معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ شیوا فرازمند

شیوا فرازمند شاعر، نقاش و منتقد ادبی، متولد ۱۳۵۴ رشت و ساکن آستاراست. وی دانش‌آموختهٔ فوق دیپلم تکنسین اتاق عمل و نیز رشتهٔ مهندسی کامپیوتر است. وی از اعضای باسابقهٔ انجمن شعر شهریار آستارا است که به مدت سه سال، مسئول انجمن بوده و در مقاطعی نیز مدرس عروض و قافیه و نقاشی در ادارهٔ فرهنگ و ارشاد بوده است. همچنین آموزش طراحی و نقاشی را در آموزشگاه خصوصی عهده‌دار بوده است. شیوا فرازمند بیشتر به‌عنوان یک شاعر سبک کلاسیک مطرح بوده است اما در سال‌های اخیر در عرصهٔ شعر نو و سپید هم به سرودن شعر پرداخته است. نخستین کتاب شعرش، مجموعه غزلی مشترک بود به نام «وقتی تو هستی، من آسمانم» که محصول کارهای نخستین شاعر تا تاریخ چاپ آن کتاب (۱۳۸۵) بوده است و دومین اثر وی، مجموعه‌ای از شعرهای سپید ایشان است که با عنوان «روادید رؤیا و روسری بنفش» در سال ۱۳۹۱ منتشر شده است. ایشان در عرصهٔ نقدنویسی هم تجربیاتی داشته و نمونه‌هایی از نوشته‌های او در خصوص آثار شاعران مختلف در نشریات سراسری کشوری منتشر شده‌است. وی در عرصهٔ هنرهای تجسمی از جمله نقاشی هم فعالیت‌های به‌سزایی دارد. آثار این شاعر جوان معاصر به همت آقای جواد احشامیان در گنجور رومیزی در دسترس قرار گرفته است.

وقتی تو هستی من آسمانم

روح غزل : تو با بارانی از روح غزل همراه می آیی

همیشه ی تنها : شبیه شعر و غزل ها شبیه دریایی

دردی غریب : باور نمی کنم که مراجا گذاشتی

خاطرات رویایی : بلور قلب من امشب هزار باره شکست

خاتون : ای صمیمیت جاری به دل عاطفه ها

چشم تو : ریشه می زنم به نور با صدای چشم تو

تو می آیی : تو در دنیای چشمانت هزاران کهکشان داری

بهارانه : مثل بهار در دلم آغاز می شوی

کوچه ها : روی صندلی غم نشسته است...مردی از نگاه عشق پاک تر

چون بهار نیست : در کوچه های شهر شما چون بهار نیست

ما گم شدیم... : در آسمان بدون تو نوری نمانده است

طرح : طرح دلی به وسعت دریا کشیده ام

انتحار : مرد روی چارپایه ایستاده مانده بود

حس شالی : در ازدحام فاجعه گم شد شجاعتم

ستاره ها : ستاره ها که طلوعی دو باره را دیدند

بخوان : ببین که غرق سکوتی سفالی ام با تو

جاده ی شب : رفتی! ببین چگونه زمین سوت و کور ماند؟

شادی : وقتی شبیه شعر تو لبخند می زنی

یک آسمان بودم... : یک آسمان بودم مرا پیدانکردند

تردید : رسیده ام به تلاطم به غربت تردید!

جاذبه : هرشب به سمت پنجره تا می کشانی ام

فرصت : باز دل را به گل عاطفه عادت بدهید

گریز : چقدر از تو و احساس تو گریزانم

جواب : آمد به روح خالی من اضطراب داد

رگ خواب : تودردهای دلم را چه خوب فهمیدی

بی قراری : ببین برای وجودت چقدر دل تنگ است

سر سبز : ای جاده ها در زیر پایت سبز!

دوباره تو : وقتی به نام عاطفه آغاز می شوی

روح غزل

تو با بارانی از روح غزل همراه می آیی

به شب های پر از دردم تو مثل ماه می آیی

تو را پیوسته می رانم زخود با این که تنهایم

تو با دلتنگی ام اما همیشه راه می آیی

دلم گاهی شبیه گریه ای از درد می بارد

و تو حتی اگر شد لحظه ای کوتاه می آیی

حضورروشن وپاکت غزل می آورد وقتی

که تو ای بانی شعرم پس از یک آه می آیی

صفای ساده ات روییده امشب باز در قلبم

تو با بارانی از روح غزل همراه می آیی

همیشه ی تنها

شبیه شعر و غزل ها شبیه دریایی

شبیه قلب منی وهمیشه تنهایی

شکفته زخم شکستن به قلب تو اما

عزیز من تو به این دردها شکیبایی

برای حس رسیدن به آبی فردا

در این حوالی اندوه پر ز معنایی

مرا برای دل من به قصه ها نسپار

تو خود که قصه ی نوری شبیه رویایی

صدای ساکت چشمت دلیل رفتن نیست

تو با دو چشم پر از آه من هم آوایی

دوباره با دل یخ بسته می پرم سویت

تو مثل خنده ی خورشید گرم وگیرایی

تویی تو رویش گل های زندگی در من

قصیده ای به بلندای عشق فردایی

تو مثل باغ بهاری پر از ترانه و نور

شبیه شعر و غزل ها شبیه دریایی

دردی غریب

باور نمی کنم که مراجا گذاشتی

این جا مرا به حال خودم وا گذاشتی

در وحشت همیشه ی این کوچه ها مرا

باور نمی کنم که تو تنها گذاشتی

دردی غریب بر تن من شعله می زند

آری مرا در آتش غم ها گذاشتی

یعنی به غیر رفتن تو چاره ای نبود؟

رفتی و باز روی دلم پا گذاشتی

امشب به پلک پنجره ها نور می شوم

با حس روشنی که در این جا گذاشتی

باور نمی کنم که تو رفتی و بی خیال

این جا مرا به حال خودم وا گذاشتی

خاطرات رویایی

بلور قلب من امشب هزار باره شکست

هزار بار رسیدم به کوچه ای بن بست

هجوم درد به باغ دلم خزان بارید

و بغض بی کسی ام در گلودوباره نشست

برای یافتنت کوچه کوچه می گردم

اگرچه راه درازست و جاده تاریک است

وباز بند زن _این خاطرات رویایی_

برای بند زدن آمد و به دل پیوست

دوباره جاده و تصمیم و این دل خسته

اگر چه باز رسم من به کوچه ای بن بست

خاتون

ای صمیمیت جاری به دل عاطفه ها

عطر یاس تو نشسته به دل عاشق ما

بند بندم همه از عشق تو سرشار شده ست

واژه ی زندگی ام با تو گرفته معنا

غزلم با تو ودنیای تو پیمان بسته ست

خانه ام غرق سکوتی ست پر ازنور و دعا

وتو رویای غزل های منی ای بانو

امشب از روی عنایت به دلم در بگشا!

بی نشان گرچه تو را خاک در آغوش کشید

همه جا پر شده از عطر تو و رنگ خدا

با تو خاتون من آری دل من دریایی ست

قلب خورشیدی تو باز دمیده ست این جا

تو همان حس بزرگی که به باغم رویید

ای صمیمیت جاری به دل عاطفه ها

چشم تو

ریشه می زنم به نور با صدای چشم تو

سبز می شوم شبی در هوای چشم تو

امتداد می کشم سمت آبی خدا

می رسم به آفتاب پا به پای چشم تو

جرعه جرعه می شوم در پیاله ی دلت

ذره ذره می شوم آشنای چشم تو

توسخاوت بهار شاعر امیدو مهر

رقص می کند کلام با نوای چشم تو

بیت بیت لحظه ها با تو زنده می شود

جان تازه می دهدآیه های چشم تو

ای نجابت سپید سبز و تازه می شوم

می رسم به اوج عشق بادعای چشم تو

تو می آیی

تو در دنیای چشمانت هزاران کهکشان داری

ومی آیی و همراهت بهار نور می آری

غزل باران احساس و دو بیتی های چشمانت

به دشت لحظه های انتظارم می شود جاری

تو خوب و صاف و ساده مهربان و پاک و رویایی

به باغ سینه هامان غنجه غنچه مهر می باری

تبسم می شوی بر روی لب ها می زنی لبخند

میان قلب ها گل بوته های عشق می کاری

تو می آیی زسمت جاده های جلوه ی اعجاز

تو که معنای عشق و آیه های سبزایثاری

تمام زندگی چشم انتظار رویشی زیبا!

تو می آیی و همراهت بهار نور می آری

بهارانه

مثل بهار در دلم آغاز می شوی

تو بی قرار در دلم آغاز می شوی

آری ترنم تو چه زیباست مهربان!

چون آبشار در دلم آغاز می شوی

من سمت تو می آیم و تو کوهسارعشق

با اقتدار در دلم آغاز می شوی

بر شانه های زخمی تو بوسه می زنم

امیدوار در دلم آغاز می شوی

امشب دوباره من به تماشات آمدم

آیینه وار در دلم آغاز می شوی

من بی حضور عشق زمستانی ام و تو

مثل بهار در دلم آغاز می شوی

کوچه ها

روی صندلی غم نشسته است...مردی از نگاه عشق پاک تر

با غرور دست های خسته اش..سرنوشت تازه ای ست بارور

جرعه جرعه می نویسد از بهار ...می نویسد از زلال آفتاب

می نویسد از ستاره ای که باز...استکان نور را کشیده سر

خاطرات مرد باز جان گرفت..سمت روز های دور پرکشید

سمت کوچه های عاشقانه و....مرد بود توی کوچه رهگذر

اشتیاق تازه ای به سمت نور...توی دفترش که دیده می شود

آتش دوباره ای به رنگ مهر ...می شود درون مرد شعله ور

سرنوشت دیگری شده شروع...آفتاب باز توی کوچه هاست

ایستاده ابتدای کوچه ها...مردی از نگاه عشق پاک تر

چون بهار نیست

در کوچه های شهر شما چون بهار نیست

آن جا برای ماندن من هم قرار نیست

حتی هوا- هوای شکست است و مردگی

دل با هوای شهر شما سازگار نیست

خاکستری ست رنگ نگاه شما و این

هرگز برای ما و شما افتخار نیست

مجذوب موج خنده ی تان هم نمی شوم

بر خنده های سرد شما اعتبار نیست

چنگی به دل نمی زند آن حرف های عشق

آن جا که عشق هم به خدا ریشه دار نیست

تقصیر من که نیست خدا هم گواه من

در کوچه های شهر شماها بهار نیست

ما گم شدیم...

در آسمان بدون تو نوری نمانده است

سمت تو هیچ راه عبوری نمانده است

پیچیده حسرتی به تن کوچه های شهر

آن جا که از تو رد حضوری نمانده است

ما چون مترسکان سرا پا شکسته ایم

بی تو دگر عزیز غروری نمانده است

این جا کسی به فکر تپش در بهار نیست

دیگر برای عاطفه شوری نمانده است

ما گم شدیم در طلب لحظه ای سراب

در ذهن های خسته شعوری نمانده است

جاری ست التهاب در این کوره راه درد

با رفتن تو تاب صبوری نمانده است

برای امید کوچکم:

طرح

طرح دلی به وسعت دریا کشیده ام

آن را فقط برای تو تنها کشیده ام

از راه دور آمده ای سمت باغ من

نقش تو را به خلوت این جا کشیده ام

رویم نشد بگویمت این جا بهار نیست

با عشق!طرح رویش گل را کشیده ام

در قاب بی قراری قلبم شکفته است

نقشی که من ز طالع فردا کشیده ام

دیگر نمانده هیچ توانی برای من

وقتی بهار را تن دنیا کشیده ام

تنها برای بودن تو ای «امید» من!

طرح دلی به وسعت دریا کشیده ام

انتحار

مرد روی چارپایه ایستاده مانده بود

خاطرات تلخ را به پیش رو نشانده بود

روی یک ورق نوشته بود «زندگی نبود

آن سراب که مرا به سوی غم کشانده بود»

اشتباه کرده بود در مسیر زندگی

نقش های چاه بین راه را نخوانده بود

و همین مسیر اشتباه مرد را شبی

با ستاره اش به انتهای خط رسانده بود

خسته بوداز سیاهی نشسته بر دلش

درد مرد را به سوی چارپایه رانده بود

ـ ـ ـ

حال آخرین نگاه سست مرد سمت شهر

دار قطره قطره مرگ در رگش چکانده بود

حس شالی

در ازدحام فاجعه گم شد شجاعتم

دیگر برای درد نمانده است طاقتم

تنهایم و غرور مرا زندگی گرفت

این کوله بار تلخ شکسته ست قامتم

گفتند عشق قسمت تو نیست تا ابد

آنها نمک زدند به روی جراحتم

من مثل حس شالی ام و خشم داس ها

وقت درو عجیب گرفته شهامتم

دل تنگم و شبیه غزل هام بی قرار

با این غزل عزیز! رسیده نهایتم

امشب بیا و رفتن من را نگاه کن

با مردن ستاره ببینی شباهتم!

ستاره ها

ستاره ها که طلوعی دو باره را دیدند

پر از بهار شدندو به شهر باریدند

درست مثل زلال نگاهشان پر نور

برای روشنی کوچه ها درخشیدند

وجودشان همه روشن ز اعتقادی سبز

درون حنجره ها عاشقانه پیچیدند

در امتداد نفس ها دوباره گل دادند

و عشق را به تن سرد جاده بخشیدند

شکفت بر دلشان زخمی از شقاوت ظلم

ستاره ها همه در خون خویش غلطیدند

بخوان

ببین که غرق سکوتی سفالی ام با تو

پر از طراوت باران، شمالی ام با تو

تو مثل پاکی آبی ببار بر تن من

که من صداقت سر سبز شالی ام با تو

تو از اهالی عشقی تغزلت زیباست

نشسته عاطفه در قاب خالی ام با تو

شکسته غربت دل را سرود چشمانت

و با ترنم چشمت چه حالی ام با تو!

بخوان برای دل من ترانه ای از عشق

بخوان که غرق سکوتی سفالی ام با تو

جاده ی شب

رفتی! ببین چگونه زمین سوت و کور ماند؟

بی تو هزار جاده ی شب بی عبور ماند

می خواست چشم باز کند آفتاب مهر

چون نشنوید ضرب قدم هات کور ماند!

این جا سراب شد همه ی آرزوی ما

صد التماس تازهِ ی دیگر که دور ماند

مثل مترسک سر جالیز شد دلم

توی تنم مچاله شدو بی شعور ماند

رفتی و بی تو آینه ها هم ترک زدند

وقتی نفس بدون تو حتی به زور ماند!

بی ماه تاب چشم تو دنیای ما سیاه!

بی تو هزار جاده ی شب بی عبور ماند

شادی

وقتی شبیه شعر تو لبخند می زنی

دل را به باغ عاطفه پیوند می زنی

حتی اگر شکسته دلم! از هجوم درد

با تار های عشق مرا بند می زنی

صد آسمان ستاره شبی در خیالمان

بر قله ی بلند دماوند می زنی

آهنگ چشم های تو آری شنیدنی ست

وقتی برای این دل خرسند می زنی

حس می کنم بهار به قلبم دمیده است

وقتی شبیه شعر تو لبخند می زنی

یک آسمان بودم...

یک آسمان بودم مرا پیدانکردند

یک پنجره سمت نگاهم وا نکردند

می خواستند این جا بمیرم.. نا رفیقان!

این ظلم را در حق من حاشا نکردند!

ابری شدم.. باران شدم.. طوفانی و خیس!

این ابر ها هم خوب با من تا نکردند

فرصت نکردم عشق را لبخند باشم

وقتی که حتی از خدا پروا نکردند

دیری ست بر پای دلم زنجیر بستند

دیوانه ام می خوستند اما نکردند

پوسیده م در کنج این دیوار وحشت

یک آسما ن بودم مرا پیدا نکردند

تردید

رسیده ام به تلاطم به غربت تردید!

نشسته روی دل من جراحت تردید

لباس وحشت و اندوه دوختم آری

میان ماندن و رفتن به قامت تردید

وخواب های سیاهی که گنگ و نا مفهوم

چکیده در من و این است عادت تردید

مرا به سمت شکستن روانه می سازد

همین بهانه ی آخر «نهایت تردید»!!

جاذبه

هرشب به سمت پنجره تا می کشانی ام

تا وسعت دلت – به خدا- می کشانی ام

روی نگاه پنجره ها باز می شوی

سمت عروج عاطفه ها می کشانی ام

گفتی برای دیدن دریا غزل شوم

با این بهانه تو به کجا می کشانی ام؟

زندانی ام درون حصار سکوت تو

گاهی به سمت موج صدا می کشانی ام

با کوله باری از تپش چشم های عشق

تا لحظه ی سپید دعا می کشانی ام

از ابتدای بودنم آغاز می شوم

هر شب به سمت پنجره تا می کشانی ام

فرصت

باز دل را به گل عاطفه عادت بدهید

و به دستان دلم دست رفاقت بدهید

دیشب از روح من آهسته غزل دزدیدید

باید امروز به من عشق غرامت بدهید

وبه دریای نگاهم شبی از خاطره ها

و به دنیای غزل هام طراوت بدهید

روی پرچین سکوتم غزلی ساز کنید

و به آواز دلم فرصت رجعت بدهید

عطش عشق سراپای مرا می سوزد

باز دل را به گل عاطفه عادت بدهید

گریز

چقدر از تو و احساس تو گریزانم

نگو که با تو بمانم- نگو- نمی مانم

شبیه شب شده ام واژه ای پر از وحشت

و با غروب نگاهت رسید پایانم

مگر عروس نفس های شرجی ات باشم!

اگرچه سایه ی تردید مانده در جانم

نشسته در تن ذهنم سقوط ثانیه ها

و زیر سایه ی وحشت اسیر شیطانم!

هنوز بوسه ی ابلیس یادگار من است

و جنگ می کند او با خدای ایمانم

میان تلخ ترین اشتباه درماندم

چقدرا ز تو واحساس تو گریزانم

جواب

آمد به روح خالی من اضطراب داد

بر انجماد ثانیه هایم شتاب داد

می خواستم که باز ببارد به روی من

اما کویر شد به نگاهم سراب داد

یک صندلی..درخت! برایم حساب کرد!

در حیرتم چه وقت به دستم طناب داد؟!

من را به سمت چوبه ی دارم کشید و بعد

با قاه قاه خنده دلم را عذاب داد

جسمم کشیده شد به سر دار لعنتی

آری چه خوب عشق مرا او جواب داد!

رگ خواب

تودردهای دلم را چه خوب فهمیدی

وزخم های غرور شکسته را دیدی

به دوش خویش کشیدی تمام دردم را

شبی که زندگی ات را به عشق بخشیدی

و پا به پای دلم مثل یک ترانه شدی

دوباره زنده شدی در تنم درخشیدی

شبیه رقص کبوتر به دور گنبد عشق!

ومثل قاصدکی در بهار رقصیدی

چقدر تازه شدم با نگاه تو ای خوب!

اگرچه با رگ خواب دلم تو خوابیدی

هنوز در شب من رد پای توست به جا

بیا که درد دلم را تو خوب فهمیدی

بی قراری

ببین برای وجودت چقدر دل تنگ است

و با سکوت حضورم همیشه در جنگ است-

کسی که شعله ی تردید و درد را پاشید

به روح ساده و سردم که بی تو بی رنگ است

دل و دماغ ندارم برای قصه شدن!

وپای رفتن من در مسیرتو لنگ است!

نگو که مثل عزازیلم و اسیر خودم..

نگو که از توو قلبت نصیب من سنگ است

ببین که زرد شد این صورتم از این تلخی

اگرچه با شب و روز دلم هما هنگ است

بیا شبی به شب شعر من به اسم غزل..

برای از تو سرودن غزل دلم تنگ است

سر سبز

ای جاده ها در زیر پایت سبز!

حتی خزان هم در هوایت سبز!

یک معجزه تکثیر شو با عشق!

وقتی چراغ ما برایت سبز!

در حنجره روییده ای ای خوب!

با لهجه ی دل..ای صدایت سبز!

آرام بنشین در نگاه ابر

تا بشکند این بغض هایت سبز!

لبریز شو در کوچه هامان باز

ای جاده ها در زیر پایت سبز!

دوباره تو

وقتی به نام عاطفه آغاز می شوی

با بغض نا شکفته ی من باز می شوی

پر می کشی به سمت نگاه ستاره ها

بالی برای لحظه ی پرواز می شوی

گل می کنی قشنگ درآغوش کوچه ها

در دست عشق جاذبه ی ساز می شوی

روی حضور پنجره ها اعتراف نور!

توی سکوت ثانیه آواز می شوی

تقسیم می کنی همه ی بیت های خود

در فصل شعر آیه ی اعجاز می شوی

آری افق نشسته به روی نگاه من!

آن جاست که دوباره تو آغاز می شوی!!

روادید رؤیا و روسری بنفش

شعر شمارۀ ۱ : شانه به شانهٔ خورشید

شعر شمارۀ ۲ : من از ازدحام شعر

شعر شمارۀ ۳ : برای کودکانه‌‌های «امیدم» که هر لحظه لبریزم می‌کند ...

شعر شمارۀ ۴ : برای چشم‌های متورمت

شعر شمارۀ ۵ : برای بار چندم

شعر شمارۀ ۶ : این‌جا را که رد کنی

شعر شمارۀ ۷ : قدّم را بلند می‌کنم

شعر شمارۀ ۸ : هرجا

شعر شمارۀ ۹ : قدم

شعر شمارۀ ۱۰ : آدم خوشبختی‌ام

شعر شمارۀ ۱۱ : دایره‌ای

شعر شمارۀ ۱۲ : خیلی خوش‌خیالی!

شعر شمارۀ ۱۳ : چشم‌هات دودو می‌زند

شعر شمارۀ ۱۴ : با خیال این‌که

شعر شمارۀ ۱۵ : روی کدام ابر نشسته‌ای؟

شعر شمارۀ ۱۶ : خوشه تعارف می‌کنی

شعر شمارۀ ۱۷ : دور می‌شوم

شعر شمارۀ ۱۸ : لهجهٔ موجی دریا

شعر شمارۀ ۱۹ : روی خط‌چین‌ها

شعر شمارۀ ۲۰ : کودکی‌هایم را

شعر شمارۀ ۲۱ : دریا دریا چشمان شرجی‌ات

شعر شمارۀ ۲۲ : بی‌گمان تابستان که بیاید

شعر شمارۀ ۲۳ : دیشب از چشم خدا افتادم

شعر شمارۀ ۲۴ : پشت پرده

شعر شمارۀ ۲۵ : پونه‌های صحرایی

شعر شمارۀ ۲۶ : بالا می‌رود

شعر شمارۀ ۲۷ : بازی می‌کنم

شعر شمارۀ ۲۸ : پل‌های تمام جهان

شعر شمارۀ ۲۹ : دراز می‌کشم

شعر شمارۀ ۳۰ : پاهایم را

شعر شمارۀ ۳۱ : آرام و بی‌صدا خواهم رفت

شعر شمارۀ ۳۲ : جغرافیایم را

شعر شمارۀ ۳۳ : بهار را به خانه‌ام بیاور

شعر شمارۀ ۳۴ : میان آفتاب‌های دو‌به‌دو

شعر شمارۀ ۳۵ : گلایه‌ ندارم

شعر شمارۀ ۳۶ : سبزه را گره می‌زنم

شعر شمارۀ ۳۷ : نقاشی‌های خاکستری‌

شعر شمارۀ ۳۸ : روی دست‌های شهر

شعر شمارۀ ۳۹ : قرار بود پنجره‌ها

شعر شمارۀ ۴۰ : تمام‌قد

شعر شمارۀ ۴۱ : بیرون از گود

شعر شمارۀ ۴۲ : زیر بارانم

شعر شمارۀ ۴۳ : می‌رقصم

شعر شمارۀ ۴۴ : فاتحه می‌خواند

شعر شمارۀ ۴۵ : دور و نزدیک من!

شعر شمارۀ ۴۶ : مرا به مسلخ می‌برند

شعر شمارۀ ۴۷ : مراعات نظیر است:

شعر شمارۀ ۴۸ : حقیقتم را دفن کرده‌اند

شعر شمارۀ ۴۹ : پشت پنجرهٔ سادگی‌هایم

شعر شمارۀ ۵۰ : از دیوانگی‌هایم

شعر شمارۀ ۵۱ : بزرگ می‌شوم

شعر شمارۀ ۵۲ : بوی قانون

شعر شمارۀ ۵۳ : آینده

شعر شمارۀ ۵۴ : این پنج‌شنبه

شعر شمارۀ ۵۵ : تمام شب

شعر شمارۀ ۱

شانه به شانهٔ خورشید

طلوع می‌کنی و آسمان را غرق حیرت!

من قد می‌کشم سمت جاذبهٔ چشمت

تا نهایت رویش

ـ در اهتزاز مستی یک عشق ـ

لذت می‌برم از این اوج

تا لحظه‌ای که شکوفه دهم

...

و بعد

و بعد فرو می‌افتم

در مسیر یک چشمه

تا رویشی دیگر

شعر شمارۀ ۲

من از ازدحام شعر

زاده شده‌ام

شبیه احساس،

مثل اشتیاق تو

مرا بخوان

برایم کف بزن

تا

دوباره زاده شوم.

شعر شمارۀ ۳

برای کودکانه‌‌های «امیدم» که هر لحظه لبریزم می‌کند از عشق

کسی در مرکز جغرافیای این جهان، مثل تو نیست

سوار سفینه که می‌شوی

ـ شبیه خواب‌های کودکی‌ام ـ

پروازت را می‌خندم

بالا که می‌روی

صدای خنده‌هایت

سمفونی عشق می‌شود

کسی در مرکز این جهان مثل تو نمی‌خندد

کسی مثل تو...

این‌جا من مانده‌ام و رویایی که تو با سفینه‌ات بافتی.

شعر شمارۀ ۴

برای چشم‌های متورمت

هیچ بهانه‌ای نداری

مگر چقدر می‌توانم غصه‌ات باشم؟

اگرچه دختر خیال‌های سیاهت بشوم!

زمستان شده‌ام تا ببینی‌ام...

حس کنی...

سردت بشود...

بلرزی...

بلرزی...

بلرزی...

و بعد یادت بماند

من

سپیدم!

شعر شمارۀ ۵

برای بار چندم

تکرار می‌شوم در بیکرانگی مسموم

و با چاقوی زهرآلود هرزه

برای بار چندم

تکه‌تکه می‌شوم

و پای درختی که میوه‌هایش «من» است، دفن...!

برای بار چندم

جیغ می‌کشند مرا

تا بار بعدی

سیاه می‌شوند و سپید می‌شوم

سیاه می‌شوم و سپید می‌شوند

تکرار می‌شویم در بیکرانگی مسموم؛

چاقو کرم می‌شود...

بغض می‌شوم در حنجرهٔ زمین

لانه می‌شوم برای بار چندم...

و درخت آبستن من است

شعر شمارۀ ۶

این‌جا را که رد کنی

به چهارراه انفجار می‌رسی

و جا باز می‌کنند

نقطه‌چین‌ چشم‌هات

روی بوردهای تبلیغات!

مگر چقدر می‌توان

هم‌قد تیرهای برق شد؟

و ناگزیر جریان داد

الکترون‌ها را

در سیمِ تن‌ها؟

...

دیوانه‌بازی‌ام گل کرده

...

فسیل می‌شوم

در روزهایی که خیابان‌هایش

بوی گس دریا می‌دهد

حالا منتظر علامت عبورم

...

و تو این‌جا را که رد کردی

پشت دستت را داغ کن

تا باز

در شعرهایم ویراژ ندهی.

شعر شمارۀ ۷

قدّم را بلند می‌کنم

می‌کشم خودم را بالا، روی پنجه‌هایم

به تو برسم؛

چشمانت اندیشهٔ هزارسال باکرگی‌ام را

پشت آلاچیق مستی‌هامان

بارور می‌کند

آغاز می‌شویم در فوران تکرارهای بی‌هویت

ـ سریع ـ

که نه وقت، حرمتمان نگهداشته

نه اعتبار مکان در بیکرانگی‌هامان شریک شده

تو پشت به من

در انتظار تماس‌های مکرر تاریخ

در پیچ و خم آینه‌هایی که بسته‌ای به زن‌های روحم

دنبال هویتی می‌گردی گم شده در من...

راز کدام قبیله

در پهنای صورتم رویید؟

که تو آفتاب را

پشت کوه‌هایی دیدی که من نیستم...

می‌کشم خودم را بالا

رخ به رخ

برای خنده‌ات سبز می‌شوم

و در دلم

زمزمه می‌کنم

تو اولین و آخرینی

من...

شعر شمارۀ ۸

هرجا

دنبال تو

ـ از افق‌های بی‌هیاهو

تا شرجی باریده بر تنم ـ

همیشه می‌دانستم

الههٔ چشمانم

مقدس نیست برای تو؛

می‌ترسم از دربه‌دری‌های هفت قرن

که تمام شده

در خیال زمین؛

رسم غریبی‌ست

گشتن در پیِ خود،

نیمی از خیالم مال تو

برگرد که رسم غریبی‌ست...

شعر شمارۀ ۹

قدم

قدم

قدم

جلو می‌روم

پرت می‌شوم

از واژه‌ها

که شکل تو را

کروکی می‌کشند

شبیه من؛

این‌بار

تو / من

و ردّ پاهایی که

به مقصد نمی‌رسند...

شعر شمارۀ ۱۰

آدم خوشبختی‌ام

که از اتوبوس‌های سرگردان

ـ آویزان ـ

پا به جهان گذاشته‌ام

برای اثبات هویتم

فریاد می‌کشم

روزگارم را...

«ملاقات‌ممنوع»

حالم را جا آورده

هرچه هست

میله‌هایی تاب نخورده

که ادراکم را به پیشانی برج‌ها

دستبند زده‌است

توطئه

طناب کلفتی‌ست

که آویزانم می‌کند.

شعر شمارۀ ۱۱

دایره‌ای

که می‌رسد به تو

در گریز از مرکز جغرافیایی خشمت‌،

مدار آبی رنگی می‌شود

می‌رسد تا بنفشی

که رنگ به رنگ می‌رقصد

با موسیقی اسپانیولی پاهات.

دایره، بیضی می‌شود...

خشم، بزرگ...

بنفش‌، پررنگ

...

و تو

سرازیر از سراشیبی نگاه‌ها...

شعر شمارۀ ۱۲

خیلی خوش‌خیالی!

از روزنه‌های بی‌حاشیه

داخل می‌شوی

و ادای ستاره در می‌آوری

روی خطوط نامربوط

به اصل سیاه‌چاله‌ها

...

روزنامه‌های عصر دیروز

نوشته‌اند:

فضانوردی در خواب کهکشان

گم شد!

شعر شمارۀ ۱۳

چشم‌هات دودو می‌زند

و ستاره آویزان می‌شود از باریکهٔ لب‌هات؛

عروسک شکسته

در لالایی کودکانهٔ دست‌هات

بزرگ می‌شود

در جنگ تو با تو

ورد زبان کوچه‌ها می‌شوی

و مرکز ثقل تمام پل‌هایی

که از خاطره‌های کودکی‌ت می‌گذرند...

با رژهٔ عنکبوت‌ها

تنیده می‌شوی در تار سیاه

و آوازی نخراشیده از گلوی صدسالگی‌ت

می روید.

شعر شمارۀ ۱۴

با خیال این‌که

می‌خندی مرا،

سوار اسب چوبی خاطره‌ها

اگرچه

هیچ بلد نیستم بچّگی کنم؛

فرقی نمی‌کند

وقتی که می‌خندی

تمام دنیا

در دست‌های من

جا می‌شود.

شعر شمارۀ ۱۵

روی کدام ابر نشسته‌ای؟

که طوفان را حس می‌کنی

خشمناک‌تر از تمامی اقیانوس‌ها

مجسمه می‌شوی

برای میدان‌های شهر؛

تقسیم می‌کنی مرگ را

با گردنه‌های شب‌زده

با گدازه‌هایی رنگ چشم‌هات،

سرازیر می‌شوند

در جاده‌های منتهی به هفت ‌دریا!

روی کدام ابر قصه می‌شوی؟

با شوره‌‌زارهایی که تعفن را سلام داده‌اند

زنجیر می‌شوی روی گرده‌های تاریخ!

روی کدام ابر خواب می‌شوی

برای زالو‌هایی که روی بدنت جشن می‌گیرند؟

این امتحان آخر است...

تو باختی...!

شعر شمارۀ ۱۶

خوشه تعارف می‌کنی

به داس

برای دست‌هایی که

سوزن می‌زنند

روزمرگی‌ها را؛

آجین‌آجین

چله می‌شوی

روی پله‌هایی

قرق شده با قدم‌های دیوانگی‌ت

داغ می‌شوی بر شعله‌های رقاص

با سمفونی تاریکی‌ها

روی بسته‌های آدامس ولو شده در کف اتوبوس

این‌بار

بالا که می‌روی

داس باش!

شعر شمارۀ ۱۷

دور می‌شوم

در امتداد موازی ابروانت

و گم می‌شوم

خیسی چشمانت را

در جاده‌ای که به اهورایی درد

ختم می‌‌شود

این‌بار

زنده به گور می‌کنم

ایلیاتی چشمم را

وحشیِ

وحشی...!

شعر شمارۀ ۱۸

لهجهٔ موجی دریا

با ترانهٔ باران

خاطرهٔ خیس ساحل است

در بندری که

رقص ماهی‌ها را

هر روز به تماشا نشسته.

شعر شمارۀ ۱۹

روی خط‌چین‌ها

کلاغ‌های بی‌گناه نشسته‌‌اند

و هرکدام

بر بال‌هایشان

تلخ‌ترین تقدیر!

دیوارهای فاصله تا بالا...

کجای این آسمان مال کلاغ‌هاست؟!

شعر شمارۀ ۲۰

کودکی‌هایم را

با شوق چشم‌های عاطفه‌ات

پیوند زدم

...

زندگی جوانه زد...!

شعر شمارۀ ۲۱

دریا دریا چشمان شرجی‌ات

میهمان ساحلم!

تنها تویی

موج‌

روی شن‌هایی که همیشه

در انتظار نفس‌های

خیس توست

شعر شمارۀ ۲۲

بی‌گمان تابستان که بیاید

و هزار فوارهٔ خورشید

در چشم‌های شهر

آغاز ‌شود؛

من سوار بر اتوبوس‌ دربه‌دری

از خیابان‌های تب‌دار

با خاطرهٔ زندگی می‌گذرم.

هزار سال پیر می‌شوم

با هزار فواره

و صدهزار آستین

که اشک پاک می‌کنند...!

سه روز،

هفت روز،

چهل روز،

سال...

تمام که شد

تو می‌مانی و یک خاطرهٔ دور...

شعر شمارۀ ۲۳

دیشب از چشم خدا افتادم

روی سنگفرش خیابانی

که منتهی می‌شود

به میدان فواره‌های رقاص؛

پنج قدم پایین‌تر از کافه‌تریایی

که چشم‌های تو را

میهمان دارد

در فنجان‌های قهوهٔ تُرک...

تَرک‌زده، تلخ!

دیشب،

عطر نزده،

افتادم در قاب خاطراتت!

شعر شمارۀ ۲۴

پشت پرده

عروسکی خواهم شد با لالایی بادهای شرجی

و فرشته‌ای سقوط کرده

از هفت خواب قصه‌های پریان

می‌دانم، نمی‌دانم

پشت کدام پرده

دارم زده‌اند،

عروسکی‌ام را کجا حراج؟

عزیزکم،

پشت پرده عروسکی نشسته،

نذر چشمانت

شعر شمارۀ ۲۵

پونه‌های صحرایی

در انبوهی از خیال من شناورند

و شب‌ها

نفس دلتنگی،

پشت قصه‌ها

اوج می‌گیرد.

تکه‌تکه

می‌بارد یاد جنگل‌های پاییزی...

هرشب

زیر درخت چنار

پری‌های کاغذی دود می‌شوند

و تو می‌آیی

آرام و صبور و سرفراز

در خاک کف چشمه

جای پای قصه‌هایت دیده می‌شود.

آرامش من!

آفرودیسیا را به‌خاطر داری؟

شعر شمارۀ ۲۶

بالا می‌رود

از ارتفاع گره‌خوردهٔ بغض‌ها

در سنگفرش کوچه‌های شب‌زده؛

توی صدای پیچ‌خورده با چشم‌هایی که

رنگ عوض می‌کنند

لنز لنز

...

لابه‌لای هزارتوی نفس‌های متعفن

نفس می‌کشد

بالا می‌رود

بالا می‌آورد

تو

من

پنجه می‌اندازد

دور گلوی هزاره‌های بخت‌برگشته

توی سایه‌های پشت پلک‌هایی که هرگز باز نشده‌اند

جیغ می‌کشد

درد

درد

درد

حالا برای نفس آخر

تو آماده‌ای

شعر شمارۀ ۲۷

بازی می‌کنم

با ورق‌های سیاه‌بازی تو

در خیابانی که

سبز می‌شود درانتهای بلوار منتهی به گورستان

تاب می‌خورم

با جمله‌هایی که

زود

زود

آبستن می‌شوند

از کرم‌هایی که

دروغ

دروغ

می‌ریزند

و خنجرهایی که

پشت

پشت

می‌بارند

به دلتنگی شعرهای درونم

شعر شمارۀ ۲۸

پل‌های تمام جهان

بنا شده

بر امواج تو

و یلدایی چشمهات

عمیق‌ترین فصل‌ خواب‌های من؛

که غرق می‌شود

افسون زنانه‌ام

در دست‌هایت که

گرگ

گرگ

می‌شود

زوزه می‌کشد انگشتانت

می‌رقصد

روی کلاویه‌های سیاه

ـ فقط ـ

پشت به خورشید

سایه می‌شوی

روی پلی که در آغوش کشیده امواجت را

سخت

سخت

یادت باشد

پلان آخر

روی سن

اتاق فکر

اتاق شعر

و پنجره‌ای

که رو به دریا

باز نمی‌شود!

شعر شمارۀ ۲۹

دراز می‌کشم

روی ریل‌های ایستاده؛

می‌روم

از هفت‌سالگی‌ام

بالا

سفری که بوی تو را دارد

در خوابی که می‌خندیم

شب‌های هرزه

نه تو تعطیل می‌شوی

نه من بالا می‌آورم خودم را

دایره می‌شوم با قطاری

که سوت می‌کشد پشت سر تمام هیجان‌های کودکی

و بال که می‌گشاییم

بالا می‌رویم

آنقدر که

ریل‌ها هم می‌خوابند

ـ بماند که

چقدر گرفتار خواب‌های هم هستیم ـ

شعر شمارۀ ۳۰

پاهایم را

نبسته‌ام به حیاط‌خلوت شب‌هایم

مهرخورده عبوس،

و بماند این‌که

بالم را قیچی کرده / نکرده

به جهنم که زنم

لج کرده‌ام هر روز سیگارم را

پشت دستم خاموش کنم

و جای شال‌گردن

طناب ببافم

بچرخم آن‌طور که می‌چرخی دور خودت

لج کرده‌ام

راه نه

بدوم توی خیابان

ـ روی دست ـ

تمام چاه‌های دنیا را بگردید

عمیق‌تر از من نیست...

شعر شمارۀ ۳۱

آرام و بی‌صدا خواهم رفت

از روی گسترهٔ آبی دریا؛

همچون لکه‌ای نادیدنی خواهم شد

صخره‌ای را که نقش بسته

بر خلیج خاکستری / بنفش،

در رنگ‌ستیزی غروبی شقایق‌وار

از دور خواهم دید

ملکهٔ خواب‌هایی خواهم شد

که دلتنگ

دلتنگ

بر تمام خاطره‌ها نقش خواهد بست

و ستاره‌های دریایی

دایره‌وار

موج خواهند شد

بر کف‌آلودگی گیسوانم...

می‌دانم سایه‌ام را

دفن کرده‌اند

در دیوارهٔ سدی

که قرار است پابرجا بماند

و آوازهای طلایی‌ام را

خفه کرده‌اند

در شیار مرگ...

بی‌گمان

آن‌گاه که تو در درهٔ دورافتاده

پنجره‌های خانه‌ات را می‌گشایی

و آواز می‌خوانی با چهچههٔ قناری‌ها

و رقص بادبادک‌ها را

تماشا می‌کنی بر فراز آسمان؛

من در پشت دریاها

خزه‌های صخره‌ها را می‌تکانم.

شعر شمارۀ ۳۲

جغرافیایم را

می‌کشم روی نقشه‌های هندسی

که از دست‌هات

آغاز می‌شود

دست خودم نیستم

خیابان

متر کرده

نکرده

عادت دارم

ارتفاعم را

بالانس کنم

با مورب خنده‌هات

حرف ندارد اتفاق تو

در

دلتای دلم.

شعر شمارۀ ۳۳

بهار را به خانه‌ام بیاور

با گل‌خندت

در جشنوارهٔ فصل‌ها...

شعر شمارۀ ۳۴

میان آفتاب‌های دو‌به‌دو

همیشه ابری‌ست که زیر طغیان زمستان

بهار را بهانه می‌کند

تا روی نیمکت‌های خالی

تلاوت باران بشنود

مبادا ترک بردارد باورهایمان

عشق‌های فراموش‌شده

هیجان‌های خالی

آفتاب‌های همیشه ‌خسته

تکه تکه تکه

چیزی جز درد نیستند

می‌دانی؟

درد دارم همیشه

فراموش خواهم شد... .

شعر شمارۀ ۳۵

گلایه‌ ندارم

اما

کاش خدا

فکری هم برای فاصله‌ها می‌کرد

شعر شمارۀ ۳۶

سبزه را گره می‌زنم

به طبیعت دستت

می‌رسم به نیت چشمانت

ـ بارانی ـ

شعر شمارۀ ۳۷

نقاشی‌های خاکستری‌

روی فنجان‌ ترک‌خورده

تبادل مرگ است.

زندگی را که نمی‌فهمیم؛

باورم پشت تیرک‌های دربه‌دری

قد خم کرده

و ترس

لابه‌لای آرزوهای مرده

ترانه می‌خواند.

نقاشی‌های خاکستری

بزرگ نمی‌شود

شکسته‌ها که بریزند دست‌های من هم...

کسی چه می‌داند؟

شاید

دوباره

ترک بخورد فنجان،

صبح سه‌شنبه

ده سال بعد / شاید

یک سال بعد / شاید...

هنوز امیدی هست؟

شعر شمارۀ ۳۸

روی دست‌های شهر

می‌افتم

در میدان اقاقی خاکم کنید

این تابوت

بوی خاک نم‌شده می‌دهد!

شعر شمارۀ ۳۹

قرار بود پنجره‌ها

با نسیم تو باز شوند

کبود شدم

باران گرفت

هیچ ‌پنجره‌ای / هیچ نسیمی

طوفان

طوفان

طوفان

پنجره شکست

و طرح آخرین بغض ما را

رسم کرد وداع...

...

خداحافظ نگو

باز هم به دیدارت

نه

شاید

نه

همهٔ گفتنی‌ها را گفتیم؟

هنوز لحظهٔ آخر عاشقانه گریستن را

به خاطره‌ام سنجاق کرده‌ام

روزی پنج‌‌بار می‌نویسم:

عشق...

کبود می‌شوم

طوفان می‌شود.

...

بیا به دیدارم...

شعر شمارۀ ۴۰

تمام‌قد

فکر می‌کنم به تو و هیجان دست‌هات

که خورشید دارد و ماه،

بالانس می‌زنم روی تپه

زیر دکل

برق از سرم بپرد.

فشارم بیفتد روی صفر

تو زانو بزنی

هیجان بیفتد از لای دست‌هات

با خورشید و ماه که شکل میان من و توست...

تمام‌قد

بزرگ می‌شوم توی قصه‌هات

و شعرهایی که بوی تند می‌دهد...

می‌فهمی؟

شعر شمارۀ ۴۱

بیرون از گود

تمام دست‌های شهر

سنگین می‌شوند بر گلوی من

و رهگذران مرا نزدیک‌تر از من

تجربه می‌کنند

زیر پاهای له؛

ناچارم از این‌همه تلخی

که مرا

پیوند می‌زند به قره‌قروت چشم‌های وحشی

خیابان‌‌های پایانی

چیزی برای گفتن ندارم

تنها قصه‌ای هستم در میدان شهر...

شعر شمارۀ ۴۲

زیر بارانم

ـ بی‌چتر ـ

تنها بینی سرخم لو می‌دهد مرا

که باریده‌ام همراه ابرها

اما

....

تابلوی قشنگی شده‌ایم

من

باران

جاده

شعر شمارۀ ۴۳

می‌رقصم

با وسوسهٔ چشم‌های تو

سمفونی می‌زند لبخندت

گاه از چپ

گاه

راست

گاه لابه‌لای هزارتوی خانه‌های بی‌نام و نشان

این‌جا

حنجرهٔ داوود هم

افاقه نمی‌کند...

شعر شمارۀ ۴۴

فاتحه می‌خواند

جغد پیر لابه‌لای شاخه‌های بلوط

چشم‌ها / تیز

بر شکار تازه

مرگ / پشت درهای باز

و هرشب

لالایی رفتن

با چمن‌چین مرگ...

.

کسی نیست

آفتاب دشت را

تماشا کند!

شعر شمارۀ ۴۵

دور و نزدیک من!

به درد خو نکرده‌ام هنوز

ساحلم را موج‌باران کن

دردم را می‌گیرد آرامش آبی‌ات

....

دور و نزدیک من!

صدف صدف آواز شو

دریا دریا

موج موج

...

غریبه نیستیم دیگر

نمی‌توانیم

نمی‌شویم

و من تکرار می‌شوم در خواب‌های تو

تو در خواب‌های من

...

صخره نیستم

دور و نزدیک من!

شعر شمارۀ ۴۶

مرا به مسلخ می‌برند

بعد از قربانی شدنم

چشم‌هایم را در آسمان / دست‌هایم را در دریا

و پاهایم را در کوهستان دفن کن!

قلب عاشقم را توی سینه‌ات بگذار!

گیسوانم را هدیه کن به نسیم

سرم را بینداز بین بوته‌های گل سرخ

و تنم را

هزار پاره کن

و برای لاشخورها جشن بگیر

عزیزکم!

شعر شمارۀ ۴۷

مراعات نظیر است:

دست‌های تو

کالبد من

قبرستان

گل سرخ

شعر شمارۀ ۴۸

حقیقتم را دفن کرده‌اند

بر شیب کوه‌های اندوه

که شب‌نشینی کرکس‌ها

لاشه‌لاشه‌ام را

مزه‌مزه کند

بزم خوش‌نشینی کفتارها برپاست

مگر ندیدی کفتار کوچکی شده‌ام؟

جنازه‌ام را می‌خورم؟

خون، لخته شده

لابه‌لای دندان‌هام...

و من دارم به سرزمینی می‌اندیشم

که سال‌هاست در آن مُرده‌ام.

شعر شمارۀ ۴۹

پشت پنجرهٔ سادگی‌هایم

کودکی هست

هنوز

دنبال بادبادکی

گمشدهٔ برهوت آسمان...

و باران یعنی

بادبادکم

هنوز

آن‌جاست..!

شعر شمارۀ ۵۰

از دیوانگی‌هایم

تا خواب‌های خرگوشی

راهی نیست

از مسیر عشق می‌گذریم

تا به دست‌های خدا برسیم.

جنازه‌ام را بردار

بوی علف می‌دهد استخوان‌هایم

و چلک‌چلک آویز می‌شود از طاق خاطره‌ها

نه دیگر کرشمه‌ای

نه نازی

نه چشم‌های خنده

شولای سیاه

دهن‌دره می‌کند در خیزران خون‌پاش

فریاد می‌شود

دار می‌سازد

دیوانگی‌هایم را

به تخت می‌بندد.

خرگوش‌هایم را یکی‌یکی سر می‌بُرد

استخوان‌ها

می‌رقصند

و من

برای همیشه در تو می‌میرم

اگر دستم را نگیری...

شعر شمارۀ ۵۱

بزرگ می‌شوم

پشت انارستان لبت

خنک می‌شوم روی وسعت شالیزار

و درو می‌شوم

داس‌هایی را که

تیز

آب‌دیده

قد می‌کشند زالوهایی مثل دست تاریخ...

خمیده روی اشتباه باستانی زندگی

تا رسوایی کویو*های مرده...

طناب‌پیچ

جمع می‌شود پاهایم

در کوره‌های آدم‌سوزی

که آدم نه آدم که حوا...

و جن‌هایی را زندگی می‌کنم

در سایهٔ برنج

...

باختن

مدرنیته می‌شود

برق می‌اندازد زره‌ جنگ‌خواه را

وسعت شالیزار داغ می‌شود...

و پیام آخر قد می‌کشد

انارها می‌پوسند...

جنگ، آغاز... .

*کویو = کیو = قسمت‌هایی برجسته در لابه‌لای شالیزارها که برای استراحت و غذا خوردن شالیکاران

کاربرد دارد

شعر شمارۀ ۵۲

بوی قانون

تلخ می‌پیچد

دور حنجرهٔ زن

فردا

برای روزنامه‌ها

تغذیه‌ای عالی

متولد می‌شود...

رشد می‌کند

در هراس باورهای ادویه‌دار

کوچه

آغوش باز می‌کند

می‌بلعد

غذای هرروزه‌اش را...

شعر شمارۀ ۵۳

آینده

می‌رقصد با پاهای مرگ

حرف‌های کهنه روزبه‌روز بزرگ‌تر...

چیزی لابه‌لای هیجان‌ها سبک می‌شود

و دستپاچگی‌مان

معنی می‌دهد کویر

ـ اجازه دارم بزرگ شوم آیا؟

ـ اجازه دارم نفس بکشم آیا؟

ـ ...

آینده

چشم ستاره‌ای می‌شود

که می‌خورد به زمین

شعر شمارۀ ۵۴

این پنج‌شنبه

مثل تمام پنج‌شنبه‌های دیگر نیست

باید اشک‌ها را نگه داشت

از چشم‌انداز خیابان سرخ

که می‌رسد به بلوار پاییز

این پنج‌شنبه

بوی پیراهنت را دارد

پیرمرد کوهستان‌های دور!

شعر شمارۀ ۵۵

تمام شب

قصه‌های پری دریایی‌ست

آبی بلند

زیر نور ماه

و تفسیر بلندقد صخره

فردا صبح

ردّ پای مهتاب روی شن‌ها می‌ماند

و شاهزاده

افسون پری‌ها را بلد نیست

اگرچه در ناگهانِ قصه آغاز شود.

غزلیات

بخت : خانم! سلام! بنده همان اشتباه بخت...

نقاش : مرا شبیه خودم مثل یک ستاره بکش!

رفاقت : باز هم پشت باغ چشمانم ، انتظاری غریب روییده ست

بازیچه : بازیچه نیست این دل غمگین و ساده ام

ای غم ببار : ای غم ببار امشب ، بر شانه ی خیالم

زنی تنها : امشب کنار پنجره تنها نشسته ست

شب‌های روشن من : شرجی ترین ترانه ی شبهای روشنی

مردی که... : مردی که خواب هر شبش تعبیر عشق است

فریب : با دشنه ی فریب به سمتم که تاختند

زن : پاییزی ام سرشار از زردی این فصلم

لبریزم : چندی ست به احساسم خورشید نمی باری

با من بمان : با من بمان ای بهاران با نور همزاد باشیم

نذری : نذر چشمان تو باشد بیت بیت شعرهایم

قرار : قرار بود بیاید به دل امان بدهد

گفته بودم... : امشب از خالیِ تو لبریزم، حال این مُرده را خبر داری ...

اشک : تو کز زلال دو چشمم شبانه می‌باری

تلفن : صدای تلفن همراه من که تک می‌زد

محاق خون : شایـد برای ثانیه‌هایم غزل شود، آن قصّه‌ای که نقطهٔ ...

قصه های سفید اشعارت : کاش در باورم همیشهٔ تو؛ زندگی را دوباره جان می‌داد

احساس : نکند از همهٔ پنجره‌ها دور شوی!؟

سلام عشق : کیفیت نگاه تو جاری به جام عشق

داستان غزل : جنون‌جنون غمِ عشقت دوباره پیدا شد

سکوت سفالی : ببین که غرقِ سکوتی سفالی‌ام با تو

از دست عشق : بوتهٔ زرد و خستهٔ گَوَنم

سلام : آهای ای همهٔ هستی‌ام، سلام و درود!

مادر : مادرم دست‌های خستهٔ من، پر شد از پینه‌های هرسالم

تغرل چشمت : زنده‌ام در تغزل چشمت، روحِ طوفانی‌ام پر از فریاد

شاعری دردی‌ست... : می‌شناسم با دلت گل‌واژه‌های عشق را

قصهٔ سبز بهار : بو برده‌است عشق؛ به اسرار یارها

احساس : چندی‌ست به احساسم، خورشید، نمی‌باری

سوناتی از تب پروانه ها : امشب بیا و عشق را از ابتدا بنویس

بخت

خانم! سلام! بنده همان اشتباه بخت...

روییده در سیاهی این کوره راه بخت...

خانم! منم که تلخ ترین واژه ی شما م

من،این کنیز گمشده در «چار راه» بخت

بر من حرام هرچه که خوشبخت می کند

بر من حلال سردی جانکاه چاه بخت!

دستم نگیر زخمی ام از سر نوشت خود

آری نشسته بر دل من آه...! آه بخت

پیشانی ام که پر شده از درد روزگار

قلبم پر از سیاهی نقش سیاه بخت

خانم! تمام زندگی ام وقف دیگران!

حتی تمام بودن من در تباه بخت!

نقاش

مرا شبیه خودم مثل یک ستاره بکش!

شبیه من که نشد خط بزن دوباره بکش

مرا شبیه خودم در میان آتش و دود

شبیه چشم و دلم غرق صد شراره بکش

و بعد دست بکش بر شراره ام یک شب

بسوز و قلب مرا پاره پاره پاره بکش

و زخم های دلم را ببین و بعد از آن

لباس بر تن این قلب بی قواره بکش

بخند! خنده ی تو شعله می زند بر من

بخند و شعله ی من را به یک اشاره بکش

برای بودن من عشق را نشانه بگیر

و خط رد به تن هرچه استخاره بکش

ببین ستاره شدم با تو ای بهانه ی من

مرا شبیه خودم! مثل یک ستاره بکش!

رفاقت

باز هم پشت باغ چشمانم ، انتظاری غریب روییده ست

بازهم یک نفس سیاهی و درد، در حیاطم شبانه تابیده ست

هیچ کس نیست باورم بکند ، دست بر زخم شانه ام بکشد

هیچ کس هم ندیده ازسردرد، بغض برگونه هام باریده ست

زخمی اشتباه دیرینم ، سنگسار هجوم باورها

خشم سنگی که بازاز ته دل، پیکرم را شدید بوسیده ست

شاعر زخم خورده ی شعرم ، زیر آوار حس کال خودم

مرگ احساس کهنه ای ست که باز،نسخه ای ازغروب پیچیده ست

هیچ کس هم نخواست تا دیگر، نشوم زیر غصه ها مدفون

آه دیرست و پیکرم این بار، زیر آوار درد پوسیده ست

باورم می کنی رفیق دلم؟ ، من همان اشتباه دیرینم

بی گمان این صدای تقدیراست، که به این حس و حال خندیده ست

بازیچه

بازیچه نیست این دل غمگین و ساده ام

از بخت بد اسیر توی دیو زاده ام

آرام تر! که خواب مرا تلخ می کنی

دیوانه من که دل به توی دیو داده ام

با قهوه ی قجر به سراغم نیا که من

این روز ها رسیده به پایان جاده ام

من مثل آفتاب لب بام زندگی

در انتهای باور تو ایستاده ام

طوفان نشو که آخراین جاده عشق نیست

من در مسیر خشم تو جان را نهاده ام

از بخت بد وجود من و تو یکی شده ست

بازیچه نیست این دل غمگین و ساده ام

ای غم ببار

ای غم ببار امشب ، بر شانه ی خیالم

امشب زقلب خسته ، ای غم بپرس حالم

دنیا پراز ملال است، وقتی غریبه باشیم

درغربت و غم عشق، مرغی شکسته بالم

آهی درون سینه ست، با دیده عهد بسته ست

با اشگ غم نشیند، بر دیده ی زلالم

ای غم ببار، شاید ،از خط عشق دستم

کولی وش این دل من، با تو گرفته فالم

آمد خزان عمرم ، دیگر دمی نمانده

زردم زدرد غربت، آری ببین زوالم!

زنی تنها

امشب کنار پنجره تنها نشسته ست

یک زن که در چشمش شب یلدا نشسته ست

بر هم زده آرامشش را زخم پاییز

توی مسیر سرنوشتش تا نشسته ست!

بازیچهٔ دست غم است و باز امشب

روی نگاهش گردی از غمها نشسته ست

غرق سکوت و خالی از احساس بودن

مثل غباری که تن دنیا نشسته ست

یک پنجره ، یک قلب ، ویران و شکسته

زخمی ترین شعری که در اینجا نشسته ست

شب‌های روشن من

شرجی ترین ترانه ی شبهای روشنی

نازک ترین بهانه تو هر لحظه با منی

آیینه پوش شعر و غزلهای هر شبم!

آخر چرا به بال دلم سنگ می زنی؟

با هر طنین قلب تو من زنده می شوم

ناقوس زندگی به تن دشت و گلشنی

دریایی دو چشم مرا چند می خری؟

لایق نگو که نیست به عشق تو دامنی!!

در من چکیده باور تو ای امید محض...

شرجی ترین ترانه ی شبهای روشنی...

مردی که...

مردی که خواب هر شبش تعبیر عشق است

زخمی نشسته بردلش تقصیر عشق است

پهلوزده غم بر تمام خاطراتش

یعنی: همیشه تا ابد درگیر عشق است

در نقشه ی جغرافیای چشمهایش

یک وسعت بی انتها-پامیر عشق – است

آمیزه ای از دردوغم ، بغض است و فریاد!

مردی که بر پای دلش زنجیر عشق است

فریب

با دشنه ی فریب به سمتم که تاختند

آنها مرا زجنس نگاهم شناختند

دشنه نبود چاره و بین من و بهار

آری برای فاصله دیوار ساختند

دیوار هم که تاب نگاه مرا نداشت

آنها ببین از اینهمه قدرت گداختند

آواره تر شدند به میدان تیرگی

آهنگ بیقراری و حسرت نواختند

تصمیمشان شکستن فانوس عشق بود

حالا ببین که قافیه را نیز باختند

زن

پاییزی ام سرشار از زردی این فصلم

تنها برای زردی ام باران شده مرهم

با برگهای خسته می افتم به روی خاک

گم می شوم در لابلای دردها کم کم

آهنگ مرگ و نیستی پیچیده در خوابم

روزی هزاران مرتبه با جمله ای مبهم!

از بازی چرخ و فلک دیگر بدم آمد

دلگیرم از زخم و فریب و قصه ی آدم

حالا غروب چشمهای من تماشاییست

عمری نشسته مادرم – حوا- در این ماتم!

لبریزم

چندی ست به احساسم خورشید نمی باری

سردست هوایم باز، در لحظه ی بیداری

پاییز شدم بی تو من منتظرم ای مهر

یک معجزه با من باش تا فصل سبک باری

ای عشق اساطیری در من غزلی بنواز

با شعبده ی خواهش این بازی تکراری

در حجم نیاز من ادراک تو روییده

تو معنی خورشیدی در حوصله ام جاری!

لبریز تمنایم ای خوب مرا دریاب

چندی ست به احساسم خورشید نمی باری

با من بمان

با من بمان ای بهاران با نور همزاد باشیم

سخت است خاموش بودن پیوسته فریاد باشیم

دل میل پرواز دارد این آسمان مال دلهاست

وقت است وقت پریدن باید که آزاد باشیم

کوهی ست این درد پنهان ما تیشه ی عشق داریم

باید برای رسیدن مانند فرهاد باشیم

ویران نباشیم هرگز تفسیر دریا بمانیم

در وسعتی بینهایت یک شهر آباد باشیم

تو ذره ذره رسیدی صد کهکشان استقامت!

حالا بمان تا به نامت با نور همزاد باشیم

نذری

نذر چشمان تو باشد بیت بیت شعرهایم

من تمام شعرهایم را به نامت می سرایم

تو تمام زندگی هستی و من در جستجویت

مانده بر بهت زمین هرجا پی تو رد پایم

ریشه کرده در گلویم بغض سرگردانی من

با نگاهت می شود آیا کنی یک شب صدایم؟

تا که امشب قصه ی دوری تو پایان بگیرد

دستهایم را به سمت آسمانها می گشایم

ای پر از عطر حضورت باغ یاد خسته ی من

من به نقش چشمهای ساکت تو آشنایم

واژه واژه گفته هایم رنگ و بوی عشق دارد

نذر چشمان تو باشد بیت بیت شعر هایم!

قرار

قرار بود بیاید به دل امان بدهد

به سنگی دل من با بهار جان بدهد

برای کوچۀ شبهای بی ستارگی ام

ستاره پشت ستاره به آسمان بدهد

دوباره پخش شود روی موج دلتنگی

به نام عشق صدای خوش اذان بدهد

غروب زنده کند ارتفاع دریا را

و ماه بودن خود را به من نشان بدهد

میان باغچۀ راز های سردر گم

برای اوج گرفتن به گل زمان بدهد

برای گفتن این قصه های بی پایان

قرار بود به شب های من زبان بدهد

گفته بودم...

امشب از خالیِ تو لبریزم، حال این مُرده را خبر داری؟

باز هم بی‌قراری‌ات را شب، بر کدامین حضور می‌باری؟

گفته بودم: همیشه در منِ من، عشق تو تا همیشه پابرجاست.

گفته بودی که حس آبی تو تا همیشه درونِ من جاری!

گفته بودم: پُرم از این وحشت که بیاید شبی مرا ببرد

گفته بودی: نترس کوچک من!می‌کشم مرگ را به بیزاری.

بی‌حضور تو مرگ می‌اید، امشب از کوچه‌های بی‌پایان

تو ولی نیستی کنارم باز، گرچه در شهر خویش بیداری

راهت آری از این دلم کج شد، پشت درهای بسته‌ات ماندم

زندگی بستر سیاهی شد، ای که بر باد، عشق می کاری

اشک

تو کز زلال دو چشمم شبانه می‌باری

به من بگو که چرا بی‌بهانه می‌باری؟

ستاره‌ای که دمیدی از آسمان دلم

تو شبنمی که به روی جوانه می‌باری

زنغمهٔ غم و اندوه ِ هق هق‌ات ای اشک

به لحظه لحظهٔ شعرم ترانه می‌باری

به‌روی گونهٔ زردم غبار اندوه است

برای شستن آن عاشقانه می‌باری؟

تجسّم همهٔ درد ِ روح ِ من هستی

از ارغنون دلم جاودانه می‌باری

مجال گفتن شعرم نمانده امّا تو

به طبع شعر دلم دانه دانه می‌باری....

تلفن

صدای تلفن همراه من که تک می‌زد

به زخمِ لحظهٔ خاموشی‌ام نمک می‌زد

ستاره پشت ستاره، هجومِ یادش بود

که پشتِ هم به دلِ ساده‌ام کلک می‌زد

شبیه تندیِ رگبار و صاعقه، یک‌ریز

به روی گونهٔ بارانی‌ام شتک می‌زد

چنان سکوت مرا سخت و تلخ می‌بارید

که صبر شرجی دل را به خون، محک می‌زد

هوای گریهٔ من را به چشم شب می‌ریخت

و دل به قصهٔ پروازِ قاصدک می‌زد

صدای هق‌هقِ من بود و مشت و یک دیوار

که حس ساده‌‌ی من را به سنگِ شک می‌زد

دوباره بحث حضورش کنار من یا...نه!؟

دوباره تلفن همراه من که تک می‌زد... .

محاق خون

شایـد برای ثانیه‌هایم غزل شود، آن قصّه‌ای که نقطهٔ پـایـان «منم» در آن

تقصیـر توست آن‌چه نوشتـم نـشد غزل، بردار بـیت بـیتِ مرا تو از این مکان

جـای تــمام پـنجره‌ها ماه را بـکش، مثـل پــلنگ در پـی آن مـی‌دوم شبـی

شایـد دویدنم بـشود بـیت یـک غزل، شایـد شـوم شبیـه تـبِ شعر، ناگـهان

مـن اتـفاق تـازهٔ یـک بـاورم، ولی؛ آتـش‌ گـرفـته هر ورقـم از دروغِ عمـر

در زندگی که پرشده از شعله‌های خشم، زخمی به‌نام درد‌تو جاری‌ست بی‌امان

می‌ترسم از خیانتِ چشمانِ وحشی‌ات،گر زخم بر دلم بکشد حرف‌هات بـاز

ققنوس‌وار می‌روم از دست‌های تو، وقتی که کارد می‌رسد آری به استخوان

تبعید می‌شوی تو زرویای هرشبم، در یک جزیره، آتش و درد وغم و هـراس

حیران از این پلنگِ سیاهِ درون من، آشفته می‌شود شبِ خوابِ تو بی‌گمان

من رخ‌به‌رخ به‌روی تو هی پنجه می‌کشم، تو ضجّه می‌زنی و تنت غرقِ خون تو

من نعره می‌کشم که:ببین این زبانِ توست، در پنجه‌های من که نشسته‌ست این‌زمان.

تو گریـه می‌کنی و دلـم درد مـی‌شود، دندانِ تیـز می‌کشم از خـشم بر دلت

تو گریه می‌کنی و قسم می‌دهی مرا، مـن فکرِ آخرین شب و پـایـان داستان

حـالا بـیا بـرای دلم فکـر چاره باش...!، این زخـمیِ پـلنگِ درونِ مرا بـبوس...

آرام کن عزیز دلـم! این پـلنگ را... ؛ با زخـم‌های کـهنهٔ من بـاش مهربان...

دیگـر وجود خستـهٔ من را نزن به میـخ، دیگـر زبـانِ تـلخ به انـدام من نکش

امـشب برای مـاندنم آغوش بـاز کن، ای عـشقِ آتشیـنِ من ای شوقِ بیکران

قصه های سفید اشعارت

کاش در باورم همیشهٔ تو؛ زندگی را دوباره جان می‌داد

می‌نشستی کنار شب‌بوها؛ عشق، گهواره‌ام تکان می‌داد

می‌شدم کودکی میان بهار؛ قصه‌های سفید اشعارت-

- توی گوشم ستاره می‌بارید؛ آسمان را به من نشان می‌داد

کاش پرواز، باورم می‌شد؛ یک بغل خواب می‌شدم با تو

با سرانگشت آرزوهایم؛ زندگانی به من زمان می‌داد

کاش لبریز بودم از تو و تو می‌شدی از تمام من لبریز!

عشق سر می‌کشیدی و طعمش؛ سرخوشی‌های بی‌کران می‌داد

حیف اما غریبه می‌دانی؛ عطر پاییزی وجودم را

کاش هر قطره قطره خاطره‌ام؛ آن‌چه می‌خواستی همان می‌داد...

احساس

نکند از همهٔ پنجره‌ها دور شوی!؟

نکند گریه کنی، گریه کنی؛ کور شوی؟

نکند آخر این قصه به بن‌بست رسد؟

و تو با حادثه‌ها دوست شوی؛ جور شوی!؟

بزنی مشت به فانوس تماشات شبی

مانع آمدن قافیهٔ نور شوی!؟

نکند بندگی عشق فراموش کنی؟

نکند با کلک شعبده مسحور شوی؟!

نکند پا نکشی از شب ناکامی‌ها؟

و به چشمان شب غم‌زده مشهور شوی؟

تو پر از قاصدک و پنجره و آوازی

باید آکنده از احساس و شر و شور شوی!

سلام عشق

کیفیت نگاه تو جاری به جام عشق

لبریز از سکوت تو حتی کلام عشق!

با هر سکوت سرد تو من بی قرار تر

حالم شبیه کفترِ پرانِ بام عشق...

تو اخم می‌کنی و دلم گیج می‌شود

شاید خراب می‌شود امشب نظام عشق!

هر شب برای خواب تو یک قصه می‌شوم

یک شب تمام می‌شوم اما به نام عشق

تو عشق می‌زند به سرت کوچ می‌کنی

تا او- همان که هست برای تو، کام عشق.

من عشق می‌زند به سرم کوچ می‌کنم

تا او- خدای قصهٔ دلها : سلام عشق...

داستان غزل

جنون‌جنون غمِ عشقت دوباره پیدا شد

هوای خانهٔ قلبم پر از تمنا شد

غروب خونیِ چشمت نشست در یادم

به روی بوم سفیدم، نگاهِ تو جا شد

همان نگاهِ گریزان، همان نگاهِ غریب

که عاقبت به فریبی، اسیر دنیا شد

شکستنی‌تر از این روحِ من نمی‌یابی

ببین چگونه شکستم که عشق، رسوا شد

قسم به غنچهٔ گل‌ها، قسم به باران‌ها

که رفتی و همه‌جا بی‌تو مثل صحرا شد

دوباره پر شده از تو تمام ابیاتم

ببین ببین که چگونه غزل، مهیا شد!

سکوت سفالی

ببین که غرقِ سکوتی سفالی‌ام با تو

پر از طراوت باران، شمالی‌ام با تو

تو مثلِ پاکیِ آبی، ببار بر تن من

که من صداقتِ سرسبزِ شالی‌ام با تو

تو از اهالیِ عشقی تغزلت زیباست

نشسته عاطفه در قابِ خالی‌ام، با تو

شکسته غربتِ دل را سرود چشمانت

و با ترنم چشمت چه حالی‌ام با تو!

بخوان برای دل من ترانه‌ای از عشق

بخوان که غرقِ سکوتی سفالی‌ام با تو

از دست عشق

بوتهٔ زرد و خستهٔ گَوَنم

دارم از دست عشق می‌شکنم

شیرهٔ تلخ در شبم جاری‌ست

زخم برداشته‌ست تاکِ تنم

غرق یک اشتباهِ بی‌پایان!

رخنه کرده غروب در وطنم!

چشم‌هایم نشسته در باران

داغ، روئیده زیرِ پیرهنم

کاش یک روز با تو تازه شود

گلِ سرخِ شکفته در بدنم

تا به کِی انتظار دستانت؟

تا به کِی سمت جاده زل بزنم؟

من همان اتفاق بی‌خوابم

که خدا قصه ساخت با دهنم

سیب و گندم حضورِ تلخ من است

باید از آن بهشت دل بکنم

سلام

آهای ای همهٔ هستی‌ام، سلام و درود!

دل از دریچهٔ چشمان تو ستاره ربود

سلام بر تو و احساس زخمی‌ات ای خوب!

کدام درد به سمت تو باز، بال گشود؟

کدام فاجعه بارید سمت باغ دلت؛

گلوی فکر تو را هم به بغض‌ها آلود؟

هنوز داغی خورشید از تو می‌بارد

اگرچه باز غروب آمده‌ست بر تو فرود...

تو شاه‌بیتِ غزل‌های زندگی هستی

و عشق، شوقِ حضور تو را به شعر، سرود!

مادر

مادرم دست‌های خستهٔ من، پر شد از پینه‌های هرسالم

نیمهٔ عمر من گذشت وندید، فال‌بین،عشق را،در این فالم

مادرم کوچه‌ها پر از نور است، وقتِ تابیدنِ بهشت شده

در دلم زخمِ خنجری‌ست عمیق، می‌کِشد درد را به‌دنبالم

باید امشب تو را بهانه کنم، گریه‌گریه ، عمیق گریه کنم

آه مادر! کجاست دامنِ تو؟ هر شب از زخمِ غیر، بدحالم

باز هم فصلِ رویش گل‌هاست، فصل باریدن خداست ولی

هر چقدری که می‌روم بالا، باز هم مثلِ میوه‌ای کالم

دستی از دور بر سرم داری؟ بر وجودم غرور می‌باری؟

آه مادر! بیا و مرهم باش، بی‌حضورتو، بی‌پر و بالم

تغرل چشمت

زنده‌ام در تغزل چشمت، روحِ طوفانی‌ام پر از فریاد

جسم من گُر گرفته از یادت، از تو، تا آتشی به جان افتاد

این منم، بخت سرکشِ دردی، که نشسته به فالِ قهوهٔ تو

تلخ و شیرین قهوه‌ات گم شد، تا ببینی که هرچه باداباد

ذره‌ذره سقوط باریدی، در سراشیبیِ حضور خودت

زخم‌های عمیقِ رفتنِ تو، بی‌قراری به قصه‌هایم داد

پر شدم از هراس بی‌پایان، شعرِ شب‌های من شده چشمت

آرزو می‌کنم که برگردی، تا شوم از حصار غم، آزاد

شاعری دردی‌ست...

می‌شناسم با دلت گل‌واژه‌های عشق را

سوز جان‌سوزی که می‌بارد ز ساز لحظه‌ها

می‌نشینم در کنار سبزه‌زارِ دفترم

می‌کشم طرحی شبیه عشق تو، بی‌انتها

قطره‌قطره درد و آه و گریه ‌می‌بارم ولی

می‌زنم لبخند و می‌رقصم در آغوش صبا

می‌سپارم رقص موهای بلندم را به باد

دست‌افشان، پای‌کوبان، عاشق و بی‌ادعا

بر تنِ بالابلندت شعله می‌بارم شبی

آتشی در سبزه‌زار دفترم تا شد رها_

_با نگاهت باز می‌سازم غزل‌هایی سپید؛

شاعری دردی‌ست مالامال از عشق و دعا

قصهٔ سبز بهار

بو برده‌است عشق؛ به اسرار یارها

دل‌بسته‌ام به قصهٔ سبز بهارها

دارم همیشه حسرتِ یک لحظه پَر زدن

در آسمانِ پُر شده از رازِ سارها

من هفت‌خوانِ عشق به‌سر می‌روم ولی

در خوانِ هفتمت که نشسته‌ست بارها؟

گلدان شدم برای حضورِ بهاری‌ات

در من شکفته خاطرهٔ سبزه‌زارها

حق با تو اَست ای همه خوبی، تو ای صبور

جادوی چشمِ سبز تو جادوی مارها

با من چه کرده‌ای که شدم مبتلای تو؟

آکنده از تلاطم و آوازِ تارها

اَمّن یُجیبُ... آه، همین‌است عاشقی

باید بشویم از دلم امشب غبارها

احساس

چندی‌ست به احساسم، خورشید، نمی‌باری

سردست هوای من، ای لحظهٔ بیداری

پائیز شدم بی‌تو، من منتظرم ای عشق

یک‌معجزه با من باش، تا فصل سبک‌باری

ای عشق اساطیری، در من غزلی بنواز

با شعبدهٔ خواهش، این بازی تکراری...

بگذار مرا در من، با شطّ زلال نور!

تو معنی خورشیدی، از حوصله سرشاری

در حجم خیال من، ادراک تو روئیده

ای عطر بهارانت در کالبدم جاری!

لبریز تمنایم، ای خوب مرا دریاب!

چندی‌ست به احساسم خورشید، نمی‌باری

سوناتی از تب پروانه ها

امشب بیا و عشق را از ابتدا بنویس

زیباترین احساس خود را، بی‌ریا بنویس

خودکار را بردار و با عشقی خیال‌انگیز

بر گل سوناتی از تبِ پروانه‌ها بنویس

بر سطرسطر زندگی در سبک اعجازت

شعری شبیه چشم‌هایت_باصفا_ بنویس

آتش گرفته سرنوشت من، قلم بردار

از ذهن دستانم بیا فال مرا بنویس

تکرار پروازت به سمت قلهٔ نور است

در دفتر شعرم نگاهت را بیا بنویس

اشعار سپید

این رسمش نیست : این رسمش نیست

پیراهن چهارخانه : تمام راه‌ها

آمدن تو : روزها را می‌شمارم

برای عشق : دنیایم لبریز از رویای مرتفع توست

هیاهو : در من تنیده راز خیال‌های مبهم تو

پاییز : روی شیب تند خاطره‌ها

مقابله : نه

تابلو : در ابعاد معلق افکارم

قصهٔ تو : در این کرانهٔ تلخ

رفتن تو : خیال تو که جاری می‌شود

خوشی من : خوشبختی

می‌رویم : بار سفر می‌بندم

بارانی : باران،

همیشگی : تو کشف تازه‌ای نیستی

زنانگی : اسیر شده‌ام

عاشقانه‌های من : دیروز هرچه داشتم

ولی‌عصر : خیابان ولی‌عصر

طواف دل : ای تو...

نمایش : نمایش ویژه داریم

طوفان : آن روز که تمام پنجره‌هایم را بستم

قدم‌هایت : آهنگ قدم‌هایت

قدر : هر کس از بلندای چشم‌هایم بیفتد

نامت یلدا : بالابلند!

مسیر : مسیرِ ساده‌ای‌ست.

ناتورالیست : نقشهٔ دیگری می‌کشم

قصهٔ مرگ : مرگ،

تراژدی : تمامیِ خلقت

هم‌دستی : همین که کهکشان پشت پلک‌هایم شدی

پری : و من پری خیال‌های دور و دیرم

نوروز : عید با آواز سبز زمین می‌آید

عید می‌آید : عطر گل‌های بنفشه

هفت‌سین من : سبزهٔ صورتم

آغاز : گندمزار پیراهنت را می‌بویم

جهنم : بال می‌زنم

انتظار : هر روز زن‌هایی منتظر، در من می‌رو‌یند

تعلیق : تنها دلخوشی من

روزمرگی : ماتِ پروانهٔ پشت پنجره

مکررات : بی‌سرزمین‌تر از بادم

تنهایی : پرواز پرنده‌ها

غروب : مرگ در یک‌قدمی من ایستاده،

سیاحت : کاش جنگل بودم

زن : چشم‌های هر زنی

عطر تو : شبیه بهار

چشم خیال : هر روز

صبح : آسمان ،

بهانهٔ زندگی : پدرم ترانه‌خوانِ کوچه‌ها شد

عبث : چراغ‌های خیابان

خواب اقاقی : پای خواب‌های اقاقی

بازی : بازی تازه‌ای خواهد بود:

دیوانه : تو اتفاق می‌افتی

خنده‌های گم‌شده : من زن‌های روحم را

تاریکی : زمستان

تار : صدای تار می‌آید

جادهٔ ابریشم : پر از آواز عشق می‌شود لحظه‌هایم

خواب : می‌خوابم

جنگ : حد فاصلِ دو موشک

معجزهٔ عشق : جهان زیر قدم‌های تو

آئین درد : وقتی آمدی

آرزوی صلح : وقتی از باروت و خشم و بمب

باغ : باغ را به عشق بسپار!

مژدگانی : آن عطرها

ماه تو : جاده

جنگ جهانی : چشم‌های تو

ناامید : یک‌دنیا چشم تو

زن در تاریخ : تاریخ می‌نشیند

وقت آمدنت : وقتی بیایی

دیدار : همین یک‌بار به دیدنم بیا

دلتنگی‌ها : دلم تنگ است

قول و قرار : فقط یک نفسِ دیگر

جاده : دشتی‌ست پشت دماوند

داستان : می‌نشینی کنار اندوهم

امپراطوری تو : تو امپراطور شعرهای منی

خواب : منتظرم پرنده ببارد آسمان

حیران : حیرانم

نامه‌رسان : دیشب به آواز جغدها

بشنو مرا : بیا

عزیز راه دور : می‌خواهم

آستارا : اعجاز شعر،

سیزده‌بدر : سبزه را گره می‌زنم

خاطره : هنوز در بازی‌های من

جدال درد : با سپیده‌دمی

رنج نبودنت : باید پنجره‌ها را باز کنم

تاراج : تنها یک کلمه نیست

خنده‌های تو : خنده‌هایت

پروازی‌ها : بگذار پرنده‌ها مرا بخوانند...

هلا : هان!

خاک تشنه : کجای این جهان

تا بهار : ای پرنده‌ها

ایستادگی : من ایستاده‌ام

آخرین بازدم : عطر تو جاری‌ست

کشف : کشفیاتم را

گونهٔ زندگی : آخرین خط این مسیر

این رسمش نیست

این رسمش نیست

پنجره‌ها را می‌بندی که چه؟

وقتی

گاهی به‌ میهمانی کوه می‌آوری

دریا را

گاهی آسمان را به زمین می‌دوزی...

تا فاصله‌ها را برنداریم

مزهٔ درد همین است...

در من کودکی‌ست که

چهل سال آزگار چله‌نشین چشم‌های توست...

من امپراتوری بادبادک‌ها را

در نام‌خانوادگی تو زیستم

و سرزمینم را

در قدم‌های سربازان تو

دلیر شدم.

هیچ‌کس نمی‌داند قایق آب‌های آزاد،

چشم‌های توست

وقتی دریا را...

وقتی آسمان را...

اکنون خیابان‌های سرزمین من

برای لمس سفتی قدم‌های سربازانت

منتظر است...

در من دو بال، روئیده

تا بین زمین و آسمان

یا میان کوه ودریا

در لحظهٔ قدم‌های تو

حاضر شوم...

این رسمش نیست

چشم‌هایت را بسته‌ای که چه؟!

پیراهن چهارخانه

تمام راه‌ها

به ابدیت پیراهن چهارخانهٔ تو ختم می‌شود

لبخند می‌زنی

و پرنده‌ها را

دعوت می‌کنی به میهمانی چشم‌هایت؛

کسی نمی‌تواند نفس‌های من را بشمارد

وقتی در آغوش پرنده‌ها

اوج می‌گیرم

همین یک تکه از زمین

برای من کافی‌ست

همین‌جا که تو لبخند می‌زنی...

آمدن تو

روزها را می‌شمارم

شاخه به شاخه؛

حوالی همین آفتاب

خواهی‌آمد

بال‌هایم را بوسیده

من را به آسمان

آسمان را به بهشت

بهشت را به چشم‌هایت پیوند خواهی‌زد...

برای عشق

دنیایم لبریز از رویای مرتفع توست

که پرنده پرنده

اوج می‌گیرد؛

و عشق

با رنگ آسمان

جاری می‌شود در چشم‌هایم

از تو...

دست‌هایت را دور من حلقه کن!

جایی پشت همین خیال‌های سبز

نفس‌هایت را

می‌شنوم،

خیره در عسلی چشمانت

"دوستت دارم" را

زمزمه می‌کنم

و در هرم آغوش امن تو آرام می‌گیرم

با بوسه‌هایت

دوباره و دوباره و دوباره

آرام

و این‌چنین لبریزم از تو...

کنارم بنشین

دست‌های سردم را بگیر

و خورشیدی‌ات را بتابان بر من!

گرم

مهربان

همیشگی

هیاهو

در من تنیده راز خیال‌های مبهم تو

آنجا که حلزون‌های لزج

لابلای برگ‌هایم می‌لولند آرام...!

منتظر ماندم دست‌هایت را باز کنی

صدایم بزنی

انگشت‌هایت را بلغزانی بر ساقه‌هایم؛

حلزون‌ها را برداری و به کوچه بسپاری

منتظر ماندم

پر از هیاهوی تکرار ساعت

پر از دشنام عشق

پر از ترس

اضطراب

دلتنگی

درد

راستش را بگو

پشت پرچین باغ چه کسی داری سیب می خوری؟

پاییز

روی شیب تند خاطره‌ها

بر برگریز نارنجستان

در محراب بارانی آبان...

در یائسگی چشم‌های من

حضورت ستاره‌ای‌ست

همیشه‌روشن؛

دور

دور

دور

مقابله

نه

گوشم به این حرف‌ها بدهکار نیست؛

من قرار نیست

در چنبرهٔ بی‌واژگی‌ها رخت بشویم

و هیجان‌انگیزترین قهقهه‌ها را

در

چشم‌غرهٔ رودخانه‌ها بیافرینم.

این است که تصمیم دارم

پلک‌های شب را در چشمانم پیوند بزنم

و آفتاب را آویز کنم از گردنم

برای خاطره‌هایم

تابلو

در ابعاد معلق افکارم

بیتوته کردی

شاید هزار نسل بعدی

تو را بیرون بکشند

از نقاشی‌های آبسترهٔ من؛

خوب نگاه کن

این خاکستری/بنفش

شاید خنده‌های توست،

شاید حرف‌هات،

شاید چشم‌هات

...

خوب نگاه کن

خورشید بالا آمده

و هنوز قلب من خوابیده‌است

قصهٔ تو

در این کرانهٔ تلخ

تنها دست‌های توست که من را می‌فهمد

و بهار را با سرانگشت‌ آب‌های جهان

سر ریز می‌کند بر شاخه‌هایم،

تا هزار بار زنده شوم

از باد و باران

با هزار ستاره بر بال‌هایم.

چای بنفشه دم می‌کنیم

سرشار از عطر لیمو

که افشرده‌ایم بر نفس‌هایمان؛

زیر درخت نارنج...

و تو با من که اشک‌ریزانم سایه‌نشین می‌شوی!

دست‌های معجزه‌ات

عشق در آستین دارد

شیرین کن این کرانه‌ را!

تنها چشم‌های توست که من را می‌شناسد

و مرواریدباران می‌کند

سینی مرصع لحظه‌هایم را...

تنها قلب توست که با سنت دریا

من را به خواب‌های ماه می‌کشد؛

و تو دم به دم برایم می‌خوانی:

بهار که بیاید...

بهار که بیاید...

بهار که بیاید...

رفتن تو

خیال تو که جاری می‌شود

منقبض می‌شود رگ‌هایم؛

حوصله‌ام درد می‌گیرد

و یاد رفتن تو پراکنده در چهارفصل وجودم

شعرهای وحشی‌ام را

آمادهٔ تاخت می‌کند.

تو نفس نفس می‌زنی تا انتهای من...

تا انتهای دور...

تا دور...

آمادهٔ رفتن می‌شوی

من اشک می‌رقصم

و مثل یک اتفاق بد آویزان می‌شوم از تو

این‌بار متورم می‌شود رگ‌هایم

آبستن از التماس‌های مکرر نرفتن

...

کوله‌ات را جابه‌جا می‌کنی

اشک می‌رقصی

می‌روی!

خوشی من

خوشبختی

شنیدن آهنگِ خنده‌های توست

من یک دنیا عشق می‌شوم

تو یک آسمان، شعر

می‌رویم

بار سفر می‌بندم

و تاریکی مطلق جهان را

می‌سپارم به چشم‌های دریدهٔ روزگار

و بغض فروخورده‌ام را

در سطرهای سپید می‌بارم

دست‌هایت را بده به من

باید برویم

باید برویم

بار سفر ببند

باید برویم...

باید برویم و همسایهٔ آب و آفتاب شویم

بین خودمان باشد:

انتهای این جاده

کوچه‌ای‌ست که به چشم‌های تو می‌رسد...

بیا

با من بیا

برسیم به چشم‌های تو!

بارانی

باران،

صدای تو بود

چکاچک،

روی شیروانی احساسم.

هنوز منتظرم

آنقدر بباری تا یک شب در تو

غرق شوم

برای همیشه

همیشگی

تو کشف تازه‌ای نیستی

چهار فصل در تسخیر توست

از پلک پرنده‌ها آغاز شدی

و من قد کشیدم در شفق چشم‌های تو

به سرزمین من که آمدی

در میان دست‌هایت

رویاهایم زنده شدند

و اینگونه نفس کشیدم تا تو؛

تو کشف تازه‌ای نبودی

تو همیشگی

همیشگی

همیشگی

.

.

زنانگی

اسیر شده‌ام

لا‌به‌لای نفس‌های تند جهان

که هر بازدمِ آن

تکه‌ای از من را قیچی‌ می‌کند؛

تکه‌ای از من را

پیشکش می‌کند به قفس؛

تکه‌ای از من را

پنهان می‌کند در پستو؛

تکه‌ای از من را خاک می‌کند؛

تکه‌ای از من را برمی‌دارد

و جشن می‌گیرد.

عاشقانه‌های من

دیروز هرچه داشتم

پای چنار پیر دفن کردم

تا دربهاری دیگر

از اعجاز گرم تو

ناگزیر شوم به روئیدن

و هاشور بزنم بر کمرکش کوه

تا بنفشه بروید از غوغای بهاری‌ات؛

دیروز نام تو را

نبض می‌زد تنم

و من جز تو به هیچ اعتیادی نمی‌اندیشیدم.

و امروز نام تو را

در گوش شهر فریاد می‌زنم

و می‌پرسم

لحن شیرین عاشقانه‌های من کو؟

ولی‌عصر

خیابان ولی‌عصر

پرشده از عطر بهاریِ خاطره‌ها!

صبح‌گاه

درخت‌ها

بر قدم‌گاهمان تعظیم می‌کنند

و من هرگز نمی‌میرم

حتی

آن‌گاه که مرده‌ام

طواف دل

ای تو...

رمز دیرسال رفتارهای ساده‌ام!

حق با تو بود

دستم را از دهان اژدها بیرون که کشیدم

درد نبود

درد خط کشیده‌بود بر حضور گذشته‌ام

رفته‌بود...

حق با تو بود روشنی خیال من!

فریادم را که شنیدی می‌دانستی:

«این نیز بگذرد»

گذشت

پشت تمام نعره‌هایم

و من از موضع تب‌های سربی پایین آمدم...

تو با بادهای شرجی در من جریان داری

و برگ‌های تازه رسته‌ام

رنگ تو را دارد

رازهایم را می‌دانی

من در افق لاجوردی عشق

دنبال طایفهٔ بهار بودم

حق با تو بود خوب من!

بهار آمده بود به طواف دل...

نمایش

نمایش ویژه داریم

زنی

هستی‌اش را آتش زد

طوفان

آن روز که تمام پنجره‌هایم را بستم

خودم ماندم و دنیایی از تو؛

تو که تمام قصه‌هایت

گریه‌های شهر بود و دود و رفتن...

تو که پای تمام ثانیه‌هایم

از رفتن نوشتی...

از دور شدن...

از پرواز...!

از من عبور کردی و شیشه‌ها را شکستی...

طوفان گرفت

و من دست در دست عروسکم،

بادها را رقصیدم...!

و من غرق در صدای باد

چقدر گریه کردم...!

حالا

فقط منتظرم

پشت لالایی قصه‌ها

زیر باران دود...

قدم‌هایت

آهنگ قدم‌هایت

حال و هوای بهار را جویبار می‌شود

در سرزمینی به وسعت تنهایی‌هایم...

روزهایم

زیر سایه‌بان یاد تو

نبض می‌زند

بهار می‌خندد

تو می‌آیی...

قدر

هر کس از بلندای چشم‌هایم بیفتد

دیگر هیچ ستاره‌ای

تا هیچ آسمانی

با هیچ بهانه‌ای

نمی‌تواند خانه‌اش باشد؛

قدر مرا بدان!

که پشت پلک‌هایم

خانه‌ای داری

روشن‌تر از تمامی ستاره‌ها

بالاتر از همهٔ آسمان‌ها

به‌بهانهٔ عشق...!

نامت یلدا

بالابلند!

طبق‌های انار

با زمزمهٔ شعر حافظ

طرح جاودانگی توست

که نگاهت پرتو ماه

قصه‌هایت هندوانهٔ شیرین

خنده‌هایت آجیل و شیرینی

که هست و نیست...

و نامت یلدا

و من رود عشق/شعر/بیداری!

مسیر

مسیرِ ساده‌ای‌ست.

از زندگی به‌ آغوش یاد تو

از یاد تو به گریه

از گریه به سمت زندگی؛

دورتسلسلی‌ست

تا نهایت نفس...!

ناتورالیست

نقشهٔ دیگری می‌کشم

تا جغرافیای قلبت را

سنجاق کنم به پیکرهٔ تمام هستی!

با هر که «ناتورالیست» رابطه می‌زنم

و هرچه «رنگین‌کمان» را

به آغوش می‌کشم.

زمستان که تمام شد

اشک‌های آبستن به راه می‌افتند

و مرگ

طبیعتم را به میهمانی می‌برد

آن‌گاه

قلب تو

فاتح سرزمین‌های سبز خواهدشد.

قصهٔ مرگ

مرگ،

خودش را به بالای برج رساند

پرواز آغاز کرد

هر دو دستش را

فاتحانه گشود

و بر سر زنی شبیه من

آوار شد...

تراژدی

تمامیِ خلقت

شش بار نواخته‌شد

تا پنجه در پنجهٔ جنگ

در حافظهٔ تاریخ

ثبت شویم

و خنده‌های ابلهانهٔ نیستی را

بفهمیم.

اما تو

در هیاهوی تمام بحران‌های دنیا

در حافظهٔ من

ضرباهنگ عشقی!

تا شش بار با تو متولد شوم

و بعد دست بر تفنگم بگذارم

و بگویم:

خدانگهدار!

هم‌دستی

همین که کهکشان پشت پلک‌هایم شدی

حنجره‌حنجره فریاد شدم

به تلافی هم‌دستی خاطره و شب!

نگاه کن

ستاره‌ می‌بارد...

پری

و من پری خیال‌های دور و دیرم

مدت‌ها قبل آغاز شدم

از گل سرخ...

وحالا دارم

با چوبِ جادو

آشِ پشت پا درست می‌کنم برای خودم؛

طبیعتم سرد است.

نوروز

عید با آواز سبز زمین می‌آید

شکوفه‌می‌دهد خنده‌های دشت؛

عشق،

دوباره جوانه‌ می‌زند.

و بهار،

بی‌توجه به سردی زمستان

در ایستگاه رویاهای سرخوشی‌هایمان

می‌ایستد

عید می‌آید

عطر گل‌های بنفشه

در سپیده‌دم بهاری

نوید حضور عشق است...

قول می‌دهم در هر تابش آفتاب

در روشنای زمین

با واژه‌واژهٔ گل سرخ

باهم جوانه‌بزنیم.

عید می‌آید

و تو تنها ترانهٔ جاری در منی

در طپش‌های قلبم؛

بهار با نفس‌های تو می‌آید...

هفت‌سین من

سبزهٔ صورتم

سنجدِ گونه‌هام

سماقِ لبم

سمنوی زبانم

سکهٔ احساسم

سیر و سرکهٔ دلم

را بر سفرهٔ حضور تو چیدم

و دلت را بهارانه تحویل گرفتم.... .

آغاز

گندمزار پیراهنت را می‌بویم

و در شرجی آغوشت

می‌رویانم خودم را...

فردا از چشم تو که افتادم

آغاز می‌شوم روی گونه‌هایت!

جهنم

بال می‌زنم

تا بهشت

تا هزار کرانه از عشق

تا تو،

اگرچه شعله‌شعله‌بال‌هایم

نفس‌های آخرش باشد

اگرچه آسمان

آخرین مسیرم،

اگرچه زنانگی‌ام

اسیر آتشی باشد از جهنمِ دنیا...!

انتظار

هر روز زن‌هایی منتظر، در من می‌رو‌یند

که چشم‌هایشان

پر از آب و آتش است

و مرگ، ترانه‌ای‌ست که تا شب

همراهی‌شان می‌کند.

روزی هزاربار می‌میرند

روزی هزاربار برای زنده‌ماندن

تقلا می‌کنند

و شب در خیال فردایی سپید

چشم می‌بندند

تعلیق

تنها دلخوشی من

ردیفِ آخرِ هر نوشته‌ای‌ست

که مژده می‌دهد به دوباره آمدنت

و حواس تمام کائنات را

پر کرده از تو!

چنان برق و باد

می‌آیی و می‌روی

که ترس برم می‌دارد

نکند خیلی زود

برسیم به ایستگاه آخر!

معلقم بین روزهایی که تو را نفس می‌کشم

اندک

اما

همیشگی...

روزمرگی

ماتِ پروانهٔ پشت پنجره

نشسته زنی

که تمام روزمرگی‌هایش

شیشه‌های شور و مرباست!

با عطر بنفشه‌ای

که در خاطره‌هایش سنگین شده

و قلبش حالا پروانه‌ای‌ست

که روزی عشق را دور تنش پیله بست

و تا همیشه درون پیله، ماند.

مکررات

بی‌سرزمین‌تر از بادم

وسیع‌تر از اقیانوس،

اما با زخم غرور و تعصب

در کنج تنهایی

قفس‌قفس

تکرار می‌شوم هر روز...

تنهایی

پرواز پرنده‌ها

در قیامت باد و باران

تو را فاش می‌کنند

که من در تو

نشانی از پرواز می‌جویم؛

می‌گویمت

آن‌قدر تنهایم که بی‌تردید

حتی ابری شبیه پرنده

مرا تا نهایت خواستن می‌رساند؛

چندی‌ست شعرهایم

بی‌تو

جز برای مُردن

سروده‌نمی‌شوند...

غروب

مرگ در یک‌قدمی من ایستاده،

قهقهه می‌زند

به زمستانِ یک‌درمیانِ شبِ موهایم اشاره می‌کند

خط و نشان می‌کشد

و پرنده‌هایم را

یکی‌یکی پرواز می‌دهد.

چیزی‌نمانده به غروب!

سیاحت

کاش جنگل بودم

زیر قدم‌های تو٬

که هر آدینه

به تماشای درخت و پرنده و گل

به سیاحت سبز می‌روی!

و من هر غروب جمعه

در انتظارم که شاید

شاید

شاید

به‌جای بازگشت به دریا

برگردی به چشم‌های من...!

زن

چشم‌های هر زنی

سوسوی خسته‌ای دارد از:

ترس از

حجم تنهایی

درد از

سنگِ خشم!

عطر تو

شبیه بهار

مثل جاودانگی عشق،

آمدی

و به خاطرات سپردی

عطش قلب مرا؛

حالا من هر سپیده‌دم

منتظرم فصل عوض شود

بهار بیاید

در اتاق باز شود

و شیشهٔ عطرِ خالیِ کنجِ کمد

پر شود از تو...!

چشم خیال

هر روز

بی‌تو خاکستری‌ست؛ اما من

رنگ‌ها را

در مردمکِ چشم‌های خیالِ تو

زندگی می‌کنم.

چندان‌که می‌دانم

عاقبت رنگین‌کمان خواهم‌شد!

صبح

آسمان ،

تمام شد

در خواب‌های تو؛

پرنده‌ای جامانده

در پلک‌هایت... .

چشم باز کن!

بهانهٔ زندگی

پدرم ترانه‌خوانِ کوچه‌ها شد

مادرم پری دریایی،

و عروسکم

پرنده‌ای بر شاخهٔ سپیدار...

اما من در راهی‌ام

که نه کوچه‌ها

نه دریا

نه دشت

نه کوه

نه درخت

و نه هیچ بهانه‌ای دارد،

جز تو و چشم‌هات!

عبث

چراغ‌های خیابان

روشن که می‌شوند

یاد تو می‌افتم

و بوی نان‌های کپک‌زده...

یاد لرزش دستت وقتی تکه‌تکه می‌شوی

لای چرخ‌دنده‌های عبثِ بودن،

چراغ‌ها روشن می‌شوند

و من تو را

می‌بینم در مارپیچ لحظه‌ها

و زباله‌های سرگردان!

یاد تو می‌افتم

که برای کودکت

قصهٔ مردی را می‌گفتی

که می‌خواست زندگی کند...

خواب اقاقی

پای خواب‌های اقاقی

ریشه‌می‌زنم،

شاید

یک روز در اتفاق آفتاب و تو

غرق در عطر اقاقی،

گلِ سرخی بشوم

که صبح فردا

تا برآمدن خورشید

تا چشم‌های‌تو

تا لعل خنده‌هات

تا بدخشان گونه‌هات

بشکفم.

بازی

بازی تازه‌ای خواهد بود:

پنجره را باز می‌کنم

پرنده‌ها را صدا‌ می‌زنم

به هوای پرنده‌ها

پر پر پر

...

چشم باز می‌کنم

تو را صدا می‌زنم

به‌هوای تو

اشک اشک اشک

خون خون خون

دیوانه

تو اتفاق می‌افتی

در هراس قلبم،

شبیه دیوانهٔ عاشق

در آغوش زنجیرها،

من تو را

خوب می‌فهمم

خنده‌های گم‌شده

من زن‌های روحم را

در مسلخ آخرین توبه

پرواز دادم

تا هیاهوی واژگان درد...

کسی از من نپرسید

آهای زن!

خنده‌هایت را چند فروختی؟

تاریکی

زمستان

تا تابش گرم تو

همسفر من است.

دلم در قلمرو اسارت بغض‌هاست

خورشید من!

کجاست طنین امواج نورت؟

تار

صدای تار می‌آید

و زخم‌های نمک‌گیر شده‌ام

که در کوچه‌های بارانی

هیاهوی کودکانگی‌های غریبم را

با لب‌های لرزانم

آواز می‌شود،

امشب دارم شعر می‌شوم...

جادهٔ ابریشم

پر از آواز عشق می‌شود لحظه‌هایم

وقتی در روشنای توت و ابریشم

زاده می‌شود پَرِ پروانه‌ات...

لحظهٔ عزیمت تنهایی

و حکایت آغاز دوست داشتن توست.

اصلا از همان ابتدا

از همان انعکاس واژ‌هٔ زندگی در جهان

شاعرانِ عشق می‌دانستند

نام تو

قرار است غزل شود در دیوانم

ای تمام تقویم تاریخ!

بی‌تاب در طناب‌زدن‌های پیاپی‌ام با تو...

بال بگشا

بیا

خواب

می‌خوابم

پایِ پیچکِ شعر،

و تا صبح

بالا می‌روم از خوابِ تو

جنگ

حد فاصلِ دو موشک

لبخند بود در مجال آغاز،

جیغ بود در مجال پایان؛

چراغ‌ها خاموش شدند

و دخترک

با لالایی موشک،

در آغوش عروسک آرمید...

معجزهٔ عشق

جهان زیر قدم‌های تو

غرقِ زندگی می‌شود...

و آفتاب خنده‌هایت

می‌بارد

روی اطلسی‌ها...

شگفتا

که چه کرده عشقِ تو

با من...!

آئین درد

وقتی آمدی

در ساعت لبخند آفتاب

طرحی از باد و پرنده را

نقش بزن بر آسمانِ خیال

تا آشفته شود

خوابِ آئینِ درد...

آرزوی صلح

وقتی از باروت و خشم و بمب

تا تلاطم دل‌ها

دنیا عقده‌گشایی می‌کند

و در مشام زمین

تیر می‌کشد

درد...

خواب‌هایمان را آویزان می‌کنیم

از تیرک‌های پناه‌گاهی که نیست.

چشمِ دروغ می‌باریم

می‌باریم

رگبار

رگبار

رگبار

واژه‌واژه شعر می‌شویم

سطر‌سطر

کبوترِ یخ‌زدهٔ صلح

و برای شروعِ پایانِ انسان بودنمان

کَل می‌کشیم

اشک

باغ

باغ را به عشق بسپار!

می‌روید

گل‌گل...

درخت‌درخت

جوانه‌ می‌زند

بهار‌بهار

شکوفه می‌دهد

خنده‌های تو!

و چشم‌هایت

آسمانِ پُر ستاره!

باغ را...

مژدگانی

آن عطرها

آن گل‌ها

آن خنده‌ها

آن دست‌ها

در تمام خاطره‌هایم

بهانه‌های بودنم شده‌اند،

هر پنجره‌ای که می‌گشایم

هوای توست:

مژده به آمدنت!

جرعه‌جرعه می‌نوشمت

ای زلال رود عشق...

ماه تو

جاده

نوربارانِ ماه توست.

و من، فانوس ‌به دست،

دورتر از قدم‌های آرامِ تو،

چکه‌چکه می‌بارم

و منتظر ضیافتی شبانه‌ام

پر از محبوبهٔ شب

پر از ستاره

پر از تو

پر از خواب‌های عسلی...

جنگ جهانی

چشم‌های تو

اتفاق سرخی‌ست در لحظه‌هایم

که هیجانِ بودن و نبودنت را

قصه‌می‌شود.

آخرین انفجار

در هیچ جنگ جهانی نخواهد بود.

روزی

عشق خواهد رفت

و مرگ با انفجاری عظیم

تمام قلب‌ها را خواهد شکافت... .

ناامید

یک‌دنیا چشم تو

سراسر خواب‌هایم را آشفته می‌کند؛

نه‌این‌که نباشی

نه‌این‌که خواب‌هایم در انبوه چشم‌های تو

پر شود از آه!

نه!

وقتی چشم می‌بندم

دیگر دلم

بیدارشدن نمی‌خواهد... .

زن در تاریخ

تاریخ می‌نشیند

به تفسیرِ چشم‌های زن

در شکیب هزاران دربه‌دری

با زخم‌های واکاوی قلب زن؛

که نه هم‌بغضِ آه‌هایش

نه شرمسارِ گریه‌های طولانی‌ست

تاریخ

این هجمهٔ دیوانگی‌های تمام بشریت

و زن

سرمشقِ فصلِ پنجمِ هستی...

وقت آمدنت

وقتی بیایی

من خندهٔ شعرهایم را

در گوشِ تمام ابرها

بادها

قاصدک‌ها

می‌خوانم

و تقدیمت می‌کنم

تمام جزیرهٔ خیالی‌ام را...

نذر می‌کنم

برای تو

همیشه یک شاعر باشم.

دیدار

همین یک‌بار به دیدنم بیا

تا در تکاپوی هیچ و پوچ،

آخرین وسوسهٔ شیطان را

زمزمه‌کنم

با آواز جیرجیرک‌ها

که سُل به سُل

تو تو تو هستی...

و من پرنده‌ای خواهم شد

آسمانم

ابدیت.

دلتنگی‌ها

دلم تنگ است

و دلتنگی‌ام را

هیچ قایقی

به ساحل نمی‌رساند

کاش می‌دانستی

بی‌تو،

هیچ سرزمینی جای من نیست،

هیچ هوایی برای نفس‌های من نیست.

دلم تنگ است،

آی صدایت موسیقی جهان!

آی چشم‌هایت ماه و خورشید من!

قول و قرار

فقط یک نفسِ دیگر

تا فصل پرواز...

تا چشم‌هایم را ببندم

و برای همیشه

تن بسپارم به پنجه‌های مرگ!

قرار شد خیابان به خیابان

آواز به آواز

نسل به نسل،

در چارچوب درد افسانه نشویم.

قرار شد فقط یک نفسِ دیگر

پرندگی‌ام را ببینی

بسپاری‌ام به مرگ،

پشت‌کنی به هرچه که بود

و آغازکنی دوباره بهار را

جاده

دشتی‌ست پشت دماوند

گل‌بارانِ نفس‌های تو؛

من برای بوئیدنت

قدم در جاده

جاده

جاده

جاده

جاده

جاده

.

.

.

آه

چرا تمام نمی‌شود

این جادهٔ لعنتی؟

داستان

می‌نشینی کنار اندوهم

به سقف کوتاه زندگی‌ام

خیره می‌شوی

دست‌هایم را می‌گیری

و آخرین بوسه‌ام را

لمس میکنی

تا...

این داستان

ادامه دارد؟!

امپراطوری تو

تو امپراطور شعرهای منی

موهای شقیقه‌ات،

آوازِ یک در چند میانِ سپیدی عشق است

و من از لب‌های تو

جوانه می‌زنم هر روز

خواب

منتظرم پرنده ببارد آسمان

و من در پرواز

در پرنده

در پر

خواب تو را ببینم

بالشم را پشت و رو کنم

پتو را بیندازم کنار

و زیر مخمل پلک‌هایم

خیره شوم به چشم‌های عسلی‌ات

...

می‌آیی یا بیایم؟

حیران

حیرانم

در پیچاپیچ گردنه‌های زندگی

و خاکم آبستن فریاد...

تا ته دره می‌شود به بار نشست

اگر چرخ‌ها بگذارند.

نامه‌رسان

دیشب به آواز جغدها

نامه نوشتم

به پرواز زنجره‌ها

و ماهتابیِ ماه،

به هوهوی باد

به افسانهٔ موهوم خواب‌ها،

به نشانیِ روح خسته‌ام

نامه نوشتم.

که در به در سئوال بی‌جواب سرنوشتی‌ست

پر از چراهای پنهان... .

پست

نامه را به باران سپرد.

بشنو مرا

بیا

از انحنای دور کو‌ه‌های سرخ

با یادگاری از شور و شبنم و شعر،

در خواب‌هایم بتاب

ستاره

ستاره!

باید بشنوی مرا

که فردا

لال از نور و نای و نوای زندگی‌ام...

عزیز راه دور

می‌خواهم

با دکلمهٔ آفتاب و دشت

شب شعری بشوم پر از واژهٔ تو...

تا صد دیوان شعر

از چشم‌ها و دلتنگی‌هایت

منتشر کنم.

عزیز راه دور،

دلتنگی

پنجرهٔ کوچکی‌ست

سمت آبادی تو...

آستارا

اعجاز شعر،

خزر است غرق در مهتاب!

که ساحلش

پشتِ پلکِ توست؛

و شهر

در پای همین معجزه،

زبان باز می‌کند

تا بلندای اسپیناس..‌

سیزده‌بدر

سبزه را گره می‌زنم

به طبیعتِ دستت؛

می‌رسم به نیتِ چشمانت:

بارانی

خاطره

هنوز در بازی‌های من

صدای توست که می‌پیچد،

کنار خاطرات کودکی

کنار دویدن‌ها

جیغ زدن‌ها

اشک‌ها

خنده‌ها

گرگم به هوا بود و نمی‌دانستم که قرار است گرگ بزرگسالی من بشوی

جدال درد

با سپیده‌دمی

که غرقِ رویای عشق است

کودکانِ آب و آفتاب و آئینه

در پی میوه‌های بهشتی

_بی‌خواب و حیران_

به جدال درد می‌روند...

که زندگی

ترانه‌خوان می‌شود

روال هر روزه‌اش را

در پینه‌های دست‌های خسته؛

ببین!

این چکامه

که می‌بارد از چشم‌های ما

در روشنای شهر،

هرگز به زلالیِ قلب‌های بلورینِ آن‌ها

نخواهد بود...

رنج نبودنت

باید پنجره‌ها را باز کنم

تا فریادهایت

از لابلای دفترِ شعرم

پر بکشد

تا دور... .

برسد تا قله‌های برفی،

بهمن شود،

آوار شود،

و یک‌سره پایان دهد

رنج نبودنت را...

تاراج

تنها یک کلمه نیست

جایی‌ست در حوالی قلب‌ها

وقتی شبیخونِ شب

خاطره‌ها را یکی‌یکی سلاخی می‌کند.

تاراج،

تویی

وقتی که بدون یاد من

هر شب به خواب می‌روی

و هر صبح

پرواز می‌کنی تا قله‌های دور؛

و من با زخم‌های شبانه‌روزم

آویخته می‌شوم از قلاب لوستر

...

تاب می‌خورم

تاب...

خنده‌های تو

خنده‌هایت

شلالهٔ تندی‌ست

پر از افشرهٔ بهارنارنج...

دوستت دارم

و هر روز را فقط به شوق تو می‌گذرانم.

پروانه می‌شوم

برای عطر تو

تا همین ردیف ساحل و دریا

و تو

که سرآغاز تمام عشقی... .

پروازی‌ها

بگذار پرنده‌ها مرا بخوانند...

پاییز وزمستان را

پشت سر بگذارند،

تا ثبت شوم

در خاطرهٔ بال‌هاشان...

بگذارمرا بفهمند

تمام پروازی‌ها!

هلا

هان!

ای ستارهٔ ولگرد

تا خندهٔ صبح بمان

که فردا

به کوچه‌ها بسپاری

دهان‌درهٔ ترس را...

خاک تشنه

کجای این جهان

جا گذاشته‌ای دست‌های دوستی‌ات را؟

کجای این جهان

دانه دانه دانه

گل‌برگ باریدی

به جادهٔ رفتن؟!

ای واژه‌هایت ترانهٔ باران!

این‌جا

خاک، هنوز تشنه است.

بیا!

تا بهار

ای پرنده‌ها

که جسارت بال‌هایتان

قفس‌ها را می‌خواند به جنگ!

به باور پرواز برسانید

عشق را

در آسمان بلند خیال

که تا بهار

چیزی نمانده است ...

ایستادگی

من ایستاده‌ام

در برابرِ هزار گلولهٔ سربی

که خیالِ هزار پرنده را برآشفته‌است

با باد و بورانِ هوای برفیِ کوچ!

ورنه

پژواکِ جیغ بود

_باریده دم به دم_

بر اقلیم هستیِ من...

آخرین بازدم

عطر تو جاری‌ست

در هوای دلم

و گلبرگ‌های گلِ سرخِ یادگاری‌ات

می‌بارد در هیجانِ غروب‌های من،

دم به دم...

تمامیِ جاده‌ها

تمامیِ دشت‌ها

تمامیِ هرچه بود و هست

تو را صدا می‌زنند.

و من نیز

تا دمِ آخرین ترانهٔ نفس‌هام

تا دم به‌دمِ بازدمِ آخر

تو را

تنها تو را

صدا خواهم‌کرد...

کشف

کشفیاتم را

می‌خواهم در میان بگذارم با شما

که اندوه تمام سال‌ها را

لابه‌لای ورق‌های تیره

در پیچیده‌ترین ابهام تاریخ خوانده‌اید.

اضطراب سی‌وپنج ساله‌ را

بالا می‌آورم

در تیک/تاک عصر سه‌شنبه

میان هجوم گریه و ترس...

یادتان می‌آورم

که چه‌قدر سنگ پیچیده‌اید در اندوه هزارسالهٔ سینه‌هاتان

تا ورق بخورد منشور هزارسالهٔ قرمز جگری.

در عصر دریغ و حسرتیم

در قرن امتدادهای کسل!

بی‌تفاوتی نسل‌ها

دارد از ریشه برمی‌کند

لهجهٔ باران و عشق را...

گونهٔ زندگی

آخرین خط این مسیر

_کلمه به کلمه_

دردی‌ست که جاری می‌شود

بر گونه‌های زندگی

آن‌طور که

گالش‌های سیاه کوچک

روی گِل‌گرفتگی جاده

می‌رقصند

و مردی

غرق در خیالِ زمین

به قاطعیتِ زمستان می‌اندیشد

و من

به شعله‌های آبیِ سرکش

که تا چشم‌های تو بالا رفت

و گالن نفتی

که قرار بود گرمای زمستان باشد...

شیوا فرازمند

وقتی تو هستی من آسمانم

روادید رؤیا و روسری بنفش

غزلیات

اشعار سپید