف هجر یار پر است

شمارهٔ ۱۷۴ : به بزم عشق نه تنها دل شکسته پر است

شمارهٔ ۱۷۵ : گر به دست آید گل داغ از گلستان خوش‌تر است

شمارهٔ ۱۷۶ : حرف مجنون تو از گلبرگ تر نازکتر است

شمارهٔ ۱۷۷ : گریه ابر از سمن رنگین تر است

شمارهٔ ۱۷۸ : گر شب وصل تو بی مهتاب باشد بهتر است

شمارهٔ ۱۷۹ : موم شمع کشته از دل چون شد آهن بهتر است

شمارهٔ ۱۸۰ : بسکه سودای تماشای تو پنهان در سر است

شمارهٔ ۱۸۱ : سینه صافیهای من روشنگر است

شمارهٔ ۱۸۲ : هر نفس جزو پریشان کتاب دیگر است

شمارهٔ ۱۸۳ : الفت آباد محبت را خراج دیگر است

شمارهٔ ۱۸۴ : قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است

شمارهٔ ۱۸۵ : اقلیم درد را سحر و شام دیگر است

شمارهٔ ۱۸۶ : جبهه تسلیم جان را سجده گاه دیگر است

شمارهٔ ۱۸۷ : نکنی صید یقینی به گمانی که تو راست

شمارهٔ ۱۸۸ : شمشیر عشق را نمک شرم جوهر است

شمارهٔ ۱۸۹ : گرد راه تو جلوه پرداز است

شمارهٔ ۱۹۰ : روز جزا خجالت سرشار نارساست

شمارهٔ ۱۹۱ : ساقی همین نه از تو دل ما در آتش است

شمارهٔ ۱۹۲ : قطع نظر جزای دل بدگمان خوش است

شمارهٔ ۱۹۳ : آتش زدی به لاله، عذار اینچنین خوش است

شمارهٔ ۱۹۴ : فیض نومیدی از امید مروت بیش است

شمارهٔ ۱۹۵ : پرواز هوای تو که بال و پر شمع است

شمارهٔ ۱۹۶ : تعلق سد راه کام عشق است

شمارهٔ ۱۹۷ : سلیمانی است دل نقش نگینش نام معشوق است

شمارهٔ ۱۹۸ : دل اگر رفت گرفتار طلسم خاک است

شمارهٔ ۱۹۹ : همه روی زمین خطرناک است

شمارهٔ ۲۰۰ : بهار شوخی او جشن تازه فلک است

شمارهٔ ۲۰۱ : ز تاب اینکه به رویت نقاب نزدیک است

شمارهٔ ۲۰۲ : به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است

شمارهٔ ۲۰۳ : دل بی غم گل بی آب و رنگ است

شمارهٔ ۲۰۴ : گلبانگ عاشقان چمن راز بلبل است

شمارهٔ ۲۰۵ : نی همین نقش پی شوق جنون پیما دل است

شمارهٔ ۲۰۶ : ممنون خویش بودن دل قوت دل است

شمارهٔ ۲۰۷ : هستی و نیستی آیینه دیدار دل است

شمارهٔ ۲۰۸ : می تواند جوش زد تا آسمان آخر دل است

شمارهٔ ۲۰۹ : گردش چشم او ایاغ دل است

شمارهٔ ۲۱۰ : جلوه باغ نظر و چهره گلستان دل است

شمارهٔ ۲۱۱ : توفیق زاده نظر پاک من دل است

شمارهٔ ۲۱۲ : شوخیش بسکه وحشی افسانه دل است

شمارهٔ ۲۱۳ : مپرس غم ز برای چه آشنای دل است

شمارهٔ ۲۱۴ : هر کجا موج هیاهوی دل است

شمارهٔ ۲۱۵ : چون محبت جوش باطن زد فراغت مشکل است

شمارهٔ ۲۱۶ : پیش او اظهار غمهای نهانی مشکل است

شمارهٔ ۲۱۷ : هر چند باده قوت دل و شربت گل است

شمارهٔ ۲۱۸ : از نگاهش خلد ایما پر گل است

شمارهٔ ۲۱۹ : صبح مشاطه هوای گل است

شمارهٔ ۲۲۰ : آن چهره که خورشید غلام است کدام است

شمارهٔ ۲۲۱ : ساقی نشناسیم دل از دست کدام است

شمارهٔ ۲۲۲ : تسلیم اسیر سلسله انقیاد ماست

شمارهٔ ۲۲۳ : در بر دل تو و دل دلبر ماست

شمارهٔ ۲۲۴ : گر شود همسایه زلفت صبا نامحرم است

شمارهٔ ۲۲۵ : دایم ز تمنای تو دل در نظر ماست

شمارهٔ ۲۲۶ : هر دل که زعشق یارگرم است

شمارهٔ ۲۲۷ : فغانم از دل دیوانه گرم است

شمارهٔ ۲۲۸ : پیش سامان سرشکم مایه دریا کم است

شمارهٔ ۲۲۹ : حرف بی صرفه و بیتابی اظهار کم است

شمارهٔ ۲۳۰ : فراموشی فراموش دل ماست

شمارهٔ ۲۳۱ : چشم بدخو چون هجوم آورد طاقت خوشنماست

شمارهٔ ۲۳۲ : چمن چمن گل آشفتگی به دامن ماست

شمارهٔ ۲۳۳ : ز فیض گریه چمن یک بساط چیده ماست

شمارهٔ ۲۳۴ : دردی که رنگ چاره نداند دوای ماست

شمارهٔ ۲۳۵ : به رنگ باده صراحی طلسم هستی ماست

شمارهٔ ۲۳۶ : فتادگی ثمر نخل سرفرازی ماست

شمارهٔ ۲۳۷ : به عالم حکم اشک ما روان است

شمارهٔ ۲۳۸ : درد دل گفتن همین تنها نه در نا گفتن است

شمارهٔ ۲۳۹ : مژه ها با نگاه در سخن است

شمارهٔ ۲۴۰ : به حرف لب نگشودن رسایی سخن است

شمارهٔ ۲۴۱ : امتحان خلق دل پامال سودا کردن است

شمارهٔ ۲۴۲ : بزم حیرت را چراغ از دیده ما روشن است

شمارهٔ ۲۴۳ : شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است

شمارهٔ ۲۴۴ : کی در صفا چو تیغ تواش سینه روشن است

شمارهٔ ۲۴۵ : اخگرم آفت بیداری من خواب من است

شمارهٔ ۲۴۶ : ساغر باده شرمسار من است

شمارهٔ ۲۴۷ : دریا نمی ز اشک نمک پرور من است

شمارهٔ ۲۴۸ : آه بی تاثیر من تیر من است

شمارهٔ ۲۴۹ : دل پروانه فروغ گهر راز من است

شمارهٔ ۲۵۰ : کشته ناز تو کی با کش ز طعن دشمن است

شمارهٔ ۲۵۱ : حشر آرام لقب آتش خس پوش من است

شمارهٔ ۲۵۲ : خرابه گرد فلک احتشام آه من است

شمارهٔ ۲۵۳ : جمعیت جهان ز پریشانی من است

شمارهٔ ۲۵۴ : سخت حیران شده ام فرصت دیدن این است

شمارهٔ ۲۵۵ : آهم از بس که آتشین است

شمارهٔ ۲۵۶ : هر چند بهشت دلنشین است

شمارهٔ ۲۵۷ : بسترم تیغ و زخم بالین است

شمارهٔ ۲۵۸ : تماشاگاه دل چشم سیاه است

شمارهٔ ۲۵۹ : با سمند تو مگر مه به گرو تاخته است

شمارهٔ ۲۶۰ : گریه خاکستر گداخته است

شمارهٔ ۲۶۱ : سجده غفلت من قبله نما ساخته است

شمارهٔ ۲۶۲ : دیگر به بزم او سخن ما گذشته است

شمارهٔ ۲۶۳ : کار نفس ز جلوه رنگین گذشته است

شمارهٔ ۲۶۴ : گرد کلفت در جنون درد ایاغم گشته است

شمارهٔ ۲۶۵ : گلشن ز جلوه تو پریخانه گشته است

شمارهٔ ۲۶۶ : از اشک و آه من گل و سنبل شکفته است

شمارهٔ ۲۶۷ : بهر پابوس تو از خاکم غباری برنخاست

شمارهٔ ۲۶۸ : به جنون عشق مایل افتاده است

شمارهٔ ۲۶۹ : کدام شوق به راه دویدن افتاده است

شمارهٔ ۲۷۰ : هر طرف باد صبا زان طره بویی برده است

شمارهٔ ۲۷۱ : نه همین از دوری احباب داغم کرده است

شمارهٔ ۲۷۲ : آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است

شمارهٔ ۲۷۳ : دیوانه گر به دل غم دنیا شمرده است

شمارهٔ ۲۷۴ : گلستان شرم و گلزار حیا آورده است

شمارهٔ ۲۷۵ : دلم از یاد تو خندان شده است

شمارهٔ ۲۷۶ : به دور ما نگه مشفقانه را چه شده است

شمارهٔ ۲۷۷ : یاد زلف تو مرا مصرع حالی شده است

شمارهٔ ۲۷۸ : گریه زچشمم به امان آمده است

شمارهٔ ۲۷۹ : شور دل پیشتر از دل به جهان آمده است

شمارهٔ ۲۸۰ : بی جام و شیشه چشم تو خمار بوده است

شمارهٔ ۲۸۱ : تا غم نبوده خاطر خرم نبوده است

شمارهٔ ۲۸۲ : موجه دریا ز شورم مصرع پیچیده است

شمارهٔ ۲۸۳ : بعد عمری سویم از روی مروت دیده است

شمارهٔ ۲۸۴ : رنجی که چشم شب پره از نور دیده است

شمارهٔ ۲۸۵ : ز بویی بیخودم رویی که دیده است

شمارهٔ ۲۸۶ : مطرب ترانه ای که دماغم رسیده است

شمارهٔ ۲۸۷ : بی سبزه نوبهار ندانم چکاره است

شمارهٔ ۲۸۸ : خلوت جان را تجلی از چراغ سینه است

شمارهٔ ۲۸۹ : هر نگاه گرم ما مجنون کامل گشته ای است

شمارهٔ ۲۹۰ : دشت جنون ز فتنه چشم تو دیده ای است

شمارهٔ ۲۹۱ : هر سر مویم ز افغان بلبل دیوانه ای است

شمارهٔ ۲۹۲ : نظر به جوهر اصلی نه زشت مکتسبی است

شمارهٔ ۲۹۳ : خیال دام و قفس انتظار آزادی است

شمارهٔ ۲۹۴ : دارم دلی که آینه پیرای بیخودی است

شمارهٔ ۲۹۵ : دلم را صبح عید جانسپاری است

شمارهٔ ۲۹۶ : از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است

شمارهٔ ۲۹۷ : هر عارض افروخته مشاطه نازی است

شمارهٔ ۲۹۸ : دل آواره مستمندکسی است

شمارهٔ ۲۹۹ : دلی دارم که مست جام ساقی است

شمارهٔ ۳۰۰ : دو جهان از کتاب دل ورقی است

شمارهٔ ۳۰۱ : بازم از مژگان شوخی خارخار عاشقی است

شمارهٔ ۳۰۲ : داری تمام عالم اگر آشنا یکی است

شمارهٔ ۳۰۳ : دامان پاک عاشق و برگ سمن یکی است

شمارهٔ ۳۰۴ : جایی که دامگاه غزال رمیدگی است

شمارهٔ ۳۰۵ : در تماشای تو هر چشمی دلی است

شمارهٔ ۳۰۶ : هر سبزه این باغ نشان خم دامی است

شمارهٔ ۳۰۷ : خموشیها عجب شیرین زبانی است

شمارهٔ ۳۰۸ : بهار عمر و نوروز جوانی است

شمارهٔ ۳۰۹ : حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاست

شمارهٔ ۳۱۰ : هر غنچه نشکفته نظر باز نگاهی است

شمارهٔ ۳۱۱ : ز جام عشق تو هر سبزه مست سودایی است

شمارهٔ ۳۱۲ : نگاهش دورگرد آشنایی است

شمارهٔ ۳۱۳ : گل هر ابر رنگین هوایی است

شمارهٔ ۳۱۴ : ز حرف دوست اگر کار من نرفت از دست

شمارهٔ ۳۱۵ : هر جا که نقش توبه شکستن شود درست

شمارهٔ ۳۱۶ : ز بسکه هر طرف از خاطرم غبار نشست

شمارهٔ ۳۱۷ : در دامت آن غبار که بر بال و پر نشست

شمارهٔ ۳۱۸ : شادیم از دلی که شکستن عیار اوست

شمارهٔ ۳۱۹ : حسن آتش و دل سمندر اوست

شمارهٔ ۳۲۰ : جفا جویی سپند آتش اوست

شمارهٔ ۳۲۱ : درد بیدرمان دوای جان بی آرام اوست

شمارهٔ ۳۲۲ : آنچه دل را می نوازد درد بیدرمان اوست

شمارهٔ ۳۲۳ : کرده خونم را صف مژگان چراغان زیر پوست

شمارهٔ ۳۲۴ : بیقراریهای عشق آیینه دار خوی دوست

شمارهٔ ۳۲۵ : گر دل غبار گشته امید خیال هست

شمارهٔ ۳۲۶ : وحدت جهان گرفت و تماشا چنانکه هست

شمارهٔ ۳۲۷ : هنوزم در دل از غم ریشه ای هست

شمارهٔ ۳۲۸ : اگر ستم کند امید احترامی هست

شمارهٔ ۳۲۹ : با اشک تلخکام اسیران گلاب چیست

شمارهٔ ۳۳۰ : صیقل رسوایی راز نهان پیداست کیست

شمارهٔ ۳۳۱ : دماغ وحشی ما صید بوی الفت کیست

شمارهٔ ۳۳۲ : فرزانگی در آتش غفلت سپند کیست

شمارهٔ ۳۳۳ : آن دل که نام درد نداند سپند کیست

شمارهٔ ۳۳۴ : فیض بیداری مسیح بخت آلود کیست

شمارهٔ ۳۳۵ : نمی داند محبت درهم از کیست

شمارهٔ ۳۳۶ : بوی چمن ز خانه به دوشان شوق کیست

شمارهٔ ۳۳۷ : گلزارها ز اشک جگرتاب چشم کیست

شمارهٔ ۳۳۸ : جنون بوی گل افسانه کیست

شمارهٔ ۳۳۹ : بی غرض چون گردد الفت محرم و بیگانه کیست

شمارهٔ ۳۴۰ : گریه بیقرار پیدا نیست

شمارهٔ ۳۴۱ : رفت از پیر و جوان طاقت و کس پیدا نیست

شمارهٔ ۳۴۲ : به فکر خاطر ناشاد ما نیست

شمارهٔ ۳۴۳ : ما را که سر عشرت و پروای طرب نیست

شمارهٔ ۳۴۴ : از رشک بلبلم دل حسرت نصیب نیست

شمارهٔ ۳۴۵ : گرفتار کمند عشق را صیاد حاجت نیست

شمارهٔ ۳۴۶ : نام دل بردن به غیر از یاد دلبر هیچ نیست

شمارهٔ ۳۴۷ : همزبان بزم ما غیر از در و دیوار نیست

شمارهٔ ۳۴۸ : جلوه ای از چشم دل مستور نیست

شمارهٔ ۳۴۹ : همتم را ترک عالم کمتر از تسخیر نیست

شمارهٔ ۳۵۰ : صبرم حریف عربده نیم ناز نیست

شمارهٔ ۳۵۱ : از راز محبت که گلی جز خطرش نیست

شمارهٔ ۳۵۲ : گرچه از سامان حیرانی نظر درویش نیست

شمارهٔ ۳۵۳ : خجلت الفت کشد هر دل که با ما صاف نیست

شمارهٔ ۳۵۴ : عشق اگر سوزد بر آتش حسن او را باک نیست

شمارهٔ ۳۵۵ : جز مراد دلت مرادم نیست

شمارهٔ ۳۵۶ : کدام صبح که سرمشق انتظارم نیست

شمارهٔ ۳۵۷ : به دور چشم توام التجا به دوران نیست

شمارهٔ ۳۵۸ : در تن بیمار لعل روح پرورد تو نیست

شمارهٔ ۳۵۹ : در سراپای شهید غم پنهان تو نیست

شمارهٔ ۳۶۰ : دیده ناکام را جز تهمت نظاره نیست

شمارهٔ ۳۶۱ : خرقه پوشی است خودنمایی نیست

شمارهٔ ۳۶۲ : آیا دیگر چه مدعا داشت

شمارهٔ ۳۶۳ : فلک ز کام من سفله کیش عار نداشت

شمارهٔ ۳۶۴ : رواج ساختگی های روزگار نداشت

شمارهٔ ۳۶۵ : عاشق آن روز که جا در خم آن دام نداشت

شمارهٔ ۳۶۶ : در دیار ما زمین مشت غباری هم نداشت

شمارهٔ ۳۶۷ : در حلقه زلف تو دلی چله نشین داشت

شمارهٔ ۳۶۸ : سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت

شمارهٔ ۳۶۹ : دلم با سوز پنهانی سری داشت

شمارهٔ ۳۷۰ : تا کی از شام جدایی ماجرا خواهد گذشت

شمارهٔ ۳۷۱ : در دلم سیر کوی یار گذشت

شمارهٔ ۳۷۲ : بیگانگی ز شکوه شام و سحر گذشت

شمارهٔ ۳۷۳ : دامن صحرا و کوه از دامن گلچین گذشت

شمارهٔ ۳۷۴ : گردش چشم تماشا می گشت

شمارهٔ ۳۷۵ : شوق روزی که پی چاک گریبان می‌گشت

شمارهٔ ۳۷۶ : حرف شوقت مختصر خواهم نوشت

شمارهٔ ۳۷۷ : نامه شوق تو را گر مختصر خواهم نوشت

شمارهٔ ۳۷۸ : فلک برات که بر شهپر هما ننوشت

شمارهٔ ۳۷۹ : دیده ام یک مژه آرام به خوابی ننوشت

شمارهٔ ۳۸۰ : گشته آیینه بیقرار خطت

شمارهٔ ۳۸۱ : نشینم گوشه ای با خاطر ناشاد هر ساعت

شمارهٔ ۳۸۲ : قرب شاهان بی صدف کی گوهر شهوار یافت

شمارهٔ ۳۸۳ : می کشیدی و نگه سیر چمن یاد گرفت

شمارهٔ ۳۸۴ : گلستانی که هوای دل نومید گرفت

شمارهٔ ۳۸۵ : تا غمش در دلم قرار گرفت

شمارهٔ ۳۸۶ : از قدش جلوه باز کام گرفت

شمارهٔ ۳۸۷ : آهم گره‌گشاست مدد می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۸۸ : مشق گداز دل ز نفس می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۸۹ : ره بر امید بیشترک می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۹۰ : هر دم ز گریه فیض نوی می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۹۱ : لاله به کف جام دمیدن گرفت

شمارهٔ ۳۹۲ : شرم رخت به دیده نقاب سمن گرفت

شمارهٔ ۳۹۳ : جایی که عقل دامن تدبیر می گرفت

شمارهٔ ۳۹۴ : فرصت مجنون اگر دنبال محمل می گرفت

شمارهٔ ۳۹۵ : گر عسس مال کسی از دزد معنی می گرفت

شمارهٔ ۳۹۶ : جلوه حسن تو بس در صورت و معنی گرفت

شمارهٔ ۳۹۷ : آمد از ذوق تپیدن نفس از یادم رفت

شمارهٔ ۳۹۸ : از پاک بینشی دل اهل نظر شکفت

شمارهٔ ۳۹۹ : داروی هوش و هوش ربایی خوشا دلت

شمارهٔ ۴۰۰ : پرده چشم سمن پیراهنت

شمارهٔ ۴۰۱ : ای چار رکن عالم خشتی ز بارگاهت

شمارهٔ ۴۰۲ : نگشته مست تو هرگز به هیچ در محتاج

شمارهٔ ۴۰۳ : مگشای پیش هر کس بار فسانه چون موج

شمارهٔ ۴۰۴ : گه به درد و گه به داغ ما مپیچ

شمارهٔ ۴۰۵ : لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچ

شمارهٔ ۴۰۶ : بیند اگر ز گرد ره او رواج صبح

شمارهٔ ۴۰۷ : آن میگساری شب و این دور باش صبح

شمارهٔ ۴۰۸ : گل گل شکفته از شفق فیض باغ صبح

شمارهٔ ۴۰۹ : شب روز شد به یاد تو روشن چراغ صبح

شمارهٔ ۴۱۰ : دل صاف می کند ز کدورت ایاغ صبح

شمارهٔ ۴۱۱ : بسکه از مهر او گداخته صبح

شمارهٔ ۴۱۲ : جذبه شوق که می ریخت به پیمانه صبح

شمارهٔ ۴۱۳ : سیم اشکم صیقل آیینه گل‌های صبح

شمارهٔ ۴۱۴ : گشته تا صیاد ما مژگان شوخ

شمارهٔ ۴۱۵ : که گفته سنگ دلت کفه محبت باد

شمارهٔ ۴۱۶ : اضطرابم رهین طاقت باد

شمارهٔ ۴۱۷ : رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد

شمارهٔ ۴۱۸ : بی یاد قامتش دل بیتاب من مباد

شمارهٔ ۴۱۹ : گلشن آرای خیالم حسن محجوب تو باد

شمارهٔ ۴۲۰ : غمی که درد نیفزود ننگ سلسله باد

شمارهٔ ۴۲۱ : عنان دل به مژگان می‌توان داد

شمارهٔ ۴۲۲ : رشته وادی هجر تو گرم سر می‌داد

شمارهٔ ۴۲۳ : اشکم از بس کرده آب روی گل‌ها را زیاد

شمارهٔ ۴۲۴ : گلاب خون و عبیر غبار می طلبد

شمارهٔ ۴۲۵ : تذرو جلوه ات را دیده من آشیان زیبد

شمارهٔ ۴۲۶ : کجا بی‌کاوش دردی صد چاک می‌زیبد

شمارهٔ ۴۲۷ : قطره چون موج اضطراب افتد

شمارهٔ ۴۲۸ : ز تاب سنبلی صید ضعیفم در کمند افتد

شمارهٔ ۴۲۹ : آتشی نیست محبت که به ناپاک افتد

شمارهٔ ۴۳۰ : گلستان شو ز می تا نوبهار از چشم رنگ افتد

شمارهٔ ۴۳۱ : در دام تمنای تو گر بر سرم افتد

شمارهٔ ۴۳۲ : به لب هردم ز شادی شُکر این سودا نمی‌گنجد

شمارهٔ ۴۳۳ : سخنها بر زبان چون رشته ها بر سوزنی پیچید

شمارهٔ ۴۳۴ : دلم تا چند از شرم نگاهی مضطرب گردد

شمارهٔ ۴۳۵ : همای گرد مجنون تو پرواز آشیان گردد

شمارهٔ ۴۳۶ : گر دل شکند مهرت از او دور نگردد

شمارهٔ ۴۳۷ : عشق تو چراغ دل هر خام نگردد

شمارهٔ ۴۳۸ : با ذوق گریه از دل خوناب کم نگردد

شمارهٔ ۴۳۹ : اشکم از یاد لبت آب گهر می گردد

شمارهٔ ۴۴۰ : دل شکسته درستی پذیر می گردد

شمارهٔ ۴۴۱ : در آن وادی که سرعت خاک دامنگیر می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۲ : چه شد گردیده‌ام حیران، لبم خاموش می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۳ : عبث فضولی عقلم وکیل می گردد

شمارهٔ ۴۴۴ : ز شوخی مژه گر جام برنمی گردد

شمارهٔ ۴۴۵ : چه کرده‌ام که دگر بدگمان نمی‌گردد

شمارهٔ ۴۴۶ : اگر خاکستر پروانه ما توده می گردد

شمارهٔ ۴۴۷ : ز آهم خاطر منت گساران تازه می گردد

شمارهٔ ۴۴۸ : اگر عارض برافروزی شرر پروانه می گردد

شمارهٔ ۴۴۹ : خیال بت مرا بس در دل دیوانه می گردد

شمارهٔ ۴۵۰ : گردیده ام اسیر دوا یا علی مدد

شمارهٔ ۴۵۱ : مالک رقاب فتح و ظفر یا علی مدد

شمارهٔ ۴۵۲ : ز خون دل چه قدرها چمن حنا بندد

شمارهٔ ۴۵۳ : چو نیرنگ محبت چشم ارباب نظر بندد

شمارهٔ ۴۵۴ : دلی نسیم به عید بهار می بندد

شمارهٔ ۴۵۵ : ندیدم آن لب شیرین بخندد

شمارهٔ ۴۵۶ : گل ویرانه عاشق به روی آب می خندد

شمارهٔ ۴۵۷ : از تماشای رخت شام و سحر می خندد

شمارهٔ ۴۵۸ : دید در خواب که بر وضع جهان می خندد

شمارهٔ ۴۵۹ : میان مهربانی آنچنان بیگانه می خندد

شمارهٔ ۴۶۰ : دیوانه ما قحط خریدار پسندد

شمارهٔ ۴۶۱ : می گلگون ز مژگان سیاه یار می بارد

شمارهٔ ۴۶۲ : غبار عشقم از انجام من آغاز می بارد

شمارهٔ ۴۶۳ : پس از عمری به رویم گر نگاهی کرد جا دارد

شمارهٔ ۴۶۴ : بخت با ما سر جفا دارد

شمارهٔ ۴۶۵ : صدف گوهر چمن گل ابر باران دل وفا دارد

شمارهٔ ۴۶۶ : بهار می رسد و برگ عیشها دارد

شمارهٔ ۴۶۷ : در راه تو دل شتاب دارد

شمارهٔ ۴۶۸ : در دل خیال چشمش مست است و خواب دارد

شمارهٔ ۴۶۹ : از دل ما دلت خبر دارد

شمارهٔ ۴۷۰ : به جایی می‌رسد شوقی که الفت راهبر دارد

شمارهٔ ۴۷۱ : ز آهم هر طرف دل وحشتستان دگر دارد

شمارهٔ ۴۷۲ : جدا هر جلوه ای بینی ز سودای نظر دارد

شمارهٔ ۴۷۳ : شوق رازی است که اظهار در آتش دارد

شمارهٔ ۴۷۴ : خطی از هر سر مو محشر تابم دارد

شمارهٔ ۴۷۵ : گل خیال که در آب و آتشم دارد

شمارهٔ ۴۷۶ : ز استخوان ساخته صنعتگر قدرت درمی

شمارهٔ ۴۷۷ : چرخ به تسلیم پیشه دست ندارد

شمارهٔ ۴۷۸ : هر دل خبر از آینه دید ندارد

شمارهٔ ۴۷۹ : دلی کز غمش می به ساغر ندارد

شمارهٔ ۴۸۰ : نگاه خونی و مژگان تیغزن دارد

شمارهٔ ۴۸۱ : نزاکت اینقدر نی برگ گل نی یاسمن دارد

شمارهٔ ۴۸۲ : دل ما زخمی از مرهم ندارد

شمارهٔ ۴۸۳ : بیدل چه سراید به خیالی که ندارد

شمارهٔ ۴۸۴ : غبار عاشق اکسیر وفا در آستین دارد

شمارهٔ ۴۸۵ : ز رنگین شیوه ها گلزار بلبل آفرین دارد

شمارهٔ ۴۸۶ : به از درد او جان پناهی ندارد

شمارهٔ ۴۸۷ : نگه در دیده اندام تو دارد

شمارهٔ ۴۸۸ : نه اشک است اینکه بی یاد تو در چشمم غلو دارد

شمارهٔ ۴۸۹ : بوی گل و روی ماه دارد

شمارهٔ ۴۹۰ : هر دل که غم همیشه دارد

شمارهٔ ۴۹۱ : دل زخم که جان داغ که گل خار که دارد

شمارهٔ ۴۹۲ : تغافل در نگه پنهان که دارد

شمارهٔ ۴۹۳ : محبت در غم بیدردی آزادم نگه دارد

شمارهٔ ۴۹۴ : زاهد از سبحه رشته ای دارد

شمارهٔ ۴۹۵ : فقر هم خودنمایی ای دارد

شمارهٔ ۴۹۶ : حباب با دل من آشنایی ای دارد

شمارهٔ ۴۹۷ : شمع بزم تو دماغ از می شوخی دارد

شمارهٔ ۴۹۸ : ز خود هم می گریزد راز پنهان کسی دارد

شمارهٔ ۴۹۹ : ز ابر جلوه مهتاب تازگی دارد

شمارهٔ ۵۰۰ : دل به یاد تو زهر چاک هلالی دارد

شمارهٔ ۵۰۱ : گل پژمرده، رنگی غیر حسرت برنمی‌دارد

شمارهٔ ۵۰۲ : به بزم شیخ و برهمن نشستنی دارد

شمارهٔ ۵۰۳ : تماشای بهار عافیت گل چیدنی دارد

شمارهٔ ۵۰۴ : دلم ز دانه ناکشته دامنی دارد

شمارهٔ ۵۰۵ : گر دست هوای تو به دلها نگذارد

شمارهٔ ۵۰۶ : نه تنها صبر با کم آرزوی بیش نگذارد

شمارهٔ ۵۰۷ : اگر بینش ز مژگان پر برآرد

شمارهٔ ۵۰۸ : جذب نگهت جام می از تاک برآرد

شمارهٔ ۵۰۹ : خواب اگر پی به سرگریه شبگیر آرد

شمارهٔ ۵۱۰ : دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد

شمارهٔ ۵۱۱ : مگو کشتن بلایی بر سر منصور می‌آرد

شمارهٔ ۵۱۲ : کو قاصدی که نامه به باد صبا برد

شمارهٔ ۵۱۳ : پروانه چراغ وفا پر کجا برد

شمارهٔ ۵۱۴ : سودای تو ما را به تمنای دگر برد

شمارهٔ ۵۱۵ : رنگی که حسن از دل نومید می برد

شمارهٔ ۵۱۶ : کلفت زخاطرم دل بیدار می برد

شمارهٔ ۵۱۷ : خط رسید آن چشم و آن ابرو همان دل می‌برد

شمارهٔ ۵۱۸ : از من و بلبل صبا صبر و تحمل می برد

شمارهٔ ۵۱۹ : چنگ دل از نغمه‌ای نی از نوایی می‌برد

شمارهٔ ۵۲۰ : کی دل کلید راز به دست زبان سپرد

شمارهٔ ۵۲۱ : بسکه دارم به دل محبت درد

شمارهٔ ۵۲۲ : کی قیامت در نظر با این تماشا بگذرد

شمارهٔ ۵۲۳ : نیست درویش آنکه از تاراج عزت بگذرد

شمارهٔ ۵۲۴ : یاد چشمت سرگران تا چند از دل بگذرد

شمارهٔ ۵۲۵ : گر آسمان زکینه دیرینه بگذرد

شمارهٔ ۵۲۶ : نه همین گرد ره شوق ز صرصر گذرد

شمارهٔ ۵۲۷ : در دلم یاد یار می گذرد

شمارهٔ ۵۲۸ : کسی که در دل خود از نیاز می‌گذرد

شمارهٔ ۵۲۹ : آفتی وام می توانم کرد

شمارهٔ ۵۳۰ : ترک غمت از کشتن و بستن نتوان کرد

شمارهٔ ۵۳۱ : رخی از باده رخشان می توان کرد

شمارهٔ ۵۳۲ : گریبان رشک گلشن می توان کرد

شمارهٔ ۵۳۳ : وفا با خاکساری می توان کرد

شمارهٔ ۵۳۴ : هشیاریم از یاد تو بیهوش برآورد

شمارهٔ ۵۳۵ : دلی کجاست که سامان عیش ما گیرد

شمارهٔ ۵۳۶ : زبان ناله پر از شوخی تحریر می گیرد

شمارهٔ ۵۳۷ : ز اشکم غنچه در هرجا گلاب رنگ می‌گیرد

شمارهٔ ۵۳۸ : وفا به مهر و عداوت به کین نمی‌ارزد

شمارهٔ ۵۳۹ : سررشته جنون ره اهل هوس نزد

شمارهٔ ۵۴۰ : نیم داغ گلی تا هر دو رویم یک هوا سوزد

شمارهٔ ۵۴۱ : دل رمیده به صد آب و تاب می سوزد

شمارهٔ ۵۴۲ : نه همین نامه چو شمع از خبرم می سوزد

شمارهٔ ۵۴۳ : جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می‌ریزد

شمارهٔ ۵۴۴ : توفیق در این بادیه رهبر نشناسد

شمارهٔ ۵۴۵ : دیوانه او غیر تحمل نشناسد

شمارهٔ ۵۴۶ : جان سختی دلم را بیداد می شناسد

شمارهٔ ۵۴۷ : گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

شمارهٔ ۵۴۸ : گذشته ایم ز سر تا به نقش پا چه رسد

شمارهٔ ۵۴۹ : جایی که حکم ناله شبگیر می رسد

شمارهٔ ۵۵۰ : شوق ره گم کرده‌ای از وادیِ دل می‌رسد

شمارهٔ ۵۵۱ : دل اگر گم شده دلدار سلامت باشد

شمارهٔ ۵۵۲ : کسی که داغ جنونش طراز سر باشد

شمارهٔ ۵۵۳ : نوبهار است به میخانه مبارک باشد

شمارهٔ ۵۵۴ : نگه یار گریبان تو باشد

شمارهٔ ۵۵۵ : جنون داغی ز سودای تو باشد

شمارهٔ ۵۵۶ : خوشا آن دل که سرگرم غمِ جانانه‌ای باشد

شمارهٔ ۵۵۷ : جنون فسرده دلم را طبیب خواهد شد

شمارهٔ ۵۵۸ : اگر با دیده اعجاز محبت یار خواهد شد

شمارهٔ ۵۵۹ : دمی که از نگهت سرمه ستم نکشد

شمارهٔ ۵۶۰ : دیوانه تو بار محبت نمی کشد

شمارهٔ ۵۶۱ : بسکه دامان حجاب از الفت من می کشد

شمارهٔ ۵۶۲ : ز آسمان محبت چه وحی نازل شد

شمارهٔ ۵۶۳ : عالم از جلوه تو خرم شد

شمارهٔ ۵۶۴ : گرچه مجنون را محبت از هوس زایل نشد

شمارهٔ ۵۶۵ : مرا چون غنچه هردم چاک دل از چاک می‌جوشد

شمارهٔ ۵۶۶ : در محبت اشک و آه بی محابا را چه شد

شمارهٔ ۵۶۷ : می کنم پرواز ذوق جانفشانی را چه شد

شمارهٔ ۵۶۸ : ز خوی سرکشی دل در بر امّید می‌رقصد

شمارهٔ ۵۶۹ : تیغ بر کفش دیدم خون من به جوش آمد

شمارهٔ ۵۷۰ : رفتم از هوش نگاه که به یادم آمد

شمارهٔ ۵۷۱ : کو ذره ای که صد خور بار جفا نداند

شمارهٔ ۵۷۲ : چشم ما پاک بود پاک حیا می داند

شمارهٔ ۵۷۳ : دل آتش‌پرستم شعله از اخگر نمی‌داند

شمارهٔ ۵۷۴ : به دل اضطرابی دعا می رساند

شمارهٔ ۵۷۵ : شکفتن در ریاض خاطرم بیکار می‌ماند

شمارهٔ ۵۷۶ : دل شکاران که مرا بی سر و پا ساخته اند

شمارهٔ ۵۷۷ : مشتی از خاکستر پروانه پیدا کرده اند

شمارهٔ ۵۷۸ : همچو خس آیینه پرداز شرارم کرده اند

شمارهٔ ۵۷۹ : دوستان فکری به حالم کرده اند

شمارهٔ ۵۸۰ : پاک بینان الفتی با داغ پنهان کرده اند

شمارهٔ ۵۸۱ : از دلم روزی که طرح روزگار انداختند

شمارهٔ ۵۸۲ : عشق نگشوده طلسمی است که بر دل بستند

شمارهٔ ۵۸۳ : به دلم بال و پر ناله کشیدن دادند

شمارهٔ ۵۸۴ : فریب جلوه مستانه دادند

شمارهٔ ۵۸۵ : تا دل مست تو را داغ وفا بخشیدند

شمارهٔ ۵۸۶ : عاجزان چون نام غیرت می برند

شمارهٔ ۵۸۷ : از وفا صافدلانی که می ناب خورند

شمارهٔ ۵۸۸ : بیدلان ملک وفا را نه به خاتم گیرند

شمارهٔ ۵۸۹ : عشق اول بر دل غم پرور آتش می زند

شمارهٔ ۵۹۰ : خاموشی از ترانه ما جوش می زند

شمارهٔ ۵۹۱ : گه نگاهش کاروان چشم آهو می‌زند

شمارهٔ ۵۹۲ : آنانکه هوس مائده کام شناسند

شمارهٔ ۵۹۳ : سرمه‌ای هر جا به چشم داغ سودا می‌کشند

شمارهٔ ۵۹۴ : دیده را شوخی چشمت دل بیتاب کند

شمارهٔ ۵۹۵ : به تغافل اگرم چشم تو رسوا نکند

شمارهٔ ۵۹۶ : همه دردیم تا دوا چه کند

شمارهٔ ۵۹۷ : صف مژگان تو دل را چمن سینه کند

شمارهٔ ۵۹۸ : خرم کسی که دل به غمت شاد می‌کند

شمارهٔ ۵۹۹ : خار گلزار وفا گل می‌کند

شمارهٔ ۶۰۰ : رشک حسنت خار در پیراهن گل می‌کند

شمارهٔ ۶۰۱ : در گلستان جگر داغ تو بس گل می‌کند

شمارهٔ ۶۰۲ : نیرنگ باده رفع حجابم نمی کند

شمارهٔ ۶۰۳ : در غمش تا سوختم بخت شرارم شد بلند

شمارهٔ ۶۰۴ : در بزم چو با عارض پر نور نشیند

شمارهٔ ۶۰۵ : یک سرنوشت طالع ما بی خطر نبود

شمارهٔ ۶۰۶ : امشب که خیال رخ او شمع نظر بود

شمارهٔ ۶۰۷ : چون دل ما گر دل یک قطره باران تنگ بود

شمارهٔ ۶۰۸ : دوش ساز ناله ام آهنگ بود

شمارهٔ ۶۰۹ : گر دو روزی کامجو در عشق بی آرام بود

شمارهٔ ۶۱۰ : گر سر و کار کسی با دل نبود

شمارهٔ ۶۱۱ : سرکنم آوارگی منزل همان گیرم نبود

شمارهٔ ۶۱۲ : از جان که می شنید اگر حرف غم نبود

شمارهٔ ۶۱۳ : دیدیم زهر چشم تو عمر دوباره بود

شمارهٔ ۶۱۴ : چشمت امشب ساقی و بیطاقتی پیمانه بود

شمارهٔ ۶۱۵ : قاصدی از گرد جولانش به هرسو می‌دود

شمارهٔ ۶۱۶ : هرکجا مست حیا آن بت طناز رود

شمارهٔ ۶۱۷ : صبح است و فیض گریه مستانه می رود

شمارهٔ ۶۱۸ : گر آفتاب مهر تو از سینه می رود

شمارهٔ ۶۱۹ : ترک مستم را اگر چین بر جبین پیدا شود

شمارهٔ ۶۲۰ : دشمن هوشی به رویت چشم تر نتوان گشود

شمارهٔ ۶۲۱ : گر شبی یاد تو دور از جان غمگینم شود

شمارهٔ ۶۲۲ : از شکستن دل ما رام تظلم نشود

شمارهٔ ۶۲۳ : مستی ز شور لعل تو هشیار می‌شود

شمارهٔ ۶۲۴ : از من آن چشم تغافل‌کیش غافل می‌شود

شمارهٔ ۶۲۵ : بیدلی صبر نیندوخته ای می خواهد

شمارهٔ ۶۲۶ : مست است و عرض آتش رخسار می دهد

شمارهٔ ۶۲۷ : هر که بیند لذت بیتابیم سر می دهد

شمارهٔ ۶۲۸ : عاشق از شوق نگاه واپسین جان می دهد

شمارهٔ ۶۲۹ : اجر جفا و مزد وفا را که می دهد

شمارهٔ ۶۳۰ : گر نگه نکهت گلزار حیا می باید

شمارهٔ ۶۳۱ : نگهبان چراغ راز دل خاموش می باید

شمارهٔ ۶۳۲ : از آتش ما گر نفسی دود برآید

شمارهٔ ۶۳۳ : هر دل که ز بیداد تو نومید برآید

شمارهٔ ۶۳۴ : یاد چشمت چو به سیر دل ما می آید

شمارهٔ ۶۳۵ : از چمن بی نقاب می آید

شمارهٔ ۶۳۶ : غباری از طواف کعبه مقصود می آید

شمارهٔ ۶۳۷ : دلم زیاد نگاهت به شود می آید

شمارهٔ ۶۳۸ : یاد چشمت چو پی غارت جان می آید

شمارهٔ ۶۳۹ : کجا از آتش می گرمی خوی تو می آید

شمارهٔ ۶۴۰ : آسودگی خاطر ناشاد مپرسید

شمارهٔ ۶۴۱ : بیستون روزی به یاد خاطر شادم رسید

شمارهٔ ۶۴۲ : بوالهوس لاف محبت زد و آزار کشید

شمارهٔ ۶۴۳ : حیرانی ما باغ و بهار است ببینید

شمارهٔ ۶۴۴ : چقدرها ز رهت نشو و نما می روید

شمارهٔ ۶۴۵ : دل چو خون شد ناز اشک پرده در نتوان کشید

شمارهٔ ۶۴۶ : ندیدنی است بساط جهان قدم بردار

شمارهٔ ۶۴۷ : زاهد در این بهار به ما توبه واگذار

شمارهٔ ۶۴۸ : زنده دردم به درمانم چه کار

شمارهٔ ۶۴۹ : جام بر کف خاطر اندوهگین دارد بهار

شمارهٔ ۶۵۰ : ساغری دارد به کف هر قطره باران بهار

شمارهٔ ۶۵۱ : دیوانه خطت دل ویرانه بهار

شمارهٔ ۶۵۲ : پیداست عکس چهره گل در هوای ابر

شمارهٔ ۶۵۳ : شبنم باغ وفا از خار دندان سخت تر

شمارهٔ ۶۵۴ : حسنش از گلزارها گلزارتر

شمارهٔ ۶۵۵ : دلم خون شد دل بیداد خوشتر

شمارهٔ ۶۵۶ : ساقی تبسم مژه کام بیشتر

شمارهٔ ۶۵۷ : سینه صافی با عداوت خویشتر

شمارهٔ ۶۵۸ : بیتابم ز حوصله صاحب کمال تر

شمارهٔ ۶۵۹ : شهید راز پنهان را سرافرازی نهان بهتر

شمارهٔ ۶۶۰ : انداز لطفش از گل و گلزار تازه تر

شمارهٔ ۶۶۱ : خنده از گل جلوه از سرو خرامان تازه تر

شمارهٔ ۶۶۲ : حیا پرورد نازی از دل اندوهگین مگذر

شمارهٔ ۶۶۳ : خط آزادی پریشان می نماید در نظر

شمارهٔ ۶۶۴ : مستم و آن چشم شهلا در نظر

شمارهٔ ۶۶۵ : داردم شوق تو بیتاب سفر

شمارهٔ ۶۶۶ : زنجیر شوق ما شده روز و شب دگر

شمارهٔ ۶۶۷ : دیده ام از گرد گلگون تو جولان دگر

شمارهٔ ۶۶۸ : ای از غم تو هر رگ ما ریشه دگر

شمارهٔ ۶۶۹ : هر گردش چشم تو پریخانه دیگر

شمارهٔ ۶۷۰ : آشوب در قلمرو ترکش ندید تیر

شمارهٔ ۶۷۱ : به نام گریه من فال می‌زند زنجیر

شمارهٔ ۶۷۲ : نگنجد در سرم سودای زنجیر

شمارهٔ ۶۷۳ : بحر وجود محشر موج و حباب گیر

شمارهٔ ۶۷۴ : صیقل دل از غبار خاکساری یادگیر

شمارهٔ ۶۷۵ : دست اگر داری به غیر از دامن صحرا مگیر

شمارهٔ ۶۷۶ : ای برای دلم سراپا ناز

شمارهٔ ۶۷۷ : ز فیض ابر شد زانسان جهان سبز

شمارهٔ ۶۷۸ : پرتو شمع تو پروانه گداز است هنوز

شمارهٔ ۶۷۹ : سرمه واری در نظر زان خاک پا دارم هنوز

شمارهٔ ۶۸۰ : راحتم شد بستر خواب و در آزارم هنوز

شمارهٔ ۶۸۱ : مایه عیش اسیران خاطر غمناک بس

شمارهٔ ۶۸۲ : قرار بخش دل تنگ یاد آن گل بس

شمارهٔ ۶۸۳ : گفت‌وگویی شنیده‌ام که مپرس

شمارهٔ ۶۸۴ : دارم دل افروخته چون خلوت فانوس

شمارهٔ ۶۸۵ : نکرده دست تهی اهل دیده را قلاش

شمارهٔ ۶۸۶ : شراری را نماند جا در آتش

شمارهٔ ۶۸۷ : شکار آینه گردیده آه می رسدش

شمارهٔ ۶۸۸ : سینه تا شد قلمرو تیرش

شمارهٔ ۶۸۹ : خداوندا مکن کس را شهید خنجر نازش

شمارهٔ ۶۹۰ : صبا در نافه می‌غلتد ز گرد راه پابوسش

شمارهٔ ۶۹۱ : کرده ام بسکه آرزوی خطش

شمارهٔ ۶۹۲ : ای چشم و چراغ آفرینش

شمارهٔ ۶۹۳ : گل گرفتار نقش بالینش

شمارهٔ ۶۹۴ : از قدش جلوه انتخاب فروش

شمارهٔ ۶۹۵ : ای کرده ز یاد ما فراموش

شمارهٔ ۶۹۶ : تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویش

شمارهٔ ۶۹۷ : بیکسیم ساخت خریدار خویش

شمارهٔ ۶۹۸ : جایی که گل از ناله کند بال و پر خویش

شمارهٔ ۶۹۹ : نسخه دارد لعلش از چشم حیاپرداز خویش

شمارهٔ ۷۰۰ : اشک بلبل نمک چش خویش

شمارهٔ ۷۰۱ : گر از تو بشنویم جواب سلام خویش

شمارهٔ ۷۰۲ : پرکاری معشوق نهان است در این باغ

شمارهٔ ۷۰۳ : اشک گلگونم به راه وعده می کارد چراغ

شمارهٔ ۷۰۴ : بهارم گلستان در گلستان ضعف

شمارهٔ ۷۰۵ : همین دانسته چشمش جای می خون خوردن عاشق

شمارهٔ ۷۰۶ : بر دلم آغوش صلح کل گشاید جنگ عشق

شمارهٔ ۷۰۷ : یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته عشق

شمارهٔ ۷۰۸ : خوابم شده تا سرمه بیداری توفیق

شمارهٔ ۷۰۹ : دارم دلی به سینه چو کژدم به زیر خاک

شمارهٔ ۷۱۰ : بیا ای هجر و وصلت مایه شیب و شباب دل

شمارهٔ ۷۱۱ : شدی مست و زد چاک جیب قبا گل

شمارهٔ ۷۱۲ : دیدن رویش نه تنها می برد از یاد گل

شمارهٔ ۷۱۳ : جلوه حسنت چمن پرداز گل

شمارهٔ ۷۱۴ : کرده ای انتخاب خنده گل

شمارهٔ ۷۱۵ : لبریز خنده است چمن از هوای گل

شمارهٔ ۷۱۶ : سرگرم داغ دل نکند آرزوی گل

شمارهٔ ۷۱۷ : بر تنم گردیده نقش بوریا تصویر دام

شمارهٔ ۷۱۸ : لبت به سهو نوازد گرم به یک دشنام

شمارهٔ ۷۱۹ : به خون تپیده شکاری ز صیدگاه توام

شمارهٔ ۷۲۰ : در وفا داری طلسم بیوفایی بسته ام

شمارهٔ ۷۲۱ : گرچه سودای تو یک عمر به سر داشته‌ام

شمارهٔ ۷۲۲ : در زمین دل خود تخم رضا کاشته ام

شمارهٔ ۷۲۳ : فانوس شمع خلوت دیدار گشته ام

شمارهٔ ۷۲۴ : در دل از مستی فغان گم کرده ام

شمارهٔ ۷۲۵ : لاله داغم ز گلزار جگر جوشیده‌ام

شمارهٔ ۷۲۶ : مشغول یاد اوست دل پاره پاره ام

شمارهٔ ۷۲۷ : لب تر نکرده از می هستی پیاله ام

شمارهٔ ۷۲۸ : بس که خود را بسته دام بلا می‌خواستم

شمارهٔ ۷۲۹ : ز یادش بس که هشیارم به خون خویشتن مستم

شمارهٔ ۷۳۰ : اگر عاقل اگر دیوانه مستم

شمارهٔ ۷۳۱ : ز شور عشق هرگز تلخ از شیرین ندانستم

شمارهٔ ۷۳۲ : گر گمان وصل آن نامهربان می داشتم

شمارهٔ ۷۳۳ : آتش از آن گرمی نگاه گرفتم

شمارهٔ ۷۳۴ : خراب آباد بودم عشق را معمار خود کردم

شمارهٔ ۷۳۵ : با لبش همزبانیی کردم

شمارهٔ ۷۳۶ : دلی به خاک ره انتظار می بندم

شمارهٔ ۷۳۷ : نظر گشودم و سر منزل تو را دیدم

شمارهٔ ۷۳۸ : به کویش در لباس بوالهوس بسیار گردیدم

شمارهٔ ۷۳۹ : نگران که بود رشک به حسرت دارم

شمارهٔ ۷۴۰ : غمی رنگین تر از گلزار دارم

شمارهٔ ۷۴۱ : پیاله بر کف و چشم تو در نظر دارم

شمارهٔ ۷۴۲ : نگه در دیده مانند گلی در دام خس دارم

شمارهٔ ۷۴۳ : خصم را زخمی شمشیر تحمل دارم

شمارهٔ ۷۴۴ : دلم گداخت سر ساغر گران دارم

شمارهٔ ۷۴۵ : سر و برگ هر شمع یا گل ندارم

شمارهٔ ۷۴۶ : دلی زخم انتخاب خنده گل در چمن دارم

شمارهٔ ۷۴۷ : نمی گنجد به محشر فوج عصیانی که من دارم

شمارهٔ ۷۴۸ : اگر شادم از غم رهایی ندارم

شمارهٔ ۷۴۹ : ز خون دیده و لخت جگر رنگین شبی دارم

شمارهٔ ۷۵۰ : دل پر حسرتی دارم غم کم فرصتی دارم

شمارهٔ ۷۵۱ : نیم دیوانه تنها با محبت همسری دارم

شمارهٔ ۷۵۲ : سراپا یکدلم درد تمنای کسی دارم

شمارهٔ ۷۵۳ : ستمکش چون دل خس پاره آتش دلی دارم

شمارهٔ ۷۵۴ : درد و داغ نهانیی دارم

شمارهٔ ۷۵۵ : بود روزی که پا ز این گل برآرم

شمارهٔ ۷۵۶ : حرفی از شعله خویت به زبان می آرم

شمارهٔ ۷۵۷ : گل داغم از رنگ و بو می گریزم

شمارهٔ ۷۵۸ : منم که نشئه می از خمار نشناسم

شمارهٔ ۷۵۹ : کاروان اشکم از اقلیم حیرت می رسم

شمارهٔ ۷۶۰ : خوار عشقم به اعتبار قسم

شمارهٔ ۷۶۱ : هوای خلد ندارم به کوی یار قسم

شمارهٔ ۷۶۲ : ز دست دل گهی در آتش و گه در چمن باشم

شمارهٔ ۷۶۳ : خوش آن نفس که غباری ز خاک کوی تو باشم

شمارهٔ ۷۶۴ : در نظر نقش و نگارت می کشم

شمارهٔ ۷۶۵ : تفسیر خموشی شده گویایی عشقم

شمارهٔ ۷۶۶ : حدیث لعل تو را گرچه مختصر دانم

شمارهٔ ۷۶۷ : ز چشم تر نمی‌آید تماشایی که من دانم

شمارهٔ ۷۶۸ : اگر بیهوده گردم شهر از صحرا نمی دانم

شمارهٔ ۷۶۹ : کو جنون تا از می وارستگی ساغر زنم

شمارهٔ ۷۷۰ : صلحم نساخت با تو در جنگ می زنم

شمارهٔ ۷۷۱ : مستم پیاله بر سر افسانه می زنم

شمارهٔ ۷۷۲ : صد زبان گر بهر عذر مدعا پیدا کنم

شمارهٔ ۷۷۳ : کو جنون کز سنگ طفلان خانه‌ای پیدا کنم

شمارهٔ ۷۷۴ : کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم

شمارهٔ ۷۷۵ : از صبر من آزرده شد تا چند آزارش کنم

شمارهٔ ۷۷۶ : کو جنون کز می سودا قدحی نوش کنم

شمارهٔ ۷۷۷ : آن را که من زمال جهان محتشم کنم

شمارهٔ ۷۷۸ : یاد چشمی را به افسون رام الفت می‌کنم

شمارهٔ ۷۷۹ : گاه با مجنون و گاهی با صبا سر می کنم

شمارهٔ ۷۸۰ : روزگاری شد که با عشق آشنایی می‌کنم

شمارهٔ ۷۸۱ : ز دودمان دل و دیده یادگار منم

شمارهٔ ۷۸۲ : چه سرخوشم که ندانم دل و کباب از هم

شمارهٔ ۷۸۳ : دشمن و دوست بگو با هم در ساخته ایم

شمارهٔ ۷۸۴ : پیمان توبه در صف مستان شکسته ایم

شمارهٔ ۷۸۵ : با خون دل غبار خطش را سرشته ایم

شمارهٔ ۷۸۶ : سیماب توشه سفر خواب کرده ایم

شمارهٔ ۷۸۷ : تا نکته ای ز علم و ادب گوش کرده ایم

شمارهٔ ۷۸۸ : مصرع پیچیده زنجیر سودا خوانده ایم

شمارهٔ ۷۸۹ : تا از دل و دین جدا نگشتیم

شمارهٔ ۷۹۰ : چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیم

شمارهٔ ۷۹۱ : عقلیم و طفل مکتب نادانی خودیم

شمارهٔ ۷۹۲ : ماییم و یاد دوست غنیمت کجا بریم

شمارهٔ ۷۹۳ : بار امید و ناز قناعت نمی کشیم

شمارهٔ ۷۹۴ : ما درد به درمان مسیحا نفروشیم

شمارهٔ ۷۹۵ : آسمان را رحم می آید به سرگردانیم

شمارهٔ ۷۹۶ : با دل به هرزه دست و گریبان چرا شویم

شمارهٔ ۷۹۷ : زخم دل گر شده بیکار به مرهم ندهیم

شمارهٔ ۷۹۸ : آشفته دلی دارم چون ساغر بد مستان

شمارهٔ ۷۹۹ : لخت جگر پاره بر آه نفس افشان

شمارهٔ ۸۰۰ : محراب دعا ساخته ام آن صف مژگان

شمارهٔ ۸۰۱ : ز خاک اهل دل بوی وفایی می توان بردن

شمارهٔ ۸۰۲ : بهانه را پر پرواز می توان کردن

شمارهٔ ۸۰۳ : گلزار مستمندان روی تو سیر دیدن

شمارهٔ ۸۰۴ : خوش بهشتی است روی او دیدن

شمارهٔ ۸۰۵ : به نهانخانه وحدت گذری پیدا کن

شمارهٔ ۸۰۶ : حال زار مرا تماشا کن

شمارهٔ ۸۰۷ : دل را به یاد مهر و وفا آشنا مکن

شمارهٔ ۸۰۸ : می بین چنین و یک نگه آشنا مکن

شمارهٔ ۸۰۹ : قتل ارباب هوس نامزد ناز مکن

شمارهٔ ۸۱۰ : جان بده ناکام و کام آرزو حاصل مکن

شمارهٔ ۸۱۱ : زاهد به جان زهد که آزار من مکن

شمارهٔ ۸۱۲ : زاهد به جز آزار ما کاری مکن کاری مکن

شمارهٔ ۸۱۳ : خوی آتش پیشه را تعلیم خود رایی مکن

شمارهٔ ۸۱۴ : دیده را روشن سواد سطر بینایی مکن

شمارهٔ ۸۱۵ : شعله پر ریزد به صید خاطر ناشاد من

شمارهٔ ۸۱۶ : ز بس در عشق شد صرف خموشی روزگار من

شمارهٔ ۸۱۷ : بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ من

شمارهٔ ۸۱۸ : گه استغنا گهی رو دیده ام من

شمارهٔ ۸۱۹ : مبین خوار اگر هست اگر نیستم من

شمارهٔ ۸۲۰ : چو اخگر شعله پرورد است مغز استخوان من

شمارهٔ ۸۲۱ : چون شعله آبروی نیاز است خون من

شمارهٔ ۸۲۲ : گر افسرده گر سرکش است آه من

شمارهٔ ۸۲۳ : گر به محشر لطف ساقی عذرخواه آید برون

شمارهٔ ۸۲۴ : دچارم گر شود آیینه گوید سیر باغ است این

شمارهٔ ۸۲۵ : چشم بیگانگی پناه ببین

شمارهٔ ۸۲۶ : بیا و در دلم ای وحشت آشنا بنشین

شمارهٔ ۸۲۷ : سروری چنین و جلوه رعنایی اینچنین

شمارهٔ ۸۲۸ : صبر و شکیب دیده و جان و دلم از او

شمارهٔ ۸۲۹ : سرو رعنا غبار جلوه او

شمارهٔ ۸۳۰ : رو دیده ام زگرمی بی اختیار تو

شمارهٔ ۸۳۱ : بیا در آتشم افکن بگو ببین و برو

شمارهٔ ۸۳۲ : خونم به جوش آمده تیغ نگاه کو

شمارهٔ ۸۳۳ : نگه خون شد به چشم دیدنی کو

شمارهٔ ۸۳۴ : گریزان خودم از شرم بی‌تابی پناهی کو

شمارهٔ ۸۳۵ : هر نقش قدم چشمه خون است در این راه

شمارهٔ ۸۳۶ : خبر ز سوز نداری سروده نای که چه

شمارهٔ ۸۳۷ : طفل است و بدخو جوید بهانه

شمارهٔ ۸۳۸ : همه تن آینه ای دست بر آیینه منه

شمارهٔ ۸۳۹ : چشم است و نور دیده خیالت در آینه

شمارهٔ ۸۴۰ : اگر از خنده گر از چین جبین ساخته ای

شمارهٔ ۸۴۱ : دارم ز کاوش مژه ات جان تازه ای

شمارهٔ ۸۴۲ : طرف کلاهی از مژه بالا شکسته ای

شمارهٔ ۸۴۳ : ملک حیا به شرم نگاهی گرفته ای

شمارهٔ ۸۴۴ : بند از پایم برای امتحان دزدیده ای

شمارهٔ ۸۴۵ : ای عمر فتنه شوخی مژگان کیستی

شمارهٔ ۸۴۶ : به سویم آمدی شیدای خویشم ساختی رفتی

شمارهٔ ۸۴۷ : در آتش دارم از هر عضو بندی

شمارهٔ ۸۴۸ : هشیاریم گلی ز گلستان بیخودی

شمارهٔ ۸۴۹ : گه رنگ خزان گه چمن آرای بهاری

شمارهٔ ۸۵۰ : ز بی‌درد محبت حال اهل دل چه می‌پرسی

شمارهٔ ۸۵۱ : خراب گشته ز ویرانه که می پرسی

شمارهٔ ۸۵۲ : نکند گرچه کسی گوش به فریاد کسی

شمارهٔ ۸۵۳ : دل را چگونه منع محبت کند کسی

شمارهٔ ۸۵۴ : اگر در خواب خود را دیده باشی

شمارهٔ ۸۵۵ : و ما فیهما غیر جذب الوفا شیء

شمارهٔ ۸۵۶ : دیده خاک راه جولان تو بودی کاشکی

شمارهٔ ۸۵۷ : داریم بر تو احترامی

شمارهٔ ۸۵۸ : هر جلوه که در دیده ما کرده سلامی

شمارهٔ ۸۵۹ : هیچ دانی که چرا خوش چشمی

شمارهٔ ۸۶۰ : درد دل ز آن بیشتر دارم که تدبیرش کنی

شمارهٔ ۸۶۱ : همه نازی نیاز می بینی

شمارهٔ ۸۶۲ : مستی سراسر سفر ناز می روی

شمارهٔ ۸۶۳ : نمی دانم زبان دادخواهی

شمارهٔ ۸۶۴ : به طوفان اشکی به غوغای آهی

شمارهٔ ۸۶۵ : به استقبال مژگان سیاهی

شمارهٔ ۸۶۶ : خویش آیینه دار خود رایی

شمارهٔ ۸۶۷ : نه سوخته الفت دردم نه دوایی

شمارهٔ ۸۶۸ : دیده از جوش گریه دریایی

شمارهٔ ۸۶۹ : دل کشته آرزوست می گویی

شمارهٔ ۱

آسودگی کجا دل بیتاب من کجا

شوق سفر کجا و قرار وطن کجا

در پرده جذبه گر نشود رهنمای شوق

یوسف کجا و رایحه پیرهن کجا

ابر است و گل شکفته و گلزار تازه روی

ساقی کجا پیاله کجا انجمن کجا

دیوانه نیستیم که پیمانه بشکنیم

ما از کجا و توبه پیمان شکن کجا

باور نمی کنم سخن التفات او

دیده است چشم او به غلط سوی من کجا

افسانه ای است گفت و شنید لبش به ما

راه سخن کجا ومجال سخن کجا

گر عاشقی اسیر چرا دل شکسته ای

آشفتگی کجا و هوای چمن کجا

شمارهٔ ۲

من و بزمی که به مژگان نرسد خواب آنجا

شود آرام می و ساغر سیماب آنجا

عندلیب چمنی گشته دلم کز نم اشک

شعله داغ بود لاله سیراب آنجا

شده ام غرقه بحری که ز اعجاز خطر

زلف منصور بود پیچش گرداب آنجا

شهر تبریز که گلگونی رخسار شفق

زرد رویی کشد از خجلت سرخاب آنجا

عشق بیکار نشیند که ز اعجاز نظر

تشنه خون نمک گشته سفیداب آنجا

شمارهٔ ۳

دل و جان سیرگاه یار خواه اینجا و خواه آنجا

من و بزمی که از خود می رود یاد نگاه آنجا

طلسمی بسته از هر سایه مژگان در اقلیمی

که چون دیوانه با زنجیر می گردد نگاه آنجا

زمین سبزه دشت محبت تازگی دارد

به مژگان دست در آغوش می روید گیاه آنجا

بنازد وادی وحشت ببالد سبزه مجنون

ندارد قطره جز چشم غزال ابر سیاه آنجا

فشردم چون دل از رشک تماشا سرزمینی را

که نقش پا چو نرگس می دمد از خاک راه آنجا

سواد دوستی رسمی ندارد غیر دلجویی

ز مهمان می خرد اسباب مجلس خانه خواه آنجا

ز بس فرش است چون آئینه چشمم در سرکویش

چو نور از جیب می تابد غبار سجده گاه آنجا

خوش آن میدان که باشد جوش دل در شأن گمنامی

فزاید رتبه در گرد پریشانی سپاه آنجا

گل افشان عرق رخساری از بحر کمان دیدم

که خود از پا فتادم تا کشیدم تیر آه آنجا

اگر چاک گریبان درشب مهتاب بنمایی

کتانی می کند پیراهن صد چاک ماه آنجا

در آن مجلس که باشد هر طرف گلبازی مژگان

چکار آید دل ما گر نگردد دستگاه آنجا

به بزم خودنمایی حرف مجنون در لباس اولی

به عریانی برد چون آب در گوهر پناه آنجا

ز رنگین افسران عقل چون باغ هوا خندد

شکست از سایه خاری جنون طرف کلاه آنجا

تحمل مرد را سرگشته بحر خطر دارد

زموج آرمیدن می شود کشتی تباه آنجا

اسیر گردش چشمی که چون پرسد گناه من

گواهی می‌دهد اول زبان عذرخواه آنجا

شمارهٔ ۴

بحر عشق است و وفا گوهر پاک است اینجا

کشتی چاره گران سینه چاک است اینجا

سیر بازار وفا محشر ارباب دل است

عالم تفرقه یک دامن پاک است اینجا

عالم امن و امان گوشه میخانه بس است

که نه بیم است و نه ترس است و نه باک است اینجا

مگذر از تربت مستان که نظرگاه وفاست

ذره خاک دل حوصله ناک است اینجا

دل دیوانه چرا غیرت مستان نکشد

رگ زنجیر جنون ریشه تاک است اینجا

رفت آنها که دلت صید چمن بود اسیر

بلبلی در قفس سینه چاک است اینجا

شمارهٔ ۵

بی غنچه و لاله داغ پیدا

بی نقش قدم سراغ پیدا

از چشمه طور می خورد آب

پیداست ز چشم داغ پیدا

عشق است نهان و آشکارا

کی می شود از چراغ پیدا

در زاویه های خاک پنهان

در آینه های داغ پیدا

شد باده شور در سرما

بی ساقی و بی ایاغ پیدا

شد کعبه اسیر در ره دل

بی رهبر و بی سراغ پیدا

شمارهٔ ۶

جنون نمی کند از خویشتن جدا ما را

چه احتیاج به یاران آشنا ما را

اگر چه ساده خیالیم ساده لوح نه ایم

کدام وعده چه دل دیده ای کجا ما را

کشیده تیغ و تغافل گرفته دامانش

کجا شناخته آن ترک میرزا ما را

خجل ز همرهی مستی و خمار شدیم

بگو چه رنگ برآرد دگر وفا ما را

اگر شویم نهان در غبار ساختگی

سراغ می دهد از رنگ ما حیا ما را

کسی نداشت که سررشته را نگه دارد

کرایه کرد زدیوانگی وفا ما را

چنان به عربده سر می کند که پنداری

خریده است جنون برهنه پا ما را

اگر اسیر دیار فرنگ هم گردیم

نمی خرد کسی از دولت حیا ما را

شمارهٔ ۷

روشنگر چشم و دل ما کن شب ما را

صیقل نزند تیره دلی مطلب ما را

دل شکر تو را از قلم شکوه نویسد

باور نکند ساده دلی یا رب ما را

شاید که تو یکبار ندانسته بخوانی

آیینه کند نقش نگین مطلب ما را

گفتند سویدای دل صبح امید است

دیدند چو در سوختگی کوکب ما را

خاکستر پروانه سرشتند ز شبنم

کردند بنا در دل ما مکتب ما را

مستی گل تقوی و ورع موج شراب است

نشناخته تا مشرب ما مشرب ما را

از گلبن کثرت گل توحید بخندد

گر آب کند نقش جبین مذهب ما را

دیوانه اسیر از ته دل شکر خدا کن

افزود ز صدق تو جنون مذهب ما را

شمارهٔ ۸

از بسکه غمت گداخت ما را

نتوان از ما شناخت ما را

در ششدر داو رشک بودیم

دل برد ز غیر و باخت ما را

شرمنده دل چرا نباشیم

هر چند که سوخت، ساخت ما را

صد زخم جگر نواز بردیم

لعلش نمکین نواخت ما را

بی صرفه مهین شریک غم شد

دل کاش نمی شناخت ما را

بودیم اسیر بینوایی

عشق آمد و وانواخت ما را

شمارهٔ ۹

به امید کسی نگذاشت بیدادش دل ما را

خدا اجری دهد در کشتن ما قاتل ما را

هوای معتدل کشت پریشان را نمی سازد

ز برقی پرورد هر لحظه دهقان حاصل ما را

غبار خاطر مقصد شود سعی فضول اینجا

ندارد هیچ کوشش اجر سعی کامل ما را

شد از عکس رخت آیینه ها دیوان حیرانی

چه خواهد شد بخوان یکبار احوال دل ما را

گداز موم بخشد سنگ را نقش نگین دل

به خاطر بگذران گاهی جنون کامل ما را

بود هر موج این دریای آتش نبض، توفانی

چه خواهد شد اگر طاقت نهد مدی دل ما را

لبش تبخاله سوز دانه کشت فنا گردد

اگر در خواب خوش بیند دمیدن حاصل ما را

شمارهٔ ۱۰

سیرکن نو رسیده ما را

وحشت آرمیده ما را

ای کبوتر دچار باز شوی

دیده ای نور دیده ما را

برد و خوش برد تا چه خواهد کرد

دل شوخی ندیده ما را

می برند از برای آب صدف

اشک در خون تپیده ما را

صبر تا کی کشد به زنجیر آه

شوق صحرا دویده ما را

عمر جاوید کی دهد تاوان

دل هجران کشیده ما را

تا چه حاصل شود نمی دانم

همت دل گزیده ما را

بشنوید از لبش چه می گوید

سخن ناشنیده ما را

در وطن دوستان که دیده اسیر

شوق هجران کشیده ما را

شمارهٔ ۱۱

هوا گلشن به گلشن می کشد دیوانه ما را

زخون توبه موج گل کند پیمانه ما را

شرابت دام می چیند تغافل جام می بخشد

به ما گر واگذارد دل وفا بیگانه ما را

سپند چشم بدکام دو عالم می توان کردن

شرابت می پرستد گریه مستانه ما را

ز رویت شعله ها گلشن ز خویت شمع ها روشن

تماشا برگ گل سازد پر پروانه ما را

خرابی صندل درد سر تعمیر عالم شد

به سیل امتحان تا کی دهی ویرانه ما را

ز وحشت باج می گیرد به الفت تاج می بخشد

بیا شرمنده حسرت مکن دیوانه ما را

اسیر آن طفل بدخو رام آسایش نمی گردد

مبادا بشنود در خواب هم افسانه ما را

شمارهٔ ۱۲

اندیشه کند قبله شکیبایی ما را

آیینه کند آینه رسوایی ما را

تا عشق رمیدن کند از یاد نگاهی

وحشت زخدا خواسته تنهایی ما را

بی رخصت دل جرأت نظاره حرام است

باور نکنی شهرت خود رایی ما را

هر سایه مژگان به نظر قبله نما شد

حیرت ندرد پرده بینائی ما را

هر کس که اسیر از سر خود باک ندارد

آیینه کند حال تماشایی ما را

شمارهٔ ۱۳

یا جلوه مده فرشته ها را

یا خام مکن برشته ها را

دهقانی برق اگر نباشد

انبار کنند کشته ها را

کی می گزد آتش قیامت

در کوره دل برشته ها را

یا رب که بلای جان ما ساخت

این شبنم گل سرشته ها را

مطلب چه رواست در دو عالم

امید به دل نهشته ها را

تا خواندن نامه ها تو دانی

از یاد مبر نوشته ها را

طول امل است اینکه دارد

درهم شده کار رشته ها را

در مستی اسیر می نویسم

قاصد مبر این نوشته ها را

شمارهٔ ۱۴

فسونی خوانده چشمت شیشه‌ها را

که نرگسدان کند اندیشه‌ها را

خدایا وحشیان را رام ما کن

نخستین این تغافل‌پیشه‌ها را

مه نو در شفق خوش می‌نماید

به طاق ابرویش نه شیشه‌ها را

هر آهی بلبلی یا باغبانی

غمش گلزار کرد اندیشه‌ها را

نظر هرچند دهقان حریصی است

نفس از دل برآرد ریشه‌ها را

اسیر از چشم آهو می‌گریزد

به شیران تنگ دارد بیشه‌ها را

شمارهٔ ۱۵

به دل دوزد نگاهت سینه‌ها را

به گل گیرد رخت آیینه‌ها را

بهار سینه‌صافی بی‌خزان‌تر

ز دل روبد غبار کینه‌ها را

بیا زاهد که مست سجده یابی

به پای خُم شب آدینه‌ها را

نخستین گام سر باید نهادن

که بالا می‌رود این زینه‌ها را

اسیر دور گردم می‌توانم

که نامحرم کنم دیرینه‌ها را

شمارهٔ ۱۶

گفتن راز چرا عربده پرداز چرا

به نیازی که نفهمیده ای این ناز چرا

دل ما هست اگر مطلبت آزار کسی است

روی دل دادن آیینه غماز چرا

دل اگر می تپد افلاک ز هم می ریزد

در فضای قفس این شوخی پرواز چرا

گرد هرگردش چشم تو دلم می گردد

نه بپرسی که چرا خانه برانداز چرا

گر اسیرانه حدیثی ز تو پرسم چه شود

اینقدر منع نگاه غلط انداز چرا

شمارهٔ ۱۷

گر یار در دل است عبث آرزو چرا

گر دیده محو اوست دگر جستجو چرا

ساقی پراست میکده دل ز بحرها

الفت شکار شیشه و جام و سبو چرا

ما را گداخت عمری و کس را خبر نکرد

گر ریختیم خون مروت مگو چرا

خالق وکیل ماست خلایق همین بس است!

گفتیم حرف خویش دگر گفتگو چرا

دانش نکرد نوبر حرفی دلم گداخت

دیوانه می شوم که نگویی نگو چرا

در دوستی شکستن دل زینت دل است

بی درد زخم خنده گل را رفو چرا

جان اسیر بنده بیگانه طرز تو

بیهوده سرگران شدن ای تندخو چرا

شمارهٔ ۱۸

چه گویم با کسی راز دل دیوانه خود را

که خوابم می برد گر سرکنم افسانه خود را

سرانجام خیال توتیای غیرتی دارم

به چشم خود کشم خاکستر پروانه خود را

غبار خاطرم خوش گریه آلود است می خواهم

به سیل اضطراب دل دهم ویرانه خود را

ندارم سجده ای کز عهده خجلت برون آیم

سرکوی وفا یعنی عبادتخانه خود را

کجا صد روزگار از عهده موجی برون آید

جلو ریزی دهم گر گریه مستانه خود را

نمی دانم کجا پیدا کنم چندان دل دعوی

بیارایم اگر از بهر او کاشانه خود را

اسیر امشب نمی دانم چه گفتم یا چه ها کردم

دل دیوانه خود را دل دیوانه خود را

شمارهٔ ۱۹

زوالی نیست دست پیشتر را

زدم در پرده راه هر نظر را

اگر سرد است اگر گرم است خونم

به هر رگ بسته دست نیشتر را

برآید گرد اگر دریا و ازکان

شکستی کی رسد آب گهر را

جنون نقش نگین خویش دارد

نهان لوح طلسم خیر و شر را

پشیمانی مبارک باد تحسین

بکش این مست از خود بی خبر را

بسی در دیده دل سیرکردم

یکی دیدم سواد خیر و شر را

اسیر از موجه شوقی به ساحل

شکستم کشتی بحر خطر را

شمارهٔ ۲۰

چو آیینه در دل گدازم نفس را

شکستن مبادا طلسم قفس را

نه بلبل نه پروانه این جذبه دارد

دهد بال پرواز من خار و خس را

به یاد تو پیمانه بخشم هوا را

به بوی تو گلدسته بندم هوس را

دچارم نشد ناله وگریه گاهی

که سازم پریشان دماغ جرس را

مرا زور می بس نیندیشم از کس

بگیرم قدح را ببندم عسس را

زداغش چه آیین که در دل نبستم

چراغان کنم تا گلستان قفس را

ز ویرانی آبادتر خانه عشق

نسیمی کند شهر بند هوس را

اسیر محبت مرا می شناسد

ندانسته ام کم ز خود هیچکس را

شمارهٔ ۲۱

کرده ام از خون دل خالی ایاغ خویش را

می رسانم از می حسرت دماغ خویش را

ایمن از ما نیستی با غیر خلوت می کنی

از تو پنهان می کند آیینه داغ خویش را

سرنوشتی دارم از آوارگی آواره تر

خضر راه من نمی داند سراغ خویش را

تا شود پروانه ام کامل عیار سوختن

کرده ام در روز و شب روشن چراغ خویش را

از گل ساغر چمن پیرای مستانم اسیر

می‌کشم از لای خم دیوار باغ خویش را

شمارهٔ ۲۲

داشتی مخصوص من تا لطف عام خویش را

کردی آزاد از غم عالم غلام خویش را

در محبت داده ام آیینه دل را جلا

پخته ام در آتشی سودای خام خویش را

عشق نگذارد که بنشیند غباری بر دلم

کی کند ساقی به خاک آلوده جام خویش را

خاطر صیاد چون شد جمع از صید اسیر

کرد رشک گلستان فیض دام خویش را

شمارهٔ ۲۳

بسکه با حیرت برآوردیم کام خویش را

بر جبین ما نویسد عشق نام خویش را

پیچ و تابم بس نبود از رشک قاصد سوختم

هم نوشتم نامه هم بردم پیام خویش را

شکوه بیجا چرا می کردم از بیداد او

من که از خود می کشیدم انتقام خویش را

داشتم رنگین بهار فرصتی از اشک و آه

وز گل و سنبل گرفتم صبح و شام خویش را

شمارهٔ ۲۴

آنکه گرداند ز ما دانسته راه خویش را

کاش می آموخت برگشتن نگاه خویش را

انتقام فتنه از بیباکی من می کشد

خوی حسن از عشق می داند گناه خویش را

سرزمین جلوه صیاد ما دام بلاست

در طلسم افکنده چشمش صیدگاه خویش را

روز محشر قاتل ما را نشان دیگر است

می کند مست خموشی دادخواه خویش را

شام تنهایی اسیر از آتش سودای اوست

کرده صبح مشرق دل دود آه خویش را

شمارهٔ ۲۵

در دل گداختیم تمنای خویش را

شاید که ناله گرم کند جای خویش را

فرصت سلم خریده بازار محنتم

امروز می خورم غم فردای خویش را

زان پیشتر که گریه شود رو شناس ما

شستیم سرنوشت مداوای خویش را

آخر دچار کوی تو شد گرد تربتم

دیدم بهار آبله پای خویش را

یاد قدی ز بسکه به دل داشتم اسیر

بگداختم چو شمع سراپای خویش را

شمارهٔ ۲۶

مو به مو مژگان تر باید شکار عشق را

گریه بسیار است ابر نوبهار عشق را

از نیاز ما رخت باغ تماشا گشته است

گل بخندد از گریبان خارخار عشق را

دل به امیدی غبار راه حسرت گشته است

وعده می سوزد چراغ انتظار عشق را

از نسیم جلوه ای پرواز رنگین می کنم

نکهت گل می برد از جا غبار عشق را

چون اسیر آیینه ام از تیره بختی روشن است

صبح ما شام غریبان شد دیار عشق را

شمارهٔ ۲۷

لاله می روید ز بستر ناتوان عشق را

شعله پرورده است مغز استخوان عشق را

مهر خاموشی است بر عنوان این سربسته راز

نیست با گوش و زبان کاری بیان عشق را

راز دل از بیزبانی بیشتر گل می کند

باطن از آیینه رنجد رازدان عشق را

شوقم از جا برد وصل کعبه دیدم بی سفر

خضر پرواز است راه بی نشان عشق را

هرکجا رفتیم کویش مرکز سرگشتگی است

دل شناسد جذبه های بیگمان عشق را

دشت دشت از گرد راهم باز می ماند سراب

گرچه دورافتاده ام کامل روان عشق را

کی اسیر از درد بیدرمان تسلی می شود

بوالهوس هم سود می‌داند زیان عشق را

شمارهٔ ۲۸

مکن در بزم روشن وصف آن شیرین شمایل را

که رشک آتش زند در سینه جان شمع محفل را

بکش از صحبت صورت پرستان دامن الفت

خریداری مجو بهتر زحسن آیینه دل را

شهیدی سرخ روی بزم سربازی تواند شد

که طوق گردن تسلیم سازد تیغ قاتل را

شد از موج سرشکم کشتی آرام طوفانی

نمایی تا به کی ای ناخدا از دور ساحل را

شمارهٔ ۲۹

نفریبد به خیال نگهت خواب مرا

نبرد جلوه وصل تو به مهتاب مرا

بسته بر بازوی بیدار فلک خواب مرا

کرده تعویذ سحر آه جگرتاب مرا

اشک پرورده راز غم پنهان دلم

گریه داده است ندانسته به سیلاب مرا

شور بیطاقتیم در سفر آرام است

تا نداند کسی از عشق تو بیتاب مرا

شمارهٔ ۳۰

با تمنای تو بسیار حساب است مرا

درس دل خوانده ام،آیینه کتاب است مرا

از گلستان خمارم گل مستی خندد

دل دیوانه مگر جام شراب است مرا

چشم تر بی تو سرانجام مرا می داند

سرآرام به بالین حباب است مرا

خنده ها از گل همراهی دشمن دارم

با عزیزان چه حساب و چه کتاب است مرا

دل آیینه؟ غفلت چه کند

مزد آگاهی من دفتر خواب است مرا

آرزو بتکده جلوه بیگانگی است

می کنم از تو سؤالی چه جواب است مرا

از تمنای لبت بزم شرابی دارم

آه پر حسرت من دود کباب است مرا

شمارهٔ ۳۱

دل و درد تو که صبر است و قرار است مرا

من و یاد تو که باغ است و بهار است مرا

می توان مشعل خورشید ز خاکم افروخت

حسرت داغ کسی شمع مزار است مرا

هرچه می گویی از آن چشم سیه می آید

یار بیگانه و بیگانه یار است مرا

من و گلچینی آتشکده داغ کسی

به تماشای گل و لاله چه کار است مرا

شعله ها نذر جگر کاوی حسرت دارم

ساغر باده به کف چشمه خار است مرا

از قدت اختر نظاره بلند اقبالی

می پرستم گل آیینه بهار است مرا

شکرها مست هوا داری پیمانه اسیر

صبح نوروز چراغ شب تار است مرا

شمارهٔ ۳۲

خواب، پرواز حرام است مرا

آشیان حلقه دام است مرا

یاد زلفت گل شب بیداری

فیض صبح اول شام است مرا

عمر سودایی زلف تو دراز

تا ابد کار به کام است مرا

سرآن جلوه سلامت باشد

هر نفس عیش مدام است مرا

اضطراب و لب خاموش و ادب

قاصد و نامه و نام است مرا

بی خزان باغ دل از بیدردی

سوختن میوه خام است مرا

دل زهر چاک هلالی دارد

سر به سر ماه تمام است مرا

شهد منت ز تکبر نوشم

از جوابش که سلام است مرا

نو خطان پیش شما غیر اسیر

نه بگویید چه نام است مرا

شمارهٔ ۳۳

سرمه حیرتش اکسیر نگاه است مرا

سایه گل به نظر چشم سیاه است مرا

بسکه گشتم به چمن محو خرام تو چو آب

سبزه هر لب جو طرف کلاه است مرا

دارم از همت داغ تو جهان زیر نگین

سرمه سوختگی گرد سپاه است مرا

تربیت یافته دود دلم همچو شرار

گلستان جلوه این ابرسیاه است مرا

دل بدآموز شکایت شده بیهوده اسیر

هیچ کس نیست که پرسد چه گناه است مرا

شمارهٔ ۳۴

ز بسکه گردش چشم تو دیده مست مرا

ز دل ربوده به غیر از تو هر چه هست مرا

ز خاکساری خود در طلسم آرامم

نمی رسد چو غبار آفت شکست مرا

عبث چه منت دریوزه بهار کشم

که خون آبله گل می کند به دست مرا

نمی شناسمت ای فتنه جو نمی دانم

کجا شناخته آن چشم می پرست مرا

اسیر داد دل هرزه گرد می دادم

جنون به حلقه زنجیر فکر بست مرا

شمارهٔ ۳۵

از دل مردم عالم خبری نیست مرا

چه کنم غیر وفا نامه بری نیست مرا

چشم و دل وقف تماشای دگر ساخته ام

گریه شامی و آه سحری نیست مرا

همچو آیینه همین از دگران می گویم

می توان دید که از خود خبری نیست مرا

سر پرواز دل خسته سلامت باشد

نشوی ایمن اگر بال و پری نیست مرا

می کنم کام دل از لذت حسرت شیرین

این ثمر بس که امید ثمری نیست مرا

دلم از گنج روان کشور آبادان است

دست اگر سوخته داغ زری نیست مرا

بیکسی نام ز تنهایی من دارد اسیر

گر به عالم پدری یا پسری نیست مرا

شمارهٔ ۳۶

بی رخت شکوه ز بخت سیهی نیست مرا

لاف طاقت زده ام کم گنهی نیست مرا

دیده گر جلوه گه گلشن امید شود

همچو نرگس سر و برگ نگهی نیست مرا

حلقه دام در این سلسله محراب دعاست

ورنه در هر دو جهان سجده گهی نیست مرا

می زند سوز دلم طعنه به آرام سپند

به ز آتشکده آرامگهی نیست مرا

شمارهٔ ۳۷

کو گریه ای که بی خبر از جا برد مرا

غافل به باغبانی صحرا برد مرا

آن خار بی برم که چمن سایه من است

خس نیستم که قطره ای از جا برد مرا

شرمنده ام ز خضر که چون کعبه نجات

تخت روان آبله پا برد مرا

هرگز ندیده است کسی وصل در فراق

دل پیش اوست گریه به هر جا برد مرا

کردم خیال یار و شدم محو خود اسیر

آیینه ای مگر به تماشا برد مرا

شمارهٔ ۳۸

باده چون زور آورد هشیار می‌سازد مرا

خواب چون گردد گران بیدار می‌سازد مرا

صبح را گلگونه می‌بخشد کفِ خاکسترم

سوختن رنگین‌تر از گلزار می‌سازد مرا

دارد اکسیرِ حواسِ جمع دل چون شد خراب

سایهٔ ویرانه‌ها بسیار می‌سازد مرا

غفلتم تعمیرِ آگاهی است دیدم بارها

چشمِ خواب‌آلودِ من بیدار می‌سازد مرا

بلبلِ گل‌های شوخ از دور بودن خوشتر است

سِیرِ باغِ آرزو بیزار می‌سازد مرا

شمارهٔ ۳۹

پرکاویدم دل خودم را

جستم آب وگل خودم را

در حشر به کس نمی نمایم

یک زخم حمایل خودم را

با ناز و نیاز بر نیایی

منما به دلت دل خودم را

دهقان تو به فکر خویشتن باش

خود برقم حاصل خودم را

ویران مکن از گران نگاهی

آبادی منزل خودم را

دیدم به نصیحت آزمایی

دیوانه عاقل خودم را

عمری زشراب بیکسی ها

خود می خورم دل خودم را

هر چند حجاب آسمانهاست

می جویم منزل خودم را

در روز جزا به من نمایید

بیرحمی قاتل خودم را

غفلت منشان چه حیله بندند

آن واقف غافل خودم را

تو آینه من خیال خویشم

بنمای مقابل خودم را

از یاد نظاره ات شوم آب

نازم دل پر دل خودم را

ای یکدلیت تمام نیرنگ

تا کی نخورم دل خودم را

بینا شده ام برافکن از خویش

این جاهل جاهل خودم را

بیهوده اسیر درگداز است

من فرسودم دل خودم را

شمارهٔ ۴۰

جنون به مستی و هشیاری آزمود مرا

ز بسکه محو تو بودم ز خود ربود مرا

برای خاطر او قبله گاه دل شده ام

اگر دچار شود می کند سجود مرا

گداخت شکوه ی رنگ و به پیش چاره گران

به آشنا سخنی دسترس نبود مرا

غلام همت آزادی گرفتاری

دری ز خنده گل در قفس گشود مرا

سپند عربده گردم گل است نام خدا

دلی که سخت تر از سنگ می نمود مرا

ز سوختن غرضم پر فشانی دگر است

به رنگ شعله مدان صید دام و دود مرا

به صلب خست ارباب روزگار گریخت

ز روی خویش خجل دید بسکه جود مرا

گهر به دامن مشت غبار می کردند

در آن دیار که دست و دلی نبود مرا

دل است حلقه ی زنجیر پیچ و تابم اسیر

چه قدر ها که ز دیوانگی فزود مرا

شمارهٔ ۴۱

لعلت زجام شیر و شکر می دهد مرا

ساغر ز آبروی گوهر می دهد مرا

ساغر به طاق ابروی وحشت کشیده ام

بیگانگی ز خویش خبر می دهد مرا

ساقی ستم ظریف و می از شعله شوخ تر

جامی نداده جامی دگر می دهد مرا

گردم به جستجوی تو پرواز می کند

در خاک هم هوای تو پر می دهد مرا

گر دیده باغبان بهار خیال خویش

شبنم به جای خون جگر می دهد مرا

هر ناله ای که کرد فراموش سینه ام

پیغامی از زبان اثر می دهد مرا

پیغام من شکنجه کش انتظار نیست

قاصد نرفته شوق خبر می دهد مرا

گر دیده بحر گوهر مقصود دامنم

تا ناخدا نوید خبر می دهد مرا

شد گرد عزلتم گل آوارگی اسیر

حب وطن نوید سفر می دهد مرا

شمارهٔ ۴۲

چمن جلوه کن غبار مرا

سبز کن باغ انتظار مرا

دل و یادش خدا نگهدارد

در طلسم خزان بهار مرا

عشق دیوانه خوش تماشایی است

سیر کن سیر کار و بار مرا

خنده می آیدم چو می پرسی

سبب گریه های زار مرا

سبق نازخوان چه وقت خط است

مکن آشفته روزگار مرا

آنکه یک صید دامش آزادی است

کی رها می کند شکار مرا

تاب دوری بس است اسیر امان

سوختی سوختی قرار مرا

شمارهٔ ۴۳

عشق ساغر داده شوق تشنه دیدار مرا

خواب آسایش نبیند چشم بیدار مرا

هر نفس از ساغر اشکم بهاری تر دماغ

خوی او برخود شگون دانسته آزار مرا

بی محبت سازی از مطرب جدا افتاده ام

ناله ای هردم پریشان می کند تار مرا

هرکف خاکسترم رنگ بهار دیگر است

بوی گل آتش به دامن می زند خار مرا

چون شرر در پرنیان شعله خوابم می برد

دیده گلشن ندارد بخت بیدار مرا

حاصلم را باغبان پیش از دمیدن دیده بود

سبزکرد از سایه مژگان غم خار مرا

از گره خالی مبادا رشته کارم اسیر

تا دگر از سبحه نشناسند زنار مرا

شمارهٔ ۴۴

گر به دام افتد هوای گلستان در سر مرا

آتش پرواز گردد یاد بال و پر مرا

آهن شمشیر من در صلب خارا برق بود

سوخت خون ساده لوحی در رگ جوهر مرا

صیقل آیینه ام در سنگ خارا می نمود

از برای دیدن خود داشت روشنگر مرا

آسمان با گوهر من آبرویی دیده بود

ساخت چون اخگر نهان در بحر خاکستر مرا

شرطه شوقم را دلیل راه ساحل می کند

گر در این دریا نباشد آرزو لنگر مرا

می کند خاکستر خاکسترم پروانگی

کی تواند شمع وا کردن به تیغ از سرمرا

سبزه دود دل خویشم شرارم شبنم است

ریشه در آب است از سرچشمه اخگر مرا

داده شوقم سر به صحرایی که می باید کشید

منت ریگ روان از شوخی اخگر مرا

وحشت آخر مشت خاکم را غباری می کند

دل دویدن می دهد دامان پرگوهر مرا

جان خاری را به چشم دل تماشا می کند

هرکه در کوی تو می داند ز خود کمتر مرا

فارغ از رنج خمار جام افلاکم اسیر

تشنه‌لب کی می‌گذارد ساقی کوثر مرا

شمارهٔ ۴۵

شد ذوق خاکساری اول هوس مرا

بیرون کشید جذبه دام از قفس مرا

ساقی ز ابر شیشه خرابم بهار کو

تا جام می شود ثمر پیشرس مرا

پرواز می کنم که گرفتار گشته ام

بال گشاده است شکار قفس مرا

عمری به خون تپیدم و کس باخبر نشد

از بسکه سوخت در تپش دل نفس مرا

بیجا اسیر رنجه شدی در سفارشم

کی عشق می گذاشت به امید کس مرا

گر نمی داشت غمش تنگ در آغوش مرا

زود می داد به طوفان جنون جوش مرا

گر دراین باغ ادب را ثمری خواهد بود

می رساند به نوایی لب خاموش مرا

گاه مستم ز می حیرت و گه مخمورم

در نظر می کند از بسکه فراموش مرا

آب و رنگ چمنش سایه پرواز من است

حیف نشناخته آن سرو قباپوش مرا

از خیال نگهت باغ و بهاری شده ام

برده هر لحظه به رنگ دگر از هوش مرا

سخن عشقم و افسانه دردم نام است

جای رحم است برآن کس که کند گوش مرا

می شوم آب که آرم به زبان نامش اسیر

داده تعلیم حیا آن لب خاموش مرا

شمارهٔ ۴۶

چو شمع سوختگی تر کند دماغ مرا

نگاه گرم دهد روشنی چراغ مرا

بهار تشنه خونم شود اگر داند

که آب تیغ تو سرسبز کرده باغ مرا

به عزم کوی تو آواره چمن شده ام

ز بوی گل نکند تا کسی سراغ مرا

به کار سوختنم شعله چون کند تقصیر

نخوانده است مگر سرنوشت داغ مرا

سرم اسیر زسودای ساقیی گرم است

که از شکستن دل پرکند ایاغ مرا

شمارهٔ ۴۷

پرورده لطف سایه ات امید و بیم را

گردیده خضر جذبه ره مستقیم را

بلبل شکار کرده به رنگ بهار فیض

گلدسته های نکهت خلق عظیم را

گیرد در اضطراب معاصی پی شفا

دست تو نبض ناله عظام رمیم را

از شرع حاذق تو خجالت طبیب ما

اعجاز عیسوی لب خاموش بیم را

عیسی ز نسبت گهر نور پاک تو

عابد فریب یافته در یتیم را

بخشیده بی طلب همه کس را نشان راه

سنگی که سوده رخ به کف پا کریم را

صحرا محیط گوهر و الفت صدف شود

تا در ره تو گریه نگیرد یتیم را

پیچیدگان جاده این شرع دلکشت

زنار کرده اند خط مستقیم را

شق القمر در آینه طور اشاره ای است

از شرع قاطعت ز تجلی کلیم را

از حجت بلندی هر عقل قعر چاه

ادراک روح مام فلک شد حکیم را

دارد اسیر چشم که بیند در آن جناب

صحت پذیر نسخه عمر سقیم را

شمارهٔ ۴۸

گل گل شکفتی از می و افروختی مرا

افروختی ز باده چها سوختی مرا

نه مست و نه خمار نه هجران و نه وصال

حیرت گدازدم که چرا سوختی مرا

باج ظرافت از همه گلرخان بگیر

آتش زدی چمن چمن افروختی مرا

هم جبهه بهارم و هم سجده خزان

این شیوه ها برای چه آموختی مرا

داد از ستم ظریفی بیداد داد داد!

آتش به دیگری زدی و سوختی مرا

من سینه صاف و چرخ ستمگر کجا برم

این ناله ها که در جگر اندوختی مرا

غیری نبود غیر من و تو به جان تو

در مکتبی که درس دل آموختی مرا

درآتش ار گداخته گردم به یاد تو

باور مکن هنوز که واسوختی مرا

از خجلت شکایت و شکرش کجا روم

پیدا نه حاصلی که تو اندوختی مرا

آتش سلم خرند ز خاکسترم هنوز

از شوخیی که روز ازل سوختی مرا

شمارهٔ ۴۹

کسی طی می تواند کرد راه ای بیابان را

که پای شوق او از سبزه نشناسد مغیلان را

به جایی می رسد پاکیزه گوهر گرچه در اول

صدف زندان نماید قطره باران نیسان را

چه داند دلبری طفلی که در گلزار میخواری

ز بوی می نکرده غنچه اش آلوده دامان را

زچشم پر فریب محشرانگیز تو می آید

که از یک جنبش ابروکند بنیاد ایمان را

شوی آلوده دامان تر ز خاک کشتگان مگذر

به تقریب دگر پامال کن خون شهیدان را

شمارهٔ ۵۰

گر صدق کلامت ندهد بال یقین را

پرواز تجرد که دهد روح امین را

از شرع تو هرکیش گدازد زخجالت

چون موم که بر شعله زند نقش نگین را

غیر ازدل پاک تو کسی دور نریزد

چون درد ته شیشه آلوده زمین را

شوق مه عید شب معراج برآورد

بر بام فلک عیسی خورشید قرین را

احرام ره خلق تو بستیم و بریدیم

درگام نخستین سر قربانی کین را

در دیدن آیینه که صلوات فرستد

از خاک درت گر ندهد زیب جبین را

از بردن نام تو رسد گر به لبم جان

بخشد دم عیسی نفس بازپسین را

بی عطرگلت چون چمن از غنچه خندان

صحرا نکند غالیه دان نافه چین را

خورشید غبار ره آن شرع مبین است

بستند چو آیین هنرخانه دین را

در معرکه دود از صف بدخواه برآید

هر چند گشایند کمان را و کمین را

تا فاش نماید به نظر حال بد و نیک

آیینه ما ساخته ای شرع مبین را

از پرتو لطف تو اسیر آینه سازد

در کعبه آن طوف دل گوشه نشین را

شمارهٔ ۵۱

اگر ز درد نشانی بود فغان تو را

شکستگی نکند صید استخوان تو را

به راه بیدلی خود چو عکس آینه باش

که از تو شوق کند جستجو نشان تو را

برو ز خاطر پرواز تا به گلزاری

که دام سبز کند گرد خون چکان تو را

زخویش بگذر و سرگرم جستجویی گرد

که نور دیده نماید یقین گمان تو را

سپند گریه بسوزم چو گرم جلوه شوی

مباد چشم بد آیین گلستان تو را

که داد خنده رنگین و پرگشودن شوخ

بهار زخم دل و بلبل گمان تو را؟

به چشم آینه و آب اعتباری نیست

حیا به دیده کشد گرد آستان تو را

همین بس است که درگلستان وحشت اسیر

شمرده است غنیمت جنون فغان تو را

شمارهٔ ۵۲

کرده نور دیده خود خواب شیرین تو را

کس ندارد دولت بیدار بالین تو را

خواب در چشمم نمی آید که یک ره چون رکاب

پرده ای از دیده سازم خانه زین تو را

خنده اش چون غنچه می گردید زیر لب گره

گل اگر می دید شرم برگ نسرین تو را

یا رب از پرواز ماند بال نسر طایرش

گر ز صیدم باز دارد چرخ شاهین تو را

همچو جوهر جوشد از تیغ زبانم حرف شکر

گر به کام خویش بینم خنجر کین تو را

گیرد از مژگان دل آشفته سرمشق جنون

دیده گر درخواب بیند خط مشکین تو را

ای خوش آن بخت بلندی کز پی صید اسیر

مشرق خورشید بینم خانه زین تو را

شمارهٔ ۵۳

کی ز دل بیرون کنم درد تمنای تو را

چون توانم دید خالی جای غم‌های تو را

گریه تا مکتوب اشکم را به صحرا برده است

روح مجنون کرده استقبال رسوای تو را

دیده ام گلدسته می بندد ز عمر جاودان

باغبان خضر است گلزار تماشای تو را

صد خیابان سرو بالا می کشد از دیده ام

در نظر دارم خیال سرو بالای تو را

گشته‌ایم از دیدن روی تو بیخود چون اسیر

چون تواند دید چشم من سراپای تو را

شمارهٔ ۵۴

اضطراب دل به من گفت آمدن‌های تو را

بی‌خودی هم کرد سرگوشی سخن‌های تو را

شرم خوب است اینقدر نیرنگ اما خوب نیست

چون کنم نظاره در یک آن چمن‌های تو را

گلشن بخشش جدا وحشتگه پرسش کجا

محشر دیگر بود رنگین کفن‌های تو را

گر توانم کرد شرح ناز و تفسیر نیاز

کی توانم گفت رام دل شدن‌های تو را

شعله گر صد رنگ افروزد همان افسرده است

وقت مستی دیده‌ام افروختن‌های تو را

از تماشا دیده نرگس چراغان می‌شود

گر ببیند شوخی چشمک زدن‌های تو را

شمارهٔ ۵۵

نگه دزد فریبد رم آن بدخو را

مژه برهم نزنم تا نکنم صید او را

چه غباری که پری دیده آشوبی نیست

تا نظر کرده ای از گردش چشم آهو را

گشت عمری که نظرکرده خورشید دل است

می دمد صبح به هر جا که نهم پهلو را

دشت را ناله ناقوس دلم بتکده ساخت

چون نگاه تو فرنگی نکشد آهو را

در نظر سیر تماشای ضیایی دارم

صیقل از گریه دهم آینه زانو را

هرزه خندی نشود گوشزد غنچه اسیر

باغبان در کند از باغ گل خودرو را

شمارهٔ ۵۶

کرده ای جیقه جیقه ابرو را

داده ای عرض جوهر مو را

سخت روتر زسنگ خاره نه ای

روی دل دیده هم ترازو را؟

در خور جور صبر خواهد بود

تا ببینیم دست و بازو را

صلحش از تیغ جنگ می سازد

آزمودیم طاقت او را

امتحان سنج صبرکیست اسیر

سه گره کرده هر دو ابرو را

شمارهٔ ۵۷

رخصت کشتنم بده نرگس کم نگاه را

یا مکن آشنای دل گرمی گاه گاه را

می کنم اضطراب را پیش تو پاسبان دل

تا نبرد ز دیده ام چاشنی نگاه را

شب که خیال چشم او خواب رباید از نظر

سرمه کشم ز دود دل چشم سفید ماه را

زهر شکایتم به دل شکر شکر می شود

چون به لب آشنا کند خنده عذرخواه را

دشمن خویش را کسی راه به خانه چون دهد

کی کنم آشنای دل طاقت عمر کاه را

هرکه زپاکی نفس همچو اسیر دم زند

آینه اثرکند گریه صبحگاه را

شمارهٔ ۵۸

داد تاراج مزن صبر نینباشته را

خجل از عشق مکن طاقت پنداشته را

چه دلی داده به دهقانی من ابرکرم

خرمنی ساخته ام دانه ناکاشته را

باغبان چون نکند بستر آسایش خویش

سایه نخل قد از خون دل افراشته را

تهمت آلودگی غیرت جاوید حرام

رشک بر خویش ز بیداد تو نگماشته را

پاک بین باش که آیینه دل ساخته اند

دیده پاس پریشان نظری داشته را

نزند بال هما جزگل خاری بر سر

دست بر دل ز تمنای تو نگذاشته را

نبری نامش اگر ساغر جم گشته اسیر

چشم امید به دست دگران داشته را

شمارهٔ ۵۹

چشمت به خاک ریخته خون پیاله را

بخشیده توتیای نگه چشم لاله را

تا با خیال زلف تو پیوند کرده ام

پیچیده ام به رشته جان تار ناله را

از تاب درد کیست ندانم که نوبهار

تبخاله کرده بر لب جو داغ لاله را

گر بی رخ تو صبح به گلشن رود اسیر

سازد ز گریه داغ دل غنچه ژاله را

شمارهٔ ۶۰

گر دلم پنهان نسازد در غبار آیینه را

شعله از خجلت گدازد چون شرار آیینه را

پاکتر آید برون دلهای روشن از گداز

نیست خاکستر بسوزی گر هزار آیینه را

ظاهری دارد بساطی در نظرها چیده است

صافی باطن نمی آید به کار آیینه را

خاطرش را هر دم از بازیچه ای خوش می کند

کرده سرگردان فریب روزگار آیینه را

شوخ چشم بیزبان را آبروی دیگر است

دوست می دارد دلم بی اختیار آیینه را

استقامت خصمی اضداد را سازد حصار

نیست باک از تیرباران این چهار آیینه را

حال ما در خواب اگر بیند دلش خون می شود

گشته روزی دولت بی انتظار آیینه را

با دل بیطاقت ما تا چه پردازد اسیر

آن خط و خالی که می سازد غبار آیینه را

شمارهٔ ۶۱

داده ای ذوق شراب بی خمار آیینه را

کرده ای خوش جام سرشاری به کار آیینه را

خوش بساطی بر سر بازار دل وا کرده ای

کرده ای شرمنده نقش و نگار آیینه را

دل نباشد یاد او در دیده بیدار هست

شمع خلوت می کنم شبهای تار آیینه را

چون نگیرد اشکم از گلبرک حیرانی گلاب

تا گداز دل بود زان چهره کار آیینه را

نو خطان گاهی چراغی نذر شوخی لازم است

کرده ایم از دل نظر گاه بهار آیینه را

شوخی مژگانت آخر دستبردی می کند

سر به صحرا می دهد دیوانه وار آیینه را

شبنم (از) خورشید در آغوش گل کی جان برد

پر مکن از تاب شوخی بیقرار آیینه را

شوخی مژگان پر کارت مگر دام پری است

گردش چشم تو می سازد شکار آیینه را

بود خورشید مرا از بستر گل خوابگاه

صبحدم دیدم چو شبنم بی‌قرار آیینه را

با دل بی‌طاقت ما تا چه بردارد اسیر

آن خط و خالی که می‌سازد غبار آیینه را

شمارهٔ ۶۲

برده ای دل از میان آیینه را

گفته ای راز نهان آیینه را

رازدار بیزبان محرم تر است

کرده ای خوب امتحان آیینه را

عکس رخسار تو را حیرت نقاب

می کند آیینه دان آیینه را

پرده چشم دلم پیراهن است

چند پوشی در کتان آیینه را

بیش از این سودا ندارد حسن شوخ

داد درس گلستان آیینه را

یک تپیدن راز از دل هم بکش

کرده حیرت بیزبان آیینه را

از دل ما می چکد خون شکار

می دهی تیر و کمان آیینه را

در دیار رشک پنهان می کنند

دوستان از دوستان آیینه را

دل چه مطلب دید از بال هما

شد شکستن استخوان آیینه را؟

خودنمایی کرده پیش یاد تو

می دهد دل ترجمان آیینه را

قطره آشوب دریا کردن است

با دل ما امتحان آیینه را

داغ بود افشاگر من سوختم

ساختم در دل نهان آینه را

بلبل باغ حیا مژگان شوخ

کرده از عکس آشیان آیینه را

کرده بی سودایی مجنون تو

برق یاد دشمنان آیینه را

در بهارستان دل دارد اسیر

باغ عمر جاودان آیینه را

شمارهٔ ۶۳

مست تو جلوه گر دهد جام جهان نمای را

آینه جنون کند عقل برهنه پای را

گوش ترانه سنج را مجمر بزم دل کند

ذکر تو نغمه گر شود مطرب خوشنوای را

پردگیان کعبه را ساقی دیر می کند

جام فریب اگر دهی لعل سخن سرای را

بخت سیاه بیدلان جامه کعبه می شود

رهزن دین اگر کنی نرگس سرمه سای را

مرد ره توکلی از پی آرزو مرو

حرص به دام استخوان صید کند همای را

هر نفسی که می کشم لخت دلی در آتش است

شعله به داغ می دهد وقت وداع جای را

اشک نیاز می کند صید کبوتر حرم

دانه دام ره مکن آبله های پای را

همچو اسیر هرکه شد پیرو شوق خویشتن

پنبه گوش می کند زمزمه درای را

شمارهٔ ۶۴

مکن در کار گلشن جلوه‌های انتخابی را

مده بر باد رنگ و بوی گل‌های نقابی را

دلم در سینه تا پر می زند چشمش خبر دارد

نمی دانم کجا آورده این حاضر جوابی را

چه شد طفل است و خوابش می برد در دامن عاشق

ز چشمش یاد گیرد گفتگوی نیم خوابی را

مده دردسر ساقی برای امتحان من

نیارد بر رخم صد جام رنگ بی حجابی را

اسیرم هر چه هستم قایلم ناصح برو بنشین

به تعمیر دلم تا کی دهی زحمت خرابی را

شمارهٔ ۶۵

دلم آیینه گر شرمندگی را

وجودم داغ دارد بندگی را

خجل دارد دل کم فرصت من

فروزان اختر فرخندگی را

متاع کاسدم می کاهد از بیم

که بفروشم سلم ار زندگی را

چه ناشایسته وضعم وای بر من

ز خجلت می گدازم زندگی را

مرا می زیبد الحق ناخدایی

چه رنگین کرده ام زیبندگی را

تلافی چون کنم هر چند بخشند

به عمرم گوهر پایندگی را

زعصیانهای رنگارنگ فریاد

به تنگ آورده ام شرمندگی را

اطاعت پیشگی بر من مسلم

اسیر کفر دارم بندگی را

شمارهٔ ۶۶

جواب از خود رود چون بر زبان آری سؤالی را

شنیدن محو گردد گر به کس گویی خیالی را

چمن پیرای الفت خود گل و خود بلبل خویش است

ز پرواز هوایت شعله باغی کرده بالی را

چه در گوش دلم آهسته گفتی چون مرا دیدی

که بلبل ساختی دیوانه صاحب کمالی را

به بحر نا امیدی بیش از آن دلبستگی دارم

که از موج و حبابش نقش بندم زلف و خالی را

بهشت چشم تر دارد خیال سرو بالایی

که سروستان کند از جلوه گلزار خیالی را

دل مستان در این میخانه جام و باده می نوشد

ز دریا دود برخیزد گر اندازی سفالی را

همای بیزبانی استخوان از مغز دل دارد

چمن سازد به صحراگر فشاند گرد بالی را

چه می داند کسی چون در دل آتشخانه ها دارم

بسوزد گفتگو گر بر زبان آرم ملالی را

به دست موج اگر دریا دهد دل را خطر دارد

کتابی می کند اندیشه هر فکر محالی را

اسیر از لعل آن لب گفتگویی در نظر دارد

به دل ره داده است از ساده لوحی احتمالی را

شمارهٔ ۶۷

چه دردسر دهم دیوانگی با سخت‌جانی را

غرورش طعن الفت می‌زند شیرین و لیلی را

لباس عاریت را اختیار از دیگران باشد

ز منصب‌های گوناگون چه حاصل اهل دنیی را

ز عکس شبنمی طوفان بحر آتشی بیند

اگر گلچین کند آیینهٔ دل پیش‌بینی را

جزایی می‌دهد هرکس به رنگی در مکافاتش

بود هر مجمعی حشر خجالت دزد معنی را

غبارم نقش بالین می‌شود خواب قیامت را

چنین گرمی دهد نازت شراب سرگرانی را

شمارهٔ ۶۸

به پیری بازگشتی هست لازم هر جوانی را

حساب خار خشکی نیست تیر بی کمانی را

گرفتم قاصدی هر جا که دیدم بیزبانی را

بغل بی نامه ای نگذاشتم آب روانی را

تذرو جلوه ات بالا بلندان را به رقص آرد

ز شوخی شعله ای در سوزش آرد نیستانی را

هما را گر نبودی از تو بال افشانی دردی

شکستی کی به آسانی طلسم استخوانی را

چمنزاد محبت را به حیرت می توان بخشید

اگر نشناسد از پروانه هر برگ خزانی را

بیابانی است دل کز هر نسیم ناتوانایش

غبار راه موری کرده غارت کاروانی را

ز فار غبالی ایام حیرانی چه می پرسی

در آب دیده می دیدیم گاهی آسمانی را

ز بس با چشم تر در جستجویش در به در گشتم

ز ابر گریه نشناسد گرد آستانی را

جنون افسانه الفت فراموشی که با طفلی

نگاهش می تواند یاد گیرد داستانی را

نسیم دل چکانی کز سرکوی تو می آید

به خاکش می توان بخشید خون گلستانی را

ز ما هم می توان پرسید احوالی چه خواهد شد

زکات امتحانها می توان کرد امتحانی را

شهیدان خدنگت منت پرواز می بخشند

اگر قوت هما سازند گاهی استخوانی را

غبارش در بیابان خاک بر تارک نیفشاند

به گلشن گر صبا ویران بسازد آشیانی را

نی تیر تو را صیاد اگر چوب قفس سازد

شکار انداز گلزاری کند بلبل فغانی را

نفس چون مرغ بسمل گشته در دام هوا پیچد

گر از دل بر لب آرد گفتگوی خون چکانی را

اسیر از یاد مژگانی به خون خویش می‌غلتم

نیندازد به زحمت صید من زور کمانی را

شمارهٔ ۶۹

نماید جلوه‌اش اکسیر جان‌ها خاک‌راهی را

خرامش گل زند بر سر ز نقش پا گیاهی را

چو نرگس شیشه گل بر سر زند از دیده حیران

به می گر نرگس مخمور او بخشد نگاهی را

زبان عذرخواهی می‌شود طومار جرم او

به محشر گر شهید خود شناسد روسیاهی را

به خونریز شکاری چون سمند از جا برانگیزد

کند صیاد من یک چشم حیران صیدگاهی را

نمک در دیده شور قیامت ریزم از غیرت

شهید او چو بینم روز محشر بی‌گناهی را

شمارهٔ ۷۰

جنون کو تا نثار دل کنم آشفته رایی را

زعریانی لباس تازه بخشم خود نمایی را

خورد نیش آنکه تأثیر محبت از هوس جوید

به شهد موم کی بخشند نفع مومیایی را

شوم نومیدتر چندانکه بینم بیشتر سویش

تماشا پرده پوشد جلوه حسن خدایی را

اگر ننمود عارض دیده بیدار می باید

درون پرده دارد حسن شوخش خود نمایی را

به بازار وفا گر خود فروشان را گذار افتد

به نرخ کیمیا گیرند جنس ناروایی را

اجل هم جان به منت می گرفت از کشته نازت

گر از چشم تو می آموخت کافر ماجرایی را

تغافلهای چشمش از شراب لطف خالی نیست

به مستی می دهد پیمانه صبر آزمایی را

به دام عشق هر نقش پر من چشم بیداری است

نبینم تا ابد خواب پریشان رهایی را

اسیر از رغم زاهد ساغر سرشار می خواهد

که موج باده شوید سرنوشت پارسایی را

شمارهٔ ۷۱

فهمیده چشم شوخ تو حال خراب ما

غوغای ناز تا چه کند با حجاب ما

از عشق خاکسار به جایی رسیده ایم

ماییم آسمان و دل است آفتاب ما

افسانه هرزه دردسر خویش می دهد

بیداری خیال کسی برده خواب ما

چون طفل موج رام فراغت نگشته ایم

گردیده مهد راحت ما اضطراب ما

ما جمع و خرج خویش ندانیم غیر شکر

این است اگر ز ما طلبد کس حساب ما

شمارهٔ ۷۲

نکرده شکوه بیجا زیارت لب ما

اثر ز خود رود از انتعاش یارب ما

نه از نزاع وبالی نه از جدل خللی

فروغ آینه صاف ماست کوکب ما

غبار خاطر پرواز گل نمی گردیم

قضا به شهپر عنقا نوشته مطلب ما

ریاض غفلت از این چشمه می شود سیراب

چگونه صبح نخندد به گریه شب ما

سماع ذره و بیتابی شرار یکی است

کشید سرمه وحدت به دیده مطلب ما

به بزم یار چراغان باده رنگین تر

نسب به شوخی مشرب رسانده مذهب ما

خط تو دعوی اعجاز می تواند کرد

بنفشه زار ارم رشک برده از شب ما

نوید عمر ابد می دهد اسیر تو را

درآسمان اثر انتظار یارب ما

شمارهٔ ۷۳

شد شیشه خانه باغ دل از جان سخت ما

جز سنگ فتنه یار نیارد درخت ما

بیگانه الفتیم چه دنیا چه آخرت

در خانه وجود و عدم نیست رخت ما

ابر بهار گریه مستانه خودیم

گلهای باغ ما جگر لخت لخت ما

زیر نگین ماست دو عالم گذشتگی

بیزاری کلاه و نمد تاج و تخت ما

گوهر چکد ز شبنم گلزار فقر اسیر

ابر بهار چون نشود پوست تخت ما

شمارهٔ ۷۴

رام طاعتیم و کشاکش کمند ما

صید دلیم و گردن تسلیم بند ما

شکر فروش خنده او زهر چشم او

تلخی فزای گریه ما زهرخند ما

گلدسته بند شعله دیدار گشته ایم

دارد سپند غنچه در آتش گزند ما

خویش بهانه جوی و نگه تشنه التفات

ناکام آرزو دل مشکل پسند ما

دلبستگی به الفت جاوید داده ایم

عمر دراز خضر محبت کمند ما

شمارهٔ ۷۵

ارغوان زار شفق یک آتش بی دود ما

نرگسستان سحر یک اشک آه آلود ما

سجده ای کز جبهه گرد آستانش می برد

می توان دیدن ز سیمای جبین فرسود ما

عکس ماه نو شود در بحر چون ماهی کباب

ابر نیسان گر شود چشم شرار آلود ما

خاطر نازک نقاب آرزوهای دل است

رنگ گل زنگ است در آیینه مقصود ما

در لباس تیره بختی مشق شهرت کرده است

عنبر سارا ز شرم آه مشک اندود ما

چشم آهو خجلت مژگان سیاهی می کشد

از نگاه گرم او در حلقه های دود ما

قرض نقد جان به جان کندن به جانان می دهند

باز می گویند همت خانه زاد جود ما

پیش بینی دارد از غیرت به دست آینه

بود ما نابود ما منظور ما مردود ما

موج بحر ساده لوحی در چه داند از صدف

شکوه را از شکر نشناسد لب خشنود ما

با وجود آنکه غفلت بود بالینش هنوز

همچو ما بیخواب می گردد شب مولود ما

بیزبانی هم به ذکری می برد نامش اسیر

دارد از حیرت عبادتخانه ای معبود ما

شمارهٔ ۷۶

زلف ساقی گر نیندازد گره در کار ما

سبحه گردد شرمسار زهد از زنار ما

برگ باغ بی ثمر آیینه آیینه شد

شهپر طوطی شود خار سر دیوار ما

در پناه غنچه ریگ روان سر کرده (ایم)

منتی از اختلاط گل ندارد خار ما

نا امیدی کارش از مطلب روایی هم گذشت

خاطر ما بیش از این غافل مباش از کار ما

شمارهٔ ۷۷

گر ندانی تا قیامت راز ما

نقش کن بر لوح دل انداز ما

بی جگرتر از نگاه حیرتیم

بر زمین پر می کشد پرواز ما

ما امانتدار نقد وحدتیم

در دل عالم نگنجد راز ما

گر نداند دل توان معذور داشت

می گدازد در دل ما راز ما

از تغافل صید دلها می کند

شیوه ها دارد شکار انداز ما

بسته ایم از بیزبانی صف اسیر

سینه صافی ترک تیرانداز ما

شمارهٔ ۷۸

چه حرف مهر و وفا گوش کرده ای از ما

چه دیده ای که فراموش کرده ای از ما

بهار سوختگی چاک دلق عریانی است

چه شعله ها که قصب پوش کرده ای از ما

مباد دردسر قیل و قالت ای غفلت

چراغ مدرسه خاموش کرده ای از ما

تبسمی که نمکپوش کرده ای از دل

ترحمی که جفا کوش کرده ای از ما

به جان مشرب ما می خورد ورع سوگند

چه توبه ها که قدح نوش کرده ای از ما

خمار حوصله سوز است نشئه رنگین تر

غمی که باده سرجوش کرده ای از ما

اسیر منفعل از آرزو نمی گردی

چه حلقه ها که نه در گوش کرده ای از ما

شمارهٔ ۷۹

گردش چشم تغافل ساغر لبریز ما

اشک گلگون است در راه طلب شبدیز ما

در شهادت رگ برآورده است هر مویی زتن

نشتری دارد ز هر مژگان به کف خونریز ما

شب به یاد آفتاب اول چراغان می کنند

می رسد آخر به جایی ناله شبخیز ما

گر نباشد گردش چشم تو ساقی در نظر

صبح محشر می شود شام خمار آمیز ما

بسکه نیرنگ دل آشوب نگاهی دیده ایم

کار محشر می کند گرد قیامت خیز ما

ای اسیر آخر دل ما هم چراغان می شود

ناله ها تیرهوایی گریه ها گلریز ما

شمارهٔ ۸۰

آیینه شود دود چراغ نفس ما

خورشید بود سایه خار هوس ما

آن مشت غباریم که در راه محبت

شد ریگ روان قافله بی جرس ما

کوگریه شوقی که دهد رخت به سیلاب

تا منت آتش نکشد خار و خس ما

آن مرغ اسیریم که از گرمی صیاد

مژگان سمندر شده چاک قفس ما

در کلبه تاریک اسیر است شب و روز

با یاد تو آیینه دل همنفس ما

شمارهٔ ۸۱

گردیده خوان نعمت وجه معاش ما

خجلت کشد زخود دل کاهل تلاش ما

الفت شراب تلخ و محبت بساط عیش

باغ و بهار ما دل آیینه پاش ما

پیمانه در هوای گل و خار می زنیم

عالم تمام میکده انتعاش ما

خون می خوریم و منت دریا نمی کشیم

از پهلوی دل است چو ساغر معاش ما

آب وهوای ساختگی زهر قاتل است

در پرده بوی گل نشود راز فاش ما

با محرمان حیرت از این بیشتر مکاو

ما ناله ایم بیخودی ما خراش ما

شال از حریر شوخ تر و گل قماش تر

جز شعله هیچ جامه ندارد قماش ما

سرباریی است در سر هر مو جدا جدا

در خواب دیده تیر که را سرتراش ما

شرمنده دلیم که پر می کشد اسیر

خفت ز دست همت مطلب تراش ما

شمارهٔ ۸۲

غمش باشد شراب بیغش ما

تراود آب حیوان زآتش ما

شکست بال شد در دام صیاد

نخستین تیر روی ترکش ما

چو مجنون روی آبادی نبیند

بیابانگرد شوق سرکش ما

خس و خاشاک شورستان عشقیم

پزد سودای خام از آتش ما

به زیر آسمان گویا اسیریم

که شد بیهوده گردی ابرش ما

شمارهٔ ۸۳

زخمی افسانه ناصح نگردد گوش ما

صاف رحمت می چکد از درد نوشانوش ما

بی سرو پا قطره ایم اما خروشی می کنیم

اینقدر هم بس که بر دریا گشود آغوش ما

توبه می فرماید اما می کشد پنهان شراب

زهره یک ساقی است از میخانه می نوش ما

با وجود آنکه باج مشرب از عالم گرفت

برنیاید با دل ما سعی کاهل کوش ما

گوشها کر بود،یاران مست و مطلب بیزبان

غنچه ها داریم فریاد از لب خاموش ما

عمر ما را دفتر خواب پریشان کرده است

خون هشیاری نگیرد هوش ما از هوش ما

انتخابی از دیار اختراع آورده ایم

بیخودی ها هوش از ما افسردگی ها جوش ما

در محبت همعنان و در قیامت همرکاب

سینه صافی سینه صافی ترک جوشن پوش ما

بار دهشت بسته ایم از کوی غفلت می رسیم

دست ما و دامن شرم فراغت کوش ما

شمارهٔ ۸۴

تا شد ز یاد تو روشن چراغ ما

آیینه شبنمی است زگلهای باغ ما

مست هوا میکده سایه گلیم

داغ است آفتاب ز رشک ایاغ ما

مانند شمع از نگه گرم زنده ایم

جز شعله پنبه کس نگذارد به داغ ما

ممنون بوی پیرهن گل نمی شویم

چون غنچه تا زبوی تو پرشد دماغ ما

از کاهلی مسافرحیرت شدیم اسیر

از عذر لنگ پرس در این ره سراغ ما

شمارهٔ ۸۵

دور چشم بد زسوز سینه غمناک ما

بعد مردن گل کند یا رب سپند از خاک ما

بوی گل را در طلسم گلستان پیچیده ایم

راز او را در قفس دارد دل صد چاک ما

بارها از یاد جولان سمندی سوختیم

تا شود روشن چراغ بخت از خاشاک ما

آب و آتش را بهار نورس آمیزش است

شعله ها گل می کند از دیده نمناک ما

با چنین مستی اگر دم می زدیم از زهد خشک

شمع صد میخانه می افروخت از مسواک ما

گاه از استغنا و گاه از مهربانی می کشد

خوب می داند طریق دشمنی بیباک ما

خیر گور خویش ای زاهد چو از ما بگذری

در شب آدینه شمع شیشه زن بر خاک ما

پرده می بندیم بر رخسار بینایی اسیر

گرشود آیینه آن شوخ چشم پاک ما

شمارهٔ ۸۶

سینه صاف است پیر ما خوشا احوال ما

فال رحمت می گشاید نامه اعمال ما

سرعت پرواز ما را پرگشودن غفلت است

ذره تا خورشید می خندد به استعلاج ما

بیخود از سیر جراحت خانه دل می رسیم

بوی گل مستانه می آید به استقبال ما

بی نیازی نسخه آمال ما را خوانده است

بهتر از فال دو عالم چون نیاید فال ما

در دل از یاد نگاه گرمی آیین بسته ایم

دیده آیینه داغ اختر اقبال ما

شوق کامل را به صد زنجیر نتوان داشتن

می پردگر بر دل خارا کشی تمثال ما

هر سر مژگان نوازشنامه ای شد بیخبر

اینک از در می رسد پیک مبارک فال ما

نا امیدی کارش از مطلب روایی هم گذشت

خاطر ما بیش از این غافل مشو از حال ما

روز و شب را سنبل و گل در گریبان می‌کنیم

عید نوروز است از یاد تو ماه و سال ما

شیشه‌ها بلبل شود جوش بهار عشرت است

خنده گل می‌چکد از جام مالامال ما

شمارهٔ ۸۷

دگر چه باده به پیمانه می کند دل ما

که مشق گریه مستانه می کند دل ما

به جان شکافی مژگان قسم که شب همه شب

خیال زلف تو را شانه می کند دل ما

فضول قدر نفهمیدگی نمی داند

چه بحثهای حریفانه می کند دل ما

چگونه رخنه گر ملک عافیت نشود

حدیث تیغ تو افسانه می کند دل ما

دماغ سیر ندارد حریف صحرا نیست

جنون به حوصله خانه می کند دل ما

گهی به دام تپدگاه در قفس رقصد

طواف کعبه و بتخانه می کند دل ما

شمارهٔ ۸۸

آیینه خرد حسن ز بازار دل ما

سوگند خورد عشق به دیدار دل ما

آنها که دل از گل،ستم از رحم ندانند

حیف است که باشند هوادار دل ما

با عربده بیگانه شدن فکر دل تو

بی حوصله دیوانه شدن کار دل ما

بیخوابی اندیشه دل حوصله می سوخت

شد داغ جنون دیده بیدار دل ما

حیف است که از آینه ات گرد برآید

غافل به از این باش خبردار دل ما

تعمیر خجالت از خانه به دوشی

بیساختگی تا شده معمار دل ما

آنها که نگشتند خریدار دل ما

بسیار نبودند خریدار دل ما؟

گفتیم اسیریم نگشتیم گنهکار

شرمنده شو از مستی بسیار دل ما

شمارهٔ ۸۹

گداخت بر لب حسرت ترانه دل ما

تبسمی کن و بشکن بهانه دل ما

سلم فروخته خرمن به برق ناکامی

دمیدن و ندمیدن ز دانه دل ما

حباب چشمه نزدیک راه تفرقه ایم

خراب سیل غبار است خانه دل ما

ز جوش بلبل و پروانه چون گل از هم ریخت

به شاخسار جنون آشیانه دل ما

که در دل است که درگرد شوق پنهان است

زسجده پاشی ما آستانه دل ما

زساده لوحی حیرت اسیر نومیدیم

که راه گوش نداند فسانه دل ما

شمارهٔ ۹۰

درد عشق آشیانه دل ما

راز مجنون فسانه دل ما

نفسی از تو کی شود غافل

بیخودیها بهانه دل ما

رنگ از روی آه می دزدد

گریه بیخودانه دل ما

ناله شوخ ما چرا نشود

بلبل آشیانه دل ما

آه تعمیر جلوه اشکی

پرخراب است خانه دل ما

چاکهای جگر به گل خندید

بلبلی شد ترانه دل ما

گردش چشم مست را نازیم

یاد او شیره خانه دل ما

سجده شکر می کنیم اسیر

دل ما آستانه دل ما

شمارهٔ ۹۱

بهار تنگدلی سبز کرد حاصل ما

عبیر غنچه غبار خرابه دل ما

زموج چون نشناسد جوهر تیغش

هنوز شوق ندانسته گشت قاتل ما

حباب چشمه نزدیک راه تفرقه است

خراب سیل غبار است خانه دل ما

دمید دانه و در تنگنای خوشه خزید

به غیر عقده چه دید از گشاد مشگل ما

به یاد روی تو در آتشیم همچو اسیر

دل گداخته ما چراغ محفل ما

شمارهٔ ۹۲

هر چند تپید بسمل ما

خندان تر گشت قاتل ما

گر برق ز آبرو نیفتد

خجلت زدگی است حاصل ما

در سینه دگر سخن نمانده است

جای دل اوست یا دل ما

دیوانه آن نزاکت خو

شد زلف پری سلاسل ما

می جوشد خنده از گل او

می روید لاله از گل ما

گوشی نکشید گوش دردی

فریاد ز حسرت دل ما

در سینه گلستان نگنجد

زخمی که شکفته در دل ما

بر دوری ما چرا نخندد

جامی زده حسرت از دل ما

از زخم نهان که بیشتر باد

گل کرد بهار در گل ما

کس را به سخن نمی گذارد

گر قاتل ماست قاتل ما

چندانکه اسیر درد دیدیم

آسان تر گشت مشکل ما

شمارهٔ ۹۳

جذبه‌ها زین کوشش بی‌بال و پر دیدیم ما

کعبه و بتخانه را در یک سفر دیدیم ما

هجر ما آیینه وصل است و بعد آیین قُرب

هر قدر شد دور آن را بیشتر دیدیم ما

از غبار ما بهار چشم حیران می‌چکد

فیض‌ها از همت اهل نظر دیدیم ما

وسعت جولان موری نیست در زیر فلک

عرصه کون و مکان را مختصر دیدیم ما

اشک ما آیینه می‌کارد به هرجا می‌رود

هرچه دیدیم از دل صاحب‌نظر دیدیم ما

هر قدر در پرده بودی هر قدر پنهان شدی

بیشتر از بیشتر از بیشتر دیدیم ما

چون توکل خضر ره شد کاهلی‌ها سرعت است

منزل مقصود بی‌عزم سفر دیدیم ما

امتیاز قدر بی‌قدری فزون است از قیاس

ذره را از آسمان‌ها بیشتر دیدیم ما

هرکجا وحدت بهار جوش یکرنگی نمود

آتش یاقوت در آب گهر دیدیم ما

ناامیدی سر به سر امید شد آخر اسیر

عاقبت زین نخل بی‌حاصل ثمر دیدیم ما

شمارهٔ ۹۴

خار و گل را جوش یک پیمانه می‌دانیم ما

سبزه بیگانه را افسانه می‌دانیم ما

خو به الفت کرده را بیگانه می‌دانیم ما

سایه دیوانه را دیوانه می‌دانیم ما

در ریاضی کز خرامت شمع مینا روشن است

نکهت گل را پر پروانه می‌دانیم ما

پیش مجنون سربلندی‌ها خیالی بیش نیست

آسمان را سایه ویرانه می‌دانیم ما

شعله جواله از هر ترکتازش دیده‌ایم

هر غباری را پر پروانه می‌دانیم ما

حرفی از لوح جبین دوستی‌ها خوانده‌ایم

آشنایان را ز هم بیگانه می‌دانیم ما

از خرابی‌های دل گردیده نام ما بلند

صبحدم را گرد این ویرانه می‌دانیم ما

بی‌قراری‌های پنهان گفت‌و‌گوی ما بس است

از تپیدن‌های دل افسانه می‌دانیم ما

تا سواد خط سودای تو روشن کرده‌ایم

نوخطان را سبزه بیگانه می‌دانیم ما

جلوه ایجاد در نور چراغ خود گم است

آفرینش را پر پروانه می‌دانیم ما

کس نمی‌فهمد زبان گفت‌و‌گوی ما اسیر

هرچه می‌دانیم ما بیگانه می‌دانیم ما

شمارهٔ ۹۵

در محبت از جنون امداد می خواهیم ما

دام داریم از خدا صیاد می خواهیم ما

در تمنای تو ناز صد گلستان می کشیم

خنده از گل جلوه از شمشاد می خواهیم ما

گرچه از چشمش نگاه گرم هم در آتش است

التفاتی هر چه باداباد می خواهیم ما

از نگاهی منصب آتش پرستی یافتیم

ای گرفتاران مبارکباد می خواهیم ما

شمارهٔ ۹۶

از بسکه خورد نیش خموشی بیان ما

خون شد به رنگ غنچه زبان در دهان ما

فیض هوای شوق جهانگرد بیشتر

پرواز می کند چو هما استخوان ما

جایی که خاک معرکه پرواز می کند

گردی که بر نخاسته از جا نشان ما

شد استخوان سینه سطرلاب امتحان

داغ تو بود اختر هفت آسمان ما

کس در حیات ما نشد آگه ز راز او

آیینه هما نشود استخوان ما؟

پرواز ما به بال و پر بی تعلقی است

گیرد اگر هوای قفس آشیان ما

تیرش چو آتش از دل فولاد می جهد

بازوی ضعف قبضه گرفت از کمان ما

الفت به هر دیار که باشد غریب نیست

وحشت به جان رسیده ز دست زبان ما

پندارم آب برده هوای بهار را

برگ خزان لخت دل است آشیان ما

رفتار کبک یافته هر نقش پا اسیر

در رهگذار جلوه سرو روان ما

شمارهٔ ۹۷

شیشه بر خاره به صد رنگ زدن پیشه ما

بیستون معدن الماس و جگر تیشه ما

از گل ناله زنجیر به بار آمده ایم

مگر ابریشم این ساز بود ریشه ما

گردش چشم تو صیادی دیگر دارد

شیر را سایه آهو شمرد بیشه ما

سنگ طفلان چه خوش آینده بهاری دارد

وقت آن شد که به گل بانگ زند شیشه ما

بیستون معدن یاقوت خجالت گردد

شبنم از گل نخراشید دم تیشه ما

سوخت در پرده دل خون تمنا و هنوز

سبزه رنگین دمد از گلشن اندیشه ما

گشته از بسکه به دشمن دل ما صاف اسیر

می خورد سنگ قسم ها به سر شیشه ما

شمارهٔ ۹۸

چه غم دارد دل از اندیشه ما

نظر از سنگ دارد شیشه ما

چه شد گر بیستون الماس باشد

بود لخت دل ما تیشه ما

نمی دانیم رمز لن ترانی

چه می گوید تغافل پیشه ما

به صورت مور (و) در معنی چو شیریم

نیستان ناله ها دل بیشه ما

چه شد نازکدلی اما غیوری

گدازد سنگها را شیشه ما

چه شد گر صورت از معنی ندانیم

سراسر حیرت است اندیشه ما

نمی ترسم اسیر از صرصر یأس

سرشک آمیخت در خون ریشه ما

شمارهٔ ۹۹

ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

که پی نبرده صبا هم به آشیانه ما

نهاده بر لب ما عشق مهر خاموشی

که گوش کس نکند نوبر ترانه ما

بهار رفت و نچیدیم جز گل حسرت

ز آب گریه مگر سبز گشت دانه ما

ز بهر گمشدگان دگر صبا نگذاشت

دلیل بادیه خاکستر نشانه ما

شمارهٔ ۱۰۰

از می دیگر است مستی ما

سر ساغر به گردن مینا

واژگون است کار اهل جنون

خار بر سر زنیم و گل بر پا

پیچش زلف موج زنجیر است

خط سبز است نسخه سودا

یکدم از خون نمی شود خالی

بی تو هم چشم ماست ساغر ما

در جنون همچو گردباد آخر

زدم از آه خیمه بر صحرا

از دل تنگ دیده پر خون است

مایه از قطره دارد این دریا

ز آتش دوری تو می سوزد

دل جدا جان جدا اسیر جدا

شمارهٔ ۱۰۱

با شکوه همزبان نشود گفتگوی ما

پیچیده همچو گریه نفس در گلوی ما

ما آبروی خویش به عالم نمی دهیم

بیهوده گریه ریخت به خاک آبروی ما

ای دل غمین مباش که در وادی طلب

آوارگی دو اسبه کند جستجوی ما

ما را دلیل بادیه سرگشتگی بس است

منت ز خضر هم نکشد آروزی ما

آسوده ایم با غم شوخی که تا به حشر

آسودگی سراغ نیابد زکوی ما

شمارهٔ ۱۰۲

جذبه شوق تو خضر ره آگاهی ما

می گدازد نفس برق ز همراهی ما

خضر در قافله گمشدگان بسیار است

دست آگاهی ما دامن گمراهی ما

ساغر زهر به کام (و) لب خندان داریم

خصم در آتش رشک است ز کین خواهی ما

تهمت بینش و محرومی دیدار بلاست

خنده گل می کند از گلشن آگاهی ما

خجل از روح نظیری و ظهوری است اسیر

چه نماید بر آتش نفسان داهی ما

شمارهٔ ۱۰۳

پری گشته آیینه دار هوا

توان دیدن از روی کار هوا

چرا مست و مجنون نباشد کسی

هوای بهار و بهار هوا

برازنده سینه چاک ابر

ز عکس شفق لاله زار هوا

گداز خجالت گلابش کند

شود بوی گل گر دچار هوا

ز عکس گل و سبزه در نوبهار

صنمخانه آیینه زار هوا

می بیغش و ناله نی اسیر

معاش هوا و مدار هوا

شمارهٔ ۱۰۴

صبح است مست باده دوشینه هوا

چاک است از تبسم گل سینه هوا

پر می زند چو باز شکاری قدح ز موج

بال تذرو دیده در آیینه هوا

کبک پیاله دل به شکفتن نمی دهد

گردیده می مصاحب دیرینه هوا

شبنم به روی گل چو مرصع پیاله ای است

از قطره قطره گوهر گنجینه هوا

بشکست شیشه توبه ما تا به باغ اسیر

خالی نشد دل پرش از کینه هوا

شمارهٔ ۱۰۵

گردون ز بسکه برد غمت در دیارها

از روز من گرفت سبق روزگارها

عمر ابد به خاک درت جان سپرد و گفت

مشت غبار رهگذر انتظارها

کردم زیاد روی تو روشن چراغ فال

از پرتو دلم شررستان غبارها؟

جوش بهار بگسلد از هم که از رخت

گل می زنیم بر سر لیل و نهارها

بر تربتم فشانی اگر آب زندگی

خیزد به جای گرد زخاکم شرارها

شمارهٔ ۱۰۶

از مهر تو سینه ها اثرها

وز داغ تو دیده ها نظرها

پرواز فنا چه بی نشان است

در سینه نهفته بال و پرها

کم قدری اوج اعتبار است

افزون شده ام ز بیشترها

شایستگی عداوتم نیست

پر منفعلم ز کینه ورها

هر چند شکسته می نویسی

از خط تو صیقلی بصرها

شبهای سیاه ما چراغان

از مهر تو شامها سحرها

احوال اسیر چند پرسی

سرکرده خیل بیخبرها

شمارهٔ ۱۰۷

شمشیر تو قبله گاه سرها

پروانه ناوکت جگرها

پرواز وفاست گلفشان تر

بر باد دهیم بال و پرها

چون برق که بر شفق بتابد

تیغت زده بر صف جگرها

از پرتو آفتاب رویت

گردیده غبارها شررها

صبر است که رام می کند دل

سنگ است متاع شیشه گرها

در آینه دلم چو دیدی

بیگانه نبودی اینقدرها

شمارهٔ ۱۰۸

ای نام تو قبله زبان‌ها

چشم دل‌ها چراغ جان‌ها

آیینه راز توست عالم

پیداست ز نام‌ها نشان‌ها

ویران شده نسیم شوقت

مانند حباب خانمان‌ها

سرمنزل توست بی‌نشانی

گرد ره کیست کاروان‌ها؟

شوق تو به هر دلی که افتاد

پر کرد ز خاک‌ها دکان‌ها

فرسوده سجده در تو

تا در فرق جبین آسمان‌ها

گردید اسیر از دل تو

آیینه گر یقین گمان‌ها

شمارهٔ ۱۰۹

تا چند خبر پرسی از بی‌سروسامان‌ها

دیوانه کجا باشد در کوه و بیابان‌ها

شوریده‌تر ای قمری آشفته‌تر ای مجنون

او سرو گلستان‌ها من خار بیابان‌ها

آشفته شوم بی‌تو آسوده شوی بی‌من

دیدارپرستی‌ها منت‌کش حرمان‌ها

آمیزش یک‌رنگی آیینه تماشا کن

گرد من و بوی گل سرکار چراغان‌ها

دلتنگی عالم را ضامن شده‌ام بی‌تو

خاکم نزند آبی بر روی گلستان‌ها

عشق من و خوی تو آیینه رسوایی

رنگ گل و جوش می پیدایی و پنهان‌ها

سرکرده گل‌هایی دیوانه اسیر از تو

تا کی نشود نظمش سر دفتر دیوان‌ها

شمارهٔ ۱۱۰

زنجیری طره‌ات ختن‌ها

سودایی جلوه‌ات چمن‌ها

فریاد که دم نمی‌توان زد

بی‌یاد تو هیچ ما و من‌ها

دارم ز تو لعل پاره داغ

بیرون ز شمار انجمن‌ها

خاموشی‌ها زبان‌درازی

در پرده نگنجد این سخن‌ها

شمارهٔ ۱۱۱

قبله عالم میخانه خم ابروها

گردش نرگس مستانه رم آهوها

سیر گلشن کن اگر تشنه دیدار خودی

آب از چشمه آیینه رود در جوها

عالم آواره شوقند چه خورشید و چه ماه

سوده پای فلک از شوق تو تا زانوها

دعوی این بس که ز کوشش همه رسوا شده ایم

حلقه در گوش کمان تو خم ابروها

شمارهٔ ۱۱۲

ای گلشن از بهار خیال تو سینه‌ها

برگ گل از طراوت نامت سفینه‌ها

هرجا غمت رواج دهد گوهر شکست

بر سنگ خاره رشک برند آبگینه‌ها

گر از نسیم راز تو عالم چمن شود

بوی گل صفا دمد از گرد کینه‌ها

در جستجوی گوهر ذاتت فکنده چرخ

از روز و شب به قلزم غیرت سفینه‌ها

بخشیده حشمتت به سلیمان ملک فقر

از نقش پای مور کلید خزینه‌ها

دنیاپرست حسرت جاوید می‌برد

در خاک مانده از دل قارون دفینه‌ها

در جلوه‌گاه سنگدلان شو غبار اسیر

این است پاس خاطر آیینه سینه‌ها

شمارهٔ ۱۱۳

خوش بهاری است قدح‌نوشی‌ها

بوی گل نشئه بیهوشی‌ها

گریه کی فرصت حیرت می‌داد

می‌شمردم به تو خاموشی‌ها

لب گشودم سخن از یادم رفت

چه بهشتی است فراموشی‌ها

چقدر درد دل از یادم رفت

حاصلی داشت فراموشی‌ها

شمارهٔ ۱۱۴

دل آیینه خانه زنبور

دیده سوی دلم نهانی‌ها

شیشه‌ام از نگاه می‌شکند

کرده‌ام یاد سخت‌جانی‌ها

بلبلم نغمه‌سنج حیرانی

دیده گلزار بیزبانی‌ها

حسن سیر بهار تنهایی است

ما و مجنون و سرگرانی‌ها

جلوه در پای جلوه می‌ریزد

سرو می‌ماند از روانی‌ها

اینقدر شوخی اینقدر تمکین

مردم از دست پاسبانی‌ها

شمارهٔ ۱۱۵

می‌رسد مست شکوه کاهی‌ها

گله مشتاق عذرخواهی‌ها

از لبش بوسه‌ای طمع دارم

در گدایی است پادشاهی‌ها

سینه صافی بهشت راحت ماست

دوزخ کیست کینه‌خواهی‌ها

روز عید بهانه‌جویی‌هاست

وای بر جان بی‌گناهی‌ها

چه تغافل چه دشمنی چه نزاع

داد از دست کم‌نگاهی‌ها

با رمیدن چه رام می‌گردد

صف آهوی خوش‌نگاهی‌ها

نم رحمت چه بحر سامان است

روسفیدی است روسیاهی‌ها

با تپیدن چه آرمیدن‌هاست

کوه را برده بادکاهی‌ها

من کجا داغ‌های عشق اسیر

می‌گریزم از این سیاهی‌ها

شمارهٔ ۱۱۶

بس که می‌ترسم از جدایی‌ها

می‌گریزم از آشنایی‌ها

ناله‌خیز است متصل چون نی

بند بند من از جدایی‌ها

دل منت گزیده می‌داند

که چه درد است با دوایی‌ها

تربتم را بهار آبله کرد

گل باغ برهنه‌پایی‌ها

عالم آیینه‌خانه راز است

هست در پرده خودنمایی‌ها

سرم از تیغ هم جدا نشود

بس که می‌ترسم از جدایی‌ها

شمارهٔ ۱۱۷

دوزخ اقلیم خودنمایی‌ها

جان مرحله برهنه‌پایی‌ها

بسیار ز جانب وفاکیشان

شرمنده شدم ز آشنایی‌ها

خوابی است تمام عمر در عالم

تعبیرش داغ آشنایی‌ها

از عالم راه و رسم بیزارند

هم شهری و طرز روستایی‌ها

از بخت سیه امیدها دارم

در تاریکی است روشنایی‌ها

عاجز شده (ام) ز شکر نومیدی

رابح گشتم ز ناروایی‌ها

شایسته امتیاز گردیدم

دیدم از بس که خودستایی‌ها

دیدیم اسیر در گرفتاری

فارغ نخورد غم رهایی‌ها

شمارهٔ ۱۱۸

سرو شوخ من بیا تنها بیا غافل بیا

مستم و بسیار مشتاقم به جان و دل بیا

پایمالت گر شود گل داغ می سوزم ز رشک

چون به بزم دیده می آیی ز راه دل بیا

خاطرم نازکتر است از شیشه می دانی تو هم

تا توانی آمدن ای شوخ سنگین دل بیا

برگ و بار کشت ما را نیست هنگام گداز

برق بیحاصل برو یا در سر حاصل بیا

شمارهٔ ۱۱۹

عارضت گلدسته باغ نظر دارم بیا

انتظارت بیشتر از بیشتر دارم بیا

بی تماشای رخت گلدسته بند حسرتم

جان به لب خون در جگر گل در نظر دارم بیا

صبح محشر را نمکسود جراحت می کنم

با تو امشب یک دو حرف مختصر دارم بیا

بازگشتن گرچه هست اما وداع تربت است

می روم از خویشتن عزم سفر دارم بیا

شمارهٔ ۱۲۰

سیرگاه قدح کشان مهتاب

شوخی پیر دلجوان مهتاب

ابرو باران و روح لاله وگل

صبح نوروز می کشان مهتاب

سایه برگ‌ها چراغان‌ها

کرده گل فرش بوستان مهتاب

در سفیداب قلع رنگ صفا

چهره پرداز گلستان مهتاب

شب هجران سیاهی داغ است

سینه داغ خونچکان مهتاب

خواب در دیده نظاره شود

چون دهد می به امتحان مهتاب

مژده وصل صبح روی تو را

می دهد از شمیم جان مهتاب

از گداز خیال او شب را

خون کند مغز استخوان مهتاب

بزم عاشق نداشت نرگسدان

سر زد از باغ آسمان مهتاب

شده شب زنده دار یاد تو را

مژه عمر جاودان مهتاب

شده مشهور در قلمرو عشق

به رفوکاری کتان مهتاب

سفر فیض اینچنین باید

کاروانی است بیزبان مهتاب

خار تا گل از او بهار فروش

هست اکسیر جسم و جان مهتاب

پرده دیده فرش راه تو کرد

داشت تا یک نفس گمان مهتاب

سفرکعبه در جوانی کرد

مرحبا پیر رهروان مهتاب

گم کند تا فضول راه گمان

یک فلک ساخت کهکشان مهتاب

ای خوشا راه دل اسیر که هست

گردی از راه کاروان مهتاب

شمارهٔ ۱۲۱

بسکه دارد سر هم چشمی گلشن مهتاب

کرده برخاک سرکوی تو مسکن مهتاب

سر شبگردی آن قامت موزون دارد

قد گر از سرو کشد یک سر و گردن مهتاب

از خیال تو دل خاک تجلی کده ای است

شوخ چشمی کند از دیده روزن مهتاب

شب ز دود دلم افلاک چنان سوخته است

که نشسته است به خاکستر گلخن مهتاب

هرگل روی زمین آینه دار دگر است

برگ گل کرده زعکس که به دامن مهتاب

شمارهٔ ۱۲۲

موجها برده دل ز باغ در آب

لاله ها شسته روی داغ در آب

چه صنمخانه ای است عالم عکس

خوش نماید گل چراغ در آب

بی سبب دل نمی کند ز سحاب

قطره دارد گهر سراغ در آب

خط مشکین و عارض گلرنگ

سایه افکنده بال زاغ در آب

در چمن باده ریخت اشک اسیر

موج گل تر کند دماغ در آب

شمارهٔ ۱۲۳

چه خوش افتاده عکس ماه در آب

چیده آیینه دستگاه در آب

سر خط سینه صافیی دارد

مشق دل می کند نگاه در آب

همه در بحر اضطراب دلند

کس چه داند گل از گیاه در آب

در لباس است اعتبار همه

هست یکسان گدا و شاه در آب

داده ام دل به دست گریه اسیر

شسته ام نامه سیاه در آب

شمارهٔ ۱۲۴

پری رخی است عرق کرده عکس ماه در آب

بساط آینه وا می کند نگاه در آب

فریب خورده دل گر به طرف جو گذرد

حباب می شکند گوشه کلاه در آب

جنون نه زحمت کشتی کشد نه منت موج

به پای شوق تو وا کرده ایم راه در آب

ندید روی زمین جای یک دم آسایش

حباب رفت و بنا کرد خانقاه در آب

ز موجه عرق شرم پایمال شدیم

حباب ما نتواند کشیده آه در آب

نداد دردسر ناخدا غبار اسیر

گذر کند ز پل موج این گیاه در آب

شمارهٔ ۱۲۵

عکس مهتاب کشیده است پریخانه در آب

شده از موج عیان محشر دیوانه در آب

گر خیال تو چراغ دل گوهر گردد

خیزد از موج شرار پر پروانه در آب

خانه پرداخته مجنون غم سیلابش نیست

کشتی اوست سبکباری ویرانه در آب

گردد از سبزه و خاشاک همان بر لب جو

رو بشویند اگر جاهل و فرزانه در آب

شمارهٔ ۱۲۶

مست نازی نتوان گفت که ما را دریاب

سوی خود بین و دل اهل وفا را دریاب

هر نسیمی که وزد نامه فارغبالی است

خار صحرای جنون باش و هوا را دریاب

این خزانی است که از رشحه گل بسیار است؟

تا به کف آینه داری دل ما را دریاب

آه سرد از تو چه پنهان نفس سوخته است

یک ره این شعله خاشاک نما را دریاب

شمارهٔ ۱۲۷

بهار سوختن گردیده شمع بزم ما امشب

توان چیدن گل از بال و پر پروانه ها امشب

چنان کیفیت جام تبسم برده از هوشم

که در چشمم نمی آید نگاه آشنا امشب

نمی دانم سر از بالین تن از بستر چه حال است این

که روز حشر شد در دیده من توتیا امشب

ز یاد روی او دارد دلم هر گوشه ای دامی

چراغان می کند از آه در ویرانه ها امشب

چنان لبریز حسرت گشته چشم از تاب رخسارش

که مژگانم نمی گردد به مژگان آشنا امشب

اسیر از خجلت فرصت نمی دانم چه خواهم کرد

نگاهش گرم دلجویی و من مست حیا امشب

شمارهٔ ۱۲۸

محبت خوش جناغی بسته وحشت الفت است امشب

برای مصلحت یاران عداوت الفت است امشب

بکش پیمانه و گلزار رخساری چراغان کن

اگر در گیرد از روی تو صحبت الفت است امشب

نگاه نیم مستش اختراعی کرده از شوخی

که با شب زنده داری خواب راحت الفت است امشب

ز رنگ باده و رخسار ساقی خوش تماشایی است

چراغ دیر را با شمع خلوت الفت است امشب

اسیر از شوخی حسنش گل و شمعی که می بینی

قمار رنگ می بازند حیرت الفت است امشب

شمارهٔ ۱۲۹

آنچه از ما می کشد حیرانی ما روز و شب

کی خجالت می کشد از دست سودا روز و شب

عکس او طفلانه با آیینه بازی می کند

چون گرفت آرام در چشم و دل ما روز و شب

هرزه گرد است آسمان یکدم نمی گیرد قرار

می کند اسراف عمر از کیسه ما روز و شب

امتیاز خوب و زشتی نیست در زیر فلک

غرقه را یکسان بود در قعر دریا روز و شب

نور و ظلمت پرده دار خلوت صبحند اسیر

کی دویی دارد به چشم مرد بینا روز و شب

شمارهٔ ۱۳۰

داغ بر دل می گذارم روز و شب

نقد هستی می شمارم روز و شب

گریه ای درکار آهی می کنم

گل به سنبل می شمارم روز و شب

نیستم چیزی که بسپارم به کس

دل به طاقت می سپارم روز و شب

آبرو بسیار می باید مرا

گوهر دل می فشانم روز و شب

غفلتم هر شب به رنگی جلوه داد

لوح خجلت می نگارم روز و شب

صبح و شامش گشته جای برق و مور

تخم امیدی که کارم روز و شب؟

جای نیت دل ز یادم می رود

خوش نمازی می گذارم روز و شب

دوستان از من نمی پرسد کسی

شکوه از دست که دارم روز و شب

لاله زار و سنبلستان است اسیر

در غمش اشکی که بارم روز و شب

شمارهٔ ۱۳۱

اگر دنیا اگر عقبا علی بن ابیطالب

اگر امروز اگر فردا علی بن ابیطالب

فروغ دیده وحدت صفای سینه کثرت

بهشت خاطر دانا علی بن ابیطالب

لوای دولت شاهان صفای جان آگاهان

سر سرها دل دلها علی بن ابیطالب

نبینی تا قیامت خواب ویرانی اگر دانی

چه معماری است در دلها علی بن ابیطالب

به گفتن موجه دریا اگر رطب اللسان گردد

نیارد بر زبان الا علی بن ابیطالب

تعجب نیست گر بی انتظار شب ز ایمایی

کند امروز را فردا علی بن ابیطالب

در آن تنگی که در خاطر نگنجد جز خدا کس را

زند جوش از زبان ما علی بن ابیطالب

به هر ظرفی شرابی کرده لطفش در خور وسعت

امید جاهل و دانا علی بن ابیطالب

در آن وحشت که از یاد خدا دل گم کند خود را

بود ورد من شیدا علی بن ابیطالب

به صد طوفان شکستن در حبابی بار بگشاید

بگوید فاش اگر دریا علی بن ابیطالب

تجمل دستگاهان خرقه پوشان دانش آرایان

دو عالم از شما از ما علی بن ابیطالب

امیدم در بهار آرزو جای ثمر خواهد

ز باغ یثرب و بطحا علی بن ابیطالب

ز لطف بی دریغش در دو عالم مطلب ما را

خدا می‌داند و مولا علی بن ابیطالب

اسیر از فیض مهر کام بخشش درنمی‌مانم

ز بر دارم دعای یا علی بن ابیطالب

شمارهٔ ۱۳۲

فلک آیینه اسکندر علی بن ابیطالب

جهان تاریک و روشنگر علی بن ابیطالب

چراغ پاکی مظهر علی بن ابیطالب

فروغ اولین جوهر علی بن ابیطالب

بدایت تکیه گاه او نهایت خاک راه او

امیرالمومنین حیدر علی بن ابیطالب

منجم طفل نادانش مهندس لام الف خوانش

محیط و مرکز و محور علی بن ابیطالب

کواکب قطره ها کز جیب و دامان صدف ریزد

محیط آسمان گوهر علی بن ابیطالب

غبار درگهش بالانشین مسند هستی

ز عرش و لامکان برتر علی بن ابیطالب

ز طوفان بادبان نوح ابر چشم تر می شد

نمی افکند اگر لنگر علی بن ابیطالب

به موسی می نمود اول قدم غوغای این وادی

نمی بودش اگر رهبر علی بن ابیطالب

به دامادیش گر شد بیشتر زان پیشتر هم بود

شریک دین پیغمبر علی بن ابیطالب

دل جان، جان دل، چشم وچراغ خلوت وحدت

ضمیر روح را مضمر علی بن ابیطالب

شد از صبح ازل مهر سکون (و) راحت هستی؟

سپهسالار پیغمبر علی بن ابیطالب

فلک در مجمر خورشید عود (و) نافه گر سوزد

نهد خورشید در مجمر علی بن ابیطالب

گنهکار اسیرم باده لطف تو می خواهم

خمارم ساقی کوثر علی بن ابیطالب

شمارهٔ ۱۳۳

دل را بسوز و درد نهان را دوا طلب

چون شعله از گداختگی توتیا طلب

وحشت طراز نرگس مستش بهانه جوست

بیگانه شو از او نگه آشنا طلب

آسودگی نتیجه دهد خاکساریت

صندل برای درد سر از خاک ما طلب

اندوه روزگار به وارستگی گذار

درمان درد خویش ز دارالشفا طلب

ترک جهان نشان دو عالم گرفته است

بی مدعا چو گشت دلت مدعا طلب

با حرص گر دلت نتواند جدل کند

دست نیاز خواه و زبان دعا طلب

آسودگی چکیده صاف شکستگی است

این شهد ناب را ز نی بوریا طلب

پر دیده ایم نقص ندارد توکلت

زنهار اسیر مطلب خود از خدا طلب

شمارهٔ ۱۳۴

روز وصل است انتظار غریب

نیست اینها ز روزگار غریب

عندلیبم سمندر چمن است

کس مبادا چو من دیار غریب

وحشتم الفت الفتم وحشت

هست صیاد من شکار غریب

جوش عشق است خوش تماشایی است

گشت در باغ برگ و بار غریب

اشک من تا بهار پیرا شد

دل ما آشنا دیار غریب

باغ وصل است اسیر شکر خدا

گشته در سینه خارخار غریب

شمارهٔ ۱۳۵

می‌پرستی می‌دهد یادم نوای عندلیب

غلغل میناست در گوشم صدای عندلیب

عشق با معشوق یاران مصاحب کافری است

آشنای گل نگردد آشنای عندلیب

یاد او در خاطرم گل سینه گلزار وفا

بی‌قراری‌های دل پروازهای عندلیب

تا نیاید در چمن گل بر رخ مل بشکفد

بزم دارد باغ از شوق رسای عندلیب

پرتو خورشید گل از خواب بیدارش کند

کاش من یک صبح می‌بودم به جای عندلیب

شمارهٔ ۱۳۶

از شوق دیده عقل چو تدبیر می گداخت

مجنون برای آینه زنجیر می گداخت

آه دل شکسته اگر دیر می گرفت

پیکان ز تاب جستن این تیر می گداخت

گرگوش سنگ حرف مکافات می شنید

مانند موم آهن شمشیر می گداخت

گر مصلحت حجاب نمی گشت مور عجز

آهی که می کشید دل شیر می گداخت

چون دل به سینه بود نگه شوخ شد اسیر

می شد گر این جوان خجل از پیر می گداخت

شمارهٔ ۱۳۷

می رنگ هوس در دل ویران من انداخت

زهد آمد و سجاده به دامان من انداخت

بی منت معمار که دیده است بنایی

این بال هما سایه بر ایوان من انداخت

در چشم تو جا داشت تماشای نهانم

صد تیر نگاه تو زمژگان من انداخت

سرمستی سودای تو گوی زر خورشید

بر چرخ ز یک حمله چوگان من انداخت

گر شاخ گلی بی تو در آغوش گرفتم

آهی شد و آتش به گریبان من انداخت

شب دیده به هر رخنه دل دوخته بودم

مکتوب تو را صبح به زندان من انداخت

شب شوق اسیر از خبر وصل رسا بود

شوری به دل از خواب پریشان من انداخت

شمارهٔ ۱۳۸

نازک شد از وفا دل و قدر جفا شناخت

چشم ضعیف روشنی توتیا شناخت

در شکوه لب گداختنم آنقدر نبود

داغم از اینکه مست تو خود را چرا شناخت

در بزم بیزبانی ما هر که جا گرفت

صد رنگ جلوه سخن از یک ادا شناخت

در حیرتم که آینه بهر چه می خرند

خود را دگر ندید کسی که تو را شناخت

نظاره پایمال تغافل نمی شود

در مجلسی که دل نگه آشنا شناخت

زین بیشتر مپرس که دیوانه شب چه شد

نشناخت دل ز یاد تو خود را چو واشناخت؟

دشمن تری ندیده ز خود در جهان اسیر

خود را کسی که یک نگه از چشم ما شناخت

شمارهٔ ۱۳۹

خون بود دل که لذت درد نهان شناخت

این غنچه قطره بود که رنگ جنان شناخت

آیینه است پرتو شمع مزار من

در خواب هم خیال تو را می توان شناخت

دارد نقیض گیری عاشق سرایتی؟

حسن یقین من ز دل بدگمان شناخت

پیداست از جبین عدم عشق پرده سوز

این باده را ز شیشه خارا توان شناخت

شب خوابش از فسانه قتلم ربوده بود

روزم ز اظطراب دل پاسبان شناخت

روزی کتابخانه غفلت گشود دل

تعبیر خواب الفت اهل جهان شناخت

در پیش پای پرتو خورشید برنخاست

گردی که جای خویش در آن آستان شناخت

رنگ گل و فروغ می و لعل یار شد

هر کس که قدر خویش چو آب روان شناخت

گردی که شبنم گل این سرزمین نشد

کی قرب مهر و منزلت آسمان شناخت

خوابی که می برد به ره شوق راحت است

دیوانه قدر بستر ریگ روان شناخت

حرز یقین به وسوسه دیدم که شد اسیر

موری که گرد بیدلی کاروان شناخت؟

پرواز هرزه راه به منزل نمی برد

کی تیر بی سراغ محبت نشان شناخت

هر دل که در ریاض وفا مست خواب شد

کی لذت صبوحی این گلستان شناخت

از سیر باغ و بادیه حاصل نمی برد

هرکس که گردباد ز سرو روان شناخت؟

در خواب دید آینه عکس مراد من

خود را اسیر محرم راز نهان شناخت

شمارهٔ ۱۴۰

عشق نیرنگ تغافل با دل بیتاب ریخت

همچو گرد سرمه از چشم غزالم خواب ریخت

از شکست خاطر ما عشق نقصانی نکرد

گرد این ویرانه گل در دامن سیلاب ریخت

دید تا دیوانه خود را ز موج آشفته موی

هر چه پیدا کرد دریا بر سرگرداب ریخت

در نظر آورد هرگامی پریزاد دگر

از غبار راه او رنگ شب مهتاب ریخت

کمترین بازیچه عشق جهان آشوب اوست

آتش و بادی که از نیرنگ خاک و آب ریخت

لاله اشکم غزالان را ز هم چشمی گداخت

قطره خون گرمی کز خنجر قصاب ریخت؟

آتش فولاد برق خنجر هستی نبود

طرح محشر جوهر تیغش ز پیچ و تاب ریخت

قبله ما سجده تنها نه از ما می کشد

بس چنین پایید موی ابروی محراب ریخت

در گداز انتظارش باغ می‌جوشد اسیر

گریه شاداب ما بر آتش گل آب ریخت

شمارهٔ ۱۴۱

ز گر مخوییت آتش ز لاله زار گریخت

ز زهر چشم تو صیاد از شکار گریخت

مگر به گردش چشم تو سال عاشق گشت

که عید ناشده امسال او به پار گریخت

رمیده شهر به صحرا ز دل تپیدن من

به این امید که پرسد کسی چکار گریخت؟

تپیدن دلی از بیقراریم گل کرد

که رنگ وعده ز سیمای انتظار گریخت

هنر گداخته بودش زخلعت رنگین

گهر زشرم به دامان کوهسار گریخت

وطن شناس شوم شاید از دیار غریب

شمیم گل زخجالت به خارزار گریخت

مگو شرار چرا شد به سنگ خاره نهان

ز شوخی نفس سرد روزگار گریخت

شمارهٔ ۱۴۲

چنان زخوی تو هر کس به هر دیار گریخت

که دشت در صدف و بحر در غبار گریخت

به دیده دشت غزال رمیده می آید

مگر ز وحشت مجنون بیقرار گریخت

تپیدن دل ما رنگ بند وحشت شد

نگفت بهر چه مجنون بیقرار گریخت

اسیر اینهمه کی داشت راه حرف گریز

گریز پا مگر از وحشت خمار گریخت

شمارهٔ ۱۴۳

خط بر سرهر حرف چو تقویم کشندت

زان به که خطی بر سر تسلیم کشندت

ای خاک نشین رتبه ات از دولت خواری است

مگذار که در پله تعظیم کشندت

چون گرد از این جاده بکش دامن همت

حیف است که اقلیم به اقلیم کشندت

بر صفحه رحمت رقم حرف امید است

تیری که بر هر مو به تن از بیم کشندت

بی شان ادب صورت دیوار وجودی

هر چند که با خانه تعلیم کشندت

هر چند اسیر غمی از حرف میندیش

در چشم کند سرمه گر از بیم کشندت؟

شمارهٔ ۱۴۴

دلی ز دور به صد رنگ می‌نمایندت

چو آب گشت دلت سنگ می‌نمایندت

تو مست باده نیرنگ و مطربان پرکار

چه نغمه‌ها ز یک آهنگ می‌نمایندت

توکل تو بلند است و آرزو فربه

قبای فقر از آن تنگ می‌نمایندت

دلت چو سخت ستم شد به اشک مظلومان

حباب را گره سنگ می‌نمایندت؟

خبر ز خویش نداری و ساقیان فریب

هزار جلوه به یک رنگ می‌نمایندت

چه وصله‌ها زده صحرا به چاک خرقه فقر

ز بخیه کاری فرسنگ می‌نمایندت؟

اسیر سایه خُم‌های باده در مستی

نشان مسند و اورنگ می‌نمایندت

شمارهٔ ۱۴۵

داغ تو ز بسکه سینه تاب است

اشکم ز گل رخت گلاب است

دیدیم ز دور گرد مجنون

آسایش مرگ اضطراب است

خندی به دل شکسته ما

این نقش نگین آفتاب است

قحط است نیاز و شور ناز است

پیکان بتان دل کباب است

از فیض غبار کشتگانت

هر ذره طلسم آفتاب است

با هستی و نیستی چه داری

مخموری و مستی شراب است؟

شمارهٔ ۱۴۶

از آنم دل عدوی اضطراب است

که در دل یاد چشمش مست خواب است

گلستان محبت را هوایی است

که شبنم خانه سوز آفتاب است

دماغم تا رسید از می خمارم

طلوع نشئه چون عهد شباب است

زیادت گر شود غافل گدازد

دلم از دوری آتش کباب است

فراموشی است تیغ کینه خصم

تلافی در دلم نقشی بر آب است

به خون خویش ما را نشئه دارد

مگر شمشیر او موج شراب است

اسیر از دوست پرسیدن چه حاجت

سؤال ما که دشنامش جواب است

شمارهٔ ۱۴۷

تو را ز حسن بهار جمال سیراب است

مرا ز عشق خزان ملال سیراب است

به رنگ آینه از جوش سبزه خط یار

ریاض خاطر صاحب کمال سیراب است

چرا ز سایه پرواز من چمن ندمد

که در هوای توام ابر بال سیراب است

شکسته دل به ره شوق جاده ای دارد

که همچو جدول باغ خیال سیراب است

ز باغبانی رنگین گریه می بالم

بنفشه زار تو از تو خط و خال سیراب است

چو باغ آینه روی خزان نبیند اسیر

بهارش از عرق انفعال سیراب است

شمارهٔ ۱۴۸

از جلوه تو چشم دل و جان لبالب است

هر برگ غنچه ام ز گلستان لبالب است

در شیشه خانه دل ما کز هوا پر است

پیمانه از درستی پیمان لبالب است

شد حشرو یک سخن به لبش آشنا نشد

عالم کباب گشت و نمکدان لبالب است

کار تو رفته رفته ز خورشید هم گذشت

صبح و شبم ز شوخی مژگان لبالب است

دردسر خمار ندانسته ام اسیر

جام دلم ز باده عرفان لبالب است

شمارهٔ ۱۴۹

تا روغن چراغ دلم درد غربت است

اسباب خانه وطنم گرد غربت است

کی می شود شکنجه کش دامن وطن

پای طلب که آبله پرورد غربت است

هر جا که می روم سفر کعبه من است

از فیض عشق خضر رهم گرد غربت است

آزاد کرده سفر بی تکلفم

در دل مرا خیال وطن درد غربت است

آتش دلیل،داغ جگر توشه،گریه آب

با عشق هرکه کرد سفر مرد غربت است

مانند گردباد غریب است در وطن

هرکس که در میانه جهانگرد غربت است؟

گردد جهان نورد اگر بشنود اسیر

این سرگذشت ما که ره آورد غربت است

شمارهٔ ۱۵۰

در آتش عشق تو خرد خام نخست است

امید زسودای تو ناکام نخست است

مجنون تو را در طلب کعبه مقصود

انجام بیابان فنا گام نخست است

از یک نگه گرم فتادیم در آتش

آیینه بیهوشی ما جام نخست است

زان نیست مرا برگ تعلق که در این باغ

ناکامی آخر ثمر گام نخست است

در عشق تو قطع نظر از خویش نمودن

رمزی است که در پرده پیغام نخست است

جایی که تجلی ز رخت شمع فروزد

شوق ار همه پروانه شود جام نخست است

شمارهٔ ۱۵۱

گر آن دیر آشنا بیگانه مست است

خوشم کاین بیخبر دیوانه مست است

به یاد چشم او جامی کشیدم

در و دیوار این کاشانه مست است

دل دیوانه از چشم تو شد مست

که بد مست از گل پیمانه مست است

نگاه گرم او در خواب دیده

اگر گوید اسیر افسانه مست است

شمارهٔ ۱۵۲

از بزم رفتنی که گلستان الفت است

دشنام دادنی که غزلخوان الفت است

کم حرف بودنش نمک خوان الفت است

داغ کناره اش گل دامان الفت است

چاک دلم نشان گریبان الفت است

گردم به باد رفته دامان الفت است

تا لب گشوده ای سخنت سبزگشته است

حرف تو طوطی شکرستان الفت است

گرم اختلاطیی که به دل نیشتر زند

خون فسرده کله جوشان الفت است؟

وحشی غزال من که تغافل کمند اوست

با این رمیدگی نگهش جان الفت است

جمعیتی که گرمی بازار حشر از اوست

تعبیر خوابهای پریشان الفت است

سرمشق آشنایی جاوید می دهد

بیگانه خوی من که نگهبان الفت است

گیرد نسیم سرخط بیگانگی زمن

گردم به باد رفته دامان الفت است

از ساغر محبت دلهای بی نفاق

در بزم سینه سیر چراغان الفت است

هرگز نمی رود ز دلش یاد کین من

دیرینه دشمنی ز عزیزان الفت است

بیکار نیست وحشت از خود رمیدگی

سوداگر قلمرو سامان الفت است

گردم در آشیانه عنقا غریب نیست

بیگانه خوی من قسمش جان الفت است

وحشت زمن جناغ محبت نمی برد

چاک دلم نشان گریبان الفت است

از دیدنش کنم ز دل خویش یاد اسیر

آیینه از غریب نوازان الفت است

شمارهٔ ۱۵۳

صفحه افلاک سرلوح کتاب غفلت است

نسخه ایام طومار حساب غفلت است

می توان گلهای رنگین چید از بزم جهان

ذره تا خورشید سرمست شراب غفلت است

پرسش بیدار دل توفیق آگاهی بس است

محشر صاحبدلان تعبیر خواب غفلت است

محو دنیا اتحاد صورت و معنی ندید

در نظر آیینه اعمی را کتاب غفلت است

شمارهٔ ۱۵۴

بلبل بیا که ناله ارزان غنیمت است

ابر بهار و صحبت یاران غنیمت است

از هر لبی نوای دگر می توان شنید

تعبیر خوابهای پریشان غنیمت است

عمر عزیز کینه عبث می رود به باد

فرصت غنیمت است عزیزان غنیمت است

گلبازی اشاره و ایما شکفته تر

در سنگلاخ سیر گلستان غنیمت است

یک جلوه مهربانی احباب و صد بهار

از ابر خشک شوخی باران غنیمت است

هر یک طراز جیب و کناری است گل بچین

گلهای خیر صحبت یاران غنیمت است؟

هر یک خدیو دهری و هریک امام شهر

وحشت بیا که الفت ایشان غنیمت است

راه گریز هیچ ندانی خوش است اسیر

بودن در این مجادله نادان غنیمت است

شمارهٔ ۱۵۵

چو نیست قدر وفا طاقت جفا عبث است

ادب به کار نمی آید و حیا عبث است

بهار عمر خزان کردم و ندانستم

که عهد با گل و پیوند با صبا عبث است

کسی به این همه بیگانگی چه چاره کند

گرفتم اینکه شدم با تو آشنا عبث است

دلی به یاد تو خوش می کنیم و می دانیم

که رام کس نشوی آرزوی ما عبث است

زبان نفهم وفایی! چه می توان گفتن

ز بیزبانیم اظهار مدعا عبث است

خبر زآتش پنهان ما نداری حیف

گداختن به وفای تو بیوفا عبث است

نخوانده ای سبق دلبری همینت بس

کسی چه بحث کند با تو ماجرا عبث است

ز شکوه ام سخنی می شنو اسیر توام

ز ابتدای سخن تا به انتها عبث است

شمارهٔ ۱۵۶

سوخت زندان خمارم سفر شیشه کجاست

گوشه میکده آن دیر حرم‌پیشه کجاست

زندگی تلخ‌تر از مرگ بود بی غم عشق

سوخت خون در رگم آن نشتر اندیشه کجاست

تا کی از بازوی فرهاد توان لاف زدن

دل سختی که شود سرشکن تیشه کجاست

تا گل مضحکه از مستی زاهد چینم

باده آن مصلحت‌اندیش سخا‌پیشه کجاست

شمارهٔ ۱۵۷

رسوای دهرم و غم پنهاینم به جاست

خاکم به باد رفت و گرانجانیم به جاست

حیرت پرست یاد تو بودم جنون رسید

از یاد خویش رفتم و حیرانیم به جاست

در دیده نقش کعبه و در دل هوای دیر

هرگز نه کافری نه مسلمانیم به جاست

معمورتر زخانه آیینه گر شوم

در دل غبار حسرت ویرانیم به جاست

از گریه پر غبار مرا گل مکن اسیر

غافل مشو که ذوق پریشانیم به جاست

شمارهٔ ۱۵۸

یک حرف شکوه از لب خشنود برنخاست

بسیار سوختیم و زما دود بر نخاست

محروم داشت جلوه دیدارش از ایاز

عاشق به نا امیدی محمود بر نخاست

سیلاب عشق خاک وجودم به باد داد

گردی که بر دل از غم او بود بر نخاست

از بس دلم به دامن همت کشید پای

در پیش پای شاهد مقصود برنخاست

مقصد ز عشق لذت سوز است اسیر و بس

شادم که داغ لاله نمکسود بر نخاست

شمارهٔ ۱۵۹

ناله از دل بی خیال گلعذاری بر نخاست

درگلستان تا گلی ننشست خاری بر نخاست

در محیط عشق سرها رفت بر باد فنا

غیر موج تیغ از این دریا بخاری بر نخاست

جز خیال او که سر زد از کنار خاطرم

یک چمن گل هرگز از آغوش خاری بر نخاست

لاله از تربت فرهاد جز داغم نرست

چون من از خاکستر مجنون شراری بر نخاست

شمارهٔ ۱۶۰

به وادیی که مروت پناه صیاد است

به خواب رفتن آهو نگاه صیاد است

خوش است دام رهایی نمای صید شکار

دل دویده ما صیدگاه صیاد است

به غیر سایه مژگان گریز گاهی نیست

گشاد تیر قضا با نگاه صیاد است

فسون دام چه حاصل شکار دل هنر است

ز خود رمیدن آهو گناه صیاد است

به دام عشق که تسلیم جوهر پاک است

تپیدن دل ما عذر خواه صیاد است

توان ز گردش آیینه فلک دیدن

تمام روی زمین خوابگاه صیاد است

سواد دیده صید است حلقه فتراک

جنون قلمرو چشم سیاه صیاد است

ندیده صید سبکروح دام و فتراکی

غبار گشتنم اول نگاه صیاد ا ست

دل رمیده ما را به دام حاجت نیست

غزال شوخ جنون گرد راه صیاد است

گناه عشق چه باشد به کار بیخبران

چو صید رام نگردد گواه صیاد است

گل همیشه بهار شکفته دل ماست

قفس که سایه طرف کلاه صیاد است

ضعیف نالی دلداده ای چه می دانی

ز دام جستن این صید آه صیاد است

زیاد زلف تو شبگیر می رود به شکار

غبار دام تو شبها پناه صیاد است

فریب دام و قفس کارزوی دل نکند

اسیر این همه فکر تباه صیاد است

شمارهٔ ۱۶۱

هر دل از یاد تو مرغ چمن را زخود است

حسن دمساز خود و عشق نظریاز خود است

کفر و دین عاقل و مجنون همه رسوای دلند

هرکه دیدیم در این آیینه غماز خود است

شاید افسانه خویت ز تپیدن شنود

چون خموشی دل ما گوش بر آواز خود است

می رسد از چمن آینه آشفته چو گل

می توان دید که غارتزده ناز خود است

دل ما فال تپیدن زد و در خون غلطید

برق بسمل زده شوخی پرواز خود است

برق حسن است اگر پرده اگر پرده دراست

نور این آینه زنگ خود و پرواز خود است

فکر معماری آتشکده ای دارد اسیر

از خیال ستمت خانه برانداز خود است

شمارهٔ ۱۶۲

باده کامل عیار جوش خود است

نشئه چابک سوار هوش خود است

نتوان شد غبار خاطرها

حرف ما آشنای گوش خود است

چه اثرها ز ناله می چینم

بیکسی گوش بر سروش خود است

درد می شد غبارم از مستی

دل همان در خمار جوش خود است

چه گواراست زهر دشنامش

آنقدر نوش ما که نوش خود است

داد ازخنده های یار اسیر

هم نمک هم نمک فروش خود است؟

شمارهٔ ۱۶۳

دل بی درد ز افسردن حالش پیداست

صید آزاد ز نقش پر و بالش پیداست

خس نقاب آمده این شعله ز خلوتگه راز

هر کجا می روم از سینه خیالش پیداست

گهر پاک چه غم دارد از آسیب حسود

لعل اگر خاک شود آب زلالش پیداست

سرمه بینا شده از سایه مژگان سیاه

گوشه چشم نگار از خط و خالش پیداست

همچو آیینه که در سنگ عیان است اسیر

از شب تیره من صبح وصالش پیداست

شمارهٔ ۱۶۴

گل دیوانگی از سایه خارم پیداست

جوش آشفتگی از رقص غبارم پیداست

همچو آن شعله که شوخی کند از پرده دود

... ارم پیداست

تنم از آتش دل یک نفس سوخته است

بوده با خوی تو عمری سر و کارم پیداست

نشد از خواب عدم شمع محبت خاموش

دل بیدرد ز پرواز شرارم پیداست

شمارهٔ ۱۶۵

گل صد برگ ز درهم شده کارم پیداست

چه بهاری ز جگر سوخته خارم پیداست

گریه با آتش یاقوت محبت چه کند

گر ز سر آب گذشته است شرارم پیداست

می توان کرد تماشای نفس سوختگی

دل دویدن ز سراسیمه غبارم پیداست

عندلیب گل اوضاع پریشان خودم

رنگ رخسار تو از چهره کارم پیداست

نتوان بست به زنجیر عدم شوق مرا

دل دیوانه ز پیچیده غبارم پیداست

بستر شعله همین خواب مرا می سوزد

دل بیدار ز پرواز شرارم پیداست

گشت دیوانه درید آینه ام خامه رنگ

خوش چراغان گلی از شب تارم پیداست

لذتی می چشم از هر غم بیهوده اسیر

نمک خوان معاشم ز مدارم پیداست

شمارهٔ ۱۶۶

زعشق مرتبه حسن دلنشین پیداست

زشیشه جوهر این آب آتشین پیداست

مخورفریب زشیرین لبان زیرنقاب

نشان آبله روی انگبین پیداست

غمت نهان زکه دارم که همچو قبله نما

تپیدن دل ازآیینه جبین پیداست

نهفته درلب خاموش حرص طول امل

نشان جاده زهمواری زمین پیداست

کند چو شوخیت انگشتری ز حلقه زلف

فروغ دست تو چون آب در نگین پیداست

نهان به باغ خیالت صبوحیی زده اند

ز چهره گل و سیمای یاسمین پیداست

برای دعوی جوهر چه احتیاج گواه

چو تیغ دستی اگر هست از آستین پیداست

دلی نباخته باشی به آشنایی خویش

زچهره بندی آیینه اینچنین پیداست

برای حسرت من باده خورده پنداری

دلم گداخته زان روی آتشین پیداست

فکنده شور شنیدم کسی به قلب ریا

اسیر توبه شکن بوده اینچنین پیداست

شمارهٔ ۱۶۷

آتش نسبی از نفسم ظاهر و پیداست

صد رنگ گل از خار و خسم ظاهر و پیداست

ای خضر بیابان محبت مددی های

گم گشته رهی از جرسم ظاهر و پیداست

روی تو درآغوش خیالم گل خندان

گلدسته خلد از نفسم ظاهر و پیداست

پنهان نتوان داشت زکس راز محبت

یادت زخیال هوسم ظاهر و پیداست

در کعبه حدی خوانم و در میکده مطرب

حال دلم از حال رسم و ظاهر و پیداست؟

با زلف و خط و خال دلم را سر وکار است

حالش ز پریشان نفسم ظاهر و پیداست

حرص است اسیر اینکه فروزنده خواری است

این نکته ز حال هوس ظاهر و پیداست

شمارهٔ ۱۶۸

از هر آتشکده ای سینه فگاری پیداست

خاطر نازکی از هر سر خاری پیداست

هر دلی بتکده نقش و نگاری دارد

من و آن نقش که از چهره یاری پیداست

صیدگاه دلم آیا ورق جلوه کیست

که ز هر نقش قدم زخم شکاری پیداست

چه توان کرد که در عالم بی بال و پری

جوهر ذره ز هر مشت غباری پیداست

اضطرابم دگر از باده تمکین سرشار

شوخیش داده به خود باز قراری پیداست

می توان نقش زد افسردگی از چهره خصم

نگهش همچو غباری ز مزاری پیداست

سیرها می کنم از آینه عشق و جنون

هر طرف می نگرم باغ و بهاری پیداست

کوهساری است جنون در نظر شوق اسیر

که ز هر دامن او ابر بهاری پیداست

شمارهٔ ۱۶۹

از عکس تنت جیب قبا آینه زار است

پیراهن از اندام تو لبریز بهار است

دایم دم صبح است در اقلیم محبت

آیینه دلان را به شب و روز چه کار است

کرد از ستم آباد شب هجر خلاصم

صیاد خیال نگهت صبح شکار است

از کشتن منصور غرض دفع خمار است

این ساغر می چاره خمیازه دار است

شمارهٔ ۱۷۰

نه همین دام و نه دانه بسیار است

در هوا آشیانه بسیار است

لب خاموش و خلق بدنامند

گفتگو پر بهانه بسیار است

راستیها به کیش پیر جنون

یک کمان را دو خانه بسیار است

خون خود ریختن مروت نیست

خلق را هم بهانه بسیار است

شمارهٔ ۱۷۱

تنگ غم تو خانه دل از هوا پر است

لب از ترانه خالی و گوش از نوا پر است

در دام شکوه ناله شکستن چه لازم است

دنیا فراخ و سلسله بسیار و جا پر است

از خاطرش اراده نظاره برده ایم

آیینه داغ شو که دل او ز ما پر است

جوش بهار گردش چشم سیاه کیست

صد شیشه گشت خالی و جام هوا پر است

بی خون من بهار ستم گل نمی کند

پیمانه ام ز شبنم باغ وفا پر است

شمارهٔ ۱۷۲

بسکه از رشک سرشکم خاطر دریا پر است

از دل آب گهر تا غنچه دلها پر است

دختر رزخونی عیش و ملالم گشته است

کی دلم خالی شود در بزم تا مینا پر است

جلوه بسیار است خضر رهبری در کار نیست

دیده (گر) داری همه عالم ز نقش پا پر است

گرچه بر قلب کمانداران ابرو می زنم

در خور صبری که دارم نیم استغنا پر است

من که از دریا به موجی گشته ام قانع اسیر

جلوه ریگ روان در دامن صحرا پر است

شمارهٔ ۱۷۳

به کشتنم نه همین حرف هجر یار پر است

به ملک طاقت من یاد انتظار پر است

برای خاطر او پاسبان گل شده ام

ز دل تپیدنم آیینه از غبار پر است

صدای ناله زنجیر ما نمی آید

غنیمت است که دیوانه در بهار پر است

نوای بلبل باغ وفا شمیم گل است

که یاد خنده گر آرد لبش به بار پر است

اگر به بال و پر همتش گشاید بال

ز چرخ چون گذرد عشق خاکسار پر است

ز دانه دیده احول دمد زکشت جهان

به هیچ اگر گذراند کسی مدار پر است

چو بوی گل که به بال صبا کند پرواز

ز پاره های دلم دامن غبار پر است

شده است دانه زنجیرم آبروی گهر

هنوز در نظر تنگ روزگار پر است

گلی است بر سر صحرا خرابه در نظرم

ز بسکه دیده ام از گرد اعتبار پر است

غبار سوخته ام نور چشم گلزار است

برای گرمی بازار لاله زار پر است

بهار سوخت به صد رنگ و یک نگاه نکرد

ز سیر چشمی دیوانه داغدار پر است

کشیده کار محبت به گفتگوی زبان

حدیث صافدلی همچو حرف یار پر است

چه صیدها که ز عقل و جنون کشیده به دام

نهفته بودن صیاد از شکار پر است

ز توبه ساغر سرشار می توان زد اسیر

ز بسکه حوصله عالم از خمار پر است

شمارهٔ ۱۷۴

به بزم عشق نه تنها دل شکسته پر است

پیاله می و دست نگار بسته پر است

کنم به رنگ دگر هر نفس پر افشانی

زگرد راه تو گلهای دسته بسته پر است

به دامگاه تو عمر سخن دراز شود

دل دویده پر و معنی نبسته پر است

به فال گوش رمیدن نشسته طاقت ما

که گوشها ز سخنهای جسته جسته پر است

شکار من ز چه رو یاد آن سوار کند

که در حصار غبارش غزال خسته پر است

دلم زفیض جنون خونبهای میکده ها

خرابه کهنه ام از توبه شکسته پر است

دلم گداخت زقرب اسیر و لطف کسی

که نقش سجده اگر در رهش نشسته پر است

شمارهٔ ۱۷۵

گر به دست آید گل داغ از گلستان خوش‌تر است

بر خورد گر زخم ناسور از نمکدان خوش‌تر است

در نظر حسن پری دارد تماشای نهان

وادی حسرت ز طرف نرگسستان خوش‌تر است

می‌کند چون نقش پای دل گلی در آستین

جاده شوق از خیابان گلستان خوش‌تر است

بستر ریگ روان همراه داری منعمی

خواب اگر آید به دامان بیابان خوش‌تر است

گرچه دارد قطره نیسان گهر در آستین

سنگ اگر بارند بر دیوانه طفلان خوش‌تر است

هر بیابانی که جولان غزالی دیده است

سایه خارش به چشم ما ز مژگان خوش‌تر است

گفتگو در پرده کردن صد طرف دارد اسیر

پیش من از یار عریان حرف عریان خوش‌تر است

شمارهٔ ۱۷۶

حرف مجنون تو از گلبرگ تر نازکتر است

حلقه زنجیرش از آب گهر نازکتر است

چون نگاه پاکبازانم سر پرواز نیست

ورنه دام از پرده های چشم تر نازکتر است

فتنه جوی من نمی سازد به خوی خویشتن

خاطر او بیشتر از بیشتر نازکتر است

از نوید لطف پنهانش فریبم می دهد

گفتگوی قاصد از لطف خبر نازکتر است

داغ شو گردون ز نومیدی که در چشم اسیر

رنگ گلهای دعای بی اثر نازکتر است

شمارهٔ ۱۷۷

گریه ابر از سمن رنگین تر است

جلوه برق از چمن رنگین تر است

سایه عشق از سر ما کم مباد

آه سرد از سوختن رنگین تر است

گفتگوی کیست بزم آرای شوق

انجمن از انجمن رنگین تر است

انتظار جلوه او می کشم

خاکم از خون چمن رنگین تر است

درفشانیهای او شاداب تر

بیزبانیهای من رنگین تر است

در گلستانی که خارش بلبل است

ناله زاغ (و) زغن رنگین تر است

گرچه رنگین است فریاد اسیر

ناله ما بی سخن رنگین تر است

شمارهٔ ۱۷۸

گر شب وصل تو بی مهتاب باشد بهتر است

دیده شور فلک در خواب باشد بهتر است

صبح نا محرم اگر در خواب باشد بهتر است

موج می پروانه مهتاب باشد بهتر است

حیرت خاموشیم رسوای عالم می کند

دل اگر در بزم او بیتاب باشد بهتر است

گریه ام بال کبوتر را به طوفان می دهد

قاصد مکتوب چون سیلاب باشد بهتر است

شرطه بی پرواست کشتی را به ساحل می برد

ناخدای بحر دل گرداب باشد بهتر است

اضطراب دل شراب عیش می ریزد اسیر

ساغر ما چشمه سیماب باشد بهتر است

شمارهٔ ۱۷۹

موم شمع کشته از دل چون شد آهن بهتر است

خانه زاد شوخ از فرزند بودن بهتر است

برق تازان را غبار اینجا حصار آهن است

گر شوی در نیستی پنهان ز جوشن بهتر است

بهتر از صد دل وفای تازه یک جو از قدیم

جمله عالم دوست باش آن دوست دشمن بهتر است؟

روی آسایش نبیند دست از دست سنان

پیچ و تاب مار از تار فلاخن بهتر است؟

جلوه ای در کار عالم کرده (از) پرگار من

خار با گل می کند دعوی که از من بهتر است

اینقدر هم بس که رنگ سوختن دارد اسیر

در نظر خاکستر گلخن ز گلشن بهتر است

شمارهٔ ۱۸۰

بسکه سودای تماشای تو پنهان در سر است

هر سر موی مرا پرواز مژگان در سر است

از دل آرام سیماب جنون پرداز من

چشمه آیینه را آشوب توفان در سر است

جذبه بی اختیارم تا کجا خواهد کشید

پای در زنجیر و سودای بیابان در سر است

در به روی شام من صبح از شفق وا می کند

مشت خاکم را هوای ابر نیسان در سر است

رنگ گل بال شکفتن می زند از خار من

بخت آلوده را شوق گلستان در سر است

استخوانم را هما تعویذ عزت می کند

نشئه محرومیم از خام یاران در سر است

سایه خاری به خاکم نشکند طرف کلاه

داغ بی اقبالیم زین کج کلاهان در سر است

شعله رنگ سوختن می بارد از خاشاک من

بر زمین افتاده او را نگهبان در سر است

می توانم ساخت از لخت جگر عمری کباب

چون اسیرم تا می گلرنگ احسان در سر است

شمارهٔ ۱۸۱

سینه صافیهای من روشنگر است

کعبه هم آیینه اسکندر است

سنبل خط جانشین زلف شد

باغ حسنش را صفای دیگر است

نایب ابروست مژگان دراز

سبزه باغ کسی آهنگر است

گریه ما را داده عمر جاودان

چشمه حیوان ما چشم تر است

شمارهٔ ۱۸۲

هر نفس جزو پریشان کتاب دیگر است

هر خراش سینه بیت انتخاب دیگر است

دشت را دریا کند اشک نفس دزدیدگان

نقش هر پایی در این دریا حباب دیگر است

ما فلک سیریم از ما دوری منزل مپرس

جلوه ریگ روان تعبیر خواب دیگر است

تا نسیمی هست از گلزار بیرون کی روند

بهر مستان بوی گل دود کباب دیگر است

تا نفس را می شمارد سبحه ریگ روان

در ره دل هر قدم پای حساب دیگر است؟

شش جهت را از غبار جلوه آیین بسته اند

ذره ای هر جا که دیدم آفتاب دیگر است

گردش چشم سیاهش را نشانی هست اسیر

هر تغافل خنده حاضر جواب دیگر است

شمارهٔ ۱۸۳

الفت آباد محبت را خراج دیگر است

گریه را سوز دگر غم را رواج دیگر است

مسند جم تکیه گاه گرد نسیان است و بس

پادشاه بیکسی را تخت و تاج دیگر است

عاشق بیچاره گه پروانه گاهی بلبل است

هر گلی را در گلستانش مزاج دیگر است

گوشه ای داریم و سیر دشت و صحرا می کنیم

الفت ما را به وحشت امتزاج دیگر است

شمارهٔ ۱۸۴

قفل غم بهر گشاد دل کلید دیگر است

نا امیدان را به نومیدی امید دیگر است

عالم می وسعتی دارد که در هر گوشه ای

جام نوروز دگر پیمانه عید دیگر است

گرمی هنگامه دل از زیان و گوش نیست

راز داران تو را گفت و شنید دیگر است

دید اگر داری چراغ از دور روشن می کنی

تیره بختی مشرق روز سفید دیگر است

سرگرانش دیده ای هشیار کی یابی اسیر

هر نگاه تلخ او جام نبیذ دیگر است

شمارهٔ ۱۸۵

اقلیم درد را سحر و شام دیگر است

مستان عشق را رم و آرام دیگر است

عنقا به زور بال تجرد بلند شد

بی قید نام و ننگ شدن نام دیگر است

دردسر خمار ندارد شراب عشق

دل مست ساقی دگر و جام دیگر است

سرسایه ای چو سایه تیغ تو جست اسیر

او را در این دیار سرانجام دیگر است

شمارهٔ ۱۸۶

جبهه تسلیم جان را سجده گاه دیگر است

دیده آیینه دل را نگاه دیگر است

گو مشو بیدار از خواب قیامت رستخیز

محشر ما گردش چشم سیاه دیگر است

با شهید خویش آن چشم تغافل کیش را

هر سر مژگان زبان عذرخواه دیگر است

آخر از نومیدیم امید حاصل شد اسیر

پادشاه بی نیازی را سپاه دیگر است

شمارهٔ ۱۸۷

نکنی صید یقینی به گمانی که تو راست

همت ما نکشد سست کمانی که تو راست

نیستی دشمن و اندیشه دشمن داری

گرگ را صید تو کرده است شبانی که تو راست

خاک و افلاک ز یک سلسله برخاسته‌اند

پود خورشید بود تار کمانی که تو راست

خصمی خسته‌دلان شیشه به خارا زدن است

تیر را نرم کند سخت نشانی که تو راست

خورد خون من و بی‌دردنوازی آموخت

چون نتازد نگه قاعده‌دانی که تو راست

گلت از خون من ساده‌ضمیر است بهار

می‌نماید ز جبین راز نهانی که تو راست

سفر طول امل خضر سبک پی چه کند

بلد راه تو بس خواب گرانی که تو راست

حیرت آیین شده زین خوش غزل صایب اسیر

بلبل باغ گل از ناله فشانی که تو راست

شمارهٔ ۱۸۸

شمشیر عشق را نمک شرم جوهر است

تا گریه پردگی نشود خنده جوهر است؟

این صوت وجد صوفی حق ناشناس ما

تکرارهای لال و سرافشاندن کر است

روشندلی ز پرتو آزادگان طلب

آیینه زنده کرده نام سکندر است

شهرت به گرد آبله پا نمی رسد

عنقای عشق را دل دیوانه بهتر است

موج اجابت از دل ما جوش می زند

سرچشمه قبول دعا دیده تر است

می سوزم از خیال قدی دور چشم بد

گرد مزارم از پر پرواز بهتر است

دیوانگی غبار مرا می دهد به باد

اکسیر بی نشانی من کیمیاگر است

یک حرف بیش نیست ز تفسیر رازها

معنی یکی است گرچه عبارت مکرر است

شمارهٔ ۱۸۹

گرد راه تو جلوه پرداز است

سر کویت قلمرو ناز است

دل هر ذره عالم معنی است

سر هر خار گلشن راز است

راحت مرد در سبکروحی است

برق را آشیانه پرواز است

همه عالم قلمرو فیض است

در به رویت ز شش جهت باز است

راه دارد به دیده همه کس

نگهش نور چشم اعجاز است

خجلت اضطراب می کشدم

داد از دست دل که غماز است

داردم در طلسم شیشه اسیر

چشم مست قدح فسونساز است

شمارهٔ ۱۹۰

روز جزا خجالت سرشار نارساست

جرمم زیاده از حد و اقرار نارساست

خالی زگفتگو نشود دل چو گشت پر

مطلب بلند و رشته گفتار نارساست

تسبیح زد به دل نفس جستجو گره

چندانکه دید کوشش زنار نارساست

نشنیدن و نگفتن و حیرت بهانه ای است

اسرار بی نهایت و اظهار نارساست

شکر خدا اسیر که کار تو با خداست

هر چند دست عشق و دل یار نارساست

شمارهٔ ۱۹۱

ساقی همین نه از تو دل ما در آتش است

ساغر به خون نشسته و مینا در آتش است

روشن چراغ دیده ز یاد تو کرده ایم

بر هر چه بنگریم تماشا در آتش است

از بسکه داغ جلوه او گشته درچمن

مانند شعله سرو سراپا در آتش است

از پای یک خمند گل و شمع تردماغ

هر کس به رنگ دیگر از آنجا در آتش است

یاد نگاه گرم تو شد برق خرمنم

چون آه خود مرا همه اعضا در آتش است

شمارهٔ ۱۹۲

قطع نظر جزای دل بدگمان خوش است

تیغ نهان گداز طراز میان خوش است

اکسیر آبروست سفر در رکاب عشق

پرواز گوهر از صدف آشیان خوش است

آخر دچار تیر تو شد استخوان من

بال هما گشادن بال کمان خوش است

گل گل شکفته مجلس نیرنگ روزگار

تا هست حرف صافدلی در میان خوش است

در زیر چرخ وسعت یک انتعاش نیست

پرواز بال بسته در این گلستان خوش است

زنجیر را چو تار نفس پاره می کند

دیوانه ای است دل که به بند زبان خوش است

راز نهان ز صفحه سیما نخواندگان

آن دل که نیست خون شده امتحان خوش است

دیوانگی است دامش و زنجیر دانه اش

صیاد ما پری است ز مردم نهان خوش است

امشب که چشم شوخ تو خوابش نمی برد

تا حشر اگر اسیر شود قصه خوان خوش است

شمارهٔ ۱۹۳

آتش زدی به لاله، عذار اینچنین خوش است

گل گل شدی ز باده، بهار اینچنین خوش است

بی او تمام وصلم و با او تمام هجر

الفت میان عاشق و یار اینچنین خوش است

سیماب باج می دهم و بیخودی خراج

صبر اینچنین خوش است و قرار اینچنین خوش است

گردش به بوی گل سبق جلوه می دهد

دل صیدگاه او که سوار اینچنین خوش است

صوفی که منع باده کشان می نمود دوش

زد چند دور و گفت مدار اینچنین خوش است

گاه از نگاه و گه ز تغافل روم ز دست

مستی چنین خوش است و خمار اینچنین خوش است

بوی تو از غبار سمندش به باد رفت

ای گل پیاده شو که سوار اینچنین خوش است

مستیم و بیقرار و اسیر نگاه یار

الحق نشاط سیر و شکار اینچنین خوش است

شمارهٔ ۱۹۴

فیض نومیدی از امید مروت بیش است

اجر ناکامی از اندازه حسرت بیش است

جرم ناکرده ما را به سلامی بخشند

گل این باغ ز دامان شفاعت بیش است

شوخی می، سر رسوایی مستان دارد

هر که را حوصله بیش است خجالت بیش است

هر چه ننوشته ام از کوتهی مضمون پرس

شکوه هجر ز طومار شکایت بیش است

شمارهٔ ۱۹۵

پرواز هوای تو که بال و پر شمع است

گلدسته شوخی است که زیب سر شمع است

پرواز شرر شبنم و افروختگی گل

امشب ز رخت سیر چمن در سر شمع است

امشب که تو ساقی شده ای شمع بخندد

می شبنم گلزار دماغ پر شمع است؟

برخیز به یکباره که گل رنگ ببازد

صبح است خرام تو که غارتگر شمع است؟

خورشید ز گلبازی حسنت چکد امشب

پروانه سراسیمه نیلوفر شمع ا ست

بیتابی پروانه بود ناله بلبل

پر نیست که یکرنگی گل ساغر شمع است؟

یکرنگی عاشق چه بهاری که ندارد

خاکستر پروانه ما محشر شمع است

خود عاشق شرم خود و بدنام دل ما

پروانه همین حسن حیا پرور شمع است

سرگرم وفا خانه به دوش دل بیدار

آسودگی خواب عدم بستر شمع است

نیرنگ محبت چقدر شوخ برآید

در بزم اسیر تو چها در سر شمع است

شمارهٔ ۱۹۶

تعلق سد راه کام عشق است

جنون سرگوشی پیغام عشق است

حیات جاودانی خواب خضر است

فنا بیداری ایام عشق است

فلک پروانه شمع جنون است

ملک پر بسته مرغ دام عشق است

خرد بیهوشداروی دماغ است

حریفی را که درد آشام عشق است

جرس را ناله دل کرد گمراه

خموشی کعبه اسلام عشق است

ز سوز سینه مستان چه پرسی

که دوزخ آه سرد خام عشق است

شمارهٔ ۱۹۷

سلیمانی است دل نقش نگینش نام معشوق است

پریزادش خیال شوخی اندام معشوق است

به نیش و نوش عاشق الفت هم مشربی دارد

اگر شهد است اگر زهر است ساقی نام معشوق است

چه پرسی از دل ما نام خود را هم نمی داند

همین دانسته کامش خانه زاد کام معشوق است

دل پروانه روشن از نگاه گرم دلدار است

پر طاوس گلشن از غبار دام معشوق است

اگر عیش ابد را لذتی در کام عالم هست

نمک پرورده غمهای صبح و شام معشوق است

میان عیدها عیدی که نامش می توان بردن

به قربانگاه بسمل گشتن پیغام معشوق است

به طوف کعبه دل سیر کردم جلوه ها دیدم

نگاه پاک عاشق جامه احرام معشوق است

چشیدم صاف و درد گفتگو بسیار اسیر از دل

میی کز نشئه لب را می گدازد نام معشوق است

شمارهٔ ۱۹۸

دل اگر رفت گرفتار طلسم خاک است

سر اگر نیست به جا در سفر فتراک است

خون ما ریخت که آتش به جهان اندازد

شعله را جوهر شمشیر ستم خاشاک است

هست چون کشتی رحمت چه غم از بحر گناه

یاد از آلودگیم نیست دل من پاک است

عشق در خاطر آسوده کجا می گنجد

صدف گوهر تابنده مهر افلاک است

بسکه چاک جگر از ناله رفو کرد اسیر

شعله ای کز کفنش خاست گریبان چاک است

شمارهٔ ۱۹۹

همه روی زمین خطرناک است

کهکشان نیز دام افلاک است

باده نوشان بزم حیرت را

جام لبریز دیده پاک است

بسکه صاحبدلان غبار شدند

خرمن آسمان تل خاک است

هر کجا عشق ناخدا باشد

کشتی نوح سینه چاک است

اشک اخگر چکد ز دیده صبح

آفتابش هنوز بیباک است

آب گردد چو آبگینه گداخت

در دو عالم حساب دل پاک است

چاره عشق نیست جز تسلیم

جلوه ها محو دیده نمناک است؟

دل نظاره چون نگردد آب

بستر خواب شعله خاشاک است

ناز می بالد از گداز و نیاز

جوهر تیغ شعله خاشاک است

بحر هم عرصه گاه جولانی است

قطره صید است و موج فتراک است

الفت درد با تحمل اسیر

اختلاط شراب و تریاک است

شمارهٔ ۲۰۰

بهار شوخی او جشن تازه فلک است

شراب خوش مزه است و کباب (خوش نمک) است

ز یمن همت احباب مطلبی داریم

که گر به هیچ نسنجد (دو) صد هزار یک است

به حال ما نزند خنده گر کسی داند

که در قلمرو دیوانه صبرکمترک است

حریف منت احباب نیستم ساقی

شکست توبه من با تو آشنا ترک است

توان زصافی دل دید حال دشمن و دوست

همین که پاک شد از کینه خاطرت محک است

ز زهر خند دلم می شود نهان در پیش؟

اگر تصورحالم کند فلک فلک است

نمی شود اثر ناله کار خود نکند

گداز آتش دل می خورد مگر خنک است

کباب از آتش دل ساختیم اسیر بیا

شراب شوق مهیا شده است دل نمک است

شمارهٔ ۲۰۱

ز تاب اینکه به رویت نقاب نزدیک است

به دل چو زلف تو صد پیچ و تاب نزدیک است

سپند نسبت دوری به اشک من دارد

همین بس است که با اضطراب نزدیک است

ز چشم عشق نیفتی برای یک مژه خواب

بهوش باش که مردن به خواب نزدیک است

شراب صاف حقیقت پس از مجاز دهند

طلوع صبح چو شد آفتاب نزدیک است

شمارهٔ ۲۰۲

به گلشنی دلم از دست باغبان تنگ است

که جای نکهت گل هم به گلستان تنگ است

سخن به لعل که شد آشنا نمی دانم

که دستگاه سخن بر سخنوران تنگ است

نگشته است کسی از فغان من دلتنگ

ز میزبانی صبرم دل فغان تنگ است

دل شکفته چه جویم که غربتم وطن است

چگونه بال گشایم که آسمان تنگ است

ز دست تیغ تو بس کار بر جهان شد تنگ

لباس زخم بر اندام کشتگان تنگ است

ز بسکه پر شده از کینه ام دل عالم

ز التفات بتان خلق عاشقان تنگ است

چنین که پر شده از آه من زمانه اسیر

خیال عکس در آیینه گمان تنگ است

شمارهٔ ۲۰۳

دل بی غم گل بی آب و رنگ است

بهار گلشن آیینه زنگ است

سر بد مستیی دارم به گردون

میم در ساغر داغ پلنگ است؟

هلاک شوخ پرکاری که صلحش

گره در گوشه ابروی جنگ است

بهارستان ما در دست ساقی است

گل دیوانگی را باده رنگ است

نمی دانم صف آرا جلوه گرکیست

میان کعبه و بتخانه جنگ است

سرشکم می کند طوفان الفت

به گلزاری که یکرنگی دو رنگ است

غبارم در سرکویی زمینگیر

شتابم مصلحت بین درنگ است

اسیر از اضطراب دل چه گویم

فضای گفتگو بسیار تنگ است

شمارهٔ ۲۰۴

گلبانگ عاشقان چمن راز بلبل است

تا گوش کار می کند آواز بلبل است

دل می رمد ز گلشن حیرت مکن سؤال

هر لب گشودنم پر پرواز بلبل است

طوفان ناله می دمد از باغ گریه ام

گلهای اشک من صدف راز بلبل است

شد شیشه ام زباده گلرنگ موج گل

تا جلوه کرده خانه برانداز بلبل است

مخمور گل پرست شد از شوق جام اسیر

در سینه اش چو دل تپد انداز بلبل است

شمارهٔ ۲۰۵

نی همین نقش پی شوق جنون پیما دل است

شبنم خاری که می بینی در این صحرا دل است

جای حاصل آرزوی تشنه خرمن کرده ایم

قطره باران ابر ناامیدی ها دل است

با هجوم آرزو شوق سبکرو چون کند

از سرشکم قطره تا گوهر در این دریا دل است

ترک مطلب با دو عالم آرزو خوش کرده ایم

اختیار کیسه پردازان سودا با دل است

تا چها خرمن کند صحرای دهقان جنون

حاصل خاری که می روید از اشک ما دل است

دارد این ویرانه را سیل فنا معمورتر

هر دو عالم گر نباشد کار عاشق با دل است

گر شود از دورگردی محرم بزم اسیر

دشمن آیینه می گردم که سر تا پا دل است

شمارهٔ ۲۰۶

ممنون خویش بودن دل قوت دل است

درخاک و خون تپیدن دل عادت دل است

بادام تلخ چاشنی عیش دیده است

درکام زهر غوطه زدن لذت دل است

نشو و نما چو خار بن از پیش دیده است

در شهره مشقت دل راحت دل است

رنگ شکسته زینت قلب سیاه نیست

بی دست و پا شدن اثر جرأت دل است

کسی اختیار خویش به دشمن نداد اسیر

هر جا رسید کار من از دولت دل است

تا روز عیش حشر پریشان صبحدم

تعبیر خواب یکشبه جمعیت دل است

شمارهٔ ۲۰۷

هستی و نیستی آیینه دیدار دل است

دو جهان یک شرر از گرمی بازار دل است

بیشتر از همه اسباب تجمل دارم

مایه حشمت من حسرت بسیار دل است

بستر راحت من گشته خیال نگهی

خواب آسایشم از دیده بیدار دل است

هر چه می گویی از آن کاسه سیه می آید

دستبردی که نباید ز فلک کار دل است

عندلیبی است خموشی که نفس پرداز است

یاد پیکان تو با غنچه گلزار دل است

هر چه از خاطر ما رفته سبق دانی ماست

صفحه ساده ما نسخه اسرار دل است

آب حیوان که به خضر اینهمه منت دارد

درد ته جرعه ای از ساغر سرشار دل است

روشن از دولت بیدار ابد چشمت اسیر

دل خریدار تو و دیده خریدار دل است

شمارهٔ ۲۰۸

می تواند جوش زد تا آسمان آخر دل است

می تواند داشت تیری در کمان آخر دل است

می تواند آسمان را چون پر پروانه سوخت

می تواند زد زمین را بر زمان آخر دل است

بسته بر بازو جگر پرداز تعویذی چو عشق

همچو نامردان نمی ترسد ز جان آخر دل است

رستمی کرد است عمری با سپاه درد و داغ

می زند خود را به قلبی ناگهان آخر دل است

شمارهٔ ۲۰۹

گردش چشم او ایاغ دل است

نگه شوخ او دماغ دل است

پر شبی روز کرده ام در باغ

لاله پروانه چراغ دل است

راه عقل و جنون نمی دانم

هر کجا می روم سراغ دل است

می نماید ز شیشه جای شراب

تا به گردون به خون داغ دل است

حال عالم اگر پریشان است

از پریشانی دماغ دل است

بشناس ای اسیر قدر جنون

ساغر روز و شب چراغ دل است

شمارهٔ ۲۱۰

جلوه باغ نظر و چهره گلستان دل است

طره بی سر و سامان سرو سامان دل است

اینقدر حیله ندانم ز که آموخته است

می خورد خون دل اما قسمش جان دل است

دیده در پرده کند شمع تماشا روشن

شب قدری که تماشای تو مهمان دل است

جلوه هر نفسم شعله آتشبار است

سینه پروانه شود جوش چراغان دل است

شمارهٔ ۲۱۱

توفیق زاده نظر پاک من دل است

شمع چمن فریب سر خاک من دل است

از ترکتاز شعله قدان بیش از این مپرس

چیزی که مانده از خس و خاشاک من دل است

باغ من است و چشم من است و چراغ من

صهبای من پیاله من،تاک من دل است

هر اضطرابش آینه جان عالمی است

خورشید و ماه و انجم و افلاک من دل است

آیینه دار غفلت و مشاطه شعور

اکسیر ساده لوحی ادراک من دل است

فیض اثر دعای سحر گلشن نظر

صید مراد دل (و) فتراک من دل است

دنیا و آخرت نفس صبح و شام او

گلشن طراز دیده نمناک من دل است

تا یاد یار گلشن اندیشه است اسیر

آیینه دار خاطر غمناک من دل است

شمارهٔ ۲۱۲

شوخیش بسکه وحشی افسانه دل است

در دیده می نشیند و بیگانه دل است

اهل وفا ز دیدن هم گشته اند مست

رنگ شکسته باده پیمانه دل است

عمرش به عذر خواهی مهر و وفا گذشت

عاشق خجل ز تربیت دانه دل است

وحشی نگاهی از در و دیوار می چکد

چشم غزال روزن ویرانه دل است

از خاکروبیش به نوا می توان رسید

گوهر غبار گوشه ویرانه دل است

آهو نظر ز تربت دیوانه دیده است

معلوم می شود که پریخانه دل است

دارد حیا اسیر تو را در لباس عقل

عمری است کز نگاه تو دیوانه دل است

شمارهٔ ۲۱۳

مپرس غم ز برای چه آشنای دل است

دل از برای غم است و غم از برای دل است

ز عشق پاک نظر دیده ای چه می دانی

تغافل تو همه از کرشمه های دل است

ز آشنایی الفت کناره ای داری

شنیده ا م گل تقصیر خونبهای دل است

به خواب شام سیه روز عید می بیند

از اینکه چشم سیاه تو آشنای دل است

به شوخی خم طرار طره ای نازم

که عقد بند دل است و گره گشای دل است

نگاه آنچه نفهمیده آشنایی ما

تغافل آنچه ندانسته مدعای دل است

قیامت خرد آشوب جلوه رحمی کن

اسیر را به خرام تو مدعای دل است

شمارهٔ ۲۱۴

هر کجا موج هیاهوی دل است

تا نفس پر می کشد بوی دل است

می توان کردن دل خود را نگاه

خوی من نازکتر از خوی دل است

گر محبت گلشن آرایی کند

سلسبیلش موجه جوی دل است

پایمال فوج مژگان گشتم آه

گرد من محو تکاپوی دل است

هرکجا می می کشد بیخود اسیر

ساغرش لبریز از هوی دل است

شمارهٔ ۲۱۵

چون محبت جوش باطن زد فراغت مشکل است

مست این معنی شدن از جام صورت مشکل است

کفر و ایمان کشتم و از خویشتن راضی نیستم

الفت آسان است اما پاس الفت مشکل است

باطن از ظاهر نمی دانم ز جوش یکدلی

فاش می گویم به یاران با من الفت مشکل است

سینه صافی اولین حرف کتاب دوستی است

دوستان مزد خجالتها عبارت مشکل است

مستی و شور جنون و عشق و استغنای یار

عاقلان دیوانه ما را نصیحت مشکل است

مو به مویم می کند پرواز استیلای شوق

بستنم چون ذره در زنجیر طاقت مشکل است

از اسیر ای باغبان گلهای رعنا را بگو

خار خجلت در جگر لاف نزاکت مشکل است

شمارهٔ ۲۱۶

پیش او اظهار غمهای نهانی مشکل است

همزبانی با زبان بیزبانی مشکل است

زندگی تلخ است بی پیمانه سرشار عشق

تلخکامی تا نباشد کامرانی مشکل است

گر نیابد در خیالش دل حیات جاودان

خضر اگر باشیم بر ما زندگانی مشکل است

ساغر دل از نگاهی چشمه سیماب شد

بعد از این در عشق لاف سخت جانی مشکل است

عشق چون دیوانگان بی اختیارم کرده است

ور نه بر من گفتن راز نهانی مشکل است

چین پیشانی بود نقش شکست دل اسیر

زیستن در زیر سقف سرگرانی مشکل است

شمارهٔ ۲۱۷

هر چند باده قوت دل و شربت گل است

با شیشه دشمنیم که خون دار بلبل است

جور تو را چو شهد نموده است عاقلی

این زهر خوشگوار که نامش تحمل است

گر خوی عشق پاک ندانی بیان کنم

بوی گل و فروغ می و اشک بلبل است

در چشم دیگران خس و خاشاک و خار باد

در پیش ما غبار رهش نکهت گل است

عبرت ز وضع شعله و اخگر توان گرفت

هر آرزو که هست به بند تنزل است؟

اکسیر همت دل درویش ما شود

آن کیمیا که اسم شریفش توکل است

تمکین عشق پاک کم از حسن پاک نیست

مگذر ز حق جواب تغافل تغافل است

ترسم میانه من و بلبل جدل شود

پر ماجرای شوخ میان تو و گل است

با فکر لعل او که به خاطر نمی رسد

خون سازد آن کسی که اسیر تأمل است

شمارهٔ ۲۱۸

از نگاهش خلد ایما پر گل است

از رخش باغ تماشا پر گل است

خواب آسایش به چشم ما کند

خار دارد نقش دنیا پرگل است

با خیال او سفرها کرده ایم

عالم از نقش پی ما پر گل است

دامن قاتل نگیرد خون ما

کی شود پژمرده هر جا پرگل است

نسبتی دارد گهر با اشک ما

از صدف آغوش دریا پرگل است

مزد خوی نازک سنگین دلان

از شرر دامان خارا پر گل است

سوختیم از گرمی خوی کسی

دامن خاکستر ما پرگل است

دیده گرد ترکتازش را شفق

از زمینها آسمانها پر گل است

از گل خمیازه آغوش او

جیب و آغوش کمانها پر گل است

نیست یک سنگ از برای شیشه ای

از سرشکم کوه و صحرا پر گل است

شکوه خون گرید ز دست ما اسیر

روزگار از قصه ما پر گل است

شمارهٔ ۲۱۹

صبح مشاطه هوای گل است

عید رنگینی قبای گل است

توبه رنگ شکسته ای دارد

شیشه ام در طلسم پای گل است

جلوه نوبهار خاطر ما

خنده ها باغ دلگشای گل است

دختر رز به باغ می آید

چقدر خنده خونبهای گل است

نیست یک جلوه در چمن بیکار

جنبش برگ رونمای گل است

چه نزاکت به خویش چیده بهار

خار هم دست در حنای گل است

بر سر دل چو بید می لرزم

آشنای تو آشنای گل است

دل بیگانه مشربی داری

که جگر گوشه وفای گل است

سبزه درس نیاز می خواند

حسن سیر کرشمه های گل است

جان به لب لب به جام دارد اسیر

اثر امروز در دعای گل است

شمارهٔ ۲۲۰

آن چهره که خورشید غلام است کدام است

آن صبح که مشاطه شام است کدام است

دریوزه یک مسئله مشکلم این است

طفلی که در ارشاد تمام است کدام است

ای باده کشان مطلب دیوانه سؤالی است

آن می که حلال است و حرام است کدام است

سروی که بود سایه او تاج سرما

تا چند بپرسید کدام است کدام است

دیوانه اسیر تو سراسیمه حیرت

آن جلوه کز او کار به کام است کدام است

شمارهٔ ۲۲۱

ساقی نشناسیم دل از دست کدام است

در دور تو هشیار که و مست کدام است

جان بر لبم آماده تدبیر شکار است

صیدی که ز دامت به فسون جست کدام است

شد بستر آسودگیم زخم تغافل

مرهمکده لطفی اگر هست کدام است

سرکش تر و بیباک تر از شوخی طفلی

آن شیشه که در دست تو بشکست کدام است

شمارهٔ ۲۲۲

تسلیم اسیر سلسله انقیاد ماست

هر چیز بر مراد نباشد مراد ماست

ما خانه زاد مطلب دیرینه خودیم

مطلب چو دیر پیر شود خانه زاد ماست؟

ما را به خواب کردن ساعت چه احتیاج

بیش از ستاره گردش گردون به یاد ماست

پروانه برون شبستان کثرتیم

وحدت چراغ انجمن اعتقاد ماست

صید اسیر سلسله خواهش توایم

هر چیز بر مراد تو باشد مراد ماست

شمارهٔ ۲۲۳

در بر دل تو و دل دلبر ماست

به تمنای تو دل در بر ماست

خاک راهیم صبا می داند

هر کجا پای نهی بر سر ماست

خصم در بستر گل خواب کند

سایه خار جفا بستر ماست

بزم بی ساختگی رنگین تر

صافی باطن ما ساغر ماست

عیبجو لال شود گر داند

که سبکروحی ما لنگر ماست

به گل افشانی پرواز نگر

شعله شوق تو بال و پر ماست

مسند از وسعت مشرب داریم

بی تکلف سر ما افسر ماست

دلت از گریه صفا یافت اسیر

چشمه آیینه چشم تر ماست

شمارهٔ ۲۲۴

گر شود همسایه زلفت صبا نامحرم است

ور شود همخوابه چشمت حیا نامحرم است

شد چراغم روشن از خاکستر بخت سیاه

بعد از این آیینه دل را صفا نامحرم است

تا دعای دوست شد ورد دل خلوت نشین

گر اثر باشد زبان وقت دعا نامحرم است

آشنای عشق را با روشنایی کار نیست

کلبه تاریک عاشق را ضیا نامحرم است

حسن را هر چند حیرت پاسبان باشد اسیر

گر شود آیینه او چشم ما نامحرم است

شمارهٔ ۲۲۵

دایم ز تمنای تو دل در نظر ماست

ابری که نم از شعله کشد چشم تر ماست

بی خاطر آشفته نرفتیم به جایی

چون گل دل صد پاره ما بال و پر ماست

تا گرد ره گرم روان برق نژاد است

اول قدم از خویش گذشتن سفر ماست

در قدر فزودیم به قدر هنر خویش

قدر هنر خویش شکستن هنر ماست

دیری است که همسایه آن روز سیاهیم

عمری است که سودای نگاهت به سر ماست

هر چند اسیر از قفس آزاد نگردیم

پرواز چو در دل گذرد بال و پر ماست

شمارهٔ ۲۲۶

هر دل که زعشق یارگرم است

تا حشر از آن شرار گرم است

در راه فریب وعده او

هنگامه انتظار گرم است

از سینه گرم عشقبازان

پشت غم روزگار گرم است

دلسوخته جفای او را

تا خاک شود غبار گرم است

بیمار محبت بتان را

خون در رگ بیقرار گرم است

بیهوشم و چون رسم به ساقی

گویم سرم از خمار گرم است

شمارهٔ ۲۲۷

فغانم از دل دیوانه گرم است

غبار تربت پروانه گرم است

به چشم کم غبارم را چه بینی

دل صحرا به این دیوانه گرم است

چرا لب تشنه ساغر نباشم

هوای گلشن میخانه گرم است

به داغ تازه ماند سایه گل

سرش از گردش پیمانه گرم است

اسیر از توبه هم گردید بیزار

هنوز از مستیش میخانه گرم است

شمارهٔ ۲۲۸

پیش سامان سرشکم مایه دریا کم است

بهر طغیان جنونم وسعت صحرا کم است

هر چه بینی پرتوی از حسن عالمگیر اوست

جلوه بسیار است اما دیده بینا کم است

گر شراب کم دهد ساقی گناه ظرف توست

ورنه در میخانه توفیق که از مینا کم است

خانه بر دوشی نمی داند چو عاشق گردباد

هرزه گردی همچو او در دامن صحرا کم است

شمارهٔ ۲۲۹

حرف بی صرفه و بیتابی اظهار کم است

بوی این باده پر و ساغر سرشار کم است

خاطر چاره گران زحمت درمان می شد

من و آن درد که در عهد تو بسیار کم است

ای دل از دست تو آخر به جلا خواهم زد

چه بگویم که در اقلیم سخن عار کم است

من هم از شوخی پرواز گلی می چیدم

چه کنم خنده بیدردی گلزار کم است

شیشه ام بوی گلاب از گل سنگی نکشید

دل چه منت کشد از عیش چو آزار کم است

منت از غیرت بی مطلبیش می سوزد

به گرانقدری دیوانه سبکسار کم است

شده آیینه این بی خبران عیش جهان

باده آن زور ندارد دل هشیار کم است

گشت پامال تماشا دل و حسرت باقی است

سوخت بازار و همان گرمی بازار کم است

سرو از تربیت سایه گل خاست اسیر

سفر نشو و نما بی تعب خار کم است

شمارهٔ ۲۳۰

فراموشی فراموش دل ماست

محبت حلقه در گوش دل ماست

چه دریاها که در یک قطره خون است

زمین و آسمان جوش دل ماست

می الفت فراموشی ندارد

دو عالم بیخودی هوش دل ماست

بساطی چیده ایم از سینه صافی

ادب یک جام سرجوش دل ماست

می معنی کشد از جام الفت

اسیر آیینه بیهوش دل ماست

شمارهٔ ۲۳۱

چشم بدخو چون هجوم آورد طاقت خوشنماست

چون غضب شمشیرکین بندد مروت خوشنماست

پیر خود بار اطاعت برده بر دوش غرور

از جوانان خجالت پیشه طاعت خوشنماست

رستمی در گفتگو با خصم عاجز کیش نیست

دست داری حرف عجز آمیز جرأت خوشنماست

چون شود بیدار کارش بیش می آید ز دست

جوهر شمشیر را خواب فراغت خوشنماست

صبح چون شد هرکسی و جرأت بازوی خویش

شام هیجا خصم را با خصم الفت خوشنماست

صبح صادق خضر این عصر است و موسی آفتاب

در صف روشندلان عهد اخوت خوشنماست

دوستانی را که با هم سینه صافی کرده اند

در میان جنگ ایمای محبت خوشنماست

از تغافل پیشه ای کی شکوه می ورزد اسیر

هر چه می آید از آن خصم مروت خوشنماست

شمارهٔ ۲۳۲

چمن چمن گل آشفتگی به دامن ماست

نسیم اگر دم عیسی است برق خرمن ماست

چمن شناس نیم از خزان چرا پرسم

شکست حادثه دور از قفس که مسکن ماست

چسان جواب دل بینوای خویش دهیم

که خون ناحق صد آرزو به گردن ماست

نسیم شرطه دریا دلان شکست بس است

بجز خطر همه گر ناخداست دشمن ماست

به کاینات ز آیینه سینه صاف تریم

به دوستیش سپردیم هرکه دشمن ماست

اسیر قدر تماشای خویش می دانیم

خیال اوست که نور دو چشم روشن ماست

شمارهٔ ۲۳۳

ز فیض گریه چمن یک بساط چیده ماست

بهار نشئه می حاصل رسیده ماست

چراغ حسن بود روشن از فروغ حجاب

گلی که خنده ندانسته نور دیده ماست

گلی زگلشن عیش گذشته می چینم

بهار رفته نشان دل رمیده ماست

به رنگ و بوی گل از یاد خویشتن رفتم

وداع اول شوق سفر ندیده ماست

ز پرتو گل روی تو صبح و شام یکی است

نقاب جلوه حسنت حجاب دیده ماست

شراب حسرت سرشار ساغری دارد

دل گداخته پیمانه کشیده ماست

اسیر سر زگریبان آسمان نکشد

جنون که درد شراب به سر دویده ماست

شمارهٔ ۲۳۴

دردی که رنگ چاره نداند دوای ماست

شمعیم و زود کشتن ما خونبهای ماست

در عاشقی به اوج توکل رسیده ایم

از فیض فقر بال هما بوریای ماست

درکشتی حباب کشیدیم رخت خویش

خاطر شکسته ایم و خطر ناخدای ماست

در بزم بیخودان تو قانون دیگر است

لب بسته ایم و ساز خموشی نوای ماست

شمارهٔ ۲۳۵

به رنگ باده صراحی طلسم هستی ماست

قدح مصاحب ایام تنگدستی ماست

همینقدر به سرکویش اعتبار بس است

که چرخ داغ ز بخت بلند و پستی ماست

ز جام باده شراب نظاره می نوشیم

خیال چشم تو سرمشق می پرستی ماست

به یاد نرگس ساقی کشیده ایم شراب

پیاله تشنه توفیق پیشدستی ماست

به کعبه تحفه برد سجده ای اسیر از دیر

دلیل راه طلب شوق بت پرستی ماست

شمارهٔ ۲۳۶

فتادگی ثمر نخل سرفرازی ماست

خزان یاس گل باغ بی نیازی ماست

به زیر تیغ تو بی اختیار می رقصیم

ز سرگذشتگی ما کمینه بازی ماست

نظر به دیده پاک است ابر رحمت را

چو قطره دامن تر جامه نمازی ماست

نگاه گرم تو در عالم آرزو نگذاشت

تغافل است که در فکر کارسازی ماست

چو ذره همسفر آفتاب خود شده ایم

اسیر باد صبا داغ برق تازی ماست

شمارهٔ ۲۳۷

به عالم حکم اشک ما روان است

زمین آیینه دار آسمان است

سرایتهاست با این چهره زرد

گل سیراب اشکم زعفران است

چها گل می کند در عشقبازی

بهارش دست پرورد خزان است

چرا رنگین نسازد انجمن را

کدوی باده پیر دلجوان است

گل ناچیده خرمن می توان کرد

به گلزاری که اشکم باغبان است

شمارهٔ ۲۳۸

درد دل گفتن همین تنها نه در نا گفتن است

راز دانان را حکایت حرف بیجا گفتن است

دعوی فهمیدگی را حاجت اثبات نیست

معنی پیچیده را لطف بیان ناگفتن است؟

گفتگوها طره مطلب پریشان کردن است

حرف نافهمیده را معنی همین وا گفتن است

معنی توحید خاموشی است یا اقرار عجز

حجت و برهان دو کج بحثند از ما گفتن است

پیچ و تاب تابه را در گوش ماهی گفته موج

گر غرض حرف مآل حرص رسوا گفتن است

در لباس دشمنی هم می تپد در خون خویش

هر که را تیغ عداوت عیب ما نا گفتن است

آتش شوقم نشاید شد اسیر از کوی دوست

پر گشودن درس گمنامی به عنقا گفتن است

شمارهٔ ۲۳۹

مژه ها با نگاه در سخن است

مو به مویم به آه در سخن است

کعبه سرگذشتگان نزدیک

نارسایی به راه در سخن است

رتبه عشق از آن بلندتر است

طفل اشکم به آه در سخن است

صبر هم اضطراب پرواز است

گریه با کوه و کاه در سخن است

عذر تقصیر بیزبانی بس

انفعال گناه در سخن است

شمارهٔ ۲۴۰

به حرف لب نگشودن رسایی سخن است

خموشی آلت زور آزمایی سخن است

هوس زغنچه گوهر گلاب می گیرد

چه شد مرا ز لب او گدایی سخن است

طراوت چمن سبزه نگاه غزال

نسیم گلشن وحشی ادایی سخن است

شمیم وحشی گلزار تازه الحانی

غبار رهگذر عطرسایی سخن است

ز یک پیاله گلاب و شراب می نوشند

سخن یکی است سخن در جدایی سخن است

شکستگی بجز این در سخن نمی باشد

اگر بیان ادا مومیایی سخن است

ز یک ریاض یکی گل برد یکی ریحان

اگر میان دو کس آشنایی سخن است

برای خاطر بلبل ندیده سایه گل

کسی که در چمن دلگشایی سخن است

توان شناخت ز یک لفظ یک جهان ساغر

کسی نگفت که معنی کجایی سخن است

به لطف حرف کسان تازه کردن معنی

نمک حرامی خوان گدایی سخن است

گلی که بر چمن آفتاب می خندد

اسیر شهرت مردم کیایی سخن است

شمارهٔ ۲۴۱

امتحان خلق دل پامال سودا کردن است

عشق عبرت کردن آزار تماشا کردن است

چشم خونگرمی ز هر افسرده خونی داشتن

نبض آتش ز آستین موج پیدا کردن است

خواب راحت دیده ای نام تحمل می بری

سخت جانی با دل نازک مدارا کردن است

ممسکان را دست در عالم فشاندن چون سراب

پنجه مومین ز تاب شعله گیرا کردن است

هر سبک اندیشه را محرم شمردن جاهلی است

راز دل بر صفحه آیینه انشا کردن است

اینقدر دانم که در بزم گدا با محتشم

خرم از هر مدعا گشتن به دل جا کردن است

پرتو حسن تو از سیمای هستی یافتن

صبح در آیینه دریا تماشا کردن است

راز او فهمیدن از مکتوب اشک آلودگان

سیر عکس گلستان در جوی صحرا کردن است

اختلاط عقل دوراندیش با شغل جنون

در دل اسباب پریشانی مهیا کردن است

بینوا کاری ندارد با کسی فکر اسیر

مصرعی از معنی بیگانه طمغا کردن است

شمارهٔ ۲۴۲

بزم حیرت را چراغ از دیده ما روشن است

آنچنان کز اشک مجنون چشم صحرا روشن است

ناخدا داند که طوفان است او را سرنوشت

گر سوادش از خط یک موج دریا روشن است؟

بسکه ذوق دیدنت داریم بعد از سوختن

دیده آیینه هم از صحبت ما روشن است

بازوی فرهاد را نازم که شد خاک و هنوز

از شرار تیشه او چشم خارا روشن است

شمارهٔ ۲۴۳

شمع راز من ز سیمای نگفتن روشن است

اضطرابم از شکوه آرمیدن روشن است

ای نقاب عارضت دلکش تر از دیدارها

شوخی حسن تو در چشم نهفتن روشن است

خار خشکم را خیال شبنمی سازد بهار

همت دریا جوانمرد است بر من روشن است

آفتاب بی زوال بی نیازی ذره ای است

ابر اگر گیرد فلک را چشم روزن روشن است

پیچ و تاب انتقام دل فراموشی بس است

جوهر شمشیر کین ما به دشمن روشن است

سیر چشمان را بخیلان راحت جان خوانده اند

از نسیم ما چراغ عیش گلشن روشن است

هر چراغی کز غبار شهرت حاتم فروخت

بی نیازان تو را از باد دامن روشن است

پرتو نور چراغ دل به صبحی می کشد

شمع اگر خضر است تا هنگام مردن روشن است

شیشه ام را از گداز کوره دل ساختند

راز سنگ خاره در آیینه من روشن است

شبچراغ دیده بیدار دارم چون اسیر

از دل شبها فروغ گوهر من روشن است

شمارهٔ ۲۴۴

کی در صفا چو تیغ تواش سینه روشن است

بی جوهری ز چهره آیینه روشن است

از فیض آب گوهر پیکان تیر او

در بحر عشق چون صدفم سینه روشن است

غم نیست گر به روی تو گاهی کند نگاه

چون آفتاب کوری آیینه روشن ا ست

زاهد خیال شیشه می کرد وکور شد

آه که مرا که در شب آدینه روشن است؟

شمارهٔ ۲۴۵

اخگرم آفت بیداری من خواب من است

مژه بر هم زدنی بستر سنجاب من است

کم نگاهی است که مشتاق شرابم دارد

این گناهی است که در گردن احباب من است

کو دماغی که کنم تربیت هوش کسی

گفتگویی که به گوشی نرسد باب من است

بحر دیوانگی از قطره ام آموخته است

شور سیلاب نظرکرده سیماب من است

لب من زمزمه راز ندانسته اسیر

شعله بی پر و بال آه جگر تاب من است

شمارهٔ ۲۴۶

ساغر باده شرمسار من است

عیش زندانی بهار من است

تشنه بیقراریم چو سپند

گره سوختن به کار من است

باده پیماست هر زمان با غیر

نتوان گفت یار یار من است

تا در آن آستانه خاک شدم

آسمان تشنه غبار من است

مطلبم غیر نامرادی نیست

عشق امید روزگار من است

شده ام تا عزیز کرده عشق

خوشدلی ننگ اعتبار من است

آشنایان جگر خراشانند

هر که بیگانه تو یار من است

سوختم زان نگه چو شمع اسیر

شعله لوح سر مزار من است

شمارهٔ ۲۴۷

دریا نمی ز اشک نمک پرور من است

دوزخ تفی ز گرمی خاکستر من است

دردسر خمار ندانسته ام ز چیست

نومیدم و شکسته دلی ساغر من است

دیوانگی به مکتب خاموشیم نشاند

سربسته راز بیخبری دفتر من است

هر ساعتم به رنگ دگر سوخته است عشق

طرح بهار گرده خاکستر من است

بیگانگی مکن که نکو می شناسمت

هر خون که کرده تیغ تو زیر سرمن است

تا پرگشوده ام شده ام صید بی غمی

پرواز برق خرمن بال و پر من است

گردید عقل درد ته ساغرم اسیر

تا نشئه شراب جنون آور من است

شمارهٔ ۲۴۸

آه بی تاثیر من تیر من است

هر که از من می برد پیر من است

سر به سر خواب پریشان دلم

خاطر آشفته تعبیر من است

گرد می خیزد ز دل جای نفس

خوش خرابم وقت تعمیر من است

گشته ام دیوانه زلف کسی

معنی پیچیده زنجیر من است

از ندامت ابر رحمت می چکد

هر گناهی عذر تقصیر من است

شمارهٔ ۲۴۹

دل پروانه فروغ گهر راز من است

اشک بلبل نمک گریه غماز من است

چهره باده پرستی شفق راز من است

پر طاووسی می شوخی پرواز من است

عمری از خوی کسی کوره دل تافته ام

شعله خاکستر آیینه پرواز من است

تپش دل به لبم فرصت یک ناله نداد

گوشها پرده نشنیدن آواز من است

شعله با داغ جگر می چکد از ابر جنون

لاله بوقلمون سایه پرواز من است

پرده زمزمه شور جنون بوی بهار

جوش گل شد رسای اثر ساز من است

عندلیب گل رعنای تمنا محو است

رنگ اگر باخته ام شعله آواز من است

رنگ دانش ز شناسایی من ریخته اند

لب گشودن سخن آخر غماز من است

جگر سوخته ام صیقل آیینه اسیر

برق تیغ نگه گرم در انداز من است

شمارهٔ ۲۵۰

کشته ناز تو کی با کش ز طعن دشمن است

زخم تیغت چون حمایل شد دعای جوشن است

خویش را هر چند عاقل می نمایم در لباس

خون صد چاکم فزون در گردن پیراهن است؟

گر بود چشم تری گرد کدورت توتیاست

خاک شورانگیز غربت سرمه چشم من است

گردن مینا به مستان نامه سربسته است

خون مکن زاهد دل ما را که مضمون روشن است

شمارهٔ ۲۵۱

حشر آرام لقب آتش خس پوش من است

زهره زهر نما باده سر جوش من است؟

خندد از چهره خارم گل رخسار کسی

همچو دل آینه ای در بغل هوش من است

تا مروت نکشد خجلت رسوایی خویش

قفل زندان شکایت لب خاموش من است

گریه در پرده غیرت چقدر خنده نماست

خون خود خوردن و گلرنگ شدن جوش من است

شمارهٔ ۲۵۲

خرابه گرد فلک احتشام آه من است

رسید سلسله صبح و شام آه من است

چه صیدها که به فتراک یار خواهم بست

اثر حریص شکار است و دام آه من است

ز جستجوی سواری غبار خواهم شد

کسی که می رسد اول به کام آه من است

طلسم هاست که ناز و نیاز می بندد

حلال خنده یار و حرام آه من است

شمارهٔ ۲۵۳

جمعیت جهان ز پریشانی من است

تعمیر این خرابه ز ویرانی من است

هوش از سرم نظاره روی تو برده است

آیینه داغ منصب حیرانی من است

منت دگر ز چاک گریبان نمی کشم

بوی بهار خلعت عریانی من است

زخم فراق هم شده ناسور و زنده ام

تیغ وفا خجل ز گرانجانی من است

شمارهٔ ۲۵۴

سخت حیران شده ام فرصت دیدن این است

وقت ناخوانده به فریاد رسیدن این است

در عدم هم نتوان دید غبارم بی تو

رفتم از خویش بیابان رمیدن این است

شور محشر ز نم قطره اشکم پیداست

نمک از خوان خیال تو چشیدن این است

خطش از آینه گل کرد نفس دزدیدم

خنده ای کرد که گلزار دمیدن این است

شمارهٔ ۲۵۵

آهم از بس که آتشین است

با ناله من اثر قرین است

نه عقل به من گذاشت نه دین

چشمت که بلای عقل و دین است

در مصحف عارضت به خوبی

ابروی تو آیت مبین است

آن خال سیه نگر که چون مور

در مزرع حسن خوشه چین است

افسوس که وصل دلبران را

خصمی چون هجر در کمین است

جان می کنمت نثار امشب

آن نقد که حاضر است این است

بیگانه ننگ و نام گشتم

خاصیت عشق اسیر این است

شمارهٔ ۲۵۶

هر چند بهشت دلنشین است

از کوی تو یک گل زمین است

چون شکر شکست دل نگویم

صد گنج به زیر این نگین است

عشق تو بهار یک چمن نیست

شوقم به هزار جا رهین است

شرمنده منت که باشم

چشم تو کرشمه آفرین است

از صیقل اشک پاک بینان

آیینه آسمان زمین است

آمیزش کام با محبت

کفر است که در لباس دین است

جز هیچ ندارم آرزویی

چیزی که اسیر دارم این است

شمارهٔ ۲۵۷

بسترم تیغ و زخم بالین است

تلخی مرگ خواب شیرین است

می گشاید سواد ما از خط

سرنوشت نگاه ما این است

کشته تیغ امتحان تو را

بر لب زخم حرف تحسین است

مزه عمر تلخی کام است

نشئه مهر در می کین است

بهر بیهوشی اسیر امشب

حرف تلخت شراب شیرین است

شمارهٔ ۲۵۸

تماشاگاه دل چشم سیاه است

که هر زخم نگاهش عیدگاه است

ز شرم بی زبانی بر تن من

سر هر مو زیان عذر خواه است

چرا مستغنی از عالم نباشد

غمت را چون دل من دستگاه است

ز راهم کی برد هر نقش پایی

نگاهم سر به راه شاهراه است

اسیر از آسمان باکی ندارم

چو نادانی مرا پشت و پناه است

شمارهٔ ۲۵۹

با سمند تو مگر مه به گرو تاخته است

که ز رفتار فرومانده و دل باخته است

بنویسید به صیاد ز خون دل من

که گرفتاری مرغان قفس ساخته است

در گلستان به چه رو چهره تواند گشتن

گل که در پیش تو صد جا سپر انداخته است

کی شود از غمت افسرده که این سینه گرم

بهر مرغ دل از آتش قفسی ساخته است

گر نگنجد به دلم غیر خیالت چه عجب

آنکه این آینه را ساخته پرداخته است

بهر مرغ دلش از سینه صد چاک اسیر

زخم شمشیر تو طرح قفس انداخته است

شمارهٔ ۲۶۰

گریه خاکستر گداخته است

بلبل باغ ناله فاخته است

خس و خاشاک سرو وگل شده است

هر کجا آن سوار تاخته است

برق رخسار گل بهار افزون

باغها رنگهای باخته است

نرد عشق است هوش می باید

بیشتر برده هرکه باخته است

بلبل از برگ گل کبوتر باز

قد به نیرنگ بر فراخته است

به تغافل نگاه می پیچد

چشم مست تو سخت ساخته است

شمارهٔ ۲۶۱

سجده غفلت من قبله نما ساخته است

کار ناساخته ام را چو خدا ساخته است

محو تردستی استاد ازل می گردی

گر بدانی که در این پرده چها ساخته است

در هم از پیچ و خم طره امید مباش

ای خوش آن کار که دشوار نما ساخته است

با دل هیچکسی کار نداریم اسیر

دل ما از گل تسلیم و رضا ساخته است

شمارهٔ ۲۶۲

دیگر به بزم او سخن ما گذشته است

آیا در آن میان چه سخنها گذشته است

هر دم به جلوه دگر از راه رفته ایم

امروز کار ما به تماشا گذشته است

از حیرتم به گریه نمانده است احتیاج

کشتی شکسته از سر دریا گذشته است

وارسته ایم از همه قیدی ز فیض عشق

چشم از نگاه و دل ز تماشا گذشته است

تنهاییم به دوزخ بیطاقتی گداخت

از خاطر که یاد تو تنها گذشته است

غافل که دستبرد خطش کم ز سرمه نیست

گفتم که چشمش از ستم ما گذشته است

ساقی اسیر از کفت امروز یا صباح

می خورده وز توبه بیجا گذشته است

شمارهٔ ۲۶۳

کار نفس ز جلوه رنگین گذشته است

تا دیگر از دلم به چه آیین گذشته است

رشکم برای عرض تجمل برد به باغ

چاک دلم ز دامن گلچین گذشته است

از سرگذشتگی هنر بسمل تو نیست

کاری که کرده از سر تحسین گذشته است

یا رب مباد راز دلم نقل مجلسی

در خاطر آن تبسم شیرین گذشته است

تا بیخودم شراب جنون می کشم اسیر

کارم ز عقل و هوش و دل و دین گذشته است

شمارهٔ ۲۶۴

گرد کلفت در جنون درد ایاغم گشته است

طره آشفتگی موی دماغم گشته است

شب که از یاد رخت در آتش دل بوده ام

صبح چون پروانه بر گرد چراغم گشته است

عشق جایی جز دل تنگم نمی گیرد قرار

شعله شیدا بلبل گلهای باغم گشته است

در بهار عشق آتش خاکروب گلشن است

شعله فرش سایه دیوار باغم گشته است

بسکه طی کردم ره صحرای شوق او اسیر

خضر مجنون بیابان سراغم گشته است

شمارهٔ ۲۶۵

گلشن ز جلوه تو پریخانه گشته است

بوی گل از هوای تو دیوانه گشته است

آبادی دو کون غباری است در رهش

هر دل که یک سراسر ویرانه گشته است؟

الفت به چشم مست تو بسیار مشکل است

بدخوی آشنایی بیگانه گشته است؟

شمع از رخت به سرزده گلدسته فروغ

رشکم نقاب بلبل و پروانه گشته است

ساقی شکار جلوه طاقت گداز کیست

تا عکس جام و شیشه پریخانه گشته است

از بس کشیده از دل بی اضطراب من

گردم غبار خاطر ویرانه گشته است

هر ناله ای که از دل من سرکشیده است

شمع مزار بلبل و پروانه گشته است

رنگین بساط توبه گه دیگر است اسیر

گلشن طراز گریه مستانه گشته است

شمارهٔ ۲۶۶

از اشک و آه من گل و سنبل شکفته است

از ناله ام ترانه بلبل شکفته است

سیر خزان تنگدلی کرده ایم ما

آن کس بهار کرده که گل گل شکفته است

هرکم نگاهیش ز دلم برده حیرتی

این غنچه در بهار تغافل شکفته است

نشتر خلد به دیده خصم از غبار ما

گلها ز فیض خار تحمل شکفته است

در نوبهار گریه ما بی رخش اسیر

نه غنچه خنده کرد و نه گل شکفته است

شمارهٔ ۲۶۷

بهر پابوس تو از خاکم غباری برنخاست

از گل بخت من اقبال زمین هم کوته است

نیست تنها دست من کوتاه از دامان داغ

بهر پنهان کردن داغ آستین هم کوته است

گر پریشان شد ز پیچ و تاب این درهم مباش

از خم آن جعد مشکین دست چین هم کوته است

چون عنان کی دست او بوسم که مانند رکاب

دست امید من از دامان زین هم کوته است

چون کنم دریوزه آتش برای سوختن

دستم از دامان خاکستر نشین هم کوته است

شمارهٔ ۲۶۸

به جنون عشق مایل افتاده است

پیر ما سخت جاهل افتاده است

نمک تازه می زنم به کباب

آتش از گریه در دل افتاده است

طفل اشکی است بحر از مژه ام

که به دامان ساحل افتاده است

چون نباشد زگریه خانه خراب

دیده را کار با دل افتاده است

مکن از جور یار شکوه اسیر

از تو هر چند غافل افتاده است

شمارهٔ ۲۶۹

کدام شوق به راه دویدن افتاده است

که بی خبر دل ما از تپیدن افتاده است

ز بیزبانی من وحشت نگاه کسی

چو دام دیده به فکر رمیدن افتاده است

چه دیده ها که ز شرم رخ تو آب شده است

چو قطره ای که ز چشم چکیدن افتاده است

غبار ما ز صبا هم بلد نمی گیرد

به وادی سفر نارسیدن افتاده است

جهان خراب شد و گرد بر نمی خیزد

دگر دل که زمشق تپیدن افتاده است

ز اعتدال بهار جنون چه می پرسی

گلی است شعله که از دست چیدن افتاده است

اثر زبانه کش ناله خموش اسیر

چه گوشها که به فکر شنیدن افتاده است

شمارهٔ ۲۷۰

هر طرف باد صبا زان طره بویی برده است

عضو عضوم را کمند جستجویی برده است

بی نیازی چهره خورشید را ساید به خاک

شبنم این باغ بسیار آبرویی برده است

یک سر مو بر تنم سرگشتگی در کار نیست

جستجوی او مرا هر دم به سویی برده است

گلشن پاک اعتقادی را صفای دیگر است

سایه خارش نصیب از رنگ و بویی برده است

کرده از چشمش تمنای نگاه گرم اسیر

تا مزار دل چراغ آرزویی برده است

شمارهٔ ۲۷۱

نه همین از دوری احباب داغم کرده است

آسمان زهر هلاهل در ایاغم کرده است

مرده شمع مجلس افروزی که از هجران او

جای روغن خون دل غم در چراغم کرده است

بسکه الفت داشت با من حسرت دیدار او

در دل خود هر نفس گرد سراغم کرده است

نو بهاری رفته است از گلشن عالم برون

گریه یاران در و دیوار باغم کرده است

غنچه باغ فراقش هر دم از شوخی اسیر

جای بو بیهوشدارو در دماغم کرده است

شمارهٔ ۲۷۲

آنکه صید عالم از چشم خماری کرده است

یاد خود کرده است پنداری شکاری کرده است

دیده در آیینه روی خویش و بیخود گشته است

حیرتستان را بهارش نوبهاری کرده است

گل به سر ساغر به کف پا در حنا می آید آه

بیقراریهای ما جوش قراری کرده است

می دهد بر باد هر ساعت غبار وعده ای

هر نسیمی را فریب انتظاری کرده است

دل به نومیدی سپردن صید مطلب کردن است

بی نیازی خار خشکی را بهاری کرده است

عشق دیرین پرتوی دارد که بعد از سالها

داغهای کهنه را خورشید زاری کرده است

خنده خورشید می جوشد ز شام تار من

سنبلستان خیالت خوش بهاری کرده است

کی نگاهش یاد همچون من اسیری می کند

آنکه از هر سایه مژگان شکاری کرده است

شمارهٔ ۲۷۳

دیوانه گر به دل غم دنیا شمرده است

از موج کیسه زر دنیا شمرده است؟

فرد حسابی از دل ما می توان گرفت

بی دخل و خرج ترک تمنا شمرده است

ننگ حساب دفتر دانش چرا کشد

دیوانه ای که تا پر عنقا شمرده است

اشک از غبار خاطر من در کنار بحر

ریگ روان به دامن صحرا شمرده است

دیوانه هرزه در پی رسوایی خود است

دل از نصیحتم چه بدیها شمرده است

شب انجم و صباح گل و لاله بهر تو

هر چیز هر که داشته یکجا شمرده است

دریا ز جوش گوهر رازت لبالب است

هر جا که موج چون نفس ما شمرده است

دیوانه قلمرو سرگشتگی اسیر

از سنگ ریزه عقد ثریا شمرده است

شمارهٔ ۲۷۴

گلستان شرم و گلزار حیا آورده است

هر تغافل صد نگاه آشنا آورده است

جنگش از صلح آشناتر صلحش از جنگ آه آه

اینقدر شوخی ندانم از کجا آورده است

بنده رویش توان شد تندی خویش نگر

قاصد ما نامه را رو بر قفا آورده است

ای که می پرسی چرا سیلاب خون شدگریه ات

تیر او بر دل نمی دانی چها آورده است

چاک از دلها به دلها می دود چون رازها

از سر کویش گلی باد صبا آورده است

توبه گر صد ساله باشد می توان می خورد اسیر

ساقی تکلیف پیغام هوا آورده است

شمارهٔ ۲۷۵

دلم از یاد تو خندان شده است

شبم از صبح چراغان شده است

جگر صبر گدازد دندان

جان فشانی است که آسان شده است

جلوه ای داد غبارم بر باد

چقدر بوی گل ارزان شده است

حسن را بوده زکاتی زین بیش

دل پریشان پریشان شده است

چه گذشته است دگر در دل ناز

کفر را آینه ایمان شده است

آنکه پیدایی او پنهانی است

از دل و چشم که پنهان شده است

بی تو جشن است تماشایی کن

شبم از گریه چراغان شده است

دل پریخانه زخم جگر است

دور از آن سایه مژگان شده است

بی نظر بازی مژگانش اسیر

محشر زخم نمایان شده است

شمارهٔ ۲۷۶

به دور ما نگه مشفقانه را چه شده است

به قحط سال تمنا خزانه را چه شده است

چرا زحرف لبت جان به گفتگو ندهم

نجابت گهر این ترانه را چه شده است

ز جلوه در و دیوار خنده می بارد

ستم ظریفی شوخ زمانه را چه شده است

رسیده از ندمیدن بهار ما به بهار

ز ریشه دود برآورده دانه را چه شده است

تو از کجا و شکایت ز روزگار کجا

اسیر حوصله عاقلانه را چه شده است

شمارهٔ ۲۷۷

یاد زلف تو مرا مصرع حالی شده است

دلم از دست تمنای تو خالی شده است

دل عبث مشکن اگر دیده عبرت داری

جام جم بین که چه در خاک سفالی شده است

تا به خود می نگرد مصلحت اندیش غیور

تربتش محوتر از نقش نهالی شده است

بی نیازی چه که از خویش گذشتن هنر است

نیستی تاج سر همت عالی شده است

لاله گون کرده رخ از شرم به رقص آمده است

عرقش نقش طراز گل قالی شده است

مژه بر هم زدنی از نگهت غافل نیست

نام دیوانه اسیر تو خیالی شده است

شمارهٔ ۲۷۸

گریه زچشمم به امان آمده است

ناله ز آهم به فغان آمده است

محرم و بیگانه از این پرده دور

راز دل ما به زیان آمده است

چون نکند طاقتم از خود کنار

حرف کنارش به میان آمده است

چله نشینی به از انگور نیست

پیر به خم رفته جوان آمده است

از سرکوی تو چو مستان اسیر

خنده کنان نعره زنان آمده است

شمارهٔ ۲۷۹

شور دل پیشتر از دل به جهان آمده است

عید در اول ماه رمضان آمده است

گل آیینه توان چید ز گلزار سخن

راز پنهان که از دل به زبان آمده است

می دهد میوه نهالی که گلی می آرد

ورعی هست که مستی به میان آمده است

چه عجب روزم اگر محشر خورشید شود

شبم از پرتو دل صبح نشان آمده است

عید اگر بلبل هر صبح نگردد چه کند

روزه می گیری و مشرب به فغان آمده است

بسته گلدسته خورشید به صد رنگ دلم

چه بسامان ز تماشای نهان آمده است

کرده انگور به خم الفت و می گشته اسیر

پیر اگر رفته به میخانه جوان آمده است

شمارهٔ ۲۸۰

بی جام و شیشه چشم تو خمار بوده است

بی نوبهار روی تو گلزار بوده است

جان کشته شهادت و دل تشنه وصال

در خون تپیدنی چقدر کار بوده است

در خواب پای خم شده با کعبه همسفر

آن را که جذبه تو طلبکار بوده است

روزی که جام شور به منصور داده اند

هر کس به قدر خویش گرفتار بوده است

بیهوشیم نگر به چه آگاهیی رسید

توفیق در پیاله سرشار بوده است

زان جنگجو شکایت بیجا مکن اسیر

دایم جفا عزیز و وفا خوار بوده است

شمارهٔ ۲۸۱

تا غم نبوده خاطر خرم نبوده است

زخم آنقدر نبوده که مرهم نبوده است

از باغبان چه دیده گل آرزوی ما

درگلشنی شکفته که شبنم نبوده است

بی توشه از قلمرو احسان گذشته ایم

این سایه هرگز از سر ما کم نبوده است

با دانه بهشت چه سازد ندیده دام

جایی بهشت بوده که آدم نبوده است

رشکم گداخت در چمن وصل او اسیر

گویا دلی شکفته که بی غم نبوده است

شمارهٔ ۲۸۲

موجه دریا ز شورم مصرع پیچیده است

در صدف گوهر ز اشکم معنی دزدیده است

از هوای گلشن چاک گریبان کسی

نکهت یوسف گل در پیرهن بالیده است

ناله خاموشی است تکرار فراموشی خوش است

گفتگوی آشنایی گوش کس نشنیده است

گریه ما دشت را مهمان دریا می کند

صفحه بحر ازحباب و موج بزم چیده است

در ریاض آرزو گر خار بلبل سبز شد

آنچه حاصل کرده ام عمری گل ناچیده است

شرمساری ها عصیان خرمن اندوزی کند

عضو عضو ما ز دهشت دانه پاشیده است

شمارهٔ ۲۸۳

بعد عمری سویم از روی مروت دیده است

نرگس بیدارش امشب خواب الفت دیده است

مغزم از شوریدگی چون ذره می رقصد به سر

آفتاب محشر داغ محبت دیده است

دل اگر در سینه جنبد رنگم از رو می رود

خصم بیدل از من عاجز چه جرأت دیده است

جلوه مرد آزما بسیار و بینش ساده دل

حرفها آیینه ام از خواب غفلت دیده است

الفت است الفت که سربی تیغ می گردد نثار

قدر این معنی کسی داند که الفت دیده است

صورت از معنی شناسد اهل بینش در جهان

جلوه معنی اسیر از چشم صورت دیده است

شمارهٔ ۲۸۴

رنجی که چشم شب پره از نور دیده است

زخم دلم ز مرهم کافور دیده است

کی دار حقشناس فراموش می کند

آن سرگذشتگی که زمنصور دیده است

آسایشی که دیده ام از خواب بی رخت

بیمار عشق در شب دیجور دیده است

شبها به روز آمد و آن راه طی نشد

شوقم چو موسی آتشی از دور دیده است

ته جرعه ای ز باده پرستان بزم توست

عشق آنچه در پیاله منصور دیده است

شمارهٔ ۲۸۵

ز بویی بیخودم رویی که دیده است

شکار حیرتم مویی که دیده است

پری در سایه بال فرشته

به غیر از چشم و ابرویی که دیده است

فرنگستانی از هر حلقه زلف

پرستاران بت هویی که دیده است؟

غزال شیر صولت سرو بد مست

پریرویی سمن بویی که دیده است

ز گردش نافه می روید ز ره سرو

چنین خوش جلوه آهویی که دیده است

شمارهٔ ۲۸۶

مطرب ترانه ای که دماغم رسیده است

از آب شعله میوه باغم رسیده است

آیینه خانه دل بیدار گشته ام

این پرتو از کدام چراغم رسیده است

مجنون به گرد جوش و خروشم نمی رسد

بوی بهار دل به دماغم رسیده است

در پای سرو شیشه و گل جوش می زند

زین باده تا دماغ ایاغم رسیده است

دیوانگی برو که نبینی خمار غم

دایم به دولت تو دماغم رسیده است

هر دم گلش به رنگ دگر غنچه می شود

حرف لبت به گوش ایاغم رسیده است

در راه گفتگوی تو غیر از اسیر نیست

کی جستجوی کس به سراغم رسیده است

شمارهٔ ۲۸۷

بی سبزه نوبهار ندانم چکاره است

معشوق ریش دار بهشت نظاره است!

روشن سواد دیده کند فهم مصرعم

عالم تمام یک جگر پاره پاره است

چشم دلم همیشه به سوی تو می جهد

گر خواب رفته سبحه صد استخاره است

نومیدی تمام امید تمام ما

بیچارگی کلید درگنج چاره است

از هر پیاله لذت سرشار گل کند

با دوست می بنوش که عمر دوباره است

شمارهٔ ۲۸۸

خلوت جان را تجلی از چراغ سینه است

پنبه داغ دل خون گشته داغ سینه است

در بهارش هر قدر حیرت تماشا می کند

گلشن سیر بنا گوشت دماغ سینه است

صبح و شامم از گل داغ محبت گلشن است

روز خورشید دل است و شب چراغ سینه است

هر سرمویش به هم بد مستی خون می کنند

عاشق دیوانه را رحمت سراغ سینه است

از خیالت باغبان گلشن خویش است اسیر

سیرگاهش از گل زخم تو داغ سینه است

شمارهٔ ۲۸۹

هر نگاه گرم ما مجنون کامل گشته ای است

هر سرشک حسرت ما صید بسمل گشته ای است

کی به صحرای جنون بی صرفه جولان می کند

گرد ما دیوانه دنبال محمل گشته ای است

الفتی دارد سر زلف تو با کفر و جنون

رشته تدبیر زنار سلاسل گشته ای است

خضر هم در وادی دل می شود آخر غبار

هر نسیم این بیابان سعی کامل گشته ای است

بی تمنای تو داغ عمر ضایع کرده ایم

هر نفس در دفتر ما فرد باطل گشته ای است

هیچکس از سرنوشت خلق سر بیرون نکرد

هر که را دیدم در این اندیشه بسمل گشته ای است

فارغ از اندیشه غیریم تا در دل اسیر

یاد ابروی کسی تیغ حمایل گشته ای است

شمارهٔ ۲۹۰

دشت جنون ز فتنه چشم تو دیده ای است

هر موج اشک خیل غزال رمیده ای است

یک عمر در شکنجه امید بوده ایم

هر ذره خاک ما دل منت گزیده ای است

چون خامه سر به راه طلب را دلیل نیست

صحرا زجاده صفحه مسطر کشیده ای است

شور شراب پیر ز دنیا گذشته است

گرد جنون جوان به منزل رسیده ای است

در صیدگاه فتنه مجال گریز نیست

تیر قضا به بند کمان کشیده ای است

صیاد عشق را که چمن دامگاه اوست

بوی بهار وحشی در خون تپیده ای است

ممنون التفات گرانجانی خودیم

مشت غبار ما نفس آرمیده ای است

ما را ز دل به کعبه مقصود برد اسیر

توفیق ما که خضر بیابان ندیده ای است

شمارهٔ ۲۹۱

هر سر مویم ز افغان بلبل دیوانه ای است

هر سر مژگانم از حسرت پر پروانه ای است

رفته ام از خویش پندارم ز یادش رفته ام

عالم یکرنگی عاشق تماشاخانه ای است

بیخودم کیفیت گلزار عشق از من مپرس

سایه هر برگ سبزش گوشه میخانه ای است

گاه مستم گاه مجنون گه در آتش گه در آب

تا ابد گر گویم از نیرنگ عشق افسانه ای است

شمارهٔ ۲۹۲

نظر به جوهر اصلی نه زشت مکتسبی است

که عیب زاده تصحیف باده عنبی است

فزود کام دل ما ز نا امیدی ما

فروغ گوهر عاشق زلال تشنه لبی است

شکست خاطر ما خانه زاد خاطر ماست

گواه نسبت خارا و شیشه حلبی است

ز جوش آینه باده صاف می گردد

کمال رتبه عاشق ز اوج بی ادبی است

غبار آیینه ما بهار خاطر ماست

گل شکفته گل باغ آرزو طلبی است

هزار زخم نمایان به حسرت ارزانی

علاج زخم نهان خنده های زیر لبی است

مشو زدولت بیدار ناامید اسیر

کلید قفل اثر با دعای نیمشبی است

شمارهٔ ۲۹۳

خیال دام و قفس انتظار آزادی است

به خون خویش تپیدن شکار آزادی است

شکار تشنه لبم جان فدای صیادی

که دام حلقه او چشمه سار آزادی است

تپیدن دل و باد بهار و شوق سفر

هزار عقده باطل به کار آزادی است

کدام عقده گشاید به ناخن پرواز

گره به کار زدن پود و تار آزادی است

چگونه وحشی دام تو را شکار کند

به دام خویش فتادن شکار آزادی است

نفس کشیدنش از راه می برد بیرون

غبار دشت هوس شرمسار آزادی است

چو دل تپید به پرواز می کشد سر و کار

محبت آینه روزگار آزادی است

هوس گداخته گردش به باد هم نرود

کسی که خوار وفا گشت خوار آزادی است

تبسم گل بعد از بهار شوخ تر است

تسلی دل خجلت شعار آزادی است

ز باغ حسن نچیدی گلی چه می دانی

که صیدگاه محبت حصار آزادی است

اسیر و الفت دیرینه گرفتاری

ز دام هر که گریزد غبار آزادی است

شمارهٔ ۲۹۴

دارم دلی که آینه پیرای بیخودی است

آهم گواه محضر دعوای بیخودی است

عالم به دور چشم تو میخانه گشته است

چندانکه چشم کار کند جای بیخودی است

چون معنی کرشمه به لفظ آشنا مباد

آگاهیی که حاصل سودای بیخودی است

قدر دلم بدان که چمنزاد وحشت است

این قطره بازمانده مینای بیخودی است

دارد چمن ز سایه هر برگ جام اسیر

صبح است و جوش خنده گل جای بیخودی است

شمارهٔ ۲۹۵

دلم را صبح عید جانسپاری است

که خورشید مرا وقت سواری است

ز بیم فتنه چشم سیاهی

نگه در پرده چشمم حصاری است

ز چشم شیر دارد حلقه دام

نگاهش گرچه آهوی شکاری است

دل دیوانه ما سخت جانی است

که از فرهاد و مجنون یادگاری است

خیال کشتنم دارد نهانی

تغافل مژده امیدواری است

اسیر یک نظر بودم همه عمر

نگاه او طلسم دوستداری است

شمارهٔ ۲۹۶

از خوی تو عالم چمن شعله نگاری است

هر دود دل سوخته بویی ز بهاری است

پیداست دلی هر طرف از شبنم اشکی

رنگین چمن گریه ما آیینه زاری است

تاج زر و خفتان گل ارزانی گلشن

چون شعله کله گوشه ما سایه خاری است

بیهوشی ما درگرو جام و سبو نیست

کیفیت منصور از این باده خماری است

ننگ عدم است آنکه نه دل زنده عشق است

بی یاد تو آیینه ما سنگ مزاری است

ای عربده جو خیل سپاه تو کم از کیست

هر سرو سپهداری و هر لاله سواری است

از آمدن و رفتن قاصد چه گشاید

مکتوب اسیران شکن زلف عیاری است

شمارهٔ ۲۹۷

هر عارض افروخته مشاطه نازی است

هر جنبش مژگان چمن آرای نیازی است

گلزار نسب نامه یاران عزیز است

هر فاخته محمودی و هر سرو ایازی است

یک یک ورق صفحه ایجاد گشودیم

هر صفحه بیکارتر آیینه رازی است

از آتش و آبم نفریبد گل و شبنم

خضر ره من جلوه نظاره گدازی است

دل برد به صد رنگ و خبردار نگشتیم

دلدار اسیر تو عجب شعبده بازی است

شمارهٔ ۲۹۸

دل آواره مستمندکسی است

دیده جولانگه سمند کسی است

سرو با اینهمه سرافرازی

سایه قامت بلند کسی است

نشکند از هجوم لشکر غم

که طلسم دلم به بند کسی است

در غم عشق کام تلخ مرا

ساغر باده زهرخند کسی است

صیدی از دام محنت آزاد است

که اسیر خم کمند کسی است

شمارهٔ ۲۹۹

دلی دارم که مست جام ساقی است

سرم سودا پرست نام ساقی است

گرفتاری به کامم چون نباشد

حریفان موج ساغر دام ساقی است

دماغ از بیدماغی می رسانیم

شراب تلخ ما دشنام ساقی است

جدا هر ذره ای را می پرستیم

مگر خورشید درد جام ساقی است

اگر دوری بود دوران جام است

گر ایامی خوش است ایام ساقی است

سروش آشنایی گوش کن گوش

صراحی قاصد پیغام ساقی است

اسیر از گریه مستانه شادم

دلم در سینه بی آرام ساقی است

شمارهٔ ۳۰۰

دو جهان از کتاب دل ورقی است

زندگی سطری و فنا سبقی است

تب رشک که سوخت گلشن را

غنچه تبخاله ای و گل عرقی است

گل خورشید غنچه می خندد

صبح بی باده شام بی شفقی است

هنر از عیب می توان دانست

عالم آیینه خانه سبقی است

می گریزم اسیر از آزادی

دل بی داغ لکه بهقی است؟

شمارهٔ ۳۰۱

بازم از مژگان شوخی خارخار عاشقی است

دل درون سینه ام از انتظار عاشقی است

سبزه خط گر دمید از گلشن حسنت چه غم

بیقراران رخت را نوبهار عاشقی است

خوشدلی ارزانی یاران فارغبال باد

من دل خرم نمی خواهم که عار عاشقی است

زان وفا دشمن جفا چندانکه بینی صبرکن

اینچنین می باشد ای دل کار و بار عاشقی است

شمارهٔ ۳۰۲

داری تمام عالم اگر آشنا یکی است

از توست هر چه خواهی اگر مدعا یکی است

آیینه دار تفرقه باشد حضور دل

صد جلوه بیش و ساغر گیتی نما یکی است

در آب و خاک میکده دل دویی مباد

درد ته پیاله و صاف وفا یکی است

داریم قاتلی که ز یاد خرام او

گرد خرابه دل و آب بقا یکی است

در دانه تو دید فلک پاک گوهری

هر چند سعی کامل نشو و نما یکی است

گر چشم پاک هست ز آلودگی چه باک

نور چراغ مسجد و میخانه ها یکی است

پرواز خنده گل شوخ هوای کیست

زلف پری و جلوه بال هما یکی است

گر عیب از هنر نشناسیم دور نیست

صد رنگ جلوه هست که در چشم ما یکی است

گلدسته حواس ز یک رشته بسته اند

داری دل درست اگر مدعا یکی است

آسوده باش اسیر که از فیض یکدلی

تأثیر آب و آتش و خاک و هوا یکی است

شمارهٔ ۳۰۳

دامان پاک عاشق و برگ سمن یکی است

خاکستر وفا و عبیر چمن یکی است

هر جا که هست در قدم یار خوشنماست

سروی چو نیست رونق دشت و دمن یکی است

از وصل در گدازم و از هجر در خمار

بیدرد را گمان که مگر درد من یکی است

دلتنگی و بیهده کردی شکار او

قدر گداز و قیمت دل سوختن یکی است

من محو جلوه گشتم و او مست یار اسیر

نازم به دولتی که دل یار و من یکی است

شمارهٔ ۳۰۴

جایی که دامگاه غزال رمیدگی است

صیاد چاره وحشت در خون تپیدگی است

احرام طوف کعبه دیدار بسته ایم

در بند زاد و راحله بودن ندیدگی است

یک دیده خواب راحت سیمابم آرزوست

بی طاقتی به مذهب ما آرمیدگی است

کی می رسد به گوشه ابروی او هلال

این دلکشی به زورکمان کشیدگی است

مشکل که در قلمرو هستی به هم رسد

آسایشی که در قدم دل دویدگی است

هرگز نخوانده است محبت شعاریم

بیگانه ای که یک لقبش نور دیدگی است

آیینه شکسته به قاصد نموده ام

یک شمه شکوه دل از آن نور دیدگی است

شمارهٔ ۳۰۵

در تماشای تو هر چشمی دلی است

پاکی بینش قمار مشکلی است

هست برما بی بری چون بید بار

شهرت بیحاصلی هم حاصلی است

آرزوی منصب دنیا بلاست

قطره را هر موج امید ساحلی است

با نظر تنگی بود دنیا فراخ

مور را هر نقش پا سرمنزلی است

تشنه را هر سایه ای سرچشمه ای

شوق را هر رهزنی صاحبدلی است

اعتقادت نیست گر ناقص اسیر

خواب هر گمراه سعی کاملی است

شمارهٔ ۳۰۶

هر سبزه این باغ نشان خم دامی است

هر سرو و گلی نغمه سرای جم و جامی است

آمیخته با چشم ترم شور تماشا

هر قطره سرشکم نمک فتنه عامی است

وارستگی ما وگرفتاری عالم

هر وحشی رم کرده نظر کرده دامی است

شبنم به شرر حوصله داغ فروشد

در گلشن و گلخن ز تمنای تو دامی است

آتشکده سینه نظر یافته کیست

در کلبه ام از شور نفس شرب مدامی است

احوال غریبان ز فراموشی خود پرس

هر ناله که از خاطر ما رفته پیامی است

بیگانگیم سوخت ز بیداد تو فریاد

مستانه جوابی که غریبانه سلامی است

شبگرد تو کارش نه به شمع است و نه با دل

نقش قدم گرمروان ماه تمامی است

بیتابیش افکنده به آسایش جاوید

یکبار نظر کن که اسیر تو چه خامی است

شمارهٔ ۳۰۷

خموشیها عجب شیرین زبانی است

لب کم حرف رنگین داستانی است

سر هر خار این صحرای خونخوار

نشان بیرق صاحبقرانی است

اشارتهای مدهوش زمانه

تغافلهای خاموش بیانی است

میندیش از خم بازوی سرکش

خدنگ هر کج اندیشی کمانی است

چه پرسی از دیار خاکساری

گل هر سرزمینی آسمانی است

شب و روز و مه و سالش بهار است

کدوی باده پیر دل جوانی است

اسیر عشق را در وادی شوق

زهر گامی پیامی آسمانی است

شمارهٔ ۳۰۸

بهار عمر و نوروز جوانی است

دریغا قحط سال شادمانی است

دلی دارم که هیچش یاد من نیست

ز بس مشغول غمهای نهانی است

ز فیض عشق شیرین کوهکن را

شرار تیشه گنج خسروانی است

طلب کرده است جان را از من امروز

خدنگ آن کمان ابرو نشانی است

مشو ای عندلیب از غنچه غافل

که طفلی در کمال خرده دانی است

اسیر عشق را در پیش جانان

کجا یارای حرف و همزبانی است

شمارهٔ ۳۰۹

حال دل را تنم از ضعف زبانم گویاست

راز آتش ز جگر تشنگی خس پیداست

تو و مستانه لباسی که طرازی تن خویش

می توان کرد تفاخر که فلان بی سرو پاست

شدم از ضعف غباری که نیایم به نظر

صورت هستیم از آینه دل پیداست

ذره هر چند شود گرد فنا خورشید است

قطره هر چند شود خاک نه آخر دریاست؟

شمارهٔ ۳۱۰

هر غنچه نشکفته نظر باز نگاهی است

هر لاله دلسوخته سرچشمه آهی است

بتخانه به رنگینی صحرای جنون نیست

هر سایه خاری شکن طرف کلاهی است

سامان وطن در گرو برگ سفر کن

مگذار به جا شعله صفت گر همه آهی است

از همرهی گریه چه خونها که نخوردیم

هر نقش قدم در ره این قافله چاهی است

شمارهٔ ۳۱۱

ز جام عشق تو هر سبزه مست سودایی است

به هر طرف که نظر می کنم تماشایی است

بیاض سبزه گشودم کتاب گل خواندم

به نام شوق تو هر شبنمی معمایی است

هوا ز موج طراوت سفینه غزل است

چمن ز لاله و گل مطلع خوش انشایی است

کسی که سیلی زنجیر خورده می داند

که سرنوشت اسیران خط چلیپایی است

شمارهٔ ۳۱۲

نگاهش دورگرد آشنایی است

تغافل بر سر صبرآزمایی است

به خون افتاده مرغ دام او را

تپیدن بال پرواز رهایی است

چو دل باشد تسلی از خیالی

امید وصل کافر ماجرایی است

کند در غنچه پنهان نقد خود را

میان بلبل و گل هم جدایی است

اسیر از من چه می پرسی غم دل

عنانم در کف آشفته رایی است

شمارهٔ ۳۱۳

گل هر ابر رنگین هوایی است

دل هر قطره گلچین هوایی است

طراوت از طراوت می زند جوش

لب هر موج تحسین هوایی است

سپندی سوزم از حیرت در این دشت

که هر گردیش آیین هوایی است

نفس دزدیده تر کز هر گل صبح

هوا در خواب شیرین هوایی است

که ساقی شد که در هر گوشه باغ

سرمستی به بالین هوایی است

شمارهٔ ۳۱۴

ز حرف دوست اگر کار من نرفت از دست

ز دست رفتم و دست سخن نرفت از دست

گل بهار وفا ساخت زخم تیشه خویش

به حیرتم که چرا کوهکن نرفت از دست

ثبات کامل دیر وفای کو این است

غبار شد صنم و برهمن نرفت از دست

شراب عشق بتان را کباب می بایست

کسی زبیم جگر سوختن نرفت از دست

حسنا نبسته مگر گل تعجبی دارم

که دید دشمن و رنگ چمن نرفت از دست

خیال گرد رهت گرد در چمن شده است

اسیر از سمن و یاسمن نرفت از دست

شمارهٔ ۳۱۵

هر جا که نقش توبه شکستن شود درست

بزم بهار و رونق گلشن شود درست

از شش جهت چو قبله نما در کشاکشم

تا مطلب دلم ز تپیدن شود درست

گشتم غبار و بوی گل افشاگر من است

چون خاطرم ز راز نهفتن شود درست

منت خدا نکرده گر از دوستان کشم

کارم ز مهربانی دشمن شود درست

از مومیایی فلکم نیست منتی

چون صبح کار من ز شکستن شود درست

آیینه شکسته من سیر باغ من

گلدسته نیست دل که ز بستن شود درست

ایمن ز پرده پوشی شهرت نمی شوم

کی راز داریم ز نگفتن شود درست

جامی ز شیشه خانه نازکدلان بکش

تا صدق نیت به شکستن شود درست

از یاد گرد آینه ام گرد می شود

کی از شکست خصم دل من شود درست

آهی بکش اسیر که طوفان گریه است

عقد گهر ز رشته کشیدن شود درست

شمارهٔ ۳۱۶

ز بسکه هر طرف از خاطرم غبار نشست

نمی توان به سر راه انتظار نشست

فتاده ای که ز امداد بیکسی برخاست

شکفته رو به سر خاک اعتبار نشست

گرفت آینه گل در کنار(و) شبنم ریخت

کشید ساغر می نقش نوبهار نشست

غبار یاس به تعظیم رفتنش برخاست

کسی که آمد و در بزم روزگار نشست

ریاض شکر بخندد از این ترانه اسیر

که نقش سجده ام آخر به کوی یار نشست

شمارهٔ ۳۱۷

در دامت آن غبار که بر بال و پر نشست

شد توتیای بینش و در چشم تر نشست

صبحش نوید دولت بیدار می دهد

خورشید طالعی که شبی بیشتر نشست

پروانه چراغ دل روشن من است

شبهای انتظار تو نقش سحر نشست

پرواز عندلیب چکد از غبار من

نقش شکسگتیم ز گل بیشتر نشست

نظاره بود نو سفر آشیان که باز

آمد ز گلشن دل و در چشم تر نشست

شوقم گل همیشه بهار دل است اسیر

در دیده یار از همه کس پیشتر نشست

شمارهٔ ۳۱۸

شادیم از دلی که شکستن عیار اوست

داریم عالمی که خرابی حصار اوست

خالی ز رنگ و بوی گلستان عشق نیست

هستی و نیستی که خزان و بهار اوست

عالم خراب فتنه یک جلوه بیش نیست

هر کس که هست چشم به راه غبار اوست

نور چراغ دیده دیر و حرم یکی است

گر پرتو از دو خانه دهد روی کار اوست

رونق فزای حسن بود عشق خاکسار

شادیم از اینکه خواری ما اعتبار اوست

می گوید از زبان که گذشتم ز یار اسیر

تا در دلش چه می گذرد کار و بار اوست

شمارهٔ ۳۱۹

حسن آتش و دل سمندر اوست

عشق آفت و درد لشگر اوست

عشق است محیط و صبر لنگر

طوفان غم و دل شناور اوست

دل گلشن درد و باغبان عشق

غم طوبی سایه گستر اوست

قفل دل زنگ بسته من

در بند کلید خنجر اوست

مرغ قفس تو را نزیبد

پرواز که خونی پر اوست

در دل گذرد چو عزم صیدش

خورشید شکار لاغر اوست

شمارهٔ ۳۲۰

جفا جویی سپند آتش اوست

اجل مزدور خوی سرکش اوست

چو دید از سرگرانی کار ما ساخت

تغافل تیر روی ترکش اوست

به چشمم آشنا می آید از دور

مگر خورشید گرد ابرش اوست

اسیر از نا امیدی شادکام است

مگر حسرت شراب بیغش اوست

شمارهٔ ۳۲۱

درد بیدرمان دوای جان بی آرام اوست

تلخی مردن شراب صاف درد آشام اوست

کاسه های دیده مجنون که شد یکسان به خاک

در بیابان طلب نقش پی گمنام اوست

جز خیال زلف او در دل نمی گنجد مرا

موج این دریا نشان حلقه های دام اوست

آبروی پاکبازان محبت اشک ماست

قبله آتش پرستان روی آتشفام اوست

شمارهٔ ۳۲۲

آنچه دل را می نوازد درد بیدرمان اوست

آنکه جان را زنده دارد آتش پنهان اوست

دیده از مکتوب زخم تازه ای روشن نکرد

دل شهید انتظار قاصد پیکان اوست

تا غبار غیر ننشیند به طرف دامنش

سرزمین دیده من عرصه جولان اوست

گرم شد بازار چاک سینه در فصل بهار

نکهت پیراهن گل گردی از دامان اوست

هر که از یاد تو شد در مصر تنهایی عزیز

گر به بزم وصل یوسف جا کند زندان اوست

از دلم چون غنچه می روید شکستن هر نفس

شیشه من خانه زاد ساغر پیمان اوست

عشق هر جا از کمال خود سخن گوید اسیر

شاه بیت آفرینش حرفی از دیوان اوست

شمارهٔ ۳۲۳

کرده خونم را صف مژگان چراغان زیر پوست

موج نشتر می زند نبض شهیدان زیر پوست

بیش از این با حسرت سرشار بازی چون کنم

بند بندم تا به کی رقصد چو طفلان زیر پوست

می توان از پوست پوشی ملک دارایی گرفت

داد شهرت می زند طبل سلیمان زیر پوست

رشک گو خونم بریز و شوق گو نامم مبر

عضو عضوم می تپد از دل چه پنهان زیر پوست

پیچ و تابم بیش از این شبهای بیتابی مپرس

گشته مغز استخوانم سنبلستان زیر پوست

وصف رویت می کنم چون غنچه رسوا زیر لب

بوی زلفت می کنم چون نافه پنهان زیر پوست

شمارهٔ ۳۲۴

بیقراریهای عشق آیینه دار خوی دوست

همچو گل می خندد از سیمای عاشق روی دوست

شوخی جوهر ندارد خواب در شمشیر ناز

می نماید راز عاشق از خم ابروی دوست

دیده بر روی شکفتن همچو گل وا می کند

کاش دل هم یک گره می بود از گیسوی دوست

روز روشن از پر پروانه می سازد چراغ

گر نباشد غیرت عاشق نقاب روی دوست

شمارهٔ ۳۲۵

گر دل غبار گشته امید خیال هست

باران شکار ابر پراکنده حال هست

پروانه آبروست گهر صاف طینت است

هر جا که حسن پاک بود انفعال هست

سر می کنیم پیش تو گر پر گشودنی است

در طالع خموشی ما یک سؤال هست

آهی بساط گریه ما را گشوده است

صدگونه گل به سایه یک نو نهال هست

رنگین تر از بهار به مطلب رسیده ایم

حیرت به کام روز و شب و ماه و سال هست

شمارهٔ ۳۲۶

وحدت جهان گرفت و تماشا چنانکه هست

صدرنگ گل برآمد و بلبل همان که هست

دارد دلم برای غمت کارخانه ای

بیرون از این زمین و از این آسمان که هست

عکس تو را به روی گل و خار می کشد

آیینه را شناخته ایم آنچنان که هست

پیش از خیال محرم راز تو بوده ایم

در خاطر تو جای دلم آن نشان که هست

چندانکه پاس خاطر راز تو داشتیم

دل در میان نبود و همان بد گمان که هست؟

صد کاروان غبار شد و ره همان که بود

برخاست گرد منزل و مقصد همان که هست

مشت غباری از ره مقصود بیش نیست

این قوم و این قبیله و این دودمان که هست

شوقت همیشه بلبل توحید باد اسیر

بیرون مباد یکدم از این گلستان که هست

شمارهٔ ۳۲۷

هنوزم در دل از غم ریشه ای هست

از آن میخانه ها ته شیشه ای هست

چنان با سخت جانی خو گرفتم

که نشناسم دلی یا تیشه ای هست

به مژگان تو گیرایی ببالد

گریبان اطاعت پیشه ای هست

نمی گردد دل ما خالی از دوست

در این میخانه تا ته شیشه ای هست

شمارهٔ ۳۲۸

اگر ستم کند امید احترامی هست

جواب اگر دهد اندیشه سلامی هست

ز خاک رهگذرت صیدگاه می جوشد

به هر طرف که سمند تو رفته دامی هست

خلل پذیر نگردد بنای ناز و نیاز

جفای یار و وفای مرا دوامی هست

نظاره محرم راز نهان عاشق نیست

اگر خیال لبش می برد پیامی هست

اسیر عشقم و صیاد وحشی سخنم

به یاد چشم توام الفت تمامی هست

شمارهٔ ۳۲۹

با اشک تلخکام اسیران گلاب چیست

با گرد راه زنده دلان آفتاب چیست

آیینه خانه دل ما وقف الفت است

مردود این دیار چه و انتخاب چیست

ای محتسب خمارم و گستاخ مشرب است

نرخ شراب چند و بهای کباب چیست

تعبیر خوابهای پریشان نمی کنم

از زلف خویش بپرس که تعبیر خواب چیست

حسن از کجا و مرتبه عشق از کجا

تا اشک عندلیب گدازد گلاب چیست

در محفلی که ناز و نیازی به هم رسند

دانم اگر سؤال نباشد جواب چیست

یاران سؤالی از ره انصاف می کنم

پست و بلند عشق (و) جنون را جواب چیست

ما شخص غفلتیم ندانیم حال اسیر

ای هادی طریق محبت مآب چیست

شمارهٔ ۳۳۰

صیقل رسوایی راز نهان پیداست کیست

مو به مویم تا به مغز استخوان پیداست کیست

خار و گل در باغ دل جوش انا الحق می زنند

شبنم یکرنگی این بوستان پیداست کیست

دیده آیینه اختر شناسان کور باد

از غبارم پرده دار آسمان پیداست کیست

برگ برگ این چمن آیینه دار وحدت است

کی گشایم بال جرأت باغبان پیداست کیست

سایه سرو قدت موج تجلی می زند

هر کجا گلشن تو باشی باغبان پیداست کیست

بوی گل گرد کدورت گشته در گلزار ما

نوبهار خاطر نازکدلان پیداست کیست

شش جهت را شوخیش بی جلوه آیین بسته است

گم کنم تا کی نشانش بی نشان پیداست کیست

تهمت بیهوده ای بر جام و ساغر می زنند

غارت جان اسیر ای دوستان پیداست کیست

شمارهٔ ۳۳۱

دماغ وحشی ما صید بوی الفت کیست

دل گداخته پیمانه محبت کیست

بهار غنچه تصویر صفحه چمن است

شکفتگی گل سیراب اشک حسرت کیست

به بیقراری ما رشک می برد دل ما

خیال چشم تو بیمار دار طاقت کیست

دو روزه تنگدلی غنچه را به کام رساند

دلی که وا نشود تا به حشر قسمت کیست

به خون تپیده آن رنگ و بو چه دیده اسیر

که لاله داغ که و گلستان جراحت کیست

شمارهٔ ۳۳۲

فرزانگی در آتش غفلت سپند کیست

دیوانگی شکار و رهایی کمند کیست

خاکم به باد رفت و غبارم ز جا نخاست

معمار من طبیعت مشگل پسند کیست

رشک شبم در آتش پروانگی گداخت

تا صبح عندلیب گل غنچه خندکیست

گردم ز بوی گل به هوا دام می کشد

رعنا تذرو جلوه رعنا سمند کیست

مستان طلسم توبه شکستن به نام من

تکلیف آشنائی ساقی به پند کیست

گشتم ز برق تازی آن جستجو غبار

شب سرگذشته که سحر تیغ بند کیست

دل مشق ناله پیش رهایی کند اسیر

این غنچه سایه پرور سرو بلند کیست

شمارهٔ ۳۳۳

آن دل که نام درد نداند سپند کیست

آن دیده ای که نم ندهد مستمند کیست

گشتم غبار و باد ز باغم نمی برد

دانم که نخل سایه سرو بلند کیست

گردیده است خانه دلها خراب از او

تا سرمه خانه زاد غبار سمند کیست

هر برگ این چمن دل در خون تپیده ایست

بلبل بگو تبسم گل زهرخند کیست

غافل نمی شوی نفسی از اسیر خویش

دانسته ای مگر که دلش در کمند کیست

شمارهٔ ۳۳۴

فیض بیداری مسیح بخت آلود کیست

صبحدم پروانه بزم شب مولود کیست

عنبر سارای دود مجمر روحانیان

نکهت ریحان گلزار عبیر اندود کیست

فیض امشب گر نباشد قبله دور فلک

صبح مستی در طواف کعبه مقصود کیست

مردم چشم صباح انتظار فیض عید

پرتو روحانی شمع شب مولود کیست

هر طرف رو می کنم چون کعبه محراب دل است

غیر من در طوف امشب شش جهت مسجود کیست

می کشد صبح وصال از شام هجران نازها

گرمی سود است تا محشر ندانم سود کیست

از تجلی هر طرف پروانه ای پر می زند

شمع خلوتخانه وحدت شب مولود کیست

خضر از بیداری امشب زلالی گر نخورد

زنده جاوید بودن آتش بیدود کیست

دارد از گوش شنیدن چشم دیدن تازه تر

فیض بیداری ندانم صبحدم موعود کیست

گاهی از غفلت گه از بینش دلی وا می کنم

صبح و شام اسیر از چشم خواب آلود کیست

شمارهٔ ۳۳۵

نمی داند محبت درهم از کیست

دل ما هم دلی دارد کم از کیست

سپاسی دارد آخر ناسپاسی

بهشت از خودپرستان آدم از کیست

وصال و هجر سنجان ازل های

صباح عید و شام ماتم از کیست

خیال بی نیازت را بنازم

اگر شادی از او باشد غم از کیست

نمی دانم زبان کفر و ایمان

نیم محرم بگو نامحرم از کیست

شمارهٔ ۳۳۶

بوی چمن ز خانه به دوشان شوق کیست

گل دسته بند خار بیابان شوق کیست

خورشید سایه پرور گلزار شرم او

مه در حجاب سایه دامان شوق کیست

بلبل شده است شوخی پروانه در چمن

رنگین شرار گرمی جولان شوق کیست

از دست دامنش مگذارید گلرخان

آیینه خانه زاد گلستان شوق کیست

گل ریخت نقل شبنم و شاخ نبات شد

باد صبا طفیلی مهمان شوق کیست

جوید صبا جواهر و سازد معاش خویش

گلزار خاکروبه ایوان شوق کیست

صید هوا به دام غباری نمی کند

پرواز دل به بال پریشان شوق کیست

حیرت بهار آبله پایان جستجو

طوفان اشک ریگ بیابان شوق کیست

یاران جواب مسئله ما محبت است

عالم تمام زنده به ایمان شوق کیست

همچون غبار می بردم خواب در سفر

آسودگی نسیم بیابان شوق کیست

شمارهٔ ۳۳۷

گلزارها ز اشک جگرتاب چشم کیست

ویرانه ها نمونه ای از آب چشم کیست

هرگز خیالت از نظر ما نمی رود

دانسته ای که سیر رخت باب چشم کیست

شبنم چکد ز گلبن شوخ شرارها

صحرای جستجوی تو سیراب چشم کیست

هر آسمان نشان دهد از تخته پاره ای

عالم شکسته کشتی سیلاب چشم کیست

از ترکتاز شوخ نگاهان نشد غبار

تا سرزمین آینه سیراب چشم کیست

بلبل ترانه لب خاموش بیدلی است

پروانه تا نظاره بیتاب چشم کیست

امیدوار باش چو دانسته ای اسیر

بیداری دل از اثر خواب چشم کیست

شمارهٔ ۳۳۸

جنون بوی گل افسانه کیست

محبت گردش پیمانه کیست

نگه روشنگر آیینه ماست

تغافل ساقی میخانه کیست

سرشکم دیده امشب خواب سیلاب

خرابی خوش نشین خانه کیست

نمی دانم می از ساغر گل از جام

بهار جلوه مستانه کیست

پریشان کرد اوراق محبت

دل دیوانه مکتبخانه کیست

شنیدم خاطر آسوده ای هست

ندانستم چراغ خانه کیست

ز جوش صورت و معنی خرابی

چه می دانی می میخانه کیست

می نظاره در دل می کنم صاف

ز شرم نرگس مستانه کیست

به استغنای نومیدی بنازم

نمی گویم جهان ویرانه کیست

نمیدانی چو با بیگانه هایی

اسیر بینوا دیوانه کیست

شمارهٔ ۳۳۹

بی غرض چون گردد الفت محرم و بیگانه کیست

ساقی مجلس که و مهمان که صاحبخانه کیست

از نگاه حیرتم خون سمندر می چکد

در چراغانی که دل پر می زند پروانه کیست

هر شکست خاطری چاک گریبان گل است

کس چه می داند که در معموره و ویرانه کیست

مجلسی آماده می بینی نمی دانی چه سود

آنکه می گرداند از شام و سحر پیمانه کیست

هر کجا دیوانه ای بینی زیارت می کنی

گر بدانی خانه پرداز دل دیوانه کیست

شمارهٔ ۳۴۰

گریه بیقرار پیدا نیست

نمک روزگار پیدا نیست

دیدم آیینه خانه دو جهان

هیچکس غیر یار پیدا نیست

بسکه در دل گداختیم نفس

خاک ما را غبار پیدا نیست

بینش ناقص که می گوید

که نهان آشکار پیدا نیست

دود آه که گشت عالمگیر

شعله شبهای تار پیدا نیست

حیرتم صد چمن شکفت و هنوز

اثر از نوبهار پیدا نیست

چه بهشتی است عالم مشرب

خواری از اعتبار پیدا نیست

اعتدال هوای دل ما را

همه گل کرده خار پیدا نیست

چه بگویم ز راز عشق و جنون

رنگ و بوی بهار پیدا نیست

بر سر راه انتظار اسیر

روزم از روزگار پیدا نیست

شمارهٔ ۳۴۱

رفت از پیر و جوان طاقت و کس پیدا نیست

عالمی گشته گرفتار و قفس پیدا نیست

همچو آن شعله که از دود نگردد پیدا

بسکه پیچیده به دل آه نفس پیدا نیست

می کشد زارم و از شوق به خود می بالم

که در این معرکه یک اهل هوس پیدا نیست

در دلم غیر خیال تو تجلی نکند

که در این آینه عکس همه کس پیدا نیست

شمارهٔ ۳۴۲

به فکر خاطر ناشاد ما نیست

دل بیگانه هیچش یاد ما نیست

سفر طوق گرفتاران شوق است

چو قمری آشیان صیاد ما نیست

ز دل منشور نادانی گرفتیم

فلک در فکر استعداد ما نیست

چرا داد دل از گردون نخواهیم

کسی را گوش بر فریاد ما نیست

فلک خون اسیران چون ننوشد

مگر خاک ره جلاد ما نیست

اسیر از عشق شیرین دیده بستیم

دویی اندیشه فرهاد ما نیست

شمارهٔ ۳۴۳

ما را که سر عشرت و پروای طرب نیست

گر درد به درمان نفروشیم عجب نیست

بی خضر توکل نتوان کرد سراغش

نقش پی گمنام تو در راه طلب نیست

در مکتب تسلیم شهیدان وفا را

جز جوهر شمشیر تو سرمشق ادب نیست

هر قطره ای از خون شهیدان گل صبح است

جایی که دمد صبح ز شمشیر تو شب نیست

شمارهٔ ۳۴۴

از رشک بلبلم دل حسرت نصیب نیست

از صد هزار غنچه یکی خنده زیب نیست

از هر گلی چراغ به رنگی کشد گلاب

پروانه خام مشغله چون عندلیب نیست

بیگانه خویش می شود از مشرب رسا

الفت به هر کجا که نشیند غریب نیست

تأثیر ناله از دل آسوده می برند

درکشوری که درد نباشد طبیب نیست

جایی که رشک بر جگر پاره می برند

گر می گریزم از تپش دل عجیب نیست

مجنون ز عجز رخت به صحرا کشیده است

دیوانه مرد گرد نبرد شکیب نیست

ای گل به نیتی که برازنده تر شوی

هر پا برهنه راست بگو جامه زیب نیست

گفتم اسیر شوخی تاراج می شویم

خندید وگفت مال تو بردن نصیب نیست

شمارهٔ ۳۴۵

گرفتار کمند عشق را صیاد حاجت نیست

شهید خنجر بیداد را جلاد حاجت نیست

بلند آوازگی نخلی است از گلزار خاموشی

گر از من بشنود مرغ چمن فریاد حاجت نیست

مرا خود شیشه دل می خورد بر سنگ ناکامی

تو را در مکتب سنگین دلی استاد حاجت نیست

ز تأثیر توکل گشته ام از خلق مستغنی

مرا در بی نیازی از کسی امداد حاجت نیست

چو دل در هجر میرد جان نخواهد تهنیت در وصل

که در عید اهل ماتم را مبارکباد حاجت نیست

بهار آمد که از فیض جنون گلها زنم بر سر

اسیر این شور را سیر گل و شمشاد حاجت نیست

شمارهٔ ۳۴۶

نام دل بردن به غیر از یاد دلبر هیچ نیست

دیدن آیینه جز عکس سکندر هیچ نیست

عمر ضایع کرده ما را چو اوراق نفس

گر بگردی غیر یک حرف مکرر هیچ نیست

بی نیازان عالم دیگر مسخر کرده اند

از هما زیر نگین بر سایه پر هیچ نیست

خواب می بینی که درد آشام هستی گشته ای

چشم تا وا کرده ای این نشئه در سر هیچ نیست

گر صدایی می کند کوس از تهی مغزی پر است

شوکت آوازه طبل سکندر هیچ نیست

ذره ای چون شد غبار آلوده بینش صفی است

گر شکافد گرد از آثار لشگر هیچ نیست

استخوانی را که می بیند دلش پر می زند

از هما در عالم تجرید کمتر هیچ نیست

روزی موری کجا در قحط همت کم شود

گر نباشد دانه رزق مقدر هیچ نیست

اضطراب شوق زلفت نامه را پر می دهد

پیش پرواز دلم بال کبوتر هیچ نیست

سیر چشمی هم ندارد اینقدر مالش اسیر

معنی آزادگی شکر است دیگر هیچ نیست

شمارهٔ ۳۴۷

همزبان بزم ما غیر از در و دیوار نیست

باده می نوشیم اما نشئه ای در کار نیست

حسرت بسیار دامنگیر و مطلب سخت کوش

هر قدم صدبار در راه تو مردن کار نیست

انتظار گرمی احباب کوه محنت است

اهل دل را غم نمی باشد اگر غمخوار نیست

راه دارد دل به دل گر راه باشد سالها

راز ما را قاصدی یا نامه ای در کار نیست

کاش غم هم بر دلی دست درشتی می گذاشت

جرعه بسیار است (و) یک پیمانه سرشار نیست

دوست از تیمار داری درد بر دردم فزود

مهربانیهای بیجا کمتر از آزار نیست

گرد غربت بر جبین مرد آب گوهر است

بیکسی ها را تفاخر نامه ای در کار نیست

ذره با خورشید ما جوش تجلی می زند

یک سر مو بر آشفتگی بیکار نیست

در دیار سینه صافی دشمنی ها دیده ایم

جور بسیار است اما رنجش بسیار نیست

نا امیدی در دیار ما نمی باشد اسیر

این سخن جز حلقه گوش اولوالابصار نیست

شمارهٔ ۳۴۸

جلوه ای از چشم دل مستور نیست

لن ترانی پرده دار طور نیست

پاکبازی را نشان دیگر است

هر که سربازی کند منصور نیست

تا تو می آیی قیامت رفته است

وعده وصل اینقدرها دور نیست

از غبارم آسمانها ساختند

بیش از این افتادگی مقدور نیست

چون به گل نسبت کند روی تو را

دیده ای دارد تماشا کور نیست

توبه کی دارد خلاف شرع دل

در قیامت بوالهوس معذور نیست

تخم حسنت در جهان پاشیده اند

حرص اگر دارد گناه مور نیست

دیده ام سیر دو عالم می کند

یک سر مژگان تماشا دور نیست

تا چه خواهد کرد با دل چشم او

خانه آیینه هم معمور نیست

نشئه در عالم سراسر می رود

از نگاهت هیچکس مخمور نیست

گر شود خاک آب گوهر می شود

ساغر دل کاسه فغفور نیست

از برای چشم بیمارش اسیر

شربتی چون شربت انگور نیست

شمارهٔ ۳۴۹

همتم را ترک عالم کمتر از تسخیر نیست

عشق بی طالع کم از اقبال عالمگیر نیست

حالتی داریم با کفر جنون آمیز خویش

ناله ناقوس ما بی شورش زنجیر نیست

کعبه جو گردیده ام می خواهم از سر طی کنم

راه صحرایی که کمتر از دم شمشیر نیست

در دبستانی که عاشق درس حیرت خوانده است

گفتگویی هست اما معنی و تفسیر نیست

ترکتازی کو دو عالم را براندازد ز جا

صف شکن تر از سپاه آه بی تأثیر نیست

هر گناهی را به امید عطایی می کنیم

بی گمان لطف بی اندازه یک تقصیر نیست

چون اثر تقصیر دارد نیست نقص آه ما

گر نباشد کارگر پیکان گناه تیر نیست

گر دل بینشگری داری تماشا می کنی

هر دو عالم بهتر از یک ناله شبگیر نیست

گر دلت ویران شد از تعمیر معمور است اسیر

عالم آباد کسی بی دهشت تعمیر نیست

شمارهٔ ۳۵۰

صبرم حریف عربده نیم ناز نیست

شادم که عمر رنجش بیجا دراز نیست

مرغ دلی به رشته نظاره بسته ایم

طالع نگر که مژده پرواز باز نیست

بیگانگی میان من و یار بیشتر

الفت رسا چو گشت کم از احتراز نیست

عشق پلنگ خو نشناسد جوان ز پیر

گل را به بزم شعله ز خار امتیاز نیست

آشفتگی ز سایه من موج می زند

کس رو شناس پرتو خورشید راز نیست

عالم زخوی گرم تو یک شعله آتش است

کو شیشه ای که کوره خارا گداز نیست

راضی به دشمنی شده ام رشک غیر چیست

مگذر ز کشتنم که نیازی به ناز نیست

بیند به سوی غیر و دلش صید رشک ماست

غمگین مباش اسیر که دشمن گداز نیست

شمارهٔ ۳۵۱

از راز محبت که گلی جز خطرش نیست

آن گشته خبردار که از خود خبرش نیست

تأثیر هوس در گرو گفت و شنید است

عاشق دل پیغام و دماغ خبرش نیست

هر شور تغافل نمک زخم نگاهی است

حرف است که بر حال اسیران نظرش نیست

تا کی بگدازیم در آن بزم ز غیرت

گر گل شده پروانه غم بال و پرش نیست

مکتوب اسیرت نفس باز پسین است

یعنی که بجز قاصد جان نامه برش نیست

شمارهٔ ۳۵۲

گرچه از سامان حیرانی نظر درویش نیست

جلوه بسیار است دل را یک تماشا بیش نیست

سیر کردم عالم الفت خوشا بیگانگی

هجر و وصل دوستان خواب و خیالی بیش نیست

نکهت گلدسته قسمت نمی سازد به کام

هیچ اگر نبود کسی را در جهان درویش نیست

هر میی دارد خماری گرچه صاف حیرت است

کامجویان کامجویان نوشها بی نیش نیست

رفتگان بیهوده از گردون شکایت کرده اند

خانمان برهم زنی چون عشق کافر کیش نیست

لب اگر بر هم زنی مجنون جوابت می دهد

تا عدم از ملک هستی راه حرفی بیش نیست

گشت معلومم نگاهش هرزه گردی کرده است

هیچکس در پیش چشمش چون تغافل کیش نیست

سینه صافم گشته ام در کوچه دلها اسیر

هیچکس را دشمنی بدخواه تر از خویش نیست

شمارهٔ ۳۵۳

خجلت الفت کشد هر دل که با ما صاف نیست

نسخه ای رنگین تر از مجموعه انصاف نیست

سینه صافم دوست از دشمن نمی داند دلم

می زنم داد محبت با دو عالم لاف نیست

صید معنی گشته ام پیشش گواه حال من

باطنم چون ظاهر آیینه صورتباف نیست

نقد هستی صرف یغمای محبت کرده ام

گر شود صد عمر صرف یک نگه اسراف نیست

مهربانی با تغافل دوستی با دشمنی

بی مروت عالم بیداد را اعراف نیست

گرمی بازار دل را عیب‌پوشی‌هاست تنگ

هر که قلب خلق رایج نشمرد صراف نیست

چون اسیر خاکسار از جام عشرت سر خوشم

شکرها دارم که قدرم صید استخفاف نیست

شمارهٔ ۳۵۴

عشق اگر سوزد بر آتش حسن او را باک نیست

شعله را پروای جان افشانی خاشاک نیست

بی فریب زلف او رام گرفتاری شدیم

صید ما را یک سر مو منت از فتراک نیست

اشک اگر افشای رازت کرد از مژگان مبین

می اگر صد فتنه انگیزد گناه تاک نیست

ای که با وصل تو خاکستر نشین هم محرم است

دامن آیینه از گرد تعلق پاک نیست

بس که از عشق تو می سوزد درونم شاه هجر

نیست یک آهم که برق خرمن افلاک نیست

شمارهٔ ۳۵۵

جز مراد دلت مرادم نیست

درد با صاف اعتقادم نیست

گفتمش وعده های بوسه چه شد

کرد لب خنده ای که یادم نیست

داد گردم به باد راز جنون

چه کنم با کس اعتمادم نیست

هرزه دردسر دعا چه دهم

مطلبی در خور مرادم نیست

من کجا قید نام و ننگ کجا

سر و سودای انقیادم نیست

درد دل گوش می کند فریاد

مصرع ناله ای به یادم نیست

جان سپارد به سینه ام دل اسیر

گر نگوید که خانه زادم نیست

شمارهٔ ۳۵۶

کدام صبح که سرمشق انتظارم نیست

کدام شب که سر گریه در کنارم نیست

ز بیزبانی خود شکر بر زبان دارم

که سهو شکوه در اوراق روزگارم نیست

ز ابر سایه برگ خزان سرشته گلم

شکفتگی است که در خاطر بهارم نیست

شکفتگی نپذیرد اگر غبار شوم

ز سخت رویی دل عقده ای به کارم نیست

دلم به یاد تو سرگرم شعله آرایی

کدام شب که چراغان انتظارم نیست

مرا در آتش افسردگی گداخته اند

شراب صندل(و) درد سر خمارم نیست

به گوش حلقه زنجیر راز می گویم

اسیر بر دل دیوانه اعتبارم نیست

شمارهٔ ۳۵۷

به دور چشم توام التجا به دوران نیست

نگاه گرم کم از خاتم سلیمان نیست

فریب خورده دام نگاه می داند

که زیر تیغ تغافل نشستن آسان نیست

ز گرد راه تو روشن کنم سواد نظر

غبار بینشم از سرمه صفاهان نیست

مرا که یاد رخ دوست گلشن نظر است

هجوم گریه کم از جوش عندلیبان نیست

جنون پرستم و آشفتگی بهار من است

دماغم از گل باغ کسی پریشان نیست

ندیده روی خریدار گفتگوی اسیر

در آن دیار که خیل کسادی ارزان نیست

شمارهٔ ۳۵۸

در تن بیمار لعل روح پرورد تو نیست

استخوانی کو نمک پرورده درد تو نیست

غیر مژگانی که باشد خانه زاد چشم تر

کس در این ره محرم نظاره گرد تو نیست

لذت عشقت نه تنها با دل ریش است و بس

مرهم آسودگی هم خالی از درد تو نیست

گرچه از دستت کسی را نیست رنگی جز حنا

نیست یک گل در چمن کو دستپرورد تو نیست

با غم او شکوه در افسردگی کم کن اسیر

آتش پروانه چون خاکستر سرد تو نیست

شمارهٔ ۳۵۹

در سراپای شهید غم پنهان تو نیست

گل زخمی که نظرکرده مژگان تو نیست

جای آن است که بیتابی سیماب کند

یک نفس گر سر آیینه به دامان تو نیست

گریه ابر ندارد نمک اشک مرا

مگر آگاه ز شور لب خندان تو نیست

مو به مو آگهی از راز دلم چون گذری

نکته ای فاش تر از خنده پنهان تو نیست

گرچه از دامن گل پا نگذارد بیرون

غنچه را مرتبه گوی گریبان تو نیست

خبری از سر سرگشته خود نیست مرا

ای جفا پیشه ببین در خم چوگان تو نیست

زخم پنهان چو ز مژگان تو می دزدد اسیر

آگه از عربده چشم نگهبان تو نیست

شمارهٔ ۳۶۰

دیده ناکام را جز تهمت نظاره نیست

شوخ چشمی در محبت چون دل صدپاره نیست

حلقه زنجیر زلفت موجه آب بقاست

گر بر افتد نام هستی درد ما را چاره نیست

بگذر از بیگانگی هر چند محرم تر شوی

شوق را نازم که با آوارگی آواره نیست

هر دم از گلشن به صحرا می کشد دیوانه را

همچو زنجیر جنون یک شوخ آتشپاره نیست

تا به کی در پرده حرف کشتنم گوید اسیر

هر چه می خواهد بگوید کار من یکباره نیست

شمارهٔ ۳۶۱

خرقه پوشی است خودنمایی نیست

عشقبازی است میرزایی نیست

گل خورشید اگر به سر زده ای

همچو خار برهنه پایی نیست

حال مجنون ز گرد مجنون پرس

دور گردی است آشنایی نیست

خون دل جرعه جرعه نوشیدن

کار رندی و پارسایی نیست

نمک آباد کشور دگر است

حسن شهری و روستایی نیست

دست یابد به خون بشوید مرد

کار با پنجه حنایی نیست

شیشه قدر شکست می داند

چشم بر راه مومیایی نیست

ما و بیگانگی یار اسیر

قرب در بند آشنایی نیست

شمارهٔ ۳۶۲

آیا دیگر چه مدعا داشت

بیگانه نگاه آشنا داشت

خجلت نکشید مشت خاکم

سامان ضیافت صبا داشت

برداشت ز خاک اعتبارم

تیر تو مگر پر هما داشت

نگشود لب شکایت ما

گنجوری حاتم حیا داشت

حرصم به نمک چشی فرستاد

جایی که قناعت امتلا داشت

بی عشق تو صاف زندگانی

خاصیت آب ناشتا داشت

هرگز نشکست کشتی ما

لنگر از صبر ناخدا داشت

خوش گرد سرکسی نگشتیم

حقا که هزار مرحبا داشت

شد نکهت گل کف غبارم

شوق تو به من چه کارها داشت

پیراهن صبر اسیر زد چاک

دیوانگی انتظار ما داشت

شمارهٔ ۳۶۳

فلک ز کام من سفله کیش عار نداشت

دلم دماغ سرانجام اعتبار نداشت

به کوه و دشت جنون سوده گشت پای طلب

به بیزبانی من عشق خاکسار نداشت

بهار عنبر خاکستر شهید وفا

به گرمخونی پروانه یک شرار نداشت

نماند رنگ به خونم ز مشق دام و قفس

شکارگاه محبت چو من شکار نداشت

شتاب بوی گل و اضطراب برق نگاه

سبک عنانی شوقم گه بهار نداشت

فلک شد آبله پای سوده ره دل

ولی چه سود که پیش تو اعتبار نداشت

شب از خیال تو محشر به خواب می دیدم

کسی به پرسش عمر گذشته کار نداشت

گل نزاکت از این شوختر نمی باشد

زمین وعده گهش تاب انتظار نداشت

شمارهٔ ۳۶۴

رواج ساختگی های روزگار نداشت

زر شکسته دل بیش از این عیار نداشت

غبار سوخته ما به لاله زار گریخت

تحمل نفس سرد روزگار نداشت

وجود عرض سپه دید در مصاف عدم

به سرگذشتگی شوق یک سوار نداشت

در آن زمانه مدار و معاشم از دل بود

که روزگار معاش و فلک مدار نداشت

گداز ساختگی های روزگارم سوخت

ز روی گرم و خنک جلوه شرار نداشت

دلم به ملک وجود آبروی مشرب ریخت

یک آشنای موافق در این دیار نداشت

گل همیشه بهار است آمد اقبال

ز صد نگار یکی حسن روزگار نداشت

خزان ساختگی پرچمن فروشی کرد

به دلخراشی مهر فسرده خار نداشت

زمانه دفتر ایام را اگر می دید

گرفته گوشه تر از فرد افتخار نداشت

بهار خانه به دوشی چه خنده ها که نکرد

به شوخ چشمی مجنون گلی به بار نداشت

خرابی از گل صدبرگ باج می گیرد

هوای گوشه ویرانه را بهار نداشت

به صبر بیکس مطلب شکار خنده چرا

کسی چو شکر خداوند کردگار نداشت

مپرس باعث کام دل اسیر مپرس

نداشت روی توقع نکرده کار نداشت

شمارهٔ ۳۶۵

عاشق آن روز که جا در خم آن دام نداشت

کلفت دایمی الفت هر خام نداشت

باده را شیشه کم ظرف ز جوش افکنده

در گلستان خم از عربده آرام نداشت

دل ما آینه راز دو عالم شده است

می توان گفت که جمشید هم این جام نداشت

سبزه از لاله صد رنگ برون آورده

با دعا گوی چو من این همه دشنام نداشت

شمارهٔ ۳۶۶

در دیار ما زمین مشت غباری هم نداشت

آسمان از تنگدستی ها مداری هم نداشت

حیرتی دارم که چون از دیده دریا فتاد

موج اشک ما که امید کناری هم نداشت

درقفس بر روی بلبل از چمن درها گشود

گرچه از بستان گمان وصل خاری هم نداشت

در ره قاتل بیفشاندیم جان تازه ای

خاک ما از پستی طالع غباری هم نداشت

خنده باز از دور باش لعل او خون می گریست

گل به دامان تبسم غنچه واری هم نداشت

شمارهٔ ۳۶۷

در حلقه زلف تو دلی چله نشین داشت

دیوانه که اقبال رسا زیر نگین داشت

یک خنده گل دیر برآمد ز شکر خواب

آیینه چو گل سر به سر چین جبین داشت

نقش قدم ما دل پر آبله ما

از گرمی ره سینه سراغت به زمین داشت

در گلشن اقبال چه نامی که برآورد

آن دل که شکست دل ما نقش نگین داشت

مانند دل سوخته هر دانه که شد خاک

شرمندگی از مردمی روی زمین داشت

در خطه کشمیر خط غنچه دهانی

طوطی نمکین بود و حدیث شکرین داشت

از قبضه لطف تو اسیر تو کمان خواست

چشم بد کوته نظران داغ کمین داشت

شمارهٔ ۳۶۸

سبزه ما کی ز برق خرمنی اندیشه داشت

گر دمید از آب حیوان آتشی در ریشه داشت

در شکست توبه کار عشرت ما شد درست

آسمان ما را گرفتار طلسم شیشه داشت

کوهکن در زیر بار ننگ مزدوری نبود

خونبهای صد چو خسرو از شرار تیشه داشت

دوش زاهد را چو ساغر اختیار از دست رفت

زان ید بیضا که می در آستین شیشه داشت

از نگاه گرم فهمیدم که با من چشم او

باده بد مستیی در ساغر اندیشه داشت

چون کنم با طعنه دشمن که کوه سخت جان

صد جراحت بر دل از تیغ زبان تیشه داشت

بهره ور می شد ز گوهرهای نظم خود اسیر

گر طریق این سخنور زان شاعر پیشه داشت

شمارهٔ ۳۶۹

دلم با سوز پنهانی سری داشت

که چون گردون کف خاکستری داشت

خیالش هم مرا در پرده می سوخت

اگر با خود گمان دیگری داشت

دل ما دعوی اعجاز می کرد

اگر دیوانگی پیغمبری داشت

نشد صید پریشان اختلاطی

جنون در کشور ما لنگری داشت

غبارم عمرها پرواز می کرد

چو دور افتادگی بال و پری داشت

اسیر از خاطر او می گذشتم

اگر باغ فراموشی بری داشت

شمارهٔ ۳۷۰

تا کی از شام جدایی ماجرا خواهد گذشت

خود نمی دانی که هر روزم چها خواهد گذشت

بسکه می دزدم نفس در سینه بی تحریک عشق

کار من از پرسش روز جزا خواهد گذشت

دام الفت شد نفس تقریب صیادی کجاست

تا کی از خاطر کسی دیر آشنا خواهد گذشت

دیده ام خواب پریشانی چه تعبیرش کنم

نگذرد در خاطری کز خاک ما خواهد گذشت؟

در طلسم اشک عالمگیر دارم وحشتی

نیست بیرون از دل من هر کجا خواهد گذشت

از غبار ما صبا حیرت به گلشن می برد

در میان بلبل و قمری چها خواهد گذشت

از خدا برگشته دل تکلیف ساحل می کند

کشتی صبرم زخون ناخدا خواهد گذشت

کارها دارد جنون با بیزبانی های من

ناله زنجیرم از عرش دعا خواهد گذشت

شبنم گل را خیال گرد کلفت می کند

نگذرد در خاطر از خاکم کجا خواهد گذشت

گر چنین خواهد گذشتن عمر بیتابی اسیر

کار فارغبالی از چون و چرا خواهد گذشت

شمارهٔ ۳۷۱

در دلم سیر کوی یار گذشت

خارم از پا گل از کنار گذشت

وعده های کهن فریب تواند

می توانم ز انتظار گذشت

خنده زد غنچه گریبانی

چاک از دامن بهار گذشت

ساغر و شیشه سایه گل و سرو

نتوان از چمن خمار گذشت

می رسد از غبار خاطر ما

از سرخاک ما چه کار گذشت

توبه پر سخت رو اسیر خمار

راستش کار از انتظار گذشت

شمارهٔ ۳۷۲

بیگانگی ز شکوه شام و سحر گذشت

تا چند می توان ز دل بیخبر گذشت

از آه و ناله معذرت آسمان مخواه

پرواز ما ز حوصله بال و پر گذشت

غیرت روا نداشت که تنها گذارمش

عمر عزیز در قدم نامه بر گذشت

سر کرد راه کعبه و منزل به یاد رفت

مستی که بیخودانه ز اهل نظر گذشت

آتش پرست عشقم و اختر شناس داغ

کی شعله از قلمرو من بی خطر گذشت

پیش از خمار ساغر تکلیف داد و رفت

ذکرش به خیر توبه که بی درد سر گذشت

کشتی شکسته ای است به بحر گناه اسیر

بخشایشی که موجه طوفان ز سر گذشت

شمارهٔ ۳۷۳

دامن صحرا و کوه از دامن گلچین گذشت

بسکه گلگون کوهکن را در نظر رنگین گذشت

نقل شیرینی ز خسرو ماند آخر یادگار

جان شیرین داده نتوانست از شیرین گذشت

شد شفق زاری که سامان گلستان پاک سوخت

صبحدم گلناریت در خاطر غمگین گذشت

غنچه محجوب او دیدم دلم آمد به یاد

مصرعی در پرده خواندم بر لبش تحسین گذشت

خنده هر گل جدا صبحی به بار آورده است

از چمن دانسته نتوان با دل غمگین گذشت

چون گهر شبنم به درج غنچه پنهان شد ز شرم

گفتگوی تازه ای زان خنده رنگین گذشت

خوش بهاری بود بزم از قصه رنگین عشق

جای سرو و گل حدیث خسرو و شیرین گذشت

می گدازم گر خیالت در دل کس بگذرد

راست می پرسی نیاید از اسیرت این گذشت

شمارهٔ ۳۷۴

گردش چشم تماشا می گشت

از می شیشه دلها می گشت

گریه گر از دل ما می آمد

قطره سرمایه دریا می گشت

چقدر عربده ها می کاهید

گر نگاهی ز دلم وا می گشت

گرد این شوخی حیرت می دید

تا ابد محو تماشا می گشت

گر نیازم نشدی ناز طراز

ناز او کی غلط ایما می گشت

شمارهٔ ۳۷۵

شوق روزی که پی چاک گریبان می‌گشت

عمرها بود که مجنون تو عریان می‌گشت

یاد معماری مجنون که ز خاکستر دل

رنگ هر خانه که می‌ریخت بیابان می‌گشت

گردش چشم تو روزی که شکارم می‌کرد

تا چه‌ها در دلت ای زود پشیمان می‌گشت

ناله را با نفس سوخته بنواخته بود

که نیستان چقدر بی‌سر و سامان می‌گشت

شمارهٔ ۳۷۶

حرف شوقت مختصر خواهم نوشت

بیشتر از بیشتر خواهم نوشت

قاصد جان می کنم سویت روان

نامه بی دردسر خواهم نوشت

شکر وصل و شکوه هجران او

هر دو را با یکدگر خواهم نوشت

شد ز نومیدی دعا محتاج تر

پر براتی بر اثر خواهم نوشت

خوانده ام شرح اشارات نگاه

وصف لعلش مختصر خواهم نوشت

می زند جوش از دلم موج شکست

باطل السحر خطر خواهم نوشت

نیشکر شد خامه در دستم اسیر

حرف لعلش بیخبر خواهم نوشت

شمارهٔ ۳۷۷

نامه شوق تو را گر مختصر خواهم نوشت

بیشتر از بیشتر از بیشتر خواهم نوشت

سوختم تا پاره ای از خود خبردارت کنم

شکوه خوی تو بر بال شرر خواهم نوشت

صفحه اشکم به مهر پاره های دل رسید

بعد از این رنگین رقمها در نظر خواهم نوشت

نامه من می بری قاصد زبانت لال باد

آنچه بنوشتم به او بار دگر خواهم نوشت

در چمن تا بلبل از پروانه نشناسد کسی

حرفی از خوی تو بر گلبرگ تر خواهم نوشت

نسبت خط تا نگیرد نسخه از رنگ مداد

وصف ماه رویش از آب گهر خواهم نوشت

نسخه ای از دفتر بینش به دست آورده ام

جمع و خرج هر دو عالم مختصر خواهم نوشت

گر دماغ نسخه برداری رسا گردد اسیر

نسخه بینش به نام چشم تر خواهم نوشت

شمارهٔ ۳۷۸

فلک برات که بر شهپر هما ننوشت

که نسخه ای ز غبار مزار ما ننوشت

چه نامه ها که نوشت از غبار و داد به باد

دلی که خون شد و یک حرف آشنا ننوشت

بهانه جوییت از امتحان غبار انگیخت

دلم به سوی تو مکتوب مدعا ننوشت

رسید قاصد و یک عمر انتظار به جاست

جواب نامه ما را مگر به ما ننوشت

وفای هرزه پشیمان برد که رشکم سوخت

چه دید آینه از روی او که وا ننوشت؟

به یک کرشمه جهان را سواد خوان کردی

چها که خامه غیرت به خاک ما ننوشت

اسیر آنکه فغان باغ دلگشای تو کرد

به سینه ام رقم ناله رسا ننوشت

شمارهٔ ۳۷۹

دیده ام یک مژه آرام به خوابی ننوشت

که خیالی به دلم حکم عتابی ننوشت

دفتر عمر سپردیم به بی پروایی

جمع و خرج دو جهان را به حسابی ننوشت

سخن عاشق دیوانه چه گفتن دارد

نیست طفلی که در این مسئله بابی ننوشت

ثبت دل ساخت سروش نفس هر که شنید

نام ما بود که بر پشت کتابی ننوشت

دلم از دیدن مکتوب تو جان کرد نثار

بی تکلف چه خوشاینده جوابی ننوشت

دل بیدرد من اوقات جنون ضایع کرد

نیست بحری که به هر موج حبابی ننوشت

کسی از شرع ملامت نشد آگاه اسیر

که به دیوانه سؤالی و جوابی ننوشت

شمارهٔ ۳۸۰

گشته آیینه بیقرار خطت

شده طوطی مگر شکار خطت

بهر مشق دل شکسته نویس

می کشیدیم انتظار خطت

می توان خواند شرح گلشن راز

از تماشای نوبهار خطت

هر که روزش سیه شود بیند

سر خورشید در کنار خطت

کرد دامن پر از گل شب بو

صبح آییه شد دچار خطت

برد یکباره عقل و هوش از من

رنگ و بوی بنفشه زار خطت

آرزوی دگر نمانده مرا

دل و جان می کنم نثار خطت

رحم کن رحم بر اسیر که باز

شده دیوانه بهار خطت

شمارهٔ ۳۸۱

نشینم گوشه ای با خاطر ناشاد هر ساعت

کنم دزدیده از دست دل خود داد هر ساعت

نگاهم را که محو جلوه های آتشین دارد

که از خویش گدازد شعله فریاد هر ساعت

من آن صیدم که در صحرای وحشت می دود دایم

تپد در سینه از قیدم دل صیاد هر ساعت

به جانان راز خود را یک به یک خاطر نشان کردم

ز رنگ آمیزی آیینه بیداد هر ساعت

دلم آشفته سروی که از جوش دلارایی

به پایش می نهد سر سایه شمشاد هر ساعت

فزون باد التفات شاه بر ما آنقدر یارب

که گویندش اسیران صد مبارکباد هر ساعت

شمارهٔ ۳۸۲

قرب شاهان بی صدف کی گوهر شهوار یافت

از ریاضتهای زندان دولت بیدار یافت

دل چو طفلان از شعف با توبه بازی می کند

غنچه رنگینی از گلزار استغفار یافت

گرد عالم گشت مجنون جای آسایش ندید

سایه خاری در این صحرای ناهموار یافت

کرد از پرواز ابر تندرو خود را سبک

بحر از تمکین لنگر عزت سرشار یافت

شعله هوشانند استعداد رنگین می خرند

بی سواد دل به درگاه جنون کی بار یافت؟

نیست بی اجر اضطراب غوص و زندان صدف

تا گهر را آب شد دل دیده بیدار یافت

دیده یعقوب را بر روی یوسف بازدید

روزگار از همت عاشق نظر بسیار یافت

زلف او غافل عنانگیر دل دیوانه شد

خواست زنجیری شبی پیدا کند زنار یافت

در ره آوارگی دیوانه نقصانی نکرد

سرزمین دلکشی از سایه هر خار یافت

می رود در سایه اقبال خیز گردباد

هر که در صحرا دل از شوق سبکرفتار یافت

از غبار خاطر عاشق زمین اندوخت گنج

آسمان از اشک سرشار که این مقدار یافت

نیست بی رخصت غبار ما چمن پیرا اسیر

جنبش مژگانی از خار سر دیوار یافت

شمارهٔ ۳۸۳

می کشیدی و نگه سیر چمن یاد گرفت

لب گشودی و صبا حرف زدن یاد گرفت

از دل خون شده ام یاد تو وحشت آموخت

همچو طوطی که در آیینه سخن یاد گرفت

کار توفیق نیفتاد به استادی کس

کی کسی پیشه دیوانه شدن یاد گرفت

باعث زمزمه پیرایی دیوانه مپرس

دید در خواب خوش آن چشم و سخن یاد گرفت

چقدر خنده به فهمیدگی عالم زد

هر که یک حرف ندانسته ز من یاد گرفت

شکوه دل شکنی های تو را بس که اسیر

کرد با خویش ندانسته سخن یاد گرفت

شمارهٔ ۳۸۴

گلستانی که هوای دل نومید گرفت

باغبانش ثمر پیشرس از بید گرفت

باده الفت سرشار قوامی دارد

شبنم گریه ما دامن خورشید گرفت

حلقه دام گرفتاری ما چشم غزال

صید وحشت که به او الفت جاوید گرفت

ساغر از ساقی دوران چه گرفتن دارد

این تنک حوصله جام از کف جمشید گرفت

سوخت در عشق بتان خجلت بیحاصلیم

آتشین گریه ام از گل عرق بید گرفت

سوخت پروانه ام از دوری و اجری می خواست

جای در بزم چراغان شب عید گرفت

دل کجا بود که خاکستر نومیدی ما

راه بر سرمه پرکاری امید گرفت

گر ز صحرای جنون رست چه غم دارد اسیر

خار این بادیه تیغ از کف خورشید گرفت

شمارهٔ ۳۸۵

تا غمش در دلم قرار گرفت

برگ گل شعله در کنار گرفت

خویش آتش ز گل نمی دانست

دل ما را ز ما چکار گرفت

دل یکرنگ خویش را نازم

خویش را تنگ در کنار گرفت

بی تو دیگر چه می توان گفت

چشم آیینه ها غبار گرفت

سرو رفتار و غنچه گفتار

چقدر از تو اعتبار گرفت

خوی بیگانگی چنین افروخت

نقد دلبستگی عیار گرفت

به وفای سرشگ خود نازم

که گلاب از گل مزار گرفت

الحذر الحذر ز ساختگی

نتوان خوی روزگار گرفت

تا شدم خاک راه یار اسیر

اعتبار من اعتبار گرفت

شمارهٔ ۳۸۶

از قدش جلوه باز کام گرفت

هر قدم حیرتی به دام گرفت

زهد مشرب پرست را نازم

در شب روزه رفت و جام گرفت

توبه می درست پیمان نیست

نتوان روزه حرام گرفت

عسس باده بین که ماه صیام

صبح را در لباس شام گرفت

وقت صبح است ساغر نگهی

می بیگانگی قوام گرفت

شمارهٔ ۳۸۷

آهم گره‌گشاست مدد می‌توان گرفت

نومیدیم رساست رصد می‌توان گرفت

از تیغ عشق خون مکافات می‌چکد

داد وفا ز اهل حسد می‌توان گرفت

تسلیم جوست خوی فراموشکار من

جان می‌توان سپرد و سند می‌توان گرفت

دشت جنون قلمرو وحشی از نگاه اوست

از آهوی رمیده بلد می‌توان گرفت

در پرده ساز عشق رسا گر شود اسیر

یک ناله را به عمر ابد می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۸۸

مشق گداز دل ز نفس می‌توان گرفت

بوی گلاب شعله ز خس می‌توان گرفت

زنجیر را به باده گرو می‌توان نهاد

پیمانه‌ای ز دست عسس می‌توان گرفت

آیینه بال گشته نسیم از هوای ابر

صید پری به دام نفس می‌توان گرفت

مشرب اگر وفا و خرابات اگر دل است

جام محبت از همه کس می‌توان گرفت

بی‌طاقتی به گوش اثر پنبه می‌نهد

عبرت ز ناله‌های جرس می‌توان گرفت

پر می‌زند تپیدن دل تا به آسمان

پرواز را به دام و قفس می‌توان گرفت

طوطی سخن شدن اگر از شهد مشربی است

هنگامه‌ای ز جوش جرس می‌توان گرفت

بی‌مطلبی اگر نمک گفتگو شود

سیمرغ را ز دام نفس می‌توان گرفت

از خار و گل اسیر بکش بوی نوبهار

تعلیم عشق از همه کس می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۸۹

ره بر امید بیشترک می‌توان گرفت

پُر انتقام‌ها ز فلک می‌توان گرفت

گر سخت‌جانی دل ما امتحان کنی

خوش آتشی ز سنگ محک می‌توان گرفت

پرسیدمش ز صید لب خود گزید و گفت

صیاد را به دام نمک می‌توان گرفت

صیاد شوخ تا ز نمک دام می‌کشد

خوش صیدی از پری و ملک می‌توان گرفت

شوق نفس گداخته گر دل دهد اسیر

گر عمر رفته است به تک می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۹۰

هر دم ز گریه فیض نوی می‌توان گرفت

سامان خرمنی ز جوی می‌توان گرفت

در راه شوق توشه دل درد دل بس است

عمر گذشته را به دوی می‌توان گرفت

جولان دل شکاریش از کار برده است

مستانه می‌رسد جلوی می‌توان گرفت

منشین ز پا که خضر دچارت نمی شود

دامان شوق هرزه دوی می توان گرفت

طرف کلاه شوخی مژگان شکسته است

از چشم خویش هم گروی می‌توان گرفت

تنها اسیر برق به منزل نمی‌رسد

دست رفیق گر مروی می‌توان گرفت

شمارهٔ ۳۹۱

لاله به کف جام دمیدن گرفت

سبزه سر زلف رسیدن گرفت

جشن گل و عید بیابان رسید

هر که دلی داشت دویدن گرفت

وحشتم این بار ز جا کنده بود

دل سر زنجیر رمیدن گرفت

ذره و خورشید به آهنگ زد

پاس ادب گوش شنیدن گرفت

جام جم آیینه شهرت گداخت

حیرت ما ساغر دیدن گرفت

تا سخن لعل لبی گفت اسیر

آب گهر شور چکیدن گرفت

شمارهٔ ۳۹۲

شرم رخت به دیده نقاب سمن گرفت

شوق لبت ز غنچه گلاب سخن گرفت

بر ناتوانیم نگر و حال دل مپرس

بیچاره چون فتاد ز پا دست من گرفت

یاد تو شمع بزم تماشاییان مباد

آهم ره خیال به صد انجمن گرفت

بی او رواج تنگدلی اینقدر بس است

اشکم فضای خنده گل از چمن گرفت

خواب عدم خیال و فریب اجل محال

نتوان به حیله نقد وفا را ز من گرفت

در جوش آب و آتش عشق است هر چه هست

از قطره می توان سبق سوختن گرفت

مستی که کرد صید تذرو خیال او

اندیشه را به سیر گل و یاسمن گرفت

آوارگی است منزل آسودگی اسیر

غربت کشید هر که سراغ وطن گرفت

شمارهٔ ۳۹۳

جایی که عقل دامن تدبیر می گرفت

دیوانه زلف حلقه زنجیر می گرفت

گر داغ او نبود چه می کرد شب کسی

شمع نفس ز آتش دل دیر می گرفت

آهن به کوهسار ز پیچیده ناله ام

تاب از برای جوهر شمشیر می گرفت

تأثیر ناله چاشنی شهد زندگی است

گر نیستان نبود دل شیر می گرفت

در بزم می اسیر شب از وصف طره ای

صد جا زبان شوخی تقریر می گرفت

شمارهٔ ۳۹۴

فرصت مجنون اگر دنبال محمل می گرفت

نقش پای ناقه صحرا در سلاسل می گرفت

برده بی پرواییم تا صیدگاه مدعا

سعی باطل هرزه بر خود کار مشکل می گرفت

رفته ام از خاطرش تقریب فریادی کجاست

کاش جای آشنایی کینه در دل می گرفت

در پناه داغت از محشر چه پروا داشتم

گر غبارم بعد مردن دامن دل می گرفت

در بیابان طلب آوارگی صیاد بود

شوق ما درگام اول صید منزل می گرفت

تا چها شرمنده روی محبت می شدی

گر دلت آیینه ما در مقابل می گرفت

گر تماشا شکوه ای می داشت از مژگان اسیر

خون ما حسرت کشان دامان قاتل می گرفت

شمارهٔ ۳۹۵

گر عسس مال کسی از دزد معنی می گرفت

هر دل آیینه از دست تو حالی می گرفت

می نمودم وسعت آباد توکل را به او

گر کسی باج از دیار بینوایی می گرفت

از می حسرت دل هشیار عاشق مست بود

عمرها از دست ساقی جام خالی می گرفت

می نوشتم گر حدیث خال می شد وصف زلف

گر زبان خامه ام در شعر حالی می گرفت

گر اسیر از شوقت آهی در بیابان می کشید

گرد مجنون تا قیامت بوی لیلی می گرفت

شمارهٔ ۳۹۶

جلوه حسن تو بس در صورت و معنی گرفت

می توان از گرد مجنون دامن لیلی گرفت

قطره تا موج محیط بی نیازی گوهر است

می توان سامانی از هر پاره کشتی گرفت

پرتو آیینه دارد حلقه دام وفا

گریه ما عالمی از فیض یکرنگی گرفت

هر کجا گیرد مروت دامنت خونم بریز

می توان از کشتنم اکسیر بی رحمی گرفت

شمارهٔ ۳۹۷

آمد از ذوق تپیدن نفس از یادم رفت

نگهی کرد که صد ملتمس از یادم رفت

خط چوگان دلم از سایه مژگان دزدید

شوخی چنگل باز و قفس از یادم رفت

سوختن تا گل صد برگ در آغوشم ریخت

چمن رنگرزیهای خس از یادم رفت

شیشه زهر خموشی شکرم ریخت به کام

طوطیی پر زد و جوش مگس از یادم رفت

حیرتی گشت رسا شعله آوازم شد

چقدر زمزمه نیمرس از یادم رفت

ناله عریان اثری جامه احرام کنند

جای دل اول منزل جرس از یادم رفت

اینقدر حرف تمنا ز که می پرسی اسیر

جلوه ای دیدم و یاد هوس از یادم رفت

شمارهٔ ۳۹۸

از پاک بینشی دل اهل نظر شکفت

این غنچه از طراوت آب گهر شکفت

آیینه خواب بود که دل از خیال تو

یک پیرهن ز صبح دوم بیشتر شکفت

پیش از خیال جلوه او دل به خون تپید

زان پیشتر که باغ بر آرد ثمر شکفت

شمشیر آبدار شد و لعل شاهوار

در سنگ خاره گل ز چمن شوخ تر شکفت

در شیشه باده بود و در آیینه عکس تو

کی در ریاض فیض گلی بر ثمر شکفت

سیر بهار گلشن بی رنگ شوخ تر

هر ساغری که خورد به رنگ دگر شکفت

از سایه گرد سرو تو آیینه خانه طرح

باغ آن هوا گرفت که دیوار و در شکفت

سازد هوای شوق جنون غنچه مرا

چندان دلم تپید که در زیر پر شکفت

دارد هوای ابر جنون گوشه قفس

آمد بهار اسیر و گل بال و پر شکفت

شمارهٔ ۳۹۹

داروی هوش و هوش ربایی خوشا دلت

آیینه ساز عربده هایی خوشا دلت

پیوسته در هوای جنون بال می زنی

منت پرست بال همایی خوشا دلت

یک مصرع از سفینه همت نخوانده ای

در بند چند و چون و چرایی خوشا دلت

روشن سواد دفتر بینش نگشته ای

پیوسته محو آینه هایی خوشا دلت

غافل دچار گلشن عالم نگشته ای

آیینه صید خاطر مایی خوشا دلت

چشمت تمام مستی و خوابت تمام ناز

خرسند از اینکه در دل مایی خوشا دلت

شمارهٔ ۴۰۰

پرده چشم سمن پیراهنت

جای بوی پیرهن پیراهنت

از تنت جای عرق دل می چکد

محشر آشوب من پیراهنت

ماه از شوق کتانی جان دهد

گشته لبریز بدن پیراهنت

خوش خیالی جلوه اندام تو

نازکی مضمون سخن پیراهنت

عضو عضوت یوسف مصر بهار

پیرکنعان چمن پیراهنت

اشک بلبل چشمه سار جان شود

گر کند گل پیرهن پیراهنت

می کند افسردگی داغت اسیر

گر نباشد سوختن پیراهنت

شمارهٔ ۴۰۱

ای چار رکن عالم خشتی ز بارگاهت

خورشید سرفرازی در سایه کلاهت

هر صبح عید دولت افلاک بهر پابوس

رویند چون غلامان گرد حریم جاهت

گیرد هلال عیدی از نعل برق سیرت

پوشد غبار خلعت از گرد شاهراهت

برق سحاب نصرت تیغ عدو گدازت

ابر بهار دولت دست جهان پناهت

چون ما شکسته موری در ترکتاز باران

پامال گشته گردون از حمله سپاهت

رومی و ترک و هندو صید کمند فتحت

چون آفتاب تابان عالم شکارگاهت

شاها تویی سلیمان من مور ناتوانم

دارم امیدواری از لطف گاهگاهت

در خشکسال طالع مگذار تشنه کامم

تو نوبهار و من خس تو ابر و من گیاهت

شایسته دعایی زیبنده ثنایی

روز بدت نباشد دارد خدا نگاهت

تا روزگار باشد در روزگار باشی

مسعود صبح و شامت فرخنده سال و ماهت

اقبال هم عنانت بخت جوان به کامت

تأیید دستگیرت توفیق خیرخواهت

تا سایه تو باشد پیوسته بر سر ما

بادا همیشه یارب لطف خدا پناهت

شمارهٔ ۴۰۲

نگشته مست تو هرگز به هیچ در محتاج

مباد چشم و دل ما به یکدگر محتاج

غبار اگر شده دیوانه خاطرش جمع است

چرا ز خشکی دریا شود گهر محتاج

صفای سینه عاشق گل همیشه بهار

ز خشکسال نگردیده چشم تر محتاج

نکرده ایم سؤالی دگر تو می دانی

مباد چشم و دل ما به بحر و بر محتاج

هنر رسیده به جایی که دست ما نرسد

نشسته ایم به امید این هنر محتاج

چه شکر یک مژه بر هم زدن تواند کرد

که نیست صید محبت به بال و پر محتاج

نهال بیخبر نوبهار گشت اسیر

نشد ریاض محبت به برگ و بر محتاج

شمارهٔ ۴۰۳

مگشای پیش هر کس بار فسانه چون موج

بند زبان ندارند اهل زمانه چون موج

کی بیمی از شکستن دارد به بحر هستی

تا کشتیی نگردد صید کرانه چون موج

از خویش اگر گذشتیم راه برون شدن هست

بحر شهادت است این ما در میانه چون موج

ما را غبار خاطر در بحر گریه سر داد

او در کرانه چون دشت ما در میانه چون موج

در بر و بحر عالم چون دل مسافری کو

بی آب و دانه چون ما بی آشیانه چون موج

در بحر آشنایی تا دیده می گشایم

اشکم کند به راهی هر دم روانه چون موج

تا کی به بحر هستی در بند هیچ بودن

بشکن به زور بازو زنجیر خانه چون موج

دریا اسیر گردد از بیقراری من

تیغش همان به خونم دارد زبانه چون موج

شمارهٔ ۴۰۴

گه به درد و گه به داغ ما مپیچ

اینقدرها در سراغ ما مپیچ

نشئه گر سر جوش سودا نیستی

پا به دامان ایاغ ما مپیچ

شعله را سرکار شبنم کرده ایم

بوی گل در سیر باغ ما مپیچ

گر سمندر گشته ای پروانه ای

هرزه بر دود چراغ ما مپیچ

گل نمی گنجد در این آشفته باغ

نکهت گل بر دماغ ما مپیچ

درد می خیزد از این صحرای خشک

هیچکس گو در سراغ ما مپیچ

گفتمت گفتم اسیر خام سوز

رشته سودا به داغ ما مپیچ

شمارهٔ ۴۰۵

لطف سخن و تازگی لفظ و ادا هیچ

بیتابی ما حیرت ما شکوه ما هیچ

از حال خود آیا چه دهم درد سر تو

جز اینکه مکرر بنویسم دو سه جا هیچ

مضمون کتابت بود آشفته غبارم

زنهار مپرسی دگر از باد صبا هیچ

گوشی که نباشد لب گویا چه سراید

چون درد سخن نیست دگر زمزمه ها هیچ

حرفی که نفهمیده چه گفتن چه شنیدن

درد دل ما هیچ بود مطلب ما هیچ

افسانه بیهوده چه بندد چه گشاید

باشد گره زلف پریشان هوا هیچ

گفتیم بهار است ببندیم جناغی

خندید که دیوانه شدن از تو ز ما هیچ

بیقدری هر ذره ز سرشاری نور است

چون قبله عیان گشت بود قبله نما هیچ

شمشاد قدان قحط تبسم قرق کیست

دیگر چه بگویم که نفهمید شما هیچ

با اینهمه غفلت نفس از یاد تو داریم

یکبار نپرسی ز فراموشی ما هیچ

عنقاست تمنا همه صیاد شعورند

بیجا چو بود بحث بود حرف بجا هیچ

همصحبت دیوانه شدن صرفه ندارد

داریم خبرها که نپرسند ز ما هیچ

از دیو و پری روی زمین بزم سراب است

حرفی نتوان گفت بجز نام خدا هیچ

ما نیک و بد مردم عالم چه شناسیم

از پشه مپرسید ز سیمرغ و هما هیچ

از بوسه خاتم نبرد عرض نزاکت

دستی که ندیده است بجز دیده ما هیچ

دیوان اسیر تو بجز نام تو هیچ است

پیچیدگی مصرع و مضمون رسا هیچ

شمارهٔ ۴۰۶

بیند اگر ز گرد ره او رواج صبح

خورشید تکیه گه نکند تخت عاج صبح

دارد دماغی از می دوشینه روز من

رنگین طراز گوشه سرکرده تاج صبح

دارم دلی زمحشر گل تر دماغ تر

یادت مفرحی است که دارد مزاج صبح

گردد به نرخ باده دلها سفال چرخ

گیرد اگر ز میکده شامم خراج صبح

شوخ است و مست چشمک تکلیف اسیر کو

کز یک پیاله باده نمایم علاج صبح

شمارهٔ ۴۰۷

آن میگساری شب و این دور باش صبح

شکر مدار شام کنم یا معاش صبح

عکس پری و شوخی آیینه هواست

پرواز نشئه در چمن انتعاش صبح

تارش نگاه حسرت شب زنده دار کیست

دیبای آفتاب ندارد قماش صبح

در باغ چهره نرگس دیر آشنای او

خوابیده مست باده شب بر فراش صبح

شب زنده داریت چه بهاری کند اسیر

گر باد آرزو نشود بت تراش صبح

شمارهٔ ۴۰۸

گل گل شکفته از شفق فیض باغ صبح

پر گشته از شراب تماشا ایاغ صبح

کافر به حسرت دل بیتاب من مباد

پر سوختم به ناحیه شام داغ صبح

شب را کسی به خواب نبیند چو آفتاب

روشن اگر ز روی تو گردد چراغ صبح

از بسکه انتظار کشیدیم سوختیم

در سینه دل گداخته ام چون چراغ صبح

هر شب که عزم روی تو کردم اسیروار

از گرد راه خویش گرفتم سراغ صبح

شمارهٔ ۴۰۹

شب روز شد به یاد تو روشن چراغ صبح

با ساغر ستاره کنم سیر باغ صبح

از فیض عشق باج به قیصر نمی دهم

دارم دماغ باده و دارم دماغ صبح

با او به تازگی نمکی تازه کرده ام

از من کنید مهر پرستان سراغ صبح

در پرده بال می زند از بهر امتحان

من دیده ام که باز سفید است زاغ صبح

ممنون شدم ز فیض تو امشب اسیر (و) مست

هرگز مباد تیره شبت بی چراغ صبح

شمارهٔ ۴۱۰

دل صاف می کند ز کدورت ایاغ صبح

تا افکند سیاهی شب را ز داغ صبح

تا آسمان ز عکس قدح گل شکفته است

رنگین تر است مجلس مستان ز باغ صبح

وا شد دلم ز فیض صبوحی در این بهار

آشفتگی به خواب نبیند دماغ صبح

خواهم شبی که مست شراب جنون شدم

خندم به روی ساغر و گیرم سراغ صبح

مستی خواب بیشتر از نشئه فناست

شب تیره روز گشته ز دود چراغ صبح

سوزد ز رشک مجلسم امشب دل اسیر

مینا فتیله ساخته از بهر داغ صبح

شمارهٔ ۴۱۱

بسکه از مهر او گداخته صبح

علم صدق بر فراخته صبح

جلوه ای کن عجب تماشایی است

برت آیینه خانه ساخته صبح

نرد با آفتاب می بازد

رنگ خود را چرا نباخته صبح

چه بساطی به خویش چیده ز رنگ

تا که را مشتری شناخته صبح

در هوای غبار جولانی

رفته از کار بسکه تاخته صبح

داو کن نقد آفتابش را

زر انجم نبسته باخته صبح

سنبل شام و یاسمین سحر

به هوای تو دسته ساخته صبح

شب وصل خیال قامت اوست

آه من گشته سرو و فاخته صبح

می توان دید اسیر از رویش

دل آیینه را نواخته صبح

شمارهٔ ۴۱۲

جذبه شوق که می ریخت به پیمانه صبح

مست خورشید برون تاخته از خانه صبح

شبم از یاد تو جوش گل و آیین پری

می برد خواب پریشانم از افسانه صبح

چون سیه مست تهی شیشه به انداز صبوح

فرش گردیده شبم بر در میخانه صبح

نفس سوخته را فرصت پروازی بود

کف خاکستر ما شد پر پروانه صبح

شور دیوانه بیخواب تماشا دارد

شبم از گردش چشم تو پریخانه صبح

خاطر خرقه به دوشان چقدر منظور است

گنج خورشید گدازند به ویرانه صبح

موی ژولیده برازنده شوریده دلان

تاج خورشید طرازد سر دیوانه صبح

بیش از آن خاطر بیدار دلان می خواهد

که ببخشد گنه محرم و بیگانه صبح

انتظار تو شبی مست ز جا برد مرا

تا به جایی که شکستم در کاشانه صبح

نفس افشاگر رازی است که در عالم نیست

گنج پنهان نتوان کرد به ویرانه صبح

عمر کوتاه کجا حسرت بسیار کجا

چقدر خواب توان کرد به افسانه صبح

بیش از اندازه می مست شد امروز اسیر

گردش چشم که می ریخت به پیمانه صبح

شمارهٔ ۴۱۳

سیم اشکم صیقل آیینه گل‌های صبح

می توان دیدن خیال رویت از سیمای صبح

ظلمت دل شسته نوری از جبینش می دهد

در بغل آیینه ای دارد گل رعنای صبح

آسمان پنداری از گرد ره او می رسد

بسکه رنگین چیده بر بالای هم کالای صبح

از بهار تازه ای گلدسته می بندد اثر

جوش آه شب نشینان دامن گلهای صبح

از هوای دیدن رویی تماشاخانه است

آسمان آیینه دار دیده بینای صبح

طره شب را چه در پای نگارین می کشد

گل توان چید از بهار حسن بی پروای صبح

گلشن آرای صبوحی شوخی انداز کیست

می رود بر باد هر سو پنبه مینای صبح

کرده زین مهد مرصع هر نفس طفلی به خواب

خون بی مهری است شیر گرمخونیهای صبح

عمرم از فیض محبت دفتر روشندلی است

هر نفس از بسکه چیدم صبح بر بالای صبح

سینه طور تجلی را چراغان کرده است

طرح رنگین مجلسی دارد چمن پیرای صبح

گل به سر ساغر به کف تصویر ساقی در بغل

سیر دارد جلوه سرشار مستیهای صبح

سینه آیینه ها دیدیم چاک از انتظار

وا شد آخر از دل تاریک ما درهای صبح

تا شعوری در سر شب زنده داری هست اسیر

از شراب فیض خالی کی شود مینای صبح

شمارهٔ ۴۱۴

گشته تا صیاد ما مژگان شوخ

کرده صید مدعا مژگان شوخ

بر نمی آید فلک با تیغ ناز

دارد اقبال رسا مژگان شوخ

دل عبادت می کند چشم مرا

دیده ام نام خدا مژگان شوخ

از نگاه آشنا برگشته های

تا به سر دارد چها مژگان شوخ

می چکد بر شش جهت خون دلم

دیده باشد تا کجا مژگان شوخ

داردم سرگشته بیداد اسیر

آه از آن سر در هوا مژگان شوخ

شمارهٔ ۴۱۵

که گفته سنگ دلت کفه محبت باد

دعای کیست که صبرم رمیده طاقت باد

مرا به عاشق دیوانه رحم می آید

غریب کیست دلش آشنای طاقت باد

در آتش دل الفت ندیده خویشم

که آرمیدگیش صید دام وحشت باد

هزار رنگ شکفتند میکشان ساقی

گل همیشه بهار تو ابر رحمت باد

بهار آمده رنگین تر از نگار اسیر

به عزم توبه شکستن رسیده فرصت باد

شمارهٔ ۴۱۶

اضطرابم رهین طاقت باد

وحشتم صید دام الفت باد

عقل با ما چه می تواند کرد

سر دیوانگی سلامت باد

وعده عمر دوباره می خواهد

وصل بی انتظار قسمت باد

وحشیی رام می توانم کرد

نگهم دام باف الفت باد

خاکساری بهار راحت ماست

خاک دردیده فراغت باد

عشق ورزیدن آتش است آتش

گل این باغ ابر رحمت باد

نمک خوان عشق بیداد است

دل پریخانه جراحت باد

شد نمکسود پاره های جگر

گریه ام داغدار لذت باد

قرب در بند آشنایی نیست

عالمی گو شکار الفت باد

عیب من گشتم چشم بینایی

عمرها صرف خواب غفلت باد

گر ندانیم قدر ناکامی

شکر ما دفتر شکایت باد

عذر تقصیر می توانم خواست

طالعم روشناس خدمت باد

چند درگرد انفعال گداخت

سجده ها را قبول طاعت باد

نمکین جانفشانیی دارم

سرببازم اسیر فرصت باد

شمارهٔ ۴۱۷

رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد

پژمردگی شکفته این گلستان مباد

با صبحت یدان که مباد از برش جدا

از ناز طبع نازک او سر گران مباد

پیغام خویش جز به خیالش نمی دهم

غیری بدین وسیله به او همزبان مباد

جسم تو تب کشید و من از رشک سوختم

درد تو جز نصیب من خسته جان مباد

غافل شدم زمانی و تب بر تو دست یافت

کز بیخبر اسیر تو نام و نشان مباد

شمارهٔ ۴۱۸

بی یاد قامتش دل بیتاب من مباد

چون سرو خوشخرام نباشد چمن مباد

معشوق دیگران گل بر باد رفته است

شوخ است نغمه گوشزد کوهکن مباد

وقت اجابت است و دل شب دعا کنم

جز خار گلستان تو در پیرهن مباد

اشکم رساست از ته دل می کنم دعا

در خلوت وصال تو راه سخن مباد

آتش فروز دل نشود گر خیال او

یک برگ شعله در چمن سوختن مباد

شمارهٔ ۴۱۹

گلشن آرای خیالم حسن محجوب تو باد

لاله زار خاطرم داغ دل آشوب تو باد

از کتاب دل گشودم فال قاصد می رسد

پیچ و تابم مژده دیدار مکتوب تو باد

درد را لذت فروش سخت جانی کرده ای

جان بیتابی فدای صبر ایوب تو باد

خار وگل آنجا نمک پرورده یک شبنمند

حسرت آرای دل عاشق بد و خوب تو باد

شمارهٔ ۴۲۰

غمی که درد نیفزود ننگ سلسله باد

لبی که شکر نفرسود ساغر گله باد

ز آشنایی صیاد در شکنجه دام

دل رمیده عاشق شکار آبله باد

هجوم گریه ما گرد ما به جا نگذاشت

غبار خاطر یاران غبار قافله باد

نگاه گرم تحمل گداز و شوق رسا

دلی که خون نشود خونبهای حوصله باد

اسیر عشق کجا اختلاط عشق کجا

جنون در آتش انجام این معامله باد

شمارهٔ ۴۲۱

عنان دل به مژگان می‌توان داد

دو عالم را به طوفان می‌توان داد

اگر دلگیر باشد یار از کس

برای نیستی جان می‌توان داد

به گوش دل سروشی می‌توان گفت

سرودی یاد مستان می‌توان داد

ز بویت شش جهت گلدسته بند است

به پای خار و گل جان می‌توان داد

خریدار است اسیر امروز یادش

دل و جان دین و ایمان می‌توان داد

شمارهٔ ۴۲۲

رشته وادی هجر تو گرم سر می‌داد

شوق کی فرصت پرواز کبوتر می‌داد

شمع تا روز ز افسانه هجرم می‌سوخت

داغم امشب خبر از گردش اختر می‌داد

یاد پیکان تو می‌داد نویدی به دلم

کاش تیر تو که دل می‌دهدم پر می‌داد

ما و دل تهنیت عید به هم می‌دادیم

حسن روزی که به مژگان تو خنجر می‌داد

شمارهٔ ۴۲۳

اشکم از بس کرده آب روی گل‌ها را زیاد

می‌توان شبنمی کرد آب دریا را زیاد

از نسیمی دامن این بحر می‌آید به جوش

می‌کند بوی گلی شور دل ما را زیاد

می‌کند جوش خریداران یوسف هر نفس

گرمی بازار سودای زلیخا را زیاد

یاد ما گر کمتر می‌کند سهل است اسیر

چون نخواهد برد هرگز کینه ما را زیاد

شمارهٔ ۴۲۴

گلاب خون و عبیر غبار می طلبد

چه قرض کهنه ز ما آن سوار می طلبد

زبان نفهمی ترک نگاه گرم از دل

شراب شعله کباب شرار می طلبد

به خون حسرت جاویدکشتنم بس نیست

که خونبهای من از روزگار می طلبد

شود چو نکهت گل بال گرم پروازم

صبا گر از چمن آید که یار می طلبد

ز راه وعده نزاکت کشیدنم بس نیست

که دل تپیدن من انتظار می طلبد

شدیم محرم و گشتیم راز دار و همان

نگاه شرم به بزم تو بار می طلبد

فسرده خاطری آه گزنده ای دارد

که نار شعله از او زینهار می طلبد

گرفته ایم به راهی ز گریه سامانی

که آب بیشتر از انتظار می طلبد

مسافر است مروت ز کوی یار اسیر

دل شکسته ز ما یادگار می طلبد

شمارهٔ ۴۲۵

تذرو جلوه ات را دیده من آشیان زیبد

همای نازکت را استخوان از مغز جان زیبد

دلم خوش در بغل دارد خیالت را تماشا کن

چنان آیینه ای را اینچنین آیینه دان زیبد

وفا سرشار و او سرمست و ساقی سرگران او

نگه را بیخودی می را طرب دل را فغان زیبد

نسیم وادی الفت بهار عمر جاوید است

محبت را دم عیسی غبار (از) کاروان زیبد

ستم پروده ام در مذهب ما شوخ چشمان را

اگر صد روی دل باشد دل نامهربان زیبد

زدم دست تضرع چون فلک بر دامن شاهی

که خاک درگهش را خاکروب از چشم جان زیبد

شمارهٔ ۴۲۶

کجا بی‌کاوش دردی صد چاک می‌زیبد

هلاک تشنگی را دیده کی نمناک می‌زیبد

لباس اهل دل هم نیست از کیفیتی عریان

کسی گر خرقه‌ای پوشد ز برگ تاک می‌زیبد

به خام افتاده‌ام من التفاتی گوشه چشمی

شکار سرگرانی را نگه فتراک می‌زیبد

سبک‌روح محبت همچو شبنم گل کند منزل

نشیمن صورت دیوار را از خاک می‌زیبد

اسیر از خاطر ما نگذرد هشیار آن بدخو

قیامت‌جلوگی را روی آتشناک می‌زیبد

شمارهٔ ۴۲۷

قطره چون موج اضطراب افتد

بر سرش خانه حباب افتد

هست ویرانه تر دماغ از سیل

همچو آن گل که در شراب افتد

هوس آلوده صید دام هواست

مست در سایه سحاب افتد

دل ما را عبث خراب مکن

گل صدبرگ بی گلاب افتد

از چراغان صبح گرد رهی

ذره از چشم آفتاب افتد؟

دل ما کرده جشن بیداری

چشم پیمانه مست خواب افتد

کوه و دشت جنون سبکروح است

از نسیمی در اضطراب افتد

گرگشایم بساط صافدلی

چه کتانها به ماهتاب افتد

تشنه تر می شود سراب عدم

گر دو عالم به روی آب افتد

ناله مور محشری دارد

خانه شیر از آن خراب افتد

گل شکار است تار پیرهنت

همچو موجی که بر گلاب افتد

نیست از تاب می اسیر عجب

گل چو پروانه در شراب افتد

شمارهٔ ۴۲۸

ز تاب سنبلی صید ضعیفم در کمند افتد

ز صید غنچه ای گرد سبکروحم بلند افتد

به دامش گر به خاطر بگذارنم یاد آزادی

تنم را همچو جوشن بند بر بالای بند افتد

چه گل چیند زعالم حسرت زندانی مرغی

که پروازش گره در بیضه مانند سپند افتد

خراش صوت بلبل در بهار از ناله می دزدم

که ترسم در دماغ ابر خون گل بلند افتد

اگر از روی عالم گشته ام شرمنده معذورم

که با خود هم نسازد چون دلی مشکل پسند افتد

شکستی کز دل افتادگان خیزد خطر دارد

مبادا شیشه ای یارب از این طاق بلند افتد

اسیر از فیض دل جنس وفاداری چه غم داری

متاع ناروایی در طلسم چون و چند افتد

شمارهٔ ۴۲۹

آتشی نیست محبت که به ناپاک افتد

حیف این شعله نباشد که به خاشاک افتد

هر چه آید به نظر عکسی از آیینه اوست

چه بهشتی است اگر چشم دلی پاک افتد

به از آن ناله که مخمور کشد از دل شب

آتشی نیست که در سلسله تاک افتد

چه گلابی که ز حسرت نکشد حیرانی

دیده چون برگل آن روی عرقناک افتد

چه بگویم به تو ناصح که شود راضی اسیر

آتش رشک به جان تو هوسناک افتد

شمارهٔ ۴۳۰

گلستان شو ز می تا نوبهار از چشم رنگ افتد

ز بیتابی گلی هر گوشه با سروی به جنگ افتد

تماشا می کند آیینه چشم غزالانش

نگاه او اگر بر داغ تصویر پلنگ افتد

خوش آن شوری که از نیرنگ چون مجلس بیارایی

زگلبازی میان شیشه و دل جنگ سنگ افتد

برای آسیا یک دانه را یک خوشه می سازد

فریبت می دهد نشو و نما چون کار تنگ افتد

ز انجام عداوت غافلی بر خویش رحمی کن

نمی ترسی کمان از دست دل پیش از خدنگ افتد

شمارهٔ ۴۳۱

در دام تمنای تو گر بر سرم افتد

پرواز غباری شود و از پرم افتد

بر بیکسی خویش بنازم که ندارم

ترسی که هزیمت به صف لشکرم افتد

خورشید ز ضعفم نبرد راه به بالین

در سایه خاشاکی اگر بسترم افتد

پروانه پر سوخته خوی تو گردد

گر دیده آیینه به خاکسترم افتد

مانند سراب از جگرش دود برآید

در بحر اگر اشک شرر پرورم افتد

شمارهٔ ۴۳۲

به لب هردم ز شادی شُکر این سودا نمی‌گنجد

که در دام تغافل غیر صید ما نمی‌گنجد

طراز نوبهار عشرت ما چون که سرسبز است

گل نشو و نما در جیب نخل ما نمی‌گنجد

در آیین وفا لب تشنه ذوق شهادت را

به گوش بی‌قراری وعده فردا نمی‌گنجد

مرا دانسته از جام تغافل مست می‌سازد

که در ظرف حریفان جوش این مینا نمی‌گنجد

ز ذوق نسبت تبخاله بیمار عشق او

حباب از بس به خود بالید در دریا نمی‌گنجد

ز بس دل‌های سخت از کینهٔ روشندلان پر شد

شرار از تنگی جا در دل خارا نمی‌گنجد

شمارهٔ ۴۳۳

سخنها بر زبان چون رشته ها بر سوزنی پیچید

خوش آزاری کشد هوشی که در فهمیدنی پیچد

دلم گر پنجه با فولاد گیرد تا بد از جوهر

ندارد دستم آن قدرت که طرف دامنی پیچد

به خارم هر که آتش می زند در پرده می سوزم

مبادا دود تلخی در دماغ دشمنی پیچد

نبندد خواب غفلت بال پرواز دل روشن

ندیدم ذره ای هرگز به دام روزنی پیچد

به این نیرنگها صید دلم کردن به آن ماند

که طفل از ساده لوحی بلبلی در گلشنی پیچد

ز بیم حرف سرد دوستان آتش مزاجان را

نفس دودی است کز باد صبا در گلخنی پیچد

نفس پیچد چو دود از وصف هر مویش اسیر امشب

چه خواهم گفت اگر آن طره در پیچیدنی پیچد

شمارهٔ ۴۳۴

دلم تا چند از شرم نگاهی مضطرب گردد

همان بهتر که پیش دادخواهی مضطرب گردد

خوشا بزمی که از جوش دل آهی مضطرب گردد

نگاهی مضطرب گردد نگاهی مضطرب گردد؟

فسردن سوخت خون نا امیدی در رگ جانم

خوشا آن دل کز امید نگاهی مضطرب گردد

نسب از کوره سیماب دارد خاطر عاشق

بسوزد هر دو عالم را چو آهی مضطرب گردد

طبیبم گر تو باشی روز و شب از درد می خواهم

که نبض ناتوان من الهی مضطرب گردد

پشیمانی بدل کرد آنکه کوه صبر مستان را

الهی مضطرب گردد الهی مضطرب گردد

شمارهٔ ۴۳۵

همای گرد مجنون تو پرواز آشیان گردد

مبادا صید دام موجه ریگ روان گردد

خیال نقش پایت دام هوش گلستان گردد

هوای جلوه گاهت قبله سرو روان گردد

نسیمی می وزد بر کشته شوق از مغیلانی

غبار کاروان مصر اگر یوسف نشان گردد

پرش از غیرت بیشرمی نظاره می سوزد

پری دانسته از چشم نظر بازان نهان گردد

بیابان جنون بتخانه چین است پنداری

غبار چشم آهو کاروان در کاروان گردد

ز سیمای شکوه آرمیدن می توان دیدن

شکست دل صدای شهپر روحانیان گردد

شب قدر وصالت کعبه صبح است پنداری

که برگرد حریمش در لباس حاجیان گردد

همای ما اسیر از بی نیازی بال و پر دارد

کجا چشمش سفید از آرزوی استخوان گردد

شمارهٔ ۴۳۶

گر دل شکند مهرت از او دور نگردد

خورشید شود ذره و بی نور نگردد

زخمی که بد آموز نمکریزی اشک است

خرسند به صد خنده ناسور نگردد

غم بسته به بازوی دلم حرز شکستن

کز گرمی بسیار تو مغرور نگردد

با اینهمه بیگانگی از جذب محبت

یک لحظه خیالش ز دلم دور نگردد

در مجلس غم راه ندارد دل عاشق

ماتمزده در انجمن سور نگردد

شد مست اسیر از می بیرحمی ساقی

امید چنان است که مخمور نگردد

شمارهٔ ۴۳۷

عشق تو چراغ دل هر خام نگردد

صیدی است خیالت که به کس رام نگردد

عشقت نگذارد که زنم فال رهایی

تا پاکی نیت ورق دام نگردد

خواهم که برافتد ز جهان رسم دعا هم

تا هیچ زبان محرم آن نام نگردد

بی زحمت ایام کند کامروایی

تا غیر تو را در دل خودکام نگردد

بیتابی اگر شیوه سیماب نباشد

منت کش رسوایی آرام نگردد

بیدل شد اسیر و اثر عشق تو باقی است

کیفیت می در گرو جام نگردد

شمارهٔ ۴۳۸

با ذوق گریه از دل خوناب کم نگردد

تا ابر مایه دارد سیلاب کم نگردد

کی گریه می تواند خالی کند دلم را

از کاسه حبابی گرداب کم نگردد

در دست اهل همت سیماب می شود سیم

از کیسه لئیمان سیماب کم نگردد

تنگ است چشم گردون تنگ است عرض مطلب

منگر که از بساطش اسباب کم نگردد؟

مردم اسیر و باقی است در سرخیال ساقی

کیفیت محبت از خواب کم نگردد

شمارهٔ ۴۳۹

اشکم از یاد لبت آب گهر می گردد

آهم از شوق رخت باغ نظر می گردد

بسکه برگشتگی بخت منش برده ز راه

قاصد از کوی تو نا آمده برمی گردد

خضر و شرمندگی خویش که در راه طلب

عذر کاهل قدمی برگ سفر می گردد

سینه صافی به دلم زنگ کدورت نگذاشت

زهر در ساغر اخلاص شکر می گردد

خاک هم از گل زخم تو نصیبی دارد

تربت ما چمن لخت جگر می گردد

شهرت ما نظر از پاکدلی یافته است

عیب ما آینه پرداز هنر می گردد

رخ افروخته بین آفت نظاره مپرس

قطره در چشمه آیینه شرر می گردد

پاک بینی نه چراغی است که بی نور شود

دیده گر خاک شود آینه ور می گردد

به تمنای تو از آتش هم سوخته اند

دل اگر خاک شود دیده تر می گردد

بی نیازی دم افروخته ای دارد اسیر

که چراغ شب و خورشید سحر می گردد

شمارهٔ ۴۴۰

دل شکسته درستی پذیر می گردد

ز پا فتادگیم دستگیر می گردد

که دیده مشت غباری به آن زمینگیری

عبیر پیرهن چرخ پیر می گردد

ضعیف نالی از آن بیشتر نمی باشد

خموشی از دم سردم صفیر می گردد

چه مدعا چقدر باب انتظار است این

به کام خویشم و نالم که دیر می گردد

بنای خانه الفت ز موم می سازد

اگر زمانه به کام اسیر می گردد

شمارهٔ ۴۴۱

در آن وادی که سرعت خاک دامنگیر می‌گردد

جنون همچون صدا در حلقه زنجیر می‌گردد

عداوت با دل بی‌کینه رنگین رفتنی دارد

ز خون واژگون‌بختان دم شمشیر می‌گردد

شکست کار عاشق داغ دارد مومیایی را

غبارم صندل دردسر تعمیر می‌گردد

خروشی از نی هر استخوانم بی‌تو می‌جوشد

که خون در حلقه‌های دیده زنجیر می‌گردد

هما پروانه شمع مزارم گشته پندارد

ز تنهایی شهید بی‌کسی دلگیر می‌گردد

ز شوقت گر کشد حیران نگاهی در نظرگاهی

به خون غلتد هوس گرد سر تصویر می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۲

چه شد گردیده‌ام حیران، لبم خاموش می‌گردد

شب وصلت در و دیوار چشم و گوش می‌گردد

مروت‌پروری عاجزنوازی اینچنین باید

تحمل کیش می‌بیند تغافل کوش می‌گردد

چو مضمونی که در دل بگذرد نازک‌خیالان را

سخن هردم به گرد آن لب خاموش می‌گردد

نه ساقی می‌شناسد نی صراحی نی قدح نی می

دل دیوانه من خود به خود بیهوش می‌گردد

گدازد سینه عاشق ز تاب دل اگر بیند

که دوزخ از پر پروانه‌ای خس‌پوش می‌گردد

اسیر از تیر مژگانی چنین عاجز شدم ور نه

ز تیر آه من افلاک جوشن‌پوش می‌گردد

شمارهٔ ۴۴۳

عبث فضولی عقلم وکیل می گردد

عزیز مصر جنون کی ذلیل می گردد

خلاف طبع کنند اهل دید آیینه وار

کریم از پی مرد بخیل می گردد

هوای شوق تو لب تشنگی گداخته است

شراب دشت جنون سلسبیل می گردد

هوای تنگ فضای خرابه دل ماست

تجردی که پر جبرئیل می گردد

سواد خوانی سودای طره ای دارم

بیاض گریه من رود نیل می گردد

نجابت گهر از چهره کسی پیداست

که در لباس گدایان اصیل می گردد

هجوم محکمه هیچ دعویان حشری است

که چرخ را سر از این قال و قیل می گردد

گذشته ایم ز دشتی که همچو نقش سراب

دلیل تشنه سراغ دلیل می گردد

مخور فریب تماشا که رفته رفته چو صبح

جمال شاهد دنیا جمیل می گردد

مباش غره که خیر کثیر را گاهی

خمیر مایه ز شر قلیل می گردد

ببین به غنچه و گل صبح و شام و جهل و کمال

گشاد کار تو را غم دلیل می گردد

اسیر هرکه توکل شعار ساخت لقب

جلال قدر ز لطف جلیل می گردد

شمارهٔ ۴۴۴

ز شوخی مژه گر جام برنمی گردد

شکار چشم تو ناکام برنمی گردد

ز دور باش تو قاصد نرفته برگردید

غنیمت است که پیغام بر نمی گردد

دل آمده است یه یادم نشان الفت کیست

رمیده تا نشود رام بر نمی گردد

به نا امیدی ما عمر جاودان بخشید

کسی زکوی تو ناکام بر نمی گردد

به غیر از اینکه ترحم کنی چه خواهی کرد

اسیر از تو به دشنام بر نمی گردد

شمارهٔ ۴۴۵

چه کرده‌ام که دگر بدگمان نمی‌گردد

ز پا درآمدم و سرگران نمی‌گردد

به یاد چشم که می می‌کشم؟ چه می‌گویم؟

چه گفت‌و‌گوست که دام زبان نمی‌گردد؟

حریف منت عمر دوباره نیست کسی

غنیمت است که پیری جوان نمی‌گردد

کدام لاله چه گل از چمن چه می‌خواهد؟

چرا دچار خود ای دوستان نمی‌گردد؟

گذشته است به خاکم بهار جلوه دوست

چه آرزو که به خاطر جوان نمی‌گردد؟

گمان آینه دارد به پاره‌پارهٔ دل

ز گریه‌ام چقدر مهربان نمی‌گردد

به گریه‌ام چقدر ناز می‌فروشد اسیر

دلی که زخمی راز نهان نمی‌گردد

شمارهٔ ۴۴۶

اگر خاکستر پروانه ما توده می گردد

پر از گل می شود گر دامنی فرسوده می گردد

جلایی می دهد آیینه او را غبار ما

علاج ضعف دل باشد گهر چون سوده می گردد

دعایی می کند پنهان زبانش لکنتی دارد

دلم گاهی میان اضطراب آسوده می گردد

ز گردشهای چشمش می توان دیدن چه دل دارد

که ساقی سرگران از ساغر پیموده می گردد

به هشیاری چشانی گر شراب سرگرانی را

دل شب زنده داران چشم خواب آلوده می گردد

نگه تا می توانی عرض مطلب می توان کردن

نفس تا می کشی راه سخن پیموده می گردد

نمی دانم سراغ صیدگاهش اینقدر دانم

که در محشر در پناه صید زخم آلوده می گردد

اگر گستاخ می بودم اسیر اظهار می کردم

که پایان نیست راهش را فلک بیهوده می گردد

شمارهٔ ۴۴۷

ز آهم خاطر منت گساران تازه می گردد

ز اشکم کینه مطلب حصاران تازه می گردد

به آتشپاره های داغ دل بیجا نمی نازم

به خون غلطم بهار لاله کاران تازه می گردد

به رنگ می هماغوش شکستن توبه ای دارم

که از داغش دل مطلب خماران تازه می گردد؟

به رویش اشک می ریزم به سویم گرم می بیند

دماغ شعله در گلگشت باران تازه می گردد

به تیغ سینه صافی سرنوشت کارها دارم

بهار شعله ها از خون باران تازه می گردد

هلال حسرتم صبحم وصالم عالمی دارم

ز مرگ و زیستم غمهای یاران تازه می گردد

اسیر بیزبانم فرصت توفیقها دارم

ز صیدی گرد این چابک سواران تازه می گردد

شمارهٔ ۴۴۸

اگر عارض برافروزی شرر پروانه می گردد

نگاهی تا گشاید بال و پر پروانه می گردد

نمی دانم چه در دل دارم امشب اینقدر دانم

که مژگان تا خورد بر یکدگر پروانه می گردد

سرکوی تو سازد آشیان آخر غبار من

اگر قمری اگر بلبل اگر پروانه می گردد

هوای شمع رخسار تو دارد شمع مکتوبم

کبوتر تا گشاید بال و پر پروانه می گردد

چراغانی که من دارم ندارد لاله زار امشب

سرشکم می چکد از چشم تر پروانه می گردد

اسیر از ناله ام دام محبت گرمیی دارد

که مرغی می شود تا جلوه گر پروانه می گردد

شمارهٔ ۴۴۹

خیال بت مرا بس در دل دیوانه می گردد

کند گر کعبه یاد خاطرم بتخانه می گردد

چه آمیزش بود با عشق جانان خودپرستان را

که اول آشنای او زخود بیگانه می گردد

فریب چشم مستی آنچنان برد اختیار از من

که طرح مسجدی گر افکنم میخانه می گردد

نمی دانم چه می گویم چه حال است اینکه من دارم

جنون هم عاقبت از دست من دیوانه می گردد

اسیر از بی نیازی کرد تسخیر گرفتاری

کجا در خاطر صیدش خیال دانه می گردد

شمارهٔ ۴۵۰

گردیده ام اسیر دوا یا علی مدد

ضعفم رسا فتاده رسا یا علی مدد

مشکل گشای بی سر و پایان عالمی

خوش گشته ایم بی سر و پا یا علی مدد

پیچیده ضعف چون رگ و پی در وجود من

رفتار گشته حسرت پا یا علی مدد

ای خاک جلوه گاه سگانت طبیب خیز

گردم به باد داد دوا یا علی مدد

افتاده ام چو حرف عبث در میان خلق

شرمنده ام ز شاه و گدا یا علی مدد

شمارهٔ ۴۵۱

مالک رقاب فتح و ظفر یا علی مدد

از پافتاده ایم دگر یا علی مدد

روشن سواد دیده آیینه گشته ایم

یکبار گفته ایم اگر یا علی مدد

آتش فروز چهره شرمندگی مکن

دل بسته است از تو کمر یا علی مدد

خوش پایمال خصمی افلاک گشته ام

می خواهم از دل تو جگر یا علی مدد

آیینه خانه دو جهان است مهر تو

چشم دل و چراغ نظر یا علی مدد

خورشید ذره ای شده از خاک راه من

تا سایه ات فتاده به سر یا علی مدد

همت ز دستیاری خود بود روشناس

ابر محیط قطره گهر یا علی مدد

روشنگر است رای تو عالم به دست تو

آیینه ساز شام و سحر یا علی مدد

چون غیر درگه تو ندارد پناه اسیر

می خواهد از تو فتح و ظفر یا علی مدد

از کلک هر نفس که کشم در ریاض جان

انشا کنم به رنگ دگر یا علی مدد

شمارهٔ ۴۵۲

ز خون دل چه قدرها چمن حنا بندد

که دست نازکت از خون من حنا بندد

گداز رشک ز سیمای دل توان دیدن

به رنگ داغ که سوختن حنا بندد

ز شوق اینکه به لعل تو نسبتی دارد

پیاله همچو عقیق یمن حنا بندد

نمی گشایم اگر صبح عید می آید

شبی که دست مرا یار من حنا بندد

شفق دمید و چمن شد نگارخانه چین

ز عکس گل کف برگ سمن حنا بندد

چو لاله دیده من داغ رشک می سوزد

اگر ز رنگ گل آن سیمتن حنا بندد

رسیدن شب عید بهار نزدیک است

گل پیاله گر از دست من حنا بندد

حجاب روی کسی داده عیدی گلشن

که لاله از گل افروختن حنا بندد

گل همیشه بهارش خزان نمی بیند

چمن اسیر گر از اشک من حنا بندد

شمارهٔ ۴۵۳

چو نیرنگ محبت چشم ارباب نظر بندد

رگ مژگان گشاید سیل آتش در جگر بندد

چنان از تاب رشک دوستان بر خویش می پیچم

که خون غیرتم چون رشته دست نیشتر بندد

چو گل خاک شهید لعل او شادابیی دارد

غبار تربت ما راه بر آب گهر بندد

(بود) شمع بساط خاطرم بازیچه طفلی

که بال بلبل و پروانه را بر یکدگر بندد

گدازد جلوه گلزار بویان چون قبا پوشد

گشاید خاطر زنار مویان چون کمر بندد

شمارهٔ ۴۵۴

دلی نسیم به عید بهار می بندد

که پای خود به حنای غبار می بندد

جنون که هیچ ندارد به عقل ویرانی

در خرابه ندانم چکار می بندد

یکی است دوزخ کین و حصار صافدلی

چه می گشاید از اینها چکار می بندد

علاج کین سپهر است ترک طول امل

زبان خصم به افسون مار می بندد

اسیر در سر کوی تو می گشاید دل

دری به روی غم روزگار می بندد

شمارهٔ ۴۵۵

ندیدم آن لب شیرین بخندد

ندیدم غنچه پروین بخندد

چه غم دارد دلم از زخم و از چاک

بگو بر دامن گلچین بخندد

ز شوقت هر کسی در انتظاری

بیا تا آن بگرید و این بخندد

گر این تأثیر دارد عشقبازی

به روز مهربانی کین بخندد

اگر گرید کسی برحال فرهاد

بگو بر خجلت شیرین بخندد

اسیر از گریه عالم گل فشان کرد

اگر گرید بگو رنگین بخندد

شمارهٔ ۴۵۶

گل ویرانه عاشق به روی آب می خندد

به سعی تیشه بیجوهر سیلاب می خندد

بهار آرزو را عندلیب از گرد پرواز است

گل امید از باغ دل بیتاب می خندد

صبوحی می زند برگ گل از شبنم چه می داند

که صبح بی ثبات از مشرق سیماب می خندد

به مسجد چون روم بی او نمی دانم چه می گویم

نمازم می رود از خاطر و محراب می خندد

سحاب وی شود هر برگ شبنم دیده گلشن

به بیداری بگرید چون کسی در خواب می خندد

چه رنگین باده ای دارد دلم از یاد او شبها

گل پیمانه اش بر گلشن مهتاب می خندد

به بحری کز سبکروحی کند کشتی اسیر آنجا

لب هر موجه ای بر لنگر گرداب می خندد

شمارهٔ ۴۵۷

از تماشای رخت شام و سحر می خندد

در تمنای لبت پسته شکر می خندد

شد غبارم ز شکر خندهای اکسیر نفس

می شوم زنده اگر بار دگر می خندد

جور بینی اگر از وصل نشان می خواهی

گل مقصود به گلزار خطر می خندد

گریه ام خنده نما خنده ام اندوه فزا

هر گل باغ جنون رنگ دگر می خندد

خنده خوشدلی ارزانی ناقص طربان

خرم آن است که با دیده تر می خندد

شمارهٔ ۴۵۸

دید در خواب که بر وضع جهان می خندد

شد جنون عاقل و دیوانه همان می خندد

دل پاک از من و کالای جهانی تزویر

نور این ماه به سامان کتان می خندد

دیده خجلت کشد از منع دل دور اندیش

همچو آن پیر که بر وضع جهان می خندد

سبزه شوخی مجنون دمد از گریه من

به گرانجانی خود ریگ روان می خندد

بلبل باغ جنون چون نشود خاموشی

دانه حلقه زنجیر فغان می خندد

طفل را گریه بیهوده گلی هست به یاد

می کند مشق و بر اوضاع جهان می خندد

صبح و شام از گل صد برگ محبت رنگین

عشق پاک است که بر هردو جهان می خندد

دلم از یاس کشد بوی بهاری که مپرس

غنچه ای هست که در فصل خزان می خندد

سینه صافی است بهاری که نسیمش خلق است

غنچه کین دل از خار زبان می خندد

شبنم آلود عرق چهره گره بر ابرو

چه خوش آینده در آغوش کمان می خندد

گل در آغوش نهالی است نزاکت ز قدش

خاک راهش ز لب آب روان می خندد

شوخی طفل مرا دیده محروم عزاست

خرم آن غنچه که از باغ نهان می خندد

دل بیدرد ز اندیشه غفلت شاد است

گل ز شوق سفر خواب گران می خندد

دل عاشق گل خاکستر عشق است اسیر

به صفا کاری آیینه گران می خندد

شمارهٔ ۴۵۹

میان مهربانی آنچنان بیگانه می خندد

که شمع از خجلتم می گرید و پروانه می خندد

به پیری گشته ام بازیچه طفلی تماشا کن

ز شوخی زیر لب بر محرم و بیگانه می خندد

چنان گرم است از دیوانه ام بازار خندیدن

که گوهر در محیط اخگر در آتشخانه می خندد

ز عکس روی طفلان گلستان خوان بازیگوش

به رنگ گل در و دیوار مکتبخانه می خندد

شگون دانسته چندان خنده بر سامان دل کردن

که بیند صبح را گر فرش این ویرانه می خندد

ز طفلی گفتگوی عشق را افسانه می داند

اگر در خواب می بیند دل دیوانه می خندد

چنان بالیدن از فیض هوای ابر می جوشد

که همچون غنچه در دامان دهقان دانه می خندد

اسیر از توبه ساغر می کشم در وادی شوقی

که از خاک ره زهدم گل پیمانه می خندد

شمارهٔ ۴۶۰

دیوانه ما قحط خریدار پسندد

از سوختگی گرمی بازار پسندد

شایستگی درد به درمان نخرد کس

بیزارم از آن درد که عطار پسندد

گر سینه اقبال کنی چاک نیابی

امروز دلی را که غم یار پسندد

از بسکه خجل گشته ز ناکامی مطلب

محرومی عاشق دل بیعار پسندد

از حسن طلب سوخت لب اظهار کدام است

مخمور نگه ساغر سرشار پسندد

در عالم دلسوختگان ساختگی نیست

گر دیده داغ است که دیدار پسندد

دیوانه دلی خواهد و سودای رسایی

زنجیر زند برهم و زنار پسندد

شمارهٔ ۴۶۱

می گلگون ز مژگان سیاه یار می بارد

دل مجنون ز ابر ساغر سرشار می بارد

به جوش آورده تقصیرم چنان دریای رحمت را

که جای قطره می از ابر استغفار می بارد

چه درد است این چه داغ است این چه بزم این است چه باغ است این

غم از دل حسرت از نظاره گل از خار می بارد

بلند اقبال میخواران بنازم ابر رحمت را

تماشا کن به بام خانه خمار می بارد

نمی دانی چه می گویم نمی دانم چه می گویم

شنیدن محو شد بیتابی از گفتار می بارد

دل صد لاله خون می گردد از دریوزه حسرت

شراری تا اسیر از چشم آتشبار می بارد

شمارهٔ ۴۶۲

غبار عشقم از انجام من آغاز می بارد

گرفتاری هنوزم از پر پرواز می بارد

به رقص آورده دلها را خیال چشم بدمستی

چه شرم است اینکه از هر بیزبانی راز می بارد

مشبک گشت جانم دل به سیلاب فنا دادم

هنوز از جنبش مژگان شوخش ناز می بارد

تغافل پیشه مستی گرم استغنا چه می دانی

که از گرد شهیدانت هنوز آواز می بارد

هوای عالم دیوانگی کیفیتی دارد

شرر چون اشکش از ابر چمن پرداز می بارد

ز شاهین حمله طفلی گشته ام صید گرفتاری

که از گرد ره جولان شوخش ناز می بارد

نگاه مجلس آرا آن نگاه مجلس آرا شد

اثر از ساز می بارد اثر از ساز می بارد

اسیر از بیزبانیها غباری شو اگر مردی

در اقلیم محبت دل ز ابر راز می بارد

شمارهٔ ۴۶۳

پس از عمری به رویم گر نگاهی کرد جا دارد

شهید زخم شمشیر تغافل اجرها دارد

فروغ آشناییها نگاه گرم استغنا

در این گلشن گل بیگانگی بوی وفا دارد

تغافلهای اول قاصد پیغام دلجویت

نوازشنامه های لطف پنهان را جفا دارد

لب از حرف تمنا تا نبندی کار نگشاید

خموشی صد کلید از بهر قفل مدعا دارد

زجولان سمندی گشته ام صید پریشانی

سر زنجیر سودای مرا باد صبا دارد

به سوی خویش هم از شرم هرگز دیده نگشاید

نگاهش گوشه چشمی که دارد با حیا دارد

وفا بیگانه ای را رام خود دیدی اسیر آخر

شکایت کم کن از طالع که دولت رو به ما دارد

شمارهٔ ۴۶۴

بخت با ما سر جفا دارد

نا امیدی چه اجرها دارد

اگر انصاف دادرس باشد

عاشق زنده خونبها دارد

هر چه می بینم از تو خالی نیست

سبزه شوخ است و گل صفا دارد

بی تو عمر ابد گوارا نیست

مزه آب ناشتا دارد

شمارهٔ ۴۶۵

صدف گوهر چمن گل ابر باران دل وفا دارد

ندارد هرکه امیدی به کس چون من تو را دارد

به نومیدی چها دل بسته بودم خوش گلی وا شد

چه دانستم که مشکل در بغل مشکل گشا دارد

ندیدم خواب مطلب بسکه از تعبیر ترسیدم

خوشا حال دل هرکس دماغ مدعا دارد

نسیمی کز شمیمت پر زند دود از چمن خیزد

دلش خوش باغبان باغ خوش آب و هوا دارد

نسوزد گر حجاب روی او در پرده دلها را

شرار سنگ هم پروانه از موج هوا دارد

به موری خرمنی از حاصل دل می توان دادن

به قدر انتظار این دانه گر نشو و نما دارد

اسیر از گردش چشم کسی مخمور کی ماند

اگر بیگانگی دارد نگاه آشنا دارد

شمارهٔ ۴۶۶

بهار می رسد و برگ عیشها دارد

هوا زسایه گل پای در حنا دارد

همین بلندی اقبال ما فضول نمود

در این دیار که صد بام یک هوا دارد

ستم ظریفی از این بیشتر نمی باشد

به غیر در شکر آب است و رو به ما دارد

شدم غبار و تسلی نمی شود از من

دل رمیده ندانم چه مدعا دارد

گریز پایی الفت نواز را نازم

چو دورگرد نگه پای آشنا دارد

زکعبه می رسم اما هنوز در طوفم

غبار وادی دل روی بر قفا دارد

اسیر غره الفت مشو که خوی کسی

اگر غبار شوی با تو کارها دارد

شمارهٔ ۴۶۷

در راه تو دل شتاب دارد

بیتاب تو گشته تاب دارد

از مستی چشم می پرستت

تا چشم پیاله خواب دارد

آه از دل آرمیده من

در خاک هم اضطراب دارد

زاهد تو به میکشان چه داری

صد حرف تو یک جواب دارد

از سایه او نمی توان رفت

خاصیت آفتاب دارد

شمارهٔ ۴۶۸

در دل خیال چشمش مست است و خواب دارد

دانسته عشق ما را بی اضطراب دارد

کی شرم می گذارد او را به صحبت من

تنها اگر نشیند از خود حجاب دارد

با دل کسی چه سازد وصل و شکیب تا کی

دیوانه ای به تمکین ما را کباب دارد

رخش ستم سواری چوگان گرفته برکف

این است گوی و میدان هر کس که تاب دارد

عشق اسیر دل را جام جهان نما کرد

صبح اینقدر سعادت از آفتاب دارد

شمارهٔ ۴۶۹

از دل ما دلت خبر دارد

دوستی اینقدر اثر دارد

هرکه رویت بدید حیران است

پاکی گوهر نظر دارد

مهر نگشوده سوزدش چون شمع

نامه دل ز نامه بردارد؟

به جلا می زنم در خالی

که اگر دل تپد خطر دارد

من و خاک دری که از خورشید

آسمان خشت زیر سر دارد

دل ما دارد آرزوی پری

با تو یک حرف مختصر دارد

بی نیاز است اسیر از دو جهان

که لب خشک و چشم تر دارد

شمارهٔ ۴۷۰

به جایی می‌رسد شوقی که الفت راهبر دارد

پر پرواز طوطی رنگ برگ نیشکر دارد

دلی از کین مردم پاک می بینی چه می دانی

که از بیجوهری این تیغ جوهر بیشتر دارد

سری در جیب کش چون قطره سیر بحر هستی کن

حباب از خود نمایی سر به بالین خطر دارد

به این سرعت کدامین درد دل را مختصر سازم

تپد در سینه چون دل بال مرغ نامه بر دارد

ز داغ لاله کاران سبزه الماس می جوشد

بهار عافیت سرچشمه از خون جگر دارد

نگه دزدینش بیند دو عالم طرفه تر این است

نظرباز وفا بیتابی بحر دگر دارد

نگردد رنج پاس خاطر روشندلان ضایع

صدف در جوش طوفان تکیه بر آب گهر دارد

اسیر از دشت دل مجنون دماغی می برد بویی

که از هر سایه خاری بهاری در نظر دارد

شمارهٔ ۴۷۱

ز آهم هر طرف دل وحشتستان دگر دارد

خدنگی را که پر برق است پیکان دگر دارد

بود صیادی الفت چو شعر مبتذل گفتن

شکار انداز تنهایی شدن شان دگر دارد

ز نشتر زار زیر آسمان چون سبزه می لرزم

که در هر سایه خاری گلستان دگر دارد

زچشم جوهر تیغت مروت می توان دیدن

که در هر مرهمی زخم نمایان دگر دارد

منقش بال طاوسی است هر یک آشیان گردون

که از هر پر فشانی برگریزان دگر دارد

شمارهٔ ۴۷۲

جدا هر جلوه ای بینی ز سودای نظر دارد

گل از جایی دل از جایی می از جایی نظر دارد

نفس فرسوده آتش دل دیوانه ای دارم

که هر آشوبش از طوفان دریایی نظر دارد

گلستان هوس را رنگ و بویی غیر وحشت نیست

گلش از جایی و شمشادش از جایی نظر دارد

در آن میخانه وحدت می دهد داد دل عارف

که هر ساغر ز چشم باده پیمایی نظر دارد

نظر تا از کجا دارد دل دیوانه عاشق

به هر شمع و گلی می بینم از جایی نظر دارد

چراغ خلوت ما خواب خاموشی نمی داند

دل بیدار می داند کز ایمایی نظر دارد

زند لاف گرفتاری اسیر ما جهانگرد است

سر زنجیرش از زلف چلیپایی نظر دارد

شمارهٔ ۴۷۳

شوق رازی است که اظهار در آتش دارد

عشق خاری است که در گلزار در آتش دارد

داغ حسنم که ندانسته سپند از خاشاک

دل دیوانه و هشیار در آتش دارد

هر که پوشیده چو اخگر نظر از عالم برد

شعله را دیده بیدار در آتش دارد

عالم از گرمی بازار دل آتشکده ای است

عشق تنها نه خریدار در آتش دارد

نتوان سوخت برای دگران بی نسبت

کامجو را دل بیعار در آتش دارد

خلقی از شوق تو در آتش هم می سوزند

شمع پروانه و گل خار در آتش دارد

عشق تنها نه همین هستی ما سوزد اسیر

خار از این بادیه بسیار در آتش دارد

شمارهٔ ۴۷۴

خطی از هر سر مو محشر تابم دارد

مژه هوش ربایی رگ خوابم دارد

نرساند صف مژگان مرا خواب به هم

دل بیدار سر رشته خوابم دارد

که به این کوکبه در دشت جنون تاخته است

چشم آهوست که هر گام رکابم دارد

دل ز ویرانی من روی شگون می بیند

گر سراپا شوم آیینه خرابم دارد

نبرد راه کسی بزم شرابی که مراست

نکهت گل خبر از بوی کبابم دارد

می کند پیش سلامی که سلامش نکنم

اینقدر ساختگی بهر جوابم دارد

تا سر کینه بریدم به دل آیینه شدم

این گناهی است که ممنون ثوابم دارد

قابل پرسش عصیان شدن اکسیر من است

اینقدر بس که سزاوار عتابم دارد

ندهم گوشه آن چشم به میخانه اسیر

کم نگاهی است که مشتاق شرابم دارد

شمارهٔ ۴۷۵

گل خیال که در آب و آتشم دارد

که یاد خنده غفلت مشوشم دارد

اگر غبار نگردم غبار خواهم شد

به دام شوخی جولان ابرشم دارد

شهید جلوه شمشیر گشتنم بس نیست

هلاک شوخی پرواز ترکشم دارد

عداوتم گل خجلت به بار می آرد

ز درد کینه دل پاک بی غشم دارد

ز کینه ام دل شمشیر آرمید و هنوز

خیال ابروی او درکشاکشم دارد

شمارهٔ ۴۷۶

ز استخوان ساخته صنعتگر قدرت درمی

که وطن در دلش آن گوهر تابان دارد

با وجودی که ندید است کس از درج او را

مشتری بیحد و جوینده فراوان دارد

هرکه دیدش به هوا تا ننماید او را

از شعف در دهنش گیرد و پنهان دارد

شبچراغی است که شمع همه کس روشن از اوست

با گدا رابطه و قرب به شاهان دارد

نیستش منتی از تربیت مهر و سحاب

زر خورشید توقع نه ز باران دارد

خون و شیر است که جوشیده و او گشته عیان

نسبتی لیک نه با این و نه با آن دارد

نه عقیق است و نه الماس و نه یاقوت و نه لعل

آشنایی نه به سیلانی و مرجان دارد

نه زمرد نه زبرجد نه خزف نه لؤلؤ

نه ز دریا خبر و نه اثر از کان دارد

ضعف پیری اگرش مایده روح کند

همچو گل خنده رنگین به جوانان دارد

شمارهٔ ۴۷۷

چرخ به تسلیم پیشه دست ندارد

خاک ز افتادگی شکست ندارد

یاد مکافات خاطرش بخراشد

هر که ترحم به زیر دست ندارد

گشته ز منت خراب و باده شمارد

دل خبر از نشئه الست ندارد

تا نکند سینه ناله گریه نجوشد

خوشه نبالد چو داربست ندارد

نشئه شوقش گداخت غفلت دیرین

سر خوش آن باده ای که مست ندارد

باطن بی حیله جو اسیر که زاهد

دیده ظاهر که هر چه هست ندارد؟

رحم کند گر به خویش باطن صوفی

کار به رندان می پرست ندارد

شمارهٔ ۴۷۸

هر دل خبر از آینه دید ندارد

هر ذره نسب نامه خورشید ندارد

ناکامی جاوید رسانید به کامم

نومیدیم از وصل تو نومید ندارد

تنهایی تنها نشود رهبر موری

کثرت خبر از عالم توحید ندارد

تنها نه غم خود غم یک قافله دارم

غارتزده جز حسرت جاوید ندارد

صاحبنظران چشم به راه دگرانند

صد قبله نما هست و یکی دید ندارد

در حیرتم از پرورش ابر مکافات

بر تاک خطا رفت و ثمر بید ندارد

همدرد اسیرم به تمنای تو عمری است

دارم ز تو روزی که شب عید ندارد

شمارهٔ ۴۷۹

دلی کز غمش می به ساغر ندارد

الهی که تا حشر سر بر ندارد

چه گل چیند از پنجه دست رسایی

که خاری ز راه دلی بر ندارد

گلم دست خالی است از سیر باغی

که تا سایه خار بی بر ندارد

نچینم گل باغ آیینه ای را

که بویی ز خاک سکندر ندارد

بنازم به قدری که تمکین نداند

ببالم به شأنی که لنگر ندارد

نخواهم چو گل در حنا پنجه ای را

که از چنگ دل زخم خنجر ندارد

نگوید کسی با پدر خواب یوسف

که سودای رشک برادر ندارد

اسیر از دلم خون روان شد ندیدم

کتابی که نادانی از بر ندارد

شمارهٔ ۴۸۰

نگاه خونی و مژگان تیغزن دارد

شهید او که چه ترکان صف شکن دارد

چنان شکار وفا گشته چشم غمازش

که سوی هر که نگه می کند به من دارد

به راز دار محبت چه احتیاج قسم

لبی که مهر خموشیت بر دهن دارد

نسیم زحمت بیجا مکش که یوسف من

تنش ز نکهت گل تار پیرهن دارد

دلم ز فیض خموشی زبان عالم بست

غنیمت است که دیوانه یک سخن دارد

اسیر چند ز بیگانه خوی من پرسی

کسی که روی گل و بوی یاسمن دارد

شمارهٔ ۴۸۱

نزاکت اینقدر نی برگ گل نی یاسمن دارد

به هر عضو تو خوبی یوسفی در پیرهن دارد

ز تاراج غمش راهی به دلها کرده ام پیدا

نگاهش سرگران از هر که گردد رو به من دارد؟

چمن پیرا به رنگی امتحانم می کند هر دم

بهار تازه ای در سایه هر نسترن دارد

به بزمش بلبل و پروانه بسیارند می دانم

زبان آتشین دارم که تاب یک سخن دارد

گهی از نکهت گل گه به بوی پیرهن شادم

دلم را مهربانی های غربت در وطن دارد

گل نظم اسیر از آفت پژمردن آزاد است

که رنگ و بوی فیض از تربت پاک حسن دارد

شمارهٔ ۴۸۲

دل ما زخمی از مرهم ندارد

اگر شادی ندارد غم ندارد

ز من مجنون گریزد دشت در دشت

چه شد زنجیر پای کم دارد

دلم آن غنچه بی آب و رنگ است

که در زیر نگین شبنم ندارد

مشو آزرده دل از مردن من

که مرگ چون منی ماتم ندارد

اسیرت را فلک بخشیده دردی

که در خاک و گل آدم ندارد

شمارهٔ ۴۸۳

بیدل چه سراید به خیالی که ندارد

شوخی چه کند با پر و بالی که ندارد

رسواست به خود تهمت بیکاری عاشق

کو در دو جهان فکر محالی که ندارد

سوداگر درد است تهیدستی حسرت

پر محتشمی کرده ز مالی که ندارد

دیوانه ندیدیم چو بیعار اسیرت

خوشحال نشسته است به حالی که ندارد

شمارهٔ ۴۸۴

غبار عاشق اکسیر وفا در آستین دارد

به بادش گر دهی باغ صفا در آستین دارد

سمندر می کند آیینه را پرواز می بخشد

کف خاکستر دل فیضها در آستین دارد

به استقبال قاتل زخم جرأت را نمک ریزد

تپیدن را رگ ما خونبها در آستین دارد

به جای سبزه مجنون می دمد در وادی حیرت

مگر ریگ روان آب بقا در آستین دارد

جگر شد چاک و شوقم در لباس رشک می سوزد

چه دستی بهر عریانی قبا در آستین دارد

چه شد گر نبض زنجیرم ز جستن چاک می گردد

غبارش نسخه دار الشفا در آستین دارد

به رنگ خنده اطفال گل را غنچه می سازد

نسیم جلوه اش بوی حیا در آستین دارد

چمن را فرش برگ گل عبث می سوزد از منت

بهارستان آتش بوریا در آستین دارد

ز دست افشاندش بر هر دو عالم می توان دیدن

که گنج بی نیازی را گدا در آستین دارد

غبار از دل سرشک از دیده ما پاک می سازد

چه رنگین شیوه ها نام خدا در آستین دارد

ز نسرین ساعدی عیدی نبخشد لاله داغی

دلش خوش غنچه هم دست از حنا در آستین دارد

اسیر از اختلاط بلبل و پروانه می سوزد

اگر داند سرشک ما چها در آستین دارد

شمارهٔ ۴۸۵

ز رنگین شیوه ها گلزار بلبل آفرین دارد

تبسم زیر لب خنجر به کف چین بر جبین دارد

ز گرد کین دل گر شیشه بینی آب شمشیر است

چو دشمن صاف گردد زهر در زیر نگین دارد

چه بیدود آتشی دارد قناعت گلخنش گلشن

جدا هر شعله صد گنج شرر در آستین دارد

خراش ناله زنجیر دام عیش می گردد

گرفتار جنون کی خاطر اندوهگین دارد

به کشت بی نیازی قطره باران دل پاک است

به جای خوشه این حاصل گهر در آستین دارد

شمارهٔ ۴۸۶

به از درد او جان پناهی ندارد

ز تن منت برگ کاهی ندارد

هنر نیست در خون نشاندن دلی را

که سامان شبگیر آهی ندارد

نبینی به عمر ابد وادیی را

که تا خضر هم خضر راهی ندارد

به بزمی که رشکم کند پاسبانی

دلم از تو چشم نگاهی ندارد

نخواهد کسی از تو خون اسیری

که جز بیزبانی گواهی ندارد

شمارهٔ ۴۸۷

نگه در دیده اندام تو دارد

نفس در سینه پیغام تو دارد

دلم در خاک هم صاحب کمال است

به بازو حرزی از نام تو دارد

رسا افتاده مستیهای منصور

مگر کیفیت از جام تو دارد

چه می پرسی چه دارد بینوا دل

دعای صبح تا شام تو دارد

دل من باغ خندیدن ندانست

نمکزاری ز دشنام تو دارد

چه صیادی چه صیادی که هر صید

برای صید خود دام تو دارد

اسیر از هر دو عالم بی نیاز است

به ناکامی همان کام تو دارد

شمارهٔ ۴۸۸

نه اشک است اینکه بی یاد تو در چشمم غلو دارد

نگاه از شوق دیدارت دل پر آرزو دارد

گل پیمانه هم در دست ساقی غنچه می گردد

مگر در سر هوای غنچه خندان او دارد

شکست زلف او بسیار می دیدم چه دانستم

که بهر قتل من چون خط سپاهی در سبو دارد؟

ز بس دل با خیالش می کند مشق پریشانی

سر بند نسیم زلف او را مو به مو دارد

ز بس از حرف شوق روی او گل در گریبان کرد

بسان غنچه مکتوب اسیران رنگ و بو دارد

ز موج آتشین بند نقاب شرم بگشاید

ز عکس چهره او دختر رز بسکه رو دارد

شدم شرمنده عشق از تغافلهای شرم او

خوشا چاک دلی کز بینش مژگان رفو دارد

سجودی پیش آن محراب ابرو می توان کردن

اسیر از خون امید دو عالم گر وضو دارد

شمارهٔ ۴۸۹

بوی گل و روی ماه دارد

آیینه هزار آه دارد

گفتم که نگاه کن خدا را

گفتا که خدا نگاه دارد

پروانه و بلبلش دعاگوست

از شعله و گل سپاه دارد

حیران نظاره نهانش

صد عذر به یک گناه دارد

صحرای دلم هزار گلشن

در سایه یک گیاه دارد

از دیده نشان دل توان یافت

این دیر به کعبه راه دارد

پرکاری و دلبری و شوخی

هر شیوه که پرسی آه دارد

شرمنده ز کس نشد دل ما

شرمندگی از گناه دارد

زود آینه ساز می شود دل

گر پاس نفس نگاه دارد

صبح است و اسیر و حسن مست است

از غیر خدا نگاه دارد

شمارهٔ ۴۹۰

هر دل که غم همیشه دارد

در آب حیات ریشه دارد

دیوانه به عالمی نظر باز

هر ذره پری به شیشه دارد

بی سوز محبتی دلی نیست

تا قطره به شعله ریشه دارد

در بزم تو آفتاب گل باز

آیا دل ما چه پیشه دارد

کو حوصله نگاه ساقی

مست است و هز ار پیشه دارد

در کندن آشیان بلبل

گلبن از خار تیشه دارد

مستی به اسیر شد مسلم

زین باده که او به شیشه دارد

شمارهٔ ۴۹۱

دل زخم که جان داغ که گل خار که دارد

حیرت به کف آیینه دیدار که دارد

از ذره گریبان هوا دامن باغ است

گردم نظر از جلوه رفتار که دارد

دامان شفق چاک گریبان تماشا

صبح آینه از شبنم گلزار که دارد

خاکستر ما پیرهن رنگ بهارست

یوسف خبر از گرمی بازار که دارد

از گرد عدم دامن پرواز گرفتم

آزادی جاوید گرفتار که دارد

دام و قفس از ناله ما گوش گرفتند

شوق اینهمه با طاقت بسیار که داد

در آتشم از غیرت خورشید قیامت

هم چشمی خار سر دیوار که دارد

در مذهب الفت سخن حوصله کفر دارد

طاقت خبر از شوخی آزار که دارد

شمارهٔ ۴۹۲

تغافل در نگه پنهان که دارد

تبسم زیر لب خندان که دارد

ز مژگان می نویسم سطر اشکی

سواد نسخه طوفان که دارد

دل صد پاره دارم در گریبان

گل صدبرگ در دامان که دارد

سراغش می دهم دیوانه اش من

سری در سایه مژگان که دارد

فرنگستانی از هر گردش چشم

که دارد ای مسلمانان که دارد

اسیر از راست بازار محبت

سراغ درد بیدرمان که دارد

شمارهٔ ۴۹۳

محبت در غم بیدردی آزادم نگه دارد

جنون در ماتم آسودگی شادم نگه دارد

صفیری گر کشد مرغ قفس را ذوق پرواز است

خموشی در گرفتاری ز فریادم نگه دارد

به دل از ترکتاز عشق بیباکی غمی دارم

خدا از چشم زخم خاطر شادم نگه دارد

سواد اعظم ویرانیم نامم غم آباد است

نبینم روی معموری غم آبادم نگه دارد

حباب بحر آتش با لب فرسوده ای دارم

نبینم آفتی گر عشق بنیادم نگه دارد

مرداش گر ز خون صید دیگر زیب فتراک است

بگو تا کشته در فتراک بیدادم نگه دارد

من آن صیدم که با دام تغافل کرده ام الفت

خدا از مهربانیهای صیادم نگه دارد

شمارهٔ ۴۹۴

زاهد از سبحه رشته ای دارد

فکر صید فرشته ای دارد

گرچه گل نور چشم گلزار است

لاله حسن برشته ای دارد

چشم آیینه تشنه خط کیست

ورق نانوشته ای دارد

دلم از جور یار پر خون است

گل در خون سرشته ای دارد

نیست جوهر به تیغ یار اسیر

بهر قتلم نوشته ای دارد

شمارهٔ ۴۹۵

فقر هم خودنمایی ای دارد

بی نیازی گدایی ای دارد

دست کوتاه یاس را نازم

نارسایی رسایی ای دارد

برده کشتی شکسته ها به کنار

موج هم ناخدایی ای دارد

انتقامی است بیزبانها

عجز زور آزمایی ای دارد

گشت مطلب روا ز یأس اسیر

با دلم آشنایی ای دارد

شمارهٔ ۴۹۶

حباب با دل من آشنایی ای دارد

شکسته بند خطر مومیایی ای دارد

رهین منت پیر و جوان ز یکرنگی است

دلی که آینه خو شد گدایی ای دارد

خرابه کشتی و صحرا محیط و دل طوفان

جنون به عالم دل ناخدایی ای دارد

جنون ملال گداز خوشی است عاشق را

دیار دل نمکین روشنایی ای دارد

به نقص ما منگر بیش از این حریم دل است

که نارسا نگه اینجا رسایی ای دارد

خرابه دل من مسجد نماز من است

قضای ظاهریم خوش ادایی ای دارد

صفای آینه غیر است و جذبه نامحرم

اگر دلی به دلی آشنایی ای دارد

ز داغ بندگیت دل جدا نمی داند

اسیر عاجز اگر خودنمایی ای دارد

شمارهٔ ۴۹۷

شمع بزم تو دماغ از می شوخی دارد

در سیه خانه شب جلوه لیلی دارد

حرفی از اول ارشاد (و) جنون می پرسم

مصرع ناله زنجیر چه معنی دارد

سبزه گل می کند از دامن مژگان سیاه

بخت عاشق نظر از سایه طوبی دارد

مست و هشیار درین میکده گشتند غبار

کس ندانست که گردون به که دعوی دارد

هرگز آهوی نگاه تو نشد رام اسیر

دل خود را به چه صیاد تسلی دارد

شمارهٔ ۴۹۸

ز خود هم می گریزد راز پنهان کسی دارد

غبار وحشتم بوی گلستان کسی دارد

دل دیوانه ام شبها پری در خواب می بیند

سری با سایه سرو خرامان کسی دارد

چه نقاشانه می آید صبا از گلشن کویش

سرانجامی برای چشم حیران کسی دارد

به رنگی می خرامد سرو استغنا شعار من

که پنداری به زیر هر قدم جان کسی دارد

ز غیرت غنچه می خندد گل زخم نمایانم

مگر دل نسبت دوری به پیکان کسی دارد

شمارهٔ ۴۹۹

ز ابر جلوه مهتاب تازگی دارد

به زیر خرقه می ناب تازگی دارد

به بزم دل چه گل از دیده می توان چیدن

چراغ در شب مهتاب تازگی دارد

گزند نیست گر اندیشه گزندی نیست

سپند مجلس احباب تازگی دارد

ندید گوش گران غفلت آنکه می گوید

به چشم حلقه در خواب تازگی دارد

در آن دیار که بر دشمنان نمی خندند

ستم ظریفی احباب تازگی دارد

زحلقه حلقه زنجیر و قطره قطره اشک

بهار و شبنم و سیماب تازگی دارد

سبک عنانی اگر شرط ناخدا است اسیر

گران رکابی گرداب تازگی دارد

شمارهٔ ۵۰۰

دل به یاد تو زهر چاک هلالی دارد

عشق ماهی است که تعویذ زوالی دارد

سرو اگر تربیت از سایه قدت گیرد

گر شود خشک به هر ریشه نهالی دارد

در پریشانکده یأس بود فیض رسا

سایه بید خوش آینده شمالی دارد

دل اگر خاک شود آب گهر می گردد

هر زوالی نظر از فیض کمالی دارد

ابر پرواز هوای تو چه عالمگیر است

خاک هم از گل دامت پر و بالی دارد

فیض ویرانه رسا ملک جنون آبادان

دلگشا صبح و شبی خوش مه و سالی دارد

سیر نیرنگ تماشای تو گلزار دلم

که در آیینه هر حال خیالی دارد

نکهتی از چمن فیض فصیحی است اسیر

که ز هر زمزمه گلزار مقالی دارد

شمارهٔ ۵۰۱

گل پژمرده، رنگی غیر حسرت برنمی‌دارد

دل افسرده، داغی جز خجالت برنمی‌دارد

شهید جلوه او خاطر آسوده‌ای دارد

که خوابش سر ز بالین تا قیامت برنمی‌دارد

ندانم چون کریم از خجلت سائل برون آید

دلی تا خون نگردد رنگ منت برنمی‌دارد

دل دیوانه از قید عالم رسته‌ای دارم

که ناز مهر و تمکین عداوت برنمی‌دارد

شمارهٔ ۵۰۲

به بزم شیخ و برهمن نشستنی دارد

بساط مردم نادیده دیدنی دارد

غنیمت است که زنجیر سر بسر گوش است

سخن نگفتن مجنون شنیدنی دارد

ستمگران تغافل منش چه می دانند

که صیدم از نرمیدن رمیدنی دارد

دلم بهار شکست است تا شد از تو درست

پذیره ای که چه رنگین تپیدنی دارد

اسیر چاره راحت ز غیر می جوید

دلش خوش است که چون دوست دشمنی دارد

شمارهٔ ۵۰۳

تماشای بهار عافیت گل چیدنی دارد

اگر در خواب باشد روی مطلب دیدنی دارد

دل دریا دو نیم است از امید و بیم پنداری

ز جذر و مد نفس دزدیدنی بالیدنی دارد

ز شمع وگل بلای گریه رنج خنده می پرسی

گدا از بیزبانی هم غلط پرسیدنی دارد

نگشتی بوی گلشن دود گلخن می توانی شد

به هر رنگی که باشد در جهان گردیدنی دارد

به هر عنوان تسلی می دهد دل را اسیر او

خیال گریه چون زور آورد خندیدنی دارد

شمارهٔ ۵۰۴

دلم ز دانه ناکشته دامنی دارد

در این بهار که هر خوشه خرمنی دارد

حجاب دردسر یار می کشد ستم است

گل بهار تماشا نچیدنی دارد

مباد حوصله گلستان غبار شود

دلم ذخیره غافل شکفتنی دارد

نصیحتی ز صبا گوش کرده ام که مپرس

نگفتنی است حدیثی که گفتنی دارد

دل اسیر شود گوش هوش اگر داند

که هر ادای نگفتن شنفتنی دارد

شمارهٔ ۵۰۵

گر دست هوای تو به دلها نگذارد

خمیازه گلها به چمن پا نگذارد

از بسکه زیاد مژه ات محشر نیش است

ترسم که تپیدن به دلم پا نگذارد

سرو تو چه شد کز چمن دیده نروید

یادش نتواند که به دل پا نگذارد

دارم گلی از بزم کسی جای دل امشب

آیا بگذارد به منش یا نگذارد

لب تشنگیم ریشه دوانیده به صحرا

وقت است که نم در دل دریا نگذارد

منع سفر بیخودی آسان نتوان کرد

رفتیم بگو شوخی ایما نگذارد

دشت از گل اشکم شده باغ دل پرخون

نامش چمن آبله پا نگذارد

غارت زده بیداد گران دلشده مستان

دل سختی او شیشه به خارا نگذارد

غارتگر شوخی است اسیر آن نگه مست

ترسم دل ما را به دل ما نگذارد

شمارهٔ ۵۰۶

نه تنها صبر با کم آرزوی بیش نگذارد

چو کامل شد جنون دل را به جای خویش نگذارد

ز آتش یک نفس تا مانده سامان شرر دارد

دلم را سرنوشت سوختن درویش نگذارد

چه رنگین صرفه ها بردند خلق از مردم آزاری

نرنجاند گزیدن خاطری پا پیش نگذارد؟

محبت خون دلی گم کردنی گم کردنی دارد

سری بی داغ سودا سینه ای بی ریش نگذارد؟

چو وابینی بود هر خار گلشن هر شرر گلخن

قناعت هیچ کس را در جهان درویش نگذارد

نداری اعتمادی بر دل ما امتحان بهتر

مگو تاراج عشقت خویش را درویش نگذارد؟

که می دارد نگه دیوانه صحرایی ما را

اگر سودای زنجیر تو پایی پیش نگذارد

اسیر از جاده زنجیر چشم حیرتی دارم

که شوقم را به راه عقل دور اندیش نگذارد

شمارهٔ ۵۰۷

اگر بینش ز مژگان پر برآرد

سر از کار جنون کمتر برآرد

اگر نیستان برد از بحر دل آب

چمن جای ثمر گوهر برآرد

قدم در چشم گلشن رنجه فرمای

که جای سبزه مژگان سر برآرد

هوا پروانه باشد باغ دل را

به جای سبزه بال و پر برآرد

شود غواص بحر دیده گر دل

صدف جای گهر اخگر برآرد

چو مژگان حسرت طرف کلاهی

ز آغوش نگاهم سر برآرد

ز پرواز دل مجنون عجب نیست

اگر نقش پیش هم پر برآرد

چه خواهد شد اسیر از باغ همت

به کام دل صفیری گر برآرد

شمارهٔ ۵۰۸

جذب نگهت جام می از تاک برآرد

گیرایی چشمت مژه از خاک برآرد

از گریه ما مستی چشم تو نظر باز

دستی به دعای سحری تاک برآرد

روح شهدا منصب پروانه بگیرند

روزی که شهید تو سر از خاک برآرد

بر دل چه امید آه که جولان اگر این است

گرد از سپه دیده نمناک برآرد

در خلوت خاموشی ما دود چراغی است

آن ناله که دود از دل افلاک برآرد

خلعت ز پرستاری مرهم نستاند

آن دل که سر از پیرهن چاک برآرد

برخاک اسیر تو گل ولاله حرام است

چیزی که برآید نظر پاک برآرد

شمارهٔ ۵۰۹

خواب اگر پی به سرگریه شبگیر آرد

صبح را بهر شفاعت به چه تدبیر آرد

سبزه شد دود چراغ دل و بیداد هنوز

بر سرخاک منش دست به شمشیر آرد

چون سراسیمه نباشم که به هر گردش چشم

صیدی از سایه مژگان به سر تیر آرد

سیرگاهش لب جوی است و گلش سایه ابر

جز جنون آب و هوا را که به زنجیر آرد

گر کند نشتر فصاد خیال مژه ات

خون افسرده برون از رگ تصویر آرد

مشربم بین که به بزم عسس توبه اسیر

می خورم خون قدحی ساقی اگر دیر آرد

شمارهٔ ۵۱۰

دلم وحشی شود رازش اگر لب بر زبان آرد

زبان دام افکند تا حرف او را در بیان آرد

به استقبال پا انداز او از سنبل خجلت

ببندد چون پری بال چمن را باغبان آرد

چه ممنون دلم کز شرم یادت آب می گردد

گناهی گر کند آیینه رازی ترجمان آرد

دلم تا صبح گلبازی کند با خاک درکویی

که آرام از تپیدن تحفه بهر پاسبان آرد

حیا گر مانعش در وعده روز است پیش از صبح

فرستم قاصد آهی که شب را موکشان آرد

از این غافل رمیدن یافتم شرمنده تدبیرش

نیاید پیش من دل تا تو را گیرد عنان آرد

به پروازی روم کز نکهت گل گرد برخیزد

اگر باد صبا مکتوب یار از گلستان آرد

نه بنشیند نه دست از قبضه شمشیر بردارد

به این تقریب شاید حرف قتلم بر زبان آرد

اسیر امروز مجنون هوای او چه کم دارد

غباری در نظر موزون تر از سرو روان آرد

شمارهٔ ۵۱۱

مگو کشتن بلایی بر سر منصور می‌آرد

شراب نیستی جان در تن مخمور می‌آرد

چه شد خوارم جنونم آنقدرها دوست می‌دارد

که زنجیر مرا از تار زلف حور می‌آرد

نمی‌دانم دل دیوانه در بزم که ره دارد

به سویم هر نفس گلدسته‌های نور می‌آرد

تجلی نامه موسی اگر از طور می‌آید

محبت هم پیام ما ز راه دور می‌آرد

نمی‌دانم خراب کیست کز یک قطرهٔ باران

کمان موج بر بازوی دریا زور می‌آرد

به گلزارم کشد شوق تو پندارد دلی دارم

نسیمی غنچهٔ مغز مرا در شور می‌آرد

قناعت خاک را هم گنج گوهر می‌تواند کرد

کلید ملک جم از نقش پای مور می‌آرد

اسیر بی‌سرانجام تو عالی همتی دارد

برای ما شراب از کاسه فغفور می‌آرد

شمارهٔ ۵۱۲

کو قاصدی که نامه به باد صبا برد

تا گردم از قلمرو بال هما برد

هرکس به روی ما در چاک قفس گشود

پیش دلش تبسم گل التجا برد

یکچند هم به رغم فلک بیوفا شویم

شاید بدین وسیله کسی نام ما برد

هر جا دچار می شود از کار می روم

یک بار از غرور نپرسد خدا برد؟

هرکس به بزم عشق نیازی برد اسیر

پروانه بیزبانی و بلبل نوا برد

شمارهٔ ۵۱۳

پروانه چراغ وفا پر کجا برد

هرکس که گشت گرد سری سرکجا برد

زنجیر موج باده شوریدگی بس است

دیوانه تو شیشه و ساغر کجا برد

عهد تو هرزه درد سر ناز می دهد

آیینه شکسته سکندر کجا برد

خار ره تو منت دریا نمی کشد

جوهر شناس آبله گوهر کجا برد

دام فنا قلمرو آسودگی بس است

چون گل شکار زخم تو بستر کجا برد؟

یک نامه برد ناله و گردم به باد داد

در حیرتم که نامه دیگر کجا برد

ممنون چاره نیست دل بیقرار ما

دریای اضطراب شناور کجا برد

راه از تو منزل از تو و آوارگی ز تو

گم گشته دیار تو ره بر کجا برد؟

پرواز شوق گرمتر از بال آتش است

غمنامه اسیر کبوتر کجا برد

شمارهٔ ۵۱۴

سودای تو ما را به تمنای دگر برد

آیینه حیرت به تماشای دگر برد

هر چند که احرام سرکوی تو بستم

بیگانگی خوی توام جای دگر برد

این زمزمه در گوش که گویم که بفهمد

خاموشی من نسخه ز انشای دگر برد

یک شمه ز آوارگی خویش بگویم

در هر قدمم شوق به صحرای دگر برد

شمارهٔ ۵۱۵

رنگی که حسن از دل نومید می برد

عشق از برای آینه دید می برد

زاهد که دوزخ از دمش افسرده خاطر است

نام بهشت را به چه امید می برد

هرکس به قدر بار سبکبار می شود

دنیا پرست حسرت جاوید می برد

سامان نشتر از دل ما کم نمی شود

این قطره نم ز چشمه خورشید می برد

شمارهٔ ۵۱۶

کلفت زخاطرم دل بیدار می برد

زنگ از دلم پیاله سرشار می برد

بی گریه دست و پای تو موجی است در سراب

بیهوده عرض کوشش بسیار می برد

ناصح ز منع باده اگر نوش می کند

دیوانه را به دیدن خمار می برد

آواره گل ز آبله خون نچیده است

پایی که ره به کوچه زنار می برد

نازکدلان برای شگون می خرند اسیر

مفت دلی که حیرتش از کار می برد

شمارهٔ ۵۱۷

خط رسید آن چشم و آن ابرو همان دل می‌برد

زور دارد زور با تیر و کمان دل می‌برد

شوخ پیکان کسی در بیضه شد عالم شکار

غنچه از بلبل اگر در آشیان دل می‌برد

یک تبسم نشئه عمر دو بالا می‌دهد

حسن را باشد چو لکنت در زبان دل می‌برد

هرگلی در موسم خود خنده شیرین می‌کند

در زمستان نازهای باغبان دل می‌برد

جلوه کردی کار بر صاحبدلان دشوار شد

در چمن تا سایه سرو روان دل می‌برد

حسن سرشار اول از آخر نمی‌داند که چیست

نوبهار این گلستان تا خزان دل می‌برد

می‌توان دید از تغافل‌های پرکار کسی

زهر چشمی تا به خود دارد گمان دل می‌برد

گرم می‌بیند ز حال ما خبردارش کنید

ماه پندارد که مهرش از کتان دل می‌برد

سرو رعنا اینچنین باید قد رعنا چنین

از زمین سرکشی تا آسمان دل می‌برد

شعله گیرا گل از خاشاک نشناسد اسیر

تا زمین گل گل شد از پیر و جوان دل می‌برد

شمارهٔ ۵۱۸

از من و بلبل صبا صبر و تحمل می برد

خاک راهت را به باغ از دامن گل می برد

گرد راهم بی نیازی را به خاک افکند و رفت

جرأتش کی بعد ازین نام توکل می برد

پرسش مژگان نازش را زبان دیگر است

نام ما از گوشه چشم تغافل می برد

اشک بیتابی ندارد رنگی از خونین دلان

طاقت ما رنگ از روی تحمل می برد

چون دل پر شور ما کی غنچه ای باشد اسیر

این جرس زنگ از دل افغان بلبل می برد

شمارهٔ ۵۱۹

چنگ دل از نغمه‌ای نی از نوایی می‌برد

هر خراش ناله‌ای راهی به جایی می‌برد

ناله نی حسن مجلس را پریشان طرّه‌ای است

هر دل از شوخی به تاراج هوایی می‌برد

حاصل دیوانه آب از شبنم گل می‌خورد

سبزه‌اش تاب از نسیم جعد سنبل می‌برد

بی‌خودی گل می‌کند از نالهٔ نی در دلم

نیستان پنداری آب از چشم بلبل می‌برد

شمارهٔ ۵۲۰

کی دل کلید راز به دست زبان سپرد

بحر گهر به موج کجا می توان سپرد

دود است گرد حمله ما در نبرد خصم

آتش زند به معرکه چون دل عنان سپرد

جان می توان سپرد به یک روی دل ولی

کی راز دوستان به کسی می توان سپرد

صحرا ز پاره دل بی اعتبار ما

گوهر به کیسه کرد و به ریگ روان سپرد

حیرت به دیده داد محبت به دل اسیر

گوهر به بحر داد و جواهر به کان سپرد

شمارهٔ ۵۲۱

بسکه دارم به دل محبت درد

درد جویم ز یار و طاقت درد

شاد از آنم که آشنا شده است

با لب زخم من شکایت درد

می ربایند مو به مو از هم

عضو عضو مرا ز لذت درد

ما کجا تلخی دوا ز کجا

می گریزیم در حمایت درد

ناله می روید از نی تیرش

در دل ما به ذوق عشرت درد

استخوانم به خویش می بالد

هر نفس زیر بار منت درد

بند بندم طلسم شور نی است

تا نمکسود شد ز لذت درد

زده عشقت صلای مهمانی

داغ ما را به خوان قسمت درد

می کنم جان فدای گرمی عشق

دل اسیر وفای راحت درد

شمارهٔ ۵۲۲

کی قیامت در نظر با این تماشا بگذرد

از طراوت چشم تر جوشد به هر جا بگذرد

گر نباشد مانع نظاره شرم روی دوست

یک سر مژگان نگاهم از تماشا بگذرد

با غبار خاطرم گر آشنا گردد نسیم

موج نتواند سبک از روی دریا بگذرد

ابرکشت شعله دهقان پر پروانه است

می گدازد برق اگر بر حاصل ما بگذرد

عالم الفت تماشاخانه آمیزش است

می‌توان دیدن غباری گر ز دل‌ها بگذرد

سبزه‌ای کز خاک مشتاق وفا روید اسیر

روز اول یک سر و گردن ز مینا بگذرد

شمارهٔ ۵۲۳

نیست درویش آنکه از تاراج عزت بگذرد

گر گذشتی دارد از ملک قناعت بگذرد

زندگی بی عشق یعنی دانه ای در زیر خاک

حیف از اوقاتی که بی شغل محبت بگذرد

بینوایی ذوق بخشیدن نمی داند که چیست

آنکه دارد بیشتر عمرش به خجلت بگذرد

پرنیان صبحدم یک چاک پیراهن شود

گر ز گلگشت چمن با این نزاکت بگذرد

از فریب گردش چشم فسونسازش به بزم

ساغر از می ناله از نی دل ز الفت بگذرد

سبزه ای کز گریه ام روید پرقمری شود

هرگه از باغ نظر آن سرو قامت بگذرد

خودنمایی نیست چون امروز فردا گر به من

سر ز محشر بر ندارم تا قیامت بگذرد

از خیال محشر انصاف می گردد غبار

حضم اگر مرد است از یادش مروت بگذرد

در چمن دارم خیال می پرستی با اسیر

پاره اوقات مجنون هم به عشرت بگذرد

شمارهٔ ۵۲۴

یاد چشمت سرگران تا چند از دل بگذرد

تا کی این صیاد مست از صید غافل بگذرد

سبزه زنجیر می روید ز صحرای جنون

سیر دارد گر نسیمی بی سلاسل بگذرد

موج را بیدست و پا تر می نماید اضطراب

کشتی بی لنگران از بحر مشکل بگذرد

بی نیازیهای دهقان خانه سوز آفت است

میگدازد برق را هرکس ز حاصل بگذرد

کشتی دریای عاشق را حباب وحشت است

آب می گردد اگر از یاد ساحل بگذرد

پاک شو ز آلودگیها در ره تنگ عدم

از گهر چون رشته ای تر گشت مشکل بگذرد

کشت بی برگی است برقش دشتبانی می کند

آفت از دست توکل دست بر دل بگذرد

شوق را نازم چه پروا دارم از واماندگی

منزل از همراهی کامم ز منزل بگذرد

صبح خندان می شود بر روی تیغ آفتاب

کاملی باید که از تقصیر جاهل بگذرد

قطره ما از خیال بحر طوفان است اسیر

مایه سیل است هر اشکی که از دل بگذرد

شمارهٔ ۵۲۵

گر آسمان زکینه دیرینه بگذرد

موج صفای سنگ ز آیینه بگذرد

گر از پل شکسته ز دریا توان گذشت

مخمور هم ز می شب آدینه بگذرد

دشمن به خون خویش تپد در سرای خویش

اما به شرط آنکه دل از کینه بگذرد

گردد چراغ خلوت دلهای قدسیان

آهی که از مصاحبت سینه بگذرد

گیرد جهان ز جوهر تجرید اسیر عشق

چون شعله گر ز خرقه پشمینه بگذرد

شمارهٔ ۵۲۶

نه همین گرد ره شوق ز صرصر گذرد

ریگ این بادیه چون برق هم از سرگذرد

دل دریا شود آتشکده داغ نهان

نسبت اشکم اگر در دل گوهر گذرد

آنکه رحمت کند آرایش دیوان گناه

صرفه آن است که از کرده ما درگذرد

تا دهد نامه مستان به فراموشی غم

بال موج قدح از بال کبوتر گذرد

شمارهٔ ۵۲۷

در دلم یاد یار می گذرد

از خزانم بهار می گذرد

مژه های دراز می بینم

از دل بیقرار می گذرد

شیشه می چه طالعی دارد

چار فصلش بهار می گذرد

نگهی می کنی نمی دانی

چه به دلهای زار می گذرد

شمارهٔ ۵۲۸

کسی که در دل خود از نیاز می‌گذرد

ز خاطر که به عمر دراز می‌گذرد

هلاک توبه پشیمان دلی که هر ساعت

گذشته از سر بیداد و باز می‌گذرد

اجل که جوهر شمشیر ناز می‌داند

چرا به خاک شهیدان به ناز می‌گذرد

نگه ز کعبه و بتخانه باج می‌گیرد

به این غرور چه الفت‌نواز می‌گذرد

یگانه گوهر دریای خاک خواهد شد

دلی که از سر افشای راز می‌گذرد

غبار هستی محمود می‌رود بر باد

اگر نسیم به زلف ایاز می‌گذرد

بهار گریه الفت طراز می‌آید

خزان ناله وحشت گداز می‌گذرد

ادب ز آینه هستیم غبار انگیخت

ز خاطر که به این ترکتاز می‌گذرد

اسیر صلح نخواهد که جنگجو باشی

دگر به عمر تغافل‌نواز می‌گذرد؟

شمارهٔ ۵۲۹

آفتی وام می توانم کرد

کار دل خام می توانم کرد

سر دیوانگی سلامت باد

ننگ را نام می توانم کرد

خوانده ام سرخط گرفتاری

خدمت دام می توانم کرد

از خیال کسی گداخته ام

باده در جام می توانم کرد

خامه بی تعلقی دارم

مشق آرام می توانم کرد

چشم و دل را به بزم وصل اسیر

حسرت آشام می توانم کرد

شمارهٔ ۵۳۰

ترک غمت از کشتن و بستن نتوان کرد

این توبه به امید شکستن نتوان کرد

هر سایه مژگان تو صیاد غزالی است

در دیده ما سرمه جستن نتوان کرد

برخاسته اشکم به صف آرایی مژگان

در بزم تو تکلیف نشستن نتوان کرد

تا زهد اسیر تو قدح نوش برآمد

جز زمزمه توبه شکستن نتوان کرد

شمارهٔ ۵۳۱

رخی از باده رخشان می توان کرد

گلی از شعله خندان می توان کرد

اگر از خویش پنهان می توان شد

تو را از خلق پنهان می توان کرد

ز شور بیخودی در بزم مستان

دل ما را نمکدان می توان کرد

ز رویت خنده بر گل می توان زد

سرش را هم چراغان می توان کرد

بهار سینه صافی تربت من

گل از خاکم به دامان می توان کرد

شمارهٔ ۵۳۲

گریبان رشک گلشن می توان کرد

گل چاکی به دامن می توان کرد

بنازم انتقام سینه صافی

چها با جان دشمن می توان کرد

چمن پیرا ندانم جلوه کیست

گل ناچیده خرمن می توان کرد

به کشتی رام یک دل می توان بود

تماشای رمیدن می توان کرد

گداز حیرتم کامل عیار است

مرا در ساغر من می توان کرد؟

غبارم کرد اسیر آن گردش چشم

طواف مشهد من می توان کرد

شمارهٔ ۵۳۳

وفا با خاکساری می توان کرد

خزانی را بهاری می توان کرد

چنین بیگانه مگذر از دل ما

در این صحرا شکاری می توان کرد

صبا خاکستر داغم نگه دار

نثار لاله زاری می توان کرد

تو گر ساقی شوی مانند خورشید

به یک ساغر مداری می توان کرد

در دولتسرای خاکساری است

که کسب اعتباری می توان کرد

غبارم در طلسم انتظار است

به خاک من گذاری می توان کرد

اسیر از یاد چشم مست ساقی

مداوای خماری می توان کرد

شمارهٔ ۵۳۴

هشیاریم از یاد تو بیهوش برآورد

بیهوشیم از خویش قدح نوش برآورد

هر جا که تماشای رخت باغ نظر شد

حیرت چقدر گل که ز آغوش برآورد

در دیده صاحبنظران موج غبار است

سروی که سر از گلشن آغوش برآورد

پنهان ز اسیر تو شبی جام گرفتم

خوش زمزمه ها از لب خاموش برآورد

شمارهٔ ۵۳۵

دلی کجاست که سامان عیش ما گیرد

گلاب خون ز گل سایه هما گیرد

شکست توبه ما صبح عید گلزار است

هوا ز سایه گل دست در حنا گیرد

غبار فتنه هوا را کند گریبان چاک

اگر نه دل سر زنجیر آه ما گیرد

عدم شکاف قفس گردد از خراش نفس

اگر شکار تو را خواب مدعا گیرد

خجل شدم ز دل دوست دشمنان زنهار

دگر کسی ز چه رو جانب شما گیرد

به یک تپیدن از این دام می توان جستن

اگر نه خار جفا دامن وفا گیرد

هنوز شیوه بیگانگی نمی داند

هزار نکته به یک حرف آشنا گیرد

در این چمن سر وکارم به سرو خود رایی است

که جلوه در گل و نظاره در حیا گیرد

عبیر پیرهن بوی گل به باد رود

غبار کشته نازت اگر هوا گیرد

اسیر خواب پریشان دل مکن تعبیر

مباد خاطرش از شیوه جفا گیرد

شمارهٔ ۵۳۶

زبان ناله پر از شوخی تحریر می گیرد

دعا پنداری امشب دامن تأثیر می گیرد

شبنم آیینه دارد در بغل از صبح سرشاری

فروغ روشنی دارد چو شمعی دیر می گیرد

چه گلها می توان چید از دل دیوانه مستی

که دستی جام و دستی حلقه زنجیر می گیرد

ز عکس آیینه لافی با دل من می تواند زد

اگر مرد است جا در بزم بی تصویر می گیرد

اسیر از گوشه چشم تو با افلاک می گردد

غبار دشت مجنون تو باج از شیر می گیرد

شمارهٔ ۵۳۷

ز اشکم غنچه در هرجا گلاب رنگ می‌گیرد

به خود کار شکفتن تا قیامت تنگ می‌گیرد

کسی فیض شهادت پیشتر از من نخواهد یافت

اگر قاتل به جرم عذرخواهی لنگ می‌گیرد

نوای خارج ساز جرس آهنگ می‌گیرد

اگر تیغ زبانش از خموشی زنگ می‌گیرد؟

نمی‌دانم چه حال است این چه حال است این که من دارم

ز مستی شیشه‌ام از خود سراغ سنگ می‌گیرد

شمارهٔ ۵۳۸

وفا به مهر و عداوت به کین نمی‌ارزد

گشاد کار به چین جبین نمی‌ارزد

زمانه گر شود آیینه‌دار امیدت

به حسرت نگه واپسین نمی‌ارزد

بنای ملک سلیمان کدورت‌آباد است

به چین حلقه نقش نگین نمی‌ارزد

دلم در آتش اوضاع روزگار گداخت

دوروزه عمر به آن و به این نمی‌ارزد

گرفتم آنکه ز پستی به عرش رفتی اسیر

به خاکمالی دام زمین نمی‌ارزد

شمارهٔ ۵۳۹

سررشته جنون ره اهل هوس نزد

بند گران به پای مگس هیچ کس نزد

روشندلی ز پرتو افتادگی بود

بیهوده شعله دست به دامان خس نزد

خون شد درون سینه دل و شکوه سر نکرد

بحری است اینکه غیر خموشی نفس نزد

آیینه در غبار کدورت نشست اسیر

روشندل آنکه تکیه به این یک نفس نزد

شمارهٔ ۵۴۰

نیم داغ گلی تا هر دو رویم یک هوا سوزد

دلم در آتش خویی نمی سوزد که واسوزد

دل پر آتشم در انتظار سوختن چون شد

که از مستی نداند داغ او را بر کجا سوزد

غمت اقبال را همسایه خود کرد و می ترسم

گرفتار تو داغ از سایه بال هما سوزد

ز رشکم سوختی لاف محبت واگذار ای دل

بده انصاف یک آتش تو را سوزد مرا سوزد

چه می پرسی اسیر از آفت برق نگاه او

دل و جان کفر و ایمان سوخت تا دیگر که را سوزد

شمارهٔ ۵۴۱

دل رمیده به صد آب و تاب می سوزد

گهی ز صبر و گه از اضطراب می سوزد

به خوابم آمد و پنهان زد آتشی به دلم

چراغ بخت اسیران به خواب می سوزد

نهفته در بغل موج عکس روی تو را

دلم به ساده دلیهای آب می سوزد

اگر جمال تو مشاطه بهار شود

ز رشک سایه گل آفتاب می سوزد

سیاه بختی زاهد نگر به بزم شراب

که در بهشت چو اهل عذاب می سوزد

ز شعله گرمی بی اختیار می بیند

دلم بر آتش رشک کباب می سوزد

نوای مرغ چمن گر شود کلام اسیر

گل از خجالت نظمش کتاب می سوزد

شمارهٔ ۵۴۲

نه همین نامه چو شمع از خبرم می سوزد

که چو پروانه پر نامه برم می سوزد

پر طاوس کشد سایه آن جلوه به خاک

هر قدم شوق به رنگ دگرم می سوزد

انتظارت نشود سرمه کش دیده کس

این چراغی است که از چشم ترم می سوزد

عضو عضوم سبق سوختن از هم گیرند

جگر از سینه ودل از جگرم می سوزد

هست در هر دو جهان داغ تو سرمایه من

هر کجا می روم آتش به سرم می سوزد

شمع بالین من امشب قد دلجوی کسی است

دل خورشید ز رشک جگرم می سوزد

نکند خواب اجل تیره سرانجام اسیر

شمع دیدار کسی در نظرم می سوزد

شمارهٔ ۵۴۳

جنون هر لحظه چون تاکم به تارک خاک می‌ریزد

محبت در دلم چون غنچه رنگ چاک می‌ریزد

سرم بادا حباب جوی شمشیر جفاکیشی

که آب خضرش از سرچشمه فتراک می‌ریزد

خرامی گر به گلشن مست با این حسن عالم‌سوز

به هرسو آفتابی چون خزان تاک می‌ریزد

دهد چون ساغر می لاله بی‌داغ در صحرا

چو در جولان عرق ز آن روی آتشناک می‌ریزد

چنان از درد هجران تو می‌نالد اسیر امشب

که اختر جای اشک از دیده افلاک می‌ریزد

شمارهٔ ۵۴۴

توفیق در این بادیه رهبر نشناسد

آیینه تجرید سکندر نشناسد

ساقی ز تو آتشکده عشق و خمارم

شوقم لب تیغ از لب ساغر نشناسد

آیینه حسن آفت عشق است وگرنه

عاشق هوس تیغ تو از سر نشناسد

افسون اجل هم ندهد بی تو فریبم

بیمار تمنای تو بستر نشناسد

مکتوب اسیرت نفس باز پسین است

دلبستگی بال کبوتر نشناسد

شمارهٔ ۵۴۵

دیوانه او غیر تحمل نشناسد

گر سنگ رسد بر سرش از گل نشناسد

خاموشی ما بسکه در این باغ اثر کرد

کس بوی گل از ناله بلبل نشناسد

در دل غم و در دیده نگه بی تو غریب است

غارت زده اسباب تجمل نشناسد

بیگانگی است آنکه خریدار دل ماست

صید تو بجز دام تغافل نشناسد

شد زنده جاوید اسیر از غم پنهان

تنها چو تویی شعله تنزل نشناسد

شمارهٔ ۵۴۶

جان سختی دلم را بیداد می شناسد

قدر ستمکشان را فرهاد می شناسد

مشت غبار عاشق در دام اضطراب است

گشتیم خاک و ما را صیاد می شناسد

چون تیغ عشق بارد بیجاست لاف طاقت

از سر گذشتگان را جلاد می شناسد

ما رازدار عشقیم رسوا چرا نباشد

گلبانگ بیزبانی فریاد می شناسد

دارد نگاه عاشق اکسیر آشنایی

چشمش به خاک هر کس افتاد می شناسد

شمارهٔ ۵۴۷

گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

گداختم که به آیینه ات نفس نرسد

به غنچه از گل همراهی صبا چه رسید؟

کسی به کام دل از سعی هیچ کس نرسد

بهار سوختگی را طراوت دگر است

اگر چه گل چمن آرا بود به خس نرسد

به شاهراه وفا نام شکوه کس نشنید

چه شد که ناله به درد دل جرس نرسد

اگر چه صحن گلستان طلسم آب و هواست

به گرد گوشه بی توشه قفس نرسد

سپند اشک به آتش فشان به گلشن دل

که آفتی به ثمرهای پیشرس نرسد

اسیر جذبه عشق از هوا مدار طمع

که فیض بال هما از پر مگس نرسد

شمارهٔ ۵۴۸

گذشته ایم ز سر تا به نقش پا چه رسد

بریده ایم ز دل تا به مدعا چه رسد

به هر که بود نصیبی ز هر چه داشت رسید

ستمگران همه چشمیم کز شما چه رسد

تو مست باده نازی کجا خبر داری

که از خمار تغافل به جان ما چه رسد

به این دل از چو تویی شکوه می توان کردن

ز خون خویش گذشتم به خونبها چه رسد

ز ناخدا گرهی وانشد به بحر و سفر

بیا اسیر ببینیم کز خدا رسد

شمارهٔ ۵۴۹

جایی که حکم ناله شبگیر می رسد

غافل مشو که تیر پی تیر می رسد

بی او نمی شود سر و برگ جنون درست

دل را نسب به حلقه زنجیر می رسد

شد بیستون حوصله جان سختی خمار

فرهاد برق تیشه می دیر می رسد

گردم بهانه جو شده پرواز می کند

گر زود می رسد به سرم دیر می رسد

شمارهٔ ۵۵۰

شوق ره گم کرده‌ای از وادیِ دل می‌رسد

گرچه پُر آواره است آخر به منزل می‌رسد

کشتی موجم ز دریا بسته‌ام بار سرشک

گر بود همراهی طوفان به ساحل می‌رسد

پیرو دل گشته‌ام جایی که مقصد گمره است

می‌رود از راه صد جا تا به منزل می‌رسد

گرم می‌جوشد به من خون شهیدی هر طرف

مژده بی‌رحمیم از کوی قاتل می‌رسد

دیده گلزار تماشا سینه لبریز وفا

کی به ناز آن دلبر شیرین‌شمایل می‌رسد

شمارهٔ ۵۵۱

دل اگر گم شده دلدار سلامت باشد

هر چه خواهد بشود یار سلامت باشد

وصل حیران رخت شوخی مژگان تو گشت

سر محرومی دیدار سلامت باشد

هستیم فرش مغیلان عدمم بستر نیش

یا رب آن گلبن بیخار سلامت باشد

زاهد از دست تو آخر به جلا خواهم زد

مستی کوچه و بازار سلامت باشد

در سر کوی تو مستانه دعایی داریم

بام و روزن در و دیوار سلامت باشد

جام جم گر شکند در صف مستان چه عجب

شیشه خانه خمار سلامت باشد

شد اسیر از گل راز غم پنهان تو خار

سر بیدردی اظهار سلامت باشد

شمارهٔ ۵۵۲

کسی که داغ جنونش طراز سر باشد

به هر کجا که رود نور در نظر باشد

ز خاکساری آن مرغ گل کند پرواز

که سایه قفسش نقش بال و پر باشد

به جان رشک خدایا که قاصد ما را

جواب نامه فراموشی خبر باشد

خبر ز یار گرفتن کجا اسیر کجا

همین بس است که از خویش بیخبر باشد

شمارهٔ ۵۵۳

نوبهار است به میخانه مبارک باشد

جامه عید به دیوانه مبارک باشد

خم ابروی تو را دیده، کشیدیم شراب

ماه نو بر رخ پیمانه مبارک باشد

دلم از فیض تمنای تو دایم چمن است

تا قیامت به تو این خانه مبارک باشد

از تپیدن دل من خواب ربا ساخت تو را

روش تازه افسانه مبارک باشد

گه رباینده غم گاه فزاینده هوش

باده بر عاقل و دیوانه مبارک باشد

ای نگه وحشت الفت روش بیهده رنج

آشنایی به تو بیگانه مبارک باشد

دادم از دود دلی خرمن عالم بر باد

تازه مرغان قفس دانه مبارک باشد

هرزه تا چند خراشی دل خود بی خود اسیر

الفت زلفش با شانه مبارک باشد

شمارهٔ ۵۵۴

نگه یار گریبان تو باشد

اگر بار گریبان تو باشد؟

نگاه من چو بوی غنچه پنهان

گرفتار گریبان تو باشد

بدم با بوی پیراهن که ترسم

خریدار گریبان تو باشد

به مژگانت سپردم رشته جان

که در کار گریبان تو باشد

دعای بی سر و سامان اسیر است

نگهدار گریبان تو باشد

شمارهٔ ۵۵۵

جنون داغی ز سودای تو باشد

چمن بویی ز گلهای تو باشد

سراپا دیده شد آیینه دل

که حیران تماشای تو باشد

اگر سرو است اگر شمشاد اگر شمع

فدای قد رعنای تو باشد

اگر نرگس اگر مینا اگر جام

هلاک چشم شهلای تو باشد

گذشتم از گناه دل گذشتم

بگو ممنون غمهای تو باشد

چکد از بوی گل خون دل من

دل یک غنچه گر جای تو باشد

اسیر از دیده گلچین بهشت است

چو مشغول تماشای تو باشد

شمارهٔ ۵۵۶

خوشا آن دل که سرگرم غمِ جانانه‌ای باشد

ز شور عشق او بر هر زبان افسانه‌ای باشد

محبت هر دلی را قابل الفت نمی‌داند

تجلی کی چراغ‌افروز هر پروانه‌ای باشد

ز دریای محبت ره به ساحل می‌برد شوقی

که بر دوش خطر همچون حبابش خانه‌ای باشد

حریفی قابل صاف محبت می‌تواند شد

که بر کف از شکست خاطرش پیمانه‌ای باشد

دل ساغر بر ما با کسی صافی است در عالم

که چون خُم خوش‌نشین گوشهٔ میخانه‌ای باشد

شمارهٔ ۵۵۷

جنون فسرده دلم را طبیب خواهد شد

در این بهار صبا عندلیب خواهد شد

ز چشم مست تو دیدیم کافرستانی

که سینه بتکده و دل صلیب خواهد شد

وفا صبور تخلص دل اضطراب لقب

چها میان قرار و شکیب خواهد شد

شود اگر همه مرهم کبود کاغذ چرخ

چه زخمها که به حسرت نصیب خواهد شد

گرفتم اینکه شود مهربان زمانه اسیر

کدام زخم دلم را طبیب خواهد شد

شمارهٔ ۵۵۸

اگر با دیده اعجاز محبت یار خواهد شد

نگاهم روشناس دولت دیدار خواهد شد

از او جز کشتن خود حاجت دیگر نمی خواهم

زبان را در ادب کی رخصت گفتار خواهد شد

کند گر همت پیر مغان یاری دینداران

سوال معنی پیچیده ای زنار خواهد شد

خمار توبه گر دردسرم ز این بیش خواهد داد

نگاه گرم می خونریز استغفار خواهد شد

حجاب عشق گر زینسان لب اظهار می بندد

میان ما و فرصت گفتگو بسیار خواهد شد

اسیر از یک نگاه گرم ساقی گشته بیطاقت

ندانم چون حریف ساغر سرشار خواهد شد

شمارهٔ ۵۵۹

دمی که از نگهت سرمه ستم نکشد

عجب که آینه چون گل جبین به هم نکشد

فدای بیکسی کعبه گرفتاری

که صید منت خونگرمی حرم نکشد

ز اختلاط پریشان عیش در قفس است

دلم که ناز سبکروحی الم نکشد

به جستجوی تو ممنون شوق خویشتنم

که ننگ تهمت همراهی قدم نکشد

به برگ شعله نوشتیم گفتگوی اسیر

که از طراوت نامش سفینه نم نکشد

شمارهٔ ۵۶۰

دیوانه تو بار محبت نمی کشد

آواره تو منت الفت نمی کشد

نی خار خار هستی و نی ذوق نیستی

دارم دلی که منت حسرت نمی کشد

گفتن حکایتی و خموشی روایتی

دردی است درد عشق که طاقت نمی کشد

عاشق که پی نبرد به بیگانگی اسیر

وصلش به کام و کام به فرصت نمی کشد

شمارهٔ ۵۶۱

بسکه دامان حجاب از الفت من می کشد

گر شود گلشن ز خونم رنگ دامن می کشد

نا امیدی حاصل کشت امید ما بس است

زود کار دانه عاشق به خرمن می کشد

زشت را خجلت گذاری بهتر از آیینه نیست

سینه صافی انتقام ما ز دشمن می کشد

پاس رازت لازم است از بزم بیرون می روم

مستم و پایان خاموشی به گفتن می کشد

گرچه از رازش دل یک قطره بی آشوب نیست

محرم او همچو موج از خویش دامن می کشد

خوی حسن از عشق می داند گناه خود اسیر

انتقام فتنه بیباکی از من می کشد

شمارهٔ ۵۶۲

ز آسمان محبت چه وحی نازل شد

که یاد لاله و گل سنگ شیشه ی دل شد

چمن ز حسن که اعجاز رنگ و بو آموخت

که برگ لاله و گل فرد سحر باطل شد

هزار مرحله حسرت هزار قافله رشک

سزای خانه به دوشی که صید منزل شد

سر حباب به فتراک موج دریا بست

سفینه ای که خطر بار صید ساحل شد؟

غبارم از چمن و ابر باج می گیرد

مگو که خاک شدم کار گریه مشکل شد

نسیم از پر پروانه می کند پرواز

در این بهار مگر گل چراغ محفل شد

چه حرزها ننوشتم به خون سربازی

که دست و تیغ تو در گردنم حمایل شد

چراغ اهل نظر برق یک تجلی بود

دلیل قافله گردید و شمع محفل شد

اسیر بسکه ز آوارگی به کام رسید

غبار تربت مجنون دلیل محمل شد

شمارهٔ ۵۶۳

عالم از جلوه تو خرم شد

سایه گل آفتاب شبنم شد

دورگردم به قرب می نازم

هر که بیگانه گشت محرم شد

زهر بیگانگی چشید و نمرد

بوالهوس رفته رفته آدم شد

عشق آیینه مآل نماست

شادی از اختلاط ما غم شد

در زمان من و تو مهر و وفا

بیش از بیش شد کم از کم شد

خونبهای اسیر تشنه لب است

ساغری کز لب تو زمزم شد

شمارهٔ ۵۶۴

گرچه مجنون را محبت از هوس زایل نشد

سست همت بین که هر نقش پیش محمل نشد

تا سواد از سطر زنجیر جنون روشن نکرد

طفل ما را در دبستان دانشی حاصل نشد

در قمار عشق باشد باختن نقش مراد

تا کسی را دل نرفت از دست صاحبدل نشد

نذر دیر و کعبه از داغ درون با صد نیاز

شمعها بردیم تا او شمع هر محفل نشد

درد مجنون را طواف کعبه بهبودی نداشت

هرگز افسون محبت از دعا زایل نشد

سینه را نگشود از تنگی دری بر روی دل

تا گشادی از کلید خنجر قاتل نشد

ناخن عشقت گره از رشته هرکس گشود

هرگز او را یک سر مو عقده ای مشکل نشد

رحم اگر آید تو را در کشتنم تأخیر چیست

هرگز او را یک سر مو عقده ای مشکل نشد

رحم اگر آید تو را در کشتنم تأخیر چیست

صید وحشی کی گرفت آرام تا بسمل نشد

موج دریا کی به کامش خنجر طوفان شکست

در محبت کشتی ما تشنه ساحل نشد

شمارهٔ ۵۶۵

مرا چون غنچه هردم چاک دل از چاک می‌جوشد

ز کار بسته بند تازه‌ام چون تاک می‌جوشد

ز فیض خاکساری بر دهد نخل سرافرازی

نی سرکش برآر آتش که با خاشاک می‌جوشد؟

چنان از نرگس مخمور ساقی گشته‌ام بی‌خود

که بعد مرگ از خاک وجودم تاک می‌جوشد

به هرجا پرتو شمع جمالت گشت نور افشان

دل پروانه مانند سپند از خاک می‌جوشد

تجلی از فروغ حسن او زان گونه سرشار است

که آتش همچو خون از دیده‌های پاک می‌جوشد

سر هرکس حباب او شود عمر ابد یابد

زلال خضر از آن سرچشمه فتراک می‌جوشد

به جای سبزه نشتر می‌دمد از کشت امیدم

چو بی‌مهری که جای اختر از افلاک می‌جوشد

شمارهٔ ۵۶۶

در محبت اشک و آه بی محابا را چه شد

دل اگر گم گشت سامان دل ما را چه شد

یکزبانی سینه صافیهای دنیا پیشکش

زود گرمیهای دیر اهل دنیا را چه شد

هستی ما بیشتر از نیستی مجذوب بود

عشق دنیا را چه شد افسوس عقبا را چه شد

کشت ما را آفت یک مور برق خرمن است

دانه ما سبزه ما حاصل ما را چه شد

غم ندارد غنچه های خاطر آشفتگی

اشک رنگین بهار حسرت آرا چه شد

عمرها تعبیر یک خواب پریشان دل است

کس نمی پرسد که آشوب سراپا را چه شد

خاطر از خونگرمی افسرده یاران گداخت

بیکسی ها بیکسی ها بیکسی ها را چه شد

بیوفایی برطرف نامهربانی برطرف

ای دعا محو تأثیر دعاها را چه شد

شمارهٔ ۵۶۷

می کنم پرواز ذوق جانفشانی را چه شد

در جوانی حال ایام جوانی را چه شد

من نمی نالم ز شرم اما کرم را سجده ای

رحم استغنا و عجز ناتوانی را چه شد

باده می نوشیم اما نشئه ای در کار نیست

شادمانی هست درد شادمانی را چه شد

مو به موی عالمی از وحشتم در آتش است

دوست معذور است و دشمن مهربانی را چه شد

یک سخن با محرم و بیگانه می گویم اسیر

مهربانی از شما نامهربانی را چه شد

شمارهٔ ۵۶۸

ز خوی سرکشی دل در بر امّید می‌رقصد

که در بزمش دل هر ذره با خورشید می‌رقصد

شراب بی‌محابای عدم کیفیتی دارد

که جام از جوش مستی در کف جمشید می‌رقصد

چنان اجزای هستی در هوای او به رقص آمد

که صد مطلب روایی با دل نومید می‌رقصد

بهار می‌پرست آمد گل هنگامه‌ها رنگین

خروش ابر می‌خواند هوای بید می‌رقصد

نبیند چشم بد گویش چه صبح است این چه شام است این

گل خورشید می‌خندد هلال عید می‌رقصد

شمارهٔ ۵۶۹

تیغ بر کفش دیدم خون من به جوش آمد

خنده زد گل زخمی ناله در خروش آمد

چشم او نگاهی کرد لعل او حدیثی گفت

هوش مست و بیخود شد بیخودی به هوش آمد

نکهت بهار آمد ساغر طرب برکف

مژده می پرستان را پیر می فروش آمد

پیر دیر را دیدم سرنوشت پرسیدم

گفت آیت رحمت بهر باده نوش آمد

هر که دید خندانش در قبای گلگون گفت

سرو گل فروش آمد شمع شعله پوش آمد

در چمن گل و غنچه داد میکشی دادند

این پیاله نوش آمد آن سبو به دوش آمد

چون اسیر دیوانه توبه از ریا کردم

حرف ناصحان ما را اینقدر به گوش آمد

شمارهٔ ۵۷۰

رفتم از هوش نگاه که به یادم آمد

آب گشتم سر راه که به یادم آمد

شد به گلزار جگر ناله من سرو روان

قامت جلوه پناه که به یادم آمد

گل کند گل مژه چشم غزالم به نظر

شوخی طرف کلاه که به یادم آمد

حیرتت بیخبر آورده به نظاره هجوم

صف مژگان سیاه که به یادم آمد

الفتم سرمه کش دیده حیرت شد اسیر

نگه حوصله کاه که به یادم آمد

شمارهٔ ۵۷۱

کو ذره ای که صد خور بار جفا نداند

کو شبنمی که صد گل درس وفا نداند

در گلشن محبت پروانه باغبان است

جایی که شعله بارد آب و هوا نداند

شبنم به گل فروشد هر جلوه غبارم

با این بهار دستی کار کیا نداند

چون بوی گل غبارم پر می زند به کویی

بال هما نفهمد باد صبا نداند

این است آشنایی این است مهربانی

ما نام او ندانیم او حال ما نداند

گر ظلمت است و گر نور فانوس آفتاب است

کس هجر و وصل ما را از هم جدا نداند

دل داده ام اسیرم خون می کند دلیر است؟

غیر از وفا ندانم غیر از جفا نداند

شمارهٔ ۵۷۲

چشم ما پاک بود پاک حیا می داند

دل ما صاف بود صاف وفا می داند

کعبه و دیر وطن گشت و غریبیم هنوز

نوبر سجده نکردیم خدا می داند

خاطر نازک حسن آینه عشق نماست

هر چه خود می کند از جانب ما می داند

پر زبیگانگی چشم تو رسوا شده ایم

با دل ما غم پنهانی ما می داند

نمک غم به اسیر ستمت باد حرام

که سر خویش ز تیغ تو جدا می داند

شمارهٔ ۵۷۳

دل آتش‌پرستم شعله از اخگر نمی‌داند

شعورم گر شود ساقی می از ساغر نمی‌داند

جنون هم پیش خود در مکتب غفلت فلاطون است

کدام آشفته او یک کتاب از بر نمی‌داند

دو عالم سرنوشت از نقش پایی می‌توان خواندن

در این ره گر همه خضر است پا از سر نمی‌داند

گر افتاده است کاری با شکفتن غنچه بسیار است

دل ما جز شکستن پیشه دیگر نمی‌داند

سفرها کرده‌ام با بلبل و پروانه می‌دانم

که پرواز رسایی شوق بال و پر نمی‌داند

دلم دانسته گویا مدعای لعل خاموشش

که با این بی‌زبانی از کسی کمتر نمی‌داند

اسیر از سوز دل جستم نشان گرمی خویش

سراغ شعله را کس همچو خاکستر نمی‌داند

شمارهٔ ۵۷۴

به دل اضطرابی دعا می رساند

مگر روز وصلی خدا می رساند

می آفتاب آتش خام سوز است

کباب دلم را هوا می رساند

ز هر ناله خود جدا شرمسارم

که پیغامی از دل به ما می رساند

نگاه تو بیباک شمشیر بازی است

که صد تیغ با یک ادا می رساند

نگاه اسیر آن نهال ضعیف است

که در چشمه سار حیا می رساند

شمارهٔ ۵۷۵

شکفتن در ریاض خاطرم بیکار می‌ماند

گل از یاد بهارم در طلسم خار می‌ماند

خموشی بس که کاهیده است مغز استخوانم را

سخن از ناتوانی بر لب اظهار می‌ماند

پریشان نغمه‌ای زان طره بر تار نفس دارم

زبان از حرف می‌افتد سخن از کار می‌ماند

نبیند چشم بد حرزی به بازوی وفا بندم

غبارم در سر کوی کسی بسیار می‌ماند

بهار عیش‌فرسایی شکار مطلب‌آرایی

خمار جان‌گداز و حسرت بسیار می‌ماند

نمی‌فهمم زبان اینقدر افسانه‌پیرایی

گره در خاطر تسبیح یا زنّار می‌ماند

اسیر از دودمان من چراغ شعله روشن شد

در آتش گر نباشم سوختن بیکار می‌ماند

شمارهٔ ۵۷۶

دل شکاران که مرا بی سر و پا ساخته اند

حلقه دام ز محراب دعا ساخته اند

گر همه سایه خاری است طوافی دارد

کعبه شوق مرا در همه جا ساخته اند

دل ناکام نمیرد که نظر کرده اوست

استخوان بندی قالب ز هما ساخته اند

چاره از کوشش بی صرفه پشیمان شدن است

برده اند از دل ما درد و دوا ساخته اند

شش جهت چیست که آهی بکند بنیادش

چار دیوار جهان را ز هوا ساخته اند

دل فولاد هم از آتش عشق آب شود

گر بداند که در این کوره چه ها ساخته اند

غم پنهانیم از دیده توان نقش زدن

خلوت راز تو را پرده نما ساخته اند

زنده بادا دلت از حسرت جاوید اسیر

خاک این کوزه گل از آب بقا ساخته اند

شمارهٔ ۵۷۷

مشتی از خاکستر پروانه پیدا کرده اند

چشم پاک شعله را زان سرمه بینا کرده اند

در حریم بزم قرب،آنان که محرم گشته اند

جلوه او را نهان از دل تماشا کرده اند

بی شکستن چشم امید از گشاد کار نیست

هستی ما را طلسم مطلب ما کرده اند

گوهر مقصود می خواهی میندیش از خطر

موج طوفان را کلید گنج دریا کرده اند

ناله بیتابی در آتش سوختن بیطاقتی

بلبل و پروانه خود را هرزه رسوا کرده اند

بی سرانجامان چو بیمار محبت گشته اند

خویش را از درد بیدرمان مداوا کرده اند

شمارهٔ ۵۷۸

همچو خس آیینه پرداز شرارم کرده اند

همچو جوهر وقف تیغ آبدارم کرده اند

تا کنم پرواز بال از زخم تیغم داده اند

تا سبک برخیزم از پستی غبارم کرده اند

دور گرد صیدگاه التفاتم دیده اند

وز تغافلهای پی در پی شکارم کرده اند

بهر زهر آشامی غم کام تلخم داده اند

از برای ترکتاز شعله خارم کرده اند

بلبل و پروانه از بس پاکبازم دیده اند

از هوا داری گل آتش نثارم کرده اند

خضر راه من به کوی آشنا بیگانگی است

بحر آشوب فراق بیقرارم کرده اند

تا نگردد خضر راه قرب من بیگانگی

از قرار آشنایی بیقرارم کرده اند

بار بی برگی به نخل باغ عیشم داده اند

خون سرسبزی طراز نوبهارم کرده اند

شمارهٔ ۵۷۹

دوستان فکری به حالم کرده اند

خون خواهشها حلالم کرده اند

معنیم را عین صورت دیده اند

دشمن جان حلالم کرده اند؟

شبنم هوشی به جوش آورده اند

غرق بحر انفعالم کرده اند

خانه زاد خط و خالم دیده اند

محرم بزم وصالم کرده اند

آه از این ترکان کشمیری نسب

طوطی بلبل مقالم کرده اند

خنده شادی نمی سازد مرا

سرخوش از جام ملالم کرده اند

دور گردی بیش می سازد به من

خوش نشین بزم حالم کرده اند

ساغر صورت به دستم داده اند

هر نفس معنی مآلم کرده اند

اخترم را چشم بد بادا سپند

پاره ای دور از وبالم کرده اند

دختر رز تا حرامت کرده ام

هر دو عالم را حلالم کرده اند

کرده ام تا ترک ملتها اسیر

مذهب و مشرب حلالم کرده اند

شمارهٔ ۵۸۰

پاک بینان الفتی با داغ پنهان کرده اند

جای گل چون شعله آتش در گریبان کرده اند

فیضها دارد شب ناکامی ما در کمین

هر طرف صبحی در این ویرانه پنهان کرده اند

از نسیم صبح آب خنده گل می چکد

فیض را یک باغبان این گلستان کرده اند

سایه هر برگ این گلزار ابر رحمت است

کشته تیغ که را در خاک پنهان کرده اند

رنج راحت می کند دیوانه ام را تر دماغ

گل به دامنها به جای سنگ طفلان کرده اند

کعبه جویان سرگذشت شوق می دانند اسیر

جشنها در پای هر خار مغیلان کرده اند

شمارهٔ ۵۸۱

از دلم روزی که طرح روزگار انداختند

گل ز اشکم در گریبان بهار انداختند

صیدگاه از قطره خون صد گل منت بچید

بسکه این ترکان ز استغنا شکار انداختند

بیخودم کردند از این بیهوش داروی حیات

غافلم در جرگه لیل و نهار انداختند

این خدا ترسان که دامن می کشند از بوی گل

خار در پیراهن عاشق چکار انداختند

نشئه هستی به غیر از دردسر سودی نداشت

ساغری دادند و ما را در خمار انداختند

از هجوم صید جای جنبش مژگان نماند

این سیه چشمان چه تیری بر شکار انداختند

تا برد پروانه را مستانه خواب سوختن

در حریم شعله فرش زرنگار انداختند

کم نگاهان از فریب وعده وصل اسیر

هستی ما را ز چشم روزگار انداختند

شمارهٔ ۵۸۲

عشق نگشوده طلسمی است که بر دل بستند

آه از این عقده آسان که چه مشکل بستند

گرچه صید قفسم کی روم از خاطر دام

در هواداری من عهد به یک دل بستند

عشق موجی است که ساغر کش گرداب فناست

لب این بحر ز خمیازه ساحل بستند

جگر صید حرم سوز شهیدان وفا

اول احرام به نقش پی قاتل بستند

شدم آواره و بی دام ندیدم طرفی

پایم از رشته صد راه به منزل بستند

رخصت گفت و شنید از نگهت داشت اسیر

دل و جان راهش از اندیشه باطل بستند

شمارهٔ ۵۸۳

به دلم بال و پر ناله کشیدن دادند

قفس سینه به تاراج پریدن دادند

اثری گوشزد گریه شکاران کردند

شوق را حوصله سینه دریدن دادند

کسی از باغ ادب غنچه نظاره نچید

دیده نشنید اگر رخصت دیدن دادند

هیچ حاصل نشد از مزرعه نشو و نما

دانه بسیار به تاراج دمیدن دادند

صید ما را نمک الفت صیاد گرفت

ورنه در دام و قفس شوق پریدن دادند

سعی اگر خضر شود پای طلب سد ره است

رهروی را که نه توفیق رسیدن دادند

تا محبت نمک قصه ما گشت اسیر

خواب را لذت افسانه شنیدن دادند

شمارهٔ ۵۸۴

فریب جلوه مستانه دادند

مرا از نقش پا پیمانه دادند

در صحرا به روی ما گشادند

کلید خانه دیوانه دادند؟

چرا آواره عالم نباشم

مرا در سایه دل خانه دادند

بهشت ارزانی مطلب پرستان

به رندان گوشه میخانه دادند

حریفان با خودش یکدل ندیدند

به زاهد سبحه صد دانه دادند

دو عالم را به یک آتش نشاندند

به بلبل هم پر پروانه دادند

سجود آشنایی کن دلی را

که ذوق صحبت بیگانه دادند

شمارهٔ ۵۸۵

تا دل مست تو را داغ وفا بخشیدند

جرم صد میکده از نیم دعا بخشیدند

بیکسی قرعه اقبال سلیمانی زد

جای خاتم دل شوریده به ما بخشیدند

بر سر شمع زند دسته گف فیض سحر

تا به پروانه ما بال هما بخشیدند

هستی و نیستی اقلیم تبهکاری بود

جرم ما را زکجا تا به کجا بخشیدند

دوستان سینه صاف آینه توفیق است

جرم ناکرده ما را به وفا بخشیدند

شعله خوی تو هر لحظه به رنگی می سوخت

پر طاوس به خاکستر ما بخشیدند

مشت خاکستر ما سرمه دل ساز اسیر

روشنایی است که در راه خدا بخشیدند

شمارهٔ ۵۸۶

عاجزان چون نام غیرت می برند

جوهر از شمشیر نصرت می برند

تحفه رنگ آمیزی خجلت بس است

گر به درگاه شفاعت می برند

در تحمل بیقراری بیشتر

صبرکیشان عرض طاقت می برند

دل به غارت داده سربازان عشق

رنگ از روی نصیحت می برند

داد از این وحشی نگاهان کز فسون

خویش را از یاد الفت می برند

صرفه در جولان بیباکانه نیست

خاکساران پی به عزت می برند

حال ما گر قدسیان دانند اسیر

دل زهم در وقت فرصت می برند

شمارهٔ ۵۸۷

از وفا صافدلانی که می ناب خورند

تا قیامت ز ملامت زدگی تاب خورند

باده بر طلعت خورشید گل رسوایی است

مفت رندان که می از ساغر مهتاب خورند

چقدر خنده که بر اهل وفا دارم های

می ننوشند و کباب از دل احباب خورند

اهل عرفان که به چشم تر ما می خندند

چون خرابی چقدر سیلی سیلاب خورند

شمارهٔ ۵۸۸

بیدلان ملک وفا را نه به خاتم گیرند

رقم گریه نویسند و دو عالم گیرند

آه پنهان جگر سوختگان رسوایی است

پرده شعله به روی دل بیغم گیرند

تنم از داغ جنون آینه شعله نماست

عضو عضوم سبق سوختن از هم گیرند

راز داران خیال رخت از دیده پاک

سینه را چون گل آیینه به شبنم گیرند

چاره درد دل گریه پرستان وفا

با گلابی است که از اشک دمادم گیرند

با خیالت نکنم عیش ابد می ترسم

که نشان غمت از خاطر خرم گیرند

در حسابند ز من عاقل و دیوانه اسیر

بیش از آن درد تو دارم که مرا کم گیرند

شمارهٔ ۵۸۹

عشق اول بر دل غم پرور آتش می زند

شعله چون بیدار شد در بستر آتش می زند

در قفس کرده است پرواز هوس پروانه را

تا شود آزاد بر بال و پر آتش می زند

گه ز قرب وصل می سوزم گهی ازتاب هجر

هر نفس عشقم به رنگ دیگر آتش می زند

پیش گرمیهای آه ما چراغ مرده ای است

برق بیحاصل که بر خشک و تر آتش می زند

چون نسوزد از خیالش دل شب هجران اسیر

عکس او آیینه را بر اختر آتش می زند

شمارهٔ ۵۹۰

خاموشی از ترانه ما جوش می زند

بیخوابی از فسانه ما جوش می زند

آب و گلش ز موج سراب است گردباد

آوارگی ز خانه ما جوش می زند

ساغر به طاق ابروی شمشیر می زنیم

خون از شرابخانه ما جوش می زند

صد صبح رستخیز به یاد نگاه تو

از باده شبانه ما جوش می زند

ابریم دیده پر نم و دامن پر از سرشک

طوفان ز آب و دانه ما جوش می زند

گردیده ایم اسیر پریشان طره ای

جمعیت از خرابه ما جوش می زند

شمارهٔ ۵۹۱

گه نگاهش کاروان چشم آهو می‌زند

گاه چشمش راه یک بتخانه جادو می‌زند

گریه کردم راه طعن دوستداران بسته شد

از شکایت زخم شمشیر زبان بو می‌زند؟

گرچه پُر طفل است پُر داناست در سنگین‌دلی

گاه دشمن می‌نوازد گه دعاگو می‌زند

آتش شوق از کجا و آب شمشیر از کجا

خون ما ساغر به یاد تیغ ابرو می‌زند

بت‌پرستی حیرت آیینه خوبی شد اسیر

کز ادب آیینه در پیشش دو زانو می‌زند

شمارهٔ ۵۹۲

آنانکه هوس مائده کام شناسند

هر ساغر کم حوصله را جام شناسند

راحت طلبان لذت اندوه چه دانند

این طایفه غم را مگر از نام شناسند

زنار ز تسبیح ندانند اسیران

هر تاری از این سلسله را دام شناسد

جمعی که ندانند هوس را ز محبت

بیدردم اگر کفر ز اسلام شناسد

در عشق بجز عشق نداریم پناهی

مرغان گرفتار همین دام شناسند

شمارهٔ ۵۹۳

سرمه‌ای هر جا به چشم داغ سودا می‌کشند

مشتی از خاکستر افسردهٔ ما می‌کشند

شبنم توفیق را سامان ابر رحمت است

اهل دل کی انتظار مزد فردا می‌کشند

پاک‌بینان کز ره غفلت غبار انگیختند

سرمهٔ عبرت به چشم اهل دنیا می‌کشند

جذبه‌ای دارند دور افتادگان کز هر قدم

خار صد فرسنگ را از پای صحرا می‌کشند

اهل دل کز گریه عالم را گلستان کرده‌اند

پرده چشم تری بر روی دریا می‌کشند

جذبه در کار است اگر منزل و گر آوارگی

در بیابان انتظار خضر بی‌جا می‌کشند

گر شهیدانش به عمر جاودان راضی شوند

بزم رنگینی به روی خضر و عیسی می‌کشند

ما اسیران محبت صید دام الفتیم

صورت پرواز ما بر بال عنقا می‌کشند

گل‌رخان از بس که می‌دانند قدر ما اسیر

بار شبنم از غبار خاطر ما می‌کشند

شمارهٔ ۵۹۴

دیده را شوخی چشمت دل بیتاب کند

خاک را گرد رهت آینه آب کند

سجده وحشی شود از حلقه راحت طلبان

گر خم دام ستمهای تو محراب کند؟

نقش پایی که به راهت صدف آبله شد

خاک در دیده بیتابی سیماب کند

کشته تیغ نگاهیم خدا می داند

خون افسرده ما کار می ناب کند

سرمه چشم من آن دولت بیدار کجاست

که نگاه دلم از عربده بد خواب کند

من تنک حوصله دل بی غم و گل سست وفا

چون کسی تکیه به خونگرمی احباب کند

مس امید طلا کردم و دانم که جنون

ساغر تشنه لبی را گل شاداب کند

نشود رام زمین سایه شمشادش اسیر

خاک را بلکه خیال من بیتاب کند

شمارهٔ ۵۹۵

به تغافل اگرم چشم تو رسوا نکند

راز پنهان مرا ورد زبانها نکند

هیچ غم نیست که از ما همه عالم ببرند

تیغ مژگان تو قطع از ما نکند

شده ام زخمی طفلی که چو از من گذرد

زیر لب خندد و از شرم تماشا نکند

دارد امید هماغوشی خاک قدمی

دیده من که به خورشید بغل وا نکند

شرر اشک ز آتشکده دل داریم

چشم ما تکیه به سرمایه دریا نکند

گر بود سلسله زلف تو در دست اسیر

عمر صد خضر به یک موی تو سودا نکند

شمارهٔ ۵۹۶

همه دردیم تا دوا چه کند

همه دردیم تا صفا چه کند

گر دعا سحر سامری گردد

چه کند با تو بیوفا چه کند

به خودش این فراغت ارزانی

آشنای تو آشنا چه کند

بیخودانیم بر سر کویت

به خود آییم تا خدا چه کند

در پناه غبار کوی توایم

صرصر نیستی به ما چه کند

دل به دل حرف می زند از دور

محو دیدار او ادا چه کند

نامه ام برقها گداخته است

تا به همراهی صبا چه کند

قدح آفتاب باید اسیر

باده وصل او هوا چه کند

شمارهٔ ۵۹۷

صف مژگان تو دل را چمن سینه کند

نگه گرم تو جان در تن آیینه کند

چشم بد دور فلک گوشه چشمی دارد

غم پارینه ما را می پارینه کند

شهد الفت به قوام آمد و حسرت باقی است

عمر جاوید علاج غم دیرینه کند

آنکه یکرنگی ما را گل بی رنگ شناخت

دل ما را برد آیینه بی کینه کند

خون خورد توبه که خون در دل ما کرد اسیر

تا به کی شنبه ما را شب آدینه کند

شمارهٔ ۵۹۸

خرم کسی که دل به غمت شاد می‌کند

گلزار خاطری که تو را یاد می‌کند

صید مراد اگر نشود رام من چه باک

خون در دلم تغافل صیاد می‌کند

گفتم نهان کنم ز تو هم راز دل چه سود

از دور زخم تیغ تو فریاد می‌کند

امروز کس به همت سرو قد تو نیست

هر بنده‌ای که می‌خرد آزاد می‌کند

شد شاد از او دگر دل غم‌دیدهٔ اسیر

دور از غم آن دلی که دلی شاد می‌کند

شمارهٔ ۵۹۹

خار گلزار وفا گل می‌کند

بیزبانی کار بلبل می‌کند

با دلش یکرنگی ما بیشتر

عشوه در کار تغافل می‌کند

مفت من آیینه روی تو را

جام می هر لحظه گل گل می‌کند

شکوه رنگین بهار درد و داغ

شوقش اظهار تجمل می‌کند

سرگرانی سرمه چشم نیاز

شکوه سرگرم تغافل می‌کند

از بیابان‌ها چه‌ها شرمنده‌ام

گریه‌ام عرض تجمل می‌کند

خار خشکم غربتم سرشار تر

شعله از بال و پرم گل می‌کند

از اسیر بینوا خجلت کشم

خضر را خضر توکل می‌کند

شمارهٔ ۶۰۰

رشک حسنت خار در پیراهن گل می‌کند

طره‌ات آشفتگی را دام سنبل می‌کند

می‌کنی مستانه سیر باغ و می‌سوزم ز رشک

سایه هر برگ را شوق بلبل می‌کند

بس که از چشم سیاهش دیده‌ام بیگانگی

می‌کند گر لطف پندارم تغافل می‌کند

شعله بر خاشاک چون افتد شود خود بی‌قرار

عشق بی‌تاب است اگر عاشق تحمل می‌کند

طفل مکتب‌خانه ناز است چشم او اسیر

خامه مژگان به کف مشق تغافل می‌کند

شمارهٔ ۶۰۱

در گلستان جگر داغ تو بس گل می‌کند

آه من چون شمع از سوز نفس گل می‌کند

نشکفد از سیر گلشن غنچه دل‌های تنگ

نخل امید اسیران در قفس گل می‌کند

گر به یاد روی آتشناک او بارم سرشک

از نم اشکم در آتش خار و خس گل می‌کند

در جگر گل‌های زخم تازه از غیرت شکفت

اول آن نخلی که باشد پیشرس گل می‌کند

گر سحاب از چشم تر خیزد ز فیض عشق اسیر

بحر را در شاخسار موج خس گل می‌کند

شمارهٔ ۶۰۲

نیرنگ باده رفع حجابم نمی کند

آتش جدا چو گوهر از آبم نمی کند

تا غافل از خیال تو شد داغ می شوم

کس چون دل فسرده کبابم نمی کند

در هجر و وصل منفعل هستی خودم

خجلت کدام روز خرابم نمی کند

گردیده موج ساغر می سرنوشت من

افسون توبه منع شرابم نمی کند

بیگانگی است خضر بیابان عشق اسیر

لب تشنه فریب سرابم نمی کند

شمارهٔ ۶۰۳

در غمش تا سوختم بخت شرارم شد بلند

خاک راهش تا شدم نام غبارم شد بلند

می رساند باده رنگین گل مستان به گل

وقت ساقی خوش کز او نام بهارم شد بلند

رفتم از بیهوده گردی تا به مقصد بی دلیل

آنقدر بیکار گردیدم که کارم شد بلند

شعله از خجلت ره سرچشمه اخگر گرفت

هر کجا تیغ زبان آبدارم شد بلند

شمارهٔ ۶۰۴

در بزم چو با عارض پر نور نشیند

صد شمع شبیخون زده از دور نشیند

زخمی که بود بی نمک جور تو در دل

شرمنده تر از مرهم کافور نشیند

گردیده ز یاد نگهی وحشی الفت

دل نیست عجب گر ز برم دور نشیند

حسنت چود درد پرده ناموس گلستان

رسوا شود آن غنچه که مستور نشیند

گر عقل فلاطون شده بی نشئه سودا

افسرده تر از باده بیزور نشیند

گر باده ز یاد نگهت مست نباشد

کی نشئه می در سر مخمور نشیند

مانند اسیر آن شود ایمن که ز عشقت

در سایه نخل چمن طور نشیند

شمارهٔ ۶۰۵

یک سرنوشت طالع ما بی خطر نبود

ما را سری نبود اگر درد سر نبود

بیگانه رسوم دو عالم بر آمدیم

ما را بجز خیال تو کار دگر نبود

لب خواستم به شکوه گشایم گذشت عمر

در عهد جور او سخن مختصر نبود

روزی که ما ز شعله خوی تو سوختیم

پروانه سپهر و چراغ سحر نبود

آورده ام خبر ز دیاری که از جنون

کس را دل پیام و دماغ خبر نبود

پیغامم از نرفتن قاصد به او رسید

غمنامه ام شکنجه کش نامه بر نبود

سنجیده بارها دلم آرام و اضطراب

حب وطن به شوخی ذوق سفر نبود

صیدم رهین منت دام و قفس نشد

پرواز شوق در گرو بال و پر نبود

داغم که بر نیاید از آن کینه جو اسیر

امید ما که از نگهی بیشتر نبود

شمارهٔ ۶۰۶

امشب که خیال رخ او شمع نظر بود

با دل نمک لعل لبش داغ جگر بود

در کلبه تاریک من از فیض محبت

شمعی که شب هجر تو می سوخت سحر بود

بستیم چو رخت سفر از کوی فراغت

چیزی که فراموش شد اول غم سر بود

شد ترک وطن خضر ره وادی وصلش

طوف حرم اول قدم شوق سفر بود

از دل بر او نامه به یک چشم زدن برد

با مرغ نظر جرأت پرواز دگر بود

در کاسه ز خشم دلم از سوز محبت

آب دم شمشیر و نمک شیر و شکر بود؟

هرگز غم پرواز ندانست اسیرت

چاک قفس مرغ دلش چاک جگر بود

شمارهٔ ۶۰۷

چون دل ما گر دل یک قطره باران تنگ بود

دستگاه گریه بر ابر بهاران تنگ بود

تیغ مژگان تو می زد گر صلای قتل عام

فرصت بسمل شدن بر جانسپاران تنگ بود

نا امیدی بین که بر مجنون عالمگرد ما

کوه و صحرا چون دل امیدواران تنگ بود

رخصت صد خانقاهم بود از هر پیر عشق

کار بر من چون دل پرهیزگاران تنگ بود

شوق تنهایی به زنجیر خیالم می کشد

ورنه بر من زندگی بی دوستاران تنگ بود

توبه را تکلیف ساقی کرد لبریز شکست

ساغر ما بی نصیب و ظرف یاران تنگ بود

هرکجا چیدم بساط نقد نظمی چون اسیر

وقف دزدی شد که دست طبع یاران تنگ بود

شمارهٔ ۶۰۸

دوش ساز ناله ام آهنگ بود

با زمین و آسمان در جنگ بود

باده نازکدلی نوبر نکرد

شیشه ما خانه زاد سنگ بود

در گلستان دیدمش نشناختم

بر تنش پیراهن گل تنگ بود

صلح کل روزی که شد آیینه دار

در میان ما و جانان جنگ بود

این دو رنگیها ز بینشهای ماست

نور و ظلمت پیش از این یکرنگ بود

یاد شور کعبه جوییها اسیر

جنبش مژگان ز ده فرسنگ بود

شمارهٔ ۶۰۹

گر دو روزی کامجو در عشق بی آرام بود

همچو داغ لاله در آتش نشینی خام بود

سخت ممنونم ز رسوایی که روز خوش ندید

تا دل دیوانه در زنجیر ننگ و نام بود

آگه از حال دلم بی منت پیغام شد

بی زبانیها میان ما و او پیغام بود

هر کجا رفتم دل بیمار من صحت نیافت

سازگار آب وهوای شهر بند دام بود

هر کجا تنها دچارم شد ز شرم او اسیر

دیده خصم دیدن و دل دشمن آرام بود

شمارهٔ ۶۱۰

گر سر و کار کسی با دل نبود

اینقدرها کارها مشکل نبود

گرد مجنون کی ز صحرا می نشست

نقش پای ناقه گر محمل نبود

قاصد آوارگی تا می رسید

گرد ما در دامن منزل نبود

خضر خود می داند وعمر دراز

ما چه می کردیم اگر قاتل نبود

یاد ایام گرفتاری اسیر

بیقراری از دلم غافل نبود

شمارهٔ ۶۱۱

سرکنم آوارگی منزل همان گیرم نبود

دل به دریا افکنم ساحل همان گیرم نبود

سینه ای بر تیر باران تغافل می دهم

التفات خنجر قاتل همان گیرم نبود

آنکه دیدم عمری از آیینه دل روی او

یک نفس از حال من غافل همان گیرم نبود

ترک دل کردم چه پروا دارم از تاراج عمر

برقها مطلب روا حاصل همان گیرم نبود

دل گره می زد به کارم ترک او کردم اسیر

برخود آسان کردم این مشکل همان گیرم نبود

شمارهٔ ۶۱۲

از جان که می شنید اگر حرف غم نبود

از دل چه می کشید کسی گر ستم نبود

شرمنده تغافل و ناز و کرشمه ایم

چشم تو آنچه در حق ما کرد کم نبود

تقریب شکوه ای چو فراق تو داشتیم

ممنون خامه ام که شکایت رقم نبود

ای توبه خون خوری که کدوی شراب ما

خاکش ز خون ساغر جمشید کم نبود

مرهم طراوت گل باغ جراحت است

بی خنده شکفتگی امید غم نبود

ته جرعه بهار بود زحمت خزان

شادی اگر نبود نشان الم نبود

از سر نمود قطع بیابان غم اسیر

این سرزمین قلمرو نقش قدم نبود

شمارهٔ ۶۱۳

دیدیم زهر چشم تو عمر دوباره بود

معلوم ما نشد که تبسم چکاره بود

هر غم که آمد از دل ما بینوا برفت

خوان خلیل ما جگر پاره پاره بود

پیش از جنون در آتش دل می گداختیم

شغل غم تو پیشرو استخاره بود

پستی ندید مرتبه عشق من اسیر

داغم همیشه آینه دار ستاره بود

شمارهٔ ۶۱۴

چشمت امشب ساقی و بیطاقتی پیمانه بود

یک نگاه آشنا تکلیف صد میخانه بود

لطف پنهان ناز پرورد تغافل بوده است

یاد ایامی که با من چشم او بیگانه بود

می زدم امروز لاف زهد پیش زاهدی

تار آه از پاره دل سبحه صد دانه بود

دوش از نظاره شمع رخش خوابم ربود

هر سر مژگان شوخش رمز صد افسانه بود

شد فزون آسایش ما از خرابیهای دل

صندل درد سر ما گرد این ویرانه بود

شمارهٔ ۶۱۵

قاصدی از گرد جولانش به هرسو می‌دود

از پی گرد نگاهش چشم آهو می‌دود

حسرت جاویدش از هر قطره خون گل می‌کند

خضر در دنبال ناوک خورده او می‌دود

در سواد زلفش از تاراج شوخی خواب نیست

وحشی رم خورده‌ای از هر سر مو می‌دود

خنده پنهان به رسوایی جنون بر می‌دهد

دل کجا دیگر به ذوق آن سر کو می‌دود

می‌نویسم نامه و از هر سر مویم اسیر

قاصد دیگر ز شوق آن جفاجو می‌دود

شمارهٔ ۶۱۶

هرکجا مست حیا آن بت طناز رود

جلوه طاوس شود در قدم ناز رود

در تپیدن غرض از مرغ دل آزادی نیست

می کند سعی از خاطر پرواز رود

نرسد تا به سر رشته گره وا نشود

از شکفتن دل عاشق به عدم باز رود

سرشوقم همه جا در قدم راهنماست

می رود گریه من هر قدر آواز رود

حرف ناگفتنیی نذر شنیدن دارم

قاصدی کو که به آتشکده راز رود

دل ما گر ز رهایی شود آزاد اسیر

سفر دام و قفس را به یک انداز رود

شمارهٔ ۶۱۷

صبح است و فیض گریه مستانه می رود

خون هوا زکیسه پیمانه می رود

یاران هزار داد شکایت کجا برم

ز این کهنه آشنا که چو بیگانه می رود

گل گل شکفته نام خدا دور چشم بد

می آید از چمن به پریخانه می رود

خواب عدم خیال و فریب عدم محال

کی از دلم غم تو به افسانه می رود

در نشئه هلاک نگویی اسیر مرد

مخمور گشته است و به میخانه می رود

شمارهٔ ۶۱۸

گر آفتاب مهر تو از سینه می رود

آب صفا ز چشمه آیینه می رود

گر خاک روزگار به باد فنا رود

باور مکن که از دل او کینه می رود

دارد سری به زهد چه شد مست مشربم

گاهی به سیر مسجد آدینه می رود

مطرب ترانه ای به اصولش نواخت آن

صوفی به زیر خرقه پشمینه می رود

بد خواه را به دشمنی خویش واگذار

گردش به باد کینه دیرینه می رود

در ملک تن دل است که منظور محنت است

اول نگاه درد به گنجینه می رود

شمارهٔ ۶۱۹

ترک مستم را اگر چین بر جبین پیدا شود

حیرتستان هلال آتشین پیدا شود

از صدف گردیده دریا را زبان کام نهنگ

گوهر مقصود یعنی اینچنین پیدا شود

بس که پرکار است صیاد شکار انداز ما

در نظر هر دم به رنگی از کمین پیدا شود

می شوی فرمانروای مصر اشک و درد و داغ

از شکست دل گرت نقش نگین پیدا شود

شمارهٔ ۶۲۰

دشمن هوشی به رویت چشم تر نتوان گشود

آفت نظاره ای سویت نظر نتوان گشود

تا سپردم دل به نومیدی چها دیدم مپرس

کو دری کز فیض آه بی اثر نتوان گشود

ذوق راحت را به درگاه محبت بار نیست

دست خدمت بر میان داری کمر نتوان گشود

گریه تا کردم به کارم عقده دیگر فتاد

چون گره در رشته ای گردید تر نتوان گشود

بسکه در اظهار شوق طره ات پیچیده ام

نامه ام از بال مرغ نامه بر نتوان گشود

هرزه گردم چشم سرگردانی از من روشن است

بیدلم یک عقده از کار سفر نتوان گشود

دل ز چاک سینه وصل او تمنا کرد و سوخت

خس چه می داند به روی شعله در نتوان گشود

رسم و آیین گرفتاری ندانم چون اسیر

اینقدر دانم که در دام تو پر نتوان گشود

شمارهٔ ۶۲۱

گر شبی یاد تو دور از جان غمگینم شود

خواب سنگین همچو شمع کشته بالینم شود

همچو آب از جوهر تیغت روان سازم سبق

تا زبانت آشنای حرف تحسینم شود

از دم تیغ تو احیای شهادت کرده ام

آسمان گو بعد از این شرمنده کینم شود

کی به ساحل چون حباب از بحر گردانم عنان

موج طوفان گر به جای خانه زینم شود

گر نسازم تازه ایمان را به یاد او اسیر

عشق خصم بت‌پرستی‌های دیرینم شود

شمارهٔ ۶۲۲

از شکستن دل ما رام تظلم نشود

هر چه خواهد بشود صید ترحم نشود

من و آن همت سرشار که گر خاک خورد

تشنه خون دل مرده مردم نشود

سر انصاف سلامت که جگر گوشه ماست

در هم از خصمی دانسته مردم نشود

کرده ام ترک فراموشی دیرینه خویش

کز دلم دشمنی اهل وفا گم نشود

گر ز سر چشمه سیراب قناعت جوشد

گریه ای نیست که سرمایه انجم نشود

خون افسردگی از برگ و برش جوش زند

تاک اگر برق سوار سفر خم نشود

در دیاری که از او نشو و نما یافت اسیر

حاکمی نیست که محکوم تحکم نشود

شمارهٔ ۶۲۳

مستی ز شور لعل تو هشیار می‌شود

خواب از خیال چشم تو بیدار می‌شود

حیرانیی به طالع نظاره دیده‌ام

دل پیشتر ز دیده خبر دار می‌شود

میزان کار خلق بود پله فنا

هرکس به قدر بار سبکبار می‌شود

دام نگاه گرم تو صیاد وحشت است

صید کزو رمید گرفتار می‌شود

بی‌زلف او به ناله چو زنجیر نارساست

عمری که صرف سبحه و زنار می‌شود

یک صبحدم به روی تو گر دیده واکند

آیینه یک چمن گل بی‌خار می‌شود

طفلان به کعبه سنگ برند ارمغان اسیر

دیوانه‌ای که قافله‌سالار می‌شود

شمارهٔ ۶۲۴

از من آن چشم تغافل‌کیش غافل می‌شود

گر چنین خواهد گذشتن کار مشکل می‌شود

عشق هرکس را که پوشد خلعت غم در لباس

گاه با اختر گهی با غنچه یکدل می‌شود

بعد مردن هم محبت شمع بالین من است

آب گوهر کی به سعی خاک زایل می‌شود

بی‌خیالت کی دلم در سینه می‌گیرد قرار

چون صدف خالی شد از در موج ساحل می‌شود

هرکه پیش از نیستی گرد سبک‌روحی نشد

تربت او سنگ راه کعبه دل می‌شود

مطلب ما در بهار سوختن گل می‌کند

دانه امید ما از شعله حاصل می‌شود

همچو شمع کشته بادش پنبهٔ غفلت به گوش

گر اسیر از یاد او یک لحظه غافل می‌شود

شمارهٔ ۶۲۵

بیدلی صبر نیندوخته ای می خواهد

عاشقی چشم نظر دوخته ای می خواهد

بی تو با ناله و آهم سر و کار دگر است

شوق بال و پر افروخته ای می خواهد

می توان سرمه بینش به خس و خار فروخت

دل خورشید وفا سوخته ای می خواهد

دل به شوق تو به آیینه تسلی نشود

مصر ما یوسف نفروخته ای می خواهد

شوقم از گلشن دیدار در آتش دارد

روی از باده بر افروخته ای می خواهد

راز هر گمشده ثبت است به طومار بهار

لاله عذر دل وا سوخته ای می خواهد

بسکه بالد به خود از برق ستم کشت اسیر

دامن خرمن اندوخته ای می خواهد

شمارهٔ ۶۲۶

مست است و عرض آتش رخسار می دهد

خورشید را گداخت که را بار می دهد

خط از رخش دمید و هنوز آه می کشیم

داریم خضر و تشنگی آزار می دهد

شد موج خیز شعله غبارم چو درد می

ساقی هنوز باده سرشار می دهد

تا دیده مایل است به تماشای گلستان

آیینه گل به دست تو بسیار می دهد

هرگز به نا امیدی امشب نبود اسیر

این نخل خشک ما چه شبی بار می دهد

شمارهٔ ۶۲۷

هر که بیند لذت بیتابیم سر می دهد

اضطراب مرغ بسمل شوق را پر می دهد

می تپم در خاک تا گردی زمن در خاطر است

خون گرم من به دیر و کعبه ساغر می دهد

دل ندادی بیش از این افسانه ام نشنیدنی است

خواب راحت یادم از غوغای محشر می دهد

مرد عارف را سواد بینشی در کار نیست

غیرتش آیینه را خاک سکندر می دهد

گوشه گیر حیرتم چون دل ولی گاهی اسیر

اختلاط گریه ام ذوق سراسر می دهد

شمارهٔ ۶۲۸

عاشق از شوق نگاه واپسین جان می دهد

چشم و دل را حسرت جاوید تاوان می دهد

اشک دریا دل کجا و ساحل دامان کجا

گریه ایم عرض تجمل در بیابان می دهد

اضطراب دل نشان جلوه مژگان کیست

مو به مویم وعده زخم نمایان می دهد

بی نیازی را زدست انداز آفت باک نیست

شبنم این باغ طوفان را به طوفان می دهد

یک شکار از منت صیاد ما آزاد نیست

خاک راهش سر خط کبک خرامان می دهد

مو به مو آگاهم از راز دل زلفش اسیر

نامه ام را قاصد خواب پریشان می دهد

شمارهٔ ۶۲۹

اجر جفا و مزد وفا را که می دهد

تاوان عمر رفته ما را که می دهد

سامان کشتیم زشکستن گذشت و رفت

ای ناخدا جواب خدا را که می دهد

خندید صبح و کام دل نوبهار داد

انعام ابر و مزد هوا را که می دهد

ما را ز بند حوصله آزاد کرده اند

زنجیربانی دل ما را که می دهد

جان نظاره عمر وفا قبله حیا

فردا جواب حسرت ما را که می دهد

کام نگاه حوصله سیماب پیشکش

داد دل شهید ادا را که می دهد

ای دورگرد کم نگه بی سخن بگو

ما پیشکش جواب خدا را که می دهد

ما را به جرم عشق شما می کشند های!

ما از شما جواب شما را که می دهد

ما بنده شما دل ما را که می کشد

روز جزا جواب شما را که می دهد

اجر دل جفا کش ما کشته شما

مزد کرشمه های شما را که می دهد

گرمی غلام لطف تو الفت اسیر تو

کام دل اسیر وفا را که می دهد

شمارهٔ ۶۳۰

گر نگه نکهت گلزار حیا می باید

جور هم قاصد پیغام وفا می باید

بی جنون گم شده عشق به منزل نرسد

خضر این بادیه زنجیر به پا می باید

خانه پرداز هوس نام محبت نبرد

گر بداند که در این راه چها می باید

تا دلم همسفر عشق شد آرام گرفت

مست را بستر سنجاب هوا می باید

سر تسلیم به جای قدمی دارد اسیر

تا شنیده است که هر چیز بجا می باید

شمارهٔ ۶۳۱

نگهبان چراغ راز دل خاموش می باید

امانتدار نقد دوستی بیهوش می باید

حجاب ره زگرد کاروان برخاست مقصد را

توان از یک نگه تا کعبه رفتن هوش می باید

ز فیض بی نیازی مزرع ما دامن ابر است

قناعت مشربان را قطره دریا جوش می باید

چو خورشید از بهار جلوه آیین بسته عالم را

چراغان نگاه نرگس جادوش می باید

بهار دل میسر شد اسیر از فیض رخسارش

گلستان نگاه از خط عنبر پوش می باید

شمارهٔ ۶۳۲

از آتش ما گر نفسی دود برآید

از شرم نگاهش عرق آلود برآید

لبریز چه شور است دگر انجمن ما

کز هر جگری ناله نمکسود برآید

از غیرت آهم گل عشقی نتوان چید

آتش بود آن لاله کز او دود برآید

گلچین فریبش نشود زخم دل ما

الماس گر از مرهم بهبود برآید

جایی که نگاهت سخن از حوصله پرسد

دل گر همه بود است که نابود برآید

از غم چه گریزی که ز همراهی عشقت

گر بود دل از تربت محمود برآید

جایی که اسیر تو کند نغمه سرایی

دود از جگر زمزمه عود برآید

شمارهٔ ۶۳۳

هر دل که ز بیداد تو نومید برآید

چون ذره نظرکرده خورشید برآید

شوریدگیم سایه سودا به سر انداخت

حاصل دهد از خاکم اگر بید برآید

هنگامه طراز دل ما عشق و جنون است

از مشرق این صبح دو خورشید برآید

تقریب جگر تشنه اظهار نیاز است

کام دلش از تهنیت عید برآید

بیدردی اگر خضر شود ننگ حیات است

پرورده غم زنده جاوید برآید

گر بار تمنا به دلت بارگران است

بگذار که امید تو نومید برآید

در کیش وفا جایزه صبر اسیر است

کامی است که بی منت تأکید برآید

شمارهٔ ۶۳۴

یاد چشمت چو به سیر دل ما می آید

نفس از سینه به لب مست حیا می آید

مومیایی است بهار آفت بیدردان را

عضو در رفته زنجیر به جا می آید

تا کجا گم شده در دشت بلا مجنونی

پی زنجیر به ویرانه ما می آید

داغی از نسبت همدردی زاهد دارم

از گل توبه من بوی ریا می آید

بخت برگشته ام اقبال رسایی دارد

ناوک او به دلم رو به قفا می آید

هوس باده رگ و ریشه دواند در دل

شیشه ام گر شکند دل به صدا می آید

نا امیدی اگرت خارکشد از دل اسیر

بوی تأثیر اجابت ز دعا می آید

شمارهٔ ۶۳۵

از چمن بی نقاب می آید

سرو و گل در رکاب می آید

دل ز میخانه نگاه کسی

تا کمر در شراب می آید

می جهد چشم اختر شب هجر

قاصد آفتاب می آید

بیش از این تاب انتظارم نیست

می روم تا جواب می آید

خصم آسودگی چراست اسیر

به خیال که خواب می آید

شمارهٔ ۶۳۶

غباری از طواف کعبه مقصود می آید

کز استقبال او خورشید گردآلود می آید

جواب خویش را پیش از نوشتن می توان دانست

اگر قاصد نباشد نامه ما زود می آید

به دامان گهر سودا نمودم دانه اشکی

چه دانستم که تاراج زیان از سود می آید

شهادت می کند سرسبز کشت بی نیازان را

که کار ابر فیض از تیغ خون آلود می آید

اسیر از شکوه بیداد کیشان اینقدر دانم

که غافل شکرم از دل بر زبان خشنود می آید

شمارهٔ ۶۳۷

دلم زیاد نگاهت به شود می آید

چراغ خلوتم از بزم طور می آید

وداع هستی خود می کنم قرارم نیست

همین بس است که دیدم ز دور می آید

غبار راه قناعت که پیک اهل دل است

ز پایتخت سلیمان مور می آید

گذشت مدت عمرم به عجز و غافل از این

که خاکساری عشق از غرور می آید

به سویم از دل آواره نامه ای دارد

نگاه قاصدم از راه دور می آید

شراب از غم لعلش اسیر بسکه گداخت

به بزم باده کشان بی حضور می آید

شمارهٔ ۶۳۸

یاد چشمت چو پی غارت جان می آید

خواب و آرام به تاراج فغان می آید

امتحان دل خود کردم و حالش دیدم

می رود هر که ز کوی تو به جان می آید

تا نیامد به سرخاک من آن گل نشکفت

که بهاری به تماشای خزان می آید

محرم شرح جدایی نبود هستی ما

نامه ام سوی تو با قاصد جان می آید

تا ز جولان تو برخاست غبار از خاکم

از گریبان صبا بوی فغان می آید

بسکه از نسبت آن رخ به نزاکت آمیخت

عکس بر خاطر آیینه گران می آید

کس گل از غنچه تصویر نچیده است اسیر

راز بیگانه دل کی به زبان می آید

شمارهٔ ۶۳۹

کجا از آتش می گرمی خوی تو می آید

ز شیران کی شکار چشم آهوی تو می آید

نمی دانم چه گرمی کرده ای با او نهان از من

که دل تا می کند غافل مرا سوی تو می آید

نمی خواهم که غیری از وفای خود سخن گوید

ز رشک اینکه از حرف وفا بوی تو می آید

نسازد تا دلم خون کی گذارد پای در دیده

نگاهم چون ز سیر گلشن روی تو می آید

کف خاکسترش در دیده می افشانم از غیرت

نسیمی گر به طوف کعبه کوی تو می آید

نباشد چون اسیرم آرزوی گرمی ظاهر

گشاد کار من از چین ابروی تو می آید

شمارهٔ ۶۴۰

آسودگی خاطر ناشاد مپرسید

دل صید تپیدن شده صیاد مپرسید

خاموشی حیرت زدگان مکتب راز است

لفظ ادب و معنی استاد مپرسید

دل نقطه حرف است که در حرف نگنجد

جز یک سخن از مکتب ایجاد مپرسید

ویرانه ام از غم چو بهشت است ببینید

از آب و هوای فرح آباد مپرسید

آسایش غفلت همه را پنبه گوش است

بیطاقتی بنده و آزاد مپرسید

حرفی ز شرفنامه توحید بخوانید

دیگر نسب خار چمنزاد مپرسید

شمارهٔ ۶۴۱

بیستون روزی به یاد خاطر شادم رسید

ناله ای کردم به گوش آواز فرهادم رسید

خاطر صیاد نازک بود و من بی احتیاط

تا کشیدم ناله خاموشی به فریادم رسید

جذبه بی اختیارم کرد خصم خویش

بسکه جور او کشیدم مشق بیدادم رسید

زحمت آسودگی از یاد دامم برده بود

می گرفتم دامن پرواز صیادم رسید

سستی طالع زکویش چون غبارم برده بود

ناتوانیهای عشق آخر به فریادم رسید

یاد خرسندی گذشت از خاطر غافل اسیر

مرده بودم غم میان جان ناشادم رسید

شمارهٔ ۶۴۲

بوالهوس لاف محبت زد و آزار کشید

کور دل صورت آیینه به دیوار کشید

شور دیوانگیم درس محبت آموخت

کارم از خدمت زنجیر به زنار کشید

قطره خون شد و در دیده حیرت جا کرد

هر گلابی که دلم زان گل رخسار کشید

خواب شیرین اجل هم نکند مخمورش

از لبت هر که می تلخ به گفتار کشید

دل چو در سینه تپد آفت راز است اسیر

لب خاموشی تو بدنامی گفتار کشید

شمارهٔ ۶۴۳

حیرانی ما باغ و بهار است ببینید

آیینه پر از نقش و نگار است ببینید

صحرای عدم مزرعه خار مغیلان

گرد ره ما آبله کار است ببینید

صیاد مرا چشم عدم حلقه دام است

تا خضر دراین جرگه شکار است ببینید

در حیرتم از حوصله ساقی دوران

میخانه تهی گشت و خمار است ببینید

مکتوب که و مژده جولان که دارد

از کار شدم این چه غبار است ببینید

دل می زند از سوختنم جوش تماشا

خاکستر من آینه زار است ببینید

دامان شبم تا به سحر آینه زار است

باز این چه قرار است و مدار است ببیند

شمع رخش از باده چراغان تماشا

پروانه این بزم بهار است ببینید

خضری که زشوقش سفری گشته دو عالم

در قافله لیل و نهار است ببینید

یکرنگی آیینه دلان بی کششی نیست

گرد ره ما جلوه یار است ببینید

اشکم دل مجروح و نگاهم کف خون است

بی او به چه کارم سر و کار است ببینید

صید خود و صیاد خود است آه مپرسید

هم آینه هم آینه دار است ببینید

جان پیشکش اوحدی مست که فرمود

گلبن نه و گلهاش ببار است ببینید

شد خاک اسیر تو و یکبار نگفتی

دیوانه بیدل به چه کار است ببینید

شمارهٔ ۶۴۴

چقدرها ز رهت نشو و نما می روید

گل جدا سرو جدا لاله جدا می روید

باغبان گو نظر و دیده حیرت بگشا

سیرگلزار جهان کن که چها می روید

دیده شمع قدان روشن از این سرمه راز

پر پروانه ز خاکستر ما می روید

شمع مجلس اگر از سرو قدت یاد کند

جای کاهیدن از او نشو و نما می روید

بسکه شبنم زده شد ز آبله پای اسیر

خار صحرای جنون سبزه نما می روید

شمارهٔ ۶۴۵

دل چو خون شد ناز اشک پرده در نتوان کشید

منت خشک اینقدر از چشم تر نتوان کشید

آتش از آتش تواند برد نرد سوختن

جز محبت در دلم نقش دگر نتوان کشید

ما کجا دست گریبان پاره کردن از کجا

تا نباشد فرصتی آه از جگر نتوان کشید

چشم و دل پوشیده می باید به راه دوستی

پرده رسوایی است در بیرون در نتوان کشید

دیده ای مطلب رواییهای نومیدی اسیر

دست از دامان آه بی اثر نتوان کشید

شمارهٔ ۶۴۶

ندیدنی است بساط جهان قدم بردار

نوشتنی است حدیث جنون قلم بردار

چه تحفه بهتر از این می بری که بنماید

برای زندگی آیینه عدم بردار

قدم به معرکه دل نهادن آسان نیست

چو شعله یک تنه هم تیغ و هم علم بردار

گل همیشه بهار است سینه صافیها

ز دور ساغر ما نسخه ارم بردار

بهار گلشن شهرت نشان زنده دلی است

بنوش باده و عبرت ز جام جم بردار

سواد دفتر بینش به سعی نیست اسیر

هزار نسخه باطل ز روی هم بردار

شمارهٔ ۶۴۷

زاهد در این بهار به ما توبه واگذار

پیمانه را به گردش چشم هوا گذار

بر دل غبار رشک فشاندن چه لازم است

آیینه را به باطن پاک حیا گذار

دل صاف کن به خلق و گل دوستی بچین

بدخواه را به دشمنی خویش واگذار

بگشای دیده گر سفر خواب می کنی

دامی به راه قافله نقش پا گذار

امیدوار در قدمت خاک گشته ایم

هر جا که پا گذاری در چشم ما گذار

از دوستی مساز به گردابش آسیا

خس را به مهربانی سیلاب واگذار

گرداب گوش دارد و موجش زبان دراز

تا گفتگوی دل به لب ناخدا گذار

در قتل ما به تیغ ستم احتیاج نیست

ما را به خون ناحق چشم حیا گذار

شو خاکسار اسیر به فتراک سر ببند

از گرد خویش به دام به راه هما گذار

شمارهٔ ۶۴۸

زنده دردم به درمانم چه کار

دل سلامت باد با جانم چه کار

عشق از من مصلحت اندیش تر

بعد از این با آه و افغانم چه کار

یار در دل باده بر کف جان به لب

بیش از این یاران به سامانم چه کار

گر غرض آزار و مطلب دشمنی است

کشته وصلم به هجرانم چه کار

دورتر ای دوست دشمن دورتر

خار خشکم با گلستانم چه کار

پیش پیش دشمنان جان می دهم

با نوازشهای یارانم چه کار

سبز شد خارم ز فیض دل اسیر

با نم ابر بهارانم چه کار

شمارهٔ ۶۴۹

جام بر کف خاطر اندوهگین دارد بهار

همچو مستان گریه را در آستین دارد بهار

در نظر تا سایه برگ خزان باغ گل است

در سر کوی که پهلو بر زمین دارد بهار

بی تو ایمن نیستم از برگ برگ گلستان

بهر قتلم ز هر در زیر نگین دارد بهار

سیر گلشن کن اگر دلسرد داغ توبه ای

مرهم کافور برگ یاسمین دارد بهار

تا نسیمی می وزد از می بساطی چیده ام

زهد رنگین مشربم در آستین دارد بهار

سبزه خنجر می زند ساغر به فریادم برس

شربت آبی که خوی آتشین دارد بهار

خاطر جمعی پریشانتر ز گل پیدا کند

صد شکست از توبه مادر کمین دارد بهار

از سر کوی که می آید نمی دانم اسیر

اینقدر دانم که منت بر زمین دارد بهار

شمارهٔ ۶۵۰

ساغری دارد به کف هر قطره باران بهار

فیض ساقی گشته مفت باده نوشان بهار

عیش بر هم می خورد خوی لطافت بار کیست

از هوا غافل مشو جان تو و جان بهار

زخم کاری می برد رنگ از رخ (و) رخسار باغ

می روم از همت تیغت به میدان بهار

از گلستان مطلبم سرو و گل و شمشاد نیست

شمع آهی کرده ام نذر شهیدان بهار

اضطراب برگ برگش چون پی گم کرده است

خانه بر دوش هوای اوست جولان بهار

در نظر هر قطره باران چراغ دیگر است

ابر را پروانه کرد آخر چراغان بهار

بسکه می ترسم ز دل گلهای رازش بشکفد

نشنوم از هیچ کس یک بیت در شان بهار

سرو و گل در سجده می آید نمی دانم اسیر

خطبه حسن که می خوانند مرغان بهار

شمارهٔ ۶۵۱

دیوانه خطت دل ویرانه بهار

پروانه نگاه تو مستانه بهار

دور از شکست باد خزان این طلسم راز

هر سایه گل است پریخانه بهار

برخاک می کشد سر زنجیر بوی گل

دیوانه سراسر مستانه بهار

عمرش دراز باد که ما را نهان شناخت

در سایه تو جلوه بیگانه بهار

لرزید دست بیدلی بیقرار تو

برداشت باغ گرده میخانه بهار

فارغ ز گفتگو دل حسرت شعار من

خوابش اسیر شوخی افسانه بهار

شمارهٔ ۶۵۲

پیداست عکس چهره گل در هوای ابر

آیینه خانه کرده چمن را صفای ابر

مستند شاهدان بهار از می هوا

سرها برهنه کرده غزلخوان به پای ابر

گل می کند دماغ تر از خاک خشک زهد

ساقی است تا هوای رطوبت فزای ابر

دیوانه باده می کشد و می کند سماع

بزم پری است در نظر جلوه های ابر

از مکتب گرفتگی آزاد می شود

طفلی است روز جمعه خمار هوای ابر

گلهای ابر خیل غزالان وحشیند

شوخ است صید کشت هوا روزهای ابر

هر سبزه رشک مصرع شوخی است در نظر

طرح غزل نموده بهار از برای ابر

ما خویش را به ساقی کوثر سپرده ایم

تکلیف باده می چکد از شیوه های ابر

دام پری کشیده بهار از شکفتگی

دیوانه تو چون نشود آشنای ابر

پیداست عکس چهره ساقی ز برگ گل

از بسکه شست روی چمن را صفای ابر

هریک اسیر از دگری خوشنماتر است

هم خنده های شیشه و هم گریه های ابر

شمارهٔ ۶۵۳

شبنم باغ وفا از خار دندان سخت تر

شوخی خورشید از الماس پیکان سخت تر

می رمد زنجیرش از زنجیر دیگر همچو موج

نیست کس از سبزه زار سنگ دندان سخت تر

عرض سرعت می برد مجنون در آن وادی که هست

گرد از افتادگی از کوه دامان سخت تر

تیغ بی جوهر خجالت دارد از بی قیمتی

جود بی سرمایه از فولاد هم جان سخت تر

در جنون بر ناله ام مشق سرایت می کند

بیزبانی هست از زنجیر افغان سخت تر

شمارهٔ ۶۵۴

حسنش از گلزارها گلزارتر

دیده با حیرت پرستی یار تر

لطف پنهان از تغافل تازه رو

دوستی از دشمنی خونخوار تر

کشته نازم به مژگانم چه کار

گلبن آسودگی بیخارتر

عشق ساقی باده خون میخانه دل

هر که آنجا سست تر هشیارتر

شیشه دل تیشه سختی بیستون

کار ما از کوهکن دشوارتر

دشمنان از دوستان محرمترند

دوستان از دشمنان اغیارتر

بوالهوس کور است و عاشق دوربین

پاره ای این راه ناهموارتر

روشناس سنگ طفلان است اسیر

ناصحا پند تو گوهربارتر

شمارهٔ ۶۵۵

دلم خون شد دل بیداد خوشتر

رمیدم خاطر صیاد خوشتر

مرا یک ناله بیکار مجنون

ز شیرین کاری فرهاد خوشتر

ز بار منت عالم نشستن

به زیر خنجر جلاد خوشتر

اسیر مست اگر خوابت ربوده است

به زیر سایه شمشاد خوشتر

شمارهٔ ۶۵۶

ساقی تبسم مژه کام بیشتر

در فیض صبح باغ گل جام بیشتر

کفر است لب مبند زخواهش که لطف دوست

خواهد ز بی نیازتر ابرام بیشتر

گر دام احتیاط فراموش کرده ای

صید رمیده تر شودت رام بیشتر

باشد ز فیض نسبت یکرنگی خطش

از سبزه سحر نمک شام بیشتر

آزاد نعمتیم و گرفتار وحشتیم

زنجیر گشت پاره و شد دام بیشتر

سر کرده ایم تا که برد صرفه چون اسیر

من بیشتر دعا و تو دشنام بیشتر

شمارهٔ ۶۵۷

سینه صافی با عداوت خویشتر

دشمنیها مصلحت اندیشتر

راه شوق است اینکه دل پر می زند

سبقت واماندگیها بیشتر

قرب دوری محرم بیگانگی

آشنایی بیشتر از پیشتر

دوستکامم دوستکامم دوستکام

خاطر چرخ از ملالم ریشتر

دل جراحت زار سنگ آیینه شد

ساده لوحیها مآل اندیشتر

خون خود کردم حلال ای دشمنان

می خورد زخم از رگ من نیشتر

چشم بر لطف کسی دارد اسیر

بیشتر از بیشتر از بیشتر

شمارهٔ ۶۵۸

بیتابم ز حوصله صاحب کمال تر

بد مستیم ز توبه بیجا وبال تر

آهم غبار جلوه و اشکم شرر نسب

آیینه از جمال تو پر خط و خال تر

ابر غبار تربت ما ذره بار شد

خورشید جلوه های رسا بی زوال تر

قامت رسا و جلوه مستانه خوش نما

باغ قیامت است تماشا نهال تر

تعبیر خواب فتنه پریشانی دل است

آشفتگی زلف تو فرخنده فال تر

بهتر ز خون بی رگ ما خاک خفتگان

درد فنا ز کوثر هستی زلال تر

پرواز می کنم که اسیر تو گشته ام

در دام بیقراریم آسوده بال تر

شمارهٔ ۶۵۹

شهید راز پنهان را سرافرازی نهان بهتر

خموشی در طریق ما رفیق همزبان بهتر

ره بی مطلبی دور است سامان بیشتر باید

غبار بی نشان کاروان در کاروان بهتر

برای خاطر ما شب نشینان هرکه بیدار است

ز فیض صبحدم بیخوابی آن پاسبان بهتر

ادب رنگین بهار گلشن حسن دل آشوب است

ز باغ بی‌صفا افسردگی‌های خزان بهتر

اسیر از دفتر کین عزت آیین مصرعی خواندم

نسیم عمر یکرنگی ز عمر جاودان بهتر

شمارهٔ ۶۶۰

انداز لطفش از گل و گلزار تازه تر

بی مهریش ز گرمی بسیار تازه تر

بی باده مو به موی دماغم در آتش است

گشتم خمار مستی سرشار تازه تر

درد پیاله باده کشان قوت دل است

گلهای باغ شهرت خمار تازه تر

صلحش میان جنگ چها تازه روست های!

در عین مهربانیش آزار تازه تر

خلوت نشین مست اسیرت شود اسیر

این گل به باغ کوچه و بازار تازه تر

شمارهٔ ۶۶۱

خنده از گل جلوه از سرو خرامان تازه تر

خوش به سامان می رسد سیر گلستان تازه تر

خاطر آشفته کار زلف و کاکل می کند

خود پسندیهای مجنون در بیابان تازه تر

در بیابان جنون ریگ روان چشم تر است

سایه خار مغیلانش ز مژگان تازه تر

نقش پا در وادی حیرت ز مجنون می رمد

شوخ چشمی های این وحشی غزالان تازه تر

مکتب زنجیر را هر حلقه طفل دیگر است

کار پیران در لباس خردسالان تازه تر

خنده گل بنده چاک گریبان کسی

گل فروشی های خندان نمایان تازه تر؟

جان بیتابی فدای چین ابرو می کنم

سر گرانیهای عمدا شوخ چشمان تازه تر

تا نخواند غیر من کس مصرع سودا اسیر

نسخه جمع آوردن خط پریشان تازه تر

شمارهٔ ۶۶۲

حیا پرورد نازی از دل اندوهگین مگذر

حجابت می کشد درد سر از آه حزین مگذر

غباری هر طرف چون ذره در پرواز می آید

قیامت می شود از آه مشتاقان چنین مگذر

به عشق آشناییها به جان بیوفاییها

که مست سرگرانی از دل ما بیش از این مگذر

ز یکتایی غبار نیستی تسخیر عالم کرد

سلیمان گر شوی زنهار از این نقش نگین مگذر

شراری بلکه افروزد چراغ کشته ما را

اسیر از پشتگرمیهای آه آتشین مگذر

شمارهٔ ۶۶۳

خط آزادی پریشان می نماید در نظر

جان گرفتاری که جانان می نماید در نظر

فرق نتوان کرد زیر تیغ سر از پای من

سینه سامان دل گریبان می نماید در نظر

از خط سبزی چمن پیرای صحرا گشته ایم

گرد من یک دسته ریحان می نماید در نظر

داد حسرت می دهم یاد نگاهت می کنم

بزم عیشم نرگسستان می نماید در نظر

می کشم ساغر ز دلتنگی حلالم باد اسیر

گلشنی دارم که زندان می نماید در نظر

شمارهٔ ۶۶۴

مستم و آن چشم شهلا در نظر

شوخ می رقصد تماشا در نظر

بسته آیین گریه مژگان مرا

قطره خونی است دریا در نظر

امشب از نظاره مستی می کنم

بسته آیین عکس مینا در نظر

مصلحت بین صبح خیزان تو را

سرمه خوابی است دنیا در نظر

مشق باران می کند مژگان من

کاغذ ابری است صحرا در نظر

هیچ بر هیچ است چون خواب خمار

حسن رنگ آمیز دنیا در نظر

جلوه ای سر کرد و می ریزد اسیر

برگ گل از خاک آن پا در نظر

شمارهٔ ۶۶۵

داردم شوق تو بیتاب سفر

شمع بزمم شده مهتاب سفر

بستر راحت من سیماب است

در وطن برده مرا خواب سفر

شوق خضر ره و من باد صبا

بی سر انجامیم اسباب سفر

در ره تفرقه دل چو غبار

هست جمعیت من باب سفر

برده شوق وطنم از ره و من

داده ام خانه به سیلاب سفر

دارم آرام ز بی آرامی

شده بیتابی من تاب سفر

سر به نقش قدمی دارد اسیر

می کند سجده به محراب سفر

شمارهٔ ۶۶۶

زنجیر شوق ما شده روز و شب دگر

بخت دگر سپهر دگر کوکب دگر

یاد دعا نکرده ریاض اثر شکفت

از فیض دل نماند مرا مطلب دگر

حرفی به گوش سیلی استاد می کشم

پر کرده ام کتاب دل از مکتب دگر

یاران طبیب ساقی و ساقی طبیب ما

جان در خمار دیگر و دل در تب دگر

صید اثر شکاری وحشی نگاه کیست

هر لحظه بیخودانه کنم یا رب دگر

شمارهٔ ۶۶۷

دیده ام از گرد گلگون تو جولان دگر

در نظر کی آیدم سیر گلستان دگر

بت پرستی را هنوز امروز با من کارهاست

از خطش دیدم سواد کافرستان دگر

خوانده ام مضمون حرفش را حیات تازه ای است

کرده ام هر دم نثار نامه اش جان دگر

آبرو داری پریشانی رواج کار توست

گل پس از آشفتگی دارد چراغان دگر

منکه دور از سنگ طفلان می توانم شور کرد

می برم شهر جنون را در بیابان دگر

چون کنم شکر نوازشهای پنهان چون کنم

منفعل می سازدم هر دم به احسان دگر

دل نمی گیرد قرار از یاد مژگانش اسیر

دیده در طالع مگر زخم نمایان دگر

شمارهٔ ۶۶۸

ای از غم تو هر رگ ما ریشه دگر

هر موی بر سر از تو در اندیشه دگر

رفتم که زیر سایه هر برگ این چمن

خالی کنم به یاد خزان شیشه دگر

جز عشق نیست مسئله آموز کفر و دین

از پیش برده هر کس از او پیشه دگر

درد تو کوهکن دل ما بیستون صبر

هر داغ کهنه زخم دم تیشه دگر

کی عشق جا کند به دل بوالهوس اسیر

شیر است آنکه دم زند از پیشه دگر

شمارهٔ ۶۶۹

هر گردش چشم تو پریخانه دیگر

هر سایه مژگان تو دیوانه دیگر

هر برگ گل از شبنم یاد تو چراغی

هر بلبل پر سوخته پروانه دیگر

تا ساغر سرشار تمنای تو باشد

راهم نزند گردش پیمانه دیگر

بیزارم از این وضع مکرر چه توان کرد

صیاد دگر دام دگر دانه دیگر

جایی که فراموش کنم خواب دو عالم

بیدار کنم گوش به افسانه دیگر

شمارهٔ ۶۷۰

آشوب در قلمرو ترکش ندید تیر

مژگان پر فریب کسی آفرید تیر

خوش کرده اند طاعت حکمش ستمگران

هر چند او کشید کمان قد کشید تیر

مکتوب راز سینه عاشق بجا رساند

آخر ز دولت تو به جایی رسید تیر

هر جا کمان گوشه ابرو بلند شد

رفتم به پای دیده به جایی رسید تیر

چندان فسون دمید کمانت که بیخبر

تعلیم راستی ز دل ما شنید تیر

غافل خدا نکرده مبادا خطا شود

دل می تپد به سینه ما چون تپید تیر

در سینه دید معنی و آنجا وطن گرفت

چون صید وحشی از دل تنگم رمید تیر

تا او کمان کشید دل آهی کشیده بود

شکر خدا که هیچ خطایی ندید تیر

خواهم گرفت اسیر ز دست فلک کمان

تا افکنم به گور یزید پلید تیر

شمارهٔ ۶۷۱

به نام گریه من فال می‌زند زنجیر

صلای شوخی اطفال می‌زند زنجیر

هوای گرم جنون خون به جوش می‌آرد

ز ناله‌ام رگ قیفال می‌زند زنجیر

ز برق‌تازی دیوانگی غبار شدم

هنوز بر اثرم بال می‌زند زنجیر

غرور حسن جنون از کسی نمی‌آید

قلم به حرف خط و خال می‌زند زنجیر

جنون ز راز دلم اینقدر خبردار است

که دم ز نامه اعمال می‌زند زنجیر

ز نسبتی که به آن طره می‌رساند اسیر

چه لاف‌ها که ز اقبال می‌زند زنجیر

شمارهٔ ۶۷۲

نگنجد در سرم سودای زنجیر

روم از دور بوسم پای زنجیر

جنونم بسته چابک سواری

مرا فتراک باید جای زنجیر

به من یک گام همراهی نکرده است

چو بلبل گشته شوخیهای زنجیر

به از چاک گریبان بهار است

به من از دور چشمکهای زنجیر

شمارهٔ ۶۷۳

بحر وجود محشر موج و حباب گیر

قطع نظر ز دل کن و عالم خراب گیر

از تشنگی گداخته دلها نظاره کن

عطر گلاب چاره ز موج سراب گیر

از ضعف دل بمیر و مکش منت کسی

از دود آه قوت بوی گلاب گیر

رنگ شکست دل ز رخت می شود عیان

مگشا لب شکایت و جام شراب گیر

یا جمع و خرج دفتر عالم در آب ریز

یا هر نفس که می کشی از دل حساب گیر

صید دل رمیده به افسون نمی شود

فتراک برق ساز(و) کمند از شهاب گیر

کس از شکست خویش ز دام فنا نجست

خود را مگیر ذره فزون ز آفتاب گیر

گر صدق نیت از نفست جوش می زند

از دل کن استخاره و بر کف کتاب گیر

همچون اسیر خنده زنی تا به مهر و ماه

ساغر ز نقش پای سگ بوتراب گیر

شمارهٔ ۶۷۴

صیقل دل از غبار خاکساری یادگیر

آب و رنگ از همت باد بهاری یادگیر

بی تکلف مشربی پر مبتذل شد جان من

درسی از الفت بخوان حرفی ز یاری یادگیر

آرمیدن نشئه می آرد بقدر انتظار

شیوه آسودگی از بیقراری یادگیر

سوخت جانت شد غبارت دود از این سودای خام

ترک صیادی کن و مطلب شکاری گیر

شمارهٔ ۶۷۵

دست اگر داری به غیر از دامن صحرا مگیر

پرنیان خار تا باشد به مسند جا مگیر

گرد خاطرها مگرد و راه بر گلها مگیر

در دل یاریم از این خوشتر سراغ ما مگیر

ناتوانی قوتی دارد که خارا موم اوست

کوهکن را در حساب مردم دانا مگیر

زور بازوی نزاکت عرض عزت می برد

پنجه با خورشید اگر گیری به استغنا مگیر

گر در افتد قطره با دریا که نقصان می کند

نکته بیجا به حرف مردم دانا مگیر

کی خبر دارد درون خانه از بیرون در

دیده ای داری سراغ ره ز نابینا مگیر

سایه خار تعلق آتش افروز دل است

الفت آسان نیست با دنیا و مافیها مگیر

جذبه کامل نداری دل به سختی سوختی

نیستی آتش گلاب از شیشه دلها مگیر

زحمت میدان مده گر نیستی غالب حریف

مرد کشتی چون نه ای جز در کناری جا مگیر

نیست آسان قبضه اهل قناعت خواستن

یا بگیر و بر سر صد آرزو زن یا مگیر

گوشه گیری خویش را رسوای عالم کردن است

گر سر شهرت نداری شیوه عنقا مگیر

قدر نشناس دل دیوانه خویشی اسیر

حیف از این آیینه زنگ مردم دنیا مگیر

شمارهٔ ۶۷۶

ای برای دلم سراپا ناز

نیم ناز تو را هزار نیاز

رشته های امید زود گسل

عمر کوته کند امید دراز

سیر در عالم گرفتاری است

با قفس می کنیم ما پرواز

دل من با خیال رخسارت

گلشن راز و معنی اعجاز

با دل ما چه مدعا دارد

چون نپرسی زغمزه غماز

شمارهٔ ۶۷۷

ز فیض ابر شد زانسان جهان سبز

که از عکس زمین شد آسمان سبز

به صحرا گردباد تشنه لب را

رطوبت کرد چون سرو روان سبز

رقم زد خامه ای گر وصف گلشن

چو برگ بید گردیدش زبان سبز

ز فیض لطف عام ابر نیسان

چو موج سبزه شد ریگ روان سبز

اسیر عشق را چون جوهر تیغ

شود در سینه غم‌های نهان سبز

شمارهٔ ۶۷۸

پرتو شمع تو پروانه گداز است هنوز

نازکن ناز کجا وقت نیاز است هنوز

حسن مغرور کجا بندگی عشق کجا

هر نیاز تو جگر گوشه ناز است هنوز

پاس غم از دل فولاد غبار انگیزد

خاطر نازکت آیینه راز است هنوز

صید شاهین محبت مشو ای کبک خرام

دل ز نیش مژه ات سینه باز است هنوز

حسن را زنده جاوید کند نسبت عشق

نمک قصه محمود ایاز است هنوز

گرچه با یاد تو از خویش نهان سوخته‌ام

دل ز خاکسترم آیینه طراز است هنوز

در گرفتاری صیاد شد آواره اسیر

عشق او بر اثرش در تک و تاز است هنوز

شمارهٔ ۶۷۹

سرمه واری در نظر زان خاک پا دارم هنوز

از بتان چشم نگاه آشنا دارم هنوز

گرچه صیادم به دور افکنده از ناقابلی

استخوانی بهر تکلیف هما دارم هنوز

گرچه بی سرمایه ام در عشق لیک از فیض دل

مایه صد بحر و کان در دیده ها دارم هنوز

کی توانم لاف زد در عشق از ضعف بدن

من که بر تن جای نقش بوریا دارم هنوز

لوح دل را شستم از سیل سرشک آیینه وار

تا نپنداری که در دل مدعا دارم هنوز

شمارهٔ ۶۸۰

راحتم شد بستر خواب و در آزارم هنوز

گلبن عزت دمید از خاکم و خوارم هنوز

ترسم از قاتل کشم طعن رهایی روز حشر

خون من چون بیغمان خوابید و بیدارم هنوز

طاقتم از کوه غم باج گرانجانی گرفت

خویش را با هیچ اگر سنجم گرانبارم هنوز

عمرها گر هستیم نالد کم است از نیستی

در جهان نسبت به قدر خویش نسپارم هنوز

گرچه عمرم سر بسر یک شام غفلت بوده است

روز اول دیده ام خوابی که بیدارم هنوز

زیر خاک آیینه ای دارد غبار خاطرم

سربسر از راز آن بدخو خبر دارم هنوز

کرد ساقی موج خیز شعله خاکم را اسیر

می گدازد انتظار جام سرشارم هنوز

شمارهٔ ۶۸۱

مایه عیش اسیران خاطر غمناک بس

مسند ما اخگر تابنده چون خاشاک بس

نیست تاب دام آزادی اسیران تو را

صید ما را محنت محرومی فتراک بس

بی سبب ما را سپند آتش دوری مکن

اشک خونین چشم زخم دیدهای پاک بس

درد راحت بر نتابد جان غم فرسود ما

راحت جان ترکتاز درد آن بیباک بس

چون شوم گرم خیال خنجر بیداد خویش

جای روزن کلبه تاریک دل را چاک بس

آسمان را هم به چرخ آورد شور عشق او

ننگ ما سرگشتگان هم چشمی افلاک بس

شمارهٔ ۶۸۲

قرار بخش دل تنگ یاد آن گل بس

سواد سایه گل آشیان بلبل بس

ز صد نگاه ندانسته نیستم خرسند

مرا ترحم دانسته تغافل بس

مخوان فسانه تسبیح و قصه زنار

حدیث مجلس ما سرگذشت کاکل بس

شهید عشق تو از یک نگاه خرسند است

نگاه گرم گلی خونبهای بلبل بس

ز وصف حسن تو شیرازه یافت نظم اسیر

برای مصرع بلبل سفینه گل بس

شمارهٔ ۶۸۳

گفت‌وگویی شنیده‌ام که مپرس

نگهی واکشیده‌ام که مپرس

در محبت ز آه بی‌تأثیر

اثری باز دیده‌ام که مپرس

منم آن هرزه‌گرد کز پی دل

آنقدرها دویده‌ام که مپرس

چون کنم شکر بی‌نوایی خویش

به نوایی رسیده‌ام که مپرس

زیر پای سمند ناز کسی

به هوایی تپیده‌ام که مپرس

اضطرابی تمام دارم اسیر

آنچنان آرمیده‌ام که مپرس

شمارهٔ ۶۸۴

دارم دل افروخته چون خلوت فانوس

تا شمع خیالت نکشد منت فانوس

سر رشته روشندلی از شمع توان یافت

پیری است که دم می زند از کسوت فانوس

بی پرتو عشق تو در این بزم دلی نیست

تا شیشه خالی شده هم صحبت فانوس

گر شمع نظر کرده شوق تو نباشد

کی دعوی باطل کند از خلوت فانوس

رحمی به سیه روزی پروانه ندارد

با خانه روشن بدم از نسبت فانوس

شمعی که به یاد تو به گلزار فروزند

بخشد چمن از برگ گلش خلعت فانوس

چون قدر سر کوی تو نشناسد اسیرت

پروانه به خون می تپد از دولت فانوس

شمارهٔ ۶۸۵

نکرده دست تهی اهل دیده را قلاش

به رنگ آیینه از نور می کنند معاش

نسب به ساغر جم می رساند آینه ام

ز ساده لوحی من راز عالمی شد فاش

چه گل ز باغ جراحت کسی تواند چید

حذر کنید از این رازهای سینه خراش

برات روزی ما را به ما نوشته قضا

ز پاکی نظر خویش می کنیم معاش

گهر به قطره اشک آشنایی ای دارد

عجب که بحر نگردد ز گریه ام قلاش

ز نقش پای توام چون نسیم غالیه چین

به خاک راه توام چون غبار ناصیه پاش؟

ملامتم مکن ای دل که دوست می دارم

ورع پرستی پنهان و باده نوشی فاش

شمارهٔ ۶۸۶

شراری را نماند جا در آتش

نشیند تا دلم تنها در آتش

نظرگاه دل دیوانه ماست

توان کردن تماشاها در آتش

سر و کار دلم با اشک و آه است

چه گویم یا در آبم یا در آتش

سر هر موی من پروانه ای بود

اگر می سوختم رسوا در آتش

نبود از خویت آتش هم خبردار

که رفتم گرم کردم جا در آتش

زدی یک صبحدم آتش به گلها

شکفت از آه من گلها در آتش

ز آهم می دمد آتش ز دریا

ز اشکم می تپد دریا در آتش

ز مضمون خطش کس با خبر نیست

بود روشن سواد ما در آتش

اسیر از یاد ساقی شعله مانند

گرفتم گردن مینا در آتش

شمارهٔ ۶۸۷

شکار آینه گردیده آه می رسدش

پری کشیده به دام نگاه می رسدش

چه طعنه ها که به خورشید می تواند زد

شکسته از مژه طرف کلاه می رسدش

سپند طاقت سیماب دستگاه مرا

چهار چشم تغافل پناه می رسدش

شکسته آینه زنگ بسته ای دارم

که دعوی نسب مهر و ماه می رسدش

نظاره در چمن آرزو چه کم دارد

چو گل شکستن طرف کلاه می رسدش

گداختیم و مروت خجل نمی گردد

ز دعوی که قسم بر گواه می رسدش

شمارهٔ ۶۸۸

سینه تا شد قلمرو تیرش

سر نپیچم ز حکم شمشیرش

هر دلی را که کرد عشق خراب

نکند زیر بار تعمیرش

کی زشیرین طلب نماید کام

گر کسی آب نیست در شیرش

دل غمدیده را به شور آرد

اثر ناله نی تیرش

چاره عشق می توان کردن

دل دیوانه نیست تدبیرش

سرکشی کرد از غلاف امروز

بهر قتل اسیر شمشیرش

شمارهٔ ۶۸۹

خداوندا مکن کس را شهید خنجر نازش

مگردان جز دل من مرغ دیگر صید شهبازش

الهی طاقت بیداد رشکم نیست ننمایی

بجز اندیشه قتلم کسی را محرم رازش

دلم در دام صیاد است یارب آرزو دارم

که بندد دست در خون تپیدن بال پروازش

اگر گوید سخن نتوان شنیدن گفتگویش را

چو بوی غنچه بس در پرده شرم است آوازش

غزالی رام الفت بود فهمیدم ز استغنا

نگاهی فکر قتلم داشت فهمیدم ز اندازش

اسیر از من حدیث درد دل هر دم چه می پرسی

عسس گر نیستی هر بیدلی می داند و رازش

شمارهٔ ۶۹۰

صبا در نافه می‌غلتد ز گرد راه پابوسش

حیا در پرده پنهان می‌شود از شرم ناموسش

ز یاد چشم ترسایی به دل تبخاله‌ای دارم

که جوشد شور محشر از لب خاموش ناقوسش

نمی‌داند زبان روشنایی شعله رازم

چراغ خلوت من تیره‌بختی گشته فانوسش

سر کویی به غارت داد یاد کفر و ایمانم

که دل را در سجود آرد خیال آستان‌بوسش

دل نومید را دیدم به کام خویشتن روزی

که دیدم چون اسیر از دیگران یکباره مأیوسش

شمارهٔ ۶۹۱

کرده ام بسکه آرزوی خطش

شده ام صید رنگ و بوی خطش

خواب آشفته چون نبیند گل

روی خود می نهد به روی خطش

سر به سر آیت گرفتاری است

خوانده ام شرح مو به موی خطش

مشق دیوانگی به کار آمد

می نویسیم نامه سوی خطش

مو برآید گر از زبان قلم

می کنم مشق گفتگوی خطش

دیده ام سرنوشت خویش اسیر

بیقرارم ز جستجوی خطش

شمارهٔ ۶۹۲

ای چشم و چراغ آفرینش

رنگین گل باغ آفرینش

از رایحه بهار خلقت

گلدسته دماغ آفرینش

از باده حقشناسی تو

دل گشته ایاغ آفرینش

مست است اسیر در ره تو

از جام سراغ آفرینش

شمارهٔ ۶۹۳

گل گرفتار نقش بالینش

صبح دل چاک خواب شیرینش

در ره کفر و دین غبار شدم

پی نبردم به دین و آیینش

گر ز قتلم هنوز راضی نیست

مرغ روحم شکار شاهینش

سخن آهسته تر ز حسرتیان

برده فرهاد خواب شیرینش

شکوه ای از کسی ندارد اسیر

سینه صافی است حاصل کینش

شمارهٔ ۶۹۴

از قدش جلوه انتخاب فروش

از رخش باده آفتاب فروش

عشق در پرده جلوه گر شده باز

دیده حیرتم نقاب فروش

غفلت آباد سرنوشت من است

عمرم افسانه ای است خواب فروش

دهر میخانه نگاه تو شد

سوخت هنگامه شراب فروش

غنچه بادام تلخ شد در باغ

زهر خند که شد عتاب فروش

غنچه گردد گل شکفته عیش

گر دل ما شود شراب فروش

گریه را رنگ و بوی معشوق است

دیده ما نشد گلاب فروش

شوخی گلشنش ز مکتب برد

گل صد برگ شد کتاب فروش

کام دل تر نشد ز اشک اسیر

لب دریا که دیده آب فروش

شمارهٔ ۶۹۵

ای کرده ز یاد ما فراموش

حیف است مکن وفا فراموش

با حرف تو حرفها اراجیف

با یاد تو یادها فراموش

یکبار به سوی خود نگاهی

پرکرده ای از خدا فراموش

شرمندگی از وفا نداریم

داریم دلی جفا فراموش

ای کرده به رغم دوستداری

یکباره ز حال ما فراموش

کردیم برای خاطر تو

بیگانه و آشنا فراموش

در میکده ها اسیر سرمست

ما را مکن از دعا فراموش

شمارهٔ ۶۹۶

تا به کس روشن نسازم کفر ایمان بار خویش

همچو شمع از خلق پنهان کرده ام زنار خویش

فیض دست آموز دارد ناخن موج سرشک

هر گره کز دل گشایم می زنم در کار خویش

سرنوشت طالعم تا گشته بخت واژگون

گر کنم آزار دشمن می کنم آزار خویش

وصل جاوید خیال از آفت هجر ایمن است

کی توان سوخت ما را بی گل رخسار خویش

گر نگاه گرم او گردد خریدار نیاز

عشق می سوزد سپند از گرمی بازار خویش

باغبان گلشن انصاف را نازم اسیر

کز پر بلبل کند خار سر دیوار خویش

شمارهٔ ۶۹۷

بیکسیم ساخت خریدار خویش

سوختم از گرمی بازار خویش

یکجهتی حلقه دام وفاست

صید بتانیم و گرفتار خویش

خاک رهم سیر جهان می کنم

همسفر شوق سبکبار خویش

جلوه غربت ز وطن دیده ام

آینه ام سایه دیوار خویش

هر دو جهان خواب فراموشیم

منتم از دیده بیدار خویش

شمارهٔ ۶۹۸

جایی که گل از ناله کند بال و پر خویش

چون ذره فتادیم به دام نظر خویش

تا کعبه به یک گردش چشم تو دویدیم

شرمنده نگشتیم ز عزم سفر خویش

بی شور جنون فال بیابان نتوان زد

خضریست محبت که بود راهبر خویش

چون پاره دل دامن هر خار گرفتیم

منت نکشیدیم ز مژگان تر خویش

کیفیت منصور از این باده خماری است

می زیبد اگر مست تو نازد به سر خویش

شمارهٔ ۶۹۹

نسخه دارد لعلش از چشم حیاپرداز خویش

بسکه حرف آهسته گوید نشنود آواز خویش

دام هستی گر نه سرمش گرفتاری شود

نامه ای را می توان کردن پر پرواز خویش

شمع بالین را غبارم دامن غیرت زند

بعد مردن هم نخواهد عشق روشن راز خویش

شمع و گل ارزانی پروانه و بلبل اسیر

ما و استغنای صیاد شکار انداز خویش

شمارهٔ ۷۰۰

اشک بلبل نمک چش خویش

خنده گل خزانه بویش

چشم بلبل کجا و سرمه کجا

نرسد سگ به گرد آهویش

زور بازوی امتیاز رسا

چه کمانها کشیده ابرویش

با خزان و بهار یکرنگیم

گل شدیم از نظاره رویش

همتی از اسیر می خواهم

که شوم خاک بر سر کویش

شمارهٔ ۷۰۱

گر از تو بشنویم جواب سلام خویش

بالای آفتاب نویسیم نام خویش

یک ره نظر به حال دل ما نمی کنی

افتاده است مرغ نگاهت به دام خویش

تا چند چون صبا ز خود افسردگی کشم

جوشی چو غنچه می زنم آخر به کام خویش

عمری گذشت و قرب نگاهی نیافتم

آن طالعم کجاست که خوانی غلام خویش

خواهم اسیر اینقدر از بخت همرهی

کز همزبان یار کشم انتقام خویش

شمارهٔ ۷۰۲

پرکاری معشوق نهان است در این باغ

هر جلوه ز هر شیوه نشان است در این باغ

صبح طرب از باده کشان است در این باغ

آن گل که نخندید خزان است در این باغ

هر تازه نهال از خم آغوش نسیمی

در صید نظر تیر و کمان است در این باغ

هر لاله که شبنم زده شوخی داغ است

صبحی ز شب وصل عیان است در این باغ

هر برگ گل از شرم نظر بازی نرگس

شوخی عرق از چهره نشان است در این باغ

غفلت نشود رهزن بیداری شبنم

باد سحری خواب گران است در این باغ

با فیض دم پیر صفا هست و اثرها

هر سبزه نو رسته جوان است در این باغ

گلزار عجب قافله گاه است به صورت

با هر جرس غنچه فغان است در این باغ

بلبل شده سوداگر بازار نزاکت

هر رنگ گلی جنس گران است در این باغ

از اطلس و زربفت و فرنگی و ختایی

خوش بر سر هم چیده دکان است در این باغ

هر جام بلورین که شد از عکس چمن سبز

از طوطی (و) آیینه نشان است در این باغ

بی ساغر می خنده بیرنگی گلها

خمیازه ماه رمضان است در این باغ

دیوانگیش گل کند از سایه سروی

با شوق اسیر تو کمان است در این باغ

شمارهٔ ۷۰۳

اشک گلگونم به راه وعده می کارد چراغ

جلوه شمع قدی از خاک بردارد چراغ

هر نفس در سینه تنگم چراغان دگر

با خیال او شبم تا صبح بشمارد چراغ

در قمار سوختن داد تماشا می زنم

من دلی دارم اگر پروانه ای دارد چراغ

گر نباشد غیرت عاشق نقاب حسن پاک

روز روشن از پر پروانه می بارد چراغ

از کف خاکسترم صبح امیدی می دمد

شام خواب آلوده ام در زیر سر دارد چراغ

تیرگی از پرتو یادش گلستان من است

از سویدای شبم گل در بغل دارد چراغ

شب ز آهم بلبل از پروانه نشناسد اسیر

کس به گلشن گر برای امتحان دارد چراغ

شمارهٔ ۷۰۴

بهارم گلستان در گلستان ضعف

غبارم کاروان در کاروان ضعف

نمی آید ز شرمم در گمان دل

نمی آید ز ضعفم بر زبان ضعف

خریدار تن من بینوا درد

پرستار دل من ناتوان ضعف

توان دید از اشارتهای پنهان

که گردیده است مغز استخوان ضعف

سر و کارم به طوفان اوفتاده است

دل من کشتی است و بادبان ضعف

نفس نا گشته از خاکم غباری

تتق بست از زمین تا آسمان ضعف

غرض گر چشم بیمار تو باشد

بماند جاودان تا جاودان ضعف

قوی تر زور ابروی کماندار

خدنگی می گشاید بر نشان ضعف

شمارهٔ ۷۰۵

همین دانسته چشمش جای می خون خوردن عاشق

نمی داند نگاهش دیدن از نا دیدن عاشق

فلاطون را به جوش آورد در خم همچو جوش می

چه شد طفل است (و) خوابش می برد در دامن عاشق

دو عالم گر رود بر باد ایمایی نمی داند

چه پروا می کند از زیستن یا مردن عاشق

اگر بویی ز یاری دارد آن بیگانه می گیرد

ز چاک سینه صحرا سراغ گلشن عاشق

به مکتب راه می گیرد ز شوخی باز می دارد

نمی باشند بیجا خردسالان دشمن عاشق

خزان رنگ زرد اوست یاران حاصل عمرم

تپیدنهای دل در کشت عاشق خرمن عاشق

ز آغوش سحر محشر گریبان چاک برخیزد

حمایل گر کند دستی شبی در گردن عاشق

پدر نامحرم است ای غنچه نورسته نامحرم

به طفلی گر نداری دست را در گردن عاشق

اسیر آیینه ای داری خموشی پیشه خود کن

نمی گردد بغیر از راز عاشق رهزن عاشق

شمارهٔ ۷۰۶

بر دلم آغوش صلح کل گشاید جنگ عشق

شیشه ای دارم که گلبازی کند با سنگ عشق

راز پنهان عندلیب باغ رسوایی مباد

رنگ بر رخساره ما بشکفد نیرنگ عشق

رتبه عاشق بلند از پایه افتادگی است

خاکساری سایبان گردید بر اورنگ عشق

پاک بینی را غبارم درس حیرت می دهد

دارم از آیینه دل در نظر فرهنگ عشق

شمارهٔ ۷۰۷

یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته عشق

گوشه گیرم که چنین در به درم ساخته عشق

از قفس ماندم و پرواز به دردم نرسید

مگر از پرده دل بال و پرم ساخته عشق

تا در آیینه دیگر نشناسم خود را

بی تو هر لحظه به رنگ دگرم ساخته عشق

تا دلیرانه از شعله زنم بر صف داغ

چون دل خویش سراپا جگرم ساخته عشق

شمارهٔ ۷۰۸

خوابم شده تا سرمه بیداری توفیق

صبح از شب من می طلبد یاری توفیق

محراب نیازی شده هر موج سرشکم

تا قبله دل گشته مددکاری توفیق

در سایه مژگان تو بر بال کند ناز

پرواز دل ما ز هواداری توفیق

از ننگ غبارم به گلستان ننشیند

دستم گل دامان سبکباری توفیق

در کعبه قدح جوید و در میکده تسبیح

خوش آنکه شود مست ز هشیاری توفیق

بی ساخته شد کار و خدا ساز برآمد

آبادی ویرانه معماری توفیق

یکرنگ وفا باش در آیینه دل کن

سیر چمن معنی و گلکاری توفیق

در میکده نسبت دل تا چه نظر دید

ساغر زند اندیشه ز سرشاری توفیق

در پیرهن افشانده گلاب از مژه ام صبح

در خویش نگنجید ز بسیاری توفیق

بی نکهت کویت چمن شوخ نخندد

کافر نشوی در خم بیزاری توفیق

شایستگی اینهمه دل داشت به طالع

شد خاک نظر کرده همواری توفیق

دیوانه اسیر تو چه اقبال شکار است

خندید دو عالم ز پرستاری توفیق

شمارهٔ ۷۰۹

دارم دلی به سینه چو کژدم به زیر خاک

رحم است برگزیده انجم به زیر خاک

عالم خزانه دار سرشک روان ماست

گنج روان چرا نشود گم به زیر خاک

بستیم رخت و کم نشد اسباب سوختن

این مشت استخوان شده هیزم به زیر خاک

در بند نارسایی سعی است کار خلق

بی دام نیست دانه مردم به زیر خاک

دلکش تر است زمزمه در پرده فنا

مجنون فکند شور ترنم به زیر خاک

چون موج اسیر محشر ما بحر رحمت است

کی می رود شهید تظلم به زیر خاک

شمارهٔ ۷۱۰

بیا ای هجر و وصلت مایه شیب و شباب دل

مهیا کرده ام بهرت شراب جان کباب دل

به نوعی سخت جانم کرده بیدادش که هر ساعت

صدای تیشه می آید به گوش از اضطراب دل

چه خونها خورده از اشکم چه جانها داده از آهم

نمی دانم چه خواهم گفت در محشر جواب دل

شد از زلف تو حیرت سرمه چشم پریشانی

که خواهد کرد آیا بعد از این تعبیر خواب دل

چه گل گل می شکفتی از می حیرت به این شوخی

پریشان مصرعی گر می شنیدی از کتاب دل

مبین مژگان غمازش مبین چشم فسونبازش

همین است انتخاب دل همین است انتخاب دل

شب و روز از خم زلفی گرفتاری گرفتاری

سؤال او سؤال من جواب او جواب دل

اسیر از چشم مستی ترک سودای دو عالم کرد

به این سودا کسی تا کی نگردد بر جناب دل

شمارهٔ ۷۱۱

شدی مست و زد چاک جیب قبا گل

شکفتی تو با خنده شد آشنا گل

گرفتار خویت پرستار بویت

به میخانه ها می به گلزارها گل

بهار دگر دارد از رنگ و بویت

تو را زیر لب چون نگوید دعا گل

مگر دست او در حنا دید روزی

که نگذارد از دست یکدم حنا گل

اسیر از گل عیش گل گل شکفتی

گل صبح و جام طرب گل هوا گل

شمارهٔ ۷۱۲

دیدن رویش نه تنها می برد از یاد گل

می رود از جلوه رنگین او بر باد گل

بیستون گر خار خار جلوه گلگون نداشت

کی شراری می نمود از تیشه فرهاد گل

صید خوبی گشته ام کز بوی گل نازکتر است

در قفس بیجا نمی ریزد مرا صیاد گل

عمرها چون سایه با افتادگی طی کرده است

تا زند بر سر ز نقش پای او شمشاد گل

داردم دیوانه زنجیر خاموشی اسیر

غنچه ا ی کز خنده او می کند فریاد گل

شمارهٔ ۷۱۳

جلوه حسنت چمن پرداز گل

خنده گل شوخی گل ناز گل

رتبه شوخی ز رعنایی گذشت

جلوه شمشاد پا انداز گل

با خیالت سینه ها گلزارها

می توان از دل شنید آواز گل

گریه ها در خنده پنهان کرده است

از لب ساغر کشیدم راز گل

گریه می آید مرا بر عندلیب

دیده ام تا خنده غماز گل

ما و گلزار اطاعت پیشگی

می کشم از خار دست انداز گل

بسته ام دل بر تماشای اسیر

داده ام آیینه را پرداز گل

شمارهٔ ۷۱۴

کرده ای انتخاب خنده گل

زین سبب رفته آب خنده گل

تا تو در گلشنی نمی آرد

خنده صبح تاب خنده گل

جگر پاره پاره ای دارم

چون نخوانم کتاب خنده گل

شب به یاد لب کسی تا صبح

می کشیدم گلاب خنده گل

به غزال رمیده می ماند

چمن از انقلاب خنده گل

از خجالت به غنچه پنهان شد

لبت آمد به خواب خنده گل

دل ما راز دار لعل کسی است

صبح داند حساب خنده گل

چمن از خنده لب ببندد اسیر

تا تو دادی عذاب خنده گل

شمارهٔ ۷۱۵

لبریز خنده است چمن از هوای گل

می خور که پایتخت نشاط است پای گل

دیوانه را هوای جنون باغ دلگشاست

گرید به جای باده و خندد به جای گل

هر جا که هست در نظرم جلوه می کند

گه در لباس شعله و گه در قبای گل

یکدسته گل ز رنگ حنا هم نبسته ای

دانسته ای که چیست مگر مدعای گل

بیهوشیم ز میکده سایه گل است

گویا سری کشیده نگاهت به پای گل

هر چند جلوه گلم از هوش می برد

داغم که رنگ و بوی که شد آشنای گل

در دیده اسیر خلد خارهای رشک

گر در نظر خیال تو آید به پای گل

شمارهٔ ۷۱۶

سرگرم داغ دل نکند آرزوی گل

عاشق گل نظاره نچیند ز روی گل

گر صبحدم به سیر گلستان گذر کنی

چون بوی گل به یاد رود رنگ و بوی گل

زان طره گر مشام صبا مشکبو شود

گردد دماغ نافه پریشان ز بوی گل

تا گشته عارضش ز می آتشفشان اسیر

خون گشته رنگ در دل پر آرزوی گل

شمارهٔ ۷۱۷

بر تنم گردیده نقش بوریا تصویر دام

زیر سقف آسمانم همچو مرغ زیر دام

بی فریب دانه ای صید گرفتاری شدم

از هجوم بی نیازی کرده ام تسخیر دام

بسکه داریم آرزوی لذت بسمل شدن

خون صید ما نخواهد گشت دامنگیر دام

هست بر آسودگان ذوق گرفتاری حرام

خاک بر سر باد مرغی را که شد دلگیر دام

شمارهٔ ۷۱۸

لبت به سهو نوازد گرم به یک دشنام

به من ز سستی طالع نمی رسد پیغام

ز دوست شکوه ندارم چه شد که عمر گذشت

وفای ما بقرار و جفای او بدوام

به جلوه آمدی و سوختم مبارک باد

مرا خزان حجاب و تو را بهار خرام

در بهشت به رویم گشاده پنداری

گهی که داده ندانسته ام جواب سلام

چنان تغافل صیاد کرده خاموشم

که ناله ام نشنیده است گوش حلقه دام

کناره جوست ز من مهر یار و خرسندم

که نیکنام گریزد ز صحبت بد نام

رهش به کلبه تاریک ما نمی افتد

طلوع صبح نبود است در قلمرو شام

اسیر سلسله دام عشق می داند

که دور از او به من خسته زندگی است حرام

شمارهٔ ۷۱۹

به خون تپیده شکاری ز صیدگاه توام

به جان رسیده غباری ز خاک راه توام

به تیغ تغافل نمی توان کشتن

شهید پرسش مژگان عذرخواه توام

چه بخت اینکه گل گفتگو توام چید

همین بس است که در سایه نگاه توام

قلم نرفته به آشفته بهار وفا

به حشر نامه سفید از خط سیاه توام

اسیر باعث بیداد او نمی دانم

چه کرده ای تو که شرمنده گناه توام

شمارهٔ ۷۲۰

در وفا داری طلسم بیوفایی بسته ام

تا دچار او شدم دل بر جدایی بسته ام

دامها دارد نهانی با کشاکشهای عشق

خویش را عمدا به زنجیر رهایی بسته ام

بسته ام چشم امید از مهربانیهای خلق

از شکست خویش دست مومیایی بسته ام

فارغم از اختلاط غیر و دارم یاد دوست

دورگردم تهمتی بر آشنایی بسته ام

توبه کردم تا رسم در خاطر ساقی اسیر

پارسایی را به خود از نارسایی بسته ام

شمارهٔ ۷۲۱

گرچه سودای تو یک عمر به سر داشته‌ام

بیخودم بیخود اگر از تو خبر داشته‌ام

مژه واری قدم از دیده برون نگذاری

گر بدانی چقدر پاس نظر داشته‌ام

یافتم عمر ابد از نگه باز پسین

حسرت روی تو آیا چقدر داشته‌ام

من و پروانگی بزم وصالت فریاد!

که چراغانی از افشاندن پر داشته‌ام

دیده را بسته ام آیین پریخانه ببین

نقشی از خاک سر کوی تو برداشته‌ام

شمارهٔ ۷۲۲

در زمین دل خود تخم رضا کاشته ام

هر نفس خرمن شکری است که برداشته ام

با خیالت همه در خلوت یک حیرانی

دیده ام برگ گل و آینه پنداشته ام

به چه رو طوطی آیینه دیدار شوم

چقدر پاس پریشان نظری داشته ام

برگ گل بال شعف سازم و پرواز کنم

خاری از راه تمنای تو برداشته ام

در نظر کیست ندانم ز که گویا شده ام

که وجود دو جهان را عدم انگاشته ام

همه حیرت شده ام عجز گواه است گواه

پیش از این دست و دلی پا و سری داشته ام

بی نیاز دو جهان گشته ام از یادش اسیر

آرزو در دل غارتزده نگذاشته ام

شمارهٔ ۷۲۳

فانوس شمع خلوت دیدار گشته ام

آیینه خانه دل بیدار گشته ام

از فیض باده باطن من صاف گشته است

شبها ز راز صبح خبردار گشته ام

شمع زبان ز پرتو دل در گرفته است

خجلت گداز خلوت اظهار گشته ام

ساقی پیاله ای که تماشای بیخودی است

مانند شعله حوصله گلزار گشته ام

شمارهٔ ۷۲۴

در دل از مستی فغان گم کرده ام

بلبلی در آشیان گم کرده ام

در سرکویش دل سرگشته را

از برای امتحان گم کرده ام

گلستان را هم نمی دانم کجاست

من نه تنها آشیان گم کرده ام

پایمال جلوه ای گردیده ام

دست و دل را در میان گم کرده ام

بهر پاس راز پنهانی اسیر

رفته ام نام و نشان گم کرده ام

شمارهٔ ۷۲۵

لاله داغم ز گلزار جگر جوشیده‌ام

آتشین موجم ز بحر چشم تر جوشیده‌ام

قطره باران نیسانم که در دریای عشق

گاه با طوفان و گاهی با خطر جوشیده‌ام

بر رگ جان خورده‌ام زین کینه‌جویان نیشتر

همچو خون خود به هرکس بیشتر جوشیده‌ام

نخل امیدم ندارد حاصلی جز سوختن

از نهال شعله مانند شرر جوشیده‌ام

کی شناسد این خزف بی‌مایگان قدر اسیر

گوهرم در سینه بحر هنر جوشیده‌ام

شمارهٔ ۷۲۶

مشغول یاد اوست دل پاره پاره ام

رقصد ز شوق بر سر مژگان نظاره ام

روزی که فال منصب دیوانگی زدم

زنجیر سبحه گشت پی استخاره ام

تا شد زگریه ام شفقی رنگ آسمان

چون داغ لاله غوطه به خون زد ستاره ام

تا از خیال روی تو دیوانه گشته ام

گل رشک می برد به گریبان پاره ام

تا در طلسم شیشه فتادم چو بوی می

خوشتر می دو ساله ز عمر دوباره ام

خورشید را چو عارض او گفته ام اسیر

شرمنده کرد دوری آن استعاره ام

شمارهٔ ۷۲۷

لب تر نکرده از می هستی پیاله ام

داغ تو کرده گل به گریبان چو لاله ام

تا چون جرس زبان فغانم گشوده اند

دل گشته است یک گره از تار ناله ام

ساقی زیک پیاله خرابم بهار کو

عمر دوباره داد شراب دو ساله ام

شرمنده غنچه ام ز نسیمی نبوده است

هرگز گره ز دل نگشوده است لاله ام

از بس ز بیم خوی تو دزدیده ام نفس

یک پرده پست تر ز خموشی است ناله ام

درگلستان ز باده خون جگر اسیر

مانند لاله داغ بود هم پیاله ام

شمارهٔ ۷۲۸

بس که خود را بسته دام بلا می‌خواستم

محنت آسایش درد از دوا می‌خواستم

یاد آن ذوق شهادت کز هجوم بی‌خودی

زخم تیغ از سایه بال هما می‌خواستم

ما و عشق دوست می‌گشتیم در صحرای دل

سرزمینی بهر طرح کربلا می‌خواستم

تا نمی‌ماندم ز گرد توسنش همچون غبار

اینقدر همراهی از باد صبا می‌خواستم

شمارهٔ ۷۲۹

ز یادش بس که هشیارم به خون خویشتن مستم

نمی‌دانم کجا می می‌خورد دیگر که من مستم

وجودم را عدم پیمانه تکلیف می‌بخشد

اگر در پیرهن مخمور باشم در کفن مستم

مده پیمانه با پیمانه محشر چه خواهی کرد

تغافل‌پیشه وقتی می‌شوی آگه که من مستم

به یاد جلوه‌ای از شوق رویی باغ‌ها دارم

به پای سرو در رقصم به بوی یاسمن مستم

سر هر مو چراغان خیالم تردماغی بین

نیم پروانه اما از شراب سوختن مستم

گلستان کرده‌ام جان را چراغان کرده‌ام دل را

نگنجد بلبل و پروانه در جایی که من مستم

ره سودای زلفش منزل آسودگی دارد

به بوی نافه سر کردم سراغی در ختن مستم

شمارهٔ ۷۳۰

اگر عاقل اگر دیوانه مستم

اگر بلبل اگر پروانه مستم

دماغ خنده عیشم رساتر

زجام گریه مستانه مستم

شراب بیخودی ساغر ندارد

همینم بس که بی پیمانه مستم

گل بی شیشه و پیمانه شوخی

دل بی ساقی و میخانه مستم

اسیرم بیدلم عاشق تماشا

به یاد جلوه مستانه مستم

شمارهٔ ۷۳۱

ز شور عشق هرگز تلخ از شیرین ندانستم

دل آسوده را از خاطر غمگین ندانستم

دمی با خواب راحت دیده من آشنا گردید

که چون جوهر به غیر تیغ او بالین ندانستم

مرا آیینه دل خضر راه سینه صافی شد

که هرگز در محبت جبهه پر چین ندانستم

نکردم فرق زخم تیغ و مرهم در گرفتاری

ز فیض ساده لوحی مهر را از کین ندانستم

شمارهٔ ۷۳۲

گر گمان وصل آن نامهربان می داشتم

می سپردم جان و صد منت به جان می داشتم

اینقدر تأثیر می بوده است عشق پاک را

کافرم گر لطف او برخود گمان می داشتم

گر ز حیرت مهر خاموشی نبودی بر لبم

می زدم آتش به عالم تا زبان می داشتم

ز آستانش پاک می گردد غبار غم اسیر

گر در آن کو اختیار پاسبان می داشتم

شمارهٔ ۷۳۳

آتش از آن گرمی نگاه گرفتم

تا عرق فتنه ای ز آه گرفتم

سوخت سراپای ما ز آتش پنهان

بسکه چو مژگان به گریه راه گرفتم

رنگ تپیدن نداشت خون شهیدان

دامن پاک تو را گواه گرفتم

چشم ودل ما بس است جلوه گه او

گل به در دیر و خانقاه گرفتم

بسکه تپیدم به زیرپای سمندش

خون خود از خاک صیدگاه گرفتم

بر سر راهش اسیر بسکه نشستم

کام دل و دیده از نگاه گرفتم

شمارهٔ ۷۳۴

خراب آباد بودم عشق را معمار خود کردم

شکست خاطر آسوده را دیوار خود کردم

کمال دشمنی آیینه نقص است فهمیدم

دل خصمی به هرکس داشتم آزار خود کردم

شمار سبحه ایمانیانم کفر مشرب بود

نفس دزدیدنی را حلقه زنار خود کردم

نمی دانم چه خواهم کرد با سرشاری حیرت

به یاد چشم مستی ساغری در کار خود کردم

غرور طاعتم اندیشه آرا گشت ترسیدم

شکست توبه ای در کار استغفارم خود کردم

به رنگ‌آمیزی گل‌های یکرنگی همینم بس

که هر برگ گلشن آیینه دیدار خود کردم

اسیر پاکبازم خانه زاد نرد سربازی

دل و دین کفر و ایمان را فدای یار خود کردم

شمارهٔ ۷۳۵

با لبش همزبانیی کردم

مردم و زندگانیی کردم

یک صبوحی زدم به یاد کسی

صبح را باغبانیی کردم

گرد نسیان به خاطر افشاندم

صید راز نهانیی کردم

آرزوها به دل گره شده بود

دیدمش جانفشانیی کردم

رفته بودم ز خاطر همه کس

بر دل خود گرانیی کردم

حرفی از دفتر جنون خواندم

دعوی نکته دانیی کردم

گرد راه فتادگی گشتم

با فلک هم عنانیی کردم

بی محابا زدم بر آتش اسیر

در صف دل جوانیی کردم

شمارهٔ ۷۳۶

دلی به خاک ره انتظار می بندم

زگرد خویش چمن را نگار می بندم

هنوز نو سفر خواریم چه چاره کنم

به خویش تهمتی از اعتبار می بندم

به جان شیشه که دلبستگی نمی دانم

ز موج باده زبان خمار می بندم

بهار چون نشود نقشبند حیرانی

نگاه را ز نگاهی نگار می بندم

کلید باغ دل میکشان نسیم گل است

طلسم توبه به نام بهار می بندم

هزار آبله بر پای یک نفس دارم

زبانی از گله روزگار می بندم

سری که بود به نامش نثار کردم اسیر

دلی به حلقه فتراک یار می بندم

شمارهٔ ۷۳۷

نظر گشودم و سر منزل تو را دیدم

به دل گذشتم و سنگین دل تو را دیدم

ز غیرت که ندانم به خون رشک تپم

به هر طرف که شدم بسمل تو را دیدم

سراغ غیر گرفتم دچار شمع شدم

ستاره سوخته محفل تو را دیدم

دل است مزرع غم خوشه شعله دانه شرر

اسیر شکوه مکن حاصل تو را دیدم

شمارهٔ ۷۳۸

به کویش در لباس بوالهوس بسیار گردیدم

نمی دانم چرا شایسته آزار گردیدم

ز دل هم بر سر سودای او قطع نظر کردم

چه گویم از خود و از عمر خود بیزار گردیدم

گذشت آنها که شور مستیم یاد نگاهی بود

می بی التفاتی شور شد هشیار گردیدم

زصد سرچشمه خاموشیم سیراب نتوان کرد

چو آتش سوختم تا تشنه اظهار گردیدم

ندارم از تغافل شکوه ای از سرگرانی هم

نگاهش خواب مستی داشت من بیدار گردیدم

به هر زخم دل بیکار عمری کارها دارم

نپنداری که از ترک غمت هشیار گردیدم

نگاه پاک از گرد هوسها دورتر می گشت

دو گام از خویش پیش افتادم و اغیار گردیدم

حیا عیب و ادب ننگ و خموشی کفر می بوده است

همه تن دیده گشتم سرمه گفتار گردیدم

اسیر از کعبه و بتخانه در خواه و نگاهی کن

که من پر منفعل از سبحه و زنار گردیدم

شمارهٔ ۷۳۹

نگران که بود رشک به حسرت دارم

لاف مهر که زند داغ محبت دارم

وصل اگر هست خموشی گره اظهار است

بس خجالت که زهمراهی فرصت دارم

تشنه کشتن خود ساخته آسودگیم

شخص بیتابی سیمابم و طاقت دارم

چون به یادت نفس سرد کشم آب شوم

بسکه از هستی خود بی تو خجالت دارم

خوشه چین ذره ام از پرتو خورشید دلت

صدف معنی بکرم چه طبیعت دارم

فکر دریوزه گران فهم کلامم نکند

طبع مستغنی خود ساخته منت دارم

آشنا فکر کسی با سخنم نیست اسیر

معنی پاک ز آلایش صورت دارم

شمارهٔ ۷۴۰

غمی رنگین تر از گلزار دارم

دلی چون ساغر سرشار دارم

بهارم را محبت باغبان است

گلی در سایه هر خار دارم

خموشی تر زبان گفتار گستاخ

چه گویم گفتگو بسیار دارم

چرا بلبل نباشد مو به مویم

گل داغ تو در گلزار دارم

از این دیو اختلاطان می گریزم

بیا تا قوت رفتار دارم

شمارهٔ ۷۴۱

پیاله بر کف و چشم تو در نظر دارم

دماغی از گل پیمانه تازه تر دارم

همیشه مستی من جام جم به کف دارد

خبر ندارم و از عالمی خبر دارم

ز سینه صافی خود در حصار فولادم

ز سنگ طعنه بدخواه کی حذر دارم

به دامن مژه اشکم غبار می ریزد

چه شد که مایه صد بحر در جگر دارم

اسیر ناز بر افلاک می توانم کرد

ببین که چشم سیاه که در نظر دارم

شمارهٔ ۷۴۲

نگه در دیده مانند گلی در دام خس دارم

نفس در سینه همچون عندلیبی در قفس دارم

سرشکم برده هر جا پاره دل لاله می کارد

ندارم لاله زار گریه دشت پر جرس دارم

به کس هرگز نیفتاده است کارم عشق را نازم

به فریادم چه حاجت داور فریاد رس دارم

چرا بی برگ ماند گلشن سودا اسیر از من

که همچون سنگ طفلان میوه‌های پیشرس دارم

شمارهٔ ۷۴۳

خصم را زخمی شمشیر تحمل دارم

گل فتح است اگر داغ تنزل دارم

از فریب نگهی صید تغافل شده ام

دل پروانه و بیتابی بلبل دارم

دارم آتشکده در سینه خود همچو سپند

هر کجا می روم اسباب تجمل دارم

صید گلشن نشود گرد ره نازش اسیر

دل آشفته ای از رهگذر گل دارم

شمارهٔ ۷۴۴

دلم گداخت سر ساغر گران دارم

چراغ میکده ای نذر میکشان دارم

شراب کهنه که خورشید را به رقص آرد

چو ماه یک شبه ته شیشه ای گمان دارم

چرا شکنجه منت کنم عزیزان را

دعای بی اثری نذر دوستان دارم

حجاب مانع ناز و تو پر نیاز طلب

ز بیزبانی خود سودها زیان دارم

ز بیزبانی من عالمی خطر دارد

هزار تیر جگر دوز درکمان دارم

دو خانه وار ز خورشید و ماه بالاتر

ز کوی باده فروش اینقدر نشان دارم

شمارهٔ ۷۴۵

سر و برگ هر شمع یا گل ندارم

دل صبر (و) تاب تحمل ندارم

نه سودای آهی نه شوق نگاهی

ندارم دماغ تغافل ندارم

منم خاک ره گشته سرزمینی

که از آسمان هم تنزل ندارم

چرا تنگدستی کند پایمالم

توکل مگر بر توکل ندارم

ز گلهای اظهار جو می گریزم

اسیرم من ابرام بلبل ندارم

شمارهٔ ۷۴۶

دلی زخم انتخاب خنده گل در چمن دارم

پریشانی ندارد خاطر جمعی که من دارم

عدم را خنده می‌آید به شوخی‌های تدبیرم

ز هر تحریک مژگان تو چاکی در کفن دارم

لبم با ناله می جوشد دلم با شعله می رقصد

نمی دانم چه می گویم چه حال است اینکه من دارم

به برگ گل نویسم بعد از این مکتوب خاموشی

دلم بر باد حیرت رفته با او یک سخن دارم

شمارهٔ ۷۴۷

نمی گنجد به محشر فوج عصیانی که من دارم

اجل شرمندگیها دارد از جانی که من دارم

نگهدارد خدا از چشم بد از چشم خوبش هم

کماندار آفتی برگشته مژگانی که من دارم

مرا درد تو می سازد به آیینی که می باید

بسوزد روزگار از درد پنهانی که من دارم

نمی پرسی، نمی خواهی، نمی جویی، نمی آیی

کجا دانسته ای حال پریشانی که من دارم

نمی دانم چه خواهد داد در محشر جواب من

ستمگر اول و آخر پشیمانی که من دارم

شمارهٔ ۷۴۸

اگر شادم از غم رهایی ندارم

سر و برگ آشفته رایی ندارم

دل آیینه خو بود دورش فکندم

ندارم سر خودنمایی ندارم

شکستی نمودم درست از شکستی

تمنایی از مومیایی ندارم

جنون گر نیم چون فلاطون نگشتم

خردگر نیم چون رسایی ندارم

همه دعوی دانش از سر فکندم

ترازوی جهل آزمایی ندارم

به نام آشنایند بیگانه ای چند

بگویم به کس آشنایی ندارم

اسیر از دلش مهربانی ندیدم

به این جذبه آهن ربایی ندارم

شمارهٔ ۷۴۹

ز خون دیده و لخت جگر رنگین شبی دارم

نمی دانم چه می خواهم عجایب مطلبی دارم

در ایام جوانی می کنم طی راه پیری را

ندارم قوت رفتار و سرکش مرکبی دارم

ز پا افتاده ام دستی به جایی می توانم زد

اثرها هر قدم وقف سجود یا ربی دارم

اثر محو دعای من تمنا مدعای من

به خون غلتیده راه خجالت یا ربی دارم

بساطی چیده اند از کفر و ایمان درد و داغ من

که پندارند ذوق ملتی و مذهبی دارم

اسیرم، بیدلم، خوی نزاکت بر نمی تابم

شکست توبه جامم گشته مجنون مشربی دارم

شمارهٔ ۷۵۰

دل پر حسرتی دارم غم کم فرصتی دارم

نمی دانم چه می گویم عجایب حالتی دارم

نه با اشکم نه با آهم نه با دردم نه با داغم

به جای توشه ره دامن پر خجلتی دارم

اگر غمهای او باشد و اگر سودای او باشد

صلایی می توانم زد دل پر حسرتی دارم

نبرد سینه صافی داد بر دل می توانم داد

حریفم روزگار افتاده،در ششدر لتی دارم

اسیر از کوه غم بالیدم آخر درد یار شدم

چه دانستم که با این نا امیدی قوتی دارم

شمارهٔ ۷۵۱

نیم دیوانه تنها با محبت همسری دارم

سخن با خویش می گویم دلی با دیگری دارم

برای امتحانم رخصت پرواز می بخشد

مگر صیاد پندارد که من بال و پری دارم

به نقش پا رسانم نسبتی در خاکساری‌ها

که لبریز شکست خویش بر کف ساغری دارم

تنک سرمایه ام از اشک و شوق گریه ای در دل

نه چون مینا دماغ خشکی و چشم تری دارم

شمارهٔ ۷۵۲

سراپا یکدلم درد تمنای کسی دارم

همه تن دیده ام شغل تماشای کسی دارم

اگر گستاخم ای فرزانگان معذور داریدم

ز بی پروایی آن مه چه پروای کسی دارم

نگاهم گرده گلزارها در آستین دارد

سواد بینش از خاک کف پای کسی دارم

تمنا کشته تیرش تغافل زخم شمشیرش

ندانم اینقدر دانم که سودای کسی دارم

غبار من اسیر از سرکشی برخاک ننشیند

مگر در سر هوای سرو بالای کسی دارم

شمارهٔ ۷۵۳

ستمکش چون دل خس پاره آتش دلی دارم

تماشا باده پیما بی محابا قاتلی دارم

برای سنگ طفلان از قفس پرواز می خواهم

رسا افتاده اقبالم جنون کاملی دارم

چنان مستانه مگریم که پنداری سری دارم

چنان بیگانه می خندی که پنداری دلی دارم

پرستارم به جای گریه گل خندد اگر داند

که در پیرهن هر تب شفای عاجلی دارم

شمارهٔ ۷۵۴

درد و داغ نهانیی دارم

منصب پاسبانیی دارم

جان خود را عزیز می دارم

چه کنم یار جانیی دارم

گر خموشی رسد به فریادم

نیت همزبانیی دارم

خاک بر سر چرا نیفشانم

که همین جانفشانیی دارم

خون دل می خورم اسیر کجاست

باده ارغوانیی دارم

شمارهٔ ۷۵۵

بود روزی که پا ز این گل برآرم

دمار از روزگار دل برآرم

فکندم لنگر و کشتی شکستم

چه گوهرها کز این ساحل برآرم

زیک خواب پریشان می توانم

سر از صد عقده مشکل برآرم

تر و خشک جهان را می شناسم

می از مینا حق از باطل برآرم

چو موجم گریه صد جا می داوند

ندانم چون سر از منزل برآرم

شهید سرگرانی گشته ام آه

سر از خواب عدم مشکل برآرم

اسیر از سینه صافی می توانم

هزار آیینه از یک دل برآرم

شمارهٔ ۷۵۶

حرفی از شعله خویت به زبان می آرم

شمع را همچو نی امشب به فغان می آرم

غیرتم بین که ز تأثیر محبت هر دم

تا نبردم دلت از دیده نهان می آرم

گریه گرم و رخ زرد نظر کن که چو شمع

چمن شعله به گلگشت خزان می آرم

فهم آن بیهده گویی نکنم هرگز اسیر

اینقدر هست که حرفی به زبان می آرم

شمارهٔ ۷۵۷

گل داغم از رنگ و بو می گریزم

چو نومیدی از آرزو می گریزم

گریزانش از خویش کی می توان دید

چو می بینمش پیش از او می گریزم

گلستان بی آبرو غرق خون باد

من از حسن اظهار جو می گریزم

به بیگانه ای کرده ام آشنایی

که از خود ز سودای او می گریزم

اسیرم دماغ شکایت ندارم

چو دل سرکند گفتگو می گریزم

شمارهٔ ۷۵۸

منم که نشئه می از خمار نشناسم

منم که جوش خزان از بهار نشناسم

چنان فریفته شوقم به راه وعده او

که سر ز پا و دل از انتظار نشناسم

نهاده ام سر آسودگی به پای گلی

که غنچه را ز چراغ مزار نشناسم

ز شرم جلوه شوخ تو نوبهار گداخت

عجب مدار که گل را ز خار نشناسم

به عالمی ندهم مصرعی اسیر نیم

که قیمت سخن آبدار نشناسم

شمارهٔ ۷۵۹

کاروان اشکم از اقلیم حیرت می رسم

برقتاز آهم از تاراج طاقت می رسم

آستان آرایی ای دارم ز یاد دوستان

پای تا سر سجده شکرم به خدمت می رسم

جذبه شوق وطن بی اختیارم می کشد

صید خونگرمم به پاس دام الفت می رسم

سنگ طفلان می کند پرواز استقبال من

روح مجنونم ز صحرای محبت می رسم

دور باد از کینه افلاک و چشم بد اسیر

بعد ایامی که از قحط فراغت می رسم

شمارهٔ ۷۶۰

خوار عشقم به اعتبار قسم

خاک راهم به افتخار قسم

ناصح از جان من چه خواهی

دل ندارم به جان یار قسم

به غبارم صبا خورد سوگند

به سر راه انتظار قسم

تا شدم خاک پای یار اسیر

به سرم می خورد بهار قسم

شمارهٔ ۷۶۱

هوای خلد ندارم به کوی یار قسم

خوش است لذت خواری به افتخار قسم

سری که باشدم از خصم هم مضایقه نیست

به سرگذشتگی تیغ آبدار قسم

وفای وعده ندیده است هرگز از تو کسی

به نا امیدی شبهای انتظار قسم

مرا ز فیض جنون کار نیست با گل و خار

به سینه صافی آیینه بهار قسم

اسیر چشم و دل ما هوس پرست نشد

به چشم پاک و به دلهای بی غبار قسم

شمارهٔ ۷۶۲

ز دست دل گهی در آتش و گه در چمن باشم

مرا نگذاشت تا یکدم به حال خویشتن باشم

عنان دل به دست شوق و دل در راحت آباد است

شب هجر تو هم در غربت و هم در وطن باشم

ز استغنا به قتلم کرده ای تقصیر می ترسم

که چون وا بینی اول کشته تیغ تو من باشم

اسیر از اضطراب دل مبادا بوی راز آید

کناری گیرم از دل پاسبان خویشتن باشم

شمارهٔ ۷۶۳

خوش آن نفس که غباری ز خاک کوی تو باشم

چو بوی گل همه پرواز جستجوی تو باشم

حدیث ناله چه پرسی سراغ گریه چه گیری

در آرزوی تو باشم در آرزوی تو باشم

به گلشنم چه تماشا به گلخنم چه تمنا

اسیر روی تو گردم شهید خوی تو باشم

ز شرم حسن به جوش آمده است خون محبت

گهر فروش دو عالم ز آبروی تو باشم

چه می کنم چمن گل چه می کنم خط سنبل

فدای روی تو گردم اسیر موی تو باشم

شمارهٔ ۷۶۴

در نظر نقش و نگارت می کشم

تا نفس دارم خمارت می کشم

می شوم خاک و گلستان می شوم

حلقه در گوش بهارت می کشم

سینه از داغت بر آتش می زنم

درد یاری در دیارت می کشم

در سر مستی ز ساغر بیخبر

حرف لعل میگسارت می کشم

بزم یکرنگی است مشق دوستی

از دل خود انتظارت می کشم

خاک می گردم به راه وعده ای

انتقام از انتظارت می کشم

پر به صبر خویش می نازی اسیر

حلقه در گوش قرارت می کشم

شمارهٔ ۷۶۵

تفسیر خموشی شده گویایی عشقم

شرمنده احسان شکیبایی عشقم

نشناخته ام جلوه او را زخیالش

چون دیده نظر کرده بینایی عشقم

از غنچه رازم گل اظهار توان چید

دل ساخته لب تشنه رسوایی عشقم

عمری است که حیرانم و از شرم نگاهت

نشمرده کس از خیل تماشایی عشقم

تا چند اسیر تو چه پروانه شود داغ

از گرمی هنگامه تنهایی عشقم

شمارهٔ ۷۶۶

حدیث لعل تو را گرچه مختصر دانم

غنیمت است که از هیچ بیشتر دانم

به خواب راحتم آسودگی شود بالین

وطن گداخته ام لذت سفر دانم

به زخم کاری دوری تپیدنم اولی

که درد و داغ تو را کم ز بال و پر دانم

حرام طاقت من باد خواری دو جهان

اگر ز یار کسی را عزیزتر دانم

تپیدن دلم از خوی او خبر دارد

جواب نامه ز پرواز نامه بر دانم

گلی است عشق که بدنام رنگ و بو نشود

غم تو پرده نشین است اینقدر دانم

اسیر در چمن عشقم این بهار بس است

که پاره های دل خویش را ثمر دانم

شمارهٔ ۷۶۷

ز چشم تر نمی‌آید تماشایی که من دانم

نگنجد در دل اندیشه سودایی که من دانم

نسیم از گرد گلچین است در راهی که من پویم

بهار از خاک رنگین است در جایی که من دانم

جدایی باعث محرومی عاشق نمی‌گردد

دلم آیینه‌روی دلارایی که من دانم

تغافل‌پیشه چشمش به ایما راز می‌گوید

به اظهاری که دل فهمد به ایمایی که من دانم

ز گفتن می‌رمد صبر دل‌آشوبی که من دارم

ز دیدن می‌گریزد چشم شهلایی که من دانم

بهار از خاک شبنم می‌خرد گل پاکی دامن

در اقلیم نگاه حیرت‌آرایی که من دانم

دعایی می‌کنم آمینی از تأثیر می‌خواهم

سراپا دل شوم بهر تمنایی که من دانم

اسیر از ساغرت بوی گل خورشید می‌آید

مگر یک قطره نوشیدی ز مینایی که من دانم

شمارهٔ ۷۶۸

اگر بیهوده گردم شهر از صحرا نمی دانم

اگر ساغر پرستم قطره از دریا نمی دانم

سراپا پاسبان خویش بودم جلوه ای دیدم

چه کرد آیا نمی دانم که سر از پا نمی دانم

به جای خنده می گریم ز شوق گریه می خندم

هنوز از ساده لوحی خویش را رسوا نمی دانم

غریبم کشور دیرآشنایی را نگاهی کن

تغافل گو برنجد خوی استغنا نمی دانم

شمارهٔ ۷۶۹

کو جنون تا از می وارستگی ساغر زنم

خنده تر دامنی بر موجه کوثر زنم

سرمه چشم هوس بادا کف خاکسترم

گر به دام شعله چون خاشاک بال و پر زنم

گوشه چشمی چو شمع از شعله دارم آرزو

کز برای قتل خود پروانه را بر سر زنم

چند در زندان نام و ننگ باشم کو جنون

تا چو اخگر قرعه ای بر نام خاکستر زنم

باغبان تا کی کند منعم ز سیر باغ اسیر

می روم کز زخم شمشیری گلی بر سر زنم

شمارهٔ ۷۷۰

صلحم نساخت با تو در جنگ می زنم

یک شیشه خانه حوصله بر سنگ می زنم

گلهای رازگوش برآواز بلبلند

خاموشیم رساست بر آهنگ می زنم

عکس تو نازپرور و چشم زمانه شور

هر دم به رنگی آینه در سنگ می زنم

از بسکه رشک قافله ام پایمال کرد

منزل اگر شوم ره فرسنگ می زنم

مستم اسیر از آن سرکویم چه می بری

از خاک راه تکیه بر اورنگ می زنم

شمارهٔ ۷۷۱

مستم پیاله بر سر افسانه می زنم

سنگ صنم به شیشه بتخانه می زنم

در آتشم به یاد رخی نوبهار کیست

برگل تپانچه از پر پروانه می زنم

گر دم ز سایه گل و خاشاک می رمد

حرفی ز آشنایی بیگانه می زنم

حرفی به گوش ساغر آیینه می کشم

دستی به دامن دل دیوانه می زنم

دارم دلی خرابی عالم دماغ نیست

جامی به یاد گریه مستانه می زنم

نازم به مشرب دل پاک اعتقاد اسیر

از توبه روزه دارم و پیمانه می زنم

شمارهٔ ۷۷۲

صد زبان گر بهر عذر مدعا پیدا کنم

مدعایی را که نشناسم کجا پیدا کنم

می کنم پیوند با بیداد و خویشی با ستم

در دلت شاید به این تقریر جا پیدا کنم

در محبت خضر راهم گشته بخت واژگون

خویش را گم می کنم باشد تو را پیدا کنم

آشناییهای رسمی را ثمر بیگانگی است

می شوم بیگانه شاید آشنا پیدا کنم

همتم دست طلب را بشکند در آستین

گر ید بیضا به تأثیر دعا پیدا کنم

در سرکویش به مژگان خاک می روبم ا سیر

تا چو مهر آیینه از آن نقش پا پیدا کنم

شمارهٔ ۷۷۳

کو جنون کز سنگ طفلان خانه‌ای پیدا کنم

خواب راحت چون شرر در بستر خارا کنم

می‌روم تا از غبار خاطر و سیلاب اشک

خنده بر سامان دشت و مایه دریا کنم

آرزو دارم که از اعجاز بخت واژگون

او نماید لطف و من دانسته استغنا کنم

گر نمانده باده مستی غم ساقی کجاست

آن نیم کز بهر جامی ترک این سودا کنم

بهر بلبل منع گلبن می کنم از پای سرو

گر چو قمری با گرفتاری سری پیدا کنم

کی گشاید گوشه چشمی به سوی من اسیر

گر چو بی مهری به چشم اختر خود جا کنم

شمارهٔ ۷۷۴

کو فرصتی که شکوه ندانسته سر کنم

جان را کنم نثار و سخن مختصر کنم

خوی صبا گرفته دلم از هوای دام

کو آشیان کجاست که زیر و زبر کنم

یک مو نمانده بر تن من بی خیال دوست

شمشیر اگر کشد به چه رو ترک سر کنم

بینا دلی کجاست که در بزم او چو شمع

گاهی ز جیب تیره دلی سر به در کنم

در حیرتم که با نظر تنگ روزگار

گر خاک راه خلق شوم چون به سرکنم

کو طاقتی که از سرکویت چو بگذرم

غافل کنم تو را و به سویت نظر کنم

آیینه داغ می شود از رشک من اسیر

روشن ز خط او چو سواد نظر کنم

شمارهٔ ۷۷۵

از صبر من آزرده شد تا چند آزارش کنم

یک چند هم بیتابیی دانسته در کارش کنم

در ظلمت بخت سیه عالم به او روشن نشد

افروختم شمع وفا کز خود خبردارش کنم

سوز محبت حسن را رنگین بهار دیگر است

خود را بر آتش می زنم تا رشک گلزارش کنم

بیگانه خوی من چها الفت پرستی می کند

هر دم ز یادم می رود تا یاد بسیارش کنم

زاهد به مستی دوستان عقد اخوت بسته است

دل کو که تحسینش کنم جان کو که ایثارش کنم

شب‌ها به طرف کوی او بیدل روم همچون اسیر

کز اضطراب دل مباد از خواب بیدارش کنم

شمارهٔ ۷۷۶

کو جنون کز می سودا قدحی نوش کنم

عقل را بیخود از این نشئه سرجوش کنم

هر نفس تا نکشم خجلت اظهار دگر

حرف او گویم و دانسته فراموش کنم

گرنه سیلی خور غیرت شوم از وصف کسی

انجمن را چو قدح یک لب خاموش کنم

با گل زخم تو در باغ نمانم که مباد

غنچه را زخمی خمیازه آغوش کنم

ای خوش آن دولت سرشار که از صید اسیر

حلقه ای از خم فتراک تو در گوش کنم

شمارهٔ ۷۷۷

آن را که من زمال جهان محتشم کنم

بخشم لباس دردی و داغی کرم کنم

دیوانگی جواب سلامم نمی دهد

زین بیشتر بگو زتعین چه کم کنم

از بسکه خاطرم ز دو عالم رمیده بود

فرصت نشد که سیر دیار عدم کنم

گر خشم دوست قابل دوزخ شناسدم

لطفش به خاطر آرم و سیر ارم کنم

مستم دعای بی اثر از من غنیمت است

صوفی نیم که رزق کسی بیش و کم کنم

شمارهٔ ۷۷۸

یاد چشمی را به افسون رام الفت می‌کنم

می‌نشینم گوشه‌ای تنها فراغت می‌کنم

ننگ سربازی است امید ترحم داشتن

جان فدای جور یار بی‌مروت می‌کنم

خاطر من مفلس و گنج روان عشق نیست

تکیه بر جمعیت گرد کدورت می‌کنم

محشر صد زخم ناسور است چاک سینه‌ام

خواب خوش در بستر شور قیامت می‌کنم

از تغافل صد رهم گر خون بریزی چون اسیر

از دم تیغ تو احیای شهادت می‌کنم

شمارهٔ ۷۷۹

گاه با مجنون و گاهی با صبا سر می کنم

خانه بر دوشم نمی دانم کجا سر می کنم

غفلتم می سوزد اما نیستم بی یاد او

درمیان خنده گاهی گریه ها سر می کنم

دلنشینم گشته گرد کوچه افتادگی

خاکسارم در پناه نقش پا سر می کنم

تا قناعت کرد مشت استخوانم را غبار

روز و شب در سایه بال هما سر می کنم

تشنه خون بهارم کی کشم منت ز ابر

در سموم آباد بی آب و هوا سر می کنم

گر نبردم ره به جایی نیست از تقصیر خضر

من که در هر گام راهی چون صبا سر می کنم

گشته ام بیگانه زود آشنا یاران اسیر

من که با بیگانگان هم آشنا سر می کنم

شمارهٔ ۷۸۰

روزگاری شد که با عشق آشنایی می‌کنم

چون شرر در بحر آتش ناخدایی می‌کنم

گر دهد آیینه بهر انتقامم جا به چشم

کی چو عکس از ساده‌لوحی خودنمایی می‌کنم

آرزوی قتل خویشم می‌برد نزدیک او

شوق پندارد تلاش آشنایی می‌کنم

در محبت بر سر کوی تو شب‌ها چون اسیر

با وجود بی‌نیازی‌ها گدایی می‌کنم

شمارهٔ ۷۸۱

ز دودمان دل و دیده یادگار منم

به داغ او که جگر گوشه بهار منم

حساب جنبش مژگان فتنه از من پرس

به کارخانه دل صاحب اعتبار منم

چگونه معذرت اضطراب دل خواهم

که آن سوار به هر جا رود غبار منم

به دل ز یاد تو آیینه خانه ای دارم

فروغ خلوت شبهای انتظار منم

فسرده خون من این شعله را ز پا بنشاند

به هر که تیغ کشد عشق شرمسار منم

اسیر عشقم و باج از ستاره می گیرم

همین بس است که محمود روزگار منم

شمارهٔ ۷۸۲

چه سرخوشم که ندانم دل و کباب از هم

چه بیخودم که ندانم گل و شراب از هم

بهار جلوه شوخ که گشته عالمگیر

بتان کرشمه نمایند انتخاب از هم

به دامن مژه دستی زدم چه دانستم

که تیغ او نکند فرق خون و آب از هم

شمیم برگ گل و گوشه نقاب از من

فروغ آینه ماه و آفتاب از هم

سواد شوخی طفلان نمی شود روشن

به رنگ گل بربایند اگر کتاب از هم

چو آب می گذرند اهل دل ز یکدیگر

نه همچو کینه پرستان به آب و تاب از هم

اسیر دلکده بی تکلفی از تو

رسوم ساختگیهای شیخ و شاب از هم

شمارهٔ ۷۸۳

دشمن و دوست بگو با هم در ساخته ایم

ساغر حوصله را شیر و شکر ساخته ایم

چقدر سرو ببالد که درآید به نظر

قد رعنای تو را مد نظر ساخته ایم

چمن الفت و آیینه حیرت داریم

ننگ ما بی سر و پایان چقدر ساخته ایم

بازوی کوهکن و تیشه الماس کجاست

بیستون دگر از لخت جگر ساخته ایم

گل آیینه به خورشید کند ناز اسیر

نامش از یاد رخی باغ نظر ساخته ایم

شمارهٔ ۷۸۴

پیمان توبه در صف مستان شکسته ایم

پیمانه ای بیار که پیمان شکسته ایم

حیرت دلیل و کعبه مقصود دور و ما

در پای سعی خار مغیلان شکسته ایم

آن نخل تازه ایم که از تندباد غم

سر تا قدم چو زلف پریشان شکسته ایم

از ضعف طالع است که بر روی روزگار

پیوسته همچو رنگ اسیران شکسته ایم

ای عندلیب از چه شدی خصم جان ما

شاخ گلی مگر زگلستان شکسته ایم

شمارهٔ ۷۸۵

با خون دل غبار خطش را سرشته ایم

مکتوب تازه ای به محبت نوشته ایم

طوفان ز ابر گریه ما جوش می زند

تخم چه آرزوست که در سینه کشته ایم

در جبهه سجده بت و در دل خیال دوست

ظاهر برهمینم و به باطن فرشته ایم

ما را به نکهت چمن رنگ و بو چه کار

چون لاله داغ آتش حسن تو گشته ایم

هرگز اسیر یک قدم از دل نمانده ایم

ما اختیار خود به غم دوست هشته ایم

شمارهٔ ۷۸۶

سیماب توشه سفر خواب کرده ایم

این رسم تازه ای است که ما باب کرده ایم

صید اثر هلاک خدنگ دعای ماست

یا رب کمان کیست که محراب کرده ایم

شبها به یاد روی تو سیماب اشک را

از گریه شبنم گل مهتاب کرده ایم

دور از تو غیر طعنه آرام می زند

غافل که ما چه با دل بیتاب کرده ایم

ما صید امتحان جفاییم چون اسیر

شمشیر را ز شرم شکست آب کرده ایم

شمارهٔ ۷۸۷

تا نکته ای ز علم و ادب گوش کرده ایم

تکرار ناله از لب خاموش کرده ایم

عقل آمد و به راه جنون دست ما گرفت

آمد به کار آنچه فراموش کرده ایم

از ما تمیز نیک و بد آسمان مپرس

دانسته زهر بیخبری نوش کرده ایم

هر زخم سینه چاک گریبان شعله ای است

دل پاره اخگری است که خس پوش کرده ایم

زاهد اگر ملک شده آگه ز راز نیست

نام پیاله ماه شفق پوش کرده ایم

ز آن پیشتر که کینه فرامش شود اسیر

با خصم جام صافدلی نوش کرده ایم

شمارهٔ ۷۸۸

مصرع پیچیده زنجیر سودا خوانده ایم

وصف حال خود از آن سطر چلیپا خوانده ایم

دخل عالم نیست خرج یک پریشان را کفاف

دفتر ریگ روان و موج دریا خوانده ایم

آنکه هر دل را به رنگی می برد یک جلوه است

مردم از آیینه ما از سنگ خارا خوانده ایم

چون خط جانان نخواند ایم آیت خوبی اسیر

درس اوراق محبت را سراپا خوانده ایم

شمارهٔ ۷۸۹

تا از دل و دین جدا نگشتیم

با درد تو آشنا نگشتیم

بتخانه و مسجد و خرابات

ما در طلبت کجا نگشتیم

آیینه آفتاب بودیم

تا ذره خودنما نگشتیم

ممنون شراب یا دواییم

شرمنده از این هوا نگشتیم

جان صبر چکیده است ما را

خجلت زده جفا نگشتیم

بیهوشی دایم پیاله

غافل ز تو بیوفا نگشتیم

در چشم کسی نمی توان رفت

شادیم که توتیا نگشتیم

مانند اسیر در دو عالم

از سایه او جدا نگشتیم

شمارهٔ ۷۹۰

چون توکل هر کجا رفتیم استغنا زدیم

هر چه را دیدیم همچون سیل پشت پا زدیم

دیده و دل بی تو داد اشک و آه ما نداد

خویش را گاهی بر آتش گاه بر دریا زدیم

هر کجا رفتیم خضر راه ما غم بود غم

گر دچار خوشدلی گشتیم بر تنها زدیم

درد سر می داد ما را بالش آسودگی

خواب راحت چون شرر بر بستر خارا زدیم

بی نیازیم از تماشای گلستان چون اسیر

تا گل عشرت به سر از پنبه مینا زدیم

شمارهٔ ۷۹۱

عقلیم و طفل مکتب نادانی خودیم

گنجیم و خانه زاد پریشانی خودیم

ما را به خاک رهگذری کرد روشناس

در زیر بار منت پیشانی خودیم

طعن حسود بت پی آزار ما کم است

در دیر هم گواه مسلمانی خودیم

اقبال آفتاب قناعت بلندتر

چون ذره زیر سایه عریانی خودیم

دامن چه می زنی به میان در شکست ما

ای سیل ما خود آفت ویرانی خودیم

حیرت ز بیزبانی ما روشناس شد

رسوای عالم از غم پنهانی خودیم

دل را اسیر شکوه ای از راه برده بود

ممنون بازگشت پشیمانی خودیم

شمارهٔ ۷۹۲

ماییم و یاد دوست غنیمت کجا بریم

عالم تمام اوست شکایت کجا بریم

عین رضا شده است دل خودشناس ما

فکر زیاده جویی قسمت کجا بریم

محو توایم آینه دیگر چکاره است

خوار توایم دولت و عزت کجا بریم

ای سر بسر رضای دل ما رضای تو

اندیشه جفا و فراغت کجا بریم

ماییم و بیزبانی مطلب تمام کن

دل هم زبان شده است عبارت کجا بریم

شمارهٔ ۷۹۳

بار امید و ناز قناعت نمی کشیم

جز منت اثر ز محبت نمی کشیم

نه گنج آرزویی و نه رنج حیرتی

قارون نمی شویم و ریاضت نمی کشیم

حرفی رقم ز نسخه عالم نمی کنیم

در چشم خلق سرمه عبرت نمی کشیم

در صیدگاه ناز تو بسمل نمی شویم

تا انتقام خویش ز فرصت نمی کشیم

کی می شویم محرم خاک رهش اسیر

تا توتیای گرد کدورت نمی کشیم

شمارهٔ ۷۹۴

ما درد به درمان مسیحا نفروشیم

سامان لب خشک به دریا نفروشیم

گمنامی ما در طلبت خضر ره ما

شوق تو به بال و پر عنقا نفروشیم

ما تهمت نیک و بد مردم نسراییم

دینی که نداریم به دنیا نفروشیم

آن قدر شناسیم که در قحط خریدار

بدنامی یوسف به زلیخا نفروشیم

دادیم جهان را و دل تنگ گرفتیم

چیزی که خریدیم دگر وا نفروشیم

شمارهٔ ۷۹۵

آسمان را رحم می آید به سرگردانیم

دل به درد آید قناعت را ز بی سامانیم

محو دیدار تو را چشم تماشا در دل است

داغها دارد دل نظاره از حیرانیم

حلقه دام بلا نقش پی فرزانه بود

اعتبار جهل شد خضر ره نادانیم

مصرع زنجیر سطر دفتر آزادگی است

شد سواد عشق روشن از خط دیوانیم

چشم غربت روشن است از سرمه بختم اسیر

همچنان خاک ره یاران اصفاهانیم

شمارهٔ ۷۹۶

با دل به هرزه دست و گریبان چرا شویم

چون نیست در میانه صفایی جدا شویم

قطع تعلق از دل بیعار کرده ایم

تا کی خجل ز سرزنش مدعا شویم

تا گل پیاله می زند امروز در چمن

بلبل بیا که ما و تو مست هوا شویم

بیگانگی است لازم روشناس عشق

بر ما ادب حرام اگر آشنا شویم

کس یاد ما به جرم محبت نمی کند

یک چند هم به رغم فلک بیوفا شویم

چون سر کنیم با نظر تنگ آسمان

گشتیم غنچه غم و نگذاشت وا شویم

گردی چرا چو خاک زمینگیر گوشه ای

برخیز اسیر تا ز سر خلق وا شویم

شمارهٔ ۷۹۷

زخم دل گر شده بیکار به مرهم ندهیم

گل بی خنده به سیرابی شبنم ندهیم

چشم صلح از تو نداریم مکش منت ناز

جنگ بی آشتیی را به دو عالم ندهیم

حسن و عشق از دو طرف خوب به هم ساخته اند

دل ما غیر تو نستاند و ما هم ندهیم

خو به غم بسکه گرفتیم اگر خاک شویم

کف خاکی به بهای دل بی غم ندهیم

عشق آن ترک ستم پیشه غیور است اسیر

چون به او ملک دل خویش مسلم ندهیم

شمارهٔ ۷۹۸

آشفته دلی دارم چون ساغر بد مستان

بی صرفه منه زاهد سر در سر بد مستان

رندانه گذر کردم بر غفلت و آگاهی

آن نسخه هشیاری این دفتر بد مستان

زاهد به خدا بگذر از کرده ما بگذر

پرواز جنون دارد بال و پر بد مستان

آن بار ندامت را این بار ملامت را

ناصح سگ هشیاران زاهد خر بد مستان

شمارهٔ ۷۹۹

لخت جگر پاره بر آه نفس افشان

دامان گل و لاله به پای قفس افشان

افسردگی از هستی ما دود برآورد

ای شعله گلابی به گریبان خس افشان

ای گریه بیا قافله سالار جنون باش

تخم اثر ناله به دشت جرس افشان

معراج طلب هست به مطلب نرسیدن

از پاس طلب دامن بر دسترس افشان

تا چند اسیر از غم لعل تو گدازد

یک قطره ازین باده به کام هوس افشان

شمارهٔ ۸۰۰

محراب دعا ساخته ام آن صف مژگان

حیرت به دعا خواسته ام زان صف مژگان

حیرت به تماشا چقدر رام برآید

وحشتزده چون خیل غزال آن صف مژگان

هر مو به تنم زمزمه شوق برآورد

آماده زخم صف مژگان صف مژگان

گر دفتر چاک جگرم بال گشاید

چون سبزه بروید زگلستان صف مژگان

شمارهٔ ۸۰۱

ز خاک اهل دل بوی وفایی می توان بردن

به هر دلبستگی مشکل گشایی می توان بردن

دل خونگرم من آیینه گبر و مسلمان است

ز خضر سینه صافی ره به جایی می توان بردن

بیابان عدم یک منزل نزدیک عرفان است

ز راه بی نشانی ره به جایی می توان بردن

به دام خاکساری همچو نقش پا سری دارم

به گردون از غبارم توتیایی می توان بردن

ندانم با که داری آشنایی اینقدر دانم

که هر جا می روی از من دعایی می توان بردن

مشو غافل اسیر از یاد آهوی نگاه او

کز آن بیگانه بوی آشنایی می توان بردن

شمارهٔ ۸۰۲

بهانه را پر پرواز می توان کردن

به وضع هر دو جهان ناز می توان کردن

گل سحاب هوا را به دام سبزه کشید

شکار طالع ناساز می توان کردن

اگر نوازش ما ناز بر نمی تابد

نظاره غلط انداز می توان کردن

کلید ناله مستانه بی گشادی نیست

دری به روی دلی باز می توان کردن

غبار نیستیم در کمین ایمایی است

هنوزم از عدم آواز می توان کردن

کدام بلبل خوش نغمه را سرایم اسیر

طواف گلشن شیراز می توان کردن

شمارهٔ ۸۰۳

گلزار مستمندان روی تو سیر دیدن

جان نیازمندان حرف از لبت شنیدن

درمکتب تماشا یک درس حیرت است این

از گریه چشم بستن در خنده لب گزیدن

ما دل به ناامیدی بی مصلحت ندادیم

همچون شرر گدازد این دانه از دمیدن

در ترکتاز خوبان خاصیت دل ماست

ما را ز دست دادن با یار آرمیدن

ما لاابالیان را خوشتر ز هر دو عالم

با گلرخی نشستن پیمانه‌ای کشیدن

شمارهٔ ۸۰۴

خوش بهشتی است روی او دیدن

دل گرفتار موی او دیدن

خواب نادیده می کنم تعبیر

خویشتن را به کوی او دیدن

گل عمر ابد به بار آرد

چمن آرزوی او دیدن

چقدر بوی آشنا دارد

به گل از دور سوی او دیدن

کیست ساقی که ما شگون داریم

ماه ساغر به روی او دیدن

جوش حسن بهار بیهوشی است

می و جام و سبوی او دیدن

آب بر آفتاب ریختن است

شعله را مست خوی او دیدن

به اسیرت نگر که خالی نیست

مستی های و هوی او دیدن

شمارهٔ ۸۰۵

به نهانخانه وحدت گذری پیدا کن

پیرو دل شو از خود خبری پیدا کن

دهر یک بزم تجلی است چه هجران چه وصال

از شب هجر سواد نظری پیدا کن

می توان سوخت به یک چشم زدن عالم را

چون شرر گریه آتش اثری پیدا کن

از نم گریه ما کشت جهان سوخته گیر

دانه فیض ز اشک دگری پیدا کن

شمارهٔ ۸۰۶

حال زار مرا تماشا کن

اعتبار مرا تماشا کن

نگهش از نگه گریزان است

چشم یار مرا تماشا کن

شعله باغم شرار نشناسم

گل و خار مرا تماشا کن

از غبارم غبار خاطرها

انتظار مرا تماشا کن

شمارهٔ ۸۰۷

دل را به یاد مهر و وفا آشنا مکن

غافل به سوی خویش نگر فکر ما مکن

چون غنچه نقد عمر تلف کن به راه دل

یعنی که جز به روی گلی دیده وا مکن

گیرم که صاف طینتی آیینه خو مباش

افشای راز چهره گشای صفا مکن

از بخت تیره سرمه بینش طلب چو شمع

چشم طمع سفید به هر توتیا مکن

آگه نه ای ز خوی فلک دیو سیرت است

خواهی اثر شکار تو گردد دعا مکن

آخر عزیزتر نه ای از گل در این چمن

پر تکیه ای به مسند نشو و نما مکن

تا چند ناله تا به کی افغان جرس نه ای

خود را اسیر بیهده هرزه درا مکن

شمارهٔ ۸۰۸

می بین چنین و یک نگه آشنا مکن

ترک جفا مکن مکن ای بیوفا مکن

ما خویش را به صافی باطن سپرده ایم

آزار خود نمی کنی آزار ما مکن

سر رشته را به دست مروت سپرده ایم

خواهی رها کن از کف و خواهی رها مکن

خواهی زبان تیغ شود مدح خوان تو

شادی به قتل دشمن بی دست و پا مکن

در کشتن اسیر مباهات می کنی

شرم از نشان و نسبت آل عبا مکن

شمارهٔ ۸۰۹

قتل ارباب هوس نامزد ناز مکن

سوی این قوم نگاه غلط انداز مکن

گوش کم حوصله چون دیده دل محرم نیست

مکش از رشک مرا لب به سخن باز مکن

برگریزان پر و بال بهار دگر است

در چمن خاک شو ای بلبل و پرواز مکن

بی زبان باش تنک ظرف تر از شیشه نه ای

تا نگردد جگرت خون سخن آغاز مکن

خود پسند ار همه خورشید شود بی نور است

گر مسحا شده ای دعوی اعجاز مکن

گوهر عشق عزیز است نگهدار اسیر

گوش هر بی سر و پا را صدف راز مکن

شمارهٔ ۸۱۰

جان بده ناکام و کام آرزو حاصل مکن

اینقدرها کار آسان را به خود مشکل مکن

جوهر دل تیره از آلایش مستی مساز

خاک این ویرانه با آب بقا هم گل مکن

موج بحر اضطرابی نام آسایش مبر

آبرویت می رود اندیشه باطل مکن

آشنا گر نیستی ساقی مکن بیگانگی

باده گر حیف است خون هم بعد از این در دل مکن

بیش از این از خاطر یاران مبر یاد اسیر

دوستی سحر حلال است ای فلک باطل مکن

شمارهٔ ۸۱۱

زاهد به جان زهد که آزار من مکن

بیجا میانجی من و دلدار من مکن

مشرب هم از کمینه غلامان مذهب است

ایمان خشک اینهمه در کار من مکن

اقرار دیر و صومعه بشنو ز جوش می

دیگر میا و دعوی انکار من مکن

ایمان ناقصی که ندارم بیا ببین

تسبیح شید رشته زنار من مکن

من کفر محض و چشمه ایمان دل من است

سر بسته گفتمت به کس اظهار من مکن

ایمان محمد و علی و یازده امام

گفتم اسیر اینهمه آزار من مکن

شمارهٔ ۸۱۲

زاهد به جز آزار ما کاری مکن کاری مکن

تا سبحه‌ای داری به کف تسخیر زناری مکن

تسبیح کار مذهبم زنار تار مشربم

باطن پرست گلشنی در پرده اظهاری مکن

آه از تغافل دوستی داد از مروت دشمنی

فهمیده دشنامی بده دانسته آزاری مکن

تا چند منع می‌کشان دامن ز جرم ما فشان

زاهد به روی من نگر از توبه انکاری مکن

شمارهٔ ۸۱۳

خوی آتش پیشه را تعلیم خود رایی مکن

جلوه را هم چون نگاه گرم هر جایی مکن

هستیم را آفت رشکی پریشان می کند

هر سر موی مرا مجنون صحرایی مکن

خاطر ما از خیال رشک می گیرد غبار

گرد جولان سرمه چشم تماشایی مکن

بیستون را شبنم اشکی به طوفان می دهد

قطره ما را اسیر از گریه دریایی مکن

شمارهٔ ۸۱۴

دیده را روشن سواد سطر بینایی مکن

عقل را دیوانه زنجیر دانایی مکن

پرتو فانوس دارد خلوت سوز درون

عشق را بدنام کردی خو به تنهایی مکن

شمع را تا سرنوشت صبح روشن شد گداخت

دیده ای داری به کار خویش بینایی مکن

کاروان اولین سهو کتاب غفلت است

عقل را بیهوده از تدبیر سودایی مکن

تخم نشتر در دل از افغان میفشان چون اسیر

چاره درد محبت جز شکیبایی مکن

شمارهٔ ۸۱۵

شعله پر ریزد به صید خاطر ناشاد من

پر لبی تبخاله دارد از مبارکباد من

در دل از شوخی خیالش هم نمی گیرد قرار

دارد افسونی که هر دم می رود از یاد من

بیستون گر معدن الماس باشد باک نیست

تیشه از لخت جگر دارد به کف فرهاد من

زور بازوی رسا دارد به افسونش چه کار

دام را در خاک پنهان کی کند صیاد من

گرد کلفت توتیا گردیده در چشمم اسیر

تا خرابی کرد تعمیر دل آباد من

شمارهٔ ۸۱۶

ز بس در عشق شد صرف خموشی روزگار من

نفس در خاک می دزدد پس از مردن غبار من

به خاطر بگذرانم هرگه آن صیاد وحشی را

به دام اضطراب خویش می افتد شکار من

به دام آسمان گم کرده ام سر رشته خود را

سر از هر جا برآرم صد گره افتد به کار من

به دل از رشک غیرم نیست دیگر حیرتی باقی

که از باطن شکست آیینه را سنگ مزار من

ادب در عشق می گویند خضر راه امید است

نیامد دوره گردیهای من یک ره به کار من

غبارم بعد مردن با نسیمی هم نیامیزد

پریشان اختلاطی در محبت نیست کار من

هوای ابر و گلگشت چمن ارزانی مستان

ز فیض گریه چشم تر بود باغ و بهار من

چه خواهد گفت با این بیزبانیها اسیر آخر

گرفتم صد ره آن بیرحم شد تنها دچار من

شمارهٔ ۸۱۷

بهار سوختن بخشیده سامانی به داغ من

که هر سو شعله ای گلدسته می بندد ز باغ من

عجب رسواییی سر در پی گمنامیم دارد

شود هر نقش پا آیینه راه سراغ من

صبا بیگانه بود از رنگ و بوی گلشن هستی

که همچون غنچه پر گشت از نسیم گل دماغ من

شب هجران چنان در کلبه ام دود ستم پیچد

که چشم گریه آلود است پنداری چراغ من

دلم در سینه ذوق مشرب دیوانگی دارد

نفس را می کشد در حلقه زنجیر داغ من

اسیر از تاب روی کیست امشب خانه ام روشن

که گردد صبح چون پروانه برگرد چراغ من

شمارهٔ ۸۱۸

گه استغنا گهی رو دیده ام من

چها زآن طفل بدخو دیده ام من

نه از صیاد می ترسم نه از دام

نظر از چشم آهو دیده ام من

به بزمش فکر کار خود کن ای دل

که کار خویش یکرو دیده ام من

به باغ از رشک ننشینم که گل را

به او زانو به زانو دیده ام من

محبت بر محبت می فزاید

اثرها از خط او دیده ام من

ز نومیدی چرا ممنون نباشم

اسیر از چشم او رو دیده ام من

شمارهٔ ۸۱۹

مبین خوار اگر هست اگر نیستم من

نظر کن که در آتش کیستم من

اگر ضامن یک جهان انتقامم

که خندید آیا که نگریستم من

همه حیرتم سر به سر انفعالم

نه عاقل نه دیوانه ام چیستم من

مشو ای فلک هرزه بدنام قتلم

همین بس که دور از رخی زیستم من

اسیر اینقدر قابل گفتگو نیست

مکش زحمت انگار کن نیستم من

شمارهٔ ۸۲۰

چو اخگر شعله پرورد است مغز استخوان من

چه منتها که دارد گرمی عشقت به جان من

در آتش گر نباشم سوختن بیکار می ماند

چراغ شعله روشن می شود از دودمان من

چه سازم با هجوم آرزو کز بیم خوی او

محبت هم نگردد قاصد راز نهان من

امید آشنایی از وفا بیگانه ای دارم

کز استغنا خیالش هم نگردد همزبان من

چرا قدر اسیر خود نداند چین ابرویش

که عمری کرده از تیغ تغافل امتحان من

شمارهٔ ۸۲۱

چون شعله آبروی نیاز است خون من

چون بیخودی چکیده راز است خون من

از کشتن وجود و عدم صرفه می برند

دشمن پرست دوست نواز است خون من

صیاد هرزه منت صیدم نمی کشد

گلدسته بند چنگل باز است خون من

در بند یک ترانه گرفتم که جان دهم

مانند نغمه در رگ ساز است خون من

از سوختن چراغ دلم زنده شد اسیر

چون خس بهار سوز و گداز است خون من

شمارهٔ ۸۲۲

گر افسرده گر سرکش است آه من

جگر گوشه آتش است آه من

ز سودای او در به در گشته است

عزیز است و خواری کش است آه من

به دست جگر کرد صید اثر

خدنگ اثر ترکش است آه من

کند با دلم شعله نسبت درست

نسب نامه آتش است آه من

به یاد قدی می گدازم اسیر

عجب نیست گر سرکش است آه من

شمارهٔ ۸۲۳

گر به محشر لطف ساقی عذرخواه آید برون

کو دلی کز عهده شرم گناه آید برون

دیده ام خوابی که تعبیرش سراسر حیرت است

تا کجا با جلوه محشر پناه آید برون

پرسش دیوانم از جوش گناهان دور باد

دوزخ آن روزی که عاشق بی گناه آید برون

گریه می کردم چه دانستم که صیاد مرا

سبزه محشر ز خاک صیدگاه آید برون

خنده بر خاکستر حسرت شرار ما مزن

آنقدر بنشین که آن مژگان سیاه آید برون

می تپد در خون خود از خجلت قاتل اسیر

کرده صید تقصیر و ترسد بی‌گناه آید برون

شمارهٔ ۸۲۴

دچارم گر شود آیینه گوید سیر باغ است این

ز دل چون بگذرد پرسد چه زخم است این چه داغ است این

دلم را ساده لوحی بس نبود اندیشه پیما شد

الهی خون شود جام جم است این یا ایاغ است این

نفس در سینه رنگین می تپد از یاد رخساری

بهارم پیش پیش گریه می رقصد دماغ است این

تمنا شوق دیدارش تماشا یاد رخسارش

می است این بزم عیش است این گل است این سیر باغ است این

زگرد تیره روشن تر اسیر آیینه عاشق

مگو شام جدایی سرمه چشم چراغ است این

شمارهٔ ۸۲۵

چشم بیگانگی پناه ببین

مژه فتنه دستگاه ببین

پاره دل نثار دامن اشک

گریه شد ناله گاه گاه ببین

سرنوشت نیاز و ناز بخوان

سرگذشت گدا و شاه ببین

دعوی غبن جورها دارم

چه کنم شرم عذرخواه ببین

کهنه دعوای تازه ای دارم

محضر دل بخوان گواه ببین

به سر خود به جان باده و گل

به اسیر وفا گناه ببین

شمارهٔ ۸۲۶

بیا و در دلم ای وحشت آشنا بنشین

چو چشم خود به سراپرده حیا بنشین

ز یاد چشم تو شیرین حکایتی دارم

برای خاطر ما یک نفس بیا بنشین

سبکروی ثمر نوبهار آزادی است

به پای سرو روان یک دم ای صبا بنشین

کدام سعی که آوارگی پناه نشد

به شاهراه توکل چو نقش پا بنشین

اگر زموج قدح درس دل نمی خوانی

به خاک مدرسه چون نقش بوریا بنشین

خطر شناس شو ار روشناس طوفانی

به مرگ شرطه و تدبیر ناخدا بنشین

نظر به روی تو کردن ز دور هم چمن است

به بزم ما ننشینی بیا جدا بنشین

به دام زلف کسی می تپی چرا سبکی

اسیر دل شده در سایه هما بنشین

شمارهٔ ۸۲۷

سروری چنین و جلوه رعنایی اینچنین

از دیده کم مباد تماشایی اینچنین

آن صلح و جنگ و لطف و جفا داد داد داد!

ما از کجا و تاب اداهایی اینچنین

مستی و وصل و سایه گل صبر چون کنم

حال اینچنین و یار چنین جایی اینچنین

من بیزبان تو مست حیا غیر بدگمان

پنهان کجا شود غم رسوایی اینچنین

شمارهٔ ۸۲۸

صبر و شکیب دیده و جان و دلم از او

غافل کسی که می شمرد غافلم از او

از برق یک نگاه دو حاصل برم زعمر

گردیده کام دیده و دل حاصلم از او

بندم ز ناله دست فلک از شکست دل

ترسم که حل شود بغلط مشکلم از او

آخر مرا به سیر بیابان برد اسیر

سیلاب اشک خویش که پا در گلم از او

شمارهٔ ۸۲۹

سرو رعنا غبار جلوه او

گل خودرو شکار جلوه او

خرمن اشک و خوشه آه است

حاصل انتظار جلوه او

دل طاقت رمیده می رقصد

چون شرر در غبار جلوه او

چون زنم لاف حسرت جاوید

گر کنم جان نثار جلوه او

گر نبودی اسیر جسم تو خاک

چون گذشتی مدار جلوه او

شمارهٔ ۸۳۰

رو دیده ام زگرمی بی اختیار تو

تأثیر عشق کرد مرا شرمسار تو

خضرم نوید وعده دیدار می دهد

آب بقاست خاک ره انتظار تو

راهش نظر ز دیده بیداد کرده است

وارستگی به خواب نبیند شکار تو

برگ گل از بنفشه کشد ناز رنگ و بو

تا دیده نوبهار خط مشکبار تو

روشن سواد صفحه گلزار چشم ماست

ریحان شکسته ای است ز خط غبار تو

ز آن پیشتر که ناز تو گردد دچار من

چون می گذشت بی ستم آیا مدار تو

دل داده ام ز دست مران از نظر مرا

کاری نکرده ام که نیاید به کار تو

دیرینه محرم نگه گرم بوده ایم

افتاده ایم از نظر اعتبار تو

یکدم به یک قرار نه ای با اسیر خود

بیچاره تا به کی بشود بیقرار تو

شمارهٔ ۸۳۱

بیا در آتشم افکن بگو ببین و برو

گره میفکن از افسوس بر جبین و برو

در آتشم به وصال تو نیستم راضی

بیا ز دور به حال دلم ببین و برو

ز راه کویی اگر چشم خونچکان جوشد

به پیش پای سراسیمگی ببین و برو

میان چشم و دلم بی تو دعوی خون است

در این بهار تماشا گلی بچین و برو

اسیر کشته شد اما وصیتی دارد

بخوان به خاکش یک عشر آفرین و برو

شمارهٔ ۸۳۲

خونم به جوش آمده تیغ نگاه کو

مو تیر می کشد به تنم صیدگاه کو

دل وصف عیش زخم خدنگت به سینه داشت

هرمو جدا به ناله درآمد که آه کو

نزدیک شد که وحشی آوارگی شوم

تدبیرهای چشم تغافل پناه کو

خورشید عیش از افق مدعا دمید

فرقی دگر میان سفید و سیاه کو

شرمنده داردم ز گنه ترک می اسیر

آن گریه های نیمشب عذرخواه کو

شمارهٔ ۸۳۳

نگه خون شد به چشم دیدنی کو

دل آتشخانه شد گل چیدنی کو

زخوی فتنه هر ساعت به رنگی

ادب را جرأت پرسیدنی کو

سخنها دارم اما بی دماغم

دل گفتن غم بشنیدنی کو

اسیر از گردش چشم تو شد مست

قدح را فرصت پرسیدنی کو

شمارهٔ ۸۳۴

گریزان خودم از شرم بی‌تابی پناهی کو

سراپا حرف تقصیرم زبان عذرخواهی کو

به طالع دولت بیدار (و) زخم کاریی دارم

ز گرد سرمه جوهردار شمشیر نگاهی کو

چو در محشر ز خون کشتگان رحمت به جوش آید

مرا در بی‌گناهی خوش‌تر از چشمت گواهی کو

چه خواهی گفت با این بی‌زبانی‌ها اسیر آخر

اگر پرسد ز فریاد خموشی عذرخواهی کو

شمارهٔ ۸۳۵

هر نقش قدم چشمه خون است در این راه

خضر من سرگشته جنون است در این راه

از دل به طواف سرکوی تو رسیدیم

نقش پی ما داغ درون است در این راه

رخشنده هلال دم شمشیر تو از دور

دیدیم همین جلوه شگون است در این راه

آن تشنه آواره که خوانند سرابش

این قافله را رهنمون است در این راه

نقش پی مجنون نکند راهنمایی

دیوانگی هر که فزون است در این راه

شمارهٔ ۸۳۶

خبر ز سوز نداری سروده نای که چه

برای درد نفهمیده وای وای که چه

دلم چه کرد که گلزار درد و داغ تو شد

بساط شاهی و ویرانه گدای که چه

خمار نشئه به غیر از خیال و خوابی نیست

تمیز صاف به بزم جهان ز لای که چه

به خود قرار ستم داده ای که من دارم

ز بیقرار شکیبم مپرس های که چه

غبار کلبه ام از ذره وحشت افزاید

دل دویده ز آسایش سرای که چه

چه گشت در دلت این شوخی نگاه از چیست

بگو بگو به خداوندی خدای که چه

خروش گریه دل رام صید تأثیر است

تنک شرابی (و) افشای های های که چه

شمارهٔ ۸۳۷

طفل است و بدخو جوید بهانه

در عشق دارد ما را فسانه

مانند قمری سر بر نکردیم

بی حلقه دام از آشیانه

هرکس به نوعی دارد فغانی

ما را خموشی آمد ترانه

ما را دو چیزش سرگشته دارد

آه از تغافل داد از بهانه

شمارهٔ ۸۳۸

همه تن آینه ای دست بر آیینه منه

سوی خود بین و عبث در نظر آیینه منه

خبر از خویش نداری خبری می شنوی

پر به کف ای ز خدا بی خبر آیینه منه

در تماشای رخت شش جهت آیینه گرند

بیش از این منت دیدار بر آیینه منه

لذت وصل مپرس از دل ظاهر بینان

نام کوته نظر بدگهر آیینه منه

سعی کن تا دل بیدار به دست آید اسیر

دیده گر هست به دیوار و در آیینه منه

شمارهٔ ۸۳۹

چشم است و نور دیده خیالت در آینه

حور است و باغ خلد وصالت در آینه

نظاره نقشبند پریخانه گشته است

تا دیده جلوه خط و خالت در آینه

طوطی نگشتی آینه گر آه از این شعور

یک عمر سوده شد پر و بالت در آینه

غافل شدی ز حیرت و رفتی ز یاد خویش

با چشم خود چه بود جدالت در آینه

پیمانه گیر و سیر چمن کن که صبحدم

بر روی خویش واشده فالت در آینه

شمارهٔ ۸۴۰

اگر از خنده گر از چین جبین ساخته ای

مزد چنگت که ندیدیم چنین ساخته ای

گر سلیمان دو عالم بشوی می رسدت

از شکست دل ما نقش نگین ساخته ای

ای که در زمزمه عربده دستی داری

صوت دل بردن ما در چه زمین ساخته ای

تا به کی پرسی و من گویم و باور نکنی

هیچ عیب دگرت نیست همین ساخته ای

ترک امید به عشق تو حلال است اسیر

با چنین شور به مفلس نمکین ساخته ای

شمارهٔ ۸۴۱

دارم ز کاوش مژه ات جان تازه ای

وز چاک سینه طرح گریبان تازه ای

شد حشر و از غرور به دادم نمی رسی

این ماجرا فتاده به دیوان تازه ای

دیرینه عندلیب گل داغ کهنه ام

کی می خورم فریب گلستان تازه ای

آتش پرست عشقم و از رغم کفر و دین

دارم ز هر نگاه تو ایمان تازه ای

در باغ دل اسیر ز تیغ نگاه او

گل کرده است زخم نمایان تازه ای

شمارهٔ ۸۴۲

طرف کلاهی از مژه بالا شکسته ای

صد ناوک بلا به دل ما شکسته ای

می شوخ و سبزه دلکش و سنبل گرفته (رو)

می خورده ای و زلف چلیپا شکسته ای

بیباکی از تو شعله و چالاکی از تو سرد

پامال جلوه های تو هر جا شکسته ای

گلزار بی نیازی باغ توکل است

خاری اگر به پای تمنا شکسته ای

رعناتر از بهاری و زیباتر از نگار

بازار سروها صف گلهای شکسته ای

خوارش مبین اسیر که پرورده غم است

گوهر ندیده همچو دل ما شکسته ای

شمارهٔ ۸۴۳

ملک حیا به شرم نگاهی گرفته ای

هند بلا به چشم سیاهی گرفته ای

تا اینقدر دلم به حیا مهربان نبود

گویا به آسمان سر راهی گرفته ای

کس از بهانه تو مسلم نبوده است

جرم ندیده را به گناهی گرفته ای

داغم که قدر عشق ندانسته ای اسیر

آیینه را به قیمت آهی گرفته ای

شمارهٔ ۸۴۴

بند از پایم برای امتحان دزدیده ای

تا در این گمنام رسوایی نشان دزدیده ای

بنده تردستیت گردد حجاب نازکت

بند بندم را ز یکدیگر نهان دزدیده ای

تا به غفلت گشته شب بیداری حسرت کشان

عالمی را دل به قلاب کمان دزدیده ای

کشته تقریب سازی بنده یادآوری

از اسیر بی نشان خود نشان دزدیده ای

شمارهٔ ۸۴۵

ای عمر فتنه شوخی مژگان کیستی

ای جان جلوه سرو گلستان کیستی

نامم مبر بسوز و غبارم به باد ده

دیگر زمن مپرس پریشان کیستی

چشم من و نظاره گستاخ دور باد

ای شرم خانه سوز نگهبان کیستی

ای نور دیده گرمتر آیی به چشم من

ای گل به باد رفته جولان کیستی

هر گوشه حیرتی ز تو در خون نشسته است

جان و دل که دین که ایمان کیستی

ما نغمه سنج آن گل رخساره ایم اسیر

بلبل تو هم بگو که غزلخوان کیستی

شمارهٔ ۸۴۶

به سویم آمدی شیدای خویشم ساختی رفتی

بدین روزم نشاندی بیوفا انداختی رفتی

چه رنگین گشتم از تاراج شوخی آفرین بادا

زدی بستی و کشتی سوختی پرداختی رفتی

چه رحم است این چه انصاف است ظالم اختراع است این

زدی صیدی به خاک ره فکندی تاختی رفتی

مروت اینچنین عاجز نوازی اینچنین باید

ز پا افتاده ای دیدی و قد افراختی رفتی

شمارهٔ ۸۴۷

در آتش دارم از هر عضو بندی

گزندی هر کسی دارد سپندی

به دام سایه سروم گرفتار

ز استغنا بلندی قد بلندی

رهایی سرنوشت طالعم نیست

چو نی می افتم از بندی به بندی

جدا هر ذره از من در حساب است

غبارم گرد جولان سمندی

تغافل سوز گردیدم نگاهی

به تلخی جان سپردم نوشخندی

تکلف چیست زندان نفاقی

تواضع چیست دام ریشخندی

اسیر حیرتم دارد شب و روز

دل صاحب کمال خود پسندی

شمارهٔ ۸۴۸

هشیاریم گلی ز گلستان بیخودی

رفتم ز خویش جان من و جان بیخودی

هستی مرا رسانده به معراج نیستی

بالاتر است از همه جا شان بیخودی

گرم آشنا نگاه تو را دیده تا به خواب

گردیده سراسر دیوان بیخودی

بلبل شود شعور دو عالم در این چمن

گل گل شکفته چاک گریبان بیخودی

آگاهیم گداخت نمی سازد خرد

دست من است و دامن نسیان بیخودی

شمارهٔ ۸۴۹

گه رنگ خزان گه چمن آرای بهاری

آیینه طراز گل و مشاطه خاری

هر خنده گل بوی تو را غالیه سایی

هر برگ گلی روی تو را آینه داری

دلگرمی سودای تو در عالم هستی

هر عضو مرا ساخته مشغول به کاری

در دیده نگاهم خس گلزار طرازی

در سینه دلم ذره خورشید شکاری

گر سینه دریا صدف راز تو گردد

هر موج شود شعله و هر قطره شراری

نوروز چمن می رسد و عید بیابان

جشنی شده هر پای گل و سایه خاری

شمارهٔ ۸۵۰

ز بی‌درد محبت حال اهل دل چه می‌پرسی

سراغ آب گوهر از نم ساحل چه می‌پرسی

ز دور افتادگی ره می‌توان بردن به کوی او

غرض گمراهیت گر نیست از منزل چه می‌پرسی

ز مغز عقل داری پنبه غفلت به گوش دل

خراش ناله زنجیر از عاقل چه می‌پرسی

همین آیینه تاب دیدن روی تو می‌آرد

حدیث خوبی خود از من بیدل چه می‌پرسی

شمارهٔ ۸۵۱

خراب گشته ز ویرانه که می پرسی

شکایت از دل دیوانه که می پرسی

ز شیخ و شاب نسبنامه که می جویی

حدیث عاقل و دیوانه که می پرسی

اگر چراغ نباشد گلاب کی باشد

دگر ز بلبل و پروانه که می پرسی

دل درست نداری ز من چه می خواهی

به خواب رفته افسانه که می پرسی

چکد ز باده ورع وز صلاح بد مستی

نظام رونق میخانه که می پرسی

به جان خویش ندانم چه ماجرا داری

ز آشنایی بیگانه که می پرسی

شمارهٔ ۸۵۲

نکند گرچه کسی گوش به فریاد کسی

هیچ کافر نکشد منت امداد کسی

هر چه می گویی از آن عربده جو می آید

آه از آن دم که به افسون رود از یاد کسی

بیش از این هم چه کند صنعت آیینه گران

درس بینش نتوان خواند به امداد کسی

رفتم از خاطرش اما نفسی بی من نیست

نتوان برد فراموشیم از یاد کسی

شعله داد از نفسی خرمن هستی بر باد

نکند رو به خرابی دل آباد کسی

یک سخن بر ورق دفتر ایجاد بس است

تا قیامت نشود هیچ کس استاد کسی

هست اقلیم محبت ستم آباد اسیر

هیچ کس شکوه نکرده است زبیداد کسی

شمارهٔ ۸۵۳

دل را چگونه منع محبت کند کسی

گیرم که بشنود چه نصیحت کند کسی

مستی ز باده خنده ز گل خرمی ز باغ

در زیر آسمان چه فراغت کند کسی

گشتم غبار و از سر کویش نمی روم

دیگر چه خاک بر سر طاقت کند کسی

ما خود کمر به دشمنی خویش بسته ایم

در حق ما دگر چه مروت کند کسی

این زندگی کرایه مردن نمی کند

بهر کدام عمر وصیت کند کسی

گیرم که مهد امن و امان گشته روزگار

کو گوشه ای که خواب فراغت کند کسی

با شکوه ساختم که مبادا نهان ز من

شکرتو در لباس شکایت کند کسی

غمگین مباش اسیر که هر چند تیره است

شام تو را چو صبح سعادت کند کسی

شمارهٔ ۸۵۴

اگر در خواب خود را دیده باشی

چه گلها از دل ما چیده باشی

به خود صد پیرهن بالیده باشد

اگر بر روی گل خندیده باشی

دلم آیینه دار سینه صافی است

اگر رنجیده رنجیده باشی

اگر حال اسیر خویش دانی

پشیمان از ستم گردیده باشی

شمارهٔ ۸۵۵

و ما فیهما غیر جذب الوفا شیء

خوشا حال مجنون خوشا وادی حی

گذشتیم شبهای آدینه از جام

نصیحت تراشان دیرینه هی هی

چه قاصد که تا خامه ای می کنم سر

دلم صد خبر می رساند پیاپی

گل تازه و سرو گلزار روحند

خوشا نغمه دف خوشا ناله نی

بلای شب جمعه واگشته از سر

خماریم ساقی بده می بده می

شمارهٔ ۸۵۶

دیده خاک راه جولان تو بودی کاشکی

حیرتی هر دم به حیرت می فزودی کاشکی

بلبل و پروانه نرد جانسپاری باختند

نیم جانی داشتم می آزمودی کاشکی

صبح در بزم تو می سوزد سپند آفتاب

سینه صافم ز دل می سوخت عودی کاشکی

علمی را سوختن بخشید اکسیر وفا

آتش سودای ما می داشت دودی کاشکی

چاکهای سینه ام درها به روی دل گشود

خاطرم از خنده های گل گشودی کاشکی

ساغر می در کفت آیینه گیتی نماست

پاره ای احوال ما را هم نمودی کاشکی

شمارهٔ ۸۵۷

داریم بر تو احترامی

دیدیم جواب از سلامی

گر باده سبو سبو نباشد

دریاب مرا به نیم جانی

ناکامی دهر قسمت ماست

ماییم که دیده ایم کامی

ای دل ز دلش وفا چه پرسی

در سوختگی هنوز خامی

صد درس جنون اسیر خواندی

داغم که هنوز ناتمامی

شمارهٔ ۸۵۸

هر جلوه که در دیده ما کرده سلامی

هر ناله که از خاطر ما رفته پیامی

بی گمشدگی رهبر آشفته دماغان

ای کثرت وحدت بنگویی که کدامی

در هر قدمم شوق به صحرای دگر بود

در وادی مقصد نه مقیمی نه مقامی

بادا نمک حیرت جاوید حلالم

در چهره چه زیبایی و در قد چه تمامی

رفتم ز خود اما تو نرفتی ز خیالم

غمهای تو افکنده به سودای دوامی

آتشکده ها شبنم افسردگیم نیست

چون من نتوان یافت به صد میکده خامی

مژگان به دلم چون رقم گریه نویسد

با خم چه کند حوصله گمشده نامی

این قافله شرمندگی خضر چه داند

هر گمشده پیدایی و هر مرحله گامی

بیچاره اسیر تو که دیده است در این باغ

هر گردی و مردی و نسیمی و مشامی

شمارهٔ ۸۵۹

هیچ دانی که چرا خوش چشمی

از برای دل ما خوش چشمی

به تمنایی حیرت چه کند

سخت شوخی و بلا خوش چشمی

سرمه در چشم نگاهی نکنی

گر بدانی که چها خوش چشمی

نرگسستان شده بزم از نگهت

چقدر نام خدا خوش چشمی

شمارهٔ ۸۶۰

درد دل ز آن بیشتر دارم که تدبیرش کنی

دل از آن دیوانه تر دارم که زنجیرش کنی

بر ندارد بعد مردن استخوانم را ز خاک

بال پرواز هما را گر پر تیرش کنی

عالم دل روی ویرانی نمی بیند به خواب

گر چو مهر از یک نگاه گرم تعمیرش کنی

حکم قتلم گردد آن حرفی که آری بر زبان

نور چشم من شود خوابی که تعبیرش کنی

مژده مرهم دهد زخم جفای آسمان

گر به تحریک ستم تیر از پی تیرش کنی

می شوی ایمن ز دست انداز سیلاب فنا

گر سر خود را حباب جوی شمشیرش کنی

چند گویی پیش جانان راز عشق خود اسیر

سخت می‌ترسم از این افسانه دلگیرش کنی

شمارهٔ ۸۶۱

همه نازی نیاز می بینی

شوخی و امتیاز می بینی

سوخت دل مغز استخوان مرا

شمع خلوت گداز می بینی

با نگه آشنا نمی گردد

چشم الفت نواز می بینی

در میان سهی قدان خود را

چقدر سرفراز می بینی

عالم از طره تو سنبل کار

باغ عمر دراز می بینی

زور بازوی نازها دیدی

امتحان نیاز می بینی

مژه در گرد فتنه پنهان است

گوشه چشم راز می بینی

کشور اشک و آه ماست اسیر

به نشیب و فراز می بینی

شمارهٔ ۸۶۲

مستی سراسر سفر ناز می روی

خوش می روی و گوش بر آواز می روی

چون نیت درست به جایی نمی روی

دل بسته ای به میکده راز می روی

تا لب گشوده ایم غزلخوان رسیده ای

همچون نوا به کوچه آواز می روی

عالم گل نیاز تو باشند چیدنی است

ناز تو می رسد که به شیراز می روی

شمارهٔ ۸۶۳

نمی دانم زبان دادخواهی

گرفتار توام خواهی نخواهی

اگر صیقل گر لطفت نباشد

چه خواهم کرد با این رو سیاهی

قناعت می دهد داد دل ما

در این کشور گدایی پادشاهی

دماغ دشمنی با کس ندارم

خجالت می کشم از کینه خواهی

چنان چشمم به رویش گشته حیران

که نشناسد سفیدی از سیاهی

سراپا انتخاب خاطر ماست

برای ما نگه دارش الهی

شمارهٔ ۸۶۴

به طوفان اشکی به غوغای آهی

به غارت دهم محشری از نگاهی

ز دام عدم می کند رم نگاهم

چها می کند چشم او از نگاهی

به حق تمنا به جان تماشا

ندارم گناهی ندارم گناهی

چو دستی گریبان تقصیر گیرد

من و دامن خجلت عذرخواهی

شمارهٔ ۸۶۵

به استقبال مژگان سیاهی

نگاهم می رود هر دم به راهی

چه می کردیم با چندین خجالت

اگر بودی زبان عذرخواهی

دل است آیینه روز و شب ما

نمی دانیم خورشیدی و ماهی

شود گر خاکساریها صف آرا

غباری بشکند قلب سپاهی

به ذوقی صید فتراک تو گشتم

که شد هر قطره خونم عیدگاهی

فروشم دامن پاک دو عالم

خرم چشم و دل عاشق نگاهی

به محشر چون برآرم سر ز خجلت

ندارم در خور بخشش گناهی

چو عمدا پرسد از نامم بگویی

اسیر از بیزبانی بی گناهی

شمارهٔ ۸۶۶

خویش آیینه دار خود رایی

گریه ها خنده تماشایی

بیقراری ز دل غبار انگیخت

خاک در دیده شکیبایی

جز دل ما که می تواند چید

گل راز بهار رسوایی

ناز پرورده نیاز غمیم

گریه شوخی و ناله رعنایی

بیش از این بی تو زندگی ستم است

می روم گرچه زود می آیی

شمارهٔ ۸۶۷

نه سوخته الفت دردم نه دوایی

داغم همه ناسور جدایی است جدایی

آسان نبود لاف هواداری فتراک

خون در رگ ما می تپد از بیم رهایی

ما را نشناسد کس و ما کس نشناسیم

فارغ شده ایم از غم چونی و چرایی

آوازه شهرت غرض همت ما نیست

این مرحله را طی نکند حاتم طایی

تا گرد ره گر مروان برق نژاد است

بگذر قدمی از خود اگر همره مایی

هرکس کندم منع دل اما چه توان کرد

داند نسب عشق مرا حسن خدایی

از میکده باجی است به گردن همه کس را

گیرند در این مملکت از ابر هوایی

شمارهٔ ۸۶۸

دیده از جوش گریه دریایی

سینه از شور ناله صحرایی

بی سر و پا دویدگان تو را

دشت یک سینه داغ رسوایی

همه جا با ستمکشان تو را

مهر یک زخم ناشکیبایی

سوخت دور از تو جوش انجمنم

نتوان بود صید تنهایی

شمارهٔ ۸۶۹

دل کشته آرزوست می گویی

بی مغزی و حرف پوست می گویی

غافل دلت از زبان زهی خجلت

بی فایده دوست دوست می گویی

وحشت نکشیده سرمه در چشمت

گل محرم رنگ و بوست می گویی

سجاده گریه ای نیفکندی

رحمت نم آبروست می گویی

با دشمن نفس آشتی کردی

فردا چه جواب دوست می گویی

از خویش اسیر خوش خبر داری

بی مغز همین کدوست می گویی

غزلیات ناتمام

شمارهٔ ۱ : سینه ای داده ام به تیغ جفا

شمارهٔ ۲ : دیده پاک حباب می حال است اینجا

شمارهٔ ۳ : به رنگ لاله می جوشد پری جای شکار اینجا

شمارهٔ ۴ : ز سیر قدر بهار و خزان شود پیدا

شمارهٔ ۵ : نظاره خطش از هوش می برد ما را

شمارهٔ ۶ : جنون دانسته گستاخ تماشا می‌کند ما را

شمارهٔ ۷ : دهقان که ز ما بیش خرد حاصل ما را

شمارهٔ ۸ : جنون که کرد به دیوانگی مثل ما را

شمارهٔ ۹ : الهی آشنا کن ساقی بیگانه ما را

شمارهٔ ۱۰ : من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا

شمارهٔ ۱۱ : اگر دانم که عشقت گرمتر خواهد تب خود را

شمارهٔ ۱۲ : ز بی سرمایگی دادم سرانجامی سر خود را

شمارهٔ ۱۳ : بسکه بر هم زد ز ترکش خانه زنبور را

شمارهٔ ۱۴ : رخصت طوفان دهم گر اشک عالمگیر را

شمارهٔ ۱۵ : پیش می میرم به راهت نقش پای خویش را

شمارهٔ ۱۶ : غم عشقت زده ره خواب مرا

شمارهٔ ۱۷ : دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا

شمارهٔ ۱۸ : حیرت آبادی که او پهلو نشین باشد مرا

شمارهٔ ۱۹ : به آفتاب برابر مساز یار مرا

شمارهٔ ۲۰ : نیست در سر هوس جوش خریدار مرا

شمارهٔ ۲۱ : نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را

شمارهٔ ۲۲ : صبح بیدار ندارد نظر پاک مرا

شمارهٔ ۲۳ : کرده ای لبریز می جام مرا

شمارهٔ ۲۴ : گشته سودای غمش هم درد و هم درمان مرا

شمارهٔ ۲۵ : ز پرده های خموشی شنو فغان مرا

شمارهٔ ۲۶ : کرده ام مرغی سبکروحی امید و بیم را

شمارهٔ ۲۷ : باشد خطر ز وصل جدایی کشیده را

شمارهٔ ۲۸ : کرده ام از غیر خیال دوست خالی سینه را

شمارهٔ ۲۹ : صبح شد ساقی بده جام می دیرینه را

شمارهٔ ۳۰ : دیده آشوب نگاه فتنه پرداز تو را

شمارهٔ ۳۱ : بیا که فال جنون کرده ایم جنگ تو را

شمارهٔ ۳۲ : زمین که گنج روان گفته خاک راه تو را

شمارهٔ ۳۳ : چه داد شکر دهم شوق آرزوی تو را

شمارهٔ ۳۴ : به عالمی ندهم ذوق می پرستی را

شمارهٔ ۳۵ : از سر بگذار خودنمایی را

شمارهٔ ۳۶ : ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

شمارهٔ ۳۷ : گل غم داغ جنون سوخته تا بر سر ما

شمارهٔ ۳۸ : عهد تمکین با دل دیوانه بستن کار ما

شمارهٔ ۳۹ : شد فزون بیغم شکست خاطر دلگیر ما

شمارهٔ ۴۰ : بهر پاس عشق خاموشی نشد دمساز ما

شمارهٔ ۴۱ : تا کی نشوی گوش بر آواز دل ما

شمارهٔ ۴۲ : عقد گوهر چون صدف در آستین داریم ما

شمارهٔ ۴۳ : حرف عشق دوست را افسانه می دانیم ما

شمارهٔ ۴۴ : ویران ز چشمی شد خانه ما

شمارهٔ ۴۵ : می کند مشق تپیدن دل دیوانه ما

شمارهٔ ۴۶ : سینه صافند به هم عاقل و دیوانه ما

شمارهٔ ۴۷ : گرد فتادگی شده بال همای ما

شمارهٔ ۴۸ : گر به ما فاش شود معنی نادانی ما

شمارهٔ ۴۹ : ای نگاهت از شوخی محشر تغافل‌ها

شمارهٔ ۵۰ : الفت نمی‌کنند به کس دل دویده‌ها

شمارهٔ ۵۱ : بسکه دارد دل توکل بر هوا

شمارهٔ ۵۲ : ناله از تاثیر هویی در کمین دارم بیا

شمارهٔ ۵۳ : چون دل ز وصل تو مایوس می کند مهتاب

شمارهٔ ۵۴ : چراغم روشن است از روی آتشپاره‌ای امشب

شمارهٔ ۵۵ : نوروز شد که گردد باغ از سمن لبالب

شمارهٔ ۵۶ : کسی که در قدح دیگران بهار گداخت

شمارهٔ ۵۷ : بسکه نظاره ز تاب رخ جانان افروخت

شمارهٔ ۵۸ : به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت

شمارهٔ ۵۹ : ناله در بزم دل سوخته ام ساز آموخت

شمارهٔ ۶۰ : چشمت به جام هر که شراب نگاه ریخت

شمارهٔ ۶۱ : مست می آمد و آیینه به دست

شمارهٔ ۶۲ : جام لاله پر می شد وقت باده‌نوشی‌هاست

شمارهٔ ۶۳ : مرا به میکده صد منت از می ناب است

شمارهٔ ۶۴ : دلم در اضطراب اضطراب است

شمارهٔ ۶۵ : معنی غالب حریفی بی شماتت همت است

شمارهٔ ۶۶ : داغ مهر دوستانم کینه دشمن کجاست

شمارهٔ ۶۷ : امشب از پرتو روی تو گلستان اینجاست

شمارهٔ ۶۸ : هر طرف فتنه ای از گرد سواری برخاست

شمارهٔ ۶۹ : جز آه و ناله از دل دیوانه برنخاست

شمارهٔ ۷۰ : چون دلم دیوانه عاقل نمایی برنخاست

شمارهٔ ۷۱ : سیر باغ او خیال خاطر شاد خود است

شمارهٔ ۷۲ : ز چشم پاکدلان معنی حیا پیداست

شمارهٔ ۷۳ : شرح سودای تو از گریه زارم پیداست

شمارهٔ ۷۴ : نشان زخم که جویی سوار بسیار است

شمارهٔ ۷۵ : از می تجربه میخانه افلاک پر است

شمارهٔ ۷۶ : خون دل خوردن به بزمش از شراب آسانتر است

شمارهٔ ۷۷ : دل داغ در آستین بهتر است

شمارهٔ ۷۸ : بزم خاموشی است مطرب را نوای دیگر است

شمارهٔ ۷۹ : پاس ادب یاد تو بسیار ضرور است

شمارهٔ ۸۰ : نقل بزم ما حدیثی زان لب شیرین بس است

شمارهٔ ۸۱ : سرنوشتم چون تمنا چین ابرویی بس است

شمارهٔ ۸۲ : خار وگل از هوای تو دمساز آتش است

شمارهٔ ۸۳ : در گلستان محبت سایه گل آتش است

شمارهٔ ۸۴ : عالم چمن جوش بهار دم فیض است

شمارهٔ ۸۵ : تا عارض نسرین تو رشک گل باغ است

شمارهٔ ۸۶ : نگاهش از سر مژگان به جنگ است

شمارهٔ ۸۷ : بهار و گریه صید تو صبح اقبال است

شمارهٔ ۸۸ : عالم تمام شرح جگر خواری دل است

شمارهٔ ۸۹ : در بزم وفا یاد لب یار حرام است

شمارهٔ ۹۰ : با تماشای تو سیر گل و گلشن ستم است

شمارهٔ ۹۱ : بعد از این در بزم او دانسته آهی لازم است

شمارهٔ ۹۲ : شهید دوستی گشتن فن ماست

شمارهٔ ۹۳ : خاکساری بزم عیش خاطر آگاه ماست

شمارهٔ ۹۴ : پی گم گشتگی ستاره ماست

شمارهٔ ۹۵ : محبت خانه زاد سینه ماست

شمارهٔ ۹۶ : بهار رفته گل باغ جانفشانی ماست

شمارهٔ ۹۷ : دلیل شوق به رهزن درست پیمان است

شمارهٔ ۹۸ : قفل کتابخانه حیرت دل من است

شمارهٔ ۹۹ : یاد روی تو نور چشم من است

شمارهٔ ۱۰۰ : بیاض ساده دیوانگی کتاب من است

شمارهٔ ۱۰۱ : شراب لعل که سرمایه حیات من است

شمارهٔ ۱۰۲ : خوابهای بی اثر تأثیر فریاد من است

شمارهٔ ۱۰۳ : دمید سبزه دگر عید انتعاش من است

شمارهٔ ۱۰۴ : درد دوا فروش طبیب دل من است

شمارهٔ ۱۰۵ : ضعف بازوی من کمان من است

شمارهٔ ۱۰۶ : دل به راحت ندهم پاس محبت این است

شمارهٔ ۱۰۷ : فتاده ایم ز پا در ره تو کام این است

شمارهٔ ۱۰۸ : ز جلوه تو زمین چون نگار رنگین است

شمارهٔ ۱۰۹ : ببالد دیده حیرانی پناه است

شمارهٔ ۱۱۰ : سرو دلجوی قیامت اعتدالی داشته است

شمارهٔ ۱۱۱ : تا دلت مایل شکار صید صحرا گشته است

شمارهٔ ۱۱۲ : بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته است

شمارهٔ ۱۱۳ : مژگان او به دام نگاهم گرفته است

شمارهٔ ۱۱۴ : بس که مژگان کجت عربده ناک افتاده است

شمارهٔ ۱۱۵ : تا همتم به راه طلب پا نهاده است

شمارهٔ ۱۱۶ : چون غبارم جلوه بیباکی از جا برده است

شمارهٔ ۱۱۷ : سرگشتگی نشستنم از یاد برده است

شمارهٔ ۱۱۸ : دل با خیال لعل تو پیوند کرده است

شمارهٔ ۱۱۹ : گرد جولان تو چشمم را بهاری کرده است

شمارهٔ ۱۲۰ : شوخی دیوانه آب از شبنم گل خورده است

شمارهٔ ۱۲۱ : مزه عمر جنون بوی بهار آمده است

شمارهٔ ۱۲۲ : چون گل آشفته و چون شعله سوار آمده است

شمارهٔ ۱۲۳ : کشت جهان ز نشو و نما پاک مانده است

شمارهٔ ۱۲۴ : سربلندیها غباری بوده است

شمارهٔ ۱۲۵ : چون دور ز وصل یار می بوده است

شمارهٔ ۱۲۶ : خط او دام هوش گردیده است

شمارهٔ ۱۲۷ : گرچه ساقی صرفه در خون خوردن من دیده است

شمارهٔ ۱۲۸ : باغها از سایه ابر بهاری دیده است

شمارهٔ ۱۲۹ : درد می دردی به ایاغت نرسیده است

شمارهٔ ۱۳۰ : طراوت چمن از خون دل فشانیهاست

شمارهٔ ۱۳۱ : شمع و چراغ مجلس مستان می و نی است

شمارهٔ ۱۳۲ : آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است

شمارهٔ ۱۳۳ : می کشی درد ته جام کسی است

شمارهٔ ۱۳۴ : سرنوشتم چون تمنا چین ابروی کسی است

شمارهٔ ۱۳۵ : جلوه سرو روان قافله بیهوشی است

شمارهٔ ۱۳۶ : گلی که رنگ فروشد به شعله می نوشی است

شمارهٔ ۱۳۷ : کلید زبانم به دست خاموشی است

شمارهٔ ۱۳۸ : در حقیقت عاشق و معشوق را دل‌ها یکی است

شمارهٔ ۱۳۹ : تماشا باز در چشمم نهانی است

شمارهٔ ۱۴۰ : خسته جور تو با ناله و افغان ننشست

شمارهٔ ۱۴۱ : دامان فتنه گل به میان سخن شکست

شمارهٔ ۱۴۲ : دل از خواری ببالد عزتش هست

شمارهٔ ۱۴۳ : خط یار گرچه سر زد نگه ستمگرش هست

شمارهٔ ۱۴۴ : به زیان کوش گرت گرمی بازاری هست

شمارهٔ ۱۴۵ : عالم شکار فتنه چشم سیاه اوست

شمارهٔ ۱۴۶ : گل خانه زاد خاک ره انتظار کیست

شمارهٔ ۱۴۷ : چرایی سرگران تقصیر ما چیست

شمارهٔ ۱۴۸ : ای که می پرسی که آرامت چه شد آرام چیست

شمارهٔ ۱۴۹ : وصل تو برازنده حسن طلب کیست

شمارهٔ ۱۵۰ : گریه می گوید که عالم کشت بی انباز کیست

شمارهٔ ۱۵۱ : ظلمت شب پردگی راز کیست

شمارهٔ ۱۵۲ : گلشن تویی بهار شکفتن به کام کیست

شمارهٔ ۱۵۳ : دل ما سوخت دود گلخن کیست

شمارهٔ ۱۵۴ : دوری گل بال مرغان قفس را عار نیست

شمارهٔ ۱۵۵ : هر کس از خیال نگاه تو دور نیست

شمارهٔ ۱۵۶ : یک شب که اشک تشنه افشای راز نیست

شمارهٔ ۱۵۷ : زبان ساختگیهای خاص و عامم نیست

شمارهٔ ۱۵۸ : راست رو را غمی از عربده دشمن نیست

شمارهٔ ۱۵۹ : هلاک توبه پیمانه ام که خالی نیست

شمارهٔ ۱۶۰ : به نکهت چمنم بی‌تو آشنایی نیست

شمارهٔ ۱۶۱ : محشر نمک از غبار ما داشت

شمارهٔ ۱۶۲ : دل در قدح ز شوق لبت آفتاب داشت

شمارهٔ ۱۶۳ : منزل آوارگی شأن نشان ما نداشت

شمارهٔ ۱۶۴ : شهرت مجنون بهاری غیر رسوایی نداشت

شمارهٔ ۱۶۵ : کار اشکم بی تو از صحرا گذشت

شمارهٔ ۱۶۶ : در غمش از خویش چون سیماب می باید گذشت

شمارهٔ ۱۶۷ : دمی که مست حیا از من آن غزال گذشت

شمارهٔ ۱۶۸ : حرف شمع رخ او دوش در این خانه گذشت

شمارهٔ ۱۶۹ : شوخی حسن تو گه نقش و گهی نقاش گشت

شمارهٔ ۱۷۰ : یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت

شمارهٔ ۱۷۱ : آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت

شمارهٔ ۱۷۲ : دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت

شمارهٔ ۱۷۳ : چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت

شمارهٔ ۱۷۴ : درس بی آرامی از سیلاب می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۵ : عقل از دیوانگی ارشاد می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۶ : در شب آدینه بزم حال می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۷ : رخ تو نسخه خوبی زلاله زار گرفت

شمارهٔ ۱۷۸ : افسون غم ز خاطر من می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۹ : یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت

شمارهٔ ۱۸۰ : هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت

شمارهٔ ۱۸۱ : چو گل بر غنچه می خندد دهانت

شمارهٔ ۱۸۲ : ساقی مرا به باده بیغش چه احتیاج

شمارهٔ ۱۸۳ : می‌کند در بیضه مرغ از یاد دام اندیشه تلخ

شمارهٔ ۱۸۴ : یک سخن دارم دو عالم گوش باد

شمارهٔ ۱۸۵ : بی رخت عمر ابد خواب فراموشم باد

شمارهٔ ۱۸۶ : دل ز سودای کسی بی غم مباد

شمارهٔ ۱۸۷ : می‌گریزم سایه الفت‌شکاران کم مباد

شمارهٔ ۱۸۸ : رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد

شمارهٔ ۱۸۹ : سودای عقل موی دماغ کسی مباد

شمارهٔ ۱۹۰ : دوستی پیش رخت ارزان باد

شمارهٔ ۱۹۱ : سینه ام قاب گل روی تو باد

شمارهٔ ۱۹۲ : که داغ عاشق ناکام می تواند داد

شمارهٔ ۱۹۳ : غبار ما به او گل می فرستد

شمارهٔ ۱۹۴ : اگر یک دم خیال سرش از دل دور می‌افتد

شمارهٔ ۱۹۵ : نگاهش از دل ما بر سر نابود می‌رنجد

شمارهٔ ۱۹۶ : سرم در محشر سودا نگنجد

شمارهٔ ۱۹۷ : حرفی است محبت که به گفتار نگنجد

شمارهٔ ۱۹۸ : عکس تو در آیینه ادراک نگنجد

شمارهٔ ۱۹۹ : به دل زگرمی عشقم هوس نمی گنجد

شمارهٔ ۲۰۰ : شهید خوی گرمش مهر را در کینه می‌پیچد

شمارهٔ ۲۰۱ : گمان دارم که در زیر فلک قحط فضا گردد

شمارهٔ ۲۰۲ : دل اگر شیفته موجه ساغر گردد

شمارهٔ ۲۰۳ : دل اگر صیقلی اشک دمادم گردد

شمارهٔ ۲۰۴ : تا کی از عکس تو آیینه گلستان گردد

شمارهٔ ۲۰۵ : با عشق توام ناله فراموش نگردد

شمارهٔ ۲۰۶ : عشق تو چراغ دل هر خام نگردد

شمارهٔ ۲۰۷ : غمش از دل الهی کم نگردد

شمارهٔ ۲۰۸ : ز لعلت شور بلبل تازه گردد

شمارهٔ ۲۰۹ : ز تاب روی تو اشکم گلاب می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۰ : وطنم بی تو سفر می گردد

شمارهٔ ۲۱۱ : اگر آهی کشم افشاگرِ صد راز می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۲ : دلی کز بی‌خودی گرم سراغ عشق می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۳ : دلی به خاک ره انتظار می بندد

شمارهٔ ۲۱۴ : نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد

شمارهٔ ۲۱۵ : فلک بر کاردانی‌های اهل هوش می‌خندد

شمارهٔ ۲۱۶ : یار با ما سر وفا دارد

شمارهٔ ۲۱۷ : عیشم از دولت بیدار اثرها دارد

شمارهٔ ۲۱۸ : در صف زنده دلان عزت دیگر دارد

شمارهٔ ۲۱۹ : بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد

شمارهٔ ۲۲۰ : لب از تبسم و چشم از ادا خبر دارد

شمارهٔ ۲۲۱ : گرد جولان تو را گل به جبین بر دارد

شمارهٔ ۲۲۲ : اگر امروز دل در سینه پرواز دگر دارد

شمارهٔ ۲۲۳ : دردی که می کشد جان منت به خویش دارد

شمارهٔ ۲۲۴ : دلم به لاله و گل بی رخت جدل دارد

شمارهٔ ۲۲۵ : سیرگل زیر پیرهن دارد

شمارهٔ ۲۲۶ : سرشته ایم به دل درد را گلاب ندارد

شمارهٔ ۲۲۷ : کدامین جلوه یارب اختیار این چمن دارد

شمارهٔ ۲۲۸ : مهر کوته نظران خصمی دیرین دارد

شمارهٔ ۲۲۹ : تغافل در نگه پنهان که دارد

شمارهٔ ۲۳۰ : دور از تو قدح شکوه صراحی گله دارد

شمارهٔ ۲۳۱ : بوی گل و رنگ لاله دارد

شمارهٔ ۲۳۲ : ز مژگان می‌کند رم چشم آهویی که او دارد

شمارهٔ ۲۳۳ : ز بیداد تو عاشق خاطر بی‌کینه‌ای دارد

شمارهٔ ۲۳۴ : عالم از گریه من بزم شرابی دارد

شمارهٔ ۲۳۵ : دل دشمن نصیحتی دارد

شمارهٔ ۲۳۶ : چو گل از اختلاطم سنگ طفلان تازگی دارد

شمارهٔ ۲۳۷ : زبان ناصح اگر زهر قاتلی دارد

شمارهٔ ۲۳۸ : نیاز عشق پیش از آشتی رنجیدنی دارد

شمارهٔ ۲۳۹ : دل قبله ای از طرف کلاهی دارد

شمارهٔ ۲۴۰ : ز چشم فتنه‌ات محشر غم پنهانی‌یی دارد

شمارهٔ ۲۴۱ : گرفتم او گذاری بر سر بیمار می‌آرد

شمارهٔ ۲۴۲ : کو قاصدی که نامه به باد صبا برد

شمارهٔ ۲۴۳ : کی چو بی‌دردان نوید وصلم از جا می‌برد

شمارهٔ ۲۴۴ : آنکه لعلش بیشتر از نیشتر دل می‌برد

شمارهٔ ۲۴۵ : بی هوش تر ز خوابم و خوابم نمی برد

شمارهٔ ۲۴۶ : بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد

شمارهٔ ۲۴۷ : دل کسی که به این ترکتاز می گذرد

شمارهٔ ۲۴۸ : ز تیغ او گل زخمی شکار خواهم کرد

شمارهٔ ۲۴۹ : چشمت از هر گردشی بزم دگر آماده کرد

شمارهٔ ۲۵۰ : دلم در آتش رشک چراغ می سوزد

شمارهٔ ۲۵۱ : آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد

شمارهٔ ۲۵۲ : جان سختی دلم را بیداد می شناسد

شمارهٔ ۲۵۳ : گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

شمارهٔ ۲۵۴ : دل ز تاراج نگاه شعله بازش می‌رسد

شمارهٔ ۲۵۵ : هستیم از بس غبار خاطر احباب شد

شمارهٔ ۲۵۶ : از کدوی باده کی باشد که گلها بشکفد

شمارهٔ ۲۵۷ : دل افسرده هر خام جوش ما نمی‌داند

شمارهٔ ۲۵۸ : ز خمار عضو عضوم به شکسته خار ماند

شمارهٔ ۲۵۹ : غمت به راحت وصلت به جنگ می ماند

شمارهٔ ۲۶۰ : یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته اند

شمارهٔ ۲۶۱ : هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند

شمارهٔ ۲۶۲ : درها به روی ناز و تماشا گشاده اند

شمارهٔ ۲۶۳ : در این مکتب کتاب عقل را دیوانه می‌خواند

شمارهٔ ۲۶۴ : عشق اول بر دل غم‌پرور آتش می‌زند

شمارهٔ ۲۶۵ : نو بهار آمد دلم فال شکفتن می زند

شمارهٔ ۲۶۶ : چند غفلت صید ایمانم کند

شمارهٔ ۲۶۷ : به زنده کرده سوز نهان قبا چه کند

شمارهٔ ۲۶۸ : کی سر شوریده من فکر سامان می‌کند

شمارهٔ ۲۶۹ : بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می‌کند

شمارهٔ ۲۷۰ : گاهی از نگه به رخم خنده می کند

شمارهٔ ۲۷۱ : خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند

شمارهٔ ۲۷۲ : اگر به جانب من شعله خار می بیند

شمارهٔ ۲۷۳ : خدنگت مرا یار دیرینه بود

شمارهٔ ۲۷۴ : اشکم به گلشن دل صد پاره می رود

شمارهٔ ۲۷۵ : آشنایی نه چراغی است که خاموش شود

شمارهٔ ۲۷۶ : لب بگشا به گفتگو تا دل ما روا شود

شمارهٔ ۲۷۷ : عشق یک پرده از آن عاشق پر نور شود

شمارهٔ ۲۷۸ : آن را که از برای تو خاطر غمین شود

شمارهٔ ۲۷۹ : سرو از چمنت پای به زنجیر برآید

شمارهٔ ۲۸۰ : هر خار که از چمن برآید

شمارهٔ ۲۸۱ : چه شرم است اینکه سویم ننگرد چون مست ناز آید

شمارهٔ ۲۸۲ : مرا از صحبت زاهد غم دیرینه باز آید

شمارهٔ ۲۸۳ : شبی کز دیده سیل لاله گون بیرون نمی آید

شمارهٔ ۲۸۴ : چند منعم ز کوی یار کنید

شمارهٔ ۲۸۵ : تو را که از لب چون پسته قند می‌روید

شمارهٔ ۲۸۶ : نگاهش آشنا شد آشناتر

شمارهٔ ۲۸۷ : شبنم اشکی به دل دارم ثمرها بیشتر

شمارهٔ ۲۸۸ : گر دل رمیده شد سفر چاک بیشتر

شمارهٔ ۲۸۹ : دل ندارم بیقراری بیشتر

شمارهٔ ۲۹۰ : سخن عمدا نمی گوید که از راز نهان مگذر

شمارهٔ ۲۹۱ : مگریز ای گل رعنا مگریز

شمارهٔ ۲۹۲ : خیال لعل لبش عیش تنگدستان بس

شمارهٔ ۲۹۳ : ز شرم آینه رویی در آتشم که مپرس

شمارهٔ ۲۹۴ : سرم به حلقه فتراک بین گناه مپرس

شمارهٔ ۲۹۵ : آبرو گر بایدت سرگشته چون خاشاک باش

شمارهٔ ۲۹۶ : ای از لب تو غنچه و شبنم نمک فروش

شمارهٔ ۲۹۷ : در حقیقت قرب و بعد مردم دنیا غلط

شمارهٔ ۲۹۸ : عالم از رنگینی پرواز ما داغ است داغ

شمارهٔ ۲۹۹ : چون نگه حیرت پرست یک تماشا بوده ام

شمارهٔ ۳۰۰ : کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیده‌ام

شمارهٔ ۳۰۱ : در بزم تواضع طلبی سخت غریبم

شمارهٔ ۳۰۲ : رفته ام از خود ندانم بیقرار کیستم

شمارهٔ ۳۰۳ : می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم

شمارهٔ ۳۰۴ : یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم

شمارهٔ ۳۰۵ : از تمنای تو سرگرم تمنای خودم

شمارهٔ ۳۰۶ : که دید از غم شناسان خاطر شادی که من دیدم

شمارهٔ ۳۰۷ : پرورده عشقم دل بی ریش ندارم

شمارهٔ ۳۰۸ : ملامت می کنند از شورش حالی که من دارم

شمارهٔ ۳۰۹ : کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم

شمارهٔ ۳۱۰ : دانه ای نمی کارم اشک آتشین دارم

شمارهٔ ۳۱۱ : نیم گلچین که از مرغ چمن یا باغبان ترسم

شمارهٔ ۳۱۲ : نظاره شیفته ما را به خط و خال قسم

شمارهٔ ۳۱۳ : دل نیستم که منتی از آرزو کشم

شمارهٔ ۳۱۴ : بیش از این بی دوست بودن نیست در شان دلم

شمارهٔ ۳۱۵ : چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم

شمارهٔ ۳۱۶ : چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم

شمارهٔ ۳۱۷ : دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم

شمارهٔ ۳۱۸ : دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم

شمارهٔ ۳۱۹ : دردیم و از دیار هوس کم گذشته ایم

شمارهٔ ۳۲۰ : عاشق و شیدا و مست و لاابالی گشته ایم

شمارهٔ ۳۲۱ : نیست بیحاصل که خون از چشم تر افشانده ایم

شمارهٔ ۳۲۲ : مجنون دشت گریه مستانه خودیم

شمارهٔ ۳۲۳ : جز عشق میی در خم افلاک ندیدیم

شمارهٔ ۳۲۴ : ای آنکه دل ربوده ای از دلربای ما

شمارهٔ ۳۲۵ : از بسکه سوخت بی تو دل بیقرار من

شمارهٔ ۳۲۶ : ز دشمن می‌گریزم دوست می‌آید به جنگ من

شمارهٔ ۳۲۷ : خنده شیشه رساند زغم آواز به من

شمارهٔ ۳۲۸ : باده در میکده گشت آیینه

شمارهٔ ۳۲۹ : نخورد به بزم مستان لب شیشه آب بی تو

شمارهٔ ۳۳۰ : از گلشن زمانه چه گلدسته بسته‌ای

شمارهٔ ۳۳۱ : سرو بر خویش ببالد که تو رعنا شده ای

شمارهٔ ۳۳۲ : دلت خندان‌تر از گل چشم گریانم چه می‌پرسی

شمارهٔ ۳۳۳ : نازکی سیر بناگوشی کسی

شمارهٔ ۳۳۴ : ساقی سحر است شبچراغی

شمارهٔ ۳۳۵ : در سر هر مویم از جوش خیالت غلغلی

شمارهٔ ۱

سینه ای داده ام به تیغ جفا

جگر از چاک کرده ام پیدا

عیش وصلت قوام باده شوق

دل ندانم ز دست و سر از پا

شمارهٔ ۲

دیده پاک حباب می حال است اینجا

لب خاموش دم صبح خیال است اینجا

نمک صید نکردن فره صیاد است

دام صد پاره به از بستن بال است اینجا

شمارهٔ ۳

به رنگ لاله می جوشد پری جای شکار اینجا

به خون رنگ و بوی خویش می غلتد بهار اینجا

ره شوق تو بازیگاه طفلان است پنداری

ز شوخی هر طرف دیوانه می رقصد بهار اینجا

شمارهٔ ۴

ز سیر قدر بهار و خزان شود پیدا

ز خار و گل هنر باغبان شود پیدا

کسی که زهر نخورده است شهد نشناسد

ز دشمنان مزه دوستان شود پیدا

شمارهٔ ۵

نظاره خطش از هوش می برد ما را

به سیر باغ بناگوش می برد ما را

چه اوجها که گرفتیم تا غبار شدیم

نسیم کوی تو بر دوش می برد ما را

شمارهٔ ۶

جنون دانسته گستاخ تماشا می‌کند ما را

که می‌داند حجاب عشق رسوا می‌کند ما را

به ذوق بی‌خودی با بوی گل برگ سفر داریم

نیاید گر بهار از پی که پیدا می‌کند ما را

اگر دل زیر بار غم نباشد بیم رسوایی است

سبک‌روحی خجل از کوه و صحرا می‌کند ما را

شمارهٔ ۷

دهقان که ز ما بیش خرد حاصل ما را

از شبنم و گل ساخته آب و گل ما را

در قافله گریه مستانه ما هست

خضری که به جایی برساند دل ما را

شمارهٔ ۸

جنون که کرد به دیوانگی مثل ما را

گل همیشه بهار است در بغل ما را

کسی که در پی نیکی است بد نمی بیند

نمانده با دگری غیر خود جدل ما را

همین بس است که در خاطر جفا باشیم

چه شد که چشم تو کم می کند محل ما را

شمارهٔ ۹

الهی آشنا کن ساقی بیگانه ما را

که از زهر نگاهی پر کند پیمانه ما را

دل از بی دردی آمد در فغان سودای عشقی کو

که در زنجیر خاموشی کشد دیوانه ما را

حدیث درد عشق ما به نام دیگران گویید

به این تقریب شاید بشنود افسانه ما را

شمارهٔ ۱۰

من که گشتم خاک ره پروای افلاکم چرا

من که کردم ترک سر از دردسر باکم چرا

رشک دل با دیده کم از اختلاط غیر نیست

کس چه می داند که در بزم تو غمناکم چرا

انتظار باده را هم نشئه ای در جام هست

گر نمی دانی مقیم سایه تاکم چرا

شمارهٔ ۱۱

اگر دانم که عشقت گرمتر خواهد تب خود را

نسازم آشنای استجابت یارب خود را

دو عالم مطلب از یاد دو عالم می رود فریاد

اگر آرم به یاد خویش ترک مطلب خود را

زهر صبح دلم خورشید عالمتاب می تابد

به دست تیره روزی داده ام تا کوکب خود را

شمارهٔ ۱۲

ز بی سرمایگی دادم سرانجامی سر خود را

به دست صد شکست دل سپردم ساغر خود را

چنان سیر چمن شد در گرفتاری فراموشم

که هرگز از قفس نشناختم بال و پر خود را

شمارهٔ ۱۳

بسکه بر هم زد ز ترکش خانه زنبور را

کرد چون مژگان به چشمم ظلمتستان نور را

کشتزار بی نیازی را غباری حاصل است

خرمن آید در نظر نقش پی ما مور را

شمارهٔ ۱۴

رخصت طوفان دهم گر اشک عالمگیر را

گم کند چون موج دریا رشته تدبیر را

دل که بی آه است خواهم از نظر افکندنش

بر میان بهر چه بندم ترکش بی تیر را

شمارهٔ ۱۵

پیش می میرم به راهت نقش پای خویش را

گرد سرگردم زیادت مدعای خویش را

روز محشر من شهید منت از شرم و حیا

چون کنم اظهار یارب ماجرای خویش را

شمارهٔ ۱۶

غم عشقت زده ره خواب مرا

کرده پر کاسه خوناب مرا

شمارهٔ ۱۷

دلیل بادیه دیوانگی بس است مرا

همین نشانه فرزانگی بس است مرا

ز خویشتن به دیار جنون گریزانم

که آشنایی بیگانگی بس است مرا

کجاست غم که کشد رخت من به کوی جنون

به عقل نسبت همخانگی بس است مرا

شمارهٔ ۱۸

حیرت آبادی که او پهلو نشین باشد مرا

کاش همچون شمع جان در آستین باشد مرا

بی تو کی راضی شود جان وصال آموز من

تا اثر در یارب و سر بر زمین باشد مرا

شمارهٔ ۱۹

به آفتاب برابر مساز یار مرا

که همنشین خزان می کنی بهار مرا

به خاک رهگذرت جا گرفته ام که نسیم

به دامن تو رساند مگر غبار مرا

شمارهٔ ۲۰

نیست در سر هوس جوش خریدار مرا

می گدازد چه کنم گرمی بازار مرا

در بهاری که گلش رنگ حیا داشته است

باغبان است ندیده است به گلزار مرا

شمارهٔ ۲۱

نسیم بی نیازی کرد تا روشن چراغم را

هوای ناامیدی برد از سر کشت باغم را

ز گلشن می برد بی اختیارم دشت پیمایی

پریشان کرد زلف سایه سروی دماغم را

شمارهٔ ۲۲

صبح بیدار ندارد نظر پاک مرا

آب در شیر کند دیده نمناک مرا

راز او خجلت رسوایی محشر نکشد

نتوان جست به صحرای عدم خاک مرا

اختیارش تر صاف است چراغش روشن

شعله محراب دعا کرده دل پاک مرا

شمارهٔ ۲۳

کرده ای لبریز می جام مرا

دیده ای فال سرانجام مرا

می رود از خاطرت بی اختیار

گر نویسی بر زبان نام مرا

شمارهٔ ۲۴

گشته سودای غمش هم درد و هم درمان مرا

می تراود آب خضر از آتش پنهان مرا

ساخت اول حلقه زنجیرم از چشم غزال

چون به صحرا برد سودای تو از زندان مرا

زد فلک از اخترم بر سر گل سرگشتگی

بسکه دید از گردش چشم تو سرگردان مرا

شمارهٔ ۲۵

ز پرده های خموشی شنو فغان مرا

به غیر غنچه نفهمد کسی زبان مرا

نمی شود نفسی غافل از دلم صیاد

قفس به زیر نگین دارد آشیان مرا

شمارهٔ ۲۶

کرده ام مرغی سبکروحی امید و بیم را

اضطرابم در بغل دارد گل تسلیم را

شوخی پرواز او بال گرفتاری خوش است

می کنم در کنج عزلت سیر هفت اقلیم را

شمارهٔ ۲۷

باشد خطر ز وصل جدایی کشیده را

تیغ اجل در آب بود سگ گزیده را

شمارهٔ ۲۸

کرده ام از غیر خیال دوست خالی سینه را

از غبار آرزو شستم دل بی کینه را

آسمان را دل ز رشک عشرتم خالی نشد

تا نزد بر شیشه ام سنگ شب آدینه را

شمارهٔ ۲۹

صبح شد ساقی بده جام می دیرینه را

تا بر افروزیم از این آتش چراغ سینه را

فصل گل تا از لب ساغر نگیری کام دل

از میان هفته بیرون کن شب آدینه را

شمارهٔ ۳۰

دیده آشوب نگاه فتنه پرداز تو را

نیست پروای قیامت کشته ناز تو را

فیض خواری بین که رنج صید ما ضایع نشد

دسته گل کرد از خون چنگل باز تو را

سرنوشت کار خود از من چه می پرسی؟ مپرس

عشق می داند اسیر انجام و آغاز تو را

شمارهٔ ۳۱

بیا که فال جنون کرده ایم جنگ تو را

به نرخ گوهر دل می خریم سنگ تو را

نشان راست چرا از دلم نمی پرسی

که برده است به چشم نشان خدنگ تو را

شمارهٔ ۳۲

زمین که گنج روان گفته خاک راه تو را

به حشر پس ندهد کشته نگاه تو را

خلد به دیده محشر خدنگ بیداری

به خواب بیند اگر شور صیدگاه تو را

فریب چرب زبانان نوید وصل دهد

هلاک پرسش مژگان عذر خواه تو را

شمارهٔ ۳۳

چه داد شکر دهم شوق آرزوی تو را

طواف اگر نکند قبله گاه کوی تو را

غبار عنبر خاکسترم سفیده صبح

طراوت شب من کرده عشق بوی تو را

اشک من پرورده گلزار سر کوی تو را

جوش بلبل از حیا باشد گل روی تو را

آرمیدن در دل عاشق زیارت می کند

کرده محراب تسلی یاد ابروی تو را

شمارهٔ ۳۴

به عالمی ندهم ذوق می پرستی را

شکسته دل نکنم گریه های مستی را

به کوی عشق ز بس صاحب اعتبار شدیم

به ما سپرد غم اسباب تنگدستی را

شمارهٔ ۳۵

از سر بگذار خودنمایی را

تا فاش بینی آشنایی را

شایسته شرطه گر دلی داری

با بحر گذار ناخدایی را

شمارهٔ ۳۶

ز عندلیب چه پرسی نشان خانه ما

که پی نبرد صبا هم به آشیانه ما

بهار رفت (و) نچیدیم جز گل حسرت

ز آب گریه مگر سبز گشت حاصل ما

شمارهٔ ۳۷

گل غم داغ جنون سوخته تا بر سر ما

تشنه خون تمناست لب ساغر ما

گرمی عشق و سیه بختی و دلسوختگی

می توان دید در آیینه خاکستر ما

شمارهٔ ۳۸

عهد تمکین با دل دیوانه بستن کار ما

خاطر خود را ز هر اندیشه خستن کار ما

هر نفس بست و گشادی هست در دست خیال

کار دل افتادن اندر دام و جستن کار ما

گل اگر در پیرهن باشد جنون را نشتر است

نیست خار حرف در خاطر شکستن کار ما

شمارهٔ ۳۹

شد فزون بیغم شکست خاطر دلگیر ما

کو خراجی تا کند بار دگر تعمیر ما

در بیابان جنون خضریم کز سودای عشق

موج آب زندگی شد حلقه زنجیر ما

شمارهٔ ۴۰

بهر پاس عشق خاموشی نشد دمساز ما

پر بلند افتاده بود این پرده آواز ما

آنقدر وسعت ندارد زود رسوا می شود

آسمان را نیست تاب شوخی پرواز ما

شمارهٔ ۴۱

تا کی نشوی گوش بر آواز دل ما

همراز دل مایی و هم راز دل ما

صیدش نکند آفت آرام که دارد

انداز سر زلف تو پرواز دل ما

شمارهٔ ۴۲

عقد گوهر چون صدف در آستین داریم ما

خونبهای خویش در زیر نگین داریم ما

از غبار ما فلک تعمیر زندان می کند

در دو عالم خاطر اندوهگین داریم ما

با دل دیوانه خود مصلحت ها دیده ایم

خنده بر لب جان به کف چین بر جبین داریم ما

شمارهٔ ۴۳

حرف عشق دوست را افسانه می دانیم ما

سایه های بید را دیوانه می دانیم ما

قصه شیرین مجنون یک حدیث درد ماست

عاشقی را در پر پروانه می خوانیم ما

شمارهٔ ۴۴

ویران ز چشمی شد خانه ما

محشر غبار است ویرانه ما

چون چشم عاشق بیدار سازد

خواب عدم را افسانه ما

شمارهٔ ۴۵

می کند مشق تپیدن دل دیوانه ما

بال پرواز شود باده به پیمانه ما

حاصل نشو و نما دیده بیدار شود

گشته صحرا صدف پر گهر از دانه ما

شمارهٔ ۴۶

سینه صافند به هم عاقل و دیوانه ما

زهد و مستی دو حبابند ز پیمانه ما

خشت این غمکده نقشی ز خرابی دارد

جلوه سیل غباری است ز ویرانه ما

از خیال لب لعل تو به شور آمده ایم

خنده گل نمک گریه مستانه ما

شمارهٔ ۴۷

گرد فتادگی شده بال همای ما

منت نمی کشد ز کسی مدعای ما

با چاکهای سینه به محشر نمی رویم

تا رنگ و بوی گل نشود خونبهای ما

حیرت ندیدگی گل گلزار وحشت است

ای غافل از نگاه تغافل نمای ما

شمارهٔ ۴۸

گر به ما فاش شود معنی نادانی ما

دشت را بحر کند اشک پشیمانی ما

شمارهٔ ۴۹

ای نگاهت از شوخی محشر تغافل‌ها

عارضت ز تاب می خانه سوز بلبل‌ها

دیده حیرتستان شد نذر لاله‌رخساران

سینه سنبلستان شد وقف زلف و کاکل‌ها

شمارهٔ ۵۰

الفت نمی‌کنند به کس دل دویده‌ها

گلچین نمی‌شوند جراحت گزیده‌ها

ممنون خصم غالب خویشم که خضر اوست

پای کم است گام به منزل رسیده‌ها

شمارهٔ ۵۱

بسکه دارد دل توکل بر هوا

میزند عمدا تغافل بر هوا

زاهد از باده اگر سازد وضو

افکند سجاده چون گل برهوا

شمارهٔ ۵۲

ناله از تاثیر هویی در کمین دارم بیا

جان برای مقدمت در آستین دارم بیا

کرده تیرت مغز را در استخوان من شرار

خوش چراغانی ز شوق‌آفرین دارم بیا

شمارهٔ ۵۳

چون دل ز وصل تو مایوس می کند مهتاب

چراغ نذر زمین بوس می کند مهتاب

شب فراق ز تر خنده های ابرم سوخت

به تیره روزیم افسوس می کند مهتاب

شمارهٔ ۵۴

چراغم روشن است از روی آتشپاره‌ای امشب

به رغم دیده از دل می‌کنم نظاره‌ای امشب

چو چشم خویش مست جام امّیدی نمی‌دانم

چه ساغر‌های حسرت می‌کشد بیچاره‌ای امشب

شمارهٔ ۵۵

نوروز شد که گردد باغ از سمن لبالب

از شور خنده گل گردد چمن لبالب

در حیرتم که دیگر چون خواب کینه بیند

یاری که جرعه گیرد از خون من لبالب

شمارهٔ ۵۶

کسی که در قدح دیگران بهار گداخت

مرا در آتش افسرده خمار گداخت

شدم غبار و نیامد دگر چه چاره کنم

نگشت وعده فراموش و انتظار گداخت

توبه کردم آسمان میخانه ساخت

از شکست شیشه ام پیمانه ساخت

شمع را همدرد بلبل کرد عشق

برگ گل چید و پر پروانه ساخت

می توان از صید وحشی ساقیان

دامگاه گریه مستانه ساخت

شمارهٔ ۵۷

بسکه نظاره ز تاب رخ جانان افروخت

می توان شمع در این بزم ز مژگان افروخت

در میان تو و خورشید نگنجد نسبت

شعله تیغ تو از خون شهیدان افروخت

زین خجالت که لبت خون به دل صهبا کرد

پنبه چون گل به سر شیشه مستان افروخت

شمارهٔ ۵۸

به یاد روی تو از تاب ناله ام گل سوخت

چه داغها که چمن ز آشیان بلبل سوخت

به قحط سال نگاه تو حاصل عمرم

چو دانه شرر از آتش تغافل سوخت

زمن رسید به جایی رواج ناله که باغ

سپند غنچه پی چشم زخم بلبل سوخت

شمارهٔ ۵۹

ناله در بزم دل سوخته ام ساز آموخت

بیخودی از نفسم شوخی پرواز آموخت

نکند تکیه در آغوش گل و جیب سمن

جلوه ای دید غبارم چقدر ناز آموخت

شمارهٔ ۶۰

چشمت به جام هر که شراب نگاه ریخت

اول ز رشک،خون من بیگناه ریخت

آیینه شبنمی است که از شرم روی تو

یک قطره عرق شد و بر خاک راه ریخت

شمارهٔ ۶۱

مست می آمد و آیینه به دست

مژه دارد گل خورشید پرست

شوخی مشرب خود را نازم

هر گه از دام تمنای تو جست؟

مرد در عالم معنی هم مرد

چقدر توبه ناکرده شکست

شمارهٔ ۶۲

جام لاله پر می شد وقت باده‌نوشی‌هاست

می‌پرست را امروز باغ دلگشا صحراست

وقت می‌خوری دیدم گرمیی ز چشم او

رند لاابالی را یار گرم‌خون صهباست

شمارهٔ ۶۳

مرا به میکده صد منت از می ناب است

که حسن ساقی از او نور چشم احباب است

مخواه گوهر از این بحر زآنکه خضر در او

اسیر محنت سرگشتگی چو گرداب است

شمارهٔ ۶۴

دلم در اضطراب اضطراب است

که هر گردش طلسم فتح باب است

بنازم همت دست تهی را

هر انگشتش کلید فتح باب است

شمارهٔ ۶۵

معنی غالب حریفی بی شماتت همت است

پیش من (بر) دشمن عاجز مروت همت است

می تواند حاتم طایی شدن راه عرب

گر همین افسانه ارباب همت همت است

شمارهٔ ۶۶

داغ مهر دوستانم کینه دشمن کجاست

کاروان بار منت گشته ام رهزن کجاست

راحت آتش پرستان خانه زاد آفت است

مرهم داغی به از خاکستر گلخن کجاست

شمارهٔ ۶۷

امشب از پرتو روی تو گلستان اینجاست

آرزو با سمنت دست و گریبان اینجاست

هرکه پابسته آن زلف چو زنجیرم دید

گفت سرحلقه زنار پرستان اینجاست

دل طلبکار لبش بود که ناگه خالش

خضر ره شد که لب چشمه حیوان اینجاست

شمارهٔ ۶۸

هر طرف فتنه ای از گرد سواری برخاست

مژده ای دیده که از دور غباری برخاست

تو به خونریزی و ما از پی تسلیم شدن

هر که را دست و دلی بود به کاری برخاست

شمارهٔ ۶۹

جز آه و ناله از دل دیوانه برنخاست

غیر از صدای جغد ز ویرانه برنخاست

غم از دلم به ناخن سعی کسی نرفت

هرگز غبار آینه از شانه برنخاست

زاهد فسرده است و گرنه کدام دل

در بزم او نشست که دیوانه برنخاست

شمارهٔ ۷۰

چون دلم دیوانه عاقل نمایی برنخاست

همچو اشکم عقده مشکل گشایی برنخاست

زنگ شرکت برنتابد باطن روشندلان

تا سکندر خاک شد آیینه رایی برنخاست

برق تازیهای عمر است اینکه در راه طلب

رهروان را چون نگه آواز پایی برنخاست

شمارهٔ ۷۱

سیر باغ او خیال خاطر شاد خود است

صیدگاهش سایه سرو چمن زاد خود است

سرنوشتم آیتی در شأن خوبیهای اوست

خاطرم جمع است اگر گاهی مرا یاد خود است

شمارهٔ ۷۲

ز چشم پاکدلان معنی حیا پیداست

تپیدن دل عاشق ز نقش پا پیداست

به خون خویش گواهی دهد گرفتاری

سیاه دستی صیاد از حنا پیداست

شمارهٔ ۷۳

شرح سودای تو از گریه زارم پیداست

برگ برگ چمن از ابر بهارم پیداست

جای اشک از مژه خاکستر دل می ریزد

حاصل سوختن از سایه خارم پیداست

شمارهٔ ۷۴

نشان زخم که جویی سوار بسیار است

سر سراغ که داری غبار بسیار است

یکی است صید تغافل اگر نمی دانی

به امتحان نظری کن شکار بسیار است

شمارهٔ ۷۵

از می تجربه میخانه افلاک پر است

جام مستی شده سرشار که از خاک پر است

سنگ طفلان چه که هر نقش قدم جام جم است

درخرابات جنون آینه پاک پر است

شمارهٔ ۷۶

خون دل خوردن به بزمش از شراب آسانتر است

زهر نوشیهای ما از شهد ناب آسانتر است

همچو جوهر گر نگیرد زخم هر دم دامنش

کشتن ما پیش تیغ او ز آب آسانتر است

ما اسیران را ز رشک سایه دیوار غیر

جان سپردن زیر تیغ آفتاب آسانتر است

شمارهٔ ۷۷

دل داغ در آستین بهتر است

بهار گل آتشین بهتر است

صفا گشته مشاطه نوبهار

ز آیینه روی زمین بهتر است

شرر قطره ابر دیوانگی است

هوای جنون آتشین بهتر است

شمارهٔ ۷۸

بزم خاموشی است مطرب را نوای دیگر است

حسن بیهوشی است مستان را صفای دیگر است

پرده بیگانگی آیینه دار صورت است

هر که نشناسی به معنی آشنای دیگر است

شمارهٔ ۷۹

پاس ادب یاد تو بسیار ضرور است

پرهیز نگاه از در و دیوار ضرور است

عشق آفت و من مست و جنون حوصله پرداز

در مشرب رسواییم اظهار ضرور است

شمارهٔ ۸۰

نقل بزم ما حدیثی زان لب شیرین بس است

جلوه برگ گلی در دامن گلچین بس است

سبزه نورس برون آمد گل خودرو دمید

نوبهار از انتظارت پیر شد تمکین بس است

بلبل و قمری نیم، چشمم به گل یا سرو نیست

از تماشای بهارم جلوه رنگین بس است

شمارهٔ ۸۱

سرنوشتم چون تمنا چین ابرویی بس است

بازگشتم چون تماشا با گل رویی بس است

در محبت دل به حرف آشنایی بسته ایم

حلقه زنجیر ما دیوانگان هویی بس است

شمارهٔ ۸۲

خار وگل از هوای تو دمساز آتش است

نازی که می کشیم همین ناز آتش است

در فتنه هیچکس به خموشی نمی رسد

راز نگفته شوخ تر از راز آتش است

شمارهٔ ۸۳

در گلستان محبت سایه گل آتش است

آبروی اشک خون آلود بلبل آتش است

سوختیم از بی نیازی خرمن صد آرزو

در کف ما برق شمشیر توکل آتش است

حیرت نظاره شوخی حجاب دیده شد

کز فروغ چهره اش آیینه یک گل آتش است

شمارهٔ ۸۴

عالم چمن جوش بهار دم فیض است

هر جلوه پنهان نمک عالم فیض است

دارد نظر از برگ گل تربت او مجنون

شادابیش از تربیت شبنم فیض است

در کعبه دل گفت و شنو راه ندارد

کی گوش و زبان همسفر محرم فیض است

شمارهٔ ۸۵

تا عارض نسرین تو رشک گل باغ است

بس بلبل دلسوخته کز دست تو داغ است

جان نیست دریغ از تو اگر بر سر لطفی

سربازی پروانه ز گرمی چراغ است

شمارهٔ ۸۶

نگاهش از سر مژگان به جنگ است

خدا صبری دهد جوش فرنگ است

دل ما هم دلی دارد کم از کیست

چو صدق آیینه گردد شیشه سنگ است

شمارهٔ ۸۷

بهار و گریه صید تو صبح اقبال است

که سبز گشتن دام و قفس پر و بال است

حریم کعبه بخشش بهشت راحت ما

خطاست صید اگر نامه های اعمال است

شمارهٔ ۸۸

عالم تمام شرح جگر خواری دل است

تفسیر نقطه ای که ز پرگاری دل است

خون می چکد ز قصه ام امشب حذر کنید

چنگ محبت است و گرفتاری دل است

دیوانگی به گرد غبارم نمی رسد

این نشئه درد ساغر سرشاری دل است

شمارهٔ ۸۹

در بزم وفا یاد لب یار حرام است

درکیش ادب مستی سرشار حرام است

چاک دل ما وقف گریبان غبار است

جمعیت دیوانه به گلزار حرام است

شمارهٔ ۹۰

با تماشای تو سیر گل و گلشن ستم است

تا توان رفت به قربان تو مردن ستم است

بر دل ما که ز خونگرمی یاران شکند

آتش افروختن کینه دشمن ستم است

شمارهٔ ۹۱

بعد از این در بزم او دانسته آهی لازم است

تا کند اندیشه قتلم گناهی لازم است

گرچه استغناست ناحق کشتگان را خونبها

چشم خوبان را نگاه عذرخواهی لازم است

شمارهٔ ۹۲

شهید دوستی گشتن فن ماست

به هرکس دوست گشتن دشمن ماست

دلیرت در جفا جز من که کرده است

تو خون می ریزی و در گردن ماست

شمارهٔ ۹۳

خاکساری بزم عیش خاطر آگاه ماست

چون گهر گرد یتیمی خاک بازیگاه ماست

نیست از گرد خودی در کاروان ما اسیر

هر که دور افتاده است از خویشتن همراه ماست

شمارهٔ ۹۴

پی گم گشتگی ستاره ماست

بال عنقا کلید چاره ماست

در دل آن چشم مست می گذرد

اول مستی گذاره ماست

شمارهٔ ۹۵

محبت خانه زاد سینه ماست

خموشی همدم دیرینه ماست

ز جوی سینه صافی می خورد آب

فراموشی که تیغ کینه ماست

شمارهٔ ۹۶

بهار رفته گل باغ جانفشانی ماست

نفس شماره اوراق زندگانی ماست

چکد ز باده تمکین بهار مرده دلی

وداع حوصله برهان کاردانی ماست

دل گداخته سر لوح فرد بیتابی است

بیاض شعله گواه سواد خوانی ماست

شمارهٔ ۹۷

دلیل شوق به رهزن درست پیمان است

خوشا دلی که به دشمن درست پیمان است

به جان توبه ما می خورد بهار قسم

شکستگی به شکفتن درست پیمان است

شمارهٔ ۹۸

قفل کتابخانه حیرت دل من است

صندوق رازهای محبت دل من است

صید نگاه گرم ز دام رمیدگی است

آیینه دار وحشت و الفت دل من است

شمارهٔ ۹۹

یاد روی تو نور چشم من است

آب آیینه آتش چمن است

شمارهٔ ۱۰۰

بیاض ساده دیوانگی کتاب من است

دل شکسته من ساغر شراب من است

نه خوب دانم و نی زشت اینقدر دانم

که هر چه هست به غیر از من انتخاب من است

شمارهٔ ۱۰۱

شراب لعل که سرمایه حیات من است

که جوش خضر جگر تشنه نبات من است

ز بحر تشنه لبی التجا به کس نبرم

دل شکسته من کشتی نجات من است

شمارهٔ ۱۰۲

خوابهای بی اثر تأثیر فریاد من است

بیزبانی گلستان خاطر شاد من است

حلقه دامش رم از چشم غزالان می کند

شرم طفلی سخت دامنگیر صیاد من است

شمارهٔ ۱۰۳

دمید سبزه دگر عید انتعاش من است

حریر سایه گل فرش خوش قماش من است

شکفت از او گل صدبرگ چون ستاره صبح

مگر نسیم سحر آه دلخراش من است

شمارهٔ ۱۰۴

درد دوا فروش طبیب دل من است

بیتابی سپند شکیب دل من است

هرکس به قدر حوصله خویش می برد

کیفیت نگاه نصیب دل من است

شمارهٔ ۱۰۵

ضعف بازوی من کمان من است

دل جان سخت من نشان من است

می خورد خون دل ولی شب و روز

قسم ته دلیش جان من است؟

شمارهٔ ۱۰۶

دل به راحت ندهم پاس محبت این است

مژه بر هم نزنم خواب فراغت این است

سینه صافی است غباری که ز راهم برخاست

اثر ساده دلیهای عداوت این است

شمارهٔ ۱۰۷

فتاده ایم ز پا در ره تو کام این است

سپرده ایم به یاد تو جان پیام این است

جنون پرستم و راه و روش نمی دانم

به یار چون رسم از خود روم، سلام این است

شمارهٔ ۱۰۸

ز جلوه تو زمین چون نگار رنگین است

به خاطری که تو باشی غبار رنگین است

گل از تپانچه برت سرخ رو کند خود را

ز خون خویش رخ شرمسار رنگین است

شمارهٔ ۱۰۹

ببالد دیده حیرانی پناه است

بنازد دل محبت دستگاه است

به این بیگانگی الفت شعار است

به این شیر افکنی آهونگاه است

چه قربانهای گلگون پوش دارد

سرکوی محبت عیدگاه است

شمارهٔ ۱۱۰

سرو دلجوی قیامت اعتدالی داشته است

باده لعل لب شیرین خیالی داشته است؟

پادشاه عشق از دل باج آبادی گرفت

این ده ویران عجب مال و منالی داشته است

شمارهٔ ۱۱۱

تا دلت مایل شکار صید صحرا گشته است

سبزگردیدن به کام دانه ما گشته است

گوهر شاداب دارد چشم خواب آلوده ای

گه لب ساقی وگاهی موج صهبا گشته است

شمارهٔ ۱۱۲

بس که در بزمش نگه سرمشق حیرت گشته است

راز دل ممنون تأثیر محبت گشته است

چون تسلی بخشدم زخمی که از مژگان اوست

تا دل آیینه بیتاب جراحت گشته است

خوانده نور چشم خود آیینه ما را غبار

گنج باد آورد ما گرد کدروت گشته است

شمارهٔ ۱۱۳

مژگان او به دام نگاهم گرفته است

هرجا که می روم سر راهم گرفته است

آیم به کار دل همه گر روز محشر است

خونها که خورده است گواهم گرفته است

عشق خجل ز مسجد و میخانه کرده است

گاهی به راه و گه به نگاهم گرفته است

شمارهٔ ۱۱۴

بس که مژگان کجت عربده ناک افتاده است

هرکجا می نگرم سینه چاک افتاده است

شش جهت مشت شراری شد و پرواز گرفت

برق جولان که در خرمن خاک افتاده است؟

شمارهٔ ۱۱۵

تا همتم به راه طلب پا نهاده است

پا بر سر هزار تمنا نهاده است

مجنون ندیده بالش راحت به خواب هم

گاهی سری به دامن صحرا نهاده است

شمارهٔ ۱۱۶

چون غبارم جلوه بیباکی از جا برده است

خاکساری بین که کارم را چه بالا برده است

نیست در دستم عنان اختیاری همچو موج

گریه ام گاهی به صحرا گه به دریا برده است

هرزه گردی کی غبار از خاطر ما می برد

عشق با رندان دل ما را به صحرا برده است

شمارهٔ ۱۱۷

سرگشتگی نشستنم از یاد برده است

بیهوده گردیم گرو از یاد برده است

در بیضه شکسته محبت دل مرا

از آشیان به خدمت صیاد برده است

شمارهٔ ۱۱۸

دل با خیال لعل تو پیوند کرده است

در جام زهر چاشنی قند کرده است

زاهد بگیر ساغر و مستانه برفشان

این دست را که سبحه عسس بند کرده است

شمارهٔ ۱۱۹

گرد جولان تو چشمم را بهاری کرده است

اشک رنگینم جهان را لاله زاری کرده است

دانه خورشید پنهان می کند در دام ابر

باز صیاد هوا فکر شکاری کرده است

شمارهٔ ۱۲۰

شوخی دیوانه آب از شبنم گل خورده است

سبزه اش تاب از نسیم جعد سنبل خورده است

بیخودی گل می کند از ناله نی در دلم

نیستان پنداری آب از چشم بلبل خورده است

شمارهٔ ۱۲۱

مزه عمر جنون بوی بهار آمده است

نمک مجلس مستان به چه کار آمده است

نشئه فیض صبوحی زدگان بوی گل است

گرد جولان کسی صبح شکار آمده است

طره آمیخته با عقد گهر بر رویش

گلبن ناله زنجیر به بار آمده است

شمارهٔ ۱۲۲

چون گل آشفته و چون شعله سوار آمده است

صبح رویش ز شبیخون بهار آمده است

خیره چشمان مژه ها را صف پروانه کنید

گرد راهش ز چراغان شرار آمده است

در لحد پنجه رسوایی مجنون گیر است

چاکش از دل به گریبان غبار آمده است

شمارهٔ ۱۲۳

کشت جهان ز نشو و نما پاک مانده است

آن دانه صرف برده که در خاک مانده است

در صیدگاه او زغبارم اثر نماند

خونم هنوز در رگ فتراک مانده است

شمارهٔ ۱۲۴

سربلندیها غباری بوده است

آسمان هم خاکساری بوده است

جلوه تا کرد آزمودم خویش را

جانفشانی سهل کاری بوده است

شمارهٔ ۱۲۵

چون دور ز وصل یار می بوده است

دل در بر من چه کار می بوده است

هر روز به رنگ تازه می خندد

این داغ چه خوش بهار می بوده است

شمارهٔ ۱۲۶

خط او دام هوش گردیده است

لاله ریحان فروش گردیده است

از نگاه فسرده زاهد

شعله سنجاب پوش گردیده است

شمارهٔ ۱۲۷

گرچه ساقی صرفه در خون خوردن من دیده است

طالعم را توبه در اوج شکستن دیده است

کی فراموشم شود وحشت پرستیهای دل

دوست هم خود را در این آیینه دشمن دیده است

ظرف دلتنگی نداری لاف رسوایی مزن

غنچه این باغ کی فال شکفتن دیده است

شمارهٔ ۱۲۸

باغها از سایه ابر بهاری دیده است

دیده ما صرفه ها در گریه باری دیده است

گردبادش در نظر آید بناهای بلند

بسکه عبرت در جهان بی اعتباری دیده است

چشم خواب آلود این دانه آب گوهر است

عشق پر فیضی ز کسب خاکساری دیده است

شمارهٔ ۱۲۹

درد می دردی به ایاغت نرسیده است

بوی گل داغی به دماغت نرسیده است

عاشق زکجا شکوه کجا این چه خیالی است

پیداست کزین باده دماغت نرسیده است

سبز است ز خون دل ما حاصلت ای چرخ

این است که یک میوه باغت نرسیده است

شمارهٔ ۱۳۰

طراوت چمن از خون دل فشانیهاست

بهار عشرت ایام دل جوانیهاست

زبان نفهم وفایی چه می توان کردن

بهوش باش که در پرده همزبانیهاست

شمارهٔ ۱۳۱

شمع و چراغ مجلس مستان می و نی است

جام و کدوی باده پرستان جم و کی است

گو با دو دست پاس سر خود نگاه دار

چون عینک آنکه چشم حسودیش در پی است

مردانه گر ز وادی سر بگذرد کسی

هر نقش پای همت او حاتم طی است

شمارهٔ ۱۳۲

آهم ز لخت دل فلک گل ستاره ای است

حیرانیم بهار بهشت نظاره ای است

دیوانه دلی که به صحرا دویده باز

هر اختری چو دانه زنجیر پاره ای است

شمارهٔ ۱۳۳

می کشی درد ته جام کسی است

بیخودی بویی ز پیغام کسی است

عشق ما را سر به صحرا داده است

چشم آهو حلقه دام کسی است

شمارهٔ ۱۳۴

سرنوشتم چون تمنا چین ابروی کسی است

بازگشتم چون تماشا با گل روی کسی است

در محبت دل به حرف آشنایی بسته ایم

حلقه زنجیر ما دیوانگان بوی کسی است

شمارهٔ ۱۳۵

جلوه سرو روان قافله بیهوشی است

گردش چشم سیه مکتب بازیگوشی است

باده از دست تو مستی نکند داد از تو

اولین قطره این جام می بیهوشی است

شمارهٔ ۱۳۶

گلی که رنگ فروشد به شعله می نوشی است

میی که حوصله بخشد به شیشه بیهوشی است

ز چهره مه و خورشید می توان فهمید

جهان مسخر شمع زبان خاموشی است

شمارهٔ ۱۳۷

کلید زبانم به دست خاموشی است

حکایتم همه افسانه فراموشی است

سپند آتش رشکم خدا نگه دارد

مگر خیال تو با غیر در هم آغوشی است؟

شمارهٔ ۱۳۸

در حقیقت عاشق و معشوق را دل‌ها یکی است

شیشه را از روی نسبت اصل با خارا یکی است

هست شام هجر ما آیینه صبح وصال

نور و ظلمت پیش چشم مردم دانا یکی است

ناوکش چون بر دلی آید ز صد دل خون چکد

عالمی را در گرفتاری ز بس دل‌ها یکی است

شمارهٔ ۱۳۹

تماشا باز در چشمم نهانی است

نگه در پرده، مست جانفشانی است

سرهنگامه ای گردم که آنجا

تغافل خانه زاد لن ترانی است

شمارهٔ ۱۴۰

خسته جور تو با ناله و افغان ننشست

بسته زلف تو یک لحظه پریشان ننشست

غنچه بی یاد لبت بر رخ بلبل نشکفت

لاله بی داغ وفایت به گلستان ننشست

شمارهٔ ۱۴۱

دامان فتنه گل به میان سخن شکست

دریاب توبه را که خمار چمن شکست

از بوی نافه خون دلم جوش می زند

از خوی طره که دماغ ختن شکست

شمارهٔ ۱۴۲

دل از خواری ببالد عزتش هست

خریداری ندارد قیمتش هست

کف خاکی کزان فرسوده تر نیست

سرشت ذره کی در طینتش هست

شمارهٔ ۱۴۳

خط یار گرچه سر زد نگه ستمگرش هست

چه غم خمار دارد می ناز در سرش هست

به کدام جان بنازد به کدام سر ببخشد

چه کند کسی به یک دل که هزار دلبرش هست

شمارهٔ ۱۴۴

به زیان کوش گرت گرمی بازاری هست

لال شو لال گرت فرصت گفتاری هست

صبح ارزانی خورشید که چون شمع مرا

سرمه روشنی از فیض شب تاری هست

شمارهٔ ۱۴۵

عالم شکار فتنه چشم سیاه اوست

هر جا که می روم سر تیر نگاه اوست

سرهای غنچه بسته به فتراک نو بهار

صیاد ما که سایه گل دامگاه اوست

شمارهٔ ۱۴۶

گل خانه زاد خاک ره انتظار کیست

پرواز عندلیب به بال غبار کیست

خورشید زر خریده دود چراغ من

شامم ز یمن عشق کم از روزگار نیست

شمارهٔ ۱۴۷

چرایی سرگران تقصیر ما چیست

بکش، در آتش افکن، مدعا چیست

گذشت از یک تغافل روزگارم

نمی دانم نگاه آشنا چیست

شمارهٔ ۱۴۸

ای که می پرسی که آرامت چه شد آرام چیست

شعله آرام دلم گردید حرف خام چیست

گرد جولان سمندی صید هوشم کرده است

آن گرفتارم که نشناسم قفس یا دام چیست

شمارهٔ ۱۴۹

وصل تو برازنده حسن طلب کیست

چشم تو نوازنده شرم و ادب کیست

هر دولت بیدار گل گلشن رازی است

تا صبح نظر یافته فیض شب کیست

شمارهٔ ۱۵۰

گریه می گوید که عالم کشت بی انباز کیست

ناله می گوید فلک دود سپند راز کیست

اینقدر شوخی نمی آید ز گلشن زاده ای

جلوه بلبل ندانم سایه پرواز کیست

شمارهٔ ۱۵۱

ظلمت شب پردگی راز کیست

نور سحر آینه پرداز کیست

ناله جانسوز بر آرد سپند

سوختم این شعله آواز کیست

شمارهٔ ۱۵۲

گلشن تویی بهار شکفتن به کام کیست

شمشاد بنده تو رعونت غلام کیست

بی جلوه خوشخرامی و بی خنده خوش نمک

سرو و گل از تو بلبل و قمری به دام کیست

مستی ندیده ام که سراغی نکره ام

یاران طلسم توبه شکستن به نام کیست

شمارهٔ ۱۵۳

دل ما سوخت دود گلخن کیست

پر ز خون شد بهار گلشن کیست

آه بلبل چراغ خلوت ما

نکهت گل نسیم دامن کیست

شمارهٔ ۱۵۴

دوری گل بال مرغان قفس را عار نیست

بینوایی همت بی دسترسی را عار نیست

دل کمان زور مطلب های عالم را شکست

گر کشد آهسته تر گاهی نفس را عار نیست

شمارهٔ ۱۵۵

هر کس از خیال نگاه تو دور نیست

گر حور آیدش به نظر بی قصور نیست

داد دل از نهفتن رازی توان گرفت

در کار عشق ناله و آهی ضرور نیست

شمارهٔ ۱۵۶

یک شب که اشک تشنه افشای راز نیست

بیدرد را گمان که دلم در گداز نیست

چون عشق گرم شد نشناسد جوان و پیر

گل را به بزم شعله زخار امتیاز نیست

گر چشم عاشق است کزو به شکاف گور

بر روی دل دری که ز زخم تو باز نیست

شمارهٔ ۱۵۷

زبان ساختگیهای خاص و عامم نیست

غنیمت است که یک ربط در کلامم نیست

شمارهٔ ۱۵۸

راست رو را غمی از عربده دشمن نیست

ره چو باریک شود وسعت برگشتن نیست

راه حرف است که دارد ز تو دورم فریاد

ور نه در بزم تو نزدیکتری از من نیست

شمارهٔ ۱۵۹

هلاک توبه پیمانه ام که خالی نیست

فدای حسن صراحی شوم که خالی نیست؟

فتاده ای که کشد پا به دامن همت

در این بساط کسی غیر نقش قالی نیست

شمارهٔ ۱۶۰

به نکهت چمنم بی‌تو آشنایی نیست

به رنگ غنچه دلتنگ من هوایی نیست

به هر کدام غمش لطف می‌کند خوب است

میان ما و دل از درد او جدایی نیست

شمارهٔ ۱۶۱

محشر نمک از غبار ما داشت

دیوانگی انتظار ما داشت

با دانه و دام راز می گفت

صیاد سر شکار ما داشت

از بیخبری خبر گرفتیم

جای تو دل انتظار ما داشت

شمارهٔ ۱۶۲

دل در قدح ز شوق لبت آفتاب داشت

در آب لعل آتش ما پیچ و تاب داشت

مطلب گداخت شوخی دشنام را چه شد

حرف به لب نیامده ما جواب داشت

آزاده را فسانه راحت هم آفت است

یوسف چه رنجها که ز تعبیر خواب داشت

شمارهٔ ۱۶۳

منزل آوارگی شأن نشان ما نداشت

ذره تا خورشید مغز استخوان ما نداشت

تا ستون می ساخت بازوی تپیدن می شکست

نا توانیهای دل زور کمان ما نداشت

شمارهٔ ۱۶۴

شهرت مجنون بهاری غیر رسوایی نداشت

راز عاشق خاطر افسانه پیرایی نداشت

برق رسوایی کجا و خرمن طاقت کجا

هر که آهی داشت سامان شکیبایی نداشت

شمارهٔ ۱۶۵

کار اشکم بی تو از صحرا گذشت

قطره زد چندان که از دریا گذشت

داشتیم از بس در این ره اعتبار

هر که آمد همچو برق از ما گذشت

شمارهٔ ۱۶۶

در غمش از خویش چون سیماب می باید گذشت

چشم داری از خیال خواب می باید گذشت

مگذر از کویش که آنجا سرزمین چشم ماست

هر قدم صد جا چو موج از آب می باید گذشت

شمارهٔ ۱۶۷

دمی که مست حیا از من آن غزال گذشت

ز رشک دیده چه گویم به دل چه حال گذشت

به گلشنی که درآید به جلوه نخل قدش

چو ابر از سر سرو، آب انفعال گذشت

شمارهٔ ۱۶۸

حرف شمع رخ او دوش در این خانه گذشت

آتش رشک چو آب از سر پروانه گذشت

شکوه کفر است از او گرنه بیان می کردم

کاشنایی زمن امروز چو بیگانه گذشت

تیره آن بزم که بی شمع رخ ساقی بود

تلخ آن عمر که بی گردش پیمانه گذشت

شمارهٔ ۱۶۹

شوخی حسن تو گه نقش و گهی نقاش گشت

راز پنهان دو عالم از دل ما فاش گشت

دخل عالم نیست خرج چشم گریان را کفاف

بارها در دور اشکم آسمان قلاش گشت

اعتبارم کمتر از ویرانه ای شد آه آه

زانکه نتوانم گهی بر گرد آن سرفاش گشت

شمارهٔ ۱۷۰

یا برای چشم بد تعویذ می باید نوشت

یا خط بیزاری امید می باید نوشت

شمارهٔ ۱۷۱

آنکه برات چمن برگل و سنبل نوشت

چون به دل ما رسید حرف تغافل نوشت

سبزه خط چون دمید از رخ او نوبهار

نسخه دیوانگی بر ورق گل نوشت

شمارهٔ ۱۷۲

دل که عمری داشت در خاطر تمنای خطت

عاقبت دیوانه اش دیدم ز سودای خطت

فتنه شوخ است آیه تمکین نمی داند که چیست

حسن بی پروا ندارد هیچ پروای خطت

شمارهٔ ۱۷۳

چو نقد هستی ما سکه وجود گرفت

نمود روی دلی عشق و هر چه بود گرفت

خیال طاقت نادیده را به غارت داد

که بود اینکه ز ما هر چه هم نبود گرفت

شمارهٔ ۱۷۴

درس بی آرامی از سیلاب می باید گرفت

نسخه بیتابی از سیماب می باید گرفت

موسم گل می رسد ساغر پرستان فرصت است

خون زاهد از شراب ناب می باید گرفت

می دهد از راز پنهانش خبر چین جبین

سرخط باطن ز موج آب می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۵

عقل از دیوانگی ارشاد می باید گرفت

بی تکلف مشربی را یاد می باید گرفت

قاتلی دارد که نامش را نمی داند هنوز

بیدماغی از دل ما یاد می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۶

در شب آدینه بزم حال می باید گرفت

صبح شنبه جام مالامال می باید گرفت

نوبهاری می رسد خوش جلوه چون طاوس مست

می پرستان عید استقبال می باید گرفت

گه برای دوستان گه از برای دشمنان

هر چه آید بر زبانها فال می باید گرفت

شمارهٔ ۱۷۷

رخ تو نسخه خوبی زلاله زار گرفت

کلید گلشن حسن از کف بهار گرفت

شکسته است دلم را غم زمانه چنان

که آرزو نتواند در او قرار گرفت

شمارهٔ ۱۷۸

افسون غم ز خاطر من می توان گرفت

راه شکفتگی به چمن می توان گرفت

در گلشنی گداخته خاموشیت مرا

کز غنچه هم گلاب سخن می توان گرفت

دارد شهید زندگیم بی تو آسمان

خون مرا ز کشتن من می توان گرفت

شمارهٔ ۱۷۹

یاد او کرد ز دل تا چشم حیران گل شکفت

نام او بردم ز لب تا گوش مستان گل شکفت

بسکه لبریز تماشای تو بودم زیر تیغ

از گل هر قطره خونم صد گلستان گل شکفت

شمارهٔ ۱۸۰

هوا را سرافرازی می دهد نخل خرامانت

تذروستان شود روی زمین از موج جولانت

ز حیرت سرگرانی کم نگه اما چه می دانی

که نرگسدان کند باغ نگه را چشم خندانت

شمارهٔ ۱۸۱

چو گل بر غنچه می خندد دهانت

زند سیلی به نسرین ارغوانت

ز باریکی حدیثی در میان بود

به یاد آمد مرا موی میانت

شمارهٔ ۱۸۲

ساقی مرا به باده بیغش چه احتیاج

مهر توام نواخت به آتش چه احتیاج

در کار نیست قوت بازو به صید ما

آنجا که جذبه هست کشاکش چه احتیاج

شمارهٔ ۱۸۳

می‌کند در بیضه مرغ از یاد دام اندیشه تلخ

گردد از شوق نگاهی شهد می در شیشه تلخ

می‌کند گاهی تغافل در کمین صید دل

بار شیرین می‌دهد نخلی که دارد ریشه تلخ

با گل رعنا نماید شبنم یکدل دو رو

عیش عاشق هست از معشوقه عاشق‌پیشه تلخ

شمارهٔ ۱۸۴

یک سخن دارم دو عالم گوش باد

ساغر زهری کشیدم نوش باد

جلوه پیرا گشته دور از چشم بد

عالمی خمیازه آغوش باد

شمارهٔ ۱۸۵

بی رخت عمر ابد خواب فراموشم باد

بزم وصلت گل خمیازه آغوشم باد

یادش از شغل تمنای توام باز گرفت

بسته ام با تو جناغی که فراموشم باد

شمارهٔ ۱۸۶

دل ز سودای کسی بی غم مباد

بی خیالت خاطرم خرم مباد

هر کجا ماندم ز پا دستم گرفت

سایه عشق از سر من کم مباد

شمارهٔ ۱۸۷

می‌گریزم سایه الفت‌شکاران کم مباد

می‌سپارم جان نوازش‌های یاران کم مباد

می‌کشان را بر سر خاکم بساطی چیده‌اند

در غبار من گل ابر بهاران کم مباد

می‌روم از خود گلاب چاره‌ای در کار نیست

از سر من سایه الفت‌شکاران کم مباد

شمارهٔ ۱۸۸

رنگ شکسته از گل رویش عیان مباد

پژمردگی شکفته از آن گلستان مباد

پیغام خویش جز به خیالش نمی دهم

غیری به این وسیله به او همزبان مباد

شمارهٔ ۱۸۹

سودای عقل موی دماغ کسی مباد

داغ فسردگی گل باغ کسی مباد

کردی ستم به غیر و من از رشک سوختم

روشن چراغ کس ز چراغ کسی مباد

شمارهٔ ۱۹۰

دوستی پیش رخت ارزان باد

خانه خاطرت آبادان باد

شمارهٔ ۱۹۱

سینه ام قاب گل روی تو باد

در مشامم حسن شب بوی تو باد

هرکسی خواهد رقیب من شود

حاصلش چوگان جادوی تو باد

شمارهٔ ۱۹۲

که داغ عاشق ناکام می تواند داد

به غیر ما به که دشنام می تواند داد

دل به خون محبت سرشته ای دارم

اگر خمار شوم جام می تواند داد

شمارهٔ ۱۹۳

غبار ما به او گل می فرستد

که پیغام تحمل می فرستد

شکار طره آشفتگیها

به خوابم بوی سنبل می فرستد

شمارهٔ ۱۹۴

اگر یک دم خیال سرش از دل دور می‌افتد

چو مرهم زخم ما از دیده ناسور می‌افتد

شمارهٔ ۱۹۵

نگاهش از دل ما بر سر نابود می‌رنجد

چو خوی نازکی دیر آتشی شد زود می‌رنجد

دماغ آشفته‌ام پروانه دیوانه‌ای دارم

به یاد شعله‌ای می‌سوزد و از دود می‌رنجد

برای خاطری چون غنچه پژمرده حیرانم

که چون بیند دل ما را غبار‌آلود می‌رنجد

شمارهٔ ۱۹۶

سرم در محشر سودا نگنجد

دلم در سینه صحرا نگنجد

شمارهٔ ۱۹۷

حرفی است محبت که به گفتار نگنجد

این راز در آیینه اظهار نگنجد

چون ذره سپردیم سراپا به نگاهی

در دیده مشتاق تو دیدار نگنجد

شمارهٔ ۱۹۸

عکس تو در آیینه ادراک نگنجد

مجنون تو در خانه افلاک نگنجد

بر آتش شمشیر تو آن سرکه سپند است

خورشید صفت در خم فتراک نگنجد

شمارهٔ ۱۹۹

به دل زگرمی عشقم هوس نمی گنجد

در آتشی که منم خار و خس نمی گنجد

ز بس که گشته ام از ذوق بیخودی لبریز

درون سینه تنگم نفس نمی گنجد

دلیل راه اسیران عشق خاموشی است

به گوش شوق صدای جرس نمی گنجد

شمارهٔ ۲۰۰

شهید خوی گرمش مهر را در کینه می‌پیچد

نگه در دیده می‌دوزد نفس در سینه می‌پیچد

عجب گر از خمارم صبح شنبه دیده بگشاید

ز بس در کلبه‌ام دود شب آدینه می‌پیچد

شمارهٔ ۲۰۱

گمان دارم که در زیر فلک قحط فضا گردد

در این گلشن اگر یک غنچه امید وا گردد

نظر تنگی است این گردون که با وسعت نمی‌سازد

به تنگ آید دل گرمی اگر مطلب روا گردد

کمانداری است بیرحمی که زورش کس نمی داند

چه دل‌ها می‌برد بیگانه‌ای تا آشنا گردد

شمارهٔ ۲۰۲

دل اگر شیفته موجه ساغر گردد

رویش از قبله ابروی بتان برگردد

دست خورده است قدح گر همه جمشید بود

خانه زاد است گر آیینه سکندر گردد

شمارهٔ ۲۰۳

دل اگر صیقلی اشک دمادم گردد

سینه آیینه یکرنگی عالم گردد

بس که نازک شده از تربیت خوی کسی

گل باغ دل ما زخمی شبنم گردد

شمارهٔ ۲۰۴

تا کی از عکس تو آیینه گلستان گردد

سوی عاشق نظری تا همه تن جان گردد

شمارهٔ ۲۰۵

با عشق توام ناله فراموش نگردد

این دود چراغی است که خاموش نگردد

داده است فریب نگهت خام دلان را

آن باده که خمیازه کش جوش نگردد

شمارهٔ ۲۰۶

عشق تو چراغ دل هر خام نگردد

صیدی است خیالت که به کس رام نگردد

خواهم که بر افتد ز جهان رسم وفا هم

تا هیچ زبان محرم آن نام نگردد

بیدل شد اسیر و اثر عشق تو باقی است

کیفیت می در گرو جام نگردد

شمارهٔ ۲۰۷

غمش از دل الهی کم نگردد

ز ملک پادشاهی کم نگردد

شمارهٔ ۲۰۸

ز لعلت شور بلبل تازه گردد

ز بویت گل بلند آوازه گردد

چو خندان بگذری بر طرف گلشن

گلستان یک دهن خمیازه گردد

شمارهٔ ۲۰۹

ز تاب روی تو اشکم گلاب می‌گردد

نظاره‌ام عرق آفتاب می‌گردد

گلی در دیده دارم کز نگاهی آب می‌گردد

دلی در سینه دارم کز غمی خوناب می‌گردد

نمی‌دانم دلش سنگ است یا موم اینقدر دانم

که از یادش دلم سرچشمه سیماب می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۰

وطنم بی تو سفر می گردد

طاقتم زیر و زبر می گردد

بعد عمری که به برآمده ای

تیر مژگان تو بر می گردد

چقدر نام خدا خوش چشمی

نگهت نور نظر می گردد

شمارهٔ ۲۱۱

اگر آهی کشم افشاگرِ صد راز می‌گردد

اگر مژگان زنم بر هم پرِ پرواز می‌گردد

دلم صیدی است فتراکش نفس در سینه دزدیدن

به جولانگاه آن ترک شکار‌انداز می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۲

دلی کز بی‌خودی گرم سراغ عشق می‌گردد

به گرد شهر و کو بر کف چراغ عشق می‌گردد

ز تاب مهربانی می‌پزد در تابه خامی

کسی کز درد تو قانع به داغ عشق می‌گردد

شمارهٔ ۲۱۳

دلی به خاک ره انتظار می بندد

ز گرد خویش چمن را نگار می بندد

کلید باغ دل میکشان نسیم گل است

طلسم توبه به نام بهار می بندد

شمارهٔ ۲۱۴

نوبهار آمد که رسوایی به زهد ما بخندد

غنچه صد برگ عیش از سایه صهبا بخندد

بیدل ما در گلستان وفا کی می‌تواند

شبنمی پنهان بگرید غنچه‌ای رسوا بخندد

شمارهٔ ۲۱۵

فلک بر کاردانی‌های اهل هوش می‌خندد

قضا چون در نبرد آید به جوشن‌پوش می‌خندد

به رنگ موج پرواز کناری در بغل دارم

که بحر از شرطه بادش به صد آغوش می‌خندد

ببین از جبهه یاقوت و سیمای صدف روشن

فزاید قیمت آن را کز لب خاموش می‌خندد

شمارهٔ ۲۱۶

یار با ما سر وفا دارد

نگهش رنگ آشنا دارد

هر چه بینم ز دوست خالی نیست

چقدرها زمین صفا دارد

بخت اگر یار من شود بینم

چشم او رو به سوی ما دارد

شمارهٔ ۲۱۷

عیشم از دولت بیدار اثرها دارد

شبم از گردش پیمانه سحرها دارد

همچو گوهر نظر از پاکی دل یافته ایم

اشک ما در جگر سنگ اثرها دارد

شمارهٔ ۲۱۸

در صف زنده دلان عزت دیگر دارد

هر که چون شیشه دعای قدح از بر دارد

دید تا چشم تو دانست که روزش سیه است

چشم عاشق خبر از گردش اختر دارد

شمارهٔ ۲۱۹

بر قصد طره سنبل چو زلفش تاب بر دارد

درآید آفتاب از پا چو سر از خواب بر دارد

به سیل گریه دادم در سر کویش دل خود را

مگر غافل خیال گل کند از آب بردارد

شمارهٔ ۲۲۰

لب از تبسم و چشم از ادا خبر دارد

کسی نگفت که دل از کجا خبر دارد

به شکوه لب چه گدازم عجب که راز مرا

غریب بیشتر از آشنا خبر دارد

شمارهٔ ۲۲۱

گرد جولان تو را گل به جبین بر دارد

هر چه بارد ز هوا ابر زمین بر دارد

شمارهٔ ۲۲۲

اگر امروز دل در سینه پرواز دگر دارد

پری دیده است این دیوانه انداز دگر دارد

همه تحسین بلبل می کنند اما نمی دانند

کسی گر بشنود پروانه آواز دگر دارد

شمارهٔ ۲۲۳

دردی که می کشد جان منت به خویش دارد

نامی که می برد دل مصحف به پیش دارد

شمارهٔ ۲۲۴

دلم به لاله و گل بی رخت جدل دارد

بهار داغم از این عیش بیمحل دارد

به باغ خاطر ما هر طرف که می نگری

گلی شکفته که صد لاله در بغل دارد

شمارهٔ ۲۲۵

سیرگل زیر پیرهن دارد

جان آیینه در بدن دارد

دل پیمان شکن مبارک باد

عشق پیمان دلشکن دارد

شمارهٔ ۲۲۶

سرشته ایم به دل درد را گلاب ندارد

نوشته ایم به خون نامه را جواب ندارد

شهید سحر بیانی هلاک نامه ندانی

که گفته حرف سخن عاجزان جواب ندارد؟

چه مکتب است ندانم تپیدن دل عاشق

هزار مسئله اش هست و یک کتاب ندارد

شمارهٔ ۲۲۷

کدامین جلوه یارب اختیار این چمن دارد

که ما را در طلسم سایه سرو و سمن دارد

ز تاراج غمش راهی به دلها کرده ام پیدا

نگاهش سرگران با هر که می گردد به من دارد

شمارهٔ ۲۲۸

مهر کوته نظران خصمی دیرین دارد

صافی باطنشان آینه کین دارد

شرم بسیار و سبکروحی سرشار خوش است

ستم است آنکه نه شوخ است و نه تمکین دارد

دوستان گاه ز هم از نگهی می رنجند

مهر چون گشت کهن خاصیت کین دارد

شمارهٔ ۲۲۹

تغافل در نگه پنهان که دارد

تبسم زیر لب خندان که دارد

ز مژگان می نویسم سطر اشکی

سواد نسخه طوفان که دارد

شمارهٔ ۲۳۰

دور از تو قدح شکوه صراحی گله دارد

از حسرت لعلت دل جام آبله دارد

تنها به دلی چشم تو راضی نشد از من

دزدی است که سر در پی این قافله دارد

شمارهٔ ۲۳۱

بوی گل و رنگ لاله دارد

روی مه و خوی هاله دارد

با حکم روان چه می توان کرد

بر گریه برات ناله دارد

شمارهٔ ۲۳۲

ز مژگان می‌کند رم چشم آهویی که او دارد

ز وحشت می‌گریزد وحشت‌خویی که او دارد

شود آیینه تا در برکشد عکس خرامش را

ز رشکم می‌کشد آه از سر کویی که او دارد

شمارهٔ ۲۳۳

ز بیداد تو عاشق خاطر بی‌کینه‌ای دارد

جدا هر ذره خاکسترش آیینه‌ای دارد

خمار دوستی درد سرش جاوید می‌ماند

صداع می همین دود شب آدینه‌ای دارد

شمارهٔ ۲۳۴

عالم از گریه من بزم شرابی دارد

گل حیرانی بسیار گلابی دارد

نکند فیض ادب رنج خموشی ضایع

هر سؤالی که نکردیم جوابی دارد

اجر ناکامی از اندازه حسرت بیش است

گل ناچیده این باغ گلابی دارد

شمارهٔ ۲۳۵

دل دشمن نصیحتی دارد

چشم بیگانه الفتی دارد

خبر از مستی و خمارش نیست

میگساری فراغتی دارد

دل دیوانه بی تماشا نیست

هر کجا هست صحبتی دارد

شمارهٔ ۲۳۶

چو گل از اختلاطم سنگ طفلان تازگی دارد

در این حالم نصیحت‌های یاران تازگی دارد

به خاک کشته‌ای کز ابر رحمت باج می‌گیرد

تغافل‌های ابر نوبهاران تازگی دارد

شمارهٔ ۲۳۷

زبان ناصح اگر زهر قاتلی دارد

جنون کامل ما دست قابلی دارد

ز دیر و صومعه پیش از اراده می گذریم

وجود ناقص ما شوق کاملی دارد

شمارهٔ ۲۳۸

نیاز عشق پیش از آشتی رنجیدنی دارد

دلی دارم که در هر دیدنی وادیدنی دارد

عجب گل چیدنی دارد بهار سینه صافیها

بهار سینه صافیها عجب گل چیدنی دارد

زخاکم لاله می روید ز اشکم غنچه می خندد

تماشاگاه وحدت خوشنما خندیدنی دارد

شمارهٔ ۲۳۹

دل قبله ای از طرف کلاهی دارد

جان بتکده سجده پناهی دارد

عید است به دیوانه مبارک باشد

قربانگاهی از سر راهی دارد

شمارهٔ ۲۴۰

ز چشم فتنه‌ات محشر غم پنهانی‌یی دارد

به ذوق جلوه‌ات افلاک پر افشانی‌یی دارد

چه سازم شیوه خونریزی از یاد نگاهش رفت

مگر از چشم مستی سرمه حیرانی‌یی دارد

دل ما دست از دامان مژگان نخواهد داشت

نظر از چشم او می‌خواهد و قربانی‌یی دارد

شمارهٔ ۲۴۱

گرفتم او گذاری بر سر بیمار می‌آرد

کجا دل طاقت حیرانی دیدار می‌آرد

ز راز دل حجاب عشق می‌بندد زبانم را

ترحم با منش هرگاه در گفتار می‌آرد

شمارهٔ ۲۴۲

کو قاصدی که نامه به باد صبا برد

تا گردم از قلمرو بال هما برد

هرکس به روی ما در چاک قفس گشود

پیش درش تبسم گل التجا برد

یکچند هم به رغم فلک بیوفا شدم

شاید به این وسیله کسی نام ما برد

شمارهٔ ۲۴۳

کی چو بی‌دردان نوید وصلم از جا می‌برد

می‌شود خون گر دلم نام تمنا می‌برد

عقل زاهد می‌کند گر ترک این سودای خام

جنس بالا دستی از بازار مینا می‌برد

عشق یوسف را چراغ بزم زندان می‌کند

گر عنان طاقت از دست زلیخا می‌برد

شمارهٔ ۲۴۴

آنکه لعلش بیشتر از نیشتر دل می‌برد

گر به خاطر بگذرد شیرین‌شکر دل می‌برد

غیر حرف او نمی‌دانم چه گویم در جواب

هرکه می‌پرسد ز حال من خبر دل می‌برد

شاهد رنگین دنیا جلوه‌ای دارد مپرس

می‌خورد خون جگر تا در نظر دل می‌برد

شمارهٔ ۲۴۵

بی هوش تر ز خوابم و خوابم نمی برد

طوفان گریه گشتم و آبم نمی برد

با آنکه غیر دیده تنک ظرفی مرا

با توبه هم به بزم شرابم نمی برد

شمارهٔ ۲۴۶

بس که بیگانگی از خاطر آن گل گذرد

تا خیالش ز دل ما به تغافل گذرد

نتوان داشت به زنجیر در آن انجمنم

که بجز حرف پریشانی کاکل گذرد

غیر کاکل به سر او نشنیده است کسی

کز سر سرو سهی سایه سنبل گذرد

شمارهٔ ۲۴۷

دل کسی که به این ترکتاز می گذرد

چگونه از سر دعوی باز می گذرد

شمارهٔ ۲۴۸

ز تیغ او گل زخمی شکار خواهم کرد

ز رشک خون به دل نوبهار خواهم کرد

هزار درد سرم هست غیر بیکاری

جنون رسید ندانم چه کار خواهم کرد

شمارهٔ ۲۴۹

چشمت از هر گردشی بزم دگر آماده کرد

عکس رویت شیشه آیینه را پر باده کرد

نسخه بینایی‌ای می‌خواست بهر روزگار

مصلحت بینی که لوح خاطرم را ساده کرد

شمارهٔ ۲۵۰

دلم در آتش رشک چراغ می سوزد

که با خیال که شبها دماغ می سوزد

درین بهار کسی را مسلم است جنون

که از فتیله زنجیر داغ می سوزد

شمارهٔ ۲۵۱

آتش عشق نه تنها دل و دین می سوزد

گر فتد سایه عشق به زمین می سوزد

فکر شبگیر سر کوی تو دارد در سر

پیک آهم نفسم از بهر همین می سوزد

سینه صافی است مرا صیقل آیینه اسیر

گر نماید دلم اندیشه کین می سوزد

شمارهٔ ۲۵۲

جان سختی دلم را بیداد می شناسد

قدر ستم کشان را فرهاد می شناسد

مشت غبار عاشق در دام اضطراب است

گشتیم خاک و ما را صیاد می شناسد

شمارهٔ ۲۵۳

گریختم که به گرد ره تو کس نرسد

گداختم که به آیینه ات نفس نرسد

بهار سوختگی را طراوت دگرست

اگر چه گل چمن آرا بود به کس نرسد

به شاهراه وفا نام شکوه کس نشنید

چه شد که ناله به دردسر جرس نرسد

شمارهٔ ۲۵۴

دل ز تاراج نگاه شعله بازش می‌رسد

گفتن افسانه سوز و گدازش می‌رسد

طفل و محجوب است و بی‌باک است و معشوق رسا

هرچه خواهد می‌تواند کرد نازش می‌رسد

چشم و زلفش اختیار عالمی دارد اسیر

کشتن ما بستن اهل نیازش می‌رسد

شمارهٔ ۲۵۵

هستیم از بس غبار خاطر احباب شد

هر سر مژگان من سرچشمه سیلاب شد

پاره ابری شد از باران اشک من قفس

چشمه دام از سرشکم حلقه گرداب شد

شمارهٔ ۲۵۶

از کدوی باده کی باشد که گلها بشکفد

در گل ساغر بهار خاطر ما بشکفد

کو بهار نکهت پیراهنی کز جلوه اش

همچو نرگس غنچه چشم تر ما بشکفد

شمارهٔ ۲۵۷

دل افسرده هر خام جوش ما نمی‌داند

کسی تا می ننوشد نشئه صهبا نمی‌داند

زبان جور او را هیچ کس چون من نمی‌فهمد

بدآموز تمنا قدر استغنا نمی‌داند

شمارهٔ ۲۵۸

ز خمار عضو عضوم به شکسته خار ماند

نفس از خرابی دل به کف غبار ماند

سر زندگی ندارد چه شکفتگی فزاید

ز خمار خنده ما به گل مزار ماند

نه همین پیاله ما شب جمعه بینوا شد

نه به دیده خواب گنجد نه به دل قرار ماند

شمارهٔ ۲۵۹

غمت به راحت وصلت به جنگ می ماند

تغافلت به سپاه فرنگ می ماند

شمارهٔ ۲۶۰

یکدلم گرچه پریشان نظرم ساخته اند

گوشه گیرم که چنین در به درم ساخته اند

از نفس ماندم و پرواز به دادم نرسید

مگر از پرده دل بال و پرم ساخته اند

تا در آیینه دیگر نشناسم خود را

بی تو هر لحظه به رنگ دگرم ساخته اند

شمارهٔ ۲۶۱

هر که را چیزی به قدر ظرف همت داده اند

روزی ما از سر خوان محبت داده اند

با دو عالم شوق گفتن بیزبانم کرده اند

با هزاران حسرت دیدار حیرت داده اند

شمارهٔ ۲۶۲

درها به روی ناز و تماشا گشاده اند

دل برده اند و در عوض آیینه داده اند

بیش از دمی بر اهل هوس اعتماد نیست

گر چون کمان خدنگ تو را سینه داده اند

از من اسیر باده پرستی رواج یافت

زهدم به غارت شب آدینه داده اند

شمارهٔ ۲۶۳

در این مکتب کتاب عقل را دیوانه می‌خواند

خط دیوانی زنجیر را فرزانه می‌خواند

شمارهٔ ۲۶۴

عشق اول بر دل غم‌پرور آتش می‌زند

شعله چون بیدار شد بر بستر آتش می‌زند

پیش گرمی‌های آه ما چراغ مرده‌ای است

برق بی‌حاصل که بر خشک و تر آتش می‌زند

شمارهٔ ۲۶۵

نو بهار آمد دلم فال شکفتن می زند

بوی گل بر آتش افسرده دامن می زند

نیست آسان خاطر جمعی پریشان ساختن

می گذارد برق تا خود را به خرمن می زند

اشک طوفان کوششی از بهر تعمیرم فرست

سیل بی پرواست طبل آرمیدن می زند

شمارهٔ ۲۶۶

چند غفلت صید ایمانم کند

کافری کو تا مسلمانم کند

بر نخواهم داشت چشم از چشم او

گر ز مژگان تیر بارانم کند

رفته ام از کوی رسوایی اسیر

شوق می ترسم پشیمانم کند

شمارهٔ ۲۶۷

به زنده کرده سوز نهان قبا چه کند

به شمع مهر و وفا خصمی صبا چه کند

تو کینه جوی و دعا بی اثر وفا بدنام

به نا امیدی من عشق بینوا چه کند

شمارهٔ ۲۶۸

کی سر شوریده من فکر سامان می‌کند

چاک‌های سینه‌ام کار گریبان می‌کند

شب به یاد روی آتشناک او در کنج غم

گریه‌ای دارم که آتش را گلستان می‌کند

شمارهٔ ۲۶۹

بس که گلگون سرشکم جلوه رنگین می‌کند

گریه من دشت را دامان گلچین می‌کند

شمارهٔ ۲۷۰

گاهی از نگه به رخم خنده می کند

چندانکه بیش می کشدم زنده می کند

نام خدا به خویش ببالید باغها

او را قبای گل چه برازنده می کند

شمارهٔ ۲۷۱

خاکسترم را دود دل ابر بهاری می کند

در عالم یاد رخی آیینه تاری می کند

چشمی که طعن مستیم بر هوشیاری می زند

پنهان چرا در خاطرم پیمانه کاری می کند

یاد فراغت می دهد خاکم به تاراج غبار

آسودگی حشر مرا با بیقراری می کند

شمارهٔ ۲۷۲

اگر به جانب من شعله خار می بیند

خوشم که با نظر اعتبار می بیند

ز رشک دولت بیدار دیده می سوزم

که عکس روی تو را در کنار می بیند

ز باغ جز گل افسردگی نخواهد چید

کسی که فال جنون در بهار می بیند

شمارهٔ ۲۷۳

خدنگت مرا یار دیرینه بود

چراغ دل و آتش سینه بود

تو در مکتب حسن خواندی سبق

کتاب گلستانت آیینه بود

شمارهٔ ۲۷۴

اشکم به گلشن دل صد پاره می رود

حسرت به باغبانی نظاره می رود

برق نگاه گرم تو آیینه را گداخت

آتش به چشم روشنی خاره می رود

در گلشنی که دود بجوشد ز رنگ گل

خون فسرده از رگ فواره می رود

شمارهٔ ۲۷۵

آشنایی نه چراغی است که خاموش شود

دوستی نیست جناغی که فراموش شود

چون مست باده ستم آن سنگدل شود

ترسم ز صبر جورکشان منفعل شود

آباد خانه دلم از گرد کلفت است

ترسم غبار خاطرم از گریه گل شود

شمارهٔ ۲۷۶

لب بگشا به گفتگو تا دل ما روا شود

گرد مرا به باد ده تا نمک هوا شود

اشک چو می گدازدم گریه به باغ سرکنم

رنگ بهار در دمن با گلی آشنا شود

شمارهٔ ۲۷۷

عشق یک پرده از آن عاشق پر نور شود

تا به چشم بد اگر کس نگرد کور شود

حلقه دام گرفتاری ما آزادی است

سایه سرو مباد از سر ما دور شود

شمارهٔ ۲۷۸

آن را که از برای تو خاطر غمین شود

صد چین تازه در چمن آستین شود

مطلب کجا بهانه کجا گفتگو کجا

بیچاره آن کسی که به ما همنشین شود

شمارهٔ ۲۷۹

سرو از چمنت پای به زنجیر برآید

آزادی ما تا چقدر دیر برآید

رنجش به گشایش مده آن دست و کمان را

تیر تو چو مو از تن نخجیر برآید

جای اثر ساز وفا سینه خراشی است

کز تار نفس ناله زنجیر برآید

شمارهٔ ۲۸۰

هر خار که از چمن برآید

بهر دل زار من برآید

راز خطت از نگفتنی هاست

این سبزه کی از دمن برآید

بیتابی ناله خموشی است

هر سبزه زخاک من برآید

شمارهٔ ۲۸۱

چه شرم است اینکه سویم ننگرد چون مست ناز آید

که ترسد از گل بیهوشی من بوی راز آید

شهید انتظارم کرد صیادی که در محشر

سر از جا بر ندارم تا صدای طبل باز آید

شمارهٔ ۲۸۲

مرا از صحبت زاهد غم دیرینه باز آید

دل ساغر پرستم از شب آدینه باز آید

ز پرهیز تماشای تو کارش رفته است از دست

نگاهی کن که جانی در تن آیینه باز آید

شمارهٔ ۲۸۳

شبی کز دیده سیل لاله گون بیرون نمی آید

دلم از خجلت بخت زبون بیرون نمی آید

کجا تاب نوازشهای عشق گرمخو دارد

دلی کز عهده شکر جنون بیرون نمی آید

نجوشید از دلم خون تا نرفت از یاد بیدادش

که پیکان تا بود در زخم خون بیرون نمی آید

شمارهٔ ۲۸۴

چند منعم ز کوی یار کنید

حیرتم را یکی هزار کنید

دست مستانه را برافشانید

آستین دامن بهار کنید

گریه تخم شرار می کارد

دیده ها وقف لاله زار کنید

شمارهٔ ۲۸۵

تو را که از لب چون پسته قند می‌روید

نمک ز داغ من دردمند می‌روید

ز آب دیده مجنون برای دفع گزند

هنوز در ره لیلی سپند می‌روید

ز بار منت نشو و نما گریزان است

نهال همت عاشق بلند می‌روید

شمارهٔ ۲۸۶

نگاهش آشنا شد آشناتر

دعای بی اثر حاجت رواتر

اثرها دیده ام از دوستداری

دلش از بیوفایی بیوفاتر

شمارهٔ ۲۸۷

شبنم اشکی به دل دارم ثمرها بیشتر

یا ربی دارم به لب جوش اثرها بیشتر

خوشنوا سازی به دست روزگار افتاده است

شوخی عیش پدرها از پسرها بیشتر

چون نباشم محرم عالم که کارم با دل است

بیخبر دیوانه ای دارم خبرها بیشتر

شمارهٔ ۲۸۸

گر دل رمیده شد سفر چاک بیشتر

گر سر بریده شد خم فتراک بیشتر

شرمندگی ز کینه احباب می کشم

یک پرده مهربانی افلاک بیشتر

حیرانیم به کعبه نظاره می برد

آیینه تو شد نظر پاک بیشتر

شمارهٔ ۲۸۹

دل ندارم بیقراری بیشتر

صیدگاهی را شکاری بیشتر

ذره بر دوش غبارم در سماع

بیشتر چابک سواری بیشتر

چند تنها وعده قتل اسیر

بیوفا امیدواری بیشتر

شمارهٔ ۲۹۰

سخن عمدا نمی گوید که از راز نهان مگذر

نگاهی می کند یعنی ز عمر جاودان مگذر

هلاک اختراع شیوه بدخو بتی گردم

که هر دم می کشد شمشیر و می گوید ز جان مگذر

تغافل می کند رسوای عالم دوستداران را

نخواهی در گمان افتد کس از ما سرگران مگذر

شمارهٔ ۲۹۱

مگریز ای گل رعنا مگریز

نشدم سیر تماشا مگریز

سرو از سایه گریزان نشود

گر پری نیستی از ما مگریز

شمارهٔ ۲۹۲

خیال لعل لبش عیش تنگدستان بس

گل پیاله نمکدان می پرستان بس

نیم نسیم که درد سر بهار دهم

چو شعله ام گل خاری از این گلستان بس

شمارهٔ ۲۹۳

ز شرم آینه رویی در آتشم که مپرس

ز دل ندادن خویی در آتشم که مپرس

سپند گریه خویشم در آرزوی کسی

چو لاله بر لب جویی در آتشم که مپرس

ز تاب سوختنم شعله رنگ می بازد

ز خوی عربده جویی در آتشم مپرس

شمارهٔ ۲۹۴

سرم به حلقه فتراک بین گناه مپرس

به خون تپیده ام احوال صیدگاه مپرس

نگر به نخل قد و رستخیز جلوه مخواه

ببین به چشم وز بیرحمی نگاه مپرس

شمارهٔ ۲۹۵

آبرو گر بایدت سرگشته چون خاشاک باش

طره هر موج دریا گو خم فتراک باش

کعبه مقصود خواهی خاکساری پیشه کن

همچو نقش پا در این ره دلنشین خاک باش

بی جراحت سینه آیینه از بی جوهری است

بهر زخم تیغ چون گوهر گریبان چاک باش

شمارهٔ ۲۹۶

ای از لب تو غنچه و شبنم نمک فروش

لعل تو خنده کار و دو عالم نمک فروش

افسردگی حرام و جگر تشنگی به کام

شمشیر شعله جوهر و مرهم نمک فروش

شمارهٔ ۲۹۷

در حقیقت قرب و بعد مردم دنیا غلط

آشناییها غلط نا آشناییها غلط

نسخه آشفته دیوان عمر ما مپرس

خط غلط معنی غلط انشا غلط املا غلط!

شمارهٔ ۲۹۸

عالم از رنگینی پرواز ما داغ است داغ

از پر طاوس تا بال هما داغ است داغ

نقشبندی دیگر و وحشی خیالی دیگر است

رنگ گلها صیقل آیینه ها داغ است داغ

دود بر خیزد به جای گرد از نقش قدم

هرکه از کوی تو می گردد جدا داغ است داغ

شمارهٔ ۲۹۹

چون نگه حیرت پرست یک تماشا بوده ام

در طلسم یک تغافل بوده ام تا بوده ام

خانه زاد اضطراب دیگر است آرام من

قطره ام اما ز نزدیکان دریا بوده ام

شمارهٔ ۳۰۰

کوه صبرم کی ز فرمان تو سر پیچیده‌ام

پا به دامان تحمل تا کمر پیچیده‌ام

کی حدیث شکوه می‌گوید لب اظهار من

من که درد ناوکش را در جگر پیچیده‌ام

شمارهٔ ۳۰۱

در بزم تواضع طلبی سخت غریبم

خونگرمی تعظیم نداده است فریبم

آن خسته عشقم که ز پرهیز فراغت

در بستر سیماب فکنده است طبیبم

اعضا همه در کشمکش لذت دردند

زین عشق خداساز که گردیده نصیبم

شمارهٔ ۳۰۲

رفته ام از خود ندانم بیقرار کیستم

می تپم در خون شهید انتظار کیستم

گاه خونم می خورد گه خاکمالم می دهد

آسمان گویا نمی داند شکار کیستم

در حساب است از من سرگشته هر جا سرمه ای است

دیده خورشید می داند غبار کیستم

شمارهٔ ۳۰۳

می ننوشم تشنه خون تحمل نیستم

گل نبویم آشیان پرواز بلبل نیستم

من که چون شمع از نگاه گرم جانان زنده ام

بت پرستی کی کنم مرد تغافل نیستم

چون نهال خشک عریانی لباسم گشته است

همچو گلبن زیر بار خلعت گل نیستم

شمارهٔ ۳۰۴

یاد او کردم دل اندوهگینی یافتم

در خیال مصرعی بودم زمینی یافتم

خاکساری آنقدر کردم که نامم شد بلند

از شکست دل عجب نقش نگینی یافتم

باده کم جوش لطفم در خمار افکنده بود

نشئه سرشاری از چین جبینی یافتم

شمارهٔ ۳۰۵

از تمنای تو سرگرم تمنای خودم

می کنم یاد تو و محو تماشای خودم

با خیالت جای غم در سینه خالی می کنم

منفعل دارد تصرفهای بیجای خودم

شمارهٔ ۳۰۶

که دید از غم شناسان خاطر شادی که من دیدم

سراسر مهربانی بودم بیدادی که من دیدم

سوادش خواب حیرانی غبارش آب ویرانی

نبیند چشم محشر حیرت آبادی که من دیدم

گهی با سایه در شوخی گهی با جلوه در مستی

چها در سر ندارد سرو آزادی که من دیدم

شمارهٔ ۳۰۷

پرورده عشقم دل بی ریش ندارم

شرمندگی از عشق ستم کیش ندارم

دارم غم رسوا دل شیدا سر سودا

چیزی که ندارم خبر از خویش ندارم

شمارهٔ ۳۰۸

ملامت می کنند از شورش حالی که من دارم

جنون دیوانه می گردد ز افعالی که من دارم

بنازم مغفرت را جوش بحر اضطراب است این

گریزد معصیت از ننگ اعمالی که من دارم

نگنجد در دل اندیشه سودایی که من دارم

نمی دانم چه خواهم کرد با حالی که من دارم

اسیرم بیخودی محوم نمی دانم که را دیدم

نگنجد در دل آیینه تمثالی که من دارم

شمارهٔ ۳۰۹

کجا از تنگدستی خاطر اندوهگین دارم

که همچون شعله صد گنج شرر در آستین دارم

بود آیینه آتش نما خاکستر عاشق

چو اخگر نور پنهان روشن از لوح جبین دارم

تو پر درد آشنا من بیزبان فرصت تغافل کیش

دل پر آرزویی چون نگاه واپسین دارم

شمارهٔ ۳۱۰

دانه ای نمی کارم اشک آتشین دارم

حاصلی نمی خواهم برق خوشه چین دارم

محرم داو گشتم خجلت طبیبان بس

عذر ناله می خواهم درد دلنشین دارم

سرگذشته ای چون من در صف شهیدان نیست

گرد کوچه عشقم جا در آستین دارم

شمارهٔ ۳۱۱

نیم گلچین که از مرغ چمن یا باغبان ترسم

نسیم بی نیازم کی ز منع این و آن ترسم

بود با شیوه هر مهربان منت فروشیها

همه از دشمنان ترسند و من از دوستان ترسم

اسیر از بیزبانی باشدم در سینه صافی تیغ

چرا بیهوده از شمشیر کین دشمنان ترسم

شمارهٔ ۳۱۲

نظاره شیفته ما را به خط و خال قسم

گناه سوخته ما را به انفعال قسم

طواف میکده ها کرده ام مبارک باد

هوای کوی تو دارم به اعتدال قسم

به هیچ هیچ نیرزم ز هیچ هم کمتر

قسم به جان تو و میرزا جلال قسم

شمارهٔ ۳۱۳

دل نیستم که منتی از آرزو کشم

چون شعله می ز میکده آبرو کشم

داغم ز دست غیر و کشم از دل انتقام

بر جام لب گذارم و خون سبو کشم

شمارهٔ ۳۱۴

بیش از این بی دوست بودن نیست در شان دلم

گر چنین خواهد گذشتن وای بر جان دلم

در کمینگاه محبت خوش تماشایی است های!

دل نگهبان من است و من نگهبان دلم

شمارهٔ ۳۱۵

چون غبار آیینه دار آن سیه پیراهنم

کز جنون عشق دایم با گریبان دشمنم

مسکن من در سواد اعظم خاکستر است

همچو اخگر خانه زاد دودمان گلخنم

شمارهٔ ۳۱۶

چه رنگ و بو ز خزان و بهار می چینم

که خار از گل و گل را زخار می چینم

طراز گوشه دستار نوبهار کند

گلی که از چمن انتظار می چینم

شمارهٔ ۳۱۷

دوست گر منت گذارد سوی دشمن می روم

گر زگلخن گرمیی بینم به گلشن می روم

اخگرم زندانی خاکستر بخت سیاه

بسکه دلگیرم به سیر هند گلخن می روم!

شمارهٔ ۳۱۸

دل به زلف او چو بندم بر سر دل چون شوم

همره خضر پریشانی به منزل چون شوم

ذوق آشوب خطر دیوانه ام دارد چو موج

نیستم خس بسته زنجیر ساحل چون شوم

من که از گرم اختلاطی های آتش زنده ام

گر شعوری دارم از یاد تو غافل چون شوم

شمارهٔ ۳۱۹

دردیم و از دیار هوس کم گذشته ایم

برقیم و از قلمرو خس کم گذشته ایم

ما خامشیم و زمزمه دل نوای ماست

در کوچه فغان جرس کم گذاشته ایم

چون راز خویش آفت اقلیم شکوه ایم

از تنگنای راه نفس کم گذشته ایم

شمارهٔ ۳۲۰

عاشق و شیدا و مست و لاابالی گشته ایم

همچو دل از یار پر در خویش خالی گشته ایم؟

زهد،مستی،می کشی تقوی و هستی نیستی

زینت هنگامه صاحب کمالی گشته ایم

شمارهٔ ۳۲۱

نیست بیحاصل که خون از چشم تر افشانده ایم

در زمین سینه تخم نیشتر افشانده ا یم

دشت و دریای توکل را نسیم موجه ایم

از قناعت آستین بر خشک و تر افشانده ایم

شمارهٔ ۳۲۲

مجنون دشت گریه مستانه خودیم

آزاد کرده دل دیوانه خودیم

آیینه خاطریم ز تأثیر عشق پاک

جویای وصل روی تو در خانه خودیم

شمارهٔ ۳۲۳

جز عشق میی در خم افلاک ندیدیم

جز دل گهری در صدف خاک ندیدیم

یک شعله شوخ است که آئینه گداز است

جز داغ تو در سینه غمناک ندیدیم

تا زاهد ناپاک به میخانه نیامد

تردامنی از سلسله تاک ندیدیم

شمارهٔ ۳۲۴

ای آنکه دل ربوده ای از دلربای ما

تا حال ما نداند از او احتراز کن

جز موج کس گره نگشود از دل حباب

زان تیغ آبدار مرا سرفراز کن

چون صید چشم او شدی ای بینوا اسیر

فکری به حال جان تغافل گداز کن

شمارهٔ ۳۲۵

از بسکه سوخت بی تو دل بیقرار من

آتش سلم خرید محبت ز خار من

ساغر بنوش و چهره برافروز و گل بچین

بدمستی دماغ مبین در بهار من

گردی که رفته است به باد اعتبار تو

خاکستری که مانده به جا یادگار من

شمارهٔ ۳۲۶

ز دشمن می‌گریزم دوست می‌آید به جنگ من

نمی‌دانم چه در سر دارد این بخت دو رنگ من

نه لاف سینه صافی می‌زنم نی داد بی‌مهری

همین دانم که گلبازی کند با شیشه سنگ من

به صد بیدست و پایی لاف جرأت می‌توانم زد

گریزانم گریزانم که می‌آید به جنگ من

شمارهٔ ۳۲۷

خنده شیشه رساند زغم آواز به من

راز گوید ز جنون سلسله ساز به من

بس که دیوانگی از چشم تو دیده است دلم

می فروشد ز خیال نگهت ناز به من

هرگز آن چشم سیه گرم نبیند سویم

که ندانسته دلم را بدهد باز به من

شمارهٔ ۳۲۸

باده در میکده گشت آیینه

خم سکندر شد و خشت آیینه

باده نوشید گلستان ساغر

روی خود دید بهشت آیینه

بیدلی کم سخنی کم نگهی

هر چه دید از تو نوشت آیینه

شمارهٔ ۳۲۹

نخورد به بزم مستان لب شیشه آب بی تو

به خزان تاک ماند قدح شراب بی تو

به کدام دل نسوزم چو ز بزم رخ بتابی

که شود ز آتش دل بط می کباب بی تو

شمارهٔ ۳۳۰

از گلشن زمانه چه گلدسته بسته‌ای

رام که می‌شوی ز خیال که جسته‌ای

گل بی‌تکلفانه به سر می‌توان زدن

انگار کن که طرف کلاهی شکسته‌ای

رعناتر از بهاری و رنگین‌تر از گلی

نقشی برای چشم و دل ما نشسته‌ای

شمارهٔ ۳۳۱

سرو بر خویش ببالد که تو رعنا شده ای

گل بنازد که تو گلزار تماشا شده ای

تا ز بیرحمی تنها ندهی داد ستم

گاه بیگانه گهی رام دل ما شده ای

شمارهٔ ۳۳۲

دلت خندان‌تر از گل چشم گریانم چه می‌پرسی

گرفتارم چه می‌گویی پریشانم چه می‌پرسی

نفس در سینه می‌رقصد به یاد شمع‌رخساری

صف پروانه و جوش چراغانم چه می‌پرسی

سپند حیرتم در سینه سامان شرر دارم

کف خاکسترم بین سعی مژگانم چه می‌پرسی

شمارهٔ ۳۳۳

نازکی سیر بناگوشی کسی

تازگی سیر برو دوش کسی

خرمن نازک تنی بالیده تر

گل نمی گنجد در آغوش کسی

کشتی شمشاد و سرو افتادگی

مرحبا سرو قباپوش کسی

شمارهٔ ۳۳۴

ساقی سحر است شبچراغی

تعمیر خرابه دماغی

یادش چقدر بها دارد

هر ناله ما کلید باغی

شمارهٔ ۳۳۵

در سر هر مویم از جوش خیالت غلغلی

هر نفس در سینه تنگم به یادت بلبلی

تاب آن زلف پریشان از کجا آورده ام

عمرها بر خویش می سنجم ز تاب سنبلی

گردش ساغر هلاک گلرخی یا نو خطی

گردن مینا اسیر طره‌ای یا کاکلی

دیوان اشعار

غزلیات

غزلیات ناتمام

اسیر شهرستانی

دیوان اشعار