معرفی گنجور

گنجور پروژه‌ای با هدف فراهم کردن دسترسی آزاد و رایگان پارسی‌زبانان به آثار سخنسرایان پارسی‌گوست.

شما می‌توانید با دریافت برنامه‌های رایگان گنجور رومیزی یا ساغر و برخی برنامه‌های رایگان دیگر تهیه شده برای سکوهای دیگر از امکانات بیشتری جهت مطالعهٔ این آثار بهره‌مند شوید.

اخبار جدید راجع به پروژهٔ گنجور را در این نشانی مطالعه فرمایید:

https://blog.ganjoor.net

نظرات خود را به پست الکترونیکی ganjoor@ganjoor.net ارسال یا در صفحهٔ فیس‌بوک گنجور به نشانی https://www.facebook.com/ganjoor مطرح فرمایید.

دربارهٔ زرتشت

کتاب اوستای حضرت زرتشت با ترجمهٔ جلیل دوستخواه

جلد اول کتاب اوستا - کهن ترین سرودهای ایرانیان

سرود یکم اهونودگاه : یسته، هات 28 1 ای مزدا! ای سپند مینو! اینک در آ ...

سرود دوم اشتودگاه

سرود دوم اشتودگاه : یسته، هات 43 1 «مزدا اهوره» به همه کار توانا چنی ...

سرود سوم سپنتمدگاه : یسنه، هات 47 1 «مزدا اهوره» با «شهریاری مینوی» و ...

سرود چهارم وهوخشترگاه : یسنه، هات 51 1 ای مزدا؟ «شهریاری مینوی» نیک تو- ...

سرود پنجم وهیشتوایشت گاه : یسنه، هات 53 1 بهترین خواست «زرتشت سپیتمان» برآو ...

دفتر دوم یسنه : 1 «اشم و هو....»: اشه بهترین نیکی [و مایۀ] بهرو ...

یسنه، هات 8-3 : هات 3 1 اینک به هاونگاه، برسم نهاده با زور و خور ...

یسنه، هات 11-9 (هوم یشت) : هات 9 1 به هاونگاه که زرتشت [پیرامون[ آتش را پ ...

یسنه، هات 21-19 (بغان یشت) :

هات 19 1 [زوت:] زرتشت از اهوره مزدا پرسید: ...

یسنه، هات 42-35 هفت هات

یسنه، هات 42-35 هفت هات : هات 35 1 [زوت :] اهوره مزدای اشون، رد اشونی را ...

یسنه ، هات 57 سروش یشت سرشب : [زوت و راسپی:] «اشم وهو....» خشنودی سروش اشون ...

دفتر سوم یشتها : هرمزد یشت

1 زرتشت از اهوره مزداپرسید: ای ...

سروش یشت هادخت : خشنودی سروش اشون دلیر تن – منثره ی سخت رزم افزار ...

هوم یشت : خشنودی هوم افزاینده اشه را. * 1 هوم زرین برزمند ...

دفتر چهارم ویسپرد : کرده یک

1 [زوت:] نوید [ستایش] می دهم وستایش ...

سرود یکم اهونودگاه

یسته، هات 28 1 ای مزدا! ای سپند مینو! اینک در آغاز با دستهای برآورده، ترا نماز می¬گزارم و خواستار بهروزی و رامشم. [بشود که] با کردارهایِ «اَشَه» و با همۀ خِرَد و «مَنش نیک»، «گوشورونَ» را خشنود کنم. 2 ای مزدا اهوره! با«منش نیک» به تو روی می¬آورم. پاداش هر دو جهان اَستومَند و مینوی را که «اشه» [است] ودین آگاهان را گشایش و رامش می¬بخشد، به من ارزانی دار. 3 ای مزدا اهوره! تو و«اشه» و « منش یک» را سرودی نوآیین می¬گویم تا«شهریاری مینوی» پایدار و «آرمیتی» در من افزونی گیرد. هر آنگاه که ترا به یار خوانم، به سوی من آی و مرا بهروزی و رامش بخش.

4 من روانم را با «منش نیک» به فراترین سرای خواهم برد؛ چه از پاداشی که «مزدا اهوره» برای کردارها برنهاده است، آگاهم. تا بدان هنگام که توش و توان دارم، [مردمان را] می¬آموزم که خواستار «اشه» باشند. 5 ای اشه! کی ترا خواهم دید و «منش نیک»را به فرزانگی درخواهم یافت؟ کی به [سرای] «اهوره»ی تواناتر از همگان، راه خواهم برد و نیوشای [سخن] «مزدا» خواهم شد؟ بدین «منثره» ی مهمتر، با زبان خویش، گمراهان را به برترین راه، رهنمونی خواهم کرد. 6 ای مزدا اهوره! با«منش نیک» و «اشه» [به سوی ما] آی و به گفتار راست خویش، «زرتشت» را وهمۀ ما را دهش زندگی دیرپای ارزانی دار. مارا نیرو[ی مینوی] و شادمانی بخش تا بر ستیزه و آزار دشمنان چیره شویم. 7 ای اشه! آن بخششی را که پاداش «منش نیک» است، به ما ارزانی دار. ای آرمینی! آرزوی «گشتاسپ» و پیروان مرا برآور. ای مزدا! ستایشگران خویش را نیرو خش تا «منثره»ی ترا [به مردمان] بیاموزند. 8 ای اهوره¬ی با بهترین اشه همکام ! ای بهتر از همه! آرزومندانه خواستارم که «فرشوشتر» دلیر و دیگر یارانم را و آنان را که بی گمان بدیشان «منیک» جاودانه خواهی بخشید، زندگی بهتر ارزانی داری. 9 ای مزدا اهوره! با این بخشش، هرگز ترا و «اشه» و «منش نیک» را نمی¬آزارم و خشمگین نمی¬کنم. می¬کوشم تا ترا ستایش نیاز آورم؛ زیرا شما و «شهریاری مینوی» نیرومن، سزاوار ستایش درخورنیایشید. 10 ای مزدا اهوه! آن فرزانگان روشن بینی را که در پیروی از «اشه» و «منش نیک» سزاوار می¬شناسی، به خوبی کامروا کن؛ چه، براستی می¬دانم که ستایشهای از دل برآمده و نیک خواهانه، از سوی شما بی پاسخ نمی ماند. 11 با این نیایش¬ها، همواره «اشه» و «منش نیک» را نگاهبان خواهم بود. ای مزاد اهورا! تو با «مینو»ی خود مرا بیاموز و به زبان خویش بازگوی که آفرینش در آغاز چگونه پدید آمد.

یسنه، هات 29 1 «گوشورون» نزدشما گله گزارد: -«را برای چه آفریدی؟ که مرا ساخت؟ خشم و چپاول و تند خوی و گستاخی و دست یازی، مرا یکسره در میان گرفته است. مرا جز تو پشت و پناه دیگری نیست. اینک رهاننده¬ای شایسته به ن بنمای.» 2 آنگاه آفریدگرا جهان از «اشه» پرشید: -«کدامین کس را سزاوار ردی جهان می¬شناسی تا بتوانم یاوری خویش و تخشایی به آبادانی جهان را بدو ببخشم؟ چه کسی را به سالاری جهان خواستاری که هواخواهان«دروج » و «خشم» را درهم بشکند و از کار باز دارد؟» 3 «اشه» بدو پاسخ داد: «[چنین سرداری] به جهان [و مردمان] بیداد نمی¬ورزد. [او] مهربان و بی آزار است. از آنان [کسی را] نمی شناسم که بتواند نیکوکاران را در برابر تباهکاران گاهبانی کند. او [باید] درمیان مردمان، نیرومندتر از همه باشد تا هرگاه مرا فرا خواند، به یاریش بشتابم... 4 ... بی گمان «مزدا» بهتراز همه به یاد دارد که در گذشته، دیوان ومردمان [دروند, چه کردند و آگاه است که در آینده چه خواهند کرد. «اهوره» تنها دادگستر [درهان] است. پس آنچه خواست او باشد، همان خواهد شد. 5 ... پس براستی [ما] هر دو- من و روان جهان بارور - «اهوره» را با دستهای برآورده می¬ستاییم و از «مزدا» خواستار می¬شویم [که] آرزویما را چنین برآورد: هرگز پارسایان و راهبرشان را از دروندان، آسیبی[مرساد].» 6 آنگاه «مزدا اهوری»ی آگاه که هنجار زندگی از فرزانگی اوست، گفت: -«آیا [تو] سردار یا ردی را که سرشار از «اشه» باشد ، نمی شناسی؟ آیا براستی آفریدگار، ترا به راهبری ونگاهبانی [آفرینش] برنگزیده است؟» 7 «اهوره»ی با «اشه» همکان ، این «منثره» فزایندۀ بهروزی را بیافرید و«مزدا»ی و رجاوند ، خود آن را بهبود جهان و [کامروایی] درست کرداران، بیاموخت: «ای منش نیک!

کیست آن که توانست و مردمان را براستی یاری خواهد بخشید؟» 8 -«یگانه کسی که من دراین جا می¬شناسم که به آموزش ما گوش فرا داده،«زرتشت سپیتمان» است. تنها او خواهان آن است که سرودهای ستایش «مزاد» و «اشه» را به گوش [مردمان] برساند. هم از این روست که او را گفتاری شیوا و دلپذیر دادیم.» 9 آنگاه »گوشورون» بر خروشید: «آیا [من] باید به پشتیبانی نارسای مردی ناتوان خرسند باشم و به سخنان او [گوش فرادهم]؟براستی مرا آرزوی فرمانروایی توانا بود. کی فرا خواهد رسید آن زمان که چنین کسی با دستانی نیرومند، مرا یاری دهد؟ 10 ای اهوره! ای اشه! اینان را از نیرو و «شهریاری مینوی» برخوردار کن. این منش نیک! [بدینان] آن [ دهشی] را ارزانی دار که خانمان خوب و رامش بخشد.

ای مزاد! من نیز او را برترین آفریدۀ تو می شناسم.» 11 کی «اشه» و «منش نیک» و «شهریاری مینوی» به سوی ما خواهد شتافت؟ من شما [مردمان] را به ذیرش آموزش «مگه» ی بزرگ فرا می ¬خوانم. ای مزدا اهوره! اکنون که ما را یاوری [رسیده است]، ما نیز آمادۀ یاری رساندن [به کسانی] چون شماییم.

یسنه، هات 30 1 اینک با ستایش «اهوره» و جشن «منش نیک»، خواستاران و نویدیافتگان را از آن دو پدیدار بزرگ سخن می¬گویم. این نیک منشان! این [سخن] را در پرتو «اشه» وبا روشنی و ارمش دریابید. 2 ای هوشمندان! بشنوید با گوشها [ی خویش] بهترین [سخنان] را و ببینید بامنش روشن و هریک از شما – چه مرد، چه زن – پیش از آن که رویداد بزرگ به کام ما پایان گیرد، از میان دو راه؛ [یکی را] برای خویشتن برگزینید و این [پیام] را [به دیگران] بیاموزید. 3 در آغاز؛ آن دو«مینو»ی همزاد و در اندیشه وگفتار و کردار [یکی] نیک و [دیگری] بد، با یکدیگر سخن گفتند. از آن دو، نیک آگاهان راست برگزیدند، نه در آگاهان. 4 آنگاه که آن دو «مینو» به هم رسیدند، نخست «زندگی» و «تازندگی» را [بنیاد] نهادندن و چنین

باشد به پایان هستی: «بهترین منش»، پیروان «اشه» را و «بدترین زندگی»، هواداران «دروج» را خواهد بود. 5 از آن دو «مینو»، هواخواه «دروج» به بدترین رفتار گروید و «سپندترین مینو» -که آسمان جاودانه را پوشانده است- و آنان که به آزاد کامی و درستکاری، «مزاد اهوره» را خشنود می¬کنند، «اشه» را برگزیدند. 6 دیوگزینان[نیز] از آن دو [«مینو»]، راست را برنگزیدند؛ چه، بدان هنگام که پرسان بودند، فریب بد انسان در ایشان را، یافت که به «بدترین منش» گرویدند. آنگاه با هم به سوی «خشم» شتافتند تا زندگی مردمان را تباه کنند. 7 «شهریاری مینوی» و «منش نیک» و «اشه» بدو فراز آمد و«آرمیتی»، پیکر [او] را تخشایی ونستوهی بخشید. براستی آنان که از آن تواند، از آزمون آهن، پیروز بر می¬آیند. 8 ای مزدا اهوره! چون کین گناهاران فرارسد، «شهریاری مینو» تو در پرتو «منش نیک» آشکار خواهد شد و آنان

خواهند آموخت که «دروج» را به دستهای «اشه» بسپارند. 9 ای مزاد! ما[خواستاریم که] که از آن تو و [درشمار] «اهوراییان» باشیم که هستی را نو می¬کنند. تو نیز ما را در پرتو «اشه» یاری کن تا هنگامی که خرد ما دستخوش دو دلی استف اندیشه های ما به هم نزدیک باشد. 10 آنگاه شکست و تباهی بر «دروج» فرو خواهد آمد و آنان که به نیکنامی شناخته شده¬اند، به آرزوهای خویش خواهند رسید و به سرای خوش «منش نیک» و «مزدا» و «اشه» راه خواهند یافت. 11 ای مردم! این است آن دو فرمان آموختۀ «مزا»: خوشی و ناخوشی. رنج و زیان دیرپای، فریفتگان «دروج» را و رستگاری، رهروان راه «اشه» راست. بی گمان در پرتو این[آموزش] به رستگاری و بهروزی خواهید رسید.

یسنه، هات 31 1 ای هوشمندان! شما را از آموزشهایی ناشنوده می¬آهانم. بی گمن، این سخنان، پیروان آموزشهای «دروج» - تباه کنندگان جهان «اشه» - را [ناگوار] و دلدادگان «مزدا» را بسیار خوشایند است. 2 چون با این [آموزش]ها [ی «دروج»]، راه بهتری برای گزینش پدیار نیست، من چونان ردی که «مزدا اهوره» [اورا] برای هر دو گروه برگزیده است، به سوی همۀ شما می¬آیم تا زندگی را به پیروزی از «اشه» بسر آوریم. 3 ای مزدا! تو با گفتار [خود و به] زبان خویش، ما را بیا گاهان از آنچه به هر دو گروه خواهی بخشید و از آن بهروزی که به دستیاری «اشه» و «آذر» مینوی خود نوید دادی و از آن فرمانی که فرزانگان راست، تا من همۀ مردمان را به گرویدن [به دین تو] فرا خوانم. 4 ای مزدا! ای اهوراییان! آنگاه که خواست ما را پاسخ گو باشید، آرزو خواهم کرد که در ÷رتو «اشه» و «آرمیتی» و «اشی» و «بهترین منش»، «شهریاری مینوی» نیرومند از آن ما شود تا با افزایش آن بر «دروج» چیرگی یابیم. 5 ای مزاد اهوره! مرا از آنچه خواهد شد و آنچه نخواهد شد، بیا گاهان تا در پرتو داد «اشه» و «منش نیک»، آنچه را برای من بهترین است برگیزینم و از آن پاداشی که به من [خواهی داد]، به شادکامی برسم. 6 بهترین [پاداش] ارزانی فرزانه ای خواهد بو که پیام راستین و «منثره»ی مرا [بر مردمان] آشکار کند و [آنان را] در پرتو «اشه» به «رسایی» و «جاودانگی» [رهنمون شود]. «مزدا» به دستیاری «منش نیک»، «شهریاری مینوی» چنین کسی را خواهد افزود. 7 اوست نخستین اندیشه وری که روشنان سپهر، از فر و فروغش درخشیدند. [اوست که] با خرد خویش، «اشه» را بیافرید تا «بهترین منش» را پشتیبان و نگاهیان باشد. ای مزاد اهوره! تو اکنون نیز همانی [که در آغاز بودی؛ پس] به «مینوی»ی، آن [فروغ] را بیفزای.

8 ای مزدا! هنگامی که ترا با منش خویش، سرآغاز و سرانجام هستی و پدر «منش نیک» شناختم و آنگاه که ترا باچشم [دل دیدم]، دریافتم که تویی آفریدگار راستین «اشه» و داور کردارهای جانیان. 9 ای مزدا اهوره! از آن تو بود «آرمیتی»، نیز از آن تو بود «خرد مینوی» جهان ساز؛ آنگاه که تو او را آزادی گزینش راه دادی دادی تا به رهبر راستین بگرود یا به رهبر دروغین. 10 پس او از میان آن [دو] سرور آشون و فزایندۀ «منش نیک» را به رهبری و نگاهبانی خویش برگزید. ای مزدا! رهبر فریفتار، هر چند که خود راپاک وانمود کند، نمی تواند پیام آور تو باشد. 11 ای مزدا! آنگاه که تو در آ؛از، تن و «دین» ما را بیافریدی و ازمنش خویش، [ما را] خرد بخشید، آنگاه که جان ما را تن پدید آوردی، آنگاه که ما را نیروی کارورزی و گفتار راهنما ارزانی داشتی، [از ما

خواستی که ] هرکس باور خویش را به آزاد کامی بپذیرد. 12 پس هرکس – خواه دروغ گفتار، خواه راست گفتار، خواه نادان، خواه دانا از دل و منش خویش ، بانگ بر آورد. «آرمیتی» هرجا که اندیشه در پرسش و دودلی باشد، رهنمونی می¬کند. 13 ای مزدا! هنگامی که آشکارا یا نهان پرسشی می شود و یا [کسی[ برای رهایی از گناهی خرد، سزایی کلان را بر می تابد، تو آن را با چشمان تیزبین خودمی پایی و همه را در پرتو «اشه» بدرستی می بینی. 14 ای اهوره! این [همه] را از تو می پرسم: بدرستی [بازگوی که] چگونه گذشته است و چگونه خواهد گذشت؟ اشونان و پیروان «دروج» را چه پاداش [و پادافره ا] ی دردفتر زندگانی نوشته خواهد شد؟ ای مزدا! این [همه] درشمار پسین چگونه خواهد بود؟ 15 ای اهوره! این را [از تو] می پرسم: چیست سزای کسی که نیروی دروند بدکنش را بیفزاید [وکسی] که در زندگی [خویش]هنری [جز] جدایی افگندن میان رهبر درست کردار و گروه مردم ندارد؟ 16 ای مزدا اهوره! این را [از تو] می رسم: آیا کسی که به نیک آگاهی، برای [افزایش] توانایی خانمان یا روستا یا سرزمین و پیشرفت«اشه» بکوشد، به تو خواهد پیوست؟ کی \او] چنین خواهد شد وبا کدامین کردار؟ 17 کدام یک از دو – اشون یا دروند – بهترین [راه] را برگزیده است؟ دانای روشن بین باید دانشجو را بیاگاهاند. مبادا نادان [کسی را]بفریبد و گمراه کند. ای مزدا اهوره! تو [ما را] آموزگار «منش نیک» باش. 18 پس هیچ یک از شما به گفتار و اموزش دروند که خانمان و روستا و سرزمین را به ویرانی وتباهی می کشاند، گوش فرا مدهید و با رزم افزار در برابر آنان بایستید. 19 به [گفتار] کسی گوش فرا دهید که به «اشه» می اندیشد، بدان فرانه ای که در مان بخش زندگی است؛ [بدان کسی که] در گفتار راستین ، توانا و گشاده زبان است. ای مزدا اهوره! با«آذر» فروزان خویش، واپسین جایگاه هر دو گروه را آشکار کن. 20 آن کسی که به سوی اشون آید، در آینده جایگاه او روشنایی خواهد بود. [اما] تیرگی ماندگار دیر پای و کورسویی و بانگ «دریغا»یی، براستی چنین خواهد بود [سرانجام] زندگی دروندان که «دینـ و کردارشان، آنان را بدان جا خواهد کشاند. 21 «مزدا اهوره» با خداوندی و روری خویش و پیوستگی پایدار با«اشه» و «رسایی» و «جاودانگی»، شهریاری مینوی» و « منش نیک» را به کسی خواهد بخشید، ک در اندیشه و کردار، دوست اوست. 22 این [سخن] برای آن کسی که نیک آگاه است و با «مش نیک» آن را در می¬یابد ، آشکار است. اوست که با «شهریاری مینوی» و با گفتار و کردار [خویش] «اشه» را نگاهداری می¬کند. ای مزدا اهوره! اوست که کارگزارترین یاور تو به شمار می¬آید.

یسنه، هات 32 1 ای مزدا اهوره! خویشاوندان وهمکاران و یاوران [من] برای دست یابی به شادمانی و بهروزی، از خواستاران تواند. ای دیو [یسنـ] ـان! شما نیز با همان منش، او را خواستار باشید. [بشود که] پیام رسان تو باشیم [و] آنان را که با تو می ستیزند، [از کارا] باز داریم. 2 «مزاد اهوره»ی با «منس نیک» یگانه، در پرتو «شهریاری مینوی» [خویش ] بدانان پاسخ گفت: -«اشه»ی تابناک را که دوست نیک «سپدارمنذ» است، برای شما برگزیده ام . باشد که او را از آن شما شود. 3 ای دیوان ! شما همه از تبار «منش زشتـ»»ـید و آن کس که دیرزمانی شما را می پرستید، از دروغ و خودستایی است. [هم] از این روست که بدین کردار فریبکارانه [تان] در هفت بوم[جهان[ به بدی نامبردار شده¬اید.

4 بدین سان، شما [اندیشۀ] مردمان را [چنن] آشفته اید که بدترین کارها را می ورزند و از دوستان دیوان شناخته می شوند. [آنان] از «منش نیک» دوری می گزینند واز خرد «مزدا اهوره» و «اشه» روی بر می تابند. 5 اینچنین شما با اندیشه و گفتا روکردار بد که «منش زشت» برای تباهی [جهان] به شما و ردوندان آموخت، مردمان را فریفتید واز زندگی خوب و جاودان بی بهره کردید. 6 ای اهوره! او از گناهکاری بسیار، کامیاب شد و با چنین [رفتری] تا بدین پایه به نامبرداری رسید؛ اما تو همه چیز را به یاد داری و با«بهترین منش» [از سزای او] آگاهی. ای مزدا! فرمان تو آموزش «اشه» با«شهریاری مینوی» تو روا خواهد شد. 7 هیچ کدام از این گناهکاران در نمی یابند که کامیابی – همان گونه که زندگی به ما آموخته و بدانسان که با [آزمون] آهن گذاران گفته شده- به کار وکوشش [بازبسته است].

ای مزدا اهوره! تو از سرانجام آنان آگاه تری. 8 «جم و یونگهان» نیز- که برای خشنودی مردمان خویشتن، خداوند جهان را خوار شمرد- از این گناهکاران نامبردار است . ای مزدا؟ من به واپسین داوری تو دربارۀ همۀ آنان بی گمانم. 9 آموزگار بد با آموزش خویش، سخن [ایزدی] را بر می گرداند و خردزندگی را تباه می¬کند. او براستی [مردمان را] از سرمایۀ گرانبهای راستی و «منش نیک» بی بهره می¬کند. ای مزدا! ای اشه! بدین سخنان که از «مینو»ی من [بر می¬آید]، نزد شما گله می¬گزارم. 10 براستی او ، هنگامی که دیدن زمین و خورشید با دو چشم را بدترین [گناه] می¬خواند ، [همان] کسی است که سخن [ایزدی] را بر می¬گرداند. او[ست که] دانا را [به جرگۀ] دروند [ان] درمی¬آورد. او[ست که] کشتزارها را ویران می¬کند. او [ست که] رزم افزار به روی اشونان می کشد. 11 براستی آنانند که زندگی را تباه می کنند. آنانند که دروندان رابزرگ می¬شمارند و زنان و مدان بزرگوار را از رسیدن به دهش [ایزدی] باز می¬دارند. ای مزدا! آنان اشونان را از «بهترین منش» روی گردان می کنند. 12 آنان با آموزشهای خود، مردمان را از بهترین کردار باز می¬دارند. آنان زندگی جهانیان را با گفتار فریبنده پریشان می¬کنند. آنان «گرهم» و یاران وی «کرپان» و شهریاری خواستاران «دروج» را بر «اشه» برتری می¬دهند. «مزدا» [آنان را ] پادافره بر نهاده است. 13 ای مزدا! «گرهم» هر اندازه هم که آرزومند بدست آوردن شهریاری در پناه «بدترین منش» باشد، سرانجام تباه کنندۀ زندگی [خود] خواهد بود آنگاه آنان آرزومندانه خواستار پیام پیام آور خواهندشد که «اشه» را در برابر هراس انگیزی وی نگاهبانی می¬کند. 14 «گرهم» و «کوی» ها از دیرباز برای به ستوه آوردن وی خرد و نیروی خویش را بکارگرفته اند. آنان بر آن شدند که از دروندان یاری خواهند و گفتند که زندگی باید به تباهی کشانده شود تا «دوردارندۀ مرگ» به یاری[شان] برانگیخته شود. 15 بدین سان «گرپان» و «کوی»ها براستی به دست همانان که هیچ گاه زندگی و فرمانروایی آزاد را برایشان روا نمی داشتند، تباه خواهند شد. آنان را این دو به سرای «منش نیک» خواهند برد. 16 براستی بهرتین چیزها آموزش راستین و هوشمندانۀ مردی دین آگاه است. ای مزدا اهوره! تو بر همۀ آنان که سر آزار مرا دارند و هراسانم می کنند، فرمان می رانی. هم از این روست که دشمنی دروندان را از دوستان تو باز خواهم داشت.

یسنه، هات 34 1 ای مزدا اهوره! گفتار و کردار و پرستشی که با آنها به مردمان «جاودانگی» و «اشه» و «شهریاری مینوی» و«رسایی» می¬بخشی، همه را نخست نزد تو نیاز می¬آورم. 2 ای مزدا! ورجاوند مرد نیک منشی که روانش به «اشه» پیوسته است، همۀ اندیشه و کردار [خویش] را تنها [به تو] نیاز می¬کند. [بشود که] ستایش سرایان و نیازیش کنان به تو نزدیک شویم. 3 ای اهوره؟ آنچه را شایستۀ تو و «اشه» است ، با نماز بجای می¬آوریم [تا] همۀ جهانیان با «منش نیک» در «شهریاری مینوی» [تو] به «رسایی» رسند. ای مزدا! براستی نیک آگاه هماره از دهش تو برخوردار می¬شود. 4 ای مزدا اهوره؟ در پرتو «اشه»، «آذر» نیرومند ترا خواهانیم که جاودانه و تواناست و دوستان را پیوسته آشکارا یاری می¬رساند وآزار و گناه دشمنان را در چشم برهم زدنی نمایان می¬کند. 5 ای مزدا! چه بزرگ است «شهریاری مینوی» تو! چه اندازه آرزومندمکه به تو بپیوندم و در پرتو «اشه» و «منش نیک»، درویشان ترا پناه بخشم! شما را برتر از همه می¬خوانم و از دیوان ومردمان آزار دهنده، دوری می¬گزینم. 6 ای مزدا! ای اشه! ای منش نیک! چون شما براستی چنین هستید ، پس را در همۀ دگرگونیهای زندگی این جهانی، چنان رهنمونی کنید که با ستایش و نیایشی از ژرفای دل، به سوی شما آیم. 7 ای مزدا! کجایند آن رادمردانی که آموزشهای ارجمند ترا با «مش نیک» دریافته اند و با همۀ سختی و آزار [ی که می¬کشند]، هوشیارانه آنها را بکار می¬برند؟ من جز تو کسی را نمی شناسم. پس در پرتو «اشه»، ما را پناه بخش.

8 ای مزدا! براستی آنان با این کردارها، ما را می هراسانند؛ چرا که نیرومندانشان برای ناتوانان، تباهی و ویرانی می¬آورند و با فرمان تو دشمنی ¬می ورزند. آنان هیچ گاه به «اشه» نمی اندیشند و از «منش نکی» روی می¬گردانند. 9 ای مزدا! آنان با بدکرداری و نا آگاهی از «منش نیک»، «سپندارمذ» ترا – که نزد دانایان بزرگور است- کوچک می¬شمارند. آنان از «اشه» چنان دور خواهند ماند که تباهکاران نا فرهیخته از ما. 10 خردمند آنان را اندرز داد که با «منش نیک» کارکنند و آگاه باشند که «سپندارمذ»، سرچشمۀ راستین «اشه» است. ای مزدا اهوره! آنان اگر این [آموزش تو] را دریابند، همه به «شهریاری مینوی» تو [راه خواهند یافت]. 11 اینک «رسایی» و «جاودانگی» - دهشهای دو گانۀ تو – به روشنایی راه می¬نمایند و «اشه»

و«منش نیک» و «آرمیتی»، زندگانی دیرپای [ارزانی می¬دارند] و «شهریاری مینوی» را می-افزایند. ای مزدا! تو ا اینها ، ستیهندگان با دشمنانت را پیروزی می¬بخشی. 12 ای مزدا! داد تو چیست؟ خواستار چیستی؟ کدامین ستایش و کدامین نیایش را [سزاوار می شناسی]؟ فراگوی تا[مردمان] بشنوند و پاداش [پیروی از] آموزشهای ترا دریابند. در پرتو «اشه» به ما بیاموز که راه هموار «منش نیک» چگونه است.... 13 ای مزدا اهوره! .... آن راه «منش نیک» که به من نمودی، همان راه آموزش رهانندگان است که [تنها] کردار نیک د پرتو «اشه» مایۀ شادمانی خواهد شد؛ [راهی که] نیک آگاهان را برنهادی. 14 ای مزدا اهوره! بی گمان این [پاداش آرمانی] را به تن وجان کسانی ارزانی می¬داری که با «منش نیک» کار می¬کنند و در پرتو «اشه»، آموزش خرد نیک ترا بدرستی به پیش می برند و خواست ترا بر می¬

آورند وبرای پیشرفت جهان می¬کوشند. 15 ای مزدا! مرا از بهترین گفتارها و کردارها بیاگاهان تا براستی در پرتو «اشه» با «منش نیک» و به آزاد کامی ترا بستایم. ای اهوره! با «شهریاری مینوی» خویش و به خواست خود، زندگانی نو سرشار از «اشه» را به ما ارزانی دار.

سرود دوم اشتودگاه

سرود دوم اشتودگاه

یسته، هات 43 1 «مزدا اهوره» به همه کار توانا چنین برنهاده است: بهروزی از آن کسی است که دیگران را به بهروزی برساند. نیرو و پایداری را براستی از تو خواستارم. ای آرمیتی! برای نگاهبانی از «اشه»، فرّ و شکوهی را که پاداش زندگی در پرتو «منش نیک» است ، به من ارزانی دار. 2 همچنین بهترین [پاداش] از آن او باد. ای مزدا! کسی که [برای دیگران] خواستار روشنی است، روشنایی [بدو] ارزانی خواهدشد. از «سپندترین مینو»ی خویش و در پرتو «اشه»، دانش برآمده از «منش نیک» را به ما بخش تا در زندگانی دیرپا [ی خویش] همه روزه از شادمانی بهره مند شویم.

3 پس براستی، بهترین نیکی¬ها بهرۀ آن کسی خواهدشد که در زندگی استومند و مینوی، ما را به راه راست بهروزی – [راه] جهان اشه که جایگاه «اهوره» است – رهنمونی کنند. ای مزدا! دلدادگان تو در پرتو نیک آگاهی و پاکی به تو خواهند پیوست. 4 ای مزدا! ترا توانا و پاک شناختم؛ آنگاه که [دانستم] در پرتو توانایی ات، آرزوهای ما برآورده خواد شد؛ آنگاه که [دریافتم] اشونان و دروندان را پاداش [وپادافره] خواهی بخشید؛ آنگاه که [پی بردم]درپرتو گرمای «آذر» تو – که نیرومندی اش از «اشه» است – نیروی «منش نیک» به من روی خواهد نمود. 5 ای مزدا اهوره! ترا پاک شناختم، آنگاه که در سرآغاز آفرینش زندگی دیدمت [و دریافتم] که چگونه تا پایان گردش آفرینش، کردارها، گفتارها را با هنر خویش، مزد بر نهاده ای : پاداش نیک برای نیکان و [سزای] بد برای بدان. 6 ای مزدا! بدان هنگام که «سپند مینو»ی تو فراز آید، «شهریاری مینوی» و«منش نیک» با کنش خویش، جهان را به سوی «اشه» پیش می برندو «آرمیتی» راد مردان را به سوی خرد نافریفتنی تو رهنمونی خواهد کرد. 7 ای مزدا اهوره! براستی ترا پاک شناختم؛ آنگاه که «منش نیک»نزد من آمد و پرسید: -«کیستی و ازکدامین خاندانی ودر برابر پرسشها ودو دلیهای روزانۀ زندگی خویش وجهان پیرامون خود، کدامین راه را می نمایی و می شناسانی؟» 8 آنگاه نخست بدو [پاسخ] گفتم: «منم زرتشت که با همۀ توش و توان خویش، دشمن سر سخت دروندان و پناه نیرومند آشونانم.» ای مزدا! خواستارم تا بدان هنگام که ستایشگر و سرودخوان توام، همواره از «شهریاری مینوی» بی کران [تو] برخوردار باشم. 9 ای مزدا اهوره!

براستی ترا پاک شناختم؛ آنگاه که «منش نیک» نزد من آمد و پرسید: -«چگونه خود را باز می شناسانی؟» [و من بدو پاسخ دادم:] -«با دهش آن نماز که نزد آذر تو می گزارم. تا بدان هنگام که مرا توش و توان هست، به«اشه» خواهم اندیشید. 10 پس تو مرا به سوی «اشه» - که [همواره] آن را فرا خوانده ام- رهنمونی کن تا با پیروی از «آرمیتی» بدان دست یابم. اینک بپرس از ما و بدان سان که می¬خواهی،ما را بیازمای؛ چرا که پرسش و آزمون تو، رهبران را نیرومندی و برتری می بخشد.» 11 ای مزدا اهوره! ترا پاک شناختم؛ آنگاه که «منش نیک» نزد من آمد و من نخستین بار از گفتار تو آموختم و دریافتم که بردن پیام تو به میان مردمان دشوار است؛ اما من آنچه را که به من گفتمی بهترین است، به سرانجام خواهم رساند. 12 بدان هنگام که مرا فرمان دادی: «به سوی اشه روی آور و آن را فراشناس!»، سخنی هرگز نا شنیده به من گفتی: -«بکوش تا سروش در اندرون تو راه یابد و پرتو دهش ایزدی را دریابی که به هر دو گروه پاداش [و پاد افره] می بخشد.» 13 ای مزدا اهوره! ترا پاک شناختم، آنگاه که «منش نیک» نزد من آمد تا آماج و آرزوی مرا دریابد: -«مرا زندگانی دیرپای ارزانی دار که هیچ کس جز تو نتواند بخشید؛ آن زندگانی آرمانی که در شهریاری مینوی تو، نوید آن داده شده است.» 14 ای مزدا! آنچنان که فرزانه مرد توانایی، دوستی را به مهربانی پناه می بخشد، تو نیز با «شهریاری مینوی» خویش و در پرتو «اشه» پیروان مرا پناه بخش تا من و همۀ آنان که «منثره»ی ترا می سرایند، بپا خیزیم و از آموزشها [ی تو]پشتیبانی کنیم. 15 ای مزاد! ترا پاک شناختم؛ آنگاه که «منش نیک» نزد من آمد و مرا آموخت که اندیشیدن در آرامش، بهترین راه دانش اندوزی است [و هشدار داد که] رهبر هرگز نباید مایۀ خشنودی دروندان شود، چه، آنان همواره با اشونان دشمنی می¬ورزند.

16 ای مزدا اهوره! پس زرتشت، «شپندترین مینو» ترا برای خویشتن برگزید. [بشود که] «اشه» زندگی استومند مارا نیرو بخشید. [بشود که ] «آرمیتی» و«شهریاری مینوی» [تو] زندگی ما را درخشان کنند. [بشود که ] «منش نیک» کردارهای ما را پاداش دهد.

یسنه، هات 44 1 ای اهوره! این را از تو می¬پرسم، مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه [باید باشد] نیایش فروتنانۀ دلدادگان تو؟ ای مزدا! [بگذار] کسی همچون تو، [آن را] به دوستی چون من بیاموزد. پس در پرتو «اشه»ی گرامی، ما را یاری بخش تا «منش نیک» به سوی ما آید. 2 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه است سرآغاز «بهترین زندگی» و آن کسی که براستی [در پی آن] کوشاست، چه پاداشی [می¬یابد]؟ ای مزدا! براستی او –[آن] پاک، [آن] مرده ریگ و برگزید] همگان – در پرتو«اشعه»، نگاهبان مینوی [مردمان] ودوست [و] درمان بخش زندگی است. 3 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرابدرستی [پاسخ ] گوی: چه کسی در آغاز، آفریدگار و پرد «اشه» بوده است؟ کیست که راه[گردش] خورشید و ستارگان را برنهاده است؟ ازکیست که ماه می فزاید و دیگر باره می کاهد؟ ای مزدا! خواستارم که این همه ودیگر [چیزها] را بدانم. 4 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: کدامین کس زمین را در یز نگاهداشت و سپهر را [برفراز] جای داد که فرو نیفتد؟ کیست که آب و گیاه را [بیافراید]؟ کیست که بادوابر تیره را شتاب بخشید؟ ای مزدا! کیست آفرید گار «منش نیک»؟ 5 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: کدامین استاد کاری، روشنایی و تاریکی رابیافرید؟ کدامین استاد کاری، خواب و بیداری را بیافرید؟ کیست [که] بامدادو نیمروز و شب را [بیافرید] تا فزانگان را پیمان [ایزدی] فرایاد آورد؟ 6 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: آیا براستی همۀ آنچه من نوید می¬دهم، درست است؟ [آیا] «آرمیتی» با کنش خویش، «اشه» را خواهد افزود و اینان را مژدۀ [پدیدار شدن] «شهریاری مینوی» در پرتو «منش نیک» [خواهد داد]؟ این جهان بارور و خرمی بخش را برای که آفریدی؟ 7 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چه کسی «شهریار مینوی» و «آرمیتی» ارجمند را بیافرید؟ چه کسی به فرزانگی، پسر را دوستدار پدر کرد؟ ای مزدا! همانا می کوشم تا تو و «سپند مینو» را آفریدگار همه چیز بشناسم.

8 ای مزدا اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: [من که] به آموزشهای تو می اندیشم و گفتار ترا در پرتو «منش نیک» می جویم تا بدرستی بیاموزم، چگونه به یاری «اشه» از هنجار زندگی آگاهی خواهم یافت و روانم به شادی روز افزون خواهد رسید؟ 9 ای مزدا اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه «دین» خود را بپالایم و از سر شیفتگی، یکباره نیاز [تو] کنم تا با آنچه از تو خداوند نیک آگاه و در پرتو شهریاری تو می آموزم، با «شهریاری مینوی» ارجمند و «اشه» و «منش نیک» به رای یگانۀ تو – که [به من] نویدداده شده است – راه یابم؟ 10 از اهوره! این را از تو می پرسم، مرا بدرستی [پاسخ] گوی: کدام است دین تو که جهانیان را بهترین [دین] است و همگام با«اشه»،جهان هستی را افزونی می بخشد و درپرتو «آرمیتی»، گفتار و کردار [ما] را به سوی راستی رهنمون خواهد شد؟ ای مزدا! من با دانش و گرایش خویش، به [دین] تو روی می¬آورم. 11 ای اهوره! این را از تو می¬پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه «آرمیتی» به[نهاد] دین آموختگان تو اه خواهد یافت؟ منم نخستین [کسی] که بدین کار برگزیده شده ام. همۀ دیگران را دشمن مینوی می شناسم. 12 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: کدام یک از اینان که با ایشان سخن می¬گویم، اشون و کدام یک در وند است؟ به کدام یک [روی آورم] ؟ [آن که] بدی دیده یا [آن که] خودبدکار است؟ آن دروندی که در برابر دهشهای تو [با من] می ستیزد، کیست؟ [ایا] نباید او را از بدکاران شمرد؟ 13 ای اهوره! این را از تو می¬پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ[ گوی: چگونه «دروج» را از خود دور برانیم؟ [چگونه] از آنان که سراپا نافرمانی¬اند؛ [آنان که] نه به پیوند با «اشه» می کوشند و نه همپرسگی با «منش نیک» را آرزو می کنند، دوری گزینیم؟ 14 ای مزدا اهوره این را از تو می پرسم، مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه «دروج» را به دست «اشه» بسپارم تا با گفتار و اموزش ایزدی تو، پاک شود و ازاین راه، دروندان شکستی سترگ خورند و فریب و ستیزۀ آنان از میان برود؟ 15 ای مزدا اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چون تو آن توانایی را داری که مرا در پرتو «اشه» از [گزند] اینان پناه بخشی، آن گاه که دو سپاه ناسازگار به هم رسند، برابر پیمانی که تو خود برنهاده¬ای، به کدام یک از آن دو و در کجا پیروزی خواهی بخشید؟ 16 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: کیست آن پیروزمندی که در پرتو آموزشهای تو، هستان را پناه می بخشد؟ ایمزدا! مرا آشکارا از برگماشتن آن رد درمان بخش زندگی بیاگاهان و [بگذار] «سروش» و «منش نیک» بدو و به هرکس که تو خود اورا خواستاری، روی آورند. 17 ای مزدا اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه [بارهنمودتو] کامۀ من بر خواهد آمد؟ [چگونه] به تو خواهم پیوست و کی سخنانم کارگر خواهدشد، تا با «منثره» - که در پرتو «اشه» بهترین راهنماست- [مردمان را ] به «رسایی» و«جاودانگی» رهنمونی کنم؟ 18 ای مزدا اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه در پرتو «اشه»، آن پاداش را بدست آورم؟ [چگونه] نیرویی، نیروهای دهگانۀ مرا راهبر و روشنگر خواهد شد تا با آنها «رسایی» و «جاودانگی»

را دریابم و آنگاه هر دو را بدانان بخشم؟ 19 ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: هنگامی که نیازمندی راست گفتار، نزد کسی می رود و آن کس، مزد بایسته بدو نمی دهد، سزای کنونی او چیست؟ من از آنچه در پایان بدو خواهدر سید، آگاهم؟ 20 ای مزدا! این را نیز می پرسم: آیا دیوان هرگز خداوند گاران خوبی بوده¬اند؟ [آنانند] که می¬بینند چگونه «کرپان»، «کوی»ها و «اوسیخش» جهان را برای ایشان، گرفتار خشم و آزار کرده و جهانیان راهمواره به ناله و زاری در آورده و هیچ گاه در پرتو «اشه» برای پیشرفت وآبادانی چهان نکوشیده اند.

یسنه، هات 45 1 اینک سخن می گویم؛ ای کسانی که از دور و نزدیک آمده و خواستار [آموزشـ]ـید. اکنون همۀ شما گوش فرادهید و سخن روشن مرا بشنوید و خوب به یاد بسپارید: «مباد که آموزگار بد، دیگر باره زندگی «شما» را تباه کند «او» دروند با زیان خود و با دژ باوری-اش ، شما را به گمراهی بکشاند.» 2 اینک سخن می¬گویم از دو«مینو». در آغاز آفرینش، «سپند [مینو]» آن دیگری - «[مینوی] نا پاک» - را چنین گفت: -«منش، نه آموزش، نه خرد، نه باور، نه گفتار ، نه کردار،نه «دین» و نه روان ما دو [«مینو»] با هم سازگارند.» 3 اینک سخن می¬گویم از آنچه «مزدا اهوره»ی دانا در [بارۀ]بنیاد هستی به من گفت: -[کسانی] از میان شما که «منثره» را – بدان سان که من بدان می اندیشم و از آن سخن می-گویم – بکار نبندند، [در] پایان زندگی، [بهره] شان دریغ و درد خواهد بود.» 4 اینک سخن می¬گویم از آنچه در زندگی از همه چیز بهتر است. از «اشه» دریافتم که «مزدا» آفریدگار او و پدر «منش نیک» کوشاست و «آرمیتی» دختر نیک کنش هموست. «اهوره»ی از همه چیز آگاه را نتوان فریفت. 5 اینک سخن می¬گویم از آنچه [آن] «سپندترین» مرا گفت؛ سخنی که شنیدنش مردمان را بهترین [کار] است. «آنان که آموزشهای مرا ارج بگزارند و پیروی کنند، به رسایی و جاودانگی خواهند رسید و با کردارهای «منش نیک»، «مزدا اهوره» [خواهند پیوست]. 6 اینک سخن می¬گویم [از آن که ] بزرگترین است. در پرتو «اشه» می ستایم [اورا] که نیک آگاه است [او] آنان را که [با او] هستند. [بشود که] «مزدا اهوره» با«سپند مینو»ی خویش [ستایش مرا] بشنود. در پرتو «منش نیک» خواهم کوشید که مهرورزانه بدو برسم. [بشود که او] با خرد خویش، مرا از آنچه بهترین [چیز] است، بیاگاهاند.

7 اوست که همۀ رادان – همۀ آنان که بودند و خواهند بود – رستگاری خویش را از وی خواستار می¬شوند. روان اشون به جاودانگی و کامروایی خواهد پیوست و روان دروند، براستی هماره در رنج خواهد بود. این [فرمان] را «مزدا اهوره» با«شهریاری مینوی» [خویش] برنهاده است. 8 با ستایشها و نیایشهای خویش بدو روی می¬آورم و با چشم دل او را می¬بینم. «مزدا اهوره» را در پرتو «اشه» و با اندیشه وگفتار و کردار نیک می¬شناسم و نیایشهای خود را در «گرزمان» او فرو می نهم. 9 او را با «منش نیک» خشنود می¬کنم؛ او را که به خواست خویش، بهروزی و تیره روزی – هر دو – را برای ما آفریده است. [بشود که] «مزدا اهوره» با«شهریاری مینوی» خویش، ما را [نیروی] کار کردن بخشد تا در پرتو «منش نیک» و «اشه» و با نیک آگاهی به پیشرفت [کار] مردمان بکوشیم. 10 اورا با [یاری] «آرمیتی» می ستاییم و گرامی می داریم؛ او را که هماره «مزدا اهوره» خوانده می¬شود؛ [اورا] که در پرتو «اشه» و «منش نیک» خود، ما را نوید داد که در «شهریاری مینوی» وی به «رسایی» و «جاودانگی» خواهیم پیوست و به ما تندرستی و توانایی خواهد بخشید.

11 پس کسی که با دیوان و مردمان [پیرو] آنان دشمنی می¬ورزد، [راهش] از [راه] آن کس که «مزدا اهوره» را خوار می¬شمارد و زشت می¬انگارد، جداست. [چنین کسی] دربارۀ او و رهانندگان دانا و یاوران دین پاک، نیک می¬اندیشد و [«مزدا»] او را دوست و بردار و بلکه پدر خواهد بود.

یسنه، هات 46 1 به کدام مزر و بوم روی آورم؟ به کجا روم [و از که] پناه جویم؟ مرا از خویشاوندان و یاورانم دور می¬دارند. همکاران و فرمانروایان درونند سرزمین نیز خشنودم نمی کنند. ای مزدا اهوره! چگونه ترا خشنود توانم کرد؟ 2 ای مزدا! من می¬¬دانم که چرا ناتوانم. از آن روی که خواسته¬ام نا چیز است و کسانم اندک شمارند. ای اهوره! از این [ناکامی] نزد تو گله می گزارم.تو خود، نیک [درکارمن ] بنگر. من [از تو] خواهان آن یاری و رامشم که دلداری به دلداده¬ای می بخشد. در پرتو «اشه» مرا از نیروی «منش نیک» بیاگاهان. 3 ای مزدا! کی سپیده دم آن روز فرا خواهد رسید که با آموزشهای فزایش بخش خردمندانۀ رهانندگان«اشه» به نگاهداری جهان بدرخشد؟ کیانند آنان که «منش نیک» به یاری شان خواهد آمد؟ ای اهوره! من [تنها] آموزش ترا بر می¬گزنیم. 4 دروندبد نام بد کردار تباهکار، یاوران«اشه» را از پیشبرد زندگانی [مردمان] در روستا یا سرزمین باز می¬دارد. ای مزدا! آن کس که از دل وجان و با [همۀ] توانایی [خویش] با او می ستیزد، جهانیان را به راه نیک آگاهی رهنمون می شود. 5 ای مزدا اهوره! هرگاه اشون ینک آگاه توانایی که خود بدرستی زندگی می¬کند، دروندی خواستار یاری را – خواه به فرمان ایزدی، خواه از سر خویشکاری دینی – به گرمی بپذیرد، می تواند با خردمندی خویش، او را بیاگاند و از گزند و تباهی برهاند. 6 اما اگر آن مرد توانا اورا نپذیرد، خود آشکارا به دروندان خواهد پیوست ؛ زیرا از همان آغاز که «اهوره»، «دین» را آفرید، نیک خواه دروند، خود دروند است و آشون کسی است که دوست اشونان باشد. 7 ای مزدا! بدان هنگام که در وند آزردن مرا کمر می بندد، جز «آذر» و «منش [نیک]» تو – که «اشه» از کردارشان کار آمد می شود- چه کس مرا پناه خواهد بخشید؟ ای اهوره! «دین» مرا از این آموزش بیاگاهان. 8 ای مزدا! از کردار آن کس که سر آزار جهانیان را دارد، مرا رنجی نخواهد رسید. [گزند] آن [کردارهای] دشمنانه، به خود او باز خواهد گشت؛ آنچنان که او خود را از نیک زیستی بی بهره خواهد کرد و بدان دشمنانگی، هیچ راهی [به رهایی] از در زیستی نـ[ـخواهد یافت]. 9 کیست آن رادی که نخستین بار مرا بیاموزد که چگونه تو سرور پاک اشون کردارها را بیش از همه شایستۀ ستایش بشناسم! ماهماره خواستاریم که با «منش نیک» و در پرتو «اشه» آنچه را که تو آفریدگار جهان هستی دربارۀ «اشه» گفته ای ، [دریابیم]. 10 ای مزدا اهوره! بدرستی می گویم: هرکس – چه مرد، چه زن – که انچه را تو در زندگی بهترین [کار] شناخته ای بورزد، در پرتو «منش نیک» از پاداش «اشه [و] «شهریاری مینوی» [برخوردار خواهد شد]. من چنین کسانی را به نیایش تو رهنمون خواهم شد و همۀ آنان را از «گذرگاه داوری» خواهم گذراند. 11 «کر پان» و «کوی» ها با توانایی خویش و با وادار کردن مردمان به کردارهای بد، زندگانی [آنان] را به تباهی می¬کشانند، [اما] روان و «دین» شان هنگام نزدیک شدن به «گذرگاه داوری» در هراس خواهد افتاد وآنان همواره باشندگان «کنام دروج» [خواهندبود]. 12 هنگامی که «اشه» به نوادگان و خویشان نامور «فریان» تورانی روی آورد، جهان با تخشایی «آرمیتی» پیشرفت خواهد کرد. پس آنگاه «منش نیک»، آنان را بهم خواهد پیوست و «مزدا اهوره» سرانجام بدیشان رامش و رستگاری خواهد بخشید. 13 کیست در میان مردمان که «سپیتمان زرتشت» را در به سرانجام رساندن کار [خویش] خشنود کند؟ براستی چنین کسی برازندۀ بلند آوازگی است. «مزدا اهوره» او را زندگی [جاوید] می¬بخشد و «منش نیک»، هستی او را می¬افزاید و ما بدرستی او را دوست خوب «اشه» می¬شناسم. 14 ای زرتشت! کیست دوست اشون تو؟ کیست آن که بدرستی خوارستار بلند آوازگی «مکه»ی بزرگ است؟ براستی چنین کسی «کی گشتاسپ» دلیر است. ای مزدا اهوره! من کسانی را که تو در سرای یگانۀ خویش جای خواهی داد، با گفتار «منش نیک» فرا می-خوانم. 15 ای هچتسپیان !ای سپیتمانیان! به شما خواهم گفت[همۀ آنچه راکه شنیدنش برای شما بهترین است] تا دانا و نادان را از هم باز شناسید. از این کردارهاست که شما«اشه» را – آنچنان که در نخستین داد «اهوره» آمده است- به خویشتن ارزانی می¬دارید. 16 ای فرشوشتر هوگو! با این رادان – که ما هر دو خواستا بهروزی آنانیم – بدان جا روی آور؛ بدان جا که «اشه» با «آرمیتی» پیوسته است؛ بدان جا که «منش نیک» و «شهریاری مینوی» فرمانروایند؛ بدان جا که

سرای شکوهمند «مزدا اهوره» است. 17 ای جاماسپ هو گوی فرزانه! اینک سخنانی «پیوسته» به تو می¬آموزم، نه «ناپیوست» تا تو آنها را به دل نیوشا و پریستار باشی. «مزدا اهوره» در پرتو «اشه» نگاهبان نیرومند کسی شود ه دانا را از نادان باز شناسد. 18 آن کس که به[دین] من بپیوندد، من خود، او را بهترین [یاور]م و در پرتو «منش نیک»، بهترین چیزها را بدو نوید می¬دهد. اما آن کس که با [آموزش] ما سر ستیز دارد، ستیز با او رواست. ای مزدا! در پرتو «اشه» خواست ترا [بر می¬آورم و ترا] خشنود می کنم. چنین است گزینش خرد و منش من.

19 آن کس که در پرتو «اشه»، بهترین خواست «زرتشت» - ساختن جهانی نو- را براستی برآورد، پاداشتا زندگی جاودانه سزاوار اوست و در این جهان زایای بار آور نیز هر آنچه را دلخواه اوست، بدست خواهد آورد. ای مزدا! ای آگاه ترین! این هم را تو بر من آشکار کرده¬ای.

سرود سوم سپنتمدگاه

یسنه، هات 47 1 «مزدا اهوره» با «شهریاری مینوی» و «آرمیتی» خویش، کسی را که با «بهترین منش» و گفتار و کردار به « سپندمینو» و«اشه» بپیوندد، «سایی» و «جاودانگی» خواهد بخشید. 2 کسی که در پرتو «سپندترین مینو» بهترین [روش را دارد] و زبانش گویای »منش نیک» [او] ست ودستهایش کردارهای «آرمیتی» را می ورزد؛ تنها یک اندیشه [دارد]: «مزدا» پدر «اشه» است. 3 ای مزدا! تویی پدر «سپنند مینو»، تویی که این جهان خرمی بخش را برای او بیافریدی و بدان رامش بخشیدی و آنگاه که او با «منش نیک» همپرسگی کرد، »آرمیتی» را به راهبری و آبادانی آن برگماشتی. 4 ای مزدا. دروندان که از «سپند مینو» روی برتافتند، آزار بینند، اما اشوتان چنین نشوند. اشون را هر چندن هم کم نوا باشد، باید دوست شمرد و دروند را هر اندازه هم که توانگر باشد،باید بدخواه دانست. 5 این مزدا اهوره! [تو] در پرتو «سپند مینو» همۀ آنچه را که براستی بهترین دهشهاست، به اشون نوید داده ¬ای ؛ اما دروند که بامنش و کردار زشت خویش بسر می¬برد، از مهر تو بهره¬مند نتواند شد. 6 ای مزدا اهوره! [تو] در پرتو «سپند مینو» و «آذر» خودو با یاوری «آرمیتی» و «اشه»، پاداش [وپادافره] هر دو گروه را می¬بخشی. بدرستی بسی از جویندگان به [دین] تو خواهندگروید.

یسنه، هات 48 1 ای اهوره! به هنگام پاداش و آن زمان که «اشه» بر «دروج» پیروز شود، آنچه از فریب دیوان و مردمان [دروند] که از آن آگاهی داده شده است، برای همیشه آشکار خواهد شد. آنگاه در پرتو دهش تو، ستایش تو[و مهرورزی به تو] افزونی گیرد. 2 ای اهوره! مرا از آنچه تو خود می¬دانی، بیاگاهان. براستی آیا تواند بود که پیش از اغاز کشمکش در اندیشه¬ام، اشون بر دروند پیروز شود؟ ای مزدا! آشکار است که این [پیروزی] سرانجام نیک زندگی دانسته شده است. 3 پس [مردم] دانا را بهترین آموزش آن است که «اهوره»ی نیکی آفرین در پرتو «اشه» می¬آموزد. ای مزدا! ورجاوندان [و] دانایان و آموزگاران راز-آیین تو، در پرتو خرد و «منش نیک» از شیفتگان و دلدادگان تو خواهند شد.

4 ای مزدا! آن کس که نیک می¬اندیشد یا بد، بی گمان «دین» و گفتار و کردار خود را نیز [چنان خواهد کرد] و خواهش او پیرو گزینش آزادانۀ وی خواهد بود. سرانجام خرد تست که [نیک و را از یکدیگر] جدا خواهد کرد. 5 [بشود که] فرمانروایان خوب و نیک کار کردار و دانشور[در پرتو] «آرمیتی» بر ما فرمان برانند. مبادا که فرمانروایان بد[برما] فرمان برانند. پاکی از هنگام زادن، مردمان را بهترین [کار در زندگی] است. باید برای [آبادانی] جهان کوشید و آن را بدرستی نگاهبانی کرد و به سوی روشنایی برد. 6 براستی او پناهگاه نیک ماست و پایداری وتوش و توان – [دو دهش[ ازجمند «منش نیک» را – به ما ارزانی می¬دارد. «مزدا اهوره» در پرتو «اشه» از آغاز زندگی، گیاهان را بر آن برویانید. 7 ای کسانی که دل به «منش نیک» بسته اید، خشم را فرو افگنید و خود را در برابر تند خویی نیرومند کنید و برای گسترش «اشه» به مردان پاک بپیوندید. ای اهوره! پیروان آنان به سرای تو [راه خواهند یافت]. 8 ای مزدا! کدام است دهش نیک تو که از «شهریاری مینوی» تو[خواهد رسید]؟ کدام است پاداش تو برای من و یارانم؟ ای اهوره چه اندازه آرومندم که در پرتو«اشه» و«منش نیک» ، برای پیشبرد کارها بر رادان آشکار شوی! 9 چگونه دریابم که تو در پرتو «اشه» بر همگان و برآنان که سر آزار مرا دارند، فرمان می¬رانی؟ مرا بدرستی از هنجار «منش نیک» بیاگاهان. رهاننده باید بداند که پاداش وی چه سان خواهد بود. 10 ای مزدا! کی مردمان آموزش ترا در خواهند یافت؟ کی پلیدی این می را برخواهی انداخت که «کر پان» بدکار، [مردمان را] بدان می فریبندن و فرمانروایان بد با آن در [دژ] خرد [ی] بر سرزمینها فرمان می¬رانند؟ 11 ای مزدا! کی «اشه و آرمیتی» در پرتو «شهریاری مینوی» [تو] خواهند آمد و خانمان خوب و[سرزمین] کشتمند پدیدار خواهد شد؟ یکانند آنان که ما را در برابر دروندان خونخوار، رامش خواهند بخشید؟ کیانند آنان که از بینش «منش نیک» برخوردار خواهندشد؟ 12 ای مزدا! چنین خواهند بود رهانندگان سرزمینها که با «منش نیک» خویشکاری می ورزند و کردارشان بر پایۀ «اشه» و آموزشهای تست. براستی آنان به درهم شکستن خشم برگماشته شده اند.

یسته، هات 49 1 دیر گاهی است که «بندو» بزرگترین ستیهندۀ با من است؛ [منی] که خوستار [رهنمونی و] خشنودی گمراهان در پرتو «اشه»ام. ای مزدا! با پاداش نیک به سوی من آی و مرا پناه بخش تا در پرتو «منش نیک» او را شکست دهم. 2 دیرگاهی است که «بندو» - این آموزگار دروغین که سر از «اشه» پیچیده و از «سپندارمذ» پیوند گسسته است و هرگز با «منش نیک» همپرسگی نمی¬کند – مرا اندیشناک کرده است. 3 ای مزدا! تو بدرستی این باور و آموزش را برای همگان برنهاده¬ای که «اشه» سود می بخشد و «دروج» زیان می¬آورد. پس من آرزومندم که به «منش نیک» بپیوندم [او] همگان را از در آمیختن با دروندان باز دارم. 4 آن دژ خردانی که با زبان خویش، خشم و ستم را می¬افزایند و مردم کار آمد و پرورشگر را از کار خویش باز می¬دارند، زشت کردارند و خواهان نیکوکاری نیستند. آنان به کنام دیو- که از آن «دین» «دروندان» است – در خواهند آمد. 5 ای مزدا! کسی که با دل وجان،«دین» خویش را به «منش نیک» بپیوندد، به «آرمیتی» [بستگی دارد] و در پرتو «اشه» به نیک آگاهی خواهد رسید. این اهوره! چنین کسانی با همۀ اینها درپناه «شهریاری مینوی» تو جای خواهد گرفت. 6 ای مزدا اهوره! ای اشه! هر آینه شما را به گفتن آنچه براستی دراندیشه و خرد شماست ريال برمی انگیزم تا بدرستی دریابم که چگونه [پیام] دین¬تان را به گوش [مردمان] برسانم. 7 ای مزدا! ای اهوره! [بگذار مردمان] با «منش نیک» و در پرتو «اشه»، آن را بشنوند [و] تو خود نیز گواه باش که کدام یک از یاوران و خویشاوندان به داورزی زندگی خواهد کرد تا همکاران مرا راهنمایی نیک باشد. 8 ای مزدا اهوره! این را از تو خواستارم که بزرگترین دهش رسایی و رامش و پیوستگی با«اشه» را به «فرشوشتر» ارزانی داری و همین[پاداش] را در پرتو «شهریاری» نیک خویش، به دیگر پیروانم [نیز] ببخشی. [بشود که] ماهماره فرستادگان [تو] باشیم. 9 ای جاماسپ فرزانه! [بشود که] نگاهبان [دین] – [آن که][ برای رهایی [مردمان] آفریده شده است – این آموزشها را بشنود: راست گفتار هرگز به پیوند با دروند نخواهد اندیشید. «دین» آنان [که راست گفتارند] از بهترین پاداشها بهره مند خواهد شد و سرانجام به «اشه» خواهد پیوست. 10 ای مزدا! ای شهریار بزرگ! «منش نیک» و روان اشونان ونیایش «آرمیتی» و شور دل، همه را به سرای تو می آورم تا تو به نیروی پایدار [خویش، آنها را] جاودانه نگاهدار باشی.

11 اینک روان شهریاران بد – آنان که دروند و بدمنش و بد «دین» و بد گفتار و بد کردارند- از روشنایی به تیرگی باز می گردد. براستی آنان باشندگان «کنام دروج»اند. 12 ای مزدا اهوره! کدام است آن یاوری تو که در پرتو «اشه» و «منش نیک» به من که « زرتشت» ام و ترا به یاری همی خونم، خواهی رساند؟ من براتسی ترا می ستایم و آفرین می خوانم و بهترین دهش ترا خواهانم.

یسنه، هات 50 1 ای مزدا اهوره! هنگامی که براستی ترا به یاری می خوانم، جر «اشه» و« منش نیک» چه کسی روان مرا یاری خواهد کرد؟ کیست که پناه بخش و نگاهدار من و یاران و پیروانم خواهد بود؟ 2 ای مزدا! آن کس که جهان را خرمی بخش آرزو می¬کند و آن را همواره آبادان می¬خواهد، چگونه در پرتو «اشه» و فروغ تابناک [تو] و در میان پارسایان زندگی خواهد کرد؟ بدرستی تو او را آشکارا در سرای فرزانگان جای خواهی داد. 3 ای مزدا! پس بدرستی «اشه» به کسی روی خواهد آورد که «شهریاری مینوی» و «منش نیک» رهنمون او باشد؛ کسی که به نیروی [این] دهشها، جهان پیرامون خویش را – که دروندان فرا گرفته¬اند – آبادان کند. 4 ای مزدا اهوره! اینک ترا و «اشه» و «بهترین منش» و «شهریاری مینوی» را می¬ستایم و نیابش می گزارم. من خواهانم که رهرو راه [راست] باشم [او] در »گرزمان» به گفتار راد مردان [تو] گوش فرا دهم. 5 ای مزدا اهوهر! ای اشه! شما که به پیامبرتان مهربانید، از فراسوی [بدو روی آورید و ] او را با یاوری هر چه نمایان ت [تان] پشتیبانی باشید تا بتواند مردمان را در چشم برهم زدنی، به سوی زوشنایی رهنمون شود. 6 ای مزدا! براستی من - «زرتشت» پیامبر دوستدار «اشه» - [ترا] به بانگ بلند نماز می¬گزارم: [بشود که] آفریدگار در پرتو «منش نیک»، مرا از فرمانها[ی خویش] بیاگاهاند تا زبانم هماره [مردمان را] به راه خرد [رهنمون گردد]. 7 ای مزدا! اینک برای دست یابی به پیروزی، ترا با برانگیزنده ترین نیایشها می¬ستایم و به تو می¬پیوندم. [بشود که] در پرتو «اشه» و «منش نیک»، رهنمون و یاور من باشی. 8 ای مزدا! باسرودهای بلند آوازۀ برخاسته از شور دل و با دستهای برآرده به تو روی می¬آورم و در پرتو «اشه» همچون پارسایی ترا نماز می¬گزارم و به دستیاری هنر «منش نیک» به تو [نزدیک می-شوم]. 9 ای مزدا! ای اشه! با این سرودها وبا کردارهای «منش نیک» ستایش کنان به سوی شما خواهم آمد. تا بدان هنگام که بتوانم به خواست خویش بر سرنوشت فرمان برانم، خواستار نیک آگاهی خواهم بود. 10 ای مزدا اهوره! آن کردارهایی که از این پیش [ورزیده ام ] و آنها که ا زاین پس در پرتو «منش نیک» خواهم ورزید، به چشم [تو] ارجمند است. فروغ خورشید [و] سپیدۀ بامدادی [نمود] «اشه» و برای نیایش تست. 11 ای مزاد! خودرا ستایندۀ تو می¬دانم و تا بدان هنگام که در پرتو «اشه» توش و توان دارم، ستایشگر شما خواهم بود. [بشود که] آفریدگار جهان در پرتو «منش نیک»، بهترین خواست درست کرداران – ساختن جهانی نو- را برآورد.

سرود چهارم وهوخشترگاه

یسنه، هات 51 1 ای مزدا؟ «شهریاری مینوی» نیک تو- شایان ترین بخشش آرمانی در پرتو «اشه» - از آن کسی خواهد شد که با شور دل، بهترین کردارها را بجای آورد. اکنون و از این پس، تنها به [برآمدن] این [آرزوها] خواهم کوشید. 2 ای مزدا اهوره! این کردارها را نخست به تو و «اشه» و «آرمیتی» نیاز می¬کنم. تو [نیز] توانگری و «شهریاری مینوی» خویش را به من بنمای ونیایشگر خود را در پرتو «منش نیک» ، رستگاری بخش. 3 ای مزدا اهوره! آنان که [همه] با هم در کردار به تو پیوسته اند ، به سخن تو گوش فرا می¬دهند . تو با گفتار «اشه» و آموزش«منش نیک» ، آنان را نخستین آموزگاری. 4 ای مزدا؟ کجاست مهر بیکران تو به پرستشگرانت؟ کجا آمرزش تو روان است؟ کجا از [یاری] «اشه» برخوردار توان شد؟ کجاست «سپندارمذ»؟ کجاست «بهترین منش»؟ کجاست «شهریاری مینوی» تو؟ 5 همۀ اینها را [از تو] می¬پرسم: چگونه رهبر درست کردار و نیک خردی که [ترا] نماز می گزارد و داد ورزورد راستی وتوانا و بخشنده است، می تواند در پرتو «اشه» جهان را به پیش بردو آبادان کند؟ 6 «مزدا اهوره» با «شهریاری مینوی» [خویش] آنچه را از به، بهتر است بدان کس بخشد که خواست وی را برآورد و در پایان گردش گیتی، آنچه را از بد، بدتر است به کسی دهد که به آبادانی جهان نکوشیده باشد. 7 ای مزدا! ای آن که زمین و آب و گیاه را آفریدی! مرابا سپندترین مینو» [ی خویش] «رسایی» و «جاودانگی» بخش و در پرتو « منش نیک»، توش و توان [و] پایداری [ارزانی دار و] از آموزشهای خود بهره مند کن. 8 ای مزدا! اینکه بدرستی از سوی تو سخن می¬گویم؛ [بدان سان\ که باید به مردم دانا گفت: تیره روزی از ان دروند است و بهروزی بهرۀ کسی شود که پای بند«اشه» است. بی گمان کسی که این «منثره» را به دانایان باز گوید، شادمان خواهد بود. 9 ای مزدا! تو با «آذر» فروزان و آهن گدازان، هر دو گروه را [خواهی آزمود و ]پاداش [وپادافره] خواهی داد و نشانی [از این فرمان] در زندگی خواهی گذاشت که: رنج وزیان درو ند را و شادمانی و سود، اشون راست. 10 ای مزدا! کسی که جز این [فرمان را پیروی کند]، زادۀ جهان «دروج» و دژ آگاه است و به تباهی جهان می کوشد. من «اشه» را به سوی خود و پیروانم همی خوانم تا با پاداش نیک در رسد. 11 ای مزدا! کیست مردی که دوست «سپیتمان زرتشت» است؟ -کسی [است] که با «اشه» همپرسگی کند و به «سپندارمذ» روی آورد. -کسی [است] که براستی و با پارسایی و «منش نیک»، به هواداری از «مگه» بیندیشد. 12 فریفتگان راه «کوی« درگذرگاه جهان ، مرا – که «زرتشت سپیتمان»ام – خشنود نمی کنند؛ زیرا آنان کامروایی خویش را در [کنشهای] این [جهان استومتد] می جویندن و نه در شور وجوشهای مینوی. 13 بدین سان، دروند که با گفتار و کردارش، از راه «اشه» روی برتافته و «دین» راست راهان را دچار پریشانی کرده است، روانش در «گدرگاه داوری»، آشکارا او را سرزنش خواهد کرد. 14 «کر پان» پیرو فرمان و داد آباد کردن [جهان] نیستند. آنان با آموزشها و کردارهای خویش، آباد کنندگان جهان را به تباهی می کشانند. چنین آموزشهایی است که سرانجام، آنان را به «کنام دروج» درهمون خواهد شد. 15 مزدی که «زرتشت» به «مگونان» نوید داده، [در آمدن به] «گر زمان» است؛ آنجا که از آغاز، سرای «مزدا اهوره» بوده است. این است [آن رستگاری] که در پرتو «منش نیک» و بخشش «اشه» به شما نوید می¬دهم. 16 «کی گشتاسپ» با نیروی « مگه» و سرودهای « منش نیک» به دانشی دست یافت که «مزدا اهوره»ی پاک، در پرتو «اشه» برنهاده است و [با آن] ما را به بهروزی رهنمون خواهد شد.

17 «فرشوشتر هوگو» گوهر والای هستی خود را برای «دین» نیک [خویش] با شیفتگی به من سپرده است. «مزدا اهوره»ی توانا، آرزوی او را برای دست یابی بر دارایی «اشه» برآوراد! 18 «جاماسپ هوگو»ی فرزانه که خواهان فره [مندی] است، در پرتو «اشه»، آن دانش را برگزید و با «منش نیک» به «شهریاری مینوی» دست یافت. ای مزدا اهوره! آن [دانش] را به من نیز – که به تو دل بسته و پناهیده ام – ارزانی دار. 19 ای مرد- «مدیوماه سپیتمان» - که با دین آگاهی در راه زندگی مینوی می کوشد و خود را به من سپرده است، با کردار خویش، جهانیان را از داد «مزدا» خواهد آگاهانید و جهان را بهتر خواهد کرد.

20 ای کسانی که همه همکام [یکدیگر]ید! «اشه» و «منش نیک» را که از آموزش [آن]، «آرمیتی» فزونی خواهد گرفت، به ما ارزانی دارید. شما را درنماز می ستاییم واز «مزدا» خواستاریم که به ما رامش بخشد. 21 «آرمیتی» آدمی را پاکی می¬بخشد[او] او با دانش [و]گفتار [و] کردار [و] «دین» [خویش]، «اشه» را می¬افزاید. «مزدا اهوره» [اورا] در پرتو «منش نیک» و «شهریاری مینوی» خواهد بخشید. من [نیز] این پاداش نیک را خواستارم. 22 «مزدا اهوره» کسانی را که در پرتو «اشه» بهرتین پرستشها را بجای می¬آورندريال می¬شناسد. من نیز چنین کسانی را که بوده¬اد و هستند، به نام می¬ستایم و با در ود[بدانان] نزدیک می¬شوم.

سرود پنجم وهیشتوایشت گاه

یسنه، هات 53 1 بهترین خواست «زرتشت سپیتمان» برآورده شده است؛ چخ، «مزدا اهوره» در پرتو «اشه» او را زندگی خوش دیرپای بخشیده است وآنان که با وی سر ستیز داشتند نیز [اکنون] درگفتار و در کردار، دین نیکش را آموخته¬اند. 2 اینان راست که با اندیشه وگفتار و کردار، به خشنودی «مزدا» بکوشند و به آزاد کامی و با کارنیک و ستایشگرانه، [او را]نیایش بگزارند. «کی گشتاسب» هوادار «زرتشت سپیتمان» و «فرشوشتر»، راه راست دینی را برگزیده اند که «اهوره» به رهاننده فرو فرستاد. 3 ای پور وچیستای هچتسپی سپیتمانی! ای جوان ترین دختر زرتشت! «مزدا» آن کس را که به «منش نیک» و «اشه» سخت باور است ، به انبازی [زندگی] به تو می¬بخشد.

پس با خرد خویش همپرسگی کن و با [یاری] «سپندارمذ» ، نیک آگاهی [خود را] بورز.

4 بی گمان من او را که برای همکاران و خویشاوندان به پدری و سروری گمارده شده است، برخواهم گزید و بدو مهر خواهم ورزید. [باشد که] در زندگانی، فروغ «منش نیک» بر من بتابد و اشون زنی باشم در میان اشونان و «مزدا اهوره» همواره [آموزشهای] دین نیک را به من ارزانی دارد. 5 سخنانی می¬گویم دوشیزگان شوی گزین را و شما [دو تن] زا [نیز] اندرز می¬دهم. [پندم را] با اندیشه[بشنوید] و بدرستی به یاد بسپارید و با «دین» خویش در یابید و بکار بندید: بر هر یک از شماست که در پرتو «منش نیک»، در [راه] «اشه» از دیگری پیشی گیرد، بی گمان این برای وی، پاداش نیکی است. 6 ای مردان و زنان! این را بدرستی دریابید که «دروج» در این جا فریبنده است. «دروج» را از پیشرفت و گسترش باز دارید و پیوند خویشتن را از آن بگسلید. شادی بدست آمده در کورسو [ی تباهکاری]، اندوه مایه ¬ای است. بدین سان، دروندان تباه کنندۀ راستی، زندگی مینوی خویش را نابود می¬کنند سرانجام بانگ وای ودریغ بر خواهید آورد. 8 اینچنین همه دژکرداران فریب می¬خورند و با ریشخنند همگان، خروش بر می¬آورند و دچار گزند و شکست می¬شوند. [اما] در پرتو [کنش] فرمانروای نیک، رامش به زنان و ردان در خانمانها و روستاها باز می¬گردد. [بشود که] فریفتاری – این زنجیر براستی مرگبار – برافتد. [بشود که] آن از همه بزرگتر ، شتابان به سوی ما آمد. 9 دژباوران که بندۀ کام [خویش]اند و از راستی روی بر می¬تابند، [از پارسایان] بیزارند و ارجمندان را خوار می¬شمارند. [آنان] با خویشتن نیز در کشمکش اند. کیست آن سرور آشون که به آزادکامی و از دل و جان با ایشان بستیزد؟ ای مزدا؟ تو با «شهریاری مینوی» خویش ، درویشانی را که درست زندگی می¬کنند، بهروزی خواهی بخشید.

دفتر دوم یسنه

1 «اشم و هو....»: اشه بهترین نیکی [و مایۀ] بهروزی است. بهروزی از آن کسی است که درست کردار [و خواستار] بهترین اشه است. «فروزانه....» : من خستویم که مزدا پرست، زرتشتیريال دیو ستیز و اهورایی کیشم. «هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! «ساونگهی» و «ویسیه»ی اشونريال ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! 2 آذر پسر اهوره مزدا خشنودی ترا ای آذر پسر اهوره مزدا، ستایش ونیایش وخشنودی و آفرین. 3 «یثه اهو و یریو...» که «زوت» مرا بگوید. «آثارتوش آشات چیت هچا...» که پارسا مرد دانا بگوید. «اشم و هو....» «یثه اهو و یریو...»: همان گونه که او رد برگزیده و آرمانی جهانی (آهو)ست رد مینوی (رتو) و بنیاد گذار کردارها و اندیشه های نیک زندگانی در راه مزداست. شهریاری از آن اهوره است. اهوره است که او را به نگاهبانی درویشان برگماشت. 4 «فرستویه...» اندیشۀ نیک و گفتار نیک و کردار نیک را فرا می ستایم. از آنچه در [پهنۀ] اندیشیدن و گفتن و کردن است، اندیشۀ نیک و گفتار نیک و کردار نیک را می¬پذیرم. من همۀ اندیشۀ بد و گفتار بد و کردار بد را فرو می¬گذارم. 5 ای امشاسپندان! من ستایش و نیایش [خویش را] با اندیشه، با گفتار، با کردار، با تن وجان خویش به سوی شما فراز می¬آورم. 6 من نماز «اشه» می گزارم. «اشم و هو....ـ 7 من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیوستیز واهورایی کیشم. هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! ساونگهی و ویسیه¬ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! ردان روز و گاهها و ماه و «گهنبار» وسال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! 8 اهوره مزدای رایومند فرهمند، آمشا سپندان، مهر فراخ چراگاه و رام بخشندۀچراگاه خوب.... 9 «خورشید» جاودانۀ رایومند تیز اسب، «اندروای» زبر دست، دیدبان دیگر آفریدگان، آنچه از تو – ای اندر وای – که از سپند مینوست، راست¬ترین دانش مزدا آفریدۀ اشون دین نیک مزداپرستی... 10 «منثره»ی ورجاوند کار آمد، داد دیوستزی، زرتشتی، روش دیرین، دین نیک مزدا پرستی، باور داشتن به «منثره»، هوش دریافت دین مزداپرستی، آگاهی از «منثره»، دذانش سرشتی مزدا آفریده، دانش آموزشی مزدا داده.... 11 آذر اهوره مزدا ای آذر اهوره مزدا! تو وهمۀ آتشها، کوه «اوشیدرن» مزدا آفریده و بخشنده آسایش اشه... 12 همۀ ایزدان اشون مینوی وجهانی، فروشی های نیرومند پیروز اشونان، فروشی های نخستین آموزگاران کیش، فروشی¬های نیاکان.... خشنودی شما را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین. 13 [زوت:] « ریثه آهوو یریو....» که زوت مرا بگوید. [راسپی:] «یثه اهو ویریو...» که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید. «اشم و هو....» 14 خشنودی اهوره مزدا و شکست اهریمن را، آنچه با خواست اهوره مزدا سازگارتر است آشکار شود. «اشم وهو ....» 15 «یثه اهوو یریو...»

هات 1 1 [زوت و راسپی:] نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می آورم دادار اهوره مزدای را یومند فره مند، بزرگترین و زیباترین و استوارترین و خردمندترین و برزمند ترین و «سپندترین» را. [آن] نیک منش بسیار رامش بخشنده، آن «سپندترین» که ما را بیافرید. آن که مارا پیکر هستی بخشید. آن که ما را بپروراند. 2 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم بهمن واردیبهشت و شهریور و سپندارمذ و خرداد و امرداد وگوش تشن وگوشورون و آذر اهوره مزدا – تخشاترین امشا سپندان – را. 3 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم [یزدان] گاهها، ردان اشه را. هاونی اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم مهر فراخ چراگاه، [آن] هزار گوش ده هزار چشم، [آن] ایزد نامبردار را و رام بخشندۀ چراگاه خوب را. 4 [زوت:] نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «رپیثوین» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «فرادت فشو» و «زنتوم» اشون، ردان آشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را. 5 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «ازیرین» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «فرادت ویر» و «دخیوم» اشون، ردان آشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم رد بزرگوار «نپات اپام» وآبهای مزدا آفریده را. 6 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «اویسروثریم» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «فرادت ویسپم» و «زرتشتوم» اشون، ردان آشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجا می¬آورم فروشی های آشونان را، زنان و گروه فرزندان آنان را . «یایریه هوشیتی» را، «ام»ی نیک آفریدۀ برزمند را، «بهرام» اهوره آفریده و «او پرتاب» پیروز را. 7 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «اشهین» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «برجیه» و «نمانیه»ی اشون، ردان آشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «سروش» پارسای پاداش بخش پیروی گیتی افزای را و «رشن» راست ترین و «ارشتاد» گیتی افزای وجهان پرور را. 8 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم [یزدان] ماه و «اندرماه» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «پر ماه» و «ویشپتت»ی اشون، ردان آشونی را. 9 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم [ایزدان] «گهنبار»ها، ردان اشونی را و «میدیوزرم» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «میدیوشم» اشون، ردان آشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «پتیه شهیم» اشون ، رد اشونی را نوید [ستایش] می¬دهم ستایش بجای می¬آورم «ایا سرم» اشون، رد اشونی را و «میدیارم» اشون، رد اشونی را و «همسپنمدم» رد اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم [ایزدان] سال ، ردان اشونی را. 10 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم همۀ این ردان را که سی و سه ردان آشونی اند به پیرامون هاونی. آنان از آن بهترین اشه اند که مزدا آموخته وزرتشت گفته است. 11 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم اهوره و مهر، بزرگواران گزندنا پذیر اشون را، ستارگان آفریده شپند مینو را، ستراه «تشتر» رایومند فره مند را، «ماه» در بردارندۀ تخمۀ گاو را، خورشید تیز اسب – چشم اهوره مزدا – را، مهر، شهریار همه سرزمینها را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «هرمزد [روز]» را یومند فره مندرا. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم [ماه] فروشی های اشونان را. 12 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم ترا ای آذر، پسر اهوره مزدا و همۀ آذران را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم آبهای نیک و همۀ آبها و همۀ گیاهان مزدا آفریده را. 13 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم «منثره»ی ورجاوند کار آمد را، داد دیو ستیز را، داد زرتشتی را، روشن دیرین را، دین نیک مزدا پرستی را. 14 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم کوه اوشیدرن ی مزدا آفریدۀ بخشندۀ آسایش اشه را، همۀ کوههای بخشندۀ آسایش و بسیار بخشندۀ آسایش مزدا آفریده را، فر کیانی مزدا آفریده را، فرنا گرفتنی مزدا آفریده را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم اشی نیک را، چیستای نیک را، «ارث»ی نیک را، «رسستات» نیک را، «فر» را و پاداش مزدا آفریده را. 15 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم آفرین نیک اشون را و اشون مرد پاک ودامویش اوپمن، ایزدچیره دست دلیر را. 16 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم این جاها و روستاها وچراگاهها وخانمانها و آبشخورها وآبها و زمینها و گیاهان و این زمین و آن آسمان و باد پاک را، ستاره وماه وخورشید و «انبران» جاودانه و همۀ آفریدگان سپند مینو را و اشون مردان و اشون زنان را که ردان اشونی اند. 17 به هاونگاه نوید[ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم رد بزرگوا اشونی را، ردان روز و گاهها و ماه وگهنبارها و سال را که ردان اشونی اند. 18 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم فروشی ها نیرومند پیروز اشونان را، فروشی های نخستین آموزگاران کیش را، فروشی های نیاکان را و فروشی خویش را. 19 نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم همۀ ردان اشونی را. نوید [ستایش] می¬دهم. ستایش بجای می¬آورم همۀ نیکی بخشندگان را: ایزدان اشون مینوی و جهانی را که به آیین بهترین اشه، برازندۀ ستایش و سزاوار نیایشند.

20 ای هاونی اشون، ردا اشونی. ای ساونگهی اشون، رد اشونی. ای زپیثوین اشون، رد اشونی. ای آزیرین اشون، رد اشونی. ای اویسروتریم اشون رد اشونی. ای اشهین اشون، رد اشونی. 21 اگر ترا آزردم، اگر درمنش، اگردر گویش، اگر در کنش، اگر به خواست خویش، اگر نه به خواست خویش ترا آزردم، اینک ترا می ستایم. اگر از تو روی گردان شدم، [دیگرباره] ترا به ستایش ونیایش نوید می¬دهم. 22 شما همه، این بزرگترین ردان اشون، ای ردان اشونی! اگر شما را آزردم، اگر در منش، اگر در گویش، اگر در کنش ، اگر به خواست خویش، اگر نه به خواست خویش شمارا آزردم. اینک شما را می ستایم. اگر از شما روی گردان شدم، [دیگر باره] شمارا به ستایش ونیایش نوید می¬دهم. 23 [زوت و راسپی:]

من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم. هاونی اشون، ردا اشونی را ستایش ونیایش وخشنود و آفرین. ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. ردان روز وگاهها و ماه و گهنبارها و سال را ستایش ونیایش وخشنودی و آفرین.

هات 2 1 [زوت و راسپی:] «زور» خواستارم ستایش را. «برسم» خواستارم ستایش را. برسم خواستارم ستایش را. زور خواستارم ستایش را. زور وبرسم خواستار ستایش را. برسم و زور خواستار ستایش را. بااین زور و این برسم خواستار ستایشم. با این برسم و با این زور خواستار ستایشم. با زور و این برسم خواستار ستایشم. [زورت:] با این برسم و زور و کشتی [برسم] به آیین اشه گسترده، خواستار ستایشم. 2 با این زور و برسم، خواستار ستایش اهوره مزدای اشون،رد اشونی ام ، خواستار ستایش امشاسپندان، شهریاران نیک خوب کنشم. 3 با این زور و برسم، خواستار ستایش [ایزدان] گاهها، ردان اشونی ام؛ خواستار ستایش هاونی اشون، رد اشونیام، خواستار ستایش ساونگهی و ویسه ی اشون،ردان اشونی¬ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش مهر فراخ چراگاه،[آن] هزارگوش ده هزار چشم؛ [آن] ایزد نامبردار، خواستار ستایش «رام» بخشندۀ چراگاه خوبم. 4 با این زور و برسم، خواستار ستایش ر پیثوین اشون، ردان اشونی ام؛ خواستار ستایش فرادت فشو زونتوم اشون، رد اشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش اردیبهشت و آذر پسر اهوره زدایم. 5 با این زور و برسم، خواستار ستایش ازیرین اشون، رد اشونی ام؛ خواستار ستایش فرادت و یر و دخیوم اشون، رد اشونی ام. بااین زور و برسم، خواستار ستایش رد برگوار، شهریاد شیدور، اپام نپات تیز اسبم؛ خواستار ستایش آبهای مزدا آفریده اشونم. 6 با این زور و برسم، خواستار ستایش اویسروثریم اشون، رد اشونی ام؛ خواستار ستایش فرادت و یسپم و زرتشتوم اشون، ردان اشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش فروشی های نیک توانای پاک اشونانم؛ خواستار ستایش زنان و گروه فرزندانم آنانم، خواستار ستایش یایریه هوشیتی ام؛ خواستار ستایش ام ی نیک آفریدۀ برزمندم؛ خواستار ستایش بهرام اهوره آفریده ام؛ خواستار ستایش اوپرتات پیروزم.

7 با این زور و برسم، خواستار ستایش برجیه ونمانیه یاشون، ردان اشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای، رداشونی ام؛ با این خواستار ستایش رشن راستترینم؛ خواستار ستایش آرشتادا گیتی افزای وجهان پرورم. 8 با این زور و برسم، خواستار ستایش [ایزدان] اشون ماه،رد اشونی ام؛ خواستار ستایش اندراه اشون، رد اشونی ام، خواستار ستایش پر ماه و ویشپتث ی اشون؛ رد اشونی ام. 9 با این زور و برسم، خواستار ستایش [ایزدان] اشون گهنبارها، ردان اشونی ام؛ خواستار ستایش میدیوزرم اشون،رد اشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش میدیوشم اشون؛ ردا اشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش پتیه شهیم اشون ، رد اشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش ایا رم اشون، رداشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش میدیا رم اشون، رداشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش همسپتمدم اشون، رداشونی ام. با این زور و برسم، خواستار ستایش [ایزدان] اشون سال، رداشونی ام.

10 با این زور و برسم، خواستار ستایش همۀ ردان اشونم؛ آنان که سی و سه ردان اشونی اند به پیرامون هاونی.آنان از آن بهترین اشه اند که مزدا آموخته وزرتشت گفته است. 11 با این زور و برسم، خواستار ستایش اهوره ومهر، بزرگواران گزند نا پذیر اشونم؛ خواستار ستایش ستارگان وماه وخورشیدم. با این گیاه برسم، خواستار ستایش مهر، شهریار همۀ سرزمینهایم. با این گیاه برسم، خواستار ستایش هرمزد[روز] رایومند فره مندم. با این گیاه برسم، خواستار ستایش [ماه] فروشی های نیک توانای پاک اشونانم. 12 ای آذر اهورمزدا! با این زور وبرسم خواستار ستایش تو و همۀ آذرانم. با این زور وبرسم خواستار ستایش بهترین آبهای مزدا آفریده اشونم؛ خواستار ستایش همۀ آبهای مزاد آفریده اشونم، خواستار ستایش همۀ گیاهان مزدا آفریده اشونم. 13 با این زور وبرسم خواستار ستایش «منثره» ورجاوند کار آمدم؛ خواستار ستایش داد دیو ستیزم؛ خواستار ستایش داد زرتشتیم، خواستار ستایش روش دیرینم، خواستار ستایش دین نیک مزاد پرستی ام.

14 با این زور وبرسم خواستار ستایش کوه اوشیدرن ی مزدا آفریدۀ بخشندۀ آسایش اشه ام؛ خواستار ستایش همۀ کوهای بخشندۀ آسایش اشه و بسیار بخشندۀ آسایش اشه ی مزدا آفریده پاک، ردان اشونی ام؛ خواستار ستایش رکیانی نیرومند مزدا آفریده ام؛ خواستار ستایش فر ناگرفتنی مزدا آفریده ام. با این زور و برسم خواستار ستایش اشی نیک، آن شیدور بزرگوار نیرومند برزند بخشنده ام؛ خواستار ستایش فر مزدا آفریده ام؛ خواستار ستایش پاداش مزدا آفریده ام. 15 با این زور و برسم خواستار ستایش آفرین نیک اشونم؛ خواستار ستایش اشون مرد پاکم، خواستار ستایش دامویش اوپمن، ایزد دلیر چیره دستم 16 با این زور و برسم خواستار ستایش این آبها و زمینها و گیاهانم؛ خواستار ستایش این جاها و روستاها و چراگاهها و خانمانها و آبشخورهایم؛ خواستار ستایش اهوره مزدا، دارندۀ این روستاهایم. 17 با این زور و برسم خواستار ستایش همه بزرگترین ردانم: [ایزدان] روز و گاهها وماه وگهنبارها وسال. با این زور و برسم، خواستار ستایش فروشی های نیک توانای پاک اشونانم.

18 با این زور و برسم، خواستار ستایش همۀ ایزدان اشونم؛خواستار ستایش همۀ ردان اشونی ام: هنگام ردی هاونی، هنگام ردی ساونگهی، هنگام ردی همۀ ردان اشون.

یسنه، هات 8-3

هات 3 1 اینک به هاونگاه، برسم نهاده با زور و خورش میزد، خواستار ستایش خرداد و امرداد و شیر خوشی دهنده ام؛ خشنودی اهوره مزدا و امشا سپندان را؛ خشنودی سروش پارسای پاداش بخش پیروی گیتی افزای را. 2 خواستار ستایش «هوم» و «پراهوم» ام؛ خشنودی فروشی زرتشت سپیتمان اشون را. خواستار ستایش هیزم و بخورم؛ خشنودی ترا ای آذر پسر اهوره مزدا. 3 خواستار ستایش «هوم» ام؛ خشنودی آبهای نیک و آبهای نیک مزدا آفریده را. خواستار ستایش آب هوم ام. خواستار ستایش شیر روانم. خواستار ستایش گیاه «هذا نیپتا» به آیین اشه نهاده ام. خواستار ستایشم؛ خشنودی آبهای مزدا آفریده را.

4 خواستار ستایش این برسم و زور و کشتی برسم به آیین اشه گسترده ام؛ خشنودی امشا سپندان را. خواستار ستایش سخن [دربارۀ] اندیشۀ نیک، گفتار نیک و کردار نیکم. خواستار ستایش گاهانم. خواستار ستایش فرمان [ایزدی] نیک ورزیده ام . خواستار ستایش بهره ای از زندگی [دیگر سرای[ و اشونی [ و نماز] رد پسند ردانم، خشنودی ایزدان اشون مینوی وجهانی را و خشنودی روان خویش را. 5 خواستار ستایش ]ایزدان] گاهها، ردان اشونی ام. خواستار ستایش هاونی اشون؛ رد اشونی ام. خواستار ستایش ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی ام خواستار ستایش مهر فراخ چراگاه، [آن] هزار گوش ده هزار چشم، [آن] ایزد نامبردار و رام بخشندۀ چراگاه خوبم. 6 خواستار ستایش رپیتوین اشون، رد اشونی ام. خواستار ستایش فرادت فشو وزنتوم اشون؛ ردان آشونی ام. خواستار ستایش اردیبهشت و آذر اهوره مزدایم. 7 خواستار ستایش ازیرین اشون؛ رد اشونی ام. خواستار ستایش فرادت و ویر و دخیوم اشون، ردان اشونی ام. خواستار ستایش رد بزرگور نپات اپام و آبهای مزدا آفریده ام. 8 خواستار ستایش اویسر وثریم اشون، رد اشونی ام. خوستار ستایش فرادت ویسپم و زرتشتوم اشون، ردان اشونی ام. خواستار ستایش فروشی های اشونان وزنان و گروه فرزندان آنان و یابریه هوشیتی وام ی نیک آفریده برزمند وبهرام اهوره آفریده واوپرتات پیروزم. 9 خواستار ستایش اشهین اشون، رد اشونی ام خواستار ستایش برجیه و نمانیه ی اشون، ردان اشونی ام. خواستار ستایش سروش پارسای پاداش بخش پیروزگیتی افزای و رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای وجهان پرورم. 10 خواستار ستایش [ایزدان] ماه، ردان اشونی¬ام. خواستار ستایش اندرماه اشون، رد اشونی¬ام. خواستار ستایش پرماه، و ویشپتث ی اشون، ردان اشونی¬ام.

11 خواستار ستایش [ایزدان] گهنبارها، ردان اشونی¬ام. خواستار ستایش میدیوز رم اشون، رد اشونی¬ام. خواستار ستایش میدیوشم اشون ، رد اشونی¬ام. خواستار ستایش پتیه شهیم اشون، ردان اشونی¬ام. خواستار ستایش ایا سرم اشون، رد اشونی¬ام. خواستار ستایش میدیارم اشون، ردان اشونی¬ام. خواستار ستایش همسپتمدم اشون، رد اشونی¬ام. خواستار ستایش [ایزدان] سال، ردان اشونی¬ام. 12 خواستار ستایش همۀ این ردانم که سی و سه ردان اشون اند به پیرامون هاونی. آنان از آن بهترین اشه اند که مزدا آموخته و زرتشت گفته است. 13 خواستار ستایش اهوره ومهر، بزرگواران گزند نا پذیر اشون و ستارگان آفریدۀ سپند مینو و ستاره تشتر رایومند فره مند وماه در بردارندۀ تخمۀ گاو و خورشید تیز اسب – چشم اهوره مزدا – و مهر، شهریار همۀ سرزمینهایم. خواستار ستایش هرمزد [روز] رایومند فره مندم. خواستار سیتایش [ماه] فروشی های اشونانم. 14 ای آذر پسر اهوره مزدا! خواستار ستایش تو و همۀ آذرانم. خواستار ستایش آبهای نیک و همۀ آهای مزدا آفریده و همۀ گیاهان مزدا آفریده ام. 15 خواستار ستایش «منثره» ورجاوند کار آمدم. خواستار ستایش ادد دیو ستیز، داد زرتشتی، روشن دیرین و دین نیک مزدا پرستی ام. 16 خواستار ستایش کوه اوشیدرن ی مزدا آفریده و بخشندۀ آسایش اشه وهمۀ کوههای بخشنده آسایش اشه و بسیار بخشندۀ آسایش اشه ی مزدا آفریده، و فرکیانی مزدا آفریده و فرنا گرفتنی مزدا آفریده ام. خواستار ستایش اشی نیک، چیستای نیک، ارث ی نیک، رسستات نیک و فر [و] پاداش مزدا آفریده ام. 17 خواستار ستایش آفرین نیک اشون و اشون مرد پاک ودامویش اوپمن، ایزد دلیر چیره دستم. 18 خواستار ستایش این جاها و روستاها و چراگاهها و خانمانها و آبشخورها و آبها و زمینهای و گیاهان و این زمین و آن آسمان و باد اشون و ستاره و ماه وخورید و انبران جاودان و همۀ آفریدگان سپند

مینو، مردان و زنان اشونم که ردان اشونی اند. 19 به هاونگاه، خواستار ستایش رد بزرگوار اشونی ام. خواستار ستایش ردان روز و گاهها وماه وگهنبارها وسالم که ردان اشونی اند. 20 [زوت و راسپی:] خواستار ستایش خورش میزد، خرداد و امرداد و شیر خوشی دهنده ام؛ خشنودی سروش پارسای دلیر «تن – منثره»ی سخت رزم افزار اهورایی، آن ایزد نامبردار را. 21 خواستار ستایش هوم و پراهوم ام؛ خشنودی فروشی زرتشت سپیتمان اشون، آن نامبردار برازندۀ ستایش و سزاوار نیایش را. خواستار ستایش هیزم و بخورم؛ خشنودی ترا ای آذر پسر اهوره مزدا، این ایزد نامبردار. خواستار ستایش خورش میزدم. 22 خواستار ستایش فروشی های نیرومند پیروز اشونان، فروشی های نخستین اموزگاران کیش و فروشی های نیاکانم. 23 خواستار ستایش همۀ سروان اشونی ام. خواستار ستایش همۀ نیکی بخشندگانم: ایزدان مینوی وجهانی که به آیین بهترین اشه، برازندۀ ستایش و سزاوار نیایشند. 24 من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم. هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. ساونگهی و ویسیه ی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش خشنودی و آفرین. ردان روز و گاهها و ماه وگهنبارها وسال را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین. [زورت:] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [راسپی:] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [زورت:] «اثار توش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 4 1 این اندیشه های نیک و گفتارهای نیک و کردارهای نیک، این هومها و میزدها وزورها وبرسم به آیین اشه گسترده وگوشت خوشی دهنده، خرداد وامرداد و شیر خوشی دهنده، هوم و پراهوم و هیزم و بخور، این بهره از زندگی [دیگر سرای] واشونی و نماز رد پسند ردان وگاهان و فرمان [ایزدی] نیک بجای آورده ، [همه را ] پیکش می¬کنیم. 2 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: اهوره مزدا وسروش پارسا و امشا سپندان وفروشی اشونان و روانهای پرهیزگاران و آذر اهوره مزدا وردان بزرگوار و سراسر آفرینش اشه را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. 3 اینک این همه را چنین پیشکش می کنیم: این اندیشه های نیک و گفتارهای نیک و کردارهای نیک، اینهومها و میزدها و زورها وبرسم به آیین اشه گسترده و گوشت خوشی دهنده، خرداد وامرداد و شیر خوشی دهنده، هوم و پراهوم و هیزم و بخور، این بهره از زندگی [دیگر سرای] و اشونی و نماز رد پسند ردان و گاهان و فرمان [ایزدی] نیک بجای آورده، همه را پیشکش می¬کنیم. 4 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده وجاودان پاداش بخش را که با منش نیک بسر می برند و امشا سپند بانوان را. 5 اینک این همه را چنین پیشکش می کنیم: افزایش این خانمان را. افزونی چارپایان و مردان اشون زادۀ این خانه را و آنان را که از این پس در این خانه زاده خواهند شد. 6 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: فروشی های نیک توانای پیروز اشونان را تا اشونان را یاری کنند. 7 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: دادار اهوره امزدا ای رایومند فره مند و مینویان و امشاسپندان راستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 8 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: [ایزدان] گاهها، ردان اشونی را و هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش وخشنودی و آفرین.

9 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: زپیثوین اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: فرادت فشو و زنتوم اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 10 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: ازیرین اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: فرادت ویرودخیوم اشون، ردان اشون ا را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: رد بزرگوار نپات اپام و آبهای مزدا آفریده را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 11 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: اویسروثریم اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: فرادت ویسپم و زرتشتوم اشون، ردان آشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: فروشی¬های اشونان و زنان و گروه فرزندان آنان و یا یریه هوشیتی وام ی نیک آفریده برزمند و بهرام اهوره آفریده و اوپرتات پیروز را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 12 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: اشهین اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: برجیه ونمانیه ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: سروش پارسای پاداش بخش پیروز گیتی افزای و رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 13 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: [ایزدان] ماه، ردان اشونی و اندرماه اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: پرماه وویشپتث ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین!

14 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: [ایزدان] گهنبارها، ردان اشونی و میدیوزرم اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! میدیوشم اشون، ردا اشونی را ستایش و نیایش وخشنودی و آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: پتیه شهیم اشون، رد اشونی راستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: ایا سرم اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: میدیارم اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: همسپتمدم اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: [ایزدان] سال، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 15 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: همۀ این ردان را که سی و سه ردان اشونی اند به پیرامون هاونی و از آن بهترین اشه اند که مرد آموخته و زرتشت گفته است، ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 16 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: اهوره ومهر، بزرگواران گزند ناپذیر اشون و ستارگان آفریده سپند مینو و ستارۀ تشتر رایومند فره مند و ماه دربردارندۀ تخمۀ گاو و خورشید تیز اسب – چشم اهوره مزدا – ومهر شهریار همۀ سرزمینها را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: هرمزد[روز] رایومند فره مند را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: [ماه] فروشی های اشونان را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 17 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: ترا ای آذر پسر اهوره زدا و همۀ آذران را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: آبهای نیک و همۀ آهای مزدا آفریده و همۀ گیاهان مزدا آفریده را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین!

18 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: «منثره» ورجاوند کارآمد، داد دیوستیز، داد زرتشتی، روش دیرین و دین نیک مزدا پرستی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 19 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: کوه اوشیدرن ی مزدا آفریدۀ بخشندۀ آسایش اشه و همۀ کوههای بخشنده آسایش اشه و بسیار بخشندۀ آسایش اشه ی مزدا آفریده و فر کیانی مزدا آفریده و فرنا گرفتنی مزدا آفریده را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: اشی نیک، چیستای نیک، ارث ی نیک، زسستات نیک، فر و پاداش مزدا آفریده را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 20 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: آفرین نیک اشون و اشون مرد پاک و دامویش اوپمن، ایزد دلیر چیره دست را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 21 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: این جاها و روستاها و چراگاهها و خانمانها و آبخشورها و آبها و زمینها و گیاهان و این زمین و آن آسمان و باد اشون و ستاره وماه و خورشید و انیران جاودان و همۀ آفریگان سپند مینو و همۀ مردان و زنان اشون را که ردان اشونی اند، ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 22 اینک به هاونگاه، این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: رد بزرگوار اشونی، ردان روز و گاهها و ماه و گهنبارها و سال را که ردان اشونی اند ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 23 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: [راسپی:] شادمانی سروش پارسای دلیرتن – منثره ی سخت رزم افزار اهورایی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: شادمانی فروشی زرتشت سپیتمان اشون را ستایش و نیایش وخشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: شادمانی ترا ای آذر اهوره مزدا ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 24 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: فروشی های نیرومند پیروز اشونان و فروشی های نخستین آموزگاران کیش را وفروشی¬های نیاکان را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! 25 اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: همه ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! اینک این همه را چنین پیشکش می¬کنیم: همۀ نیکی دهندگان را – ایزدان مینوی وچهانی که به آیین بهترین اشه، برازندۀ ستایش و سزاوار نیایشند -ا ستایش و نیایش و خشنودی آفرین! امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم. 26 «بنگهه هاتم ...» : «مزدا اهوره» کسانی را که در پرتو «اشه» بهترین پرستشها را بجای می آورند، می¬شناسد. من نیز چنین کسانی را که بوده اند و هستند به نام می ستایم و با درود [بدانان] نزدیک می شوم.

هات 5 1 [زورت:] اینک اهوره مزدا را می ستاییم. شهریاری و بزرگوای و آفرینش زیبای او را می ستاییم که گیتی و اشه را بیافرید، آبها وگیاهان نیک را بیافرید؛ روشنایی و زمین وهمۀ چیزهای نیک را بیافرید. 2 به شهریاری و بزرگواری و خوب کرداری وی، او را ایدون با ستایش برگزیدۀ آنان که گیتی را نگاهبانند، می ستاییم. 3 او را ایدون به نامهای پاک اهورایی و[نامهای] پسندیده مزدایی می ستاییم. او را با دل و جان خویش می ستاییم. او و فروشی های اشون مردان و اشون زنان را می ستاییم. 4 ایدون اردیبهشت رامی ستاییم؛ آن زیباترین امشا سپند، آن روشنی، آن سراسر نیکی را. 5 بهمن و شهریور و «دین» نیک و پاداش نیک وسپندارمذ نیک را می ستاییم. 6 «ینگهه هاتم...»

هات 6 1 دادار اهوره مزدا را می ستاییم. امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم. 2 [ایزدان] اشون گاهها، ردان اشونی را می ستاییم. هاونی اشون، ردا اشونی را می ستاییم. ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را می ستاییم. مهر فراخ چراگاه، [آن] هزارگوش ده هزار چشم، [آن] ایزد نامبردار را می ستاییم. 3 رپیثوین اشون، رد اشونی را می ستاییم. فرادت فشو و زنتوم اشون، ردان اشونی را می ستاییم. اردیبهشت و آذر پسر اهوره مزدا را می ستاییم. 4 ازیرین اشون، رد اشونی را می ستاییم. فرادت ویرو دخیوم اشون، ردان اشونی را می ستاییم. رد بزرگوار، شهریار شیدور، ایام نپات تیز اسب را می ستاییم. آبهای مزدا اشون آفریده اشونی را می ستاییم. 5 اویسر وثریم اشون، ردا اشونی را می ستاییم. فرادت ویسپم وزرتشتوم پاک، ردان اشونی را می ستاییم. فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم. زنان وگروه فرزندان آنان را می ستاییم. یایریه هوشیتی را می ستاییم. ام ی نیک آفریده برزمند را می ستاییم. بهرام اهوره آفریده را می ستاییم. اوپرتات پیروز را می ستاییم. 6 اشهین اشون، رد اشونی را می ستاییم. برجیه و نمانیه ی اشون، ردان اشونی را می ستاییم. سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای، رد اشونی را می ستاییم. رشن راست ترین را می ستاییم. ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را می ستاییم. 7 [ایزدان] اشون ماه، ردان اشونی را می ستاییم. اندرماه اشون، رد اشونی را می ستاییم. پرماه و ویشپتث ی اشون ردان اشونی را می ستاییم. 8 [یزدان] اشون گهنبارها، ردان اشونی را می ستاییم. میدیوزرم اشون، رد اشونی را می ستاییم. میدیوشم اشون، رد اشونی را می ستاییم. پتیه شهیم اشون، رد اشونی را می ستاییم. ایا سرم اشون ، رد اشونی را می ستاییم. میدیارم اشون، رد اشونی را می ستاییم. همسپتمدم اشون، رداشونی را می ستاییم. [ایزدان] اشون سال، ردان آشونی را می ستاییم. 9 همه ردان اشونی را می ستاییم: آنان را که سی و سه ردان اشونی اند به پیرامون هاونی؛ آنان از آن بهترین اشه اند که مزدا آموخته و زرتشت گفته است. 10 اهوره ومهر، بزرگواران گزندناپذیر اشون را می ستاییم. ستارگان و ماه و خورشید را با گیاه برسم می ستاییم. مهر، شهریار همۀ سرزمینها را می ستاییم. هرمرد [روز] رایومند فره مند را می ستاییم. [ماه] فروشی های نیک توانای چاک اشونان را می ستاییم. 11 ای آذر اهوره مزدا! ترا و همۀ آذران را می ستاییم. بهترین آبهای نیک مزدا افریده را می ستاییم. همۀ آبهای مزدا آفریدۀ اشون را می ستاییم. همۀ گیاهان مزدا آفریده اشون را می ستاییم. «منثره»ی ورجاوند کار آمد را می ستاییم. 12 داد دیو ستیز را می ستاییم. داد زرتشتیت را می ستاییم. روشن دیرین را می ستاییم. دین نیک مزدا پرسشی را می ستاییم 13 کوه اوشیدرن ی مزدا آفریدۀ بخشندۀ آسایش اشه را می ستاییم. همۀ کوههای بخشندۀ آسایش اشه و بسیار بخشندۀ آسایش مزدا آفریدۀ اشون, ردان آشونی را می ستاییم. فر کیانی پیروز مزدا آفریده را می ستاییم. فرپیروز نا گرفتنی مزدا آفریده را می ستاییم. اشی نیک، آن شیدور بزرگوار نیرومند برزمند بخشنده را می ستاییم. فر مزدا آفریده را می ستاییم. پاداش مزد آفریده را می ستاییم. 14 آفرین نیک اشون را می ستاییم. اشون مرد پاک را می ستاییم. دامویش اوپمن، ایزد دلیر چیره دست را می ستاییم. 15 این آبها و زمینها و گیاهان را می ستاییم. این جاها و روستاها و چراگاهها و خانمانها و آبشخورها را می ستاییم. اهوره مزدا، دارندۀ این روستا ها را می ستاییم. 16 [ایزدان] روز و ماه و گهنبارها وسال ، بزرگترین ردان اشونی را می ستاییم. 17 [زوت و راسپی:] خرداد و امرداد را می ستاییم. شیر خوشی دهنده را می ستاییم.

سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای، رد اشونی را می ستاییم. 18 هوم و پراهوم را می ستاییم. پاداش و فروشی زرتشت سپیتمان اشون را می ستاییم. هیزم و بخور را می ستاییم. ترا ای آذر شون پسر اهوره مزدا، ای رد اشونی می ستاییم. 19 فروشی¬های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم. 20 همۀ ایزدان اشون را می ستاییم. همۀ ردان اشونی را می ستاییم. هنگام ردی هاونی، هنگام ردی ساونگهی و ویسیه وهنگام ردی همۀ ردان بزرگ را می ستاییم. 21 «بنگهه هاتم....» [راسپی:] «یثه اهو و یریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 7 1 [زورت و راسپی:] «اشم وهو....» [زوت :] به آیین اشه می¬دهم خورش میزد، خرداد، امرداد و شیر خوشی دهنده، خشنودی اهوره مزدا و امشاسپندان را؛ خشنودی سروش پارسای پاداش بخش پیروز گیتی افزای را. 2 به آیین اشه می¬دهم هوم و پراهوم، خشنودی فروشی زرتشت سپیتمان اشون را. به آیین اشه می¬دهم هیزم و بخور، خشنودی آذر پسر اهوره مزدا را. 3 به آیین اشه می¬دهم هوم، خشنودی آبهای نیک و آبهای نیک مزدا آفریده را. به آیین اشه می¬دهم آب هوم، به آیین اشه می¬دهم شیر روان، به آیین اشه می¬دهم گیاه هذا نئپتای به آیین اشه نهاده، خشنودی آبهای مزدا آفریده را. 4 به آیین اشه می¬دهم برسم و زور و کشتی [برسیم] به آیین اشه گسترده، خشنودی امشا سپندان را. به آیین اشه می¬دهم سخن [دربارۀ] اندیش] نیک، گفتار نیک و کردار نیک، به آینی اشه می-دهم گاهان، به آیین اشه می¬دهم فرمان [ایزدی] نیک بجای آورده، به آیین اشه می¬دهم بهرۀ زندگی [دیگری سرای] ونماز رد پسند ردان، خشنودی ایزدان اشون مینوی و جهانی را، خشنودی روان خویش را. 5 به آیین اشه می¬دهم [ایزدان] گاهها، ردان اشونی را. به آیین اشه می¬دهم هاونی اشون ، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را. به آیین اشه می¬دهم مهر فراخ چراگاه، [آن] هزار گوش ده هزار چشم، [آن] ایزدنامبردار و رام بخشندۀ چراگاه خوب را. 6 به آیین اشه می¬دهم ر پیثوین اشون، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم فرادت فشو و زنتوم اشون، ردان اشونی را. به آیین اشه می¬دهم اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را. 7 به آیین اشه می¬دهم ازیرین اشون، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم فرادت ویر و دخیوم اشون، ردان اشونی را. به آیین اشه می¬دهم رد بزرگوار نپات اپام و آبهای مزدا آفریده را. 8 به آیین اشه می¬دهم اویسروثریم اشون ، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم فرادت ویسپم و زرتشتوم اشون، اشونی را. به آیین اشه می¬دهم فروشی¬های اشونان و زنان و گروه فرزندان آنان و یا بریه هوشیتی و ام¬ی نیک آفریدۀ برزمند و بهرام اهوره آفریده و اوپرتات پیروز را. 9 به آیین اشه می¬دهم اشهین اشون، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم برجیه و نمانیه¬ی اشون، ردان اشونی را. به آیین اشه می¬دهم سروش پارسای پاداش بخش پیروز گیتی افزای را و رشن راست ترین را و ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را. 10 به آیین اشه می¬دهم [یزدان] ماه، ردان آشونی را و اندره ماه اشون، رد اشونی را و پرماه و ویشپتث ی اشون ، ردان اشونی را. 11 به آیین اشه می¬دهم [ایزدان] گهنبارها، ردان اشونی را و میدیوزرم اشون، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم میدیوشم اشون، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم پتیه شهیم اشون، رداشونی را. به آیین اشه می¬دهم ایا رم اشون، رد اشونی را.

به آیین اشه می¬دهم میدیارم اشون، رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم همسپتمدم اشون رد اشونی را. به آیین اشه می¬دهم [ایزدان] سال، ردان اشونی را. 12 به آیین اشه می¬دهم همۀ این ردان را که سی و سه ردان اشونی اند به پیرامون هاونی. آنان از آن بهترین اشه اند که مزدا آموخته و زرتشت گفته است. 13 به آیین اشه می¬دهم اهوره ومهر، بزرگواران گزند ناپذیر اشون را و ستارگان آفریدۀ سپند مینو و ستارۀ تشتر رایومند فره مند و ما در بردارندۀ تخمۀ گاو خورشید تیز اسب – چشم اهوره مزدا – و مهر، شهریار همۀ سرزمینها را. به آیین اشه می¬دهم هرمزد [روز] را یومند فره مند را. به آیین اشه می¬دهم [ماه] فروشی¬های اشونان را. 14 به آیین اشه می¬دهم ترا ای آذر پسر اهوره مزدا و همۀ آذران را. به آیین اشه می¬دهم آبهای نیک و همۀ آبهای مزدا آفریده و همۀ گیاهان مزدا آفریده را. 15 به آیین اشه می¬دهم «منثره» و رجاوند کارآمد، داد دیو ستیز، داد زرتشتی، روشن دیرین و دین نیک مزدا پرستی را.

16 به آیین اشه می¬دهم کوه اوشید رن¬ی مزدا آفریدۀ بخشیدۀ آسایش اشه و همۀ کوههای بخشنده آسایش اشه و بسیار بخشندۀ آسایش مزدا افریده و فر کیانی مزدا آفریدن و فرنا گرفتنی مزدا آفریده را. به آیین اشه می¬دهم اشی نیک را، چیستای نیک را، ارث¬ی نیک را، رسستات نیک را، فر و پاداشت مزدا آفریده را. 17 به آیین اشه می¬دهم آفرین نیک اشون و اشون مرد پاک و دامویش اوپمن، ایزد دلیر چیره دست را. 18 به آیین اشه می¬دهم این جاها و روستاها و چراگاهها و خانمانها و آبشخورها و آبها و زمینها وگیاهان و این زمین و آن آسمان و باد اشون و ستاره وماه وخورشید و انیران جاودان و همۀ آفریدگان سپند مینو مردان و زنان اشون را که ردان اشونی اند. 19 به هاونگاه به آیین اشه می¬دهم ردان اشونی را؛ ردان روز و گاهها و ماه وگهنبارها را که ردان اشونی اند. 20 [زوت و راسپی:] به آیین اشه می¬دهم خورش میزد، خرداد، امرداد و شیر خوشی دهنده، خشنودی سروش اشون دلیر «تن – منثره»ی سخت رزم افزار اهورایی، ایرد نامبردار را. 21 به آیین اشه می¬دهم هوم و پراهوم، خشنودی فروشی زرتشت سپیتمان اشون، آن ایزد نامبردار را. به آیین اشه می¬دهم هیزم و بخور، خشنودی ترا ای آذر آهوره مزدا، ای ایزد نامبردار. 22 به آیین اشه می¬دهم فروشی های نیرومند پیروز اشونان را، فروشی های نخستین آموزگاران کیش را، فروشی های نیاکان را. 23 به آیین اشه می¬دهم همه ردان پاکی را. به آیین اشه می¬دهم همۀ نیکی بخشندگان را: ایزدان مینوی و جهانی که به آیین بهترین اشه برازندۀ ستایش و نیایشند. 24 به آیین بهترین اشه به سوی ما آید. از سود یا زیانی که او بخشد، [همه] آگاه شوند . ای مزدا اهوره! سرود خونان و پیام آوران تو خوانده شدیم و [آن را] پذیرفتم و به پاداشی که «دین» کسانی همچون ما را نوید دادی، خرسندیم.

25 این [پاداش] را تو به ما ارزانی داشتی تا چه در زندگی کنونی و چه [در جهان] مینوی، همنشین جاودانۀ تو و اردیبهشت باشیم. «یثه اهو و یریو....» 26 «اهون ویریه....» را می¬ستاییم. سخن درست را می¬ستاییم. آفرین نیک اشون را می¬ستاییم. دامویش اوپمن، ایزد دلیر چیره دست را می¬ستاییم. خرداد و امرداد را می¬ستاییم. شیر خوشی دهنده را می¬ستاییم. هوم و پراهوم را می¬ستاییم. هیزم و بخور را می¬ستاییم؛ آفرین خوانی به آفرین نیک اشون را. 27 «ینگهه هاتم ....» 28 [راسپی:] «یثه اهو و یریو....» که زوت مرا بگوبد.

[زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 8 1 [زورت و راسپی:] «اشم وهو....» به آیین اشه می¬دهم خورش میزد، خرداد، امرداد و شیر خوشی دهنده، هوم و پراهوم وهیزم و بخور؛ آفرین خوانی به ههوره مزدا را. «اهون و یریه ....» سخن درست، آفرین نیک اشون، دامویش اوپمن چیره دست، هوم و «منثره» و زرتشت اشون، به آیین اشه به سوی ما آیند. 2 [راسپی :] شما ای مردمان! بخورید این میزد را. این کسانی که با اشونی و درستکاری، آن را به خویشتن ارزانی داشتید! 3 [زوت»] ای امشا سپندان! ای دین مزدا پرستی ! ای ایزدان نیک ! ای ایزد بانوان نیک! ای آبها! ای گیاهان! ای زورها! کسی را که درمیان مزداپرستان، خود را مزدا پرست و پیرو بهترین اشه شمارد؛ اما جهان اشه را به جادویی ویران کند، به ما نشان دهید. 4 کسی که در میان مزداپرستان برنا، سخنی را که از او خواسته اند، از بر نگوید، پادافره [گناه] جادویی بر او روا گردد. «اشم و هو...» «یثه اهو و یریو....» 5 ای اهوره مزدا! بشود که به کام و خواست [خویش]، به آفریدگان خود- به آبها، به گیاهان، به همۀ نیکان اشه نژاد – شهریاری کنی! بشود که اشه را توانایی و دروج را ناتوانی بخشی! 6 کامروا باد اشه! ناکام باد دروج! سپری شده برانداخته، زدوده، برده و ناکام باد درج در آفرینش سپند مینو! 7 اینک من – زرتشت – سران خانمانها و روستاها و شهرها و کشورها را برانگیزم که به دین اهورایی

زرتشتی بیندیشند و سخن گویند ورفتار کنند. 8 [راسپی:] فراخی و آسایش آرزومندم سراسر آفرینش اشه را. تنگی ودشواری ارزومندم سراسر آفرینش دروج را. «اشم و هو....» شادمانی هو ماشه پرور را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین خوانی. [زوت:] «یثه اهو و یریو...» که زوت مرا بگوید. [راسپی :] «یثه اهو و یریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت :] «آثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

یسنه، هات 11-9 (هوم یشت)

هات 9 1 به هاونگاه که زرتشت [پیرامون[ آتش را پاک می¬کرد و می آراست و «گاهان» می سرود، «هوم» نزد وی آمد و خود را بدو بنمود. زرتشت از او پرسید: کیستی ای مرد که با جان تابناک و جاودانۀ خویش، به دیدگان من نیکوترین پیکری می نمایی که درجهان استومند دیده ام؟ 2 آنگاه هوم اشون دور دارندۀ مرگ، مرا پاسخ گفت: ای زرتشت! منم هوم اشون دور دارندۀ مرگ. ای سپیتمان! به جست و جوی من برآی و از من نوشابه برگیر. مرا بستای؛ آنچنان که واپسین سوشیانتها مرا خواهند ستود. 3 زرتشت بدو گفت: درود بر هوم! ای هوم! کدامین کس، نخستین بار در میان مردمان جهان استومند، از تو نوشابه برگرفت؟ کدام پاداش بدو داده شد و کدام بهروزی بدو رسید؟ 4 آنگاه هوم اشون دور دارندۀ مرگ؛ مرا پاسخ گفت: نخستین بار در میان مردمان جهان استومند؛ «ویونگهان» از من نوشابه برگرفت و این پاداش بدو داده شد و این بهروزی بدو رسید که او را پسری زاده شد: «جمشید» خوب رمه، آن ره مندترین مردمان ، آن هورچهر، آن که به شهریاری خویش جانوران و مردمان را بی مرگ و آبها وگیاهان رانخشکیدنی و خوراکها را نکاستنی کرد.

5 به شهریاری جم دلیر، نه سرما بود، نه گرما، نه پیری بود، نه مرگ و نه رشک دیو آفرید . پدر و پسر، هریک [به چشم دیگری] پانزده ساله می نمود. [چنین بود] به هنگامی که جم خوب رمه پسر و یونگهان شهریاری می کرد. 6 ای هوم! کدامین کس، دیگر باره در میان مردمان جهان استومند، از تو نوشابه برگرفت؟ کدام پاداش بدو داده شد و کدام بهروزی بدو رسید؟ 7 آنگاه هوم اشون دور دارندۀ مرگ، مرا پاسخ گفت: دومین بار در میان مردمان جهان استومند، «آتبین» از من نوشابه برگرفت و این پاداش بدو داده شد و این بهروزی بدو رسید که او را پسری زاده شد: «فریدون» از خاندان توانا .... 8 ... آن که «اژی دهاک» را فرو کوفت؛ [اژی دهاک] سه پوزۀ سه کله شش چشم را، آن دارندۀ هزرا [گونه] چالاکی را. آن دیو بسیار زورمند دروج را، آن دروند آسیب رسان جهان را، آن زورمندترین دروجی را که اهریمن برای تباه کردن جهان اشه، به پتیارگی در جهان آستومند بیافرید. 9 ای هوم! کدامین کس، سومین بار درمیان مردمان جهان استومند، از تو نوشابه برگرفت؟ کدام پاداش بدون داده شد وکدام بهروزی بدو رسید؟ 10 آنگاه هوم اشون دور دارندۀ مرگ، مرا پاسخ گفت: سومین بار درمیان مردمان جهان استومند، «اترت» - تواناترین [مرد خاندان] سام – از من نوشابه برگرفت و این پاداش بدو داده شد و این بهروزی بدو رسید که او را دو پسر زاده شدند: «اورواخشیه» و«گرشاسپ»؛ یکمین، داوری دادگذار و دومین، جوانی زبردست و گیسور و گرزبردار... 11 .... که اژدهای شاخدار را بکشت؛ آن اسب اوبار مرد اوبار را، آن زهرآلود زرد رنگ را که زهر زرد گونش به بلندای نیزه ای روان بود. هنگام نیمروز، گرشاسپ در اوندی آهنین بر پشت آن [اژدها[ خوراک می پخت . آن تباهکار از گرما خوی ریزان ناگهان از زیر [آن آوند] آهنین فراز آمد و آب جوشان را بپراگند. گرشاسپ نریمان هراسان به کناری شتافت. کدامین کس، چهارمین بار درمیان مردمان جهان استومند، از تو نوشابه برگرفت؟ کدام پاداش بدوداده شد و کدام بهروزی بدو رسید؟ 13 آنگاه هوم اشون دوردارندۀ مرگ، مرا پاسخ گفت: چهارمین بار در میان مردمان جهان استومند، «پور و شسپ»از من نوشابه برگرفت و این پاداش بدو داده شدو این بهروزی بدو رسید که تو درخاندان او زاده شدی: تو ای زرتشت پاک دیو ستیز و پیرو دین اهوره از دودمان پور وشسپ. 14 تو ای زرتشت نامبردار در «ایرانویج» که نخستین بار «اهون و یریه....» را چهار بار با درنگی در خور بسرودی و دومین نیمه را به بانگی بلندتر [برخواندی]. 15 ای زرتشت! [ای] آن که نیرومندترین، دلیرترین، تخشاترین، چالاک ترین و پیروزترین آفریدگار دو مینو شدی! تو همۀ دیوان را – که از این پیش، همچون مردمان، روی زمین می¬گشتند- در زمین پنهان کردی. 16 آنگاه زرتشت گفت: در ود بر هوم! هوم نیک، هوم خوب آفریده، [هوم] راست آفریده، نیک درمان بخش، برزمند، خوب کنش و پیروز. [هوم] زرین نرم شاخه که نوشابه اش ، روان را بهترین و شادی بخش ترین آشامیدنی است. 17 ای [هوم] زرین! سرخوشی ترا [بدین جا] فرو خوانم. دلیری، درمان، افزایش، بالندگی، نیرومندی تن و هرگونه فرزانگی را [بدین جا] فرو خوانم. ترا [بدین جا] فرو خوانم تا چونان شهریاری کامروا، در هم شکنندۀ ستیزه و شکست دهندۀ دروج به میان آفریدگان در آیم. 18 ترا [بدین جا] فروخوانم تا ستیزۀ همۀ بدخواهان را در هم شکنم: [چه]دیوان و مردمان [دروند]، [چه] ستمکاران و کوی ها و کرپ ها، [چه]تباهکاران و اشموغان دوپا و گرگان چار پا، [چه] سپاه گستردۀ دشمن را که به فریب تاخت آورد. 19 ای هوم دور دارندۀ مرگ! این نخستین بخشش را از تو خواستارم: بهترین زندگی اشونان – [بهشت] روشن همه [گونه] آسایش بخش – [مرا ارزانی دار]. ای هوم دور دارندۀ مرگ! این دومین بخشش را از تو خواستارم: [مرا] تندرستی [ارزانی دار]. ای هوم دور دارندۀ مرگ! این سومین بخشش را از تو خواستارم: جان ]مرا[ زندگی دیرپای [ارزانی دار]. 20 ای هوم دور دارندۀ مرگ! این چهارمین بخشش را از تو خواستارم: [چنان کن] که من کامروا، دلیر و خورسند بر این زمین در آیم و در هم شکنندۀ ستیزه و شکست دهنده در وج باشم. این پنجمین بخشش را از تو خواستارم. [چنان کن] که من پیرومند ودرجنگ شکست دهنده بر این زمین درآیم و درهم شکنندۀ ستیزه و شکست دهندۀ در وج باشم. 21 ای هوم دور دارندۀ مرگ! این ششمین بخشش را از تو خواستارم: [چنان کن] که نخستین بار [بار]، ما از دزد و راهزن و گرک بوی بریم؛ که هیچ کس پیش از ما بوی نبرد؛ که ما همیشه از پیش بوی بریم. 22 هوم دلیرانی را که در پیکار، اسب می تازد، زور و نیرو می بخشد. هوم زنان زاینده را پسران نامور و فرزندان اشون می دهد. هوم بدانان که به دلخواه به آموزش نسک می نشینند، پاکی و فرزانگی می بخشد. 23 هوم دوشیزگانی را که دیرزمانی شوی ناکرده مانده باشند – همین که از آن خردمند خواستار شوند – شوهری پیمان شناس می¬بخشد. 24 هوم [بود] آن که «کرسانی» را از شهریاری برانداخت؛ آن که از سرآزمندی به شهریاری خویش ناله کنان می گفت: از این پس، «آتربان» - در هم شکننده و تباه کنندۀ پیشرفت – برای گسترش دین ، به سرزمین من راه نخواهد یافت. 25 ای هوم! خوشا به [روزگار] تو که به نیروی خویشتن، شهریاری کامروایی. خوشا به [روزگار] تو که بسیار سخنان است گفته دانی. خوشا به [روزگار] تو که از پرسش سخنان راست گفته بی نیازی. 26 مزدا نخستین [بار] کشتی ستاره آذین مینوی بر ساخته دین نیک مزدا پرستی، ترا فراز آورد. از آن پس، کمر بر میان بسته ، هماره برستیغ کوه، «مثره» را پناه ونگاهبانی. 27 ای هوم!ای خانه خدا! ای دهخدا! ای شهربان! ای شهریار! ای در پاکی و فرزانگی سرآمد! نیرو وپیروزی و گشایش بسیار رهایی بخش ترا برای تن خویش همی خوانم. 28 ما را از کینۀ کینه وران رهایی بخش! منش خشمگینان را از ما بگردان! هر آن کس که بدین خانه، بدین روستا، بدین شهر وبدین کشور آسیب رساند، نیروی پاهای او را برگیر و دو گوش او ا کر و منش او را پریشان کن! 29 آن کس که به منش و پیکر ما کین ورزد، با دوپا راه متواناد رفتن؛ با دو دست کاری متواناد کردن و با دو چشم زمین وجانور را مبیناد! 30 ای هوم زرین! به پیکار با اژدهای زرد سهمگین زهرآلود که پیکر اشون رانابود کند، زیناوند شو! ای هوم زرین! به نبرد با راهزن نابکار خونخوار آزار رسان که پیکر اشون را نابود کند، زیناوند شو! 21 ای هوم زرین! به ستیزه با فرمانروای ستمکار در وند که سر برافرازد، که پیکر اشون رانابود کند، زیناوند شو! ای هوم زرین! به ستیزه با اشموغ نا پاک تباه کنندۀ زندگی که گفتار این دین را به یاد دارد اما به کردار در نیاورد، که پیکر اشون را نابود کند، زیناوند شو! 32 ای هوم زرین! به ستیزه با زن روسپی جادوی هوس انگیز را [گناهکاران را] پناه دهد، که منش وی همچون ابری در برابر باد جنبان استف که پیکر اشون را نابود کند، زیناوند شو! ای هوم زرین! به ستیزه با هر آن کس که پیکر اشون را نابود کند، زیناوندشو!

هات 10 1 دیوان و ماده دیوان از این جا دور شوند! سروش نیک [در این جا[ بپایاد! اشی نیک دراین جا بماناد! اشی نیک دراین جا بماناد! اشی نیک در این جا، در این خانمان که از آن اهوره و هو ماشه پرور است، ارام گزیناد! 2 ای خردمند! باباژ می ستایم پیشین بخش هاون ترا که شاخۀ [هوم] رافراگیرد. ای خردمند! با باژ می ستایم زبرین بخش هاون ترا که [شاخۀ هوم را[ با نیروی مردانه در آن فرو کوبم. 3 ای هوم! می ستایم ابرها و باران را که پیکر ترا بر چکاد کوه می رویانند. می ستایم ستیغ کوهی را که تو بر آن روییدی. 4 ای هوم پاک! می¬ستایم زمین فراخ بار آور بخشندۀ در برگیرندۀ ترا. می¬ستایم سرزمینی را که تو در ان همچون پهلوان گیاهان خوشبو و گیاه خوب مزدا می¬رویی. ای هوم! بر فراز کوه بروی و در همه جا ببال. بی گمان تویی سرچشمۀ اشه. 5 [راسپی:] ای هوم! از باژ من در سراسر ریشه¬ها و ساقه ها و شاخه ها ببال. 6 [زوت:] هوم برافزاید، [اگر] بستایندش. نیز کسی که هوم را بستاید، پیروز می شود. نیز کمترین فشرده هوم، نیز کمترین ستایش هوم، نیز کمترین نوشابۀ هوم، کشتن هزار دیو را بس است. 7 در آن خانه¬ای که هوم را بیاورند و [سرود] درمان آشکار هوم و درستی و چاره بخشی [آن را] بسرایند، هر آن آلودگی که پدیدآمده باشد، بزودی نابود می¬شود. 8 آری، همۀ می¬های دیگر را خشم خونین درفش همراه است؛ اما می¬ هوم رامش اشه در پی دارد و سرخوشی آن، [تن را] سبک کند. مردمی که هوم را چون کودک خردسالی نوازش کنند، هوم برای یاوری آنان آماده شود و تن ایشان را درمان بخشد. 9 ای هوم! مرا از آن درمانهایی بخش که تو [خود] بدانها درمان کنی. ای هوم! مرا از آن پیروزیهایی بخش که تو خود بدانها دشمن راشکست دهی. خوستارم که دوست و ستایشگر تو باشم دادار اهوره مزدا یک دوست و ستایشگر را بهتر خواند، چنان که اردیبهشت را. 10 ترا ای دلیر آفریدۀ دادار، خداوندگار هنر پدید آورد. تر ای دلیر آفریدۀ دادار، خداوندگار هنر بر البرز کوه فرو نشاند. 11 پس آنگاه مرغی پاک و آزموده ترا به هر سو بپراکند: در [میان] ستیغهای [کوه] «اوپایری سن»، بر فراز [کوه] «ستروساز»، در تهیگاه [کوه] «کوسروپت»، در پرتگاه [کوه] «ویش پث» ودرکوه «سپیت گون». 12 از آن پس، پر شیره و گوناگون و زردرنگ در این کوهها می رویی. ای هوم! درمانهای تو با خوشی بهمن پیوسته است. اینک آن منش بدگوی را از من برگردان ونابودکن، آن منش بد گویی را که با من در ستیز است. 13 هوم را نیایش می¬کنم که منش درویشو توانگر را یکسان بزرگ می کند. هوم را نیایش می¬کنم که منش درویش را چنان بزرگ می¬کند، که او به آرزوی خویش برسد. ای هوم زرین آمیخته به شیر! کسی را که از تو بهره ای یابد، پسران بسیار می¬بخشی و اورا پاک تر و فرزانه تر می¬کنی. 14 آنان که هوم نوشیدند، نباید به دلخواه خویش همچون «گاو درفش» در جنبش باشند. آنان که از تو سرخوشی یابند، باید زنده دل به پیش روند و ورزیده بدر آیند. ای هوم اشون و اشه پرور! این تن خوب بالیدۀ خویش را به تو پیشکش می¬کنم. 15 کاستی زن نابکار کم خرد را که به فریفتن آتربان و هوم می¬اندیشد، ناچیز می¬انگارم؛ [چرا که] او خود، فریفته است و یکسره نابود می¬شود. کسی که بر آن باشد تا پیشکشی به هوم را خود بخورد، [هوم] پسران خوب و پسران آتربان بدو ندهد. 16 با پنج چیز پیوسته¬ام. از پنچ چیز گسسته¬ام : با اندیشۀ نیک پیوسته¬ام. از اندیشۀ بد گسسته¬ام. با گفتار نیک پیوسته¬ام. از گفتار بد گسسته¬ام. باکردار نیک پیوسته¬ام. از کردار بد گسسته¬ام. با فرمانبرداری پیوسته¬ام. از نا فرمانی گسسته¬ام. با اشه پیوسته¬ام؛ از دروج گسسته¬ام. چنینم تا [روز] رستاخیز که واپسین نبرد میان دو مینو درگیرد. 17 آنگاه زرتشت گفت: درود بر هوم مزدا آفریدن! هوم مزدا آفریده نیک است. درود بر هوم! همۀ هومها را می¬ستایم، چه آنها را که بر فراز کوهها می¬رویند، چه آنها را که در [ژرفای] دره ها و کرانۀ رودها. همچنین آن هومها را که در تنگنا و دربند زنانند. [ترا] از تشت سیمین به تشت زرین فروریزم. ترا به زمین نیفگنم، چرا که رایومند و ارجمندی. 18 این است سرودهای تو ای هوم! این است ستایشهای تو. این است درود تو. این است گفتار اشه که درستی آورد و پیروزی دهد و در برابر دشمن، چاره و درمان بخشد. 19 این همه تراست؛ اما مرا: شتابان فرارساد سرخوشی تو! روشن فرارساد رخوشی تو! سبک درآیاد سرخوشی تو! آن پیروزمند را هماره با این گفتار سرودنی، بستایند.

20 گیتی را نیرو باد! درود برگیتی! نرم گفتاری گیتی راباد! پیروزی گیتی را باد! فراوانی گیتی را باد! آبادانی گیتی را باد! «باید برای [آبادانی] جهان کوشید و آن را بدرستی نگاهبانی کرد و به سوی روشنایی برد.» 21 هوم زرین برگ را می ستاییم. هوم، نوشیدنی گیتی افزای را می¬ستاییم. هوم، دوردارندۀ مرگ را می¬ستاییم. همۀ هومها را می ستاییم. اینک پاداش و فروشی زرتشت سپیتان اشون را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم....»

هات 11 1 [راسپی:] بی گمان پاکان سه گانه – گاو و اسب و هوم – نفرین خوانند. گاو، زوت را نفرین کند: بشود که بی فرزند مانی و به بدنامی دچار شوی؛ ای آن که مرا – هنگامی که «پخته ام – به ارزانیان نبخشی و پرورش زن و فرزند یا شکم[پروری] خویش را بکار بری! 2 اسب، سوار را نفرین کند: بشود که نتوانی اسبان را ببندی؛ نتونی بر اسبان بنشینی؛ نتوانی اسبان را لگام زن، ای آن که آرزو نکنی که من توان خویش را در انجمن مردان، در اسپریس [نشان دهم]. 3 هوم، نوشنده را نفرین کند: بشود که بی فرزند مانی و به بدنامی دچار شوی؛ ای آن که مرا – هنگامی که «فشرده»ام- چون دزد «مرگ ارزان» نگاه داری؛ مرا که هوم دور دارندۀ مرگم و به هیچ روی، مرگ ارزان نیستم. 4 اهوره مزدا- پدر اشون – مرا- که هوم ام – از[اندامهای گوسفند] پیشکشی، دو آرواره و زبان و چشم چپ ارزانی داشت. 5 آن که از این پیشکشی به من – دو آرواره و زبان و چشم چپ که اهوره مزدا مرا ارزانی داشت – پاره ای را برباید یا بردارد.... 6 ... در خانه اش آتربان وارتشتار و بزریگر زاده نشود؛ در خانه¬اش «دهک»ها و «مورک»ها و «روشن»های گوناگون زاده شوند. 7 زود هوم دلیر را گوشت پیشکشی ببر تا ترا به بند درنکشد؛ چنان که افراسیاب تباهکار تورانی را – که در یک سوم [از ژرفای] زمین ، میان دیوارهای آهنین می¬زیست – به بند در کشد. 8 آنگاه زرتشت گفت: درود بر هوم مزدا آفریده! هوم مزدا آفریده نیک است. درود بر هوم! 9 [راسپی :] آنچه از ماست، یکی بیش نیست؛ اما از شما دو برابر، سه برابر، چهار برابر، پنج برابر ، شش برابر ، هفت برابر، هشت برابر، نه برابر و ده برابر آن آید. 10 [زوت:] ای هوم اشون واشه پرور! این تن خوب بالیدۀ خویش را به تو پیشکش می کنم؛ به [تو] هوم تخشا، رسیدن به سرخوشی ونیکی و پاکی را. ای هوم اشون دور دارندۀ مرگ! بهترین زندیگ اشونان – [بهشت] روشن همه [گونه] آسایش بخش – [مرا ارزانی دار]. 11 «اشم و هو....» [راسپی : ] «اشم و هو...» 12 [زوت: ] «اشم و هو ....» »یثه اهو و یریو....» ای اهوره مزدا ! بشود که به کام وخواست [خویش] ، به آفریدگان خود -= به آبها ، به گیاهان و به همۀ نیکان اشه نژاد – شهریاری کنی! بشود که اشه را توانایی و دروج راناتوانی بخشی! 13 کامروا باد اشه ! ناکام باد دروج! سپری شده، برانداخته، زدوده، برده و ناکام باد دروج در آفرینش سپندن مینو! 14 اینک من – زرتشت – سران خانمانها، روستاها ، شهرها وکشورها رابرانگیزم که به دین اهورایی زرتشتی بیندیشند وسخن گویند و رفتار کنند. 15 [راسپی :] فراخی و آسایش آرزومندم راسر آفرینش اشه را. تنگی و دشواری آرزومندم سراسر آفرینش دروج را. 16 «اشم و هو....» من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیوستیز واهورایی کیشم. هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! ردان روز و گاهها وماه و گهنبارها وسال را ستایش ونیایش وخشنودی و آفرین!

[زوت: ] «یثه آهو ویریو...» که زوت مرا بگوید [راسپی :] «یثه اهو و یریو....» که زوت مرا بگوبد. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید. 17 [زوت و راسپی :] اندیشۀ نیک وگفتار نیک و کردار نیک را فرا می ستایم. از آنچه در [پهنۀ ] اندیشه و گفتن وکردن است، من اندیشۀ نیک و گفتار نیک و کردار نیک را می پذیرم. من همۀ اندیشۀ بد، گفتار بد و کردار بد را فرو می گذارم. 18 ای امشا سپندان! من ستایش ونیایش [خویش را] بااندیشه، با گفتار، با کردار، با همۀ تن و جان خویش به سوی شما فراز می آورم. من نماز «اشه» می گزارم. «اشم و هو...»

هات 12 1 [زوت : ] دیوان را نکوهش می¬کنم. من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز واهورایی کیشم. من ستاینده و پرستندۀ امشا سپندانم. اهوره مزدای نیک – آن خداوند نیکی، آن اشون را یومند فره مند- را سزاوار نیکیها می¬دانم؛ چه، ازاوست هر آنچه نیکوست؛ از اوست گیتی؛ از اوست اشه؛ از اوست اشه؛ از اوست روشنایی؛ از فروغ اوست که [جهان] جامۀ شادمانی در بر کرده است. 2 سپندارمذ نیک را بر می گزینم؛ باشد که او از ان من شود. من از دزدی و ربودن ستوران روی می گردانم. من از زیان و ویرانی رساندن به روستای مزدا پرستان روی می¬گردانم. 3 من آزادی رفت و آمد و آزادی داشتن خانه و کاشانه را برای مردمانی که با چار پایان خویش بر این زمین بسر می¬برند، روا می¬دارم. به هنگام گزاردن نماز «اشه» در برابر آب زور آماده شده، این آزادی را می¬ستایم. از این پس روستای مزدا پرستان را زیان نمی رسانم و به ویرانی آن بر نمی خیزم و آهنگ تن وجان [کسی را] نمی کنم. 4 از دیوان تباهکار زشت نا اشون بد سرشت آفریده، از ان آفریدگان دروج، آفریدگان تباه، آفریدگان زشت، پیوند می¬گسلم. از دیوان و دیوپرستان، دوری می¬گزینم. از جادوان و جادو پرستان، دوری می¬گزینم. از آن آفریدگان گزند آور، دوری می گزینم: دوری از اندیشۀ آنان، دوری از گفتار آنان، دوری از کردار آنان و دوی از هر آنچه از آنان سر زند. اینچنین، از هر یک از دروندان آزار دهنده ، پیوند می¬گسلم. 5 آنچنان ، آنچنان که اهوره مزدا، زرتشت رابیاموخت در همۀ گفت وشندیها، در همۀ انجمنها، بدان هنگام که مزدا و زرتشت هم سخنی کردند. 6 آنچنان ، آنچنان که زرتشت پیوند از دیوان بگسست در همۀ گفت وشنیدها، در همۀ انجمنها، بدان هنگام که مزدا و زرتشت هم سخنی کردند. اینچنین، من نیز – که یک مزدا پرست و زرتشتی ام – از دیوان پیوند می¬گسلم؛ آنچنان که زرتشت اشون، پیوند از آنان بگسست. 7 با این باور به آبها، با این باور به گیاهان، با این باور به چار پایان خوب کنش، با این باور که اهوره مزدا گیتی رابیافرید؛ که مرد اشون را بیافرید؛ با آن باوری که زرتشت را بود؛ با آن باوری که کی گشتاسپ را بود ؛ با آن باوری که فرشوشتر و جاماسپ را بود؛ با آن باوری که هر یک از سوشیانتهای خویشکار اشون راست؛ من نیز با همان باور و دین، مزدا پرستم. 8 من خستویم که مزدا پرست و زرتشتی¬ام . من بدین کیش گرویده ام و آن را باور دارم. من اندشیۀ نیک اندیشیده، گفتار نیک گفته و کردار نیک ورزیده را باور دارم. 9 من دین مزدا پرستی را باور دارم که جنگ را براندازد و رزم افزار را به کنار گذارد و خویشاوند پیوندی را فرمان دهد؛ [دین] پاکی که در میان همۀ [دینهای] کنونی و آینده، بزرگترین و بهترین و زیباترین [دین] است؛ [دین] اهورایی زرتشتی. همۀ نیکیها را سزاوار اهوره مزدا می دانم چنین است باور و خستویی به دین مزدا پرستی.

هات 13 1 [زوت:] اهوره مزدا را رد خانه خدا، رد دهخدا، رد شهربان و رد شهریار می¬خوانم. دین مزدا پرستی و اشی نیک و پارندی و آن زن اشون و این زمین در برگیرندۀ ما را رد زنان می¬خوانم. 2 آذر اهوره مزدا را یاور گرامی و پاداش بخش می¬خوانم. در میان مردان اشون، رنجبرترین وکارآمدترین آنان را در برزیگری، رد برزیگر ستور پرور می-خوانم. دارندۀ نیروی اشه را رد ارتشتاد می¬خوانم. 3 دارندۀ بیشترین آگاهی از دین مزدا پرستی را رد آتربان می¬خوانم. آموزگاران آنان را رد می¬خوانم و به ردی پایدار می¬دارم: آن امشا سپندانو سوشیانتها را که داناتر، راست گفتارتر، یاری کننده تر و خردمند ترند. دارندۀ بیشترین نیروی دین مزدا پرستی را اتربان وارتشتار و برزیگر ستور پرور همی خوانم. 4 ای امشاسپندان! ای شهریاران نیک خوب کنش! تن وجان خویش را به شما پیشکش می¬کنم. [راسپی :] همان گونه که دو مینو اندیشیدند؛ همان گونه که آنان گفتند و همان گونه که آنان کردند. 5 آنچنان که تو ای اهوره مزدا اندیشیدی و گفتی و کردی آنچه را که خوب بود. اینچنین ترا پیشکش آوریم. اینچنین ترا سزاوار دانیم. اینچنین ترا بستاییم. اینچنین ترا نماز گزاریم.اینچنین ترا سپسا گوییم ای اهوره مزدا! 6 [زوت: ] ای اهوره! به میانجی خویشی نیک با اشه ی نیک، با اشی نیک، با آرمیتی نیک به سوی تو آییم. 7 فروشی گاو خوب کنش و گیومرت اشون را مس ستاییم. «ینگهه هاتم...» [زوت و راسپی:] «یثه اهو و یریو...» « اشم و هو ....» 8 «اهون ویریه...» را می ستاییم. اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می ستاییم. هات خستویی را می¬ستاییم. خستویی و ستایش دین مزدا پرستی را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم....»

هات 14 1 [زوت:] ای آمشا سپندان! آماده¬ام که شما را زوت، ستاینده، خواننده، پرستنده، چاووش و سرود خوان باشم. اینک ستایش و نیایش شما امشا سپندان را. اینک بهروزی و پارسایی سوشیانتهای اشون ما را. 2 ای امشا سپندان! ای شهریاران نیک خوب کنش! همۀ تن و جان خویش را به شما پیشکش می¬کنم. 3 با این زور و برسم خواستار ستایش همۀ ایزدان اشونم. خواستار ستایش همۀ ردان اشونی ام؛ هنگام ردی هاونی، هنگام ردی ساونگهی و ویسیه، هنگام ردی همۀ ردان بزرگ. 4 [زوت و راسپی :] من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم. هاونی اشون ، رد اشونی را ستایش و نیایش وخشنودی و آفرین. ساونگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. ردان روز و گاهها و ماه و گهنبارها وسال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین. 5 [زوت:] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [راسپی:] «یثه اهو و یریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت»] «اثارتوش اشات چیت هچا.....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 15 1 با آموزش [زوت] و با درود و رامش، امشا سپندان نیک را به نامهای زیبایشان همی خوانم. دین نیک اشه، دین مزدا پرستی را می ستایم. 2 «مزدا اهوره» کسانی را که در پرتو «اشه» بهترین پرسشها را بجای می¬آورند، می¬شناسد. من نیز چنین کسانی را که بوده اند و هستند، به نام می¬ستاییم و با درود [بدانان] نزدیک می-شوم. شهریاری مینوی نیک تو – شایان ترین بخشش آرمانی در پرتو «اشه» - از ان کسی خواهد شد که با شور دل، بهترین کردارها را بجای آورد. 3 بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را – تواناترین اشونی را که او را می پرستیم – فرمانبرداری باشد؛ در آغاز همچنان که در انجام. ایدون بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را – تواناترین اشونی که او را می¬پرستیم – فرمانبرداری باشد. 4 «یثه اهو و یریو....» که آتروخش مرا بگوید. «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 16 1 اهوره مزدای اشون، رد اشونی، بزرگترین ایزد خوب کنش، تواناترین گیتی افزای، دادار آفرینش نیک را می¬ستاییم. با این زور پیشکشی و سخنان راست، هر یک از ایزدان مینوی را می¬ستاییم. 2 زرتشت اشون، رد اشونی را می¬ستاییم. با این زور پیشکشی و سخنان راست گفته، هر یک از ایزدان جهانی را می¬ستاییم. فروشی زرتشت اشون را می¬ستاییم. سرودهای زرتشت را می¬ستاییم. دین زرتشت را می¬ستاییم. باور و کیش زرتشت را می¬ستاییم: [زرتشت که] زندگی دیگر را کوشا و اشه را آرزومند است. 3 نخستین آفریدگان آفرینش اشون را می¬ستاییم. دادار اهوره مزدای رایومند فره مند را می¬ستاییم. بهمن را می¬ستاییم. اردیبهشت را می¬ستاییم. شهریور را می¬ستاییم. شهریور را می¬ستاییم. سپندارمذ نیک را می¬ستاییم. خرداد را می¬ستاییم.امرداد را می¬ستاییم.

4 آفریدگار اهوره مزدا را می¬ستاییم. آذر پسر اهوره مزدا را می¬ستاییم. آبهای نیک مزدا آفریدۀ اشون را می¬ستاییم. خورشید تیز اسب را می¬ستاییم. ماه دربردارندۀ تخمۀ گاو را می¬ستاییم. ستارۀ تشتر رایومند فره مند را می¬ستاییم. گوشورون نیک کنش را می¬ستاییم. 5 آفریدگار اهوره مزدا را می¬ستاییم. مهر فراخ چراگاه را می¬ستاییم. سروش پارسا را می¬ستاییم. رشن راست¬ترین را می¬ستاییم. فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می¬ستاییم. بهرام اهوره آفریده را می¬ستاییم. رام بخشندۀ چراگاه خوب را می¬ستاییم. باد اشون خوب کنش را می¬ستاییم.

6 آفریدگار اهوره مزدا را می¬ستاییم. دین نیک مزداپرستی را می¬ستاییم. اشی نیک را می¬ستاییم. ارشتاد را می¬ستاییم. آسمان را می¬ستاییم. زمین خوب کنش را می¬ستاییم. «منثره» را می¬ستاییم. انیران جاودان را را می¬ستاییم. 7 گر زمان درخشان را می¬ستاییم. آن جا که روانهای مردگان آرام گزینند. فروشی های اشونان و بهشت اشونان و روشنایی همه گونه آسایش بخش را می¬ستاییم. 8 شیر و چربی و آب روان وگیاه بالنده را می¬ستاییم. پایداری در برابر آز دیو آفریده را، پایداری در برابر دشمنی موش پری و درهم شکستن اورا، چیرگی بر اشموغ نا پاک ستمکار پر گزند را وباز گردانیدن دشمنی او را بدو.

9 همۀ آبها را می¬ستاییم. همۀ گیاهان را می¬ستاییم. همۀ مردان نیک را می¬ستاییم. همۀ زنان نیک را می¬ستاییم. همۀ ایزدان مینوی وجهانی – آن نیکی بخشندگان اشون - را می¬ستاییم. 10 ای سپندارمذ! ترا همچون خانمان خویش می¬ستاییم. ای اهوره مزدای اشون! ترا می¬ستاییم در آرزوی خانمانی با گلۀ درست، با مردانی درست، با [آنچه درست و اشه بنیاد است تا هر یک ا زما دیر زمانی در این خانمان بسر برد؛ چه در تابستان، چه در زمستان.

هات 17 1 اهوره مزدای اشون، رد اشونی را می¬ستاییم. امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش را می¬ستاییم. 10-2 ................................................................................................................................................................................. 11 ای آذر پسر اهوره مزدا! ترا می ستاییم. آذر «برزی سونگهه» را می¬ستاییم. آذر «وهو فریان» را می¬ستاییم. آذر «اوروازیشت» را می¬ستاییم. آذر «وازیشت» را می¬ستاییم. آذر «سپنیشت» را می¬ستاییم. آذر نافۀ شهریاری ایزد «نریوسنگ» را می¬ستاییم. آذر خانه خدای همۀ خاندانها، آن مزدا آفریدۀ پسر اهوره مزدا، آن اشون، آن رد اشونی و همۀ آذران را می¬ستاییم.

12 بهترین آبهای نیک مزدا آفریدۀ اشون را می¬ستاییم. همۀ آبهای مزدا آفریده اشون را می¬ستاییم. همۀگیاهان مزدا آفریده اشون را می¬ستاییم. 17-13 ................................................................................................................................................................................. 18 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می¬ستاییم.می خوانم و می سرایم. فروشی های خانواده، روستا، شهر، کشور و زرتشتوم را می¬ستاییم. 19 همۀ ایزدان اشون را می¬ستاییم. همۀ ردان اشونی را می¬ستاییم: هنگام دی هاونی، هنگام ردی ساونگهی و ویسیه، هنگام ردی همۀ ردان بزرگ. «ینگهه هاتم....»

هات 18 1 «اشم وهو....» ای مزدا! شهریاری مینوی نیک تو – شایان ترین بخشش آرمانی در پرتو «اشه» - از آن کسی خواهد شد که با شور دل، بهترین کردارها را بجای آورد. اکنون بر سر آنم که این[آرزو] را برآورم. 7-2 ................................................................................................................................................................................. 8 [راسپی....] هرگاه بهترین اندیشه وگفتار و کردار را نزد سپند مینو اشه پیشکش بریم، مزدا آهوره ما را رسایی و جاودانگی و شهریاری مینوی و فروتنی بخشد. «اشم و هو.....» «سپنتمد» هات را می¬ستاییم. «بنگهه هاتم....» 9 «یثه اهو و یریو....» «اشم وهو....» «اهون ویریه....» را می¬ستاییم. اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم....»

یسنه، هات 21-19 (بغان یشت)

هات 19 1 [زوت:] زرتشت از اهوره مزدا پرسید: ای اهوره مزدا!ای سپندترین مینو! ای دادار جهان استومند! ای اشون! کدام بود آن سخنی که مرا در دل افگندی، ای اهوره مزدا!... 2 پیش از آفرینش آسمان، پیش از آب، پیش از جانور، پیش از گیاه، پیش از آذر اهوره مزدا، پیش از اشون مرد، پیش از تباهکاران و دیوان و مردمان [دروند]، پیش از سراسر زندگی این جهانی و پیش از همۀ مزدا آفریدگان نیک اشه نژاد؟

3 آنگاه اهوره مزدا گفت: ای سپیتمان زرتشت! آن سخن، «اهون و یریه....» بود که ترا در دل افگندم.... 4 ................................................................................................................................................................................. 5 ای سپیتمان زرتشت! این «اهون ویریه....»ی من هرگاه بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود، برابر صد «گاه» برگزیدۀ دیگر است که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شده باشد و هرگاه بادرنگ ولغزش سروده شود، برابر ده «گاه» برگزیدۀ دیگر است. 6 ای سپیتمان زرتشت! کسی که در زندگی این جهانی، برای من «اهون ویریه...» را از بر بخواند یا به یاد بسپارد و باژگیرد یا باژکنان بسراید یا آن را به هنگام سرودن بستاند، من – اهوره مزدا – روانش را از فراز چینود پل سه بار به بهشت – به بهترین زندگانی، به بهترین اشه، به بهترین روشنایی – برسانم. 7 ای سپیتمان زرتشت! کسی که در زندگی این جهان، برای من «اهون ویریه....: را باژگیرد و پاره ای از آن را – نیم یا سه یک یا چهار یک یا پنج یک آن را – نخواند، من- اهوره مزدا – روانش را از بهشت دور کنم. من اورا به اندازۀ درازا و پهنای این زمین، از بهشت دور کنم و این زمین را به همان اندازه که دراز است، پهناست. 8 من در آغاز، واژگانی را که «اهو» و «رتو» در میان آنهاست، فرو خواندم، پیش از آفرینش آسمان برین، پیش از آب، پیش از زمین ، پیش از گیاه، پیش از آفرینش گاو چهار پا، پیش از زایش مرد اشون دو پا، پیش از آفرینش پیکر خورشید برین و پس از آفرینش امشا سپندان. 9 از میان آن دو مینوی نخستین، سپند مینو سراسر آفرینش اشه را که بوده است و هست و خواهد بود، با گفتار «شیوثننم انگهوش مزدایی» برای من برخواند. 10 و این سخن، درمیان سخنان، کارآمدترین سخنی است که گفته شده و برزبان آورده شده و خوانده شده است. این سخن را چندان توانایی است که اگر همۀ [مردمان] جهان استومند، آن را بیاموزند و به یاد بسپارند، خود را از مرگ رهایی توانند داد. 11 این سخن ما گفته شده است تا هریک از آفریدگان [جهان]، آن را در پرتو بهترین اشه یاد گیرد و

بدان بیندیشد. 12 «یثه»: چنین گوید که زرتشت را «اهو» و «رتو» شناختند. «اثا»: چنین گوید که او – اهوره مزدا- نیز در نخستین اندیشه، نزد آفریدگان جهان چنین است. «یثه»: آموزش می دهد که او از همه بزرگتر است. «اثا: : چنین گوید که آفرینش، او راست. 13 «ونگهوش» : سومین آموزش دین را باز می گوید که زندگی خوب، از آن مزداست. «دزدا مننگهو» : چنین گوید که آموزگار منش نیک است. «شیوثننم» : «اهو» را نشان می دهد. 14 از واژۀ «مزدا» بر می آید که او آفرینش راست؛ همان گونه که آفرینش اوراست. از واژه «خششرم اهورهیی» چنین برمی آید که : ای مزدا! شهریاری مینوی از آن تست. واژه های «دریگو بیو واستارم» گویای آن کسی است که در پرستاری از درویشان، دوست سپیتمان زرتشت است. «یثه اهو و یریو....» پنج آموزش دین را در بر می گیرد. «یثه اهو و یریو....» سراسر «منثره» و سخن اهوره مزداست.

15 اهوره مزدای بهتر، «اهون ویریه...» را بسرود. [آن خدای] بهتر، همۀ [آفرینش نیک] را بیافرید. اهریمن به تنگ آمد. اهوره مزدا از دور بدان بد سرشت چنین گفت: نه منش، نه آموزش، نه خرد، نه باور، نه گفتار، نه کردار، نه «دین» و نه روان ما دو[مینو] با هم سازگارند. 16 این گفتار مزدا سه بخش دارد و به چهار پیشه و پنج ردان می نگرد و با دهش و بخشش، سرانجام می گیرد. -کدامند [سه] بخش این گفتار؟ -اندیشۀ نیک، گفتار نیک، کردار نیک. 17 - کدامند (چهار) پیشه؟ -آتربان، ارتشتار، برزیگر ستور پرور و[دست ورز] سازنده. خویشکاری همۀ [اینان] در راست اندیشی، راست گفتاری وراست کرداری با اشون مرد پیر و رد دین پژوه، برابر است: «کنش خویش جهان را به سوی اشه پیش می برند.» 18 -کدامند پنج ردان؟ -خانه خدا، دهخدا، شهربان، شهریار و پنجمین آنان زرتشت (در سرزمینهای دیگر، جز ری زرتشتی) در ری زرتشتی تنها چهار [تن] ردانند. -کدامند ردان این سرزمینها؟ - خانه خدا، دهخدا، شهربان، شهریار و پنجمین آنان زرتشت. 19 -اندیشۀ نیک چیست؟ -نخستین منش پاک. -گفتار نیک چیست؟ - سخن ورجاوند. -کردار نیک چیسن؟ -سرود ستایش وبرتر شماری آفریدگان پاک. 20 مزدا گفت. -به که گفت؟ - به اشون مینوی وجهانی. - چه گفت در سخنی که او را در دل افگند؟ - بهترین شهریار. - به چه کسی؟ - به اشون وبهتری که در شهریاری، خود کامه نباشد. 21 «اهون ویریه….» را می¬ستاییم. «اهون ویریه …» را می¬ستاییم. چه بلند برخوانده، چه آهسته باژ گرفته، چه سروده، چه ستوده. «ینگهه هاتم….»

هات 20 1 اهوره مزدا گفت: «اشم و هو وهیشتم استی.» [از این گفتار] بر می¬آید که بهترین نیکی بدو داده شود؛ چنان که دوستداری به دوستدار. «وهو وهیشتم استی.» اینچنین دین را [(آموزش دینی را)] کار بندد. 2 «اوشتا استی اوشتا اهمایی.» از این سخن بر می¬آید که سراسر [دهش] اشه، هر یک از خواستاران اشه راست. اینچنین پایدار [از این سخن] بر می¬آید که سراسر [دهش] اشه، هر یک از خواستاران اشه راست. 3 «هیت اشایی وهیشتایی اشم.» [این سخن]، رهنمونی است به سراسر سخن ورجاوند که همۀ «منثره» در برگیرندۀ آن است. اینچنین آموزش می¬دهد: اشه از شهریاری مینوی [اهوره] است و ستایندگان اشه را [دهش] اشه ارزانی شودو سوشیانتها شما را اشه بخشند. سه فرمان ایزدی – سراسر گفتار «اشم و هو….» - سخن فرو فرستاده و گفتار اهوره مزداست. 4 مزدا گفت. -به که گفت؟ -به اشون مینوی وجهانی. - چه گفت در سخنی که او را در دل افگند؟ - بهترین شهریار. - به چه کسی؟ - به اشون وبهتری که در شهریاری، خودکامه نباشد. 5 «اشه وهیشت» را می¬ستاییم. «اشه وهیشت» را می¬ستاییم؛ چه بلند برخوانده، چه آهسته باژ گرفته، به سروده، چه ستوده. «ینگهه هاتم….»

هات 21 1 سخن ستایش زرتشت اشون [چنین است]: «ینگهه هاتم آآت یسن پیتی.» «ینگهه» ستایش مزدا را می¬آموزد؛ آنچنان که در داد اهوره است. «هاتم» ستایشی را می¬آموزد که زندگی مردمان جهان را[بکار آید]. 2 «یاونگهم» در این جا رهنمونی است به ستایش زنان اشون که درنیایش امشا سپندان، سپنندارمذ را در آغاز می¬ستایند. سه فرمان ایزدی [-سراسر «ینگهه هاتم….» - ]سخن برازندۀ ستایش است. -این ستایش، همه کسی راست؟ - ستودن امشا سپندان راست. 3 آنگاه مزدا گفت: -بهروزی کسی را باد که از او به هرکسی بهروزی رسد! -شهریار یگانۀ بی همتا – مزدا اهوره – اورا [چنین بهروزی] دهاد! 4 مزدا با این گفتر، چه پیامی داد؟ -پیام بهروزی داد و با واژۀ «بهروزی» به هریک از اشونانی که بوده است و هست و خواهدبود، بهترین بهروزی را پیام داد آن [خداوند] بهتر، مزدای بهتر. به [زرتشت] اشون بهتر، پیام بهروزی داد هریک از اشونان بهتر را. 5 «ینگهه هاتم....» خوب ستودۀ پاک را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ....»

هات 22 1 «اشم وهو....» اینک برسم و زور نهاده¬ایم دادار اهوره مزدای را یومند فره مندو آمشا سپندان را. این هوم به آیین اشه نهاده را خواستار ستایشم. این شیر روان به آیین اشه نهاده را خواستار ستایشم. این گیاه «هذا نئپتا»ی به آیین اشه نهاده را خواستار ستایشم. 2 با آبهای نیک، این زور آمیخته به هوم، امیخته به شیر، امیخته به «هذا نئپتا» و به آیین اشه نهاده را خواستار ستایشم. با آبهای نیک، آب هوم را خواستار ستایشم. هاون سنگین را خواستار ستایشم. هاون آهنین را خواستار ستایشم. 3 این گیاه برسم و پیوستگی به خشنودی رد، یادگیری و کاربندی دین نیک مزدا پرستی ، سرودن «گاهان» و پیوستگی به خشنودی رد اشون، رد اشونی و این هیزم و بخور را خواستار ستایشم. ترا- ای آذر اهوره مزدا! – و همۀ مزدا آفریدگان نیک اشه نژاد را خواستار ستایشم.

4 خشنودی اهوره مزدا، آمشا سپندان، سروش پارسا و آذر اهوره مزدا، آن رد بزرگوار اشونی را. 19-5 .............................................................................................................................................................................. 22-20 [زوت و راسپی:] .............................................................................................................................................................................. 27-23 ..............................................................................................................................................................................

هات 23 1 [زوت:] خواستار ستایشم فروشی¬های آنان را که پیش از این در این خانمانها، روستاها، شهرها وکشورها بودند؛ آنان که آسمان را نگاهداری کردند؛ آب را نگاهداری کردند؛ زمین را نگاهداری کردند؛ جانور را نگاهداری کردند؛ کودک را در زهدانما در باردار نگاهداری کردند تا نمیرد. 2 خواستار ستایشم فروشی¬های اهوره مزدا و امشا سپندان را؛ فروشی¬های همۀ ایردان اشون مینوی را. خواستار ستایشم فروشی¬های گیومرت، زرتشت سپیتمان، کی گشتاسپ، ایست واستر – پسر زرتشت – و فروشی¬های پاک همۀ نخستین آموزگاران کیش را. 3 خواستار ستایشم فروشی¬های هر یک از اشونان هر زمانی را که بر این زمین مرده است. فروشی-های اشونان را -–چه زن، چه نوجوان، چه دوشیزه – که درکار وکوشش بسر بردندو از این خانه در گذشتند واینک به امید ستایش نیک و پاداشند. 4 خواستار ستایشم فروشی¬های نیرومند پیروز اشونان را. خواستار ستایشم فروشی¬های نخستین آموزگاران کیش، فروشی¬های نیاکان و فروشی روان خویش را. خواستار ستایشم، همۀ ردان اشونی، همۀ نیکی دهندگان – ایزدان مینوی و جهانی – را که به آیین بهترین اشه، برازندۀ ستایش وسزاوار نیایشند. 5 من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم. هاونی اشون، رد اشونی را ستایش ونیایش و خشنودی وآفرین! ساونگهی و ویسیه¬ی اشون، ردان اشونی را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین! ردان روز و گاهها و ماه وگهنبارها وسال را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین! [زوت:] «یثه اهو و یریو...» که زوت مرا بگوید. [راسپی:] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 23 1 [زوت:] خواستار ستایشم فروشی¬های آنان را که پیش از این در این خانمانها، روستاها، شهرها وکشورها بودند؛ آنان که آسمان را نگاهداری کردند؛ آب را نگاهداری کردند؛ زمین را نگاهداری کردند؛ جانور را نگاهداری کردند؛ کودک را در زهدانما در باردار نگاهداری کردند تا نمیرد. 2 خواستار ستایشم فروشی¬های اهوره مزدا و امشا سپندان را؛ فروشی¬های همۀ ایردان اشون مینوی را. خواستار ستایشم فروشی¬های گیومرت، زرتشت سپیتمان، کی گشتاسپ، ایست واستر – پسر زرتشت – و فروشی¬های پاک همۀ نخستین آموزگاران کیش را. 3 خواستار ستایشم فروشی¬های هر یک از اشونان هر زمانی را که بر این زمین مرده است. فروشی-های اشونان را -–چه زن، چه نوجوان، چه دوشیزه – که درکار وکوشش بسر بردندو از این خانه در گذشتند واینک به امید ستایش نیک و پاداشند. 4 خواستار ستایشم فروشی¬های نیرومند پیروز اشونان را. خواستار ستایشم فروشی¬های نخستین آموزگاران کیش، فروشی¬های نیاکان و فروشی روان خویش را. خواستار ستایشم، همۀ ردان اشونی، همۀ نیکی دهندگان – ایزدان مینوی و جهانی – را که به آیین بهترین اشه، برازندۀ ستایش وسزاوار نیایشند. 5 من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم. هاونی اشون، رد اشونی را ستایش ونیایش و خشنودی وآفرین! ساونگهی و ویسیه¬ی اشون، ردان اشونی را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین! ردان روز و گاهها و ماه وگهنبارها وسال را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین! [زوت:] «یثه اهو و یریو...» که زوت مرا بگوید. [راسپی:] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 24 1 [زوت و راسپی :] به اهوره مزدا نیاز می¬کنیم این هوم و میزد و زور و برسم به آیین اشه گسترده و گوشت خوشی دهنده وشیر روان و گیاه هذانئپتای به آیین اشه نهاده را.... 2 با آبهای نیک، با این زور آمیخته به هوم، آمیخته به شیر، آمیخته به هذا نئپتای به آیین اشه نهاده، با آبهای نیک، آب هوم، هاون سنگین و هاون آهنین. 3 این گیاه برسم و پیوستگی به خشنودی رد، یادگیری و کاربندی دین نیک مزدا پرستی و سرودن «گاهان» و پیوستگی به خشنودی رد اشون، رد اشونی و این هیزم و بخور، ترا – ای آذر پسر اهوره مزدا! – و همۀ آفریدگان نیک اشه نژاد را پیشکش و نیاز می¬کنم. اینک این همه را چنین نیاز می¬کنیم: 4 اهوره مزدا، سروش پارسا، امشا سپندان، فروشی¬های اشونان و روانهای اشونان، آذر اهوره مزدا، ردان بزرگوار وسراسر آفرینش اشه را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! 5 اینک این همه را چنین نیاز می¬کنیم: فروشی زرتشت سپیتمان اشون را که درجهان خواستار راستی شد و فروشی¬های همۀ اشونان – آن اشونانی که در گذشته¬اند ، آن اشونانی که زنده¬اندو آن مردانی که [هنوز] زاده نشده اند (سوشیانتهای نوکنندۀ گیتی) – را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! 6 ای هوم ومیزد وزور وبرسم به آیین اشه گسترده وگوشت خوشی دهنده وشیر روان وگیاه هذا نئپتای به آیین اشه نهاده را... 8-7 .............................................................................................................................................................................. 9 امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده وجاودان پاداش بخش را که با منش نیک بسر می¬برند وآمشا سپند بانوان را. 12-10 .............................................................................................................................................................................. 27-13 .............................................................................................................................................................................. 32-28 .............................................................................................................................................................................. 33 اینک این همه را چنین نیاز می¬کنیم: فروشی¬های نیرومند پیروز اشونان را، فروشی¬های نخستین آموزگاران کیش را، فروشی¬های نیاکان را و فروشی روان خویش را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! 34 اینک این همه را نیاز می¬کنم: همۀ ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! اینک این همه را نیاز می¬کنم: همۀ نیکی دهندگان – ایزدان مینوی و جهانی – را که به آیین بهترین اشه برازندۀ ستایش و سزاوار نیایشند.

هات 25 3-1 .............................................................................................................................................................................. 7-4 .............................................................................................................................................................................. 8 همۀ ایزدان اشون مینوی را می¬ستاییم. همۀ ایزدان اشون جهانی را می ستاییم.

هات 26 1 .............................................................................................................................................................................. 2 اینک در میان همۀ این فروشی¬های نخستین، فروشی اهوره مزدا را می ستاییم که مهترین و بهترین وزیباترین و استوارترین و خردمند ترین و برزومندترین وسپند ترین است. 3 فروشی¬های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم. [فروشی¬های] امشا سپندان را می¬ستاییم؛ آن تیز بینان بزرگوار بسیار زورمند دلیر آهورایی را که ورجا وندان جاودانه¬اند. 4 اینک «جان» و «دین» و «بوی» و «روان» و «فروشی» نخستین آموزگاران و نخستین آموزگاران کیش، مردان وزنان اشونی را که انگیزۀ پیروزی اشه بوده¬اند، می ستاییم. «گوشورون» نیک کنش را می¬ستاییم. 5 [فروشی¬های] آنان را که انگیزۀ پیروزی اشه بوده اند و فروشی گیومرت اشون را می¬ستاییم. اینک پاداش و فروشی زرتشت سپیتمان اشون را می¬ستاییم. فروشی کی گشتاسپ اشون را می¬ستاییم. فروشی ایست و استری اشون – پسر زرتشت – را می¬ستاییم. 6 اینک «جان» و «دین» و «بوی» و «روان» و«فروشی» نیاکان، مردان و زنانی را که انگیزۀ پیروزی اشه بوده اند ، می¬ستاییم. فروشی¬های همۀ اشونانی را که بوده اند و هستندو آن مردانی را که [هنوز] زاده نشده اند (سوشیانتهای نوکنندۀ گیتی) می¬ستاییم. 7 اینک روانهای درگذشتگان را می¬ستاییم. فروشی¬ های آشونان را می¬ستاییم. همۀ نیاکان در گذشتۀ این خاندان را از آموزگار و آموزنده – [خواه] اشون مردان، [خواه]اشون زنان – می¬ستاییم. 8 فروشی¬های همۀ آموزگاران اشون را می¬ستاییم. فروشی¬های همۀ آموزگاران اشون را می¬ستاییم. فروشی¬های همۀ اشون مردان را می¬ستاییم. فروشی¬های همۀ اشون زنان را می¬ستاییم.

9 فروشی¬های همۀ فرزندان اشون را که از اشونی پدید آمده¬اند، می¬ستاییم. فروشی¬های اشونانی را که در کشورند می¬ستاییم. فروشی¬های اشونی را که در بیرون از کشورند می¬ستاییم. 10 فروشی¬های اشون مردان را می¬ستاییم. فروشی¬های اشون زنان را می¬ستاییم. همۀ فروشی¬های نیک توانای پاک اشونان را از [فروشی] گیومرت تا سوشیانت پیروز می¬ستاییم. 11 [زوت و راسپی:] همۀ فروشی¬های اشونان را می¬ستاییم. روانهای درگذشتگان و فروشی¬های اشونان را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ....» [راسپی :] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت :] «اثار توش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 27 1 اینک آن بزرگتر از همه – اهوره مزدا – را«آهو» و «رتو» بر می¬گزینیم تا اهریمن نابکار را براندازیم؛ تا دیو خشم خونین درفش را برافگنم؛ تا دیوان مرندری را برانیم؛ تا همۀ دیوان و دروندان «ورن» را براندازیم... 2 تا اهوره مزدای رایومند فره مند را والا بشتاسیم؛ تا آمشا سپندان را والا بشناسیم؛ تا ستارۀ رایومند فره مند، تشتر پرفروغ را والا بشناسیم؛ تا اشون مرد را والا بشناسیم؛ تا همۀ آفریدگان اشون سپند مینو را والا بشناسیم. 3 «یثه اهو ویریو....» 4 «ای مزدا! مرا از بهترین گفتارها و کردارها بیاگاهان تا براستی در پرتو «اشه» با «منش نیک: و به آزاد کامی ترا بستایم. ای اهوره! با شهریاری مینوی خویش و به خواست خود، زندگانی نو وسرشار از اشه را به ما ارزانی دار.» 5 ای ایریمن گرامی! بدین جاآی یاری مردان و زنان زرتشتی را، یاری منش نیک را، یاری هر آن «دین» را که درخور مزدی گرانبهاست! دهش آرمانی«اشه» را که اهوره مزدا ارزانی دارد، خواستارم. «اشم و هو .....» 6 هوم همچون مزدا توانا، آن رد اشونی، [آن اشون] پالوده و سروش نیک – که با اشی گنجور همراه است- باید هماره در این جا کوشا باشند. 7 ما می آموزیم «اهون ویریه...»ی فرخندۀ ... به آیین اشه سروده را؛ هاون به ایین اشه بکار انداخته وسخن راست گفته را. اینچنین، آنها فرخنده تر شوند. 8 «ای مزدا اهوره! ای تواناترین! ای آرمیتی! ای اشهی گیتی افزای! ای منش نیک! ای شهریاری مینوی؟ به من گوش فرا دهید و آنگاه که پاداش هر کس را می¬بخشید، بر من بخشایش آورید. 9 ای اهوره! [خود را] به من بنمای و [درپرتو] «آرمیتی» توش و توانم ده. ای مزدا! به پاداش ستایشم از سپندترین «مینو» نیکویی، از «اشه» توانایی بسیار و از «منش نیک» سروری بخش. 10 ای اهوره ی تیزبین! به شادمانی ورامش من؛ دهش بی مانند خویش را که از «شهریاری مینوی» و از «منش نیک» است، بر من آشکار کن. ای سپندارمذ! «دین» مرا به [یاری] «اشه» آموزش ده و روشنی بخش. 11 اینک زرتشت همۀتن و جان وگزیدۀ«منش نیک» خویش را همچون نیازی پیشکش «مزدا» می-کند و گفتار و کردار و دل آگاهی ونیروی خود را نزد «اشه» [ارمغان می¬برد].» «اشم و هو....»

12 من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم. هاونی اشون، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! ساونگهی و ویسیه ی اشون، اپردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! ردان روز و گاهها و ماه و گهنبارها وسال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین! 13 «یثه اهو ویریو....» 14 «اشم و هو....» 15 «اهون ویریه....»را می ستاییم. اردیبهشت زیباترین امشا سپند را می ستاییم. «ینگهه هاتم ....»

یسنه، هات 42-35 هفت هات

یسنه، هات 42-35 هفت هات

هات 35 1 [زوت :] اهوره مزدای اشون، رد اشونی را می¬ستاییم. امشا سپندان، شهریاران نیک خواه را می¬ستاییم. سراسر هستی اشون مینوی و استومند را می¬ستاییم. به فرمان اشه ی نیک، به فرمان دین نیک مزدا پرستی. [راسپی :] اهوره مزدای اشون.... 2 [زورت:] «هو متنم...» : اندیشۀ نیک، گفتار نیک و کردار نیک را که دراین جا ودر هرجای دیگری و رزیده شده است وورزیده خواهدشد، درود می گوییم و[خود] نیز با جان [ودل] به نیکی همی کوشیم. 3 ای اهوره مزدا! ای اردیبهشت زیبا! این را برای خویشتن بر می¬گزینیم: آن اندیشه و گفتار و کرداری را می ورزیم که بهترین کنشهای هر دو جهان است. 4 از پی پاداش پسین، بهترین کنش را همی گوییم به دانایان و نادانان، به شهریاران و شهروندان که جهان را آباد کنند و رامش بخشند. 5 براستی شهریاری را از آن کسی شمریم و از آن کسی دانیم و برای کسی خواستاریم که بهتر شهریاری کند: مزدا اهوره و اردیبهشت. 6 آنچه را که هر مرد یا زنی دانست که درست و نیک است، بر اوست که خودبکار بندد ودیگران را نیز بیاگاهاند تا آن را – آنچنان که هست – بکار بندند. 7 اینک شما را بهتر شماریم: ستایش و نیایش اهوره مزدا و آبادانی جهان را. اینک خود، این [کنش] را برای شما بجای آوریم و [دیگران را] نیز – آنچنان که بتوانیم- از آن بیاگاهانیم. 8 به سالاری «اشه» به همسایگی «اشه»، هریک از آفریدگان از بهترین پاداش هر دو جهان برخوردار شود.

9 این گفتار فرو فرستادۀ اهوره مزدا را با بهترین منش فراگستریم، آنگاه ترا [-ای زرتشت!-] گوینده و آموزگار آن دانیم. 10 ای اهوره! اردیبهشت و بهمن وشهریور نیک را، پیش از پیش سرود برسرودها، بیش از پیش درود بر درودها، بیش از پیش ستایش برستایشها [افزاییم].

هات 36 1 ای مزدا اهوره! نخست به میانجی کنش آذر و به دستیاری سپندمینوی تو، به تو نزدیک می شویم. آذر کسی را گزند رساند که تو آزردن او را خواسته باشی. 2 ای آذر مزدا اهوره! به خوشترین روش به سوی ما آی. با رامش دهنده ترین شادمانی، با شایسته ترین درود، به هنگام دادستان بزرگ، به ما روی آور. 3 تویی [مایۀ] خوشی مزدا اهوره، چونان سپند مینو. تویی [مایۀ] شادکامی او با کارآمدترین نامی که تراست. ای آذر مزدا اهوره! به تو نزدیک می شویم. 4 با اندیشۀ نیک، با روش درست، با گفتار و کردار دانایی نیک به تو نزدیک می¬شویم. 5 ای مزدا اهوره! ترا نماز می بریم و سپسا می¬گزاریم. با همۀ اندیشۀ نیک، با همۀ گفتار نیک، با همۀ کردار نیک به تو نزدیک می¬شویم. 6 ای مزدا اهوره! زیباترین پیکر را در میان پیکرها از آن تو دانیم: آن بلند [پایگاه] ترین [فروغ جهان] زبرین را که خورشیدش خوانند. «ینگهه هاتم....»

هات 37 5-1 [زوت: ] اینک اهوره مزدا را می¬ستاییم ......................................................................................................................

هات 38 1 اینک زمین را می¬ستاییم؛ زمینی که ما را در برگرفته است. ای اهوره مزدا! زنان را می¬ستاییم. زنانی را که از آن تو به شمار آیند و از بهترین اشه برخوردارند، می¬ستاییم. 2 با شور دینی، چالاکی، هشیاری و «دین» پاک، پاداش نیک و آرزوی نیک و فراونی نیک و نام نیک و بخشایش نیک را می¬ستاییم. 3 با شور دینی، چالاکی، هشیاری و «دین» پاک، پاداش نیک و آرزوی نیک و فراونی نیک و نام نیک و بخشایش نیک را می¬ستاییم. 3 اینک آبها را می¬ستاییم، آبهای فرو چکیده وگرد آمده و روان شده و خوب کنش اهورایی را. [ای آبها!] شما را که به خوبی روان و به خوبی در خورشناوری و به خوبی سزاوار شست و شو وبخشایش دو جهانید، [می¬ستاییم]. 4 اینک با نامهایی که اهوره مزدای خوش بخش به شما آبهای نیک داده است شمارا می¬ستاییم. با آن [نامها] شمارا می¬ستاییم. با آن نامها [از شما] دوستی خواهانیم. با آن نامها نماز گزاریم. با آن نامها سپاس گزاریم. 5 ای آبهای بارور! شمارا به یاری همی خونیم، شما را که همچون مادریدريال شما را که همچون گاوشیرده، پرستاربینوایانیدو از همۀ آشامیدنیها بهتر وخوشترید. شما نیکان را با رادی بلند بازو بدین جا [همی خوانیم] تا دراین تنگنا ما را پاداش دهید ویاری کنید شما ای مادران زنده! «ینگهه هاتم»

هات 39 1 اینچنین می ستاییم گوشورون و گوش تشن و روانهای خود و روانهای چارپایان را که مایۀ زندگی ما هستند، که ما برای آنهاییم و آنها برای مایند. 2 روانهای جانوران سودمند دشتی را می¬ستاییم. اینک روانهای اشون مردان و اشون زنان را – در هر جا که زاده شده باشند – [می¬ستاییم]؛ مردان و زنانی که «دین» نیکشان برای پیروزی اشه کوشیده است و می¬کوشد و خواهد کوشید. 3 اینچنین می¬ستاییم نرینگان و مادینگان نیک را: امشا سپندان جاودان زنده و جاودان پاداش بخش را که با منش نیک بسر می¬برند و آمشا سپند بانوان را. 4 ای اهوره مزدا! آنچنان که تو به نیکی اندیشیدی و سخن گفتی و رفتار کردی، ما اندیشه و گفتار و کردار نیک خویش را به پیشگاه تو فراز می¬آوریم. ای مزدا اهوره! همچنان ترا می¬ستاییم و نیایش می¬کنیم. همچنان ترا نماز می¬بریم و سپاس می¬گزاریم. به دستیاری پیوند نیک با اشه، با پاداش نیک و با پرهیزگاری نیک، به سوی تو می¬آییم. «ینگهه هاتم....»

هات 40 1 ای مزدا اهوره! اینک این پاداش را به یاد آر و آرزوی ما را برآور! ای مزدا اهوره! آنچه را تو فرمان داده ای که پاداش دینداری کسی چون من است. 2 این [پاداش] را تو به ما ارزانی داشتی تا چه در زندگی کنونی و چه [در جهان] مینوی، همنشین جاودانۀ تو و اشه باشیم. 3 ای مزدا اهوره! چنان کن که ارتشتاران به اشه بگروند [و] اشه جویند و برزیگران کوشا را به یگانگی دیر پای، پرشور و استوار دار تا با،[آتربانان] همگام باشند. 4 ای مزدا اهوره! چنین باد که خویشاوندان و همکاران و یاوران با آنانی از شما که ما با ایشان یگانه ایم، از آن شما به شمار آیند وما از پاکان و اشونانی باشیم که آنچه را آرزو می¬کنیم، به ما ارزانی دارید. «ینگهه هاتم....»

هات 41 1 سرودها ودرودها و نیایشها [ی خود را] به پیشگاه اهوره مزدا و اردیبهشت فراز آوریم و سزاوار وشایستۀ آنان دانیم. 2 ای مزدا اهوره! ای در میان باشندگان، خوب کنش ترین! بشود که از شهریاری نیک تو هماره بهره ور شویم! بشود که در هر دوجهان ، شهریار نیکی بر ما مردان و زنان فرمانروایی کند! 3 ای در میان باشندگان، خوب کنش ترین! ترا فرخنده و کامیاب و ایزد از اشه برخوردار دانیم. بشود که تو در هر دو جهان [نگاهبان] تن وجان ما باشی! 4 ای مزدا! ای در میان باشندگان، خوب کنش ترین! بشود که پناه دیرپای ترا دریابیم و به خود ارزانی داریم! [بشود که] به دستیاری تو، کامروا و نیرومند شویم و – آنچنان که آرزوی ماست – دیگرگاهی ما را در پناه خود گیری!

5 ای مزدا اهوره! سرود خوانان وپیام آوران تو خوانده شدیم و [آنرا] پذیرفتیم و به پاداشی که «دین» کسانی همچون ما را نوید دادی، خورسندیم. 6 این [پاداش] را تو به ما ارزانی داشتی تا چه در زندگی کنونی و چه [در جهان] مینوی، همنشین جاودانۀ تو اشه باشیم. 7 «ینگهه هاتم....» «هومتنم....» اندیشۀ نیک، گفتارنیک و کردار نیک را که در این جا ودر هر جای دیگری ورزیده شده است و ورزیده خواهد شد، درود می¬گوییم و [خود] نیز با جان [ودل] به نیکی همی کوشیم. «یثه اهو ویریو....» «اشم و هو ....» «ینگهه هاتم ....»

هات 42 1 [زوت وراسپی:] ای آمشا سپندان! پاره¬های «هفت ههات» را می¬ستاییم. آبهای چشمه [ساران] را می¬ستاییم. آبهای گذرگاهها را می¬ستاییم. بهم پیوستگیهای راهـ [ـها] را می¬ستاییم. بهم آمدنهای راهـ [ـها] را می¬ستاییم. 2 کوههای آبریزان را می¬ستاییم. دریاچه های آبزای را می¬ستاییم. کشتزارهای سود بخش گندم را می¬ستاییم. نگاهدار و آفریدگار را می¬ستاییم. مزدا وزرتشت را می¬ستاییم. 3 زمین و آسمان را می¬ستاییم. باد چالاک مزدا آفریده را می¬ستاییم. ستیغ البرز کوه را می¬ستاییم. زمین وهمۀ چیزهای نیک را می¬ستاییم. 4 منش نیک و روانهای اشونان را می¬ستاییم. [ماهی] «واسی»ی «پنچا سدورا» را می¬ستاییم. «خر»ی پاک را می¬ستاییم. که در میان دریای «فراخ کرت» ایستاده است. دریای «فراخ کرت» را می¬ستاییم. 5 هوم زرین برزمند را می¬ستاییم. هوم گیتی افزای را می¬ستاییم. هوم دور دارندۀ مرگ را می¬ستاییم. 6 آب روان ومرغ پران را می¬ستاییم. بازگشت اتربانان را می¬ستاییم؛ آنان که به سرزمینهای دور رفته اند, به کشورهای دیگر که [آموزش] اشه را خواستارند. همۀ امشا سپندان را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ....»

هات 52 1 [زوت و راسپی:] «یثه اهو ویریو...» [زوت:] آنچه را نیک است و آنچه را نیکتر است خوستارم برای سراسر آفرینش اشه که بوده است و هست و خواهد بود. اشی، بخشندۀ پیروزی دیرپای، به خواست خویش یاری رساند و آرزو را برآورد. 2 [اشی] از همۀ درمانهایی که در آبها و گیاهان و چار پایان است،برخوردار است؛ اوست که ستیزه های دیوان ومردمان [دروند] را – که به زیان این خانه و خانه خدای ورزند – در هم تواند شکست. 3 دهش نیک وپاداش نیک، نیکی پیشین و پسین که پیروزی دیر پای بخشد؛ آنچنان که ما از بزرگترین و بهترین و زیباترین پاداش بهره مند شویم. 4 امشا سپندان را ستایش و نیایش می¬گزاریم وخشنود می¬کنیم و آفرین می¬خوانیم تا این خانمان را بنوازند؛ سراسر آفرینش اشه را بنوازند و سراسر آفرینش دروج را براندازند. ای اشه!

مزدا را – که نیک خواه آفریدگان است – درود می¬گوییم. 8-5 ...............................................................................................................................................................................

هات 54 1 [زوت و راسپی:] ای ایریمن گرامی! بدین جا آی یاری مردان و زنان زرتشتی را؛ یاری منش نیک را؛ یاری هر آن «دین»ی را که درخور پاداشی گرانبهاست. دهش آرمانی اشه را که اهوره مزدا ارزانی دارد؛ خواستارم. «اشم و هو....» 2 [نماز] ایریمن ایشیه را می¬ستاییم؛ [آن نماز] توانای پیروز دشمن شکن را که در میان گفتارهای اشه بزرگترین آنهاست. «گاهان» پاک، ردان شهریار اشون را می¬ستاییم. «ستوت یسنیه» را می¬ستاییم که نخستین داد جهان است. «ینگهه هاتم....»

هات 55 1 [زوت:] سراسر هستی [خویش] – تن و استخوان و جان و پیکر و توش و بوی و روان و فروشی – را فراز آوریم ودرخور پیشگاه دانیم. اینچنین، این همه را در خور پیشگاه «گاهان» اشون؛ ردان شهریار اشون دانیم. دانیم. 2 «گاهان» پناه و نگاهدار و خورش مینوی مایند؛ ما را روان و خوراک وپوشا کند. «گاهان» ما را پناه و پایداری بخشند و خورش مینوی دهند؛ «گاهان» ما را روان وخوراک و پوشا کند. بشود که «گاهان» - در جهان دیگر، پس از جدایی تن وبو [از یکدیگر] – ما را پاداش نیک، پاداش بزرگ، پاداش اشه بخشد. 3 بشود که آنان نزد ما آیند، با نیرو، با پیروزی، با تندرستی، با درمان، با فراوانی، با بالندگی، با امرزش، با یاوری، با نیک خواهی، با اشه، با رادی و با دهش، آن «ستوت یسنیه» ها، آنچنان که مزدای توانا آنان را پیروز مندو جهان آرای بیافریند. نگاهبانی جهان اشه را؛ پاسداری جهان اشه را؛ یاوری پاداش گیران را و پاداش بخشان را و سراسر افرینش اشه را. 4 هر آن اشونی را که با این نماز [ویژه] خشنودی ردان؛ خویشتن را آمرزش خواهان، به پیشگاه تو اندر آید، تو او را به [پایگاههای] اندیشۀ نیک، گفتار نیک وکردار نیک [دربهشت] رسانی. 5 اشه ومنش نیک را می¬ستاییم. «گاهان» اشون؛ ردان شهریار را می¬ستاییم. 6 «ستوت یسنیه» را می¬ستاییم که نخستین داد جهان است؛ آن که بر شمرده شده، دوچندان گفته شده، آموخته شده، آموزش داده شده ، استوار داشته شده، ورزیده شده ، به یاد سپرده شده، از برخوانده شده، ستوده شده است وجهان هستی را به خواست خویش نو کند. 7 بخش «ستوت یسنیه» را می¬ستاییم. «ستوت یسنیه»ی از بر خوانده شده، باژ گرفته، سروده شده وستوده شده را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ....»

هات 56 1 بشود که سروش در این جا باشد ستایش اهوره مزدا را؛ تواناترین اشونی که او را می¬پرستیم، در آغاز همچنان که در انجام. ایدون بشود که سروش در این جا باشد ستایش اهوره مزدا را، تواناترین اشونی که او را می-پرستیم. 2 بشود که سروش در این جا باشد ستایش آبهای نیک و فروشی¬های اشونانی را که ستودۀ روانهای مایند، در آغاز همچنان که در انجام. ایدون بشود که سروش در این جا باشد ستایش آبهای نیک و فروشی¬های اشونانی را که ستودۀ روانهای مایند. 3 بشود که سروش در این جا باشد ستایش آبهای نیک – آن نیکان – را و امشا سپندان نیک، آن شهریاران خوب نیک کنش را و ستایش پاداش نیکی را که در خور اشونی است و ما را ارزانی شود. بشود که سروش نیک پاداش بخش در این جا باشد ستایش آبهای نیک را، در آغاز همچنان که در انجام. 4 ایدون بشود که سورش نیک در این جا باشد ستایش ابهای نیک – آن نیکان – وامشا سپندان نیک، آن شهریاران خوب نیک کنش را و ستایش پاداش نیکی را که درخور اشونی است و ما را ارزانی شود. بشود که سروش نیک پاداش بخش در این جا باشد ستایش آبهای نیک را. 5 [زوت و راسپی:] «یثه اهو ویریو....» «اشم و هو....» سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم...»

یسنه ، هات 57 سروش یشت سرشب

[زوت و راسپی:] «اشم وهو....» خشنودی سروش اشون دلیر «تن – منثره»ی سخت رزم افزار آهورایی را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین! [زوت»] «یثه اهو ویریو ....» که زوت مرابگوید. [راسپی:] «یثه اهو ویریو ....» که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا.....» که پارسا مرددانا بگوید. کردۀ یکم 2 [زوت و راسپی:] سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم. [زوت:] نخستین کسی که در میان آفریدگان مزدا، نزد برسم گسترده، اهورمزدا را ستود؛ امشا سپندان را ستود؛ نگهبان و آفریدگاری را ستود که سراسر آفرینش، آفریدۀ اوست. 3 «اهه ریه....» : برای فر و فروغش، برای نیرو و پیروزی اش ، برای یزدان پرستی اش ، با نماز[ی به بانگ] بلندوبا زور اورا می¬ستاییم، آن سروش پارسا را و اشی نیک بزرگوار را ونریوسنگ برزمند را. بشود که سروش پیروز مند اشون، ما را به یاری آید. 4 سروش پارسا، رد بزرگوار را می¬ستاییم . اهوره مزدا را می¬ستاییم که در اشونی برترین، که دراشونی سرآمد است. همه سرودهای زرتشتی و همه کنش [های] نیک ورزیده را می¬ستاییم: آنچه را که ورزیده شده است و آنچه را که ورزیده خواهد شد. کردۀ دوم 5 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم. 6 نخستین کسی که برسم بگسترد: سه شاخه و پنج شاخه و نه شاخه تا به زانو وتا به نیمۀ پا رسنده، ستایش و نیایش وخشنودی و آفرین امشا سپندان راو ................................................................................................................................................................................. کردۀ سوم 7 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم. 8 نخستین کسی که پنج «گاهان» سپیتمان زرتشت اشون را بسرود،از «پتمان» وبند وگزارش و پاسخ، ستایش ونیایش وخشنودی و آفرین امشا سپندان را. «اهه ریه...» کردۀ چهارم 9 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم. 10 کسی که مرد درویش وزن درویش را پس از فرورفتن خورشید، خانه ای استوار بخشد. کسی که با رزم افزاری کارساز، [دیو] خشم را زخمی خونین زند؛ آنچنان که توانایی، ناتوانی را. «اهه ریه ....» کردۀ پنجم 11 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم؛ آن دلیر چالاک نیرومند گستاخ توانای بلند اندیش را. 12 کسی که از همۀ کارزارها، پیروز به انجمن امشا سپندان باز گردد. «اهه ریه....» کردۀ ششم 13 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می¬ستاییم؛ آن نیرومند ترین ، دلاورترین ، تخشاترین، چالاک ترین و هراس آورترین جوان در میان جوانان را. ای مزدا پرستان! بکوشید ستایش سروش اشون را 14 دورباد از این خان ومان ، دور باد از این روست، دور باد از این شهر، دورباد از این سرزمین نیاز زشت و سیلاب! از خان و مانی که سروش اشون، در آن کامروا شده واشون مرد سرآمد در اندیشۀ نیک، سرآمد در گفتار نیک و سرآمد در کردار نیک، در آن بخوبی پذیرفته شده باشد. «اهه ریه....» کردۀ هفتم 15 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می ستاییم؛ آن شکست دهندۀ[مرد] «کیذ» آن شکست دهندۀ [زن] «کییذی» ؛ آن فرو کوبندۀ دیو بسیار زورمند دروج – تباه کنندۀ زندگی - ؛ آن نگاهبان و دیدبان بهروزی همۀجهانیان را. 16 آن که هرگز به خواب نرود و هشیارانه آفرینش مزدا را نگاهداری کند.آن که هرگز به خوب نرودو هشیارانه افرینش مزدا رانگاهانی کند.ن که پس از فرو رفتن خورشید؛ سراسر جهان استومند را با رزم افزار آخته، پاسداری کند. 17 آن که از هنگام آفرینش نیک و بد بر دست آن دومینو- سپند مینو و انگر [مینو] – [هرگز] نخفته و جهان اشه را پاسداری کرده است. آن که روز و شب، همواره با دیوان مزندری در نبرد است. 18 آن که از بیم دیوان هراسان نشودونگریزد؛ آن که همۀ دیون – ناگزیر- از او هراسان وگریزان شوند و ازبیم به تاریکی روی نهند. «اهه ریه ....» کردۀ هشتم 19 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون ؛ رد اشه را می ستاییم ؛ آن که هم درمان بخش، شهریار زیبای زرین چشم؛ برفراز بلندترین ستیغ البرز کوه، اورا بستود. 20 آن خوش گفتار، به سخن پناه بخش، بهنگام گویا و از هرگونه دانش آگاه که رهنمونی «منثره» را دریافته وخود در چنین پایگاهی است. «اهه ریه....» کردۀ نهم 21 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون؛ رد اشه را می ستاییم ؛ آن که خانۀ صد ستون استوارش، بر فراز بلندترین ستیغ البرز کوه بر پا شده است؛ خانه ای دراندرون؛ خود روشن واز بیرون ستاره آذین. 22 آن که «اهون ویریه....» و «یسنه، هفت هات» و «فشو شو منثره» ی پیروزمند و سراسر «یسنو کرتی»، رزم افزار پیروزمند کار آزمودۀ اوست. «اهه ریه......» کردۀ دهم 23 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون ، رد اشه را می ستاییم. از نیرو و پیروزی و فرزانگی ودانایی وی بود که امشا سپندان به هفت کشور زمین آمدند. اوست که دین را ، آموزگار دینی به شمار آید. 24 اوست که چونان شهریاری کامروا به سوی جهان استومند فرود آید. این دین را خستو شد اهوره مزدای اشون، چنان که بهمن، چنان که اردیبهشت، چنان که شهریور، چنان که سپندارمذ، چنان که خرداد، چنان که امرداد، چنان که پرسش اهورایی، چنان که پاسخ اهورایی. 25 ای سروش پارسای برزمند! اینک شود که تو در هر دو جهان – در این جهان استومند و [در آن جهان] مینوی = ما را پناه بخشی؛ در برابر ناپاک تباهکار، در برابر خشم نا پاک، در برابر ارتشتاران ناپاک که درفش خونین برافرازند، در برابر تاخت وتازهای خشم که [دیو] خشم بد کنش «ویذتو» دیو آفریده برانگیزند! 26 ای سروش پارسای برزمند! اینک بشود ه تو ستوران ما را زور دهی و ما را تندرستی بخشی که بتوانیم بدخواه را از دور دیدبانی کنیم ودشمن را برانیم و هماورد بدخواه کینه ور را به یک زخم، از پای در آوریم! «اهه ریه ....» کردۀ یازدهم 27 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می ستاییم. [گردونۀ] او را چهار تکار سپید ؛ روشن ، درخشان؛ پاک ، هوشیار و بی سایه با سمهای شاخی زرکوب در پهنه مینوی می کشند. 28 آنان تندترند از اسبان، تندترند از بادها، تندترند از باران، تندترند از مرغان پران، تندترند از تیر خوب پرتاب شده. 29 [تکاورانی] که از پی هرکس تازند، بدو توانند رسید وکسی نتواند از پی بدانها رسد. تکاورانی که سروش نیک اشون را می کشند و با دو رزم افزار ، فرا رسند. اگر کسی در خاور هندوستان باشد، سروش او را گرفتار کند واگر در باختر [جهان] باشد، اورا براندازد. «اهه ریه......» کردۀ دوازدهم 30 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون ، رد اشه را می ستاییم ؛ بزرگواری را که کمر بسته به نگاهبانی آفرینش مزدا ایستاده است. 31 آن که سر [کوبی] دیوان را، رزم افزاری برنده، تیز و خوب زنش، در دست گرفته، سه بار در هر روز و هر شب بدین کشور«خونبرث» درخشان در آید.

32 زدن اهریمن نا پاک را، زدن [دیو] خشم خونین درفش را، زدن دیوان مرنذری را، زدن همۀ دیوان را. «اهه ریه ....» کردۀ سیزدهم 33 سروش پارسای بزمند پیروز گیتی افزای اشون ، رد اشه را می ستاییم. دراین جا و در هرای دیگر – در همه جای روی زمین – او را می ستاییم. سراسر پیروز آن اشون پیروز دلی «تن- منثره»، تل جنگ آور توانا را می ستاییم. بازوان رزم آزمودۀ او را که دیوان را سربکوبد، می ستاییم. آن اشون پیروز در پیروزی پیروزمند را، آن برتری پیروزمند را، سروش پارسا و ایزد «آرشتی» را می ستاییم. 34 خانه هایی را که در پناه سروش است، می ستاییم. خانمانی را می ستاییم که در آن، سروش اشون را گرامی داشته و اشون مرد سر آمد در اندیشۀ نیک، سرآمد درگفتار نیک و سرآمد در کردار نیک به خوبی پذیرفته باشند. «اهه ریه.....» «اهمایی ریشچه....»

هات 58 1 این نماز نیک بنیاد به اشه و به آرمیتی پیوسته، این نمازی را که بنیادش اندیشۀ نیک وگفتار نیک و کردار نیک است، رزم افزار پیروزی می دانیم. 2 بشود که این نماز، ما را از ستیزۀ دیوان ومردمان [در وند]پناه بخشد. دارایی و هستی خویش را بدین نماز می سپاریم تا ما را پناه و پرستاری و نگاهبانی و پاسداری بخشد. 3 ای اهوره مزدا! ما درنماز [تو] سادمانیم. ماخواستاریم که نماز گزار باشیم. ما ستایش را برا پای ایستاده ایم دارایی وهستی خویش را بدین نماز می سپاریم تا ما را پناه و پرستاری و نگاهبانی وپاسداری بخشد. «ای آهوره! این را از تو می¬پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: چگونه [باید باشد] نیایش فروتنانۀ ددادگان تو!» 4 رهبر اشون پیروزمند است. بهترین رهبر را بزرگ می داریم. اوست پدر آفرینش «اشه» و هر آن که از آفرینش «اشه» است، چه مرد و چه زن. بی گمان، او نیک کنش است. آن بزرگ نیک زیبا را یاد همی کنیم و بزرگ همی داریم. آن که با اشه و فراوانی ورادی و دهش ومهربانی جهان را بپرورد، به دستیاری آذر اهوره مزدا پرستار و پاسدار ماست. 5 ای آمشا سپندان! آنچنان که ما را آفریدید، ما را در پناه خویش گیرید! ای نیکان! ما را پناه بخشید! ای نیکان! ما را پناه بخشید! ای امشا سپندان! ای شهریاران خوب کنش! پناه بخش ما باشید! «ای مزدا! من جر تو کسی را نمی¬شنام ؛ پس در پرتو «اشه» ما را پناه بخش!» 6 اندیشه، گفتار، کردار، ستوران و مردمان را از آن سپند مینو دانیم. [از اوست] که چارپایان رسا، چارپایان درست، زندگی درست و پسران درت داریم. [از اوست] تندرستی و رسایی و برخورداری ما از پاکی. بشود که ما درآفرینش دادار اهوره مزدا، فروغ آفریدگار را توانیم دید. 7 ای آذر اهوره مزدا! ترا نماز می¬گذاریم. به هنگام بزرگترین آزمایش ایزدی، به سوی ما آی و بخشش و شادامانی بزرگ – خرداد و امرداد- ما را ارزانی دار! 8 سراسر «ستوت یسنیه» را با برترین بندهای آن می ستاییم. ای مزدا اهوره! زیباترین پیکر را در میان پیکرها از آن تو دانیم: [پایگاه ] ترین[فروغ – جهان]زبرین را که خورشیدش خوانند.

9 «ستوت یسنیه» را که نخستین دادجهان است، می ستاییم.

هات 59 17-1 ................................................................................................................................................................................ 127-18 ................................................................................................................................................................................ 28 بهرام اهوره مزدا آفریده را می¬ستاییم. سوشیانت پیروز را می¬ستاییم. [زوت و راسپی:] این برسم به آیین اشه گسترده و زور و گشتی [برسم] را می¬ستاییم. روان خویش را می¬ستاییم. فروشی خویش را می¬ستاییم. 29 همۀ ایزدان اشون را می¬ستاییم. همۀردان اشونی را می¬ستاییم.: هنگام ردی هاونی، هنگام ردی ساونگهی و ویسیه، هنگام ردی همۀ ردان بزرگ. «ینگهه هاتم....» 20 [راسپی :] خوب [و] آنچه بهرت از خوب است ترا باد؛ ترا [و] زوت را! بشود که پاداش زوت – آن [زوت] در اندیشۀ نیک سرآمد، درگفتار نیک سرآمد، در کردار نیک سرآمد – ترا ارزانی شود! 31 [زوت:] شد که آنچه بهتر از خوب است، به سوی آید! مبادا که آنچه بدتر از بد است، به سوی شما آید! مبادا که آنچه بدتر از بد است ، به سوی من آید! 32 [زوت و راسپی:] «یثه اهو ویریو.....» »اشم و هو....» 33 «اهون ویریه....» را می¬ستاییم. اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می¬ستاییم. «فشو شو منثره»ی «هادخت نسک» را می¬ستاییم. سراسر بخش «ستوت یسنیه» را می¬ستاییم. «ستوت یسنبه» را می¬ستاییم که نخستین داد جهان است. 34 [زوت:] «یته اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [راسپی:] «یثه اهو ویریو....» که زوت را بگوید. [زوت»] اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 60 1 [زوت و راسپی :] «پس براستی، بهترن نیکی ها بهره آن کس خواهد شد که در زندگی استومند و مینوی، ما را به راه راست بهروزی – [راه] جهان اشه که جایگاه اهوره است – رهنمونی کند. ای مزدا! دلدادگان تو در پرتو نیک آگاهی وپاکی به تو خواهند پیوست.» 2 بشود که خشنودی و پارسایی و درود و دهش و پذیرش، بدین خانمان ارزانی شود! بشود که اینک اشه و توانایی و پاداش و فرو خشی و پیشوایی دیر پای این دین اهورایی زرتشت، بدین جا فرود آید! 3 اینک مبادا که پیوند گله و رمه از این جا بگسلد! مبادا که پیوند اشه از ما بگسلد! مبادا که پیوند اشون مرد از ما بگسلد! مبادا که پیوند دین اهورایی از ما بگسلد! 4 بشود که فروشی¬های پاک نیک اشونان، همراه درمان اشی –[که] به پهنای زمین و درازای رودها وبلندای خورشید[است] – بدین خانمان فرود آیند تا بهروزی [به این خانه] فرا رسد و بر فر و فروغ آن بیفزاید و بتواند در برابر بد خواه پایداری کند! 5 بشود که در این خانه، فرمانبرداری بر نافرمانی، اشتی بر ناسازگاری، رادی بر نارادی، فروتنی بر برتنی، گفتار راست برگفتار ناراست و اشه بر دروج [چیره شود]..... 6 بدان سان که امشاسپندان بتوانند تا هنگام پاداش جاودان، در این جا فرمانبرداری و پارسایی و ستایشها و نیایشهای نیک و دهش خوب و دهش دلخواه و دهش دوستانه را دریابند. 7 مبادا که این خانه، هرگز از خوشی فر و هستی و فرزندان برازنده و همراهی دیرپای اشی نیک – آن که اشونان را به خوشی رهنمون است – تهی ماند. 10-8 [زوت:] ................................................................................................................................................................................. 11 تا آن که منش ما شاد شود [و] روان ما کامیاب [و] تن [ما] خورسند باشد که بهشت رسیم. همچنین پس از آشکار شدن [کردارها] به بارگاه آهورایی [گراییم]، ای مزدا! 12 ای اشه ی بهتر! ای اشه ی زیباتر! بشود که به دیدار تور سیم. بشود که به تو نزدیک شویم. بشود که هماره همنشین تو باشیم. «اشم و هو .....» 13 «یثه اهو ویریو...» «اشم و هم....» «اهون ویریه.....» را می¬ستاییم. اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می ستاییم. «ینگهه هاتم ....»

هات 61 1 [زوت:] «اهون ویریه ....» را همی خوانیم در زمین و در آسمان. «اشم و هو ....» را همی خوانیم در زمن و در آسمان «ینگهه هاتم ....» خوب ستوده را همی خوانیم در زمین ودر آسمان. «آفرینگان دهمان» نیک اشون مردان پاک را همی خوانیم در زمین و در آسمان..... 2 راندن و برانداختن اهریمن و آفرینش پتیاره پر گزندش را. راندن و برانداختن مردان «کخوارد» و زنان «کخواریذی» را. راندن و برانداختن مرد «کخوارذ» و زن «کخواریذی» را. 3 راندن و برانداختن مردان «کیذ» و زنان «کییذی» را. راندن و برانداختن مرد «کیذ» و زن «کییذی»را. راندن و برانداختن دزد و راهزن را. راندن و برانداختن «زندیک» و جادو را. راندن و برانداختن مهر آزار ( پیمان شکن) را.

4 راندن و برانداختن کشندگان و دشمنان اشون مرد را. راندن و برانداختن «اشموغ» و فرمان گزار نا پارسای پرگزند را. راندن و برانداختن هر دروند نادرست اندیش نادرست گفتار نادرست گفتار نادرست کردار را ای سپیتمان زرتشت! 5 «چگونه دروج را از خود دور برانیم؟» ما همچون سوشیانتها دروج را از خود خواهیم راند. ای اشه! چگونه آن [دروج]را دور توانیم راند، آنچنان که توانایی، ناتوانی را در همۀ هت کشور برافگند، دور راندن و برانداختن سراسر هستی در وند را؟ اهوره را – که نیک خواه آفریدگان است – سرود خوانیم.

هات 62 1 [زوت و راسپی:] «یثه اهو ویریو....» ای آذر اهوره مزدا! ترا ستایش و نیایش، پیشکش خوب، پیشکشی دلخواه، پیشکشی دوستان خواستارم. تویی برازندۀ ستایش و نیایش. بشود که تو در این خانمان به ستایش و نیایش برازنده شوی! خوشا مردی که ترا به آیین اشه بستاید؛ هیزم دردست ، برسمدر دست، شیر در دست، هاون در دست. 2 ای آذر اهوره مزدا! آن هیزمی که بشاید، ترا باد! آن بخوری که بشاید، ترا باد! آن خورشی که بشاید، ترا باد! آن اندوختهای که بشاید، ترا باد! برنایی و نگاهبانی توگماشته باد! [دین] آگاهی به نگاهبانی تو گماشته باد.... 3 تا تو دراین خانمان فروزان باشی. تا تو هماره در این خانمان فروزان باشی. تا تو در این خانمان روشن باشی. به روزگارانی دیرپای تا به هنگام رستاخیز تواناو همچنان در هنگامۀ رستاخیز توانا و نیک. 4 ای آذر اهور مزدا! زود مرا گشایش بخش! زود مرا پناه بخش! زود مرا زندگی پر گشایش و پناه بخش ! زود مرا زندگی دراز، دانایی، اشونی، زبان شیوا، روان هوشیار و پس آنگاه خرد فراوان فراگیر نابود نشدنی بخش.... 5 پس آنگاه مرا دلیری مردان، همیشه بر پای ایستاده، بی خواب و در آرامگاه [نیز] بیدار، بخش! مرا فرزندانی رسا و کاردان، دین گستر، کشور[پرور] وانجمن آرا، با هم بالنده، نیک اندیش و از تنگنا رهاننده بخش که خانمان و روستا و شهر و کشور ونام و آوازۀ کشور را افزایش بخشند.

6 ای آذر اهوره مزدا! مرا آنچه کامروا سازد، ببخش! اکنون و تا ابد، بهشت اشونان و روشنایی همه گونه اسایش بخش ، مرا ارزانی دار تا من به پاداش نیک ونام نیک و زندگی خوش ردان رسم. ای سپیتمان[زرتشت]! آذر اهوره مزدا همه را آواز می دهد؛ آنان را که برایشان شام وچاشت بامداد می پزد. از همگان خواستار پیشکشی خوب است، پیشکشی دلخواه، پیشکشی دوستانه. 8 آذر به دستهای همۀ روندگان می نگرد: -چه آورد دوستی، دوستی را؛ آن فرا رونده، آن آرامش گزیده را> 9 اگر از راه رسیده، به ایین اشه هیزم پیشکش آورد و به ایین اشه برسم وگیاه «هذا نئپتا» بگسترد، پس آذر مزدا اهوره – [آن آذر] خشنود ونیازرده – اورا خواستار کامیابی شود: 10 بشود که ترا رمه ای از چار پایان و گروهی از مردان باشد! بشود که ترا زندگی و منشی ورزیده باشد! بشود ه زندگی را به شادکامی بسر بری در شبهایی که خواهی زیست!

این است آفرین آذر، کسی را که هیزم خشک روشنی دیدۀ به آیین اشه پاک شده، نزد او آورد. 11 «اشم و هو....» فرا رفتن و واپس کشیدن و پذیرفتن آبهای نیک را روی آوریم. 12 من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیوستیز واهورایی کیشم. هاونی اشون، ردا اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین! ساوتگهی و ویسیه ی اشون، ردان اشونی را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین. ردان روز و گاهها و ماه و گهنبارها وسال را ستایش ونیایش و خشنودی و آفرین. 13 [زوت »] «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. [راسپی»] «یثه اهو و یریو....» که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 63 1 [زوت و راسپی:] «مزدااهوره» کسانی را که در پرتو «اشه» بهترین پرستشها را بجای می¬آورند، می شناسد. من نیز چنین کسانی را که بوده اند و هستند، به نام می ستایم و با درود [بدانان] نزدیک می-شوم. شهریاری مینوی نیک تو – شایان تر بخشش آرمانی در پرتو «اشه» - از آن کسی خواهد شد که با شور دل، بهترین کردارها را بجای آورد. 2 ................................................................................................................................................................................. 3 اهوره مزدای اشون، ردا اشونی را می¬ستاییم. امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش را می¬ستاییم. آبها را می¬ستاییم. روانها و فروشی¬های اشونان را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم...» «یثه اهو و یریو...»

هات 64 1 [زوت:] .... چون آنان فرا رسند، جهان به «اشه» گراید. 7-2 .................................................................................................................................................................................

هات 65 5-1 .......................................................................................................................................................... 6 بشود که فروشی اشونانی که بودند و هستند، آنان که زاده شده اند و آنان که هنوز زاده نشده اند و آنان که«پادباب» بجای آورند. بدین جا آیند! 7 ای آبهای نیک! ای بهترین آفریدگان مزدا! آب از آن بد اندیش مباد! آب از آن بد گفتار مباد! آب از آن بدکردار مباد! آب از آن دردین، دوست آزار، مغ آزار، همسایه آزار و خانواده آزار مباد! آب از آن آنان که اشونان رازیان رسانند، از آن آنان که تن ما را – که کسی را آسیب نپسندیم- گزند رسانند، مباد! 8 آب از آن دزد، تاراجگر، راهزن، پارسا کش، جادو، اشموغ نا پارسا، دروغگ.ی ستمکار وکسی که مردار به خاک سپارد، مباد! ستیهندگی اینان به خودشان باز گردد. کسی که گزندی را انگیزه شود، همان گزند بدو رسد. 9 ای آبها! تا بدان هنگام که «زوت» ستایش بجای آورد، در این جا رامش گزینید. چگونه [«زوت»] با گفتار آزموده، آبهای نیک را ستایش تواند کرد؟ چگونه «زوت» هرگاه که ستایش ناشایست بجای آورد، زبانش بسته شود؟ چگونه گفتارهایی که آموزگار آموزد، به سامان رسد؟ چگونه است آفرین؟ چگونه است خویشکاری؟ چگونه است[آن] رادی که اهوره مزدا به زرتشت آموخت و زرتشت به جهان استومند رسانید؟ 10 ای زرتشت! نخست کام خویش از «آبها» بخواه، پس آنگاه «آب زور» پاکی را که اشونی پالوده باشد، پیش آر و این «باژ» را برخوان: 11 ای آبها! خواهشی بزرگ از شما دارم؛ آن را به من ارزانی دارید! آن بخشش بزرگی که در پرتو آن، از فریب و چیرگی دشمن برکنار توان بود. ای آبها! از شما چند گونه بخشش خواستارم: نیرو و فرزندان نیک ( آنچنان که بسیاری از کسان آرزو دارند) بدان سان که کسی در پی زیان رساندن و ستم ورزیدن بدانان و زدن و ربودن وکشتن آنان نباشد. 12 [زوت و راسپی:] ای آبها! ای زمینها! ای گیاهان! ای امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش! ای نیکان نرینه و مادینه! ای داداران نیک! ای فروشی های نیک زورمند در همه جا پیروز اشونان! ای مهر فراخ چراگاه! ای سروش پارسای برزمند! ای رشن راست ترین! ای آذر پسر اهوره مزدا! ای اپام نپات، رد بزرگوار و شهریار تیز اسب! ای اشونان ! ای بهترین بخشندگان! این بخشش راازهمۀ [شا] ایزدان خواستارم:

13 ای آبها . ............................................................................................................................................................. [زوت:] آنچه بزرگتر از این است، آنچه بهتر از این است، آنچه زیباتر از این است و آنچه ارزشمندتر از این است، ما را ارزانی دارید، ای ایزدان اشون! شما که توانایید بدانچه خواستارید، تندتر و تیزتر از باژ این [پاره از] گاهان: «بهترین خواست درست کرداران – ساختن جهان نو – را برآورد.» 15 «ای مزدا! ای آن که زمین و آب و گیاهان را آفریدی! مرا با سپندترین مینو [ی خویش] رسایی و جاودانگی بخش ودر پرتو منش نیک، توش و توان و پایداری [ارزانی دار و] ا ز آموزشهای خود بهره مند کن.» 16 ................................................................................................................................................................................. 18-17 ................................................................................................................................................................. 19 [راسپی:] «یثه اهو ویریو.....» که زوت مرا بگوید [زوت:] «آثارتوش اشات چیت هچا.....» که پارسا مرد دانا بگوید.

هات 66 1 [زوات و راسپی :] « اشم و هو....» «به آیین اشه می دهم این زور آمیخته به هوم آمیخته به شیر آمیخته به هذانئپتای به آیین اشه نهاده، ترا ای [آب] اهورایی اهوره، خشنودی اهوره مزدا، امشا سپندان، سروش پارسا و آذر اهوره مزدا، رد بزرگوار اشون را. 16-2 ................................................................................................................................................................. 19-17 [زوت و راسپی:] به آیین اشه می دهم این زور آمیخته به هوم آمخته به شیرآمیختهبه هذا نئپتای به آیین اشه نهاده ، ترا ای [آب] اهورایی اهوره ؛ خشنودی............................................................................................

هات 67 4-1 ................................................................................................................................................................. 5 بشود که او به آیین اشه به سوی ما آید. 8-6 [زوت و راسپی:] .................................................................................................................................................................

هات 68 1 ای [آب] اهورایی اهوره! اینک این نیایش، ترا می گزاریم؛ از آن رو که از تو روی برتافتیم و ترا آزردیم. بشود که این زور آمیخته به هوم آمیخته به شیر آمیخته به هذا نئپتا را از ما بپذیر ای [آب] اهورایی اهوره! 2 بشود که تو به من زوت روی آوری شیر و چربی را، تندرستی و درمان را، گشایش و بالندگی را، زندگی خوش و گرایش به اشه را، نیکنامی و آسایش روان را، پیروزی و افزایش گیتی را. 3 ای [آب] اهورایی اهوره! می ستاییم ترا بازور [و] اندیشۀ نیک. ای [آب] اهورایی اهوره! می ستاییم ترا با زور [و]گفتار نیک. ای [آب] اهورایی اهوره! می ستاییم ترا با زور [و] کردار نیک. 4 روشنی اندیشه را، روشنی گفتار را، روشنی کردار، زندگی خوش روان را، افزایش گیتی را و زندگی خوش کسی را که به اشه گراید.

5 ای[آب] اهورایی اهوره! مرا بهترین سرای اشونان ببخش! مرا روشنایی همه گونه خوشی دهنده ببخش! ای[آب] اهورایی اهوره! مرا پسران کارآمد- که خانمان و روستا و شهر وکشور و نام و آوازۀ کشو را افزایش دهند- ببخش! 6 ای[آب[ اهورایی! ترا می ستاییم. دریای فراخ کرت را می¬ستاییم. همۀ آبهای روی زمین را می¬ستاییم: [خواه] ایستاده، [خواه] روان، [خواه] چشمه، [خواه] رود و[خواه آب] برف وباران. 7 با چنین ستایش ونیایشی – که شما را شایسته ترین ستایش ونیایش است – به آیین اشه؛ بهترین آبهای نیک مزدا آفریدۀ اشون را می ستاییم. آب نیک را می ستاییم. 8 شیر و چربی وآب روان وگیاه بالنده را می ستاییم؛ پایداری [در برابر] آز دیو آفریده، پایداری [در برابر] دشمنی موش پری و درهم شکستن اورا ، چیرگی بر اشموغ نا پارسا و ستمکار پر گزند و باز گردانیدن دشمنی [ایشان] را و پایداری [در برابر] دشمنی دیوان ومردمان [دروند] را. 9 ای [آب] اهورایی اهوره! به ستایش ما گوش فراده! ای [آب] اهورایی اهوره! به ستایش ما خشنود باش! [زوت:] [هنگام] ستایش ما، هنگام ستایش بسیار و ستایش خوب و پیشکش آوردن زور نیک، به یاری ما بیا و نزد ما جای بگزین. 10 ای آبهای نیک آهورایی اهوره! کسی که شما را با بهترین زور، با زیباترین زور، بازوری که اشونی آن را پالوده باشد، بستاید... 11 «اهمایی رئشچه....» او را فروغ و فر، او را تندرستی، او را پایداری تن، اورا پیروزی تن، اورا خواستۀ بسیار آسایش بخش، او را فرزندان کارآمد، او را زندگی دیرپای، اورا بهترین هستی اشونان و روشنایی همه گونه آسانی بخش... 12 .... ارزانی دارید ای آبهای نیک! به من – زوت – ستایشگر و به ما مزدا پرستان نیایشگر و به دوستان و پیروان و پیشوایان و آموزندگان ومردان و زنان ونا برنایان و پسران و دختران برزیگران.... 13 .... آنان که برجای خویش پایداری توانند کرد، چیره شدن بر نیاز و تنگدستی را که با تاخت و تاز لشکر دشمن و ستیزه [و] کینه وری، روی آورد. [چنان کن که آنان]، راست ترین راه را بجوینند و بیابند؛ [راهی] که راست ترین راه است به سوی «اشه» و به سوی بهترین هستی اشونان و به سوی روشنایی همه گونه آسانی بخش. «ریثه اهو ویریو....» 14 [زوت:] زیستگاه خوب و آرام و پایدار خواستارم خانواده¬ای را که این زورها در آن درآیند. زیستگاه خوب و آرام و پایدار خواستارم همۀ خانواده های مزداپرستان را. ای آذر! ترا با پیشکشی خوب، با پیشکشی دلخواه و با پیشکشی دوستانه آفرین می¬خوانم. ای [آب] اهورایی! ترا با ستایش خوب آفرین خوانم. 15 رامش خواستارم این سرزمین دارای چراگاهـ [ـهای] خوب را. هر آنچه را در زمین و آسمان خوب و پاک است، برای [شما] خواهم. هزار درمان [برساد] ! ده هزار درمان [برساد]! ................................................................................................................................................................. 19 [راسپی:] فراخی و آسایش آرزومندم سراسر آفرینش اشه را. تنگی و دشواری آرزومندم سراسر آفرینش دروج را. بشود که چنان پیش آید؛ آنچنان که من آرزومندم. « هومتنم...» ..................................................................................................................................................... ایزد نیک«آدا» و اشی نیک را بدین جا فرو همی خوانیم. ................................................................................................................................................................. [اینک] آنچه را آرزوی ماست، به ما ارزانی دارید، ای کسانی که می¬توانید خواهش ما را برآورید! ای آبها! ما را فروغ و ر بخشید: آن نیکی که [دیگران را] پیش از این بخشیدید. 22 [زوت وراسپی:] نماز [می¬گزاریم] اهور مزدا را. نماز [می¬گزاریم] امشا سپندان را. نماز [می¬گزاریم] مهر فراخ چراگاه را. نماز [می¬گزاریم] خورشید تیز اسب را. نماز [می¬گزاریم]گوش را. نماز [می¬گزاریم]«گیه» را. نماز [می¬گزاریم] فروشی زرتشت سپیتمان اشون را. نماز [می¬گزاریم] همۀ آفرینش اشه را که بود و هست و خواهد بود. 23 در پرتو منش نیک وشهریاری مینوی واشه، تن [ما] را به کام [ما] ببالان. این بلندترین روشنی در میان [روشنیهای] بلند را. سرانام که تو – [ای مزدا!] – با سپندن مینو فرا خواهی رسید. «اشم وهو...» من خستویم که مزدا پرست، زرتشتی، دیو ستیز و اهورایی کیشم.

................................................................................................................................................................................ 24 [زوت و راسپی:] نماز می گزاریم شما را ای «گاهان» اشون! ................................................................................................................................................................................ [زوت و راسپی:] ................................................................................................................................................................................ «اشم و هو....» «سپنتمدگاه» را می ستاییم تابدین جا در آید. «ینگهه هاتم ....»

هات 69 1 [زوت و راسپی:] ................................................................................................................................................................................ 2 ................................................................................................................................................................................ شهریاری مینوی نیک تو – شایان ترین بخشش آرمانی ....

هات 70 1 [زوت:] آنان را خواستار ستایشم. خواستار آنم که درود گویان نزدآنان درآیم. آن امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش. آن بغ، آن رد را می ستاییم، آن اهوره مزدا، دادار پناه بخش و پدید آورندۀ همۀ نیکیها راو آن رد را می ستاییم، آن زرتشت سپیتمان را. 2 همگان را از آنچه به ما داده شده است، بدرستی بیاگاهانیم: آنچه از اهوره مزدا، آنچه از بهمن، آنچه از اردیبهشت، آنچه از شهریور، نچه از سپندارمذ، آنچه از خرداد [و] امرداد، آنچه از گوش تشن، آنچه از گوشورون و آنچه از آذر هوره مزدا [است.] 3 آنچه از سروش پارسا، آنچه از رشن راست ترین، آنچه از مهر فراخ چراگاه، آنچه از باد اشون، آنچه از دین نیک مزدا پرستی، آنچه از افرین اشونی نیک، آنچه از پیمان شناسی اشونی نیک و آنچه از بی آزاری اشونی نیک [است]. 4 تا ما «منثره» را بسیار بگسترانمی؛ تا سوشیانتهای کشورها پاداش مردمان را بانگ برآورند. بشود که [ماهمچون] سوشیانها شویم. بشود که [ما] پیروز شویم. بشود که ما از دوستان ارجمند اهوره مزدا شویم، ما مردان اشونی که به اندیشۀ نیک می اندیشیم، به گفتار نیک سخن می گوییم و به کردار نیک رفتار می¬کنیم.... 5 «تا منش نیک به سوی ما آید» ؛ آنگاه [روانم] به بخشایش شادی انگیز رسد. «چگونه روانم به شادی روز افزون خواهد رسید؟» 6 فرا رفتن و واپس کشیدن آبهای نیک و پذیرفتن آنها را می ستاییم. رد بزگوار ، شهریار شیدور، اپام نپات تیز اسب را می ستاییم. سراسر آفرینش اشه، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ما را بشنوید ................................................................................................................................................................................. «ینگهه هاتم....»

هات 71 1 [زوت و راسپی:] فرشوشتر اشون از زرتشت اشون پرسید: ای زرتشت! نخست پاسخ گوی: کدام است بر شمردن ردان؟ کدام است پایان گاهان؟ 2 آنگاه زرتشت گفت: اهورا مزدای اشون ، رد اشونی را می¬ستاییم. زرتشت اشون، ردا اشونی را می¬ستاییم. فروشی زرتشت اشون را می¬ستاییم. امشا سپندان آشون را می¬ستاییم. 3 فروشی¬های نیک توانای پاک اشونان جهان ومبنوی را می¬ستاییم. کارآمدترین رد، چالاک ترین ایزد را که در میان ردان اشونی ، فرا رسنده تر و [یه ستایش] سزاوارتر است، می¬ستاییم. خشنودی رد [اشون] و رد اشونی را که کامکارتر است، می¬ستاییم.

4 اهوره مزدا اشون،رد اشونی را می¬ستاییم. همۀ پیکر اهورامزدا را می¬ستاییم. همۀ امشا سپندان را می¬ستاییم. همۀ ردان اشونی را می¬ستاییم. همۀ دین مزدا پرستی را می¬ستاییم. همۀ سرودها را می¬ستاییم. 5 همۀ «منثره» ی ورجاوند را می¬ستاییم. همۀ داد دیو ستیز را می¬ستاییم. همۀ روش دیرین را می¬ستاییم. همۀ ایزدان اشون مینوی و جهانی را می¬ستاییم. همۀ فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می¬ستاییم. 6 همۀ آفرینش مزدا آفریدۀ اشه را می ستاییم که اشون آفریده شدند؛ اشون ساخته شدند؛ پیرو دین اشه اند؛ اشونانند؛ نزداشونان؛ اشون به شمار می آیندو نزد اشونان، سزاوار ستایشند. همۀ پنج «گاهان» را می¬ستاییم. همۀ «یسنه» و فرا رفتن و واپس کشیدن آبها و پذیرفتن آنها را می¬ستاییم. 7 همۀ «ستوت یسنیه» را می¬ستاییم. همۀ سخنان مزدا فرستاده را می¬ستاییم: آن سخنان کوبندۀاندیشۀ بد، کوبندۀ گفتار بد، کوبندۀ کردار بد را. آنها اندیشۀ بد وگفتار بد و کردار بد را بنگرند....... 8 ... آنگاه همۀ اندیشۀ بد را از هم بگسلند؛ همۀ گفتار بد را از هم بگسلند؛ همۀ کردار بد را از هم بگسلند؛ آنچنان که بدرتسی بتوان پنداشت که اتش، هیزم خشک پاک شدۀ خوب برگزیده را از هم بگسلد، برافزوده و بسوزد. نیرو و پیروزی و فر و توان همۀ این باژها را می¬ستاییم. 9 همۀ آبهای چشمه [ساران] و [آبهای] روان در رودها را می¬ستاییم. تنه وریشه همۀ گیاهان را می¬ستاییم. سراسر زمین را می¬ستاییم. سراسر آسمان را می¬ستاییم. همۀ ستارگان و ماه و خورشید را می¬ستاییم. سراسر آنیران را می¬ستاییم. همۀ جانوران آبی و زیر زمینی و پرنده و رونده و چرنده را می¬ستاییم. 10 ای اهوره مزدای خوب کنش! همۀ آفرینش نیک اشه را که تو فراوان و نیک بیافریدی، می¬ستاییم. آن آفریدگان ترا که به آیین بهترین اشه، برازنده ستایش وسزاوار نیایشند، می¬ستاییم. همۀ کوههای بخشنده آسایش اشه را می¬ستاییم. همۀ دریاهای مزدا آفریده را می¬ستاییم. همۀ آتشها را می¬ستاییم. همۀ سخنان راست گفته را می¬ستاییم. 11 همۀ اینان را با پیوستگی با اردیبهشت، با پیوستگی با سپندارمذ می¬ستاییم؛ پناه [بخشی] و سرداری و نگاهبانی ونگاهداری را. بشود که مایه زندگی خوب من باشید1 با گاهان اشون، ردان و فرمانروایان اشون را همی خوانم و ستاییم، پناه بخشی و سرداری و نگاهبانی و نگاهدرای را. بشود که مایۀ زندگی خوب من باشید! برای خود و روان خود،[شما را] همی خوانیم و ستاییم، پناه [بخشی] و سرداری ونگاهبانی ونگاهداری را.

12 خرداد اشون، رداشونی را می¬ستاییم. امرداد اشون، رد اشونی را می¬ستاییم. پرسش اهورایی اشون، رد اشونی را می¬ستاییم. دین اهورایی اشون ، رد اشونی را می¬ستاییم. «یسنه، هفت هات» توانای اشون، رد اشونی را می¬ستاییم. 13 زرتشت اشون آرزومند است که دوست، [دوست را] پناه بخشد، پارسایی ، پارسایی دیگر و دوستی ، دوستی دیگر را یاوری کند. این است بهترین [سخنی] که ترا می¬گویم: «نیک خواه دروند، خود دروند است واشون کسی است که دوست اشونان باشد.» 14 آری؛ این بهترین سخن را اهوره مزدا به زرتشت گفت: ای زرتشت! این سخن را در واپسین دم زندگی ازبر بخوان... 15 زیرا اگر تو – ای زرتشت ! – این سخن را در واپ=سین دم زندگی از بربخوانی، من – اهوره مزدا – روان تر از بدترین زندگانی، دور بدارم. به اندازۀ دراز و پهنای این زمین دور بدارم و این زمین را به

همان اندازه دراز ات که پهنا. 16 ای پارسا! اگر خواستاری که در این جا از «اشه» بهره مند شوی و روان تو از فراز چینودپل بگذرد و با برخورداری از «اشه» به بهترین هستی رسی، کامروایی خویش را «اشتودگاه» برخوان. [زوت وراسپی:] «مزدا اهوره ی به همه کار توانا چنین برنهاده است: بهروزی از آن کسی است که دیگران را به بهروزی برساند، نیرو و پایداری را براستی از تو خواستارم. ای آرمیتی! برای نگاهبانی از اشه، فر و شکوهی را که پاداش زندگی در پرتو منش نیک است، به من ارزانی دار.» 17 کار و منش نیک را می ستاییم/ منش نیک و کار را می¬ستاییم؛ پایداری در برابر تیرگی را، پایداری در [برابر] شیون ومویه را. [زوت:] درستی و درمان را می¬ستاییم. پرورش و بالیدن را می¬ستاییم؛ پایداری در برابر دردها و بیماریها را. 18 گفتار سراسر خواند] گاهان را می¬ستاییم. گفتار نیمه خواندۀ گاهان را می¬ستاییم. گاهان، ردان وفرمانروایان اشون را می¬ستاییم. «ستوت یسنیه»، نخستین دادجهان را می¬ستاییم. سراسر بخش «ستوت یسنیه» را می¬ستاییم. روان خود را می¬ستاییم. فروشی خود را می¬ستاییم. 21-9 ....................................................................................................................................................... 22 ....................................................................................................................................................... 24-23 ....................................................................................................................................................... «ینگهه هاتم ....» [زوت و راسپی:] «یثه اهو ویریو....» 25 ....................................................................................................................................................... اینچنین ، مزدا به یاری اشه گیاهان را از زمین برویانید. 28-26 ....................................................................................................................................................... 31-29 .......................................................................................................................................................

هات 72 5-1 ....................................................................................................................................................... 6 ....................................................................................................................................................... 7 ....................................................................................................................................................... 8 ستایش ونیایش و نیرو و توان ارزومندم ترا ای آذر اهوره مزدا! «اشم و هو...» [زوت و راسپی:] «یثه اهو و یریو...» ستایش و نیایش و نیرو وتوان آرزومندم اهوره مزدا ای رایومند فره مند را، آمشا سپندان را ، مهر فراخ چراگاه را، رام بخشندۀ چراگاه خوب را، خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب را و اندر وای زبر دست را. ....................................................................................................................................................... [زوت:] ستایش و نیایش و نیرو وتوان آرزومندم ترا ای آذر اهوره مزدا! [زوتو راسپی:] «اشم وهو...» 9 ....................................................................................................................................................... «اشم و هو....» هزار درمان [برساد] ! ده هزار درمان [برساد]! ای مزدا! به یاری من بیا. «ام»ی نیک آفریدۀ بررمندن و بهرام اهوره آفریده و او پرتاب پیروز را [می ستاییم] 10 رام بخشندۀ چراگاه خوب واندر وای زبردست، دیدبان دیگر آفریدگان را و آنچه را از تو – ای اندر وای! – که از سپند مینوست [می ستاییم]. «ثواش» جاودان، زروان بی کرانه و زمانۀ جاودانی را [می ستاییم]. «اشم و هو....»

11 راه یکی [است و] آن [راه] اشه [است]؛ همۀ دیگر [راهها] بیراهه [است].

دفتر سوم یشتها

هرمزد یشت

1 زرتشت از اهوره مزداپرسید: ای اهوره مزدا! ای سپندترین مینو! ای دادار جهان آستومند! ای اشون در پسین، کارآمدتر است؟ 2 چه چیز پیرومندترین و چه چیز چاره بخش ترین چیزهاست؟ چه چیز بهتر بر دشمنی دیوان و مردمان [دروند] چیره شود؟ در سراسر جهان استومند، چه چیز بیشتر در اندیشۀ مردمان کارگر افتد؟ در سراسر جهان استومند، چه چیز بهترنهاد مردمان را پاک کند؟ 3 آنگاه اهوره مزدا گفت: ای سپیتمان زرتشت! نام من و امشا سپندان در منثره ی ورجاوند، تواناتر از هر چیز، پیروزمندتر از هر چیز، بلند پایگاه تر از هر چیز و برای روز پسین، کارآمدتر از هر چیز است.

4 این است پیروزمندترین و چاره بخش ترین چیزها. این است آنچه بر دشمنی دیوان ومردمان [دروند]چیره شود. این است آنچه در سراسرهان استوند، بیشتر در اندیشۀ مردمان کارگر افتد. این است آنچه در سراسر جهان استومند، بهتر نهاد مردمان را پاک کند. 5 زرتشت گفت: ای اهوره مزدای اشون! مرا از آن نام خویش که بزرگتر و بهتر و زیباتر از هر چیز و به روز پسین، کارآمدتر و پیروزمندتر وچاره بخش تر است وبهتر بر دشمنی دیوان ومردمان [دروند] چیره شود، بیاگاهان... 6 ... تا من بر همۀ دیوان و مردمان [دروندن] پیروز شدم؛ تا من بر همۀ جادوان وپریان چیره شوم؛ تا هیچ کس نتواند بر من چیره شود: نه دیوان و نه مردمان [دروند] و نه جاودان و نه پریان. 7 آنگاه اهوره مزدا گفت: ای زرتشت اشون! یکم: منم سرچشمۀ دانش و آگاهی. دوم: منم بخشند] گله و رمه . سوم: منم توانا.

چهارم : منم بهترین اشه. پنجم: منم نشان همۀ دهشهای نیک اشه نژاد مزدا آفریده. ششم : منم خرد. هفتم : منم خردمند. هشتم: منم دانایی. نهم» منم دانا. 8 دهم: منم ورجاوندی. یازدهم: منم ورجاوند. دوازدهم: منم اهوره. سیزدهم: منم زورمندترین چهاردهم: منم دور از دسترس دشمن. پانزدهم: منم شکست ناپذیر. شانزدهم : منم به یا دارندۀ پاداش هرکسی. هفدهم: منم همه را نگهبان. هیجدهم : منم همه را پزشک. نوزدهم: منم آفریدگار. بیستم: منم نامبردار به مزدا. 9 ای زرتشت! روزان وشبان مرا با نیاز برازندۀ زور بستای. اینچنین، من – اهوره مزدا – یاری رسانی و پناه بخشی را به سوی تو آیم. سروش پارسا، یاری رسانی و پناه بخشی را به سوی تو آید. آبها وگیاهان و فروشی¬های اشونان [نیز] یاری رسانی و پناه بخشی را به سوی تو آیند. 10 ای زرتشت! اگر خواستار چیرگی بر دشمنی دیوان ومردمان [دروند] و جادوان و پریان و گوی ها وکرپ های ستمکار و راهزنان و اشموغان دو پا و گرگان چار پا .... 11 .... [اگر خواستار چیرگی بر] سپاه فراخ سنگر، بزرگ درفش، افراشته درفش و گشوده درفش و خونین درفش دشمنی، پس در همۀ روزان و شبان، این نامها را باژ گیرد: 12 پشتیبان نام من است. آفریننده و نگاهبان نام من است. شناسنده و سپندترین مینو نام من است. چاره بخش نام من است. چاره بخش ترین نام من است. پیشوا نام من است. بهترین پیشوا نام من است. اهوره نام من است. مزدا نام من است. اشون نام من است. اشون ترین نام من است. فره مند نام من است. فره مندترین نام من است. بسیار بینا نام من است. بسیار بینا تر نام من است. دور بیننده نام من است. دور بیننده تر نام من است. 13 نگاهبان نام من است. پشت و پناه نام من است. دادار نام من است. نگاهدارنده نام من است. شناسنده نام من است. بهترین شناسانده نام من است. پرورنده نام من است. فشو شو منثره نام من است. جویای شهریاری نیکی نام من است. بیشتر جویای شهریاری نیکی نام من است. شهریار داد گر نام من است. دادگرترین شهریار نام من است. 14 نا فریفتار نام من است. نا فریفنمی نام من است. برستیهندگی چیره شونده نام من است. به یک زخم بر دشمن پیروز شونده نام من است. همه را شکست دهنده نام من است. آفریدگار یگانه نام من است. بخشندۀ بسیار دهشها نام من است. بخشندۀ بسیار خوشیها نام من است. بخایشگر نام من است. 15 به خواست خود نیکی کننده نام من است. به خواست خود پاداش رسان نام من است. سودمند نام من است. نیرومند نام من است. نیرومندترین نام من است. اشون نام من است. بزرگ نام من است. برازندۀ شهریاری نام من است. به شهریاری برازنده ترین،نام من است. دانا نام من است. داناترین،نام من است. درونگرنده نام من است. اینچنین است نامهای من. 16 ای زرتشت! آن که در این جهان استومند، این نامهای مرا باژ گیرد یا روزان وشبان، به بانگ بلند بخواند....

17 .... آن که این نامها را هنگام برخاستن از خواب یا به گاه خفتن، به گاه خفتن یاهنگام برخاستن از خواب، هنگام کشتی بستن یا کشتی گشودن، هنگام رفتن از جایی به جایی یا هنگام رفتن از شهر وکشور به سوی کشوری دیگر، بخواند.... 18 .... در این روز و در این شب، کارد بر او کارگر نشود، چکش و تیر و خنجر و گرزی که خشمی با نهادی سرشار از دروغ به سوی او پرتا کند، بر او کارگر نشود و سنگهای فلاخن بدو نرسد. 19 این نامهای بیستگانه، همچون زرۀ پشت سر و زرۀ پیش سینه در برابر گروه [ناپیدای] دروندان و نابکاران «ورن» و «کید»ی تبهکار، به زیان اهریمن نابکار ناپاک بکار رود؛ چنان که گویی هزار مرد، مردی تنها را نگاهبانی کنند. 20 «ای اهوره! این را از تو می پرسم؛ مرا بدرستی [پاسخ] گوی: کیست آن پیروزمندی که در پرتو آموزشهای تو، هستان را پناه بخشد؟ ای مزدا! مرا آشکارا از برگماشتن آن رد درمان بخش زندگی بیاگاهان و[بگذار] که سروش و منش نیک بدو و به هرکس که تو خود او را خواستاری، روی آورند.» 21 درود بر فر کیانی. درود بر ایران ویج. درود بر«سوک». درود بر آب «دایتیا». درود بر آب «آرد ویسور اناهیتا». درود بر همۀ آفریدگان اشون. «یثه اهو و یریو....» «اشم و هو ....» 22 «اهون ویریه ....» را می¬ستاییم. اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می¬ستاییم. توانایی و نیرومندی و زور و پیروزی و فر و نیرو را می¬ستاییم. اهوره مزدای رایومند فره ند را می¬ستاییم. ینگهه هاتم ....» 23 «یثه اهو ویریو...» درود وستایش و نیرو خواستارم اهوره مزدای رایومند فره مند را. «اشم وهو....» 24 ای زرتشت! تو همواره دوست را از دشمن بدخواه، نگاهدار باش1 روا مدار که دوست دچار گزند شود! مگذار که دوست، از آسیب به رنج افتد! مگذار آن مرد دین آگاهی که مرا و امشا سپندان را نیازی بزرگ یا پیشکشی خرد آورد ، از دارایی خویش بی بهره ماند! 25 ای زرتشت! این است بهمن آفریدۀ من. ای زرتشت! ای است اردیبهشت آفریدۀ من. ای زرتشت! این است شهریور آفریدۀ من. ای زرتشت! این است سپندار مذ آفریدۀ من. ای زرتشت! اینانند خرداد و امرداد، هردوان از آفریدگار من . اینان اشونانی را که به دیگر سرای درآیند، پاداش بخشند. 26 ای زرتشت اشون! به میانجی خرد ودانش من، [دریاب که] سرانجام زندگی و زندگانی آینده چگونه است. 27 هزار درمان [برساد]1 ده هزار درمان از سپندارمذ [برساد]! با [یاری] سپندارمذ، دشمنی دیو را از هم بپاشید و[اورا] پریشان کنید؛ گوشهایش را بردرید؛ دستهایش را بربندید؛ رزم افزارش را در هم شکنید و به زنجیرش درکشید، بدان سان که هماره در بند ماند. 28 ای مزدا! آیا اشون بر دروند پیروز خواهدشد؟ آیا اشون بر دروج چیرگی خواهد یافت؟ آیا اشونان بر دروندان چیره خواهند شد ؟ نیروی شنوای اهوره مزدا را می¬ستاییم که »منثره« را شنید. نیروی یادگیری اهوره مزدا را می ستاییم که «منثرهـ را از برکرد. نیروی گفتار اهوره مزدا را می ستاییم که «منثره» را برزبان راند. کوه «اوشیدم» (اوشیدرن) را روزان و شبان با نیاز بر ازنده زور می ستاییم. 29 زرتشت گفت: بدین چاره، شما را به زیر زمین برانم. به میانجی دیدگان سپندارمذ، راهزن برزمین افگنده شود. 30 هزار درمان [برساد]! ده هزاردرمان [برساد]! فروشی این اشون مرد را که به «آسموخوانونت» نامبردار است، می ستاییم. از آن پس، خواستارم که همچون مردی دین پذیرفتار، [فروشی¬های] دیگر اشونان را بستایم. [فروشی] «گوکرن: ی توانای مزدا آفریده را می ستاییم. گوکرن توانای مزدا آفریده را می ستاییم. 31 .............................................................................................................................................................................. «اشم و هو....» 32 سپندارمذ اشون کارساز را می ستاییم.... اینک آن بزرگتر از همه – آن اهوره مزدا – را«آهو» و «رت» بر می گزینیم تا اهریمن نابکار را براندازیم؛ تا دیو خشم خونین درفش را برافگنیم؛ تا دیوان مزندری را برانیم؛ تا دیوان و دروندان ورن را براندازیم؛ تا اهوره مزدای رایومند فره مند را والا بشناسیم؛ تا امشا سپندان را والا بشناسیم؛ تا ستارۀ رایومند فره مند، تشتر پرفروغ را والا بشناسیم؛ تا اشون مرد را والا بشناسیم، تا همۀ آفریدگان اشون «سپند مینو» را والا بشناسیم. 33 «اشم و هو....» «اهمایی رئشچه....» «اشم وهو...» هزار درمان [برساد]! ده هزار درمانت [برساد]! «اشم و هو....» ای مزدا! مرا به یاری بشتاب!

هفتن یشت کوچک

1 اهوره مزدای رایومند فره مندرا. امشا سپندان را. بهمن را . آشتی پیروز را که دیدبان دیگر آفریدگان است. دانشی سرشتی مزدا آفریده را. دانش آموزشی مزدا آفریده را.... 2 اردیبهشت زیباتر را. نماز نیرومند مزدا آفریدۀ «ایریمن ایشیه» را. «سوک»ی نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریدۀ اشون را. شهریور را. فلز گداخته را. مهربانی و جوانمردی اندوهگسار درویشان را...

3 سپندارمذ نیک را. راتای نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریدۀ اشون را. خرداد رد را. یا یریه هوشیتی را. [یزدان] سال، ردان اشونی را. امرداد رد را. گلۀ پرواری و کشتزار گندم سود بخش را. گوکرنی نیرومند مزدا آفریده را.... 4 مهر فراخ چراگاه ورام بخشندۀ چراگاه خوب را. اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را. رد بزرگ، اپام نپات را. آب مزدا آفریده را.... 5 فروشی¬های اشونان و گروه زنان دارندۀ پسران نامور را. یا یریه هوشیتی را. ام¬ی نیک آفریدۀ برزمند را. بهرام اهوره آفریده را. اوپرتاب پیروز را. سروش پارسای پاداش بخش پیروز گیتی افزای را. رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را خشنود کنیم. «ریثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید «یثه اهو و یریو ....» که پارسا مرد دانا بگوید. 6 اهوره مزدای رایومند فره مند را می¬ستاییم. امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش را می¬ستاییم. بهمن امشا سپند را می¬ستاییم. آشتی پیروز را که دیدبان دیگر آفریدگان است، می¬ستاییم. دانش سرشتی مزدا آفریده را می¬ستاییم. دانش آموزشی مزدا آفریده را می¬ستاییم. 7 اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می¬ستاییم. نماز نیرومند مزدا آفریدۀ »ایریمن ایشیه» را می¬ستاییم. سوک ی نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریدۀ اشون را می¬ستاییم. شهریور امشا سپند را می¬ستاییم. فلز گداخته را می¬ستاییم. مهربانی و جوانمردی اندوهگسار درویشان را می¬ستاییم. 8 سپندارمذ نیک را می¬ستاییم. راتای نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریدۀ اشون را می¬ستاییم. خرداد امشا سپند را می¬ستاییم. یایریه هوشیتی را می¬ستاییم. [ایزدان] اشون سال، ردان اشونی را می¬ستاییم. امرداد امشا سپند را می¬ستاییم. گلۀ پرواری و کشتزار گندم سود بخش را می¬ستاییم. گوکرن ی نیرومند مزدا آفریده را می¬ستاییم. 9 مهر فراخ چراگاه را می¬ستاییم. رام بخشندۀ چراگاه خوب را می¬ستاییم. ادریبهشت و آذر اهوره مزدا را می¬ستاییم. رد بزرگوار، شهریار شیدور، اپام نپات تیز اسب را می¬ستاییم. آب مزدا آفریدۀ اشون را می¬ستاییم.

10 فروشی¬های پاک نیک توانای اشونان را می¬ستاییم. گروه زنان دارندۀ پسران نامور را می¬ستاییم. یایریه هوشیتی را می¬ستاییم. ام ی نیک آفریدۀ برزمند را می¬ستاییم. بهرام اهوره آفریده را می¬ستاییم. اوپرتاب پیروز را می¬ستاییم. سروش پارسای پیروز گیتی افزای، رد اشونی را می¬ستاییم. رشن راست ترین را می¬ستاییم. ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را می¬ستاییم. 11 ای زرتشت! او جاودان ودیوان ومردمان [دروند] رانابود کند. ای زرتشت سپیتمان! کسی که براستی به خانمان ما بستگی دارد، همان دم که چنین سخنی را برزبان آورد، هر دروغی نابود شود.

12 کسی را که برای بازداشتن دشمن دین مزدا پرستی از [یاوری] آنان – هفت امشا سپندان، شهریاران نیک خوب کنش – بهره مند شود، می ستاییم. آب اشون مزدا آفریده را که چونان اسبی روان است، می¬ستاییم. 14=13 .............................................................................................................................................................................. 15 «یثه اهو ویریو....» .............................................................................................................................................................................. «اشم و هو.....» «اهمایی رئشچه ..»

هفتن یشت بزرگ

3 اردیبهشت یشت خشنودی اردیبهشت، زیباترین امشا سپند، [نماز] ایریمن ایشیه ی نیرومند مزدا آفریده و سوک ی نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریدۀ اشون را. «یثه اهو و یریو...» که زوت مرا بگوید. «یثه اهو ویریو...» که پارسا مرد دانا بگوید. 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: ای سپیمان زرتشت! ای ستاینده و زوت و دادخواه و اندرزگوی و نیایشگر و مهربان و سرود خوان! هنگامی که من و اردیبهشت، گیهان روشن و درخشان و خانه های خورشیدسان راآفریدیم... بویژه ستایش و نیایش ما امشا سپندان را... 2 زرتشت گفت: ای اهوره مزدا! ای مژده رسان گفتار راست! اینک سپیتمان زرتشت- ستاینده وزوت و دادخواه و اندرزگوی ونیایشگر و مهربان و سرود خوان – را بفرمای: چگونه بود [آن سخن]، هنگامی که تو و اردیبهشت، گیهان روشن و درخشان و خانه های خورشید سان را آفریدید... بویژه ستایش و نیایش شما امشا سپندان را؟ من اردیبهشت را همی خوانم. هنگامی که من اردیبهشت را بخوانم، آرامگاه نیک دیگر آمشا سپندان نیز – که مزدا آن را با اندیشۀ نیک نگاهداری می کند؛ که مزدا آن را با گفتار نیک نگاهداری می کند؛ که مزدا آن را با کردار نیک نگاهداری می کند – گشوده شود. آن آرامگاه نیک در گر زمان اهوره است. 4 گرز مان، مردمان اشون راست. هیچ یک از دروندان، دیدار اهوره مزدا را بدان راهی نیابد. 5 [نماز] ایریمن ایشیه که انگر مینیو» و همۀ جادوان وپریان را بر می¬اندازد، بزرگترین منثره ی ورجاوندن است؛ بهترین منثره¬ی ورجاوند است. درمیان منثره های ورجاوند استوار است. استوارترین منثره¬ی ورجاوند است. در میان منثره¬ی ورجاوند پیروز است. پیروزترین منثره¬ی ورجاوند است. در میان منثره¬ی ورجاوند درمان بخش است. درمان بخش¬ترین منثره¬ی ورجاوند است. 6 کسی [از پزشکان] به یاری «اشه» درمان کند.کسی [از پزشکان]به یاری دانش، درمان کند. کسی [پزشکان] با کارد درمان کند. کسی [از پزشکان] با گیاهان درمان کند. کسی [پزشکان] با منثره درمان کند. درمان بخش ترین پزشکان کسی است که با منثره ی ورجاوند درمان کند. آن که [بیماریهای] اندرونۀ اشون مرد را درمان کند، درمان بخش ترین پزشکان است. 7 ای ناخوشیها بگریزید! ای مرگ بگریز! ای دویوان بگریزید! ای پتیارگان بگریزید! ای اشموغ، کینه ور، از اشه بگریز! ای مرد ستمکار بگریز! 8 ای اژدها نژادان بگریزید! ای گرگ نژادان بگریزید! ای [بدنهادان وگزند رسانان] دو پا بگریزید! ای «ترومیتی» بگریز! ای «پیری میتی» بگریز! ای تب بگریز! ای دروغزن بگریز! ای آشوب و ناآرامی بگریز! ای مرد بد چشم بگریز! 9 ای دروغ گوترین دروغ گویان بگریز! ای زن روسپی جادو بگریز! ای زن بد کارۀ «کخوارذ« بگریز! ای باد اپا ختر بگریز! ای باد اپادختر نابود شو! هر آن که از نژاد این اژدهاست، نابود شود! 10 آن که هزار بار هزار تن و ده هزار بار ده هزار تن از این دیوان را بکشد، ناخوشیها را براندازد؛ مرگ را براندازد ؛ دیوان را براندازد، پتیارگان را براندازد؛ اشموغ دشمن اشه رابراندازد؛ مردم ستمکار را براندازد. 11 اژدها نژادان را بر اندازد؛ گرگ نژادان را براندازد؛ [بد نهادان و گزند رسانان] دو پا را براندازد؛ ترومیتی را براندازد؛ پیری میتی را براندازد؛ تب را براندازد؛ دروغزن را براندازد؛ آشوب و نا آرامی را براندازد، بد چشم را برانداز.

12 دروند ترین دروندان را براندازد؛ زن روسپی جادو را براندازد؛ زن بد کارۀ کخوارذ ا براندازد؛ باد اپا ختر را براندازد؛ باد اپا ختر نابود کند. آن را که [از بد نهادان و گزندرسانان ]دو پاست، نابود کند. 13 اگر کسی هزار بار هزار تن و ده هزار بار ده هزارتن از این دیوان را بکشد فریفتارترین دیوان – اهریمن تبهکار- از فراز آسمان سرنگون گردد و فروافتد. 14 اهریمن تبهکار گفت: وای بر من از[دست] اردیبهشت. ناخوش ترین ناخوشیها را براندازد. با ناخوش ترین ناخوشیها بستیزد. تباه ترین تباهیها را براندازد. با تباه ترین تباهیها بستیزد. دیوترین دیوان را براندازد. با دیوترین دیوان بستیزد. پتیاره ترین پتیارگان را براندازد. با پتیاره ترین پتیارگان بستزید. اشموغ دشمن اشه را براندازد. با اشموغ دشمن اشه بستیزد. ستمکارترین مردمان را براندازد. با ستمکارترین مردمان بستیزد. 15 اژدها نژادترین اژدها نژادان را بر اندازد. بااژدها نژادترین اژدها نژادان بستیزد. گرگ نژادترین گرگ نژادان را بر اندازد. باگرگ نژادترین گرگ نژادان بستیزد. [بد نهادترین وگزندرسان ترین] دو پایان را براندازد. با[بد نهادترین وگزندرسان ترین] دو پایان بستیزد. ترومیتی را براندازد. با ترومیتی بستیزد. پیری میتی را براندازد. پیری میتی بستیزد. سخت ترین تبها را براندازد. با سخت ترین تبها بستیزد. دروغزن ترین دروغزنان را براندازد. با دروغزن ترین دروغزنان بستیزد. ستیهنده ترین ستیهندگان را براندازد. با ستیهنده ترین ستیهندگان بستیزد. بد چشم ترین بدچشمان را براندازد. با بد چشم ترین بدچشمان بستیزد. 16 دروندترین دروندان را براندازد. با دروندترین دروندان بستیزد. زن روسپی جادو را براندازد. با روسپی جادو بستیزد. زن بدکارۀ کخوارذ را براندازد. با زن بدکارۀ کخوارذ بستیزد. باد اپا ختر را براندازد. با باد اپا ختر بستیزد. 17 دروج باید بکاهد! دروج باید نابود شود! دروج باید سپری گردد و یکسره نابود شود! تو [- دروج -] باید درا پاختر ناپدید شوی! تو نباید جهان استومند اشه را نابود کنی! 18 اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را برای فر و فروغش با نماز [ی به بانگ] بلندو با زور می ستاییم. اردیبهشت، زیباترین و امشا سپند را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره» با اندیشه و گتفار و کردار [نیک] و با زور و سخن رسا می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ...» 19 «یثه اهو ویریو...» درود می¬فرستیم به زیباترین امشا سپندان، اردیبهشت؛ به [نماز] ایریمن ایشیه ی مزدا آفریده و به سوک ی نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریدۀ اشون. «اشم وهو.....» «اهمایی رئشچه...»

خرداد یشت

1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: من یاری و درستکاری و رامش و بهروزی خرداد را برای مردمان اشون بیافریدم .... کسی که در میان امشا سپندان، او را بستاید، بدان ماند که امشا سپندان بهمن و اردیبهشت و شهریور و سپندارمذ و خرداد و امرداد را ستوده باشد. 2 کسی که هزار بار هزار، ده هزار بار ده هزار، صدهزار بار صد هزار در ستیز با دیوان، نامهای امشا سپندان – [بویژه] خرداد – را یاد کند، «نسو» ، «هشی»، «بشی»، «سئنی» و «بوجی» از او دور شود. 3 نخست من به آواز بلند، اشون مرد را می گویم: اگر کسی بدین سان در میان ایزدان مینوی، به رشن راست ترین و به امشا سپندان روی نیاز آورد، همۀ آنان را – که دارای چنین نامهایی دلیرانه اندن – اشون مرد را از آنسو، هشی، بشی، سئنی، بوجی، سپاه فراخ سنگر و افراشته درفش دشمن، مردم ستمکار دروند، تیغ درخشان، جادو، پری، وتباه روزگاری رهایی بخشند. 4 چگونه راه اشون مرد از راه دروند مرد باز شناخته شود؟ آنگاه اهورمزدا گفت: اگر کسی«منثره» را از بر بخواهد یا از یاد خویش بگذراند یا باژ گیرد یا به آواز بلندبخواند و شیاری به گرد خویش بکشد، خویشتن را در آسودگی نگاه تواند داشت. 5 هریک [از شما] - تو و دروج – را که آشکار باشید، هر یک [ازشما] را در هرکاری که باشید، هریک از شما را که پنهان [باشید]، هریک [از شما] را – تو و دروج را – من از خانمانهای ایرانی بیرون رانم. تو و دروج را من به بند درکشم. تو و دروج را من براندازم. تو و دروج را من به زیر پا افگنم. 6 سه شیار بکشد؛ [سه] . من اشون مرد را می¬گویم. شش شیار بکشید؛ شش. من اشون مرد را می¬گویم. نه شیار بکشید؛ نه. من اشون مرد را می¬گویم. 7 نامهای امشا سپندان، «دروج»های به «نسو» پیوسته و تخمه و نژاد «کرپ»ها را نابود کند. زوت – زرتشت- به خواست و کام خویش – چنان که همیشه خواست و کام اوست – آنان را به دوزخ هولناک [براند]. 8 هنگامی که آفتاب هنوز فرو ننشسته است و پس از فرونشستن آفتاب ، او با رزم افزاری کشنده؛ به خشنودی ایزدان مینوی و شناخت درست آنان ، «نسو» را فروکوبد و به سوی اپاختر [براند] و آن تباهکار را به کام نیستی درافکند. 9 ای زرتشت! تو نباید این «منثره» را بیاموزی جز به پدر یا پسر یا برادر تنی یا آتربان وابسته به پایگاههای سه گانه: کسی که به نیکی نامبردار، نیک دین، پرهیزگار و اشون است؛ کسی که دلیرانه در همه جا به گسترش دین کوشد. 10 او را – امشا سپند خرداد را – برای فر و فروغش با نماز [به بانگ] بلند و با زور می¬ستاییم. ما امشا سپندن خرداد را با هوم آمیخته با شیر، با برسم، با زبان خرد، و «منثره» با اندیشه و گفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ...» 11 «یثه اهو ویریو...» درود می¬فرستم به خرداد راد، به یایریه هوشیتی، به فرشتگان سال و به ردان اشه. «اشم و هو...» «اهمایی رئشچه....»

آبان یشت

خشنودی آب بی آلایش اشون «اردوی» و همۀ گیاهان مزدا آفریده را. [راسپی:] «یثه اهو ویریو....: که زوت مرا بگوید. [زوت:] «اثارتوش اشات چیت هچا...» که پارسا مرد دانا بگوید. * کردۀ یکم 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: ای سپیتمان زرتشت! «اردو یسور اناهیتا» را – که در همه جا [دامان] گسترده، درمان بخش، دیوسیتز و اهورایی کیش اتس – به خواست من بستای! اوست که درجهان استومند، برازندۀ ستایش و سزاوار نیایش است. اوست اشونی که جان افزاید وگله و رمه و دارایی و کشور را افزونی بخشد. [اوست] اشونی که فزایندۀ گیتی است. 2 اوست که تخمۀ همۀ مردان را پاک کند و زهدان همۀ زنان را برای زایش، [از آلایش] بیالاید. وست که زایمان همۀ زنان را آسانی بخشد و زنان باردار را به هنگامی که بایسته است، شیر [در پستان] آورد. 3 اوست برومندی که درهمه جا بلند آوازه است. اوست که در بسیار فره مندی، همچند همۀ آبهای روی زمین است. اوست زورمندی که از کوه «هکر» به دریای «فراخ کرت» ریزد. 4 بدان هنگام که اردویسور اناهیتا – آن دارندۀ هزار دریاچه و هزار رود، هر یک به درازای چهل روز راه مردی چابک سوار – به سوی دریای فراخ کرت روان شود، سراسر کرانه های آن دریا به جوش در افتد و میانۀ آن بر آید. 5 از این آبی که از آن من است، به هریک از هفت کشور، رودی روان شود؛ [رودی] از آبی که از آن من است و در زمستان و تابستان یکسان روان است. او برای من، آب را و تخمۀ مردان را و زهدان و شیر زنان را پاک کند.

6 من – اهوره مزدا – او را به نیروی خویش، هستی بخشیدم تا خانه و روستا و شهر وکشور را بپرورم و پشتیبان و پناه بخش و نگاهبان باشم. 7 ای زرتشت! اردویسور اناهیتا از سوی آفریدگار مزدا بر می خیزد. بازوان زیبا و سپیدش – که به زیورهای با شکوه دیدنی آراسته است – به ستبری کتف اسبی است. آن نازنین بسیار نیرومند روان می شود در نهاد خویش چنین می اندیشد. 8 -کدامین کس مرا نیایش کند؟ - کیست که مرا زور آمیخته با هوم؛ آمیخته به شیر به آیین ساخته و پالوده نیاز کند؟ چنین پیمان شناس نیک دلی را خوشی پسندم و خواستارم [که او] خرم و شادمان [ماند]! 9 او را – آن اردویسور اناهیتای اشون را – برای فر و فروغش با نماز [ی به بانگ] بلند، با نماز نیک گزارده و با زور می¬ستایم. ای اردویسور اناهیتا! بشود که تو از پی دادخواهی، [ ما را[ به فریاد رسی! اینچنین تو بهتر ستوده خواهی شد با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره» با اندیشه وگفتار و کردا [نیک]، با زور و با سخن رسا. «ینگهه هاتم ....»

کردۀ دوم 10 .............................................................................................................................................................................. 11 اوست که برگردونه نشسته، لگام بردست ، گردونه می راند و روان جویای ناموری اش، اینچنین در نهاد خویش اندیشه کنان است: -کدامین کس مرا نیایش کند؟ -کیست که مرا زور آمیخته به هوم، آمیخته به شیر به آیین ساخته و پالوده نیاز کند؟ چنین پیمان شناس نیک دلی را خوشی پسندم و خواستارم [که او] خرم و شادمان [ماند]! .............................................................................................................................................................................. کردۀ سوم 12 .............................................................................................................................................................................. 13 اوست که با چهار اسب بزرگ سپید- یک رنگ و یک نژاد – بر دشمنی همۀ دشمنان – دیوان و مردمان [درونند] و جادوان و پریان وـ«کوی» ها و«کرپ» های ستمکار – چیره شود. .............................................................................................................................................................................. کردۀ چهارم 14 .............................................................................................................................................................................. 15 اوست آن زورمند درخشان بلند بالای برزمند که روزان و شبان – در بزرگی همچنند همۀ آبهای روی زمین – به نیرومندی روان شود. .............................................................................................................................................................................. کردۀ پنجم 16 .............................................................................................................................................................................. 17 او را بستود آفریدگار- اهوره مزدا – در ایران ویج در کرانۀ [رود] «دایتیا»ی نیک با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و«منثره» با اندیشه و گفتار وکردار [نیک]، با زور و با سخن رسا...

18 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من پسر «پور شسپ» - زرتشت اشون – را بر آن دارم که هماره دینی بیندیشد، دینی سخن گوید و دینی رفتار کند. 19 اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ ششم 20 ............................................................................................................................... 21 هوشنگ پیشدادی در پای [کوه] البرز، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد... 22 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بزرگترین شهریار همۀ کشورها شوم؛ که بر همۀ دیوان و مردمان [درونند] و جادوان و پریان و «کوی»ها و«کرپ»های ستمکار چیرگی یابم؛ که دو سوم از دیوان مزندری و دروندان ورن را بر زمین افگنم. 23 اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ هفتم 24 .............................................................................................................................................................................. 25 جمشید خوب رمه در پای کوه هکر، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، او را پیشکش آورد .... 26 و از وی خواستار شد: ای اردویسور آناهیتا! ای نیک! ای تواناترین ! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بزرگترین شهریار همۀ کشورها شوم؛ که بر همۀ دیوان و مردمان [دروندن] و جادوان وپریان و « کوی»ها و «کرپ»های ستمکار چیرگی یابم؛ که من دیوان را از دارایی و سود – هر دو –واز فراوانی و رمه – هر دو – واز خشنودی و سرافرازی – هر دو – بی بهره کنم. 27 اردویسوراناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشد. .............................................................................................................................................................................. کردۀ هشتم 28 .............................................................................................................................................................................. 29 «اژی دهاک» سه پوزه در سرزمین »بوری» و صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد .... 30 و از وی خواستا ر شد: ای اردویسو اناهیتا! ای نیک ! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دارد که من هفت کشور را از مردمان تهی کنم. 31 اردویسور اناهیتا او را کامیابی نبخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ نهم 32 .............................................................................................................................................................................. 33 فریدون پسر آتبین از خاندان توانا، در سرزمین چهارگوشۀ ورن ، صد اسب و هزار گاو وده هزار گوسفند ، او را پیشکش آورد.... 34 واز وی خواستار شد: ای اردویسور آناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بر «اژی دهاک» - [اژی دهاک] سه پوزۀ سه کلۀ شش چشم ، آن دارندۀ هزار [گونه] چالاکی، آن دیو بسیار زورمند، دروج ، آن دروند آسیب رسان جهان و آن زورمندترین دروجی که اهریمن برای تباه کردن جهان اشه، به پتیارگی در جهان استومند بیافرید- پیروز شوم و هر دو همسرش «سنگهوک» و «ارنوک» را – که برازنده نگاهداری خاندان و شایستۀ زایش و افزایش دودمانند – از وی بربایم. 35 اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – اوراکامیابی بخشد. .............................................................................................................................................................................. کردۀ دهم 36 .............................................................................................................................................................................. 37 گرشاسپ نریمان، درکرانۀ دریاچۀ «پیشینگه» ؛ صد اسب و هزار گاو ده هزار گوسفند، او را پیکش آورد.... 38 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بر «گندرو»ی زرین پاشنه، در کرانۀ دریای چر خیزاب فراخ کرت پیروز شوم؛ که من بر این زمین پهناور گی سان دور کرانه، تاخت کنان به خانۀ استوار دروند برسم. 39 ای اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش اورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. ..............................................................................................................................................................................

کردۀ یازدهم 40 .............................................................................................................................................................................. 41 افراسیاب تورانی تباهکار، در «هنگ» زیر زمینی خویش، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد.... 42 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من به آن فرشناور در دریای پر خیزاب فراخ کرت – [فری] که هم اکنون و از این پس، از ان تیره های ایراین وررتشت اشون است – دست یابم. 43 اردویسور اناهیتا اورا کامیابی نبخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ دوازدهم 44 ..............................................................................................................................................................................

45 کاووس توانا د رپای کوه «ارزیفیه»، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد... 46 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بزرگترین شهریار همۀ کشورهای شوم؛ که بر همۀ دیوان ومردمان [دروند[ وجادوان و پریان و «کوی»ها و «کرپ»های ستمکار چیرگیی یابم. 47 اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش ـ آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ سیزدهم 48 .............................................................................................................................................................................. 49 [کیـ]ـخسرو پهلوان سرزمینهای ایرانی و استوار دارندۀ کشور، در کرانۀ دریاچۀ ژرف و پهناور «چیچست» ، صد اسب و هزار گاو ده هزار گوسفند ، اورا پیشکش آورد.... 50 اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ چهادهم 52 .............................................................................................................................................................................. 53 توس پهلوان جنگاور، بر پشت اسب او را بستود و خواهان نیرومندی اسبان خود وتندرستی خویش شد تا بتواند دشمنان را از دور بنگرد وهماوردان کینه ور را به یک زخم، از پای در افگند. 54 [توس] از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دارد که من بر پسران دلیر خاندان «ویسه» در گذرگاه «خشتروسوک» بر فراز «کنگ» بلند واشون، پیروز شوم؛ که من سرزمینهای تورانی را براندازم: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها دهزارها، ده هزارها صدهزارها. 55 اردویسور آناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده وبه آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- او را کامیابی نبخشید. ..............................................................................................................................................................................

کردۀ پانزدهم 56 .............................................................................................................................................................................. 57 پسران دلیر خاندان «روسیه» در گذرگاه «خششروسوک» بر فراز« کنگ» بلند واشون، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آوردند.... و از وی خواستار شدند: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! ما را این کامیابی ارزانی دار که ما بر توس، پهلوان چنگاور پیروز شویم، که ما سرزمینهای ایرانی را براندازیم: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزارها، ده هزارها صدهزارها. 59 اردویسو اناهیتا آنان را کامیابی نبخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ شانزدهم 60 .............................................................................................................................................................................. 61 «پا اورو» کشتیران کاردان – هنگامی که فریدون، پهلوان پیروزمند، او را همچون کرکسی در هوا به پرواز واداشت – اردویسور اناهیتا راستود....

62 ....او سه شبانروز پیاپی به سوی خانۀ خویش در پرواز بود ونمی توانست در آن فرود آید. چون سومین شب پرواز او به سپیده دمان رسید، هنگام بامداد روشن و توانا، به سوی اردویسور اناهیتا بانگ برداشت: 63 ای اردویسور اناهیتا! زود به یاری ن بشتاب! اینک مرا پناه بخش که اگر به زمین آهوره آفریده و به خانه خویش رسم؛ هر آینه ترا در کرانۀ «رنگها» هزار زور به آیین ساخته وپالوده، امیخته به هوم و امیخته به شیر، نیاز دارم. 64 آنگاه اردویسور اناهیتا به پیکر دوشیزه ای زیبا، برومند، برزمند، کمر بر میان بسته، راست بالا، آزاده، نژاد، بزرگوار، موزه هایی درخشان تا مچ چا پوشیده و به استواری با بندهای زرین بسته، روانه شد. 65 بازوانش را به چالاکی بگرفت ودیری نپائید که به یک تاخت، اورا تندرست و بی هیچ ناخوشی و گزندی – همان گونه که از آن پیشتر بود – به زمین اهوره آفریده فرود آورد و به خانمانش رساند. 66 اردویسور اناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده راکامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ هفدهم 67 .............................................................................................................................................................................. 68 جاماسپ هنگامی که از دور سپاه دروندان دیو پرست را دید که با آرایش رزم به پیش می¬آید، صد اسب و هزار گاو ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد... 69 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من همچند همۀ دیگر ایرانیان از پیروزی بزرگ بهره مند شوم. 70 اردیسو آناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آن پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ هیجدهم 71 .............................................................................................................................................................................. 72 «اشوزدنگهه» پسر «پوروذاخشتی» و «اشوزدنگهه» پسر «سایوژدری» نزد ایزد بزرگ و شهریار شیدور اپام نپات تیزاسب ، اردویسور اناهیتا را صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفنند، پیشکش آوردند.... 73 و از وی خواستار شدند: ای اردویسور آناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! ما را این کامیابی ارزانی دار که ما درکازار جهان بر تورانیان «دانو» و بر «کر» و «ور» از خاندان «اس بن» و بر «دوراکئت» چیره شدیم. 74 اردویسو آناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – آنان را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ نوردهم 75 ..............................................................................................................................................................................

76 «ویستورو» از خاندان نورر، برکران آب «ویتنگوهیتی» اینچنین گفتار راست برزبان ، اورا پیشکش آورد: 77 ای اردویسورآناهیتا! این سخن به [آیین] اشه و بدرستیی گفته می شود که من به شمارۀ موهای سرم دیو پرستان را برخاک افگنده ام. پس تو – ای اردویسور اناهیتا! – مرا گذرگاهی خشکاز یک کرانه به دیگر کرانۀ «ویتنگوهیتی» پدید آورد. 78 آنگاه اردویسور اناهیتا به پیکر دوشیزه ای زیبا، برومند، برزمند، کمر بر میان بسته ، راست بالا، آزاده، نژاده، بزرگوار، موزه هایی زرین در پا و به زیورهای بسیار آراسته . روانه شد. یک رشته از آب را ازرفتن بازداشت و دیگر رشته¬ها را بدان سان که بود، به رفتن رها کرد و گذرگاهی خشک از یک کرانه به دیگر کرانۀ «ویتنگوهیتی»ی نیک پدید آورد. 79 اردویسور اناهیتا- که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورده را کامروا کند – او را کامیابی نبخشید. ..............................................................................................................................................................................

کردۀ بیستم 80 .............................................................................................................................................................................. 81 «یوایشت» از خاندان «فریان» در آبخوست خیزاب شکن «رنگها» صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد... 82 و از وی خواستار شد: ای اردویسوز آناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بر«اختیه»ی نیرنگ باز خیره سر چیره شوم؛ که من به پرسشهای او- نود و نه پرسش دشواری که «اختیه»ی نیرنگ باز خیره سر، به دشمنی از من می¬کند -–پاسخ توانم گفت. 83 اردویسور اناهیتا- که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و یکم 84 .............................................................................................................................................................................. 85 اهوره مزدای نیک کنش فرمان داد: ای اردویسور اناهیتا! از فرار ستارگان به سوی زمین اهوره آفریده بشتاب! به پایین روانه شو و دیگر باره بدین جا باز آی! فرمانروایان دلیر و بزرگان و بزرگ زادگان کشور باید ترا نیایش کنند. 86 ارتشتاران – آن دلیران – برای دست یابی براسبان تکاور و برتری جویی در «فر» بای از تو یاری خواهند. آتربانان پارسا – آن پرورشگران روان – برای دست یابی بر دانش و ورجاوندی و پیروزی و برترتی اهوره آفریده، باید از تو یاوری خواهند. 87 از تو با دوشیزیگان کوشا و شایسته شوهر، سرور وخانه خدایی دلیر خواهند. از توباید زنان جوان – به هنگام زایمان – زایشی خوب خواهند. تویی – تو ای اردویسور اناهیتا! – که این همه را بجای توانی آورد. 88 ای زرتشت:

اردویسور اناهیتا از فراز ستارگان، به سوی زمین اهوره آفریده فرود آمد و اینچنین گفت: 89 ای سپیتمان اشون! براستی اهوره مزدا ترا به ردی جهان آستومند برگزید و مرا به نگاهبانی همۀ آفرینش اشه برگماشت. از فروغ و فرمن است که ستوران خرد و بزرگ و مردمان بر این زمین در گردش¬اند. براستی من همۀ مزدا آفریدگان نیک و اشون را نگاهداری می¬کنم، چنان که آغلی چارپایان را در خود نگاه می دارد. 90 زرتشت از اردویسور آناهیتا پرسید: ای اردویسور اناهیتا! ای آن که مزدا ترا راهی از فراز خورشید – و نه راهی از فرود آن – آماده کرده تا مارها، «ارثن»ها، «ووژک» هاو «ورنوویش»ها ترا گزندی نرسانند، با کدامین ستایش ترا بستایم؟ با کدامین ستایش، آیین ترا برگذرم؟ 99 آنگاه اردویسور آناهیتا گفت: ای سپیتمان اشون براستی مرا با این ستایش بستای. با این ستایش، آیین مرا برگذار: از هنگام برآمدن خورشید تا به گاه فرورفتن خورشید، از این زور من تو توانی نوشید و آتر بانان دین آگاه و خردمندان آزموده وتن منثره. 92 از این زور من «هرث»، تبدار، نارساتن »سچی«، »کسویش»، زن ، [نا] پارسایی که «گاهان» نمی سراید وپیس جدا کرده تن نباید بنوشد. 93 من بدان آیین زوری که کور و کر و کوتاه بالا و نا بخرد و «ار» وغشی و دیگر داغ خوردگان اهریمن برگذارند، پای نمی گذارم. از این زور من، گوژ سینه، گوژپشن، کوتاه تن و تباه دندان نباید بنوشد . 94 زرتشت از اردویسور آناهیتا پرسید: ای اردویسور اناهیتا! آن زورها ترا چه خواهد شد اگر دیو پرستان و دروندان، آنها را پس از فرو رفتن خورشید، برای تو نیاز کنند؟

95 آنگاه اردویسور اناهیتا گفت: ای سپیتمان زرتشت اشون! آیین زوری که من بدان پای نگذارم؛ شایستۀ ستایش دیوان است. در چنین آیینی به جای من، هزار وششصد تن از هراس انگیزان و یاوه سرایان و هرزه درایان و فرومایگان پای نهند. 96 من کوه زرین در همه جا ستودۀ هکر را می ستایم که اردویسور اناهیتا از آن، از بلندای هزار بالای آدمی برای من فرود آید. اوست که در بسیار فره مندی، همچند همۀ آبهای روی زمین است وبه نیرومندی روان شود. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و دوم 97 .............................................................................................................................................................................. 98 اوست که مزدا پرستان، برسم به دست به گرداگرد وی در آیندی. او را «هوو» ها ستودند. او را «نوذریان» ستودند. «هوو» ها از او دارایی خواستند و نوذریان، اسبان تکار. دیری نپایید که «هوو» ها به دارایی فراوان توانگر شدند. دیری نپایید که نوذریان کامروا شدند و گشتاسپ در این سرزمینها بر اسبان تیزتک دست یافت. 99 ادویسور اناهیتا- که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – آنان را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و سوم 100 .............................................................................................................................................................................. 101 اوست دارندۀ هزار دریاچه و هزار رود، هر یک به ازای چهل روز راه مرد چابک سوار. در کرانۀ هر یک از این دریاچه ها، خانه ای خوش ساخت با یکصد پنجرۀ درخشان و یک هزار ستون خوش تراش برپاست: خانه ای کلان پیکر که بر هزار پایه جای دارد. 102 در هریک از این خانه ها، بستری زیبا با بالشهایی خوشبو بر تختی گسترده است. ای زرتشت! در چنین جای، اردویسور اناهیتا از بلندای هزار بالای آدمی فرو می ریزدی. اوست که در بزرگی، همچند همۀ آبهای روی زمین است وبه نیرومندی روان شود. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و چهارم 103 .............................................................................................................................................................................. 104 او را بستود زرتشت اشون، در ایران ویج برکرانۀ [رود] «دایتیا» ی نیک با قوه آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره» با اندیشه وگفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا... 105 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک ! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من «کی گشتاسپ» دلیر پسر «لهراسپ» را بر آن دارم که هماره دینی بیندیشد، دینی سخن گوید و دینی رفتار کند. 106 اردویسور اناهیتا- که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کمیابی بخشید. ..............................................................................................................................................................................

کردۀ بیست و پنجم 107 .............................................................................................................................................................................. 108 کی گشتاسپ گرانمایه بر کرانۀ آب «فرزادانو» صد اسب و هزار گاو ده هزار گوسفند ، اورا پیشکش آورد... 109 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من در کارزار جهان، بر «تثریاونت» دژدین و«پشن»ی دیو پرست و«ارجاسپ» دروند پیروز شدم. 110 اردویسوراناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و ششم 111 .............................................................................................................................................................................. 112 «زریر» رزم کنان بر پشت اسب بر کرانۀ آب «دایتیا»، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد.... 113 و از وی خواستار شد: ای اردویسو آناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من در کارزار جهان، بر «هوم یک»ی دیوپرست گشوده چنگال- که در هشت خانه بسر می برد- و بر آرجاسپ دروند پیروز شوم. 114 اردویسوراناهیتا – که همیشه خواستار زور نیاز کننده وبه آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و هفتم 115 .............................................................................................................................................................................. 116 «وندرمینیش»- برادر آرجاسپ – نزدیک دریای فراخ کرت، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد....

117 و از وی خواستار شد: ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بر کی گشتاسپ دلیر و بر زریر- سوار جنگاور- پیروز شدم؛ که من سرزمینهای ایرانی را براندازم: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزارها، ده هزارها صد هزارها. 118 اردویسور اناهیتا اوار کامیابی نبخشیدی. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست هشتم 119 .............................................................................................................................................................................. 120 اهوره مزدا اورا چهار اسب از باد وباران و ابر و تگرگ پدید آورد. ای زرتشت سپیتمان! همیشه برای من از این چهار اسب، باران وبرف و ژاله وتگرگ فرو می بارد به کسی که هزار ونهصد تیر بخشیده شده است. .............................................................................................................................................................................. .............................................................................................................................................................................. کردۀ بیست و نهم 122 .............................................................................................................................................................................. 123 اردویسور اناهیتای نیک پنام زرین در برکرده، در آرزوی شنیدن سرود «زوت» در آنجا ایستاده ، اینچنین در نهاد خویش اندیشه کنان است: 124 -کدامین کس مرا نیایش کند؟ -کیست که مرا زور آمیخته به هوم، آمیخته به شیر و به آیین ساخته و پالوده نیاز کند؟ چنین پیمان شناس نیک دلی را خوشی پسندم و خواستارم [که او] خزم و شادمان [ماند]! ..............................................................................................................................................................................

کردۀ سی ام 125 .............................................................................................................................................................................. 126 اردویسور اناهیتا هماره به پیکر دوشیزه ای جوان، زیبا ، برومند، برزمند، کمر بر میان بسته، راست باال، آزاده، نژاده و بزرگوار که جامۀ زرین گرانبهای پرچینی در بر دارد، پدیدار می شود. 127 براستی اردویسور اناهیتای بزرگوار، همان گونه که شیوه اوست، برسم بر دست گرفته، گوشواره های زرین چهار گوشه ای ازگوشها آویخته وگردن بندی بر گردن نازنین خویش بسته، نمایان می شود. او کمر بر میان بسته است تا پستانهایش زیباتر بنماید و دلنشین تر شود. 128 برفراز سر اردویسور اناهیتا تاجی آراسته با یکصد ستاره جای دارد، تاج زرین هشت گوشه ای که بسان چرخی ساخته شده و با نوارها زیور یافته؛ تاج زیبای خوش ساختی که چنبری از آن پیش آمده است. 129 اردویسور اناهیتا جامه ای از پوست ببر پوشیده است؛ از پوست سیصد ماده ببر که هر یک چهار بچه زاید؛ از آن روی که ببر ماده، زیباترین جانوری است که مویی انبوه دارد. ببر جانوری آبزی است که اگر پوستش بهنگام آماده شود، همچون سیم و زر بسیار درخشان به چشم آید. 130 ای اردویسور اناهینا! ای نیک! ای تواناترین! اینک خواستار این کامیابی ام که بسیار ارجمند باشم و به شهریاری بزرگی برسم که در آن خوراک بسیار آماده شود و بهره و بخش هرکس بسیار باشد؛ که در آن اسبان شیهه برکشند و گردونه ها بخروشند و آوای تازیانه ها در هوا بپیچد؛ که در آن خوراک و توشه فراوان انباشته باشد؛ که در ان خوشبوهها فراوان باشد؛ که انبارهایش از هر آنچه مردمان آرزو کنند و زندگی خوش را بکار آید؛ پر باشد. 131 ای اردویسور اناهیتا! ای نیک! ای تواناترین! اینک خواستار دو چالاکم: چالاکی دو پا و چالاکی چهار پا . چالاک دو پا برای آن که در جنگ چست باشد و در رزم گردونه را بخوبی براند.و چالاک چهار پا برای آن که هر دو سوی سنگر فراخ سپاه دشمن را برهم زند؛ از چپ به راست واز راست به چپ.

132 ای اردویسور اناهیتا! از پی این ستایش، از پی این نیایش، از پی آنچه ترا نیاز آورند، از فراز ستارگان به سوی زمین اهوره آفریده، به سوی زور نیاز کننده، به سوی پیشکش سرشار بشتاب. به یاری خواستاری بشتاب که ترا فراخواند تا تورهایی اش بخشی. به یاری کسی بشتاب که ترا زور آوردو به آیین پیشکش تا همۀ دلاوران همچون کی گشتاسپ به خانمان باز گردند. .............................................................................................................................................................................. 133 «یثه اهو ویریو...» به آبهای نیک مزدا آفریده و به آردویسور اناهیتای اشون درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه....»

خورشید یشت

خشنودی خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب را. «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید. * 1 خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب را می ستایم. هنگامی که خورشید فروغ بیفشاند و تابان شود، هنگامی که خورشید بدرخشد، صد[ها] وهزار [ها] ایزد مینوی برخیزند واین فر را فراهم آورند و فرو فرستند. آنان این فر را بر زمین اهوره آفرید پخش کنند، افزایش چهان اشه را، افزایش هستی اشه را. 2 هنگامی که خورشید برآید ، زمین اهوره آفریده پاک شود؛ آب روان پاک شود؛ آب چشمه ساران پاک شود؛ آب دریا پاک شود؛ آب ایستاده پاک شود؛ آفرینش اشه – که از آن سپند مینوست – پاک شود.

3 اگر خورشید برنیاید، دیوان آنچه را که درهفت کشور است نابود کند و ایزدان مینوی در این جهان استومند جایی نیابند و آرامگاهی نجویند. کسی که خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب رابستاید، پایداری در برابر تاریکی را ، پایداری در برابر تیرگی دیو آفریده را، پایداری در برابر دزدان و راهزنان را، پایداری در برابر جاودان و پریان را و پایداری در برابر «مرشون» را، چنین کسی اهوره مزدا را می ستاید، امشا سپندان را می ستاید، روان خویش را می ستاید و همۀ ایزدان مینوی و جهانی را خشنود می کند. [آری همان کسی] که خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب را می ستاید.... 5 مهر فراخ چراگاه، [آن] هزار گوش ده هزار چشم را می ستایم. گرز مهر فراخ چراگاه را که بخوبی بر سر دیوان کوفته شود، می ستایم. دوستی را می¬ستایم: بهترین دوستی را که در میان خورشید و ماه برپاست. 6 خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب را می ستایم با هوم آمیخته به شیر، بابرسم، با زبان خرد و «منثره»، با اندیشه و گفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا. «ینگهه هاتم....» 7 «یثه اهو ویریو....» خورشید جاودانۀ رایومند تیز اسب را درود می فرستم. «اشم و هو....» «اهمایی رئشچه....»

ماه یشت

خشنودی ماه در بردارندۀ تخمۀ گاو را و گاو یگانه آفریده را و چار پایان گوناگون را. «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید. * 1 درود بر اهوره مزدا. درود بر ماه در بردارندۀ تخمه گاو. درود بر ماه ، هنگامی که می نگریمش. درود بر ماه، هنگامی که می نگردمان. 2 ماه در چه هنگام در افزایش است؟ ماه در چه هنگام رو به کاهش است؟ -در پانزده روز ماه می افزاید. در پانزده روز ماه می کاهد. در ازای زمان افزایش آن، برابر در ازای زمان کاهش آن است. -«از کیست که ماه می فزاید و دیگر باره می کاهد؟» 3 ماه در بر دارندۀ تخمۀ گاو، آن اشون و رد اشه را می¬ستاییم. اینک ماه را دریافتم. فروغ ماه را نگریستم. فروغ ماه را دریافتم. امشا سپندان بر می خیزند. آن فر را فراهم می آورنند و بر زمین اهوره آفریده پخش می¬کنند. 4 هنگامی که فروغ ماه بتابد، همیشه در بهاران گیاه سبزاز زمین می¬روید. اندرماه، پرماه، ویشپتث. «اندرماه» اشون؛ آن اشون ورد اشه را می¬ستاییم. «پرماه» اشون، آن اشون و رد اشه را می¬ستاییم. «ویشپتث» ی اشون، آن اشون ورد اشه را می¬ستاییم. 5 ماه در بردارندل تخمۀ گاو؛ آن بخشنده رایومند آبرومند، آن تابندۀ ارجمند بختیار توانگر چالاک، آن سودمند گیاه رویانندل آباد کننده، آن بغ درمان بخش را می¬ستایم. 6 ماه در بردارندۀ تخمۀ گاو را برای فر و فروغش بانماز [ی به بانگ] بلند وبا زور می¬ستایم. ماه اشون در بردارنده تخمۀ گاو، آن اشون و رد اشه را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره»، با اندیشه وگفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ....» 7 «یثه اهو ویریو....» درود می¬فرستم به ماه در بردارنده تخمه گاو، به گاویگانه آفریده و به چارپایان گوناگون. «اشم و هو.....» «اهمایی رئشچه....»

تیریشت

خشنودی «تشتر»، ستارل رایومند فره مندو «ستویس» آب رسان توانای مزدا آفریده را. «یثه اهو ویریوی....» که زوت مرا بگوید. «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید. * کرده یکم 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: تو جهانیان را «اهو» و «رتو» باش. ماه و «میزد» و خانمان را می¬ستایم تا[تشتر] ستاره فره مند همراه با ماه، مردان را شکوه ارزانی دارد. تشتر، ستاره بخشندل آرامگاه را با زور می¬ستایم. 3 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می¬ستاییم که خانه آرام و خوش بخشد. آن فروغ سپیدافشان درخشان درمان بخش تیز پرواز بلند از دور تابان را می¬ستاییم که روشنایی پاک افشاند. آب دریای فراخ را، رود«ونگوهی» نام آور را، گوش مزدا آفریده را، فر توانای کیانی را و فروشی سپیتمان زرتشت اشون را می¬ستاییم. 3 برای فر و فروغش، من او را با نماز[ی به بانگ] بلندو با زور می¬ستایم. آن ستاره تشتر را، تشتر ستاره رایومند فره مند را می¬ستاییم با هوم آمیخته به شیر، با برسم، بازبان خردو«منثره» ، با اندیشه وگفتار وگردا [نیک] ، بازور و با سخن رسا. «ینگهه هاتم .....» کردۀ دوم 4 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می¬ستاییم که تخمه آب در اوست، آن توانای بزرگ نیرومند تیزبین بلند پایه زبر دست را،آن بزرگواری را که از او نیکنامی آید و نژادش از اپام نپات است. .............................................................................................................................................................................. کرده سوم 5 تشتر، ستاره رایو مند فره مند را می¬ستاییم، آن که ستوران خردو بزرگ و مردمانی که پیش از این ستمکار بودند و«کئت»ها که از این پیش به بدکرداری دست یازیدند، همه اورا چشم به راهند: -کی تشتررایومند فره مند برای ما سر برآورد؟ -کی چشمه های آب به نیرومندی اسبی، دیگر باره روان شود؟ کرده چهارم 6 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می¬ستاییم که شتابان به سوی دریای «فراخ کرت» بتازد، چون آن تیر در هوا پران که «آرش» تیرانداز – بهترین تیرانداز ایرانی – از کوه «ایریوخشوث» به سوی کوه «خوانونت» بینداخت... 7 آنگاه آفریدگار اهوره مزدا بدان دمید، پس آنگاه [ایزدان] آب وگیاه ومهر فراخ چراگاه، آن [تیر] را راهی پدید آوردند. .................................................................................................................................................................................. کردۀ پنجم 8 تشتر، ستارل رایومند فره مندرا می¬ستاییم که بر پریان خیره شود؛ که پریان را -بدان هنگام که نزدیک دریای نیرومند ژرف خوش دیدگاه فراخ کرت که آبش زمین پهناوری را فرا گرفته است ، به پیکر ستارگان دنباله دار در میان زمین و آسمان پرت شوند- در هم شکند. براستی او به پیکر اسب پاکی در آید و از آب، خیزابها برانگیزد. پس باد چالاک، وزیدن آغاز کند. 9 آنگاه «ستویس» - که به پاداش بخشی دررسد – این آب را به هفت کشور رساند. پس آنگاه تشتر زیبا و آشتی بخش به سوی کشورها روی آورد تا آنها را از سالی خوش بهره مند کند. اینچنین، سرزمین های ایرانی از سالی خوش برخوردار شوند. ............................................................................................................................................................................... کردۀ ششم 10 تشتر، ستاره رایومند فره مندرا می¬ستاییم که اینچنین بااهوره مزدا سخن گفت: ای اهوره مزدا ! ای سپندترین مینو! ای دادار جهان استومند! ای اشون! 11 اگر مردمان مرا در نماز نام برند و بستایند – چنان که دیگر ایزدان را در نماز نام می¬برندو می-ستایند -–هر آینه من با جان تابناک وجاودانۀ خویش، به مردمان اشون روی آورم و به هنگامی [از پیش] برنهاده در یک یا دو یا پنچاه شب، فرا رسم. 12 تشتر را می¬ستاییم. «تیشتر یئینی» را می¬ستاییم. آن [ستاره] را که از پی نخستین درآید، می¬ستاییم. «پروین» را می¬ستاییم. «هفتورتگ» را می¬ستاییم، پایداری در برابر جادوان و پریان را. «ونند»، ستاره مزدا آفریده را می¬ستاییم، نیرومندی را، پیروزی برازنده را، نیروی پدافند اهوره آفریده را، برتری را، چیرگی بر نیاز و پیروزی بر دشمنی را. تشتر درست چشم را می¬ستاییم. 13 ای سپیتمان زرتشت1 تشتر رایومند فره مند، درنخستین ده شب، کالبد استومند پذیرد و به پیکر مردی پانزده ساله، درخشان، روشن چشم ، برزمند، بسیار نیرومند، توانا و چابک در فروغ پرواز کند. 14 به سال چنان مردی که نخستین بار کشتی بر او بندد. به سال مردی که نیرومند شده باشد. به سال مردی که پا به دوران مردی گذاشته باشد. 15 -کدامین کس در این جا، در این انجمن سخن گوید؟ -کدامین کس در این جا پرسش آورد؟ -کدامین کس اکنون مرا با زور آمیخته به شیر آمیخته به هوم بستاید؟ -کدامین کس را به داشتن پسران، توانگری بخشم؟ -کدامین کس را گروهی از پسران ورسایی روان دهم؟ اکنون من درجهان استومند به آیین بهترین اشه، سزاوار ستایش وبرازندۀ نیایشم. 16 ای سپیتمان زرتشت! تشتر رایومند فره مند دردومین ده شب، کالبد استومند پذیرد و به پیکر گاوی زرین شاخ در فروغ پرواز کند. 17 -کدامین کس در این جا، دراین انجمن سخن گوید؟ -کدامین کس در ا ین جا پرسش آورد؟ -کدامین کس اکنون مرا با زور آمیخته به شیر آمیخته به هوم بستاید؟ -کدامین کس را به داشتن گاوان، توانگری بخشم؟ -کدامین کس را رمه ای از گاوان ورسایی روان دهم؟ اکنون من در جهان استومند به آیین بهترین اشه، سزاوار ستایش و برازندۀ نیایشم. 18 ای سپیتمان زرتشت1 تشتر رایومند فره مند در سومین ده شب، کالبد استومند پذیرد وبه پیکر اسب سپید زیبایی با گوشهای زرین و لگام زرنشان در فروغ پرواز کند. 19 -کدامین کس در این جا، در این انجمن سخن گوید؟ -کدامین کس در این جا پرسش آورد؟ -کدامین کس اکنون مرا با زور آمیخته به شیرآمیخته به هوم بستاید؟ -کدامین کس را به داشتن اسبان،توانگری بخشم؟ -کدامین کس را گله ای از اسبان ورسایی روان دهم؟ اکنون من درجهان استومند به آیین بهترین اشه، سزاوار ستایش و برازندۀ نیایشم. 20 ای سپیتمان زرتشت! آنگاه تشتر رایومند فره مند به پیکر اسب سپید زیبایی با گوشهای زرین و لگام زرنشان به دریای فراخ کرت فرود آید. 21 در برابراو «اپوش» دیو به پیکر اسب سیاهی بدر آید؛ اسبی کل با گوشهای کل، اسبی کل با گردن کل، اسبی کل با دم کل، یک اسب گر سهمنا ک. 22 ای سپیتمان زرتشت! هر دوان – تشتر رایومند فره مند و اپوش دیو – بهم در آویزند. ای سپیتمان زرتشت! هر دوان سه شبانروز با یکدگیر بجنگند و اپوش دیو بر تشتر رایومند فره مند چیره شود و اورا شکست دهد. 23 از آن پس، او را یک «هاسر» از دریای فراخ کرت دور براند. آنگاه تشتر شیون درد و سوگ برآورد. -وای بر من ای اهوره مزدا! -بدا به روزگار شما ای آبها! ای گیاهان! -تیره روزی بر تو ای دین مزدا پرستی! اکنون مردمان مرا درنماز نام نمی¬برندو نمی ستایند، چنان که دیگر ایزدان را در نماز نام می برندو می ستایند. 24 اگر مردمان مرا در نماز نام برند و بستایند – چنان که دیگر ایزدان را نام می¬برند و می¬ستایند- من نیروی ده اسب، نیروی ده اشتر، نیروی ده گاو ، نیروی ده کوه ونیروی ده آب ناوتاک بیابم. 25 من – اهوره مزدا- خود، تشتر رایومند فره مند را در نماز به نام می¬ستایم. من نیروی ده اسب، نیروی ده اشتر، نیروی ده گاو ، نیروی ده کوه و نیروی ده آب ناوتاک بدو بخشم. 26 ای سپیتمان زرتشت! آنگاه تشتر رایومند فره مند ،به پیکر اسب سپید زیبایی با گوشهای زرین ولگام زرنشان به دریای فراخ کرت فرود آید. 27 ................................................................................................................................................................................ 28 ای سپیتمان زرتشت! هر دوان – تشتر رایومند فره مند و اپوش دیو- بهم در آویزند. ای سپیتمان زرتشت! هر دوان با یکدیگر بچنگند تا هنگام نیمروز که تشتر رایومند فره مند بر اپوش دیو چیره شود و اورا شکست دهد. 29 از آن پس، او را یک «هاسر» از دریای فراخ کرت دور براند. تشتر رایومند فره مند خروش شاد کامی و رستگاری برآورد: -خوشا به روزگار من ای اهوره مزدا! -خوشا به روزگار شما ای آبها! ای گیاهان! -خوشا به روزگار تو ای دین مزدا پرستی! -خوشا به روزگار شما ای کشورها! از این پس – بی هیچ بازدارنده ای – آب درجویهای شما با بذرهای درشت دانه به سوی کشتزارها وبا بذرهای ریز دانه به سوی چراگاهها، به همه سوی جهان استومند روان گردد. 30 ای سپیتمان زرتشت! آنگاه تشتر رایومند فره مند، به پیکر اسب سپید زیبایی با گوشهای زرین و لگام زر نشان به دریای فراخ کرت فرود آید... 31 خیزابهای دریا را برانگیزد. در یا را به جنبش و خروش و سرکشی و جوش و نا آرامی در آورد. در همۀ کرانه¬های دریای فراخ کرت، آشوب پدیدار شود و همۀ میانۀ دریا برآید. 32 ای سپیتمان زرتشت! از آن پس، دیگر باره تشتر رایومند فره مند از دریای فراخ کرت فراز آید. ستویس رایومند فره مند نیز از دریای فراخ کرت برآید. آنگاه مه از آن سوی هند- از کوهی که در میانۀ دریای فراخ کرت جای دارد- برخیزد. 33 پس آنگاه، مه پاک پدید آورندۀ ابر به جنبش در آید، باد نیمروزی وزیدن آغازد و مه را به پیشن – به راهی که هوم شادی بخش گیتی افزای از آن می¬گذرد – براند.

پس باد چالاک مزدا آفریده، باران و ابر و تگرگ را به کشتزارها و خانمانهای هفت کشور برساند. 34 ای سپیتمان زرتشت! اپام نپات همراه باد چالاک مزدا آفریده وفر در آب آرام گزیده و فروشی های اشونان، هر جایی از جهان استومندرا بهره ویژه ای از آب ببخشد. ................................................................................................................................................................................ کردۀ هفتم 35 تشتر، ستارۀرایومند فره مند را می¬ستاییم که به خواست اهوره مزدا، به خواست امشاسپندان از آن جا – از سپیده دم درخشان – به راهی دور از باد، به جایی که بغان فرمان داده اند، بدان جای پرآب که در فرمان آمده است ، روان گردد. ................................................................................................................................................................................ کردۀ هشتم 36 تشتر، ستارۀ رایومند فره مند را می¬ستاییم که هنگام به سررسیدن سال مردم، فرمانروایان خردمند، جانوران آزاد کوهساران ودرندگان بیابان نرود ، همه برخاستنش را چشم به راهند. آن که با سرزدن خویش، کشور را سالی خوش یا سالی بدآورد. آیا سرزمینهای ایرانی از سالی خوش برخوردار خواهندشد؟ ................................................................................................................................................................................ کردۀ نهم 37 ......................................................................................................................................................................... . 38 آنگاه، اهوره مزدا بدان دمید [وامشا سپندان] و مهر فراخ چراگاه – هر دو- آن[تیر] را راهی پدید آورند. اشی نیک و بزرگ و«پارند» سبک گردونه، با هم از پی آن روان شدند تا هنگامی که آن [تیر] پران بر کوه «خوانونت» فرود آمد و در«خوانونتن» به زمین رسید. ................................................................................................................................................................................ کردۀ دهم 39 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می¬ستاییم که بر پریان چیره شد و آنان را در هم شکست؛ پریانی که اهریمن برانگیخت بدان امید که همه ستارگان در بردارندۀ تخمه آب را از کار باز دارد. 40 تشتر آنان را شکست داد و از دریای فراخ کرت دور کرد. آنگاه ابرها فراز آمدند و و آبهای اورنده سال خوش، روان شدند. سیلاب بارانهای پرشتاب – آبهایی که جوشان و خروشان در هفت کشور پراگنده شوند – در این ابرهاست. ................................................................................................................................................................................ کردۀ یازدهم 41 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می تساییم، که آبهای ایستاده وروان و چشمه وجویبار و برف و باران، همه او را آرزومند و چشم به راهند: 42 -کی تشتر رایومند فره مندی برای ما سربرآورد؟ -کی چشمه های آب به نیرومندی اسبی دیگر باره روان شود؟ -کی چشمه ها به سوی کشتزارهای زیبا و خانمانها ودشتها روان شوند و ریشه های گیاهان را از تری خویش، نمی ببخشند؟ ................................................................................................................................................................................ کردۀ دوازدهم 43 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می ستاییم که با آب جهنده خویش، بیم وهراس را از دل همۀ آفریدگان فروشوید. اگر اورا – آن تواناترین را- اینچنین بستابند و گرامی بدارند و خشنود کنندو خوشامد گوینند، درمان بخشند. ................................................................................................................................................................................ کردۀ سیردهم 44 تشتر، ستارل رایومند فره مند را می ستاییم که اهوره مزدا اورا به ردی و نگاهبانی همه ستارگان بر گماشت؛ آنچنان که زرتشت را به ردی ونگاهبانی مردمان. آن که اهریمن وجادوان و پریان و مردمان جادو و همۀ دیوان – باهم پیوسته – آسیبی به وی نتوانند رساند. ................................................................................................................................................................................ کردۀ چهاردهم 45 تشتر، ستارۀ رایومند فره مند را می ستاییم که اهوره مزدا اورا هزار [گونه] چالاکی بخشید. آن که در میان ستارگان در بردارنده تخمل آب، تواناترین است. آن که با ستارگان در بردارندۀ تخمۀ آب ، در فروغ پرواز می کند. 46 آن که به پیکر اسب سپید زیبایی با گوشهای زرین و لگام زر نشان، همۀ شاخابه ها، همۀ رودها و همۀ جویهای زیبای دریای فراخ کرت را – آن دریای نیرومند ژرف خوش دیدگاه را که آبش زمین پهناوری را فراگرفته است – بنگرد. 47 ای سپیتمان زرشت! آنگاه آب روان پاک کننده ودرمان بخش از دریای فراخ کرت سرازیر شود. این آب را تشتر توانا به کشورهایی بخش کندکه مردمان آنها، او را بستایند وگرامی بدارند و خشنود کند وخوشامد گویند. ................................................................................................................................................................................ کردۀ پانزدهم 48 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می ستاییم. آن که همۀ آفریدگان سپند مینو؛ آرزومند دیدار اویند: آنها که در زیر زمین بسر می برند، آنها که روی زمین بسر می برند، آها که در اب وآنها که در خشکی میزیند، آنها که پرنده و آنها که خزنده اند، آنها که کنامی آزاد دارند و آنها که در جهان زبرین اند و از آفرینش بی آغاز و انجام «اشه» به شمار می¬آیند. ................................................................................................................................................................................

کردۀ شانزدهم 49 تشتر، ستاره رایومند فره مند را می ستاییم. آن اندازه گسار نیرومند کاردان فرمانروا را که با هزار خواسته، آراسته است و کسی را که به خشنودی او کوشد، کسی را که خواستار شود، به رایگان خواسته های فراوان بخشد. 50 ای سپیتمان زرتشت! من آن ستاره تشتر را در شایستگی ستایش، در برازندگی نیایش، در سزاواری بزرگداشت و خشنودکردن و درود وآفرین، برابر با خود- که اهوره مزدایم – بیافریدم .... 51 .... پایداری در برابر آن پری – آن [پری] خشکسالی که مردمان هرزه داری، آورندۀ سال نیکش می خوانند –وشکست دادن او و چیرگی بر او و بازگرداند دشمنی او را بدو. 52 ای سپیتمان زرتشت! اگر من بویژه آن ستاره تشتر رادر شایستگی ستایش، در برازندگی نیایش، در سزاواری بزرگداشت وخشنود کردن و درود و آفرین، برابر با خود- که اهوره مزدا – بیافریدم...

53 ...برای پایداری در برابر آن پری – آن [پری] خشکسالی که مردمان هرزه داری، آورندۀ سال نیکش می خوانند- و شکست دادن او و چیرگی بر او و باز گرداندن دشمنی او بدو بود... 54 ... [وگرنه]، هر آینه در هر روز یا هر شب، آن دیو خشکسالی از این جا و آن جا سر می زدو نیروی زندگی جهان استومند را یکسره در هم می شکست. 55 آری، تشتر رایومند فره مند، آن دیو را به بنددرکشد و با زنجیر دولا وسه لا و چند لا – زنجیری نا گسستنی – ببندد، چنان که گویی هزار مرد از نیرومندترین مردمان، مردی تنها را به بند درکشند. 56 ای سپیتمان زرتشت! اگردر سرزمینهای ایرانی تشتر رایومند فره مند را آنچنان که بشاید، نیاز پیشکش آورندوستایش و نیایشی سزاوار و به آیین بهترین اشه بگزارند، هر آینه سیلاب و [بیماری] «گر» و «کبست» و گردونه های رزم آوران دشمن با درفشهای برافراشته به سرزمینهای ایرانی راه نیابند. 57 زرتشت از اهوره مزدا پرسید: کدام است ستایش و نیایش برازنده تشتر رایومند فره مند به آیین بهترین اشه؟

58 آنگاه اهوره مزدا گفت: مردمان سرزمینهای ایرانی باید او را زور نیاز برند. مردمان سرزمینهای ایرانی باید او را برسم بگسترند. مردمان سرزمینهای ایرانی باید او را گوسفندی یک رنگ – سپید یا سیاه یا رنگی دیگر- بریان کنند. 59 از آن نیاز، راهزن یا زن روسپی یا [نا] اشونی را که «گاهان» نمی سراید و برهم زن زندگانی وپتیاره دین اهورایی زرتشت، نباید بهره ای برسد. 60 اگر از آن نیاز، راهزن یا زن روسپی یا [نا] اشونی را که «گاهان» نمی سراید و برهم زن زندگانی وپتیاره دین اهورایی زرتشت است،بهره ای برسد. هر اینه تشتر رایومند فره مند چاره ودران را برگیرد.... 61 ... [پس] به ناگاه سیلاب سرزمینهای ایرانی را فرا گیرد؛ به ناگاه سپاه دشمن به سرزمینهای ایرانی درآید؛ به ناگاه سرزمینهای ایرانی در هم شکند؛ پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزار ها، ده هزارها صدهزارها. ..................................................................................................................................................................................

62 «یثه اهو ویریو....» تشتر، ستاره رایومند فره مند و ستویس آب رسان توانای مزدا آفریده را درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه .....»

گوش یشت (در و اسپ یشت)

خشنودی «در واسپ» توانای مزدا آفریده اشون را. * کردۀ یکم 1 در واسپ توانای مزدا آفریده اشون را می ستاییم که ستوران خرد را تندرست نگاه می دارد؛ که ستوران بزرگ را تندرست نگاه می دارد؛ که دوستان را تندرست نگاه می دارد؛ که کودکان راتندرست نگاه می دارد؛ با دیدبانان بسیار دور و .... 2 آن که دارای اسبان زین کرده و گردونه های پر تکاپو با چرخهای خروشان است.... نیرمند برزمند پاداش نیک بخشنده و درمان بخشی که اشون مردان را یاری رساندو پیشۀ درست بخشد وآرامگاه آماده کند. 3 هوشنگ پیشدادی در پای[کوه] زیبای مزدا آفریده [البرز] صد اسب و هزار گاه و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آوردو زور نیاز کنان چینن خواستار شد: 4 ای درواسپ! ای نیک! ای تواناتین! مرا این کامیابی ارزانی دار که بر همه دیوان مزندری چیره شوم ، که از بیم دیوان، هراسان و گریزان نشوم؛ که همه دیوان – ناگزیر- از من هراسان و گریزان شوند و از بیم به تاریکی رونهند. 5 درواسپ توانای مزدا آفریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده وبه آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. 6 درواسپ توانای مرد آفریدن اشون را برای فر و فروعش بانماز [ی به بانگ] بلند، با نماز نیک گزارده و با زور می ستاییم. درواسپ توانای مرد آفریده اشون را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره» با اندیشه وگفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا می ستاییم. «ینگهه هاتم....» کرده دوم 7 ............................................................................................................................................................................... 8 جمشید خوب رمه در پای کوه هکر، صد اسب وهزار گاو ده هزار گوسفند، او را پیشکش آورد وزور نیازکنان چنین خواستار شد: 9 ای درواسپ! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که آفریدگان مزدا را گله ها بپرورم؛ که آفریدگان مزدا را جاودانگی بخشم.... 10 ....که گرسنگی و تشنگی را از آفریدگان مزدا دور بدارم، که ناتوانی پیری و مرگ را از افریدگان مزدا دور بدارم؛ که باد گرم و باد سرد را هزار سال از آفریدگان مزدا دور بدارم. 11 درواسپ تونای مزدا آفریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- او را کامیابی بخشید. ............................................................................................................................................................................... کرده سوم 12 ............................................................................................................................................................................... 13 فریدون پسر آتبین از خاندان توانا در سرزمین چهار گوشه و رن، صداسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند، اورا پیشکش آورد و زور نیازکنان چنین خواستار شد: 14 ای درواسپ! این نیک! ای تواناترین! مرااین کامیابی ارزانی دار که من بر «اژی دهاک»- [اژی دهاک] سه پوزۀ سه گله شش چشم، آن دارنده هزار [گونه] چالاکی، آن دیو بسیار زورمند دروج، آن دروند اسیب رسان جهان، آن زرومندترین دروجی که اهریمن برای تباه کردن جهان اشه، به پتیارگی درجهان استومند بیافرید- پیروز شوم و هر دوهمسرش سنگهوک و ارنوک را – که برازندۀ نگاهداری خاندان و شایستۀ زایش و افزایش دودمانند- از وی بربایم. 15 درواسپ توانای مزدا افریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده وبه آیین پیشکش آورنده را کامروا کند – او را کامیابی بخشید. ............................................................................................................................................................................... کرده چهارم 16 ............................................................................................................................................................................... 17 هوم نویشیدنی درمان بخش، شهریار زیبای زرین در پای بلندترین ستیغ کوه البرز، اورا پیشکش آورد و چنین خواستار شد: 18 ای درواسپ! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که افراسیاب تباهکار تورانی را به زنجیر کشم و او رابسته به زنجیر، کشان کشان برانم و [همچنان] دربند، نزد کیخسرو پسر خونخواه سیاوش برم تا اورا درکرانۀ دریاچ] ژرفل و پهناور«جیجست» به خونخواهی سیاوش نامور- که ناجوانمردانه کشته شد – و به کین خواهی «اغریرث» دلیر، بکشد. 19 درواسپ توانای مزدا آفریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. ............................................................................................................................................................................... کرده پنجم 20 ............................................................................................................................................................................... 21 [کیـ]ـخسرو، پهلوان سرزمینهای ایرانی واستوار دارندۀ کشور، درکرانه دریاچه ژرف و پهناور چیچست، صد اسب و هزار گاو و ده هزار گوسفند ، اورا پیشکش آورد و زور نیاز کنان چنین خواستار شد: 22 ای درواسپ! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من – پسر خونخواه سیاوش - افراسیاب تباهکار تورانی را درکرانه دریاچه ژرف و پهناور چیچست به خونخواهی سیاوش نامور – که ناجوانمردانه کشته شد – و به کین خواهی اغریرث دلیر بکشم. 23 درواسپ توانای مزدا آفریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. ............................................................................................................................................................................... کرده ششم 24 ............................................................................................................................................................................... 25 او را بستود زرتشت پاک در ایران ویج درکرانه [رود] دایتیای نیک با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره» با اندیشه و گفتار و کردار [نیک] با زور و با سخن رسا و از او چنین خواستار شد: 26 ای درواسپ! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که من – که «هوتوسا»ی نیک و بزرگوار رابر آن دارم که هماره دینی بیندیشد، دینی سخن گوید و دینی رفتار کند؛ که به دین مزدا پرستی من بگرود وآن را دریابد ؛ که انجمن مرا ، مایه آوازه نیک شود. 27 درواسپ توانای مزدا آفریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. ............................................................................................................................................................................... کرده هفتم 28 ............................................................................................................................................................................... 29 کی گشتاسپ گرانمایه در کرانه آب دایتیا، صد اسب وهزار گاو و ده هزار گوسفند، او را پیشکش آورد و زور نیازکنان چنین خواستار شد: 30 ای درواسپ! ای نیک! ای تواناترین! مرا این کامیابی ارزانی دار که با «اشت اورونت» پسر «ویسپ ثور و اشتی» - که خود سرتیز و گردن ستبر دارد و د ارای هفتصداشتر است – در پشت «زینیاور خویذاهه» بجنگم و براو پیروز شوم. مرا این کامیابی ارزانی دار که با «آرجاسپ خیون» گناهکار بجنگم و بر او پیروز شوم؛ که با «درشینیک»ی دیو پرست بجنگم و بر او پیروز شوم ... 31 مرا این کامیابی ارزانی دار که «تثریاونت» دژ دین را براندازم، که «سپینج اوروشک» ی دیو پرست را براندازم. که دیگر باره «همای» و «واریذکنا» رااز سرزمین خیونها به خانمان باز گردانم، که سرزمینهای خیونها را برافگنم: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزارها، ده هزارها صدهزارها. 32 درواسپ توانای مزدا آفریده اشون پناه بخش – که خواستار زور نیاز کننده و به آیین پیشکش آورنده را کامروا کند- اورا کامیابی بخشید. ............................................................................................................................................................................... 33 «یثه اهو ویریو....» در واسپ توانای مزدا آفریده اشون را درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه ....»

مهر یشت

خشنودی «مهر» فراخ چراگاه و «رام» بخشنده چراگاه خوب را. «یثه اهو ویریو....» که زوت مرا بگوید. «اثارتوش اشات چیت هچا....» که پارسا مرد دانا بگوید. * کرده یکم 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: ای سپیتمان! بدان هنگام که من مهر فراخ چراگاه را هستی بخشیدم، او را در شایستگی ستایش و برازندگی نیایش، برابر باخود- که اهوره مزدایم – بیافریدم. 2 ای سپیتمان! «مهر دروج» گناهکار، سراسر کشور را ویران کند.او همچون یکصد تن آلوده به گناه «کیذ» و کشنده اشون مرد است. ای سپیتمان! مبادا که پیمان بشکنی : نه آن[پیمان] که با یک دروند بسته ای و نه آن [پیمان] که با یک اشون بسته ای؛ چه، [پیمان] با هردوان درست است؛ خواه با دروند ، خواه با اشون. 3 مهر فراخ چراگاه آن کس را که مهر دروج نباشد، اسبان تیزتک بخشد. آذر مزدا اهوره آن کس را که مهر دروج نباشد، به راه راست رهنمون شود. فروشی های پاک نیک توانای اشونان، آن کس را که مهر دروج نباشد، فرزندان کوشا بخشند. 4 برای فر و فروغش، با نماز [ی به بانگ] بلندو با زور می ستایم آن مهر فراخ چراگاه را. مهر فراخ چراگاه را می ستاییم که سرزمینهای ایرانی راخانمان خوش و سرشار از سازش و آرامش بخشد. 5 بشود که او ما را به یاری آید. بشود که او ما را گشایش بخشد. بشود که او ما را دستگیری کند. بشود که او ما را دل سوز باشد. بشود که او چاره کار ما را به ما بنماید. بشود که او ما راپیروزی بخشد. بشود که او ما رابهروزی دهد. بشود که او ما را دادرس باشد. آن نیرومند هماره پیروز نا فریفتنی که در سراسر جهان استومند سزاوار ستایش و نیایش است، آن مهر فراخ چراگاه. 6 آن ایزد نیرومند توانا، آن نیرومندترین آفریدگان، آن مهر را، آن مهر فراخ چراگاه را با زور می ستاییم. آن مهر فراخ چراگاه را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره»، با اندیشه و گفتار وکردار[نیک]، با زور وبا سخن رسا می ستاییم. «ینگهه هاتم....» کرده دوم 7 مهر فراخ چراگاه را می ستاییم که از «منثره» آگاه است. زبان آور هزار گوش ده هزار چشم برزمند بلند بالایی که برفراز برجی پهن ایستاده است. نگاهبان زورمندی که هرگز خواب به چشم او راه نیابد. 8 آن که سران هر دو کشور – هنگام در آمدن به آوردگاه، در برابر دشمن خونخوار و رو در روی رده های تا زنده همستاران – رزم کنان از او یاری خواهند.

9 مهر فراخ چراگاه – همراه «باد» پیروزمند و «دامویش اوپمن»- به آن گروه از رزم آوران روی آورد که با خشنودی درون و منش نیک ودرست باوری، او را نماز گزارده باشند. ................................................................................................................................................................................ کرده سوم 10 ................................................................................................................................................................................ 11 آن که رزم آوران بر پشت اسب، او را نماز برند و نیرومندی ستور و تندرستی خویش را از وی یاری خواهند تا دشمنان را از دور توانند شناخت؛ تا همستاران را از کار باز توانند داشت؛ تا بر دشمنان کین توز بد اندیش، چیره توانند شد. ................................................................................................................................................................................ کرده چهارم 12 ................................................................................................................................................................................ 13 نخستین ایزد مینوی که پیش از دمیدن خورشید جاودانه تیز اسب ، برفراز کوه البرز برآید. نخستین کسی که آراسته به زیورهای زرین، از فراز آن کوی زیبا سر برآورد. از آن جاست که آن مهر بسیار توانا بر همه خانمانهای ایراین بنگرد. 14 آن جا که شهر یاران دلیر، رزم آوران بسیار بسیج کنند. آن جا که چارپایان را کوهساران بلند و چراگاههای فراوان هست. آن جا که دریاهای ژرف و پهناور هست/ آن جا که رودهای پهناور و ناو تاک با انبوه خیزابهای خروشان، به «ایشکت» و «پوروت» می خورد و به سوی مرو هرات وسعد و خوارزم می شتابد. 15 مهر توانا بر«ارزهی» ، «سوهی»، «فردذفشو»، «ویدذفشو»، «واور وبرشتی» ، «واورو جرشتی» و بر این کشور «خونیرث» درخشان – پناهگاه بی گزند و آرامگاغه ستوران – بنگرد. 16 آن ایزد مینوی بخشنده فربه سوی همه کشورها روان شود. آن ایزد مینوی بخشنده شهریاری به سوی همه کشورها روان شود. او کسانی را پیروز بخشد و پارسایان دین آگاهی را زبردستی دهد که با زور بستایندش. ..................................................................................................................................................................................

کرده پنجم 17 .................................................................................................................................................................................. آن که هیچ کس نتناند با او مهر دروج باشد: نه خانه خدا، نه دهخدا، نه شهربان ونه شهریار. 18 اگر خانه خدا یا دهخدا یا شهربان یا شهریار مهر دروج باشد، مهر خشمگین آزرده، خانه وده شهر وکشور وبزرگان خانواده و سران روستا و سروران شهر و شهریاران کشور را تباه کند. 19 مهر خشمگین آزرده به همان سویی روی آورد که مهر دروجان در آن جای دارند. دژ آگاهی را در نهاد او راه نیست. 20 اسبان مهر دروجان در زیر بار سوار خیره سری کنند واز جای خود بیرون نیایند و اگر بیرون آیند، به پیش نتازند و در تاخت ، جست و خیز کنند. از فراونی گفتار زشت – که شیوه دشمن مهر است – نیزه ای که دشمن مهرپرتاب کند، باز گردد. 21 از فراوانی گفتار زشت – که شیوه دشمن مهر است – اگر هم دشمن مهر نیزه ای راخوب پرتاب کند وآن نیزه به تن [همستار] برسد، آسیبی بدو نرساند. از فراوانی گفتار زشت – که شیوه دشمن مهر است – باد نیزه ای را که دشمن مهر پرتاب کند، باز گرداند. .................................................................................................................................................................................. کرده ششم 22 .................................................................................................................................................................................. آن که مردمان را – اگر مهر دروج نباشد- از نیاز ودشواری برهاند. 23 ای مهر! ما را که از مهر دروجان نبوده ایم، از نیاز -= از همۀ نیازها – برهان. تو می توانی که بیم و هراس رابر پیکره های مهردر و جان چیره کنی. تو می توانی – بدان هنگام ک خشمگین شوی- نیروی بازوان ، توان پاها، بینایی چشمها و شنوایی گوشهای مهر دروجان را باز ستانی. 24 یک نیزه بران و یک تیر پران - هیچ یک – بدان کس که مه ر- [آن مهر] ده هزار دیدبان توانای از همه چیز آگاه نافریفتنی – را به پاک نهادی یاوری کند، نرسد. .................................................................................................................................................................................. کرده هفتم 25 .................................................................................................................................................................................. آن مهر ژرف بین را، آن رد توانا، پاداش بخش، زیان آور، نیایشگزار، بلند پایگاه ، بختیار و «تن- منثره» را ؛ آن پهلوان جنگاور نیرومند بازوان را. 26 آن که دیوان را سر بکوبد آن که بر گناهکاران خشم گیرد. آن که به مهر دروجان کین ورزد. آن که پریان را به تنگنا در افگند. آن که – اگر مردمان مهر دروج نباشند – کشور را نیریی سرشار بخشد آن که – اگر مردمان مهر دروج نباشند – کشور را پیروزیی سرشار بخشد. 27 آن که مردمان سرزمین دشمن را به راه راست رهنمون نشد و فر را از آن سرزمین برگیرد و پیروزی را از ان دور کند. آن که از پی دشمنان بی نیروی پدافند بتازد و ده هزار زخم برایشان فرود آورد. [آن مهر] ده هزار دیدبان از همه چیز آگاه نافریفتنی. .................................................................................................................................................................................. کرده هشتم 28 آن که ستونهای خانه های بلند را نگاهداری کند و تیرکهای آنها را استوار دارد. آن که خانمان را – خانمانی را که از آن خشنود باشد – گله ای ازگاوان و گروهی از مردان بخشد. دیگر خانمانها را – هرگاه از آنها آزرده شود- براندازد. 29 ای مهر! تو با کشورها هم خوبی و هم بد. ای مهر! تو با مردمان هم خوبی و هم بد. ای مهر! از تست آشتی و از تست ستیزه در کشورها. 30 از تست که خانه های سترگ، از زنان برازنده و بالشهای پهن و بسترهای گسترده و گردونه های سزاوار برخوردار است. از تست که خانه های بلند، از زنان برازنده و بالشهای پهن و بسترهای گسترده و گردونه های سزاوار برخوردار است. آن خانه ها اشونان که[درآنها، مردمان] ترا در تمام نماز نام برندو با نیایشی در خور زمان و با زور بستایند. 31 ای مهر! ترا با نمازی که در آن، نام تو بر زبان آید، با نیایشی در خور زمان و با زور می ستایم. ای مهر تواناتر! ترا با نمازی که در آن، نام تو بر زبان آید، با نیایشی در خور زمان و با زور می¬ستایم. ای مهر تواناترین! ای مهر نا فریفتنی! ترا با نمازی که در آن، نام تو بر زبان آید، با نیایشی در خور زمان و با زور می¬ستایم. 32 ای مهر! به ستایش ما گوش فراده. ای مهر ! ستایش ما رابپذیر. ای مهر! خواهش ما را برآور: نیاز زور ما را بنگر. بدین آیین پای بنه، نیایشهای ما را درگنجینه آمرزش بینبار و آنها را در گر زمان فرود آور. 33 ای تواناتر! به پایداری پیمانی که بسته شد، ما را کامیابی بخش. آنچه را که از تو خواستاریم، به ما ارزانی دار: توانگری، زور، پیروزی، خرمی، بهروزی، دادگری، نیک نامی، آسایش روان، توان شناخت، دانش مینوی، پیروزی اهوره آفریده، برتری پیروزمندی که از بهترین اشه باشد و دریافت «منثره» 34 تا ما دلیر وتازه روی و شاد وخرم بر همه همستاران پیروز شویم. تا ما دلیر وتازه روی و شاد وخرم بر همه بدخواهان چیره شویم تا ما دلیر وتازه روی و شاد وخرم بر همه دشمنان را – چه دیوان ، چه مردمان [دروند] ، چه جادوان و پریان، چه کوی ها و کرپ های ستمکار – شکست دهیم. .................................................................................................................................................................................. کرده نهم 35 .................................................................................................................................................................................. آن که هر پیمانی را از گفتار به کردار در آورد. آن که سپاه بیاراید. آن که دارندۀ هزار [گونه] چالاکی است. آن که شهریاری توانا و داناست. 36 آن که جنگ را برانگیزد. آن که جنگ را استواری بخشد. آن که درجنگ پایدار ماند و رده های دشمن را از هم بدرد. آن که رزم آوران را درهر دو بال آوردگاه، پراکنده و پریشان کند و از بیم او در دل سپاه دشمن خونخوار، لرزه در افتد. 37 اوست که می¬تواند دشمن را پریشان وهراسان کند. اوست که سرهای مهر در و جان را[از تن هاشان] رواگند. سرهای مهر درو جان[از تن هاشان] جدا شود. 38 خانه¬های هراس انگیز، ویران شود و از مردمان تهی ماند. آن خانه ¬هایی که مهر دروجان و دروندان وکشندگان اشونان راستین در آنها بسر می¬¬برند، هراس انگیز است. راه گرفتاری از آن جا می¬گذرد که گاو [آزاد] چراگاه را درخانمانهای مهر دروجان به گردونه بندند وگاو در ایستد واشک بر پوزه روان کند. 39 تیرهای به پر شاهین نشانده مهر دروجان، هر چند که زه کمان راخوب بکشد و آنهارا تند به پرواز در آورند- اگر مهر فراخ چراگاه خشمگین وآزرده باشد و به خشنودی اونکوشیده باشند – به نشان نرسد. نیزه های خوب نوک تیز و بلند دسته مهر دروجان، هر چندکه آنها را به نیروی بازوان پرتاب کنند – اگر مهر فراخ چراگاه خشمگین و آزرده باشد وبه خشنودی او نکوشیده باشند – به نشان برسد. سنگهای فلاخن مهر دروجان ، هر چند که آنها را به نیروی بازوان پرتاب کنند – اگر مهر فراخ چراگاه خشمگین و آزاده باشد و به خشنودی او نکوشیده باشند – به نشان نرسد. 40 دشنه های خوب مهر دروجان که به سر مردم نشانه گیرند – اگر مهر فراخ چراگاه خشمگین و آزرده باشد وبه خشنودی او نکوشیده باشند – به نشان نرسد. گرزهای خوب پرتاب شده مه ردرجان که ه سر مردمان نشان گیرند – اگر مهر فراخ چراگاه خشمگین و آزرده باشد و به خشنودی او نکوشیده باشند – به نشان نرسد. 41 مهر فراخ چراگاه - اگرخشمگین و آزرده باشد وبه خشنودی او نکوشیده باشند – آنان را از پیش به هراس افگند. رشن آنان را از پس به هراس افگند. سروش پارسا – همواره با ایزدان نگهبان – آنان را از هر سوی بهم درافگند و رده های جنگاوران را به پرتگاه نیستی کشاند. 42 آنگاه آنان، مهر فراخ چرا گاه را چنین گویند: ای مهر فراخ چراگاه! اینان اسبان تیز تک ما را ربودند. ایی مهر! اینان بازوان نیرومند ما را با شمشیر فروافگندند. 43 پس آنگاه؛ مهر فراخ چراگاه، آنان را به خاک افگند: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزارها، ده هزارها صدهزارها؛ از آن روی که مهر فراخ چراگاه خشمگین است. ................................................................................................................................................................................. کرده دهم 44 ................................................................................................................................................................................. آن که خانه اش به پهنای زمین در جهان استومند بر پا شده است: خانه ای گسترده و آسوده از دشواری نیاز؛ خانه ای درخشان و دارای پناهگاههای بسیار.* 45 هشت تن از یاران او برفراز کوهها، همچون دید بانان مهر بر بالای برجها نشسته اندو نگران مهر دروجانند. آنان بویژه به کسانی چشم دوخته اندو نگرانند که نخستین بار پیمان شکنند. آنان راه کسی رادر پناه خویش گیردند و به مهر دروجاو دروندان و کشندگان اشونان ، تاخت برد. 46 مهر فراخ چراگاه، خود را اماده نگاهداری کند: از پشت سر پشتیبانی کند؛ از روبرو یاری کندو همچون دیدبانی نافریفتنی به هر سو نگاه افگند. اینچنین، مهر ده هزار دیدبان دانای توانای نافریفتنی ، آماده پشتیبانی از کسی است که نیک اندیشانه او را یاری کند. ................................................................................................................................................................................. کرده یازدهم 47 ................................................................................................................................................................................. نام آوری که اگر خشمگین شود، در میان جنگاوران دو سرزمین جنگ جو، به زیان سپاه دشمن خونخوار، به ستیزه با رده های به رزم در آویخته دشمن، اسبان فراخ سم برانگیزد. 48 اگر مهر به زیان سپاه دشمن خونخوار، به ستیزه با رده های به رزم در امیخته دشمن در میان جنگاوران دوسر زمین جنگ جو، اسبان فراخ سم برانگیزد، آنگاه دستهای مهر دروجان را از پشت ببندد، چشمهای آنان را برآورد ،گوشهای آنان را کر کند و استواری پاهای آنان را برگیرد، بدان سان که کسی را یارایی پایداری نماند. چنین شود روزگار این سرزمینها و این جنگاوران، اگر از مهر فراخ چراگاه روی برتابند. کرده دوازدهم 49 ................................................................................................................................................................................. 50 آن که آفریدگار - اهوره مزدا – آرامگاه او را بر فراز کوه بلند ودرخشان و دارای رشته های بسیار – کوه البرز – بر پا کرد.آن جا که نه شب هست، نه تاریکی، نه باد سرد ، نه بادگرم، نه بیماری کشنده و نه آلایش دیو آفریده. از ستیغ کوه البرز مه برنخیزد. 51 آرامگاهی که آمشا سپندان و خورشید - همکام و با خشنودی درون ومنش نیک و درست باوری – بساختند تا او بتواند از فراز کوه البرز سراسر جهان استومند را بنگرد. 52 اگر نیرنگ باز بد کنشی پیش آید ، مهر فراخ چراگاه خود را با گامهای تند به گردونه تیز تک خویش رساند وآن را ستابان براند. همچنین سروش پارسای توانا و نر یوسنگ چالاک، او را همراهی کنند. مهر، اورا – [آن نیرنگ باز بدکنش را] – خواه در پهنه جنگ، خواه در نبردی تن به تن، بکشد. ................................................................................................................................................................................. کرده سیزدهم 53 ................................................................................................................................................................................. آن که براستی دستانش را به سوی اهوره مزدا بر آورده است واینچنین گله می گزارد: 54 ای خوب کنش! من پشتیبان ونگاهبان همه آفریدگانم. ای خوب کنش! مردمان – بدان گونه که دیگر ایزدان را در نماز نام می برند و می ستایند- مرا در نماز نام نمی برندو نمی ستایند. 55 اگر مردمان مرا در نماز نام برندو بستایند – چنان که دیگر ایزدان را در نماز نام می برندو می ستایند – هر آینه من با جان تابناک وجاودانه خویش، به مردمان اشون روی آورم و به هنگامی [از پیش] برنهاده، فرا رسم. 56 ................................................................................................................................................................................. 57 ................................................................................................................................................................................ 58 ................................................................................................................................................................................ 59 ............................................................................................................................................................................... کرده چهاردهم 60 ................................................................................................................................................................................. آن که نام نیک، برزمندی و ستایش نیک، برازنده اوست. آن که بهروزی دلخواه [مردمان را بدیشان] بخشد. آن ده هزار دیدبان توانای از همه چیز آگاه نافریفتنی. ................................................................................................................................................................................. کرده پانزدهم 61 ................................................................................................................................................................................. آن هماره بر پای ایستاده، آن نگاهبان بیدار، آن دلیر زبان آور که آبها را بیفزاید؛ که بانگ دادخواهی را بشنود؛ که باران را بباراند و گیاهان را برویاند، که سرزمین را داد گذارد. آن زبان آور کاردان، آن نافریفتنی بسیار هوشمند، آن آفریده کردگار. 62 آن که هرگز مهر دروج را نیرو و تونایی ندهد. آن که هرگز مهر دروج را بزرگواری و پاداش ارزانی ندارد. 63 تو می توانی – بدان هنگام که خشمگین شوی – نیروی بازوان ، توان پاها، بینایی چشمها و شنوایی گوشهای مهر دروجان را بازستانی. ............................................................................................................................................................................... کرده شانزدهم 64 ................................................................................................................................................................................. آن که برای گسترش دین نیک در همه جا نمایان شد و جای گزید و بر هفت کشور فروغ افشاند. 65 آن که چالاک ترین چالاکان، پیمان شناس ترین پیمان شناسان ، دلیرترین دلیران، زبان آورترین زبان آوران وگشایش بخش ترین گشایش بخشان است. آن که گله و رمه بخشد. آن که شهریاری بخشد. آن که پسران بخشد. آن که زندگی بخشد. آن که بهروزی بشخد. آن که دهش اشه بخشد. 66 آن که اشی نیک و پارند سبک گردونه ، نیروی مردانه ، نیروی فر کیانی، نیروی سپهر جاودانه، نیروی دامویش اوپمن، نیروی فروشی های اشونان وکسی که گروهی از مزداپرستان اشون را گرد هم آورد، همه یار و یاور اویند. ................................................................................................................................................................................. کرده هفدهم 67 ................................................................................................................................................................................. آن که با گردونه بلند چرخ به شیوه مینوی ساخته ، از کشور ارزهی و به سوی کشور خونیرث شتابد. آن که از نیروی زمان و فر مزدا آفریده و پیروزی اهوره داده برخوردار است. 68 گردونه اش را اشی نیک بلند پایگاه می گرداند. دین مزدا راه اورا آماده می کندتا آن فروغ سپید مینوی درخشان، آن پاک هوشیار بی سایه، بتواند آن راه را بخوبی بپیماید. اسبان مهر در فراخنای هوا، پران به گردش در آیند. دامویش اوپمن همواره گذرگاه او را آماده می کند. در برابر او همه دیوان پنهان و دروندان ورن به هراس افتند. 69 مبادا که ما خدرا دچار ستیز آن سرور خشمگین کنیم؛ آن که هزار ستیز با همستار بکار تواند برد؛ آن ده هزار دیدبان توانای از همه چیز آگاه نافریفتنی. ................................................................................................................................................................................. کرده هیجدهم 70 ................................................................................................................................................................................. آن که بهرام اهوره آفریده، همچون گراز نرینۀ تیز چنگال و تیزدندان و تکاوری پیشاپیش او روان شود؛ [گرازی] که به یک زخم بکشد؛ [گراز] خشمگینی که بدو نزدیک نتواند شد؛ [گراز] دلیری با چهره خال خال، گرازی نیرومند، آهنین پا، آهنین چنگال ، آهنین پی، آهنین دم و آهنین چانه ...

71 ... که درتاخت بر دشمن پیشی گیرد و سرشار از خشم، با دلیری مردانه، دشمن را در جنگ به خاک افگند و هنوز باور ندارد که او را کشته باشد. به دیده او چنین نمی نماید تا زخمی دیگر براو فرود آورد ومغز سر اورا – همان مغز سری که سرچشمه نیروی زندگی است- [از هم بپاشد] وتیره پشت او را در هم شکند. 72 بی درنگ، همه را تکه تکه کندو استخوانها وموها ومغز وخون مهر دروج را در هم و برهم بر زمین فرو ریزد. ................................................................................................................................................................................. کرده نوزدهم 73 ................................................................................................................................................................................. آن که براستی دستانش را به سوی اهوره مزدا برآورده است و با نهادی شاد، به آواز بلند می گوید:ای اهوره مزدا! ای سپندترین مینو! ای دادار جهان استومند! ای اشون! 74 اگر مردمان مرا در نماز نام برند و بستایند، - چنان که دیگر ایزدان را در نماز نام می برند و می ستایند – هر آینه من با جان تابناک و جاودانۀ خویش ، به مردمان اشون روی آورم و به هنگامی [از پیش] برنهاده ، فرا رسم.

75 ما خواستاریم که پشتیبان کشور تو باشیم. ما نمی خواهیم که از کشور تو جدا شویم. ما نمی خواهیم که از خانمان، روستا ، شهر و کشور جدا شویم. جز این مباد تا آن مهر نیرومند بازوان ، ما را از گزندن دشمن نگاه دارد. 76 تویی که این دشمن را، تویی که دشمنی مرد بد اندیش را نابود توانی کرد. تویی که کشنده پارسا را نابود کنی. تویی که دارنده اسبان وگردونه های زیبایی. تویی که از پی دادخواهی، یاور توانای مایی. 77 من مهر را به یاری می خوانم. بشود که او- به میانجی نیاز فراوان و خوب زور که پیشکش او کنیم – ما را به یاری آید تا در پرتو یاری او – همچون پناه یافتگان وی – هماره در خانه ای خوش و آسوده از گزند بسر بریم. 78 تویی که مردمان سرزمینها را – اگر آنان [تو] ، مهر فراخ چراگاه را به نیکی بنوازند – نگاهداری کنی. تویی که مردمان را – اگر از سرزمینهای دشمن باشند – نابود کنی. من ترا در این جابه یاری همی خوانم. بشود که او در این جا ما را به یاری آید، آن مهر نیرومند در همه جا پیروز مند ، آن سزاوار ستایش، آن برازنده نیایش و آن سرور شکوهمند کشور. ................................................................................................................................................................................. کرده بیستم 79 ................................................................................................................................................................................. آن که رشن خانه بدو پرداخت. آن که رشن – همنشینی دیر پای اورا – خانه بدو وا گذاشت. 80 تویی نگاهبان خانمان تویی نگاهدار کسی که دروغ نگوید. تویی پاسدار دودان و پشتیبان آنان که درو غ بکار نبرند. آری، در پرتو سروری همچون تویی، من بهترین همنشینی و پیروزی اهوره آفریده را بدست آورم. در پیشگاه داوری او ، گروه مهر دروجان به خاک در افتند. ................................................................................................................................................................................. کرده بیست ویکم 81 ................................................................................................................................................................................. ای که رشن خانه بدو پرداخت آن که رشن – همنشینی دیر پای اورا – خانه بدو واگذاشت. 82 آن که اهوره مزدا اورا هزار [گونه] چالاکی ارزانی داشت و – نگریستن را - ده هزار چشم بدو بخشید. به نیروی این چالاکیها وچشمهاست که او نگران مهر آزار ( پیمان شکن) است. به نیروی این جا چالاکیها و چشمهاست که مهر – آن ده هزار دیدبان توانای از همه چیز آگاه – نافریفتنی است. ................................................................................................................................................................................. کرده بیست و دوم 83 ................................................................................................................................................................................. آن که شهریار کشور براستی دستان را برآورده است و به یاریش همی خواند. آن که شهربان براستی دستان را برآورده است و به یاریش همی خواند. 84 آن که دهخدا براستی دستان را برآورده است و به یاریش همی خواند. آن که خانه خدا براستی دستان را برآورده است و به یاریش همی خواند. در هرجا که دو تن یکدیگر را به پشتیبانی برخیزند، براستی دستان را برآورده اند و به یاریش همی خوانند. در هرجا که درویشی پیرو دین، از آنچه از آن اوست، بی بهره ماند باشد، براستی دستان را برآورده است و به یاریش همی خواند. 85 گله مندی که نزد او گله گزاری کند، آوایش – اگر در نماز، آوایش را بلند کند – تا ستارگان زبرین برسد و گردا گرد زمین بپیچد و بر هفت کشور زمین پراکنده شود. همچنین گاوی .... که به تاراجش برده باشند، به امید بازگشت به گله خویش ، او را به یاری همی خواند: -کی دلیر ما – مهر فراخ چراگاه – از پی ما بتازد و گله گاوان را رهایی بخشد؟ او؛ ما را – که به خانمان دروج رانده شده ایم- دیگر باره به راه اشه باز گرداند. 87 مهر فراخ چراگاه ، به یاری کسی شتابد که از وی خشنود باشد. مهر فراخ چراگاه خانه و روستا و کشور و سرزمین کسی را که از او آزرده باشد، ویران کند . ................................................................................................................................................................................. کرده بیست و سوم 88 ................................................................................................................................................................................. هوم، هوم بی آلایش نیرو دهنده درمان بخش ، آن شهریار زیبای زرین در یای هکر – بلندترین ستیغ کوه البرز – مهر بی آلایش راه ، برسم بی آلایش، زور بی آلایش و گفتار بی آلایش ، پیشکش آورد. 89 آن که اهوره مزدای پاک، او را در پایگاه «زوت» جای داد که به آوای بلند ، یسنه بسرود و به چالاکی آیین گزارد. آن که همچون زوت ؛ به چالاکی آیین گزارد ویسنه را به آوای رسا بسرود. آن که همچون زوت اهوره مزدا ؛ همچون زوت امشا سپندان ، آوایش را تا ستارگان زبرین رسانید وگردا گرد زمین بپیچانید وبرهفت کشور بپراگند. 90 آن که همچون نخستین «هاونن» نوشابه هوم ستاره آذین مینوی را در پای کوه البرز زیبا کرد. اهوره مزدا آمیزه زیبایش را بستود. امشا سپندان نیز، آو را آفرین خواندند. خورشید تیز اسب، از دور ستایش وی را مژده داد. 92 درود بر مهر فراخ چراگاه، [آن] هزار گوش ده هزار چشم. تویی شایسته ستایش. تویی برازندۀ نیایش در خانمان مردمان. تویی شایسته ستایش ونیایش. خوشا به [روزگار] آن مردی که ترا براستی نماز گزارد: هیزم در دست، برسم در دست، شیر در دست، هاون در دست ، با دستهای شسته با هاون شسته با هاون شسته، نزد برسم گسترده، نزد هوم آماده شده، با سرود «اهون ویریه ....» 92 به این دین گواهی دادند اهره مزدای اشون وبهمن واردیبهشت و شهریور و سپندارمذ وخرداد و امرداد. به این دین خستو شدند امشا سپندان. به فرمان دین، اهوره مزدای نیک کنش، ردی مینوی مردمان را بدو واگذارد تا او را در میان همه آفریدگان، رد جهانی و مینوی ورسایی بخش این بهترین آفریدگان بشناسد. 93 اینچنین بشود که تو – ای مهر فراخ چراگاه! – در هر دو زندگانی – آری در هر دو زندگانی: در زندگانی جهان استومند و در زندگانی مینوی – ما را پناه بخشی از آسیب دروند، از [دیو] خشم دروند، از گروه ارتشتاران دروند که درفش خونین برافرازند، از تاخت وتازهای [دیو] خشم، از تاخت وتازهایی که [دیو] خشم نیرنگ باز همراه با «ویدتو» دیو آفریده برانگیزد. 94 اینچنین بشود که تو – ای مهر فراخ چراگاه! – اسبان ما را نیرو و ما را تندرستی بخشی تا زمان دشمنان را از دور بازشناسیم وبتوانیم در برابر همستاران از خودپدافند کنیم وهمستار بداندیش کینه ور را به یک زخم از پای در آوریم و شکست دهیم. ................................................................................................................................................................................. کرده بیست وچهارم 95 ................................................................................................................................................................................. آن که پس از فرو رفتن خورشید؛ به فراخنای زمین پای نهد. هر دو پایانه این زمین پهناور گوی سان دور کرانه را بپساود و آنچه را در میان زمین و آسمان است، بنگرد. 96 گرزی صد گره و صد تیغه بردست گیرد و به سوی مردان [همستار] نشانه رود و آنان را از پای درافگند. گزی از فلز زرد ریخته و از زر سخت ساخته، که استوارترین و پیروز [ی بخش] ترین رزم افزار است. 97 اهریمن همه تن کرگ در برابر او به هراس افتاد. [دیو] خشم نیرنگ باز مرگ ارزان در برابر او به هراس افتد. بوشاسپ دراز دست در برابر او به هراس افتد. همه دیوان پنهان و دروندان ون در برابر او به هراس افتد. 98 مبادا که ماخود را به ستیز مهر خشمگین فراخ چراگاه دچار کنیم. ای مهر فراخ چراگاه! مبادا که خشمگینانه بر ما زخم فرود آوری؛ تو که از نیرومندترین ایزدان،دلیرترین ایزدان، چالاک ترین ایزدان، تندترین ایزدان و پیروز مندترین ایزدان پدیدار بر این زمینی ؛ ای مهر فراخ چراگاه. ................................................................................................................................................................................. کرده بیست و پنجم 99 ................................................................................................................................................................................. در برابر او همه دیوان پنهان و دروندان ورن به هراس افتد. آن سرور کشور، آن مهر فراخ چراگاه ، سواره از سوی راست این زمین پهناور گوی سان دور کرانه بدر آید. 100 از سوی راستش سروش نیک پارسا سوار است. از سوی چپش رشن برومند بلند بالا سوار است. گرداگرد او از هر سوی، [ایزدان] آبها وگیاهها و فروشی های اشونان می تازند. 101 مهر توانمند تیرهای یک اندازه به پر شاهین نشانده، بدانان ببخشد. بدان هنگام که او سواره به سرزمینهای مهر دروجان رسد، نخست گرز [خویش را] به اسبان و مردان نشانه رود وبه ناگاهان اسب و سوار، هر دو را به هراس در اندازد و به [خاک] نیستی افگند. ................................................................................................................................................................................. کرده بیست و ششم 102 ................................................................................................................................................................................. آن که سوار بر اسب سپید، نیزۀ نوک تیز بلند دسته وتیرهای دور زن با خویش دراد؛ آن یل کار آزموده چالاک. 1-3 آن که اهوره اورا به نگاهداری و نگاهبانی بهروزی همه مردمان برگماشت. آن که نگاهبان ودیدبان بهروزی همه مردمان است. آن که هرگز به خواب نرود و هشیارانه، آفرینش ، مزدا را نگاهداری کند. آن که هرگز به خواب نرود و هشیارانه، آفرینش ، مزدا را نگاهبانی کند. ................................................................................................................................................................................. کرده بیست و هفتم 104 ................................................................................................................................................................................. آن که بازوان بسیار بلندش ؛ مهر فریب ( پیمان شکن) را – اگر چه در خاور هندوستان یا در باختر [جهان] یا در دهانه [رود]«ارنگ» یا در دل این زمین باشد- گرفتار کند و برافگند. 105 همچنین ؛ مهر با بازوان خویش، آن فرو مایه ای را که پای از راه اشه بیرون نهاده است، گرفتار کند؛ آن تیره درون فرو مایه ای را که با خود می اندیشد: -«مهر نابیناست و کردار زشتی را که از من سرزده است ودروغی را که گفته ام ، نمی بیند.» 106 من درنهاد خویش، چنین می اندیشم: در همه جهان کسی نیست که بتواند همچند نیک اندیشی مهر مینوی ، بداندیشی کند. در همه جهان کسی نیست که بتواند همچند نیک گفتاری مهر مینوی ، بداندیشی کند. در همه جهان کسی نیست که بتواند همچند نیک کرداری مهر مینوی ، بداندیشی کند. 107 در همه جهان کسی نیست که همچند مهر مینوی از خرد سرشتی بهره مند باشد. در همه جهان کسی نیست که همچند مهر مینوی تیز گوش با هزار [گونه] کاردانی آراسته، از نیروی شنوایی برخوردار باشد. مهر هر که را دروغ بگوید ، می بیند. مهر توانا گام پیش می گذارد. آن چیره دست کشور [هستی] روان می شود و نگاه زیبای روشن چشمان تیز بین خویش را [به هر کرانه] می افگند: 108 -کدامین کس مرا می ستاید؟ کیست آن که دروغ می گوید؟ کدامینکس مرا به نیکی می ستاید؟ کیست آن که با ستایش بد، می پندارد که مرا می ستاید؟ کدامی کس را شکوه و بزگواری و تندرستی بخشم، من که چنین توانم کرد؟ کدامین کس را توانگری آسایش بخش ارزانی دارم، من که چنین توانم کرد؟ کدامین کس را فرزندانی برازنده بپرورم؟ 109 کدامین کس را- بی آن که خودگمان برده باشد- شهریاری نیرومندی با افزارهایی زیبا و ارتشتاران بسیار ارزانی دارم؟ شهریاری فرمانروایی توانا که همه [سرکشان] را سر بکوبد. [شهریار] دلیر پیروزمندشکست ناپذیری که گناهکار را فرمان پادافره دهد و فرمان او بی درنگ روا گردد، همان دم که او – خشماگین – فرمان آن [پاد افره] را بدهد. اینچنین، نهاد آزرده و نا خشنود مهر را آرامش بخشد و خشنود کند.

110 -کدامین کسی را دچار ناخوشی و مرگ کنم؟ کدامین کس را به بینوایی شکنجه آور گرفتار کنم؟ فرزندان برازندۀ چه کسی را به یک زخم نابود کنم ؛ من که چنین توانم کرد؟ 111 کدامین کس را – بی آن که خود گمان برده باشد – از شهریاری نیرومندی با افزارهایی زیبا و ارتشتاران بسیار بی بهره کنم؟ شهریاری فرمانروایی توانا .......................................................................................................................... اینچنین ؛ نهاد شاد وخشنود مهر را اندوهگین و ناخشنود کند. .................................................................................................................................................................................. کرده بیست و هشتم 112 .......................................................................................................................................

سروش یشت هادخت

خشنودی سروش اشون دلیر تن – منثره ی سخت رزم افزار اهورایی را * کرده یکم 1 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه رامی ستاییم. ای زرتشت! نیایش نیک، بهترین کار درجهان است.... 2 این است آنچه مردو زن دروند را بهتر، از کار باز تواند داشت. این است آنچه چشمها و گوشها و دستها وزانوان ودهان مرد و زن دروند را می بندد و آنان را به نابودی می کشاند، بویژه نیایش نیک که هیچ کس را نفریبد و نیازارد. نیایش، همچون پهلوانی دلیر و مانند زره ای است که دروج را بهتر از هر چیز از کار باز تواند داشت... 3 سروش اشون است که بهتر از هرکس ، درویشان را در پناه خویش می گیرد. [سروش آن پیروزمندی است] که بهتر از هرکس، دروج را بر می اندازد. اشون مردی که بیشتر از دیگران ستایش ونیایش بر زبان آورد ، در پیروزی، زورمندترین است. منثره بهتر از هرچیز، [دیوان, پنهان دروج را می راند. «اهون ویریه .....» پیروز مندترین سخن است. سخن راست در روز پسین، پیروزمندترین [سخن] است. دین مزدا پرستی – داد زرتشت – از همۀ نهادهای خوب، از همه نهادهای اشه نژاد، پذیرفتنی است. 4 ای زرتشت! مرد یا زنی که در برابر آب بزرگی یا دشواری بزرگی یا در شب تاریک مه آلود با هنگام گذشتن از رودی ناوتاک یادرجای برخورد راهها یا در انجمن مردان اشون یا در میان گروه دروندان دیو پرست، این گفتار فرو فرستاده را با اندیشه یک اشون، با گفتار یک اشون و با کردار یک اشون، بیندیشد و بگوید و بورزد... 5 .... یا به هنگام بیم و هراس از داوری داوران یا در هر هنگام دیگر چنین کند، دیدگان دروند خشمگین در این روز و دراین شب به یاری هیچ جست وجویی، او را پیدا نخواهد کرد و دشمنی راهزنانی که گله ورمه را می ربایند، به هیچ روی او را گزندی نتواند رساند. 6 ای زرتشت! این گفتار فرو فرستاده را هنگامی که راهزنی نزدیک شود یا دسته ای از دزدان یا گروهی از دیوان [فرارسند] به آواز بلند برخوان. آنگاه دروندان دیو پرست کینه و رو جاودانی که جادویی بکار آورند و پریانی که به کارهای پریانه دست زنند، بهراسند و رو در گریز نهند. دیوان ، سرکوفته و اپس گریزند و پنهان شوندن و دیو پرستان و سرکشان، ناتوان و دهان بسته مانند. 7 همچون سگ چوپان که گردا گرد گله می گردد، مانیز پیرامون سروش پارسای اشون و پیروزمند می گردیم. اینچنین ، ما سروش پاک پیروزمند را با اندیشه نیک، با گفتار نیک و با کردار نیک می ستاییم. 8 سروش اشون را برای فر وفروعش، برای نیرو و پیروزیش، برای ستایشی که ایزدان را بجای آورد، با نماز[ی به بانگ]بلند وبا زور می ستایم. اشی بزرگ نیک و نریو سنگ برزمند را می ستایم. بشود که سروش پارسای پیروزمند، ما را به یاری آید. 9 سروش اشون را می ستاییم. رد بزرگ، اهوره مزدا را می ستاییم که در اشونی، سرآمدوبرتر از همگان است. همّ سرودهای زرتشتی و همه کنشهای نیک ورزیده را می ستاییم: آنچه را که ورزیده شده است و آنچه را که ورزیده خواهد شد. «ینگهه هاتم .....» کرده دوم 10 سروش پارسای برزمندپیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می ستاییم. آن که [مرد] آلوده به گناه «گیذ» را شکست دهد. آن که [زن] آلوده به گناه «گیذ» را شکست دهد. آن که دیو بسیار زورمند دروج – تباه کننده زندگی – را فرو کوبد. آن که نگاهبان ودیدبان بهروزی همه جهانیان است. 11 آن که هرگز به خواب نرود وهشیارانه آفرینش مزدا را نگاهداری کند. آن که هرگز به خواب نرود وهشیارانه آفرینش مزدا را نگاهبانی کند. آن که پس از فرو رفتن خورشید، سراسر جهان استومند رابا رزم افزار آخته، پاسداری کند. 12 آن که از هنگام آفرینش آن دومینو – سپند مینو و انگر [مینو]- [هرگز] نخفته و چهان اشه را پاسداری کرده است. آن که روز و شب، همواره با دیوان مزندری در نبرد است.

13 آن که ازبیم دیوان هرسان نشود و نگریزد. آن که همه دیوان – ناگزیر – از اوهراست و گریزان شوند و از بیم به تاریکی روی نهند. ............................................................................................................................................................... کرده سوم 14 «یته اهو ویریو....» سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می ستاییم. آن که نگاهبان[پیمان] آشتی [میان] دروند و سپندترین [اشون] است. آن که امشا سپندان در هفت کشور روی زمین به سوی او فرود آمدند. آن که آموزگار دین است و اهوره مزدای اشون، خود بدو دین بیاموخت. ................................................................................................................................................................ کرده چهارم 15 «یته اهو ویریو....» سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می ستاییم. آن که اهوره مزدای اشون؛ اورا به درهم شکستن دیو خشم خونین درفش برگماشت. [نگاهبان پیمان] آشتی و پیروزی را می ستاییم که جنگ وستیزه را در هم شکند. 16 یاران سروش اشون را؛ یاران رشن راست ترین را، یاران مهر فراخ چراگاه را، یاران باد اشون را ، یاران دین نیک مزدا پرستی را ، یاران ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور و سود رساننده به جهان را، یارای اشی نیک را، یاران چیستی نیک را ، یارای چیستای درست ترین را... 17 ....یاران همه ایزدان را، یاران منثره را، یاران داد دیو ستیز را، یاران روش دیرین را ، یاران امشا سپندار را ، یاران سوشیانتهای ما مردم اشون را، یاران همه افرینش اشه را ... ............................................................................................................................................................... کرده پنجم 18 «یته اهو ویریو....» سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون، رد اشه را می ستاییم، همچون ستایشگر نخستین وپسین و میانین و پیشین با نخستین و پسین و میانین و پیشین پیشکش. 19 همه پیروزیهای سروش اشون دلیر تن – منثره پهلوان نیرومند جنگاور پرتوان بازوان را می ستاییم که دیوان را سر بکوبد. [پیروزیهای] آن پیروزمند چیره دست و اشون و بخشنده برتری پیروزی – سروش اشون – و ایزد ارشتی را می ستاییم. 20 همه خانه هایی را که در پناه [نگاهبانی] سروش است ، می ستاییم. خانمانی را می ستاییم که درآن، سروش اشون راگرامی داشته واشون مرد سرآمد در اندیشۀ نیک، سرآمد درگفتار نیک و سرآمد در کردار نیک را به خوبی پذیرفته باشند. 21 پیکر سروش اشون را می ستاییم. پیکر رشن راست ترین را می ستاییم. پیکر مهر فراخ چراگاه را می ستاییم. پیکر باد اشون را می ستاییم. پیکر دین نیک مزدا پرستی را می ستاییم. پیکر ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور و سود رساننده به جهان را می ستاییم. پیکر اشی نیک را می ستاییم. پیکر چیستی نیک را می ستاییم. پیکر چیستای درست ترین را می ستاییم. 22 پیکر همه ایزدان را می ستاییم. پیکر منثره را می ستاییم. پیکر داد دیوستیز را می ستاییم. پیکر روش دیرین را می ستاییم. پیکر امشا سپندان را می ستاییم. پیکر سوشیانتهای ما مردم اشون را می ستاییم. پیکر سراسر آفرینش اشون را می ستاییم. ................................................................................................................................................................ 23 «یته اهو ویریو.....» سروش اشون دلیر تن- منثره ی سخت رزم افزاآهورایی را درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه ....»

12 رشن یشت

خشنودی رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای جهان پرور و گفتار راستین دردل افگنده گیتی افزای را. * 1 [زرتشت] اشون پرسید: ای اهوره مزدای اشون! ای آن که از هر آنچه پرسم، آگاهی و فریفته نشوی! ای خرد فریب نا ÷ذیر! ای از همه چیز آگاه نافریفتنی! من به تو روی آورده ام وبا گفتار راستین، از تو می پرسم؛ مرا پاسخ گوی: -کدام راستی و درستی در منثره ی ورجاوند هست که فرا برنده، برتر، پرستار، نیرومند، کاردان و سرآمد دیگر آفریدگان است؟ 2 آنگاه اهوره مزدا گفت: ای سپیتمان اشون! براستی من ترا بی گاهانم از این منثره ی ورجاوند بسیار فره مندو از آن راستی و درستی که در منثره ی ورجاوند هست که فرا برنده، برتر، پرستار، نیرومند، کاردان و سرآمددیگر آفریدگان است. 3 اهوره مزدا گفت: یک سوم از برسم را باید به راه خورشید بگسترانی و بگویی: -ما دادخواهی را بدین جا آمده ایم. ماخشنودی [رشن توانا] را خواستاریم. من در این آیین «ور» اهوره مزدا را همچون دوستی به یاری همی خوانم به سوی اتش و برسم به سوی دستان سرشار، به سوی «ور» روغن و به سوی شیرۀ گیاهان. 4 پس آنگاه من- که اهوره مزدایم – همراه باد پیروز، همراه دامویش اوپمن، همراه فر کیانی وهمراه پاداش مزدا آفریده ، به یاری تو شتابم و به سوی این «ور» برپا شده، به سوی آتش و برسم، به سوی دستان سرشار، به سوی «ور» روغن و به سوی گیاهان آیم. 5 -ما دادخواهی را بدین جا آمده ایم. ما خشنودی رشن توانا را خواستاریم. من در این «ور» دوستی را به یاری همی خوانم به سوی آتش و برسم، به سوی دستان سرشار، به سوی «ور» روغن و به سوی شیرۀ گیاهان.

6 پس رشن بزرگ توانا همراه باد پیروز، همراه دامویش اوپمن، همراه فرکیانی و همراه پاداش مزدا آفریده ، به یاری تو شتابد وبه سوی این «ور» بر پا شده، به سوی آتش به برسم، به سوی دستان سرشار، به سوی «ور» روغن و به سوی شیرل گیاهان آید. 7 ای رشن اشون! ای راست ترین رشن!ای سپندترین رشن! ای داناترین رشن! ای رشن که بهتر از همه بازتوانی شناخت! ای رشن که دور را بهتر از همه توانی دید! ای رشن که دور را بهتر از همه توانی دریافت! ای رشن که بهتر از همه ، دادخواه را به فریاد رسی! ای رشن که دزد را بهتر از همه براندازی! 8 اگر تو آزرده نباشی؛» دادخواه را]بهتر [بدانچه خواهان است]، برسانی ؛ بهتر زخم فرود آوری و دزد و راهزن را بهتر نابود کنی. 9 ای رشن اشون! اگر تو درکشور ارزهی هم باشی، ماترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 10 ای رشن اشون! اگر تو در کشور سوهی هم باشی، ما ترا به یاری همی خونیم. ................................................................................................................................................................................. 11 ای رشن اشون ! اگر تو در کشور فرد ذفشو هم باشی، ما ترابه یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 12 ای رشن اشون ! اگر تو در کشور وید ذفشو هم باشی، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 13 ای رشن اشون ! اگر تو در کشور واور وبرشتی هم باشی، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 14 ای رشن اشون ! اگر تو در کشور واور و جرشتی هم باشی، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 15 ای رشن اشون ! اگر تو در کشور درخشان خونیرث هم باشی، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 16 ای رشن اشون ! اگر تو در دریای فراخ کرت هم باشی، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 17 ای رشن اشون ! اگر تو بر بالای درختی باشی که آشیانۀ سیمرغ در آن است ودر میان دریای فراخ کرت برپاست – درختی که دربر دارندۀ داروهای نیک و داروهای کارگر است و پزشک همگان خواننندش ، درختی که بذر همه گیاهان در آن نهاده شده است – ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 18 ای رشن اشون ! اگر تو در سرچشمۀ رود «رنگها» هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 19 ای رشن اشون ! اگر تو در دهانه رود ـ«رنگها» هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 20 ای رشن اشون ! اگر تو در کرانه این زمین هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 21 ای رشن اشون ! اگر تو در میان این زمین هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 22 ای رشن اشون ! اگر تو در هر جای این زمین که باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 23 ای رشن اشون ! اگر تو بر فراز کوهساران درخشان و بسیار رشتۀ البرز هم باشی؛ البرزی که از ستیغ آن مه برنخیزد – آن جا که نه شب هست و نه تاریکی ، نه با د سرد ونه باد گرم ، نه ناخوشی کشنده و نه آلایش دیو آفریده - ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 24 ای رشن اشون ! اگر تو بر فراز کوه همه جا ستوده و زرین هکر هم باشی – آن جا که اردویسور آناهیتا از بلندای هزار بالای آدمی فرو ریزد- ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 25 ای رشن اشون ! اگر تو برستیغ کوه البرز هم باشی – آن جا که ستارگان و ماه و خورشید گرداگرد آن چرخانند - ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 26 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ستاره ونند مزدا آفریده هم باشید ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 27 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ستاره تشتر رایومند فره مند هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 28 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ستار هفتورنگ هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 29 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهرستارگان در بردارنده تخمه آبها هم باشی، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 30 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ستارگان در بردارنده تخمه زمین هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 31 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ستارگان در بردارندۀ بذر گیاهان هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 32 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ستارگانی باشی که از آن «سپند مینو» یند، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 33 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر ماه در بردارنده تخمه گاو هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 34 ای رشن اشون ! اگر تو در سپهر خورشید تیز اسب هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 35 ای رشن اشون ! اگر تو در جو فروغ بی آغاز هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 36 ای رشن اشون ! اگر تو در فروغ بهشت پاکان هم باشی – آن جا که سرای همه خوشیهاست - ما ترا به یاری همی خوانیم. ................................................................................................................................................................................. 37 ای رشن اشون ! اگر تو در گر زمان درخشان هم باشی ، ما ترا به یاری همی خوانیم. .................................................................................................................................................................................38 «یثه آهو و یریو....» رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای جهان پرور و گفتار راستین در دل افگنده گیتی افزای را درود می فرستم. »اشم وهو.....» «اهمایی رئشچه......»

13 فروردین یشت خشنودی فروشی های توانای بسیار نیرومند اشونان و فروشی های نخستین آموزگاران کیش و فروشی های پیام آوران را.

کرده یکم 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: ای سپیتمان ! اینک براستی ترا از زور و نیرو وفر ویاری و پشتیبانی فروشی های توانای پیروزمند اشونان می آگاهانم که چگونه فروشی های توانای اشونان، مرا به یاری آمدند و چه سان مرا یاوری رساندند. 2 ای زرتشت! از فر و فروغ آنان است که من آسمان را در بالا نگاه می دارم تا از فراز، فروغ بیفشاند. [آسمانی] که این زمین و گرداگرد آن را همچون خانه ای فرا گرفته است. [آسمانی] استوار و دور کرانه که در جهان مینوی برافراشته و برپا داشته شده است و چنین می نماید که فلزی گداخته بر فراز سومین لایه زمین بدرخشید . 3 [آسمانی] همچون جامه ستاره آذرین مینوی که مزدا و مهر و رشن و سپندارمذ پوشیده اند. [آسمانی] که آغاز و انجام آن دیده نشود. 8-4 ای زرتشت! از فر و فروغ آنان است که من اردویسور اناهیتا را – که در همه جا [دامان] گسترده، درمان بخش، دیو ستیز واهورایی کیش است – نگاه می دارم. ................................................................................................................................................................................. 9 ای زرتشت! از فر و فروغ آنان است که من زمین فراخ آهوره آفریده را نگاه می دارم: این [زمین, بلند پهناور را که در برگیرندۀ بسی چیزهای زیباست؛ که دربر گیرندۀ سراسر جههان استومند – چه جاندار و چه بیجان – و کوههای بلند دارای چراگاههای بسیار و آب فراوان است.

10 بر این [زمین]، رودهای ناوتاک روان است. بر این [زمین]، نگاهداری گاو و مردمان را، نگاهداری سرزمینهای ایرانی را، نگاهداری جانوران پنجگانه را ونگاهداری اشون مردان پاک را گیاهان گوناگون می روید. 11 ای زرتشت! از فر و فروغ آنان است که من فرزندان هستی یافته را در زهدان [مادران] نگاه می دارم تا نمیرند و پیش از زایش، استخوانها و موها وگوشت و اندرونه و پاها و اندامهای نرینگی یا مادینگی آنان را بهم می پیوندم. 12 اگر فروشی های توانای اشونان مرا یاری نمی کردند، هر آینه بهترین گونه های جانوران و مردمان، مرا بر جای نمی ماندند، دروج نیرو می گرفت و فرمانروایی می کرد و جهان استومند،از آن دروج می شد. 13 دروج در میان زمین و آسمان – میان دومینو – جای می گزید. دروج در میان زمین و آسمان – میان دومینو - به توانایی و چیرگی می رسید. پس آنگاه اهنگرمینوی زبر دست و چیره، از سپند مینوی شکست خورده ، گام واپس نمی کشید 14 از فر و فروغ آنان است که آبها از سرچشمه های همیشه جوشان، روانند. از فر و فروغ آنان است که گیاهان از ریشه های نخشکیدنی بر زمین رویانند. از فر و فروغ آنان است که بادهای پراکنندۀ ابرها، از خاستگاههای همیشگی وزانند. 15 از فر و فروغ آنان است که زنان تخمۀ فرزندان را در زهدان می گیرند. از فر و فروغ آنان است که زنان ، آبستن فرزندان می شوند. از فر و فروغ آنان است که زنان باردار، آسان می زایند. از فر و فروغ آنان است که مرد انجمنی زاده شود: مردی که بتواند در انجمن، سخن خود را به گوشها فرو برد، مردی دانشور که بتوانداز گفت وشنودبا «گویم» پیروز بدر آید. از فر و فروغ آنان است که خورشید، راه خویش را می پیماید. از فر و فروغ آنان است که ماه، راه خویش را می پیماید. از فر و فروغ آنان است که ستارگان، راه خویش را می پیمانند 17 آنان فروشی های اشونانند که درجنگهای سخت، بهترین یار و یاورند. ای سپیتمان! [فروشی های]نخستین آموزگاران کیش و [فروشی های] هنوز نازادگان – سوشیانتهای نو کننده جهان – [درمیان] فروشی های اشونان، از همه نیرومندترند. ای سپیتمان زرتشت ! دیگر فروشی ها ) فروشی های اشونان هنوز زنده) از [فروشی های اشونان] درگذشته، نیرومندترند. 18 آن که درازنای زندگانی، فروشی های اشونان را بخوبی نگاهداری کندو مهر فراخ چراگاه وارشتاد گیتی افزای جهان پرور را به نیکی پاس دارد – خواه فرمانروای یک سرزمین باشد ، خواه شهریار [کشورها] – پیروزترین کسان شود. 19 ای سپیتمان! این است زور و نیرو و فر و یاری و پشتیبانی فروشی های توانای پیروزمند اشونان که ترا براستی ازآن آگاهانیدم، فروشی های توانای اشونانی که مرا به یاری آمدندو یاوری رساندند. کرده دوم 20 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: ای سپیتمان زرتشت! اگر در این جهان استومند، راهزنی بر سرراه توآید، اگر از جنگ و نیاز هراس آور، به تن خویش بیمناک باشی ای زرتشت! آنگاه این گفتار را باژگیر . این گفتار پیروزمند را بلند بخوان ای زرتشت! 21 فروشی های نیک تونای پاک اشونان را می ستایم و می سرایم و [به یاری] همی خوانم. ما فروشی های وابسته به خانمان و روستا و شهر و کشور و زرتشتوم را می ستاییم. [فروشی های] اشونانی را که بوده اند و هستند و خواهند بود ، می ستاییم. [فروشی های] همه تیره ها را ، نیرومندتری [فروشی های] تیره های نیرومند را می ستاییم. 22 فروشی هایی که آسمان را نگاه داشتند ، آب رانگاه داشتند، زمین را نگاه داشتند؛ گاو را نگاه داشتند؛ فرزندان هستی یافته را در زهدان مادران نگاه داشتند تا نمیرند و پیش از زایش، استخوانها وموها و گوشت و اندرونه و پاها و اندامهای نرینگی یا مادینگی آنان بهم پیوندد. 23 [فروشی هایی] که بسیار بخشنده اند ، که زورمند فرا رسند؛ که نیک فرا رسند ؛ که نیرومند فرا رسند ؛ که دلیر فرا رسند ؛ که از پی دادخواهی فرارسند. در ستیزۀ خونین، آنان را باید به یاری خواند. در رزم، آنان را باید به یاری خواند. در جنگ، آنان را باید به یاری خواند. 24 [آنانند] که یاری خواهان را پیروزی بخشند؛ که نیازمندان را رستگاری دهند؛ که رنجوران را تندرستی ارزانی دارند؛ که اشون را – اشونی که ایشان را ستایش کنان وخشنود کنان زور نیاز آورد – فرنیک بخشند. 25 فروشی ها بدان جایی که اشون مردان، اشه را بیشتر باور داشته باشند، بدان جایی که بزرگترین نیازها آماده شده باشد، بدان جایی که با اشون مرد ستیزه نورزیده باشند، خشنودتر در آیند. کرده سوم 26 فروشی های نیک تونای پاک اشونان را می ستاییم که زورمندترین سواران ، چالاک ترین پیشتازان ، استوراترین پشتیبانان و شکست ناپذیرترین افزارهای رزم اند و آن کسی را که بدو روی آورند، از تاخت وتاز دشمن نگاه دارند. 27 این نیکان را، این بهترینان را – فروشی های نیک توانای پاک اشونان را – هنگامی که برسم گسترده ایم، می ستاییم. آنان را در پهنۀ پیکار و در هنگامۀ جنک – آن جا که دلیر مردان در رزمگاه به یکدیگر در آویزند – باید به یاری خواند. 28 مزدا آنان را به یاری خواند، نگاهداری آسمان زمین و آب و گیاه را، بدان هنگام که سپندن مینو آسمان را برافراشت، بدان هنگام که آب و زمین و گاو و گیاه را پدید آورد؛ بدان هنگام که فرزندان هستی یافته را در زهدان ما دران نگاه داشت تا نمیرند و پیش از زایش، استخوانها و موها و گوشت و اندرونه و پاها و اندامهای نرینگی یا مادینگی آنان بهم پیوندد. 29 سپند مینو فروشی های نیرومند ، آرام گزیده ، خوب چشم، تیزبین، نیوشا ، دیرزمانی اسوده، برزمند، کمر بر میان بسته، در آرامگاه نیک و فراخ جای گرتفه، تیز پرواز، بختیار و نامدار را به نگاهبانی آسمان برگماشت. کرده چهارم 30 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که در دوستی و در کردار، نیکندو مردمان را نیازارند. مردمانی که شما نیکان، رازداران، تیزبینان ، چاره بخشان، نامداران و در رزم پیروزمندان را از این پیش، نیاز رده باشند ، نزد شما جای گزینندن و همنشین دیر پای شما شوند. کرده پنجم 31 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که با ارادۀ استوار و زورمندی بسیار، با زبردستی به زیان دشمنان درکارند و بازوان پرتوان آن بدخواهان را در پهنۀ پیکار، از کار باز دارند. کرده ششم 32 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که پیمان شناس ، دلیر و نیرومندندو در برابر نهانگاههای دشمن، ما را پناه بخشند. مینویان بخشایشگر درمان بخشی که از درمان اشی بهره مندند؛ که بسان زمین فراخ ،همانند رودها و دراز و همچون خورشید بلندند. کرده هفتم 33 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را مس ستاییم که چالاک، دلیر، کارآزموده و هراس افگن [در رسند و] همه ستیزه دشمنان – خواه دیوان، خوان مردمان [دروند] – راناچیز و نابود کنند. فروشی هایی که به خواست خویش، هماوردان را هنگام تاخت و تاز براندازند. 34 ای تواناترین [آفریدگان]! شما نیکیهای خود را – پیروزی و برتری چیره شونده اهوره آفریده را – به [مردمان] سرزمینهایی ارزانی می دارید که در آن جا از نیکیهای شما به ناروا بهره نگرفته باشند و شما از آنان رنجیده و آزرده وناخشنود نباشید. آن جا که شما را سزاوار ستایش و برازندۀ نیایش دانند و شما در آن جا راه گزیده خویش را می پیمایید. کرده هشتم 35 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم؛ آن نامداران در رزم پیروز بسیار نیرومند سپر دار را که از راه راست به راه کژ نگرایند. آن که پیش می تازد و آن که در پی او می تازد – هر دو – [فروشی ها را] به یاری همی خوانند. از پی تا زنده، دست یابی بر پیشتاز را و پیشتاز، رهایی از چنگ دشمن را بانک یاری خواهی برآورند.

36 ........................................................................................................................................................................... کرده نهم 37 فروشی های نیک توانای پاک اشونانن را می ستاییم که رزم آوران بسیار بسیج کننده؛ رزم آورانی رزم افزار بر میان بسته که با درفشهای درخشان برافراشته، به پیکار شتابند. آنانند که از این پیش – هنگام پیکار «خشتاوی» های دلیر با «دانو» ها – فرا رسیدند. 38 شمایید که از این پیش، تاخت و تاز و ستیزه «دانو»های تورانی را در هم شکستید. به یاری شما بود که پیش از این،«کرشنز»ها- همچنین «خشتاوی» ها و سوشیانتهای دلیر نامور پیروزمند – بسیار نیرومند شدند و خانه های هراس انگیز بیش از ده هزار از فرمانروایان «دانو» ها ویران شد. کرده دهم 39 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که هر دو بال رده های آراستۀ سپاه [دشمن] را در هم شکنند؛ دل [سپاه] را از هم بشکافند و یاری رساندن به نیک مردان و به تنگنا در افگندن بد کرداران را، چالاک از پی بتازند. کرده یازدهم 40 فروشی های نیک توانای پاکماشونان را می ستاییم. آن توانایان دلیر پیروزمند در جنگ کامیاب را که گاه بخشندۀ آسایشندو گاه تاخت و آورند و گاه تکاپو کنند... آن اشونانی که دادخواه را پیروزی بخشند و خواستار [کامیابی] را کامروا کنند و بیمار را تندرستی ارزانی دارند، از پیکری برازنده و روانی والا برخوردارند. 41 فروشی های کسی را فر نیک بخشند که آنان را مانند آن مرد – زرتشت اشون؛ راد مردجهان آستومند ورد مردمان – بستاید به هنگامی که آهنگ کاری داشت؛ به هنگامی که در بیم و هراس بود. 42 هنگامی که بانگ دادخواه برآید، آنان به شتاب نیروی خیال از فراز آسمان فرود آیند، همراه با نیروی نیک ساخته و پیروزی اهوره آفریده وبرتری چیره شونده و سودی که چیزهای گرانبها بخشد و شکوه پاک و فرخنده آورد و به آیین بهترین اشه برازندۀ ستایش و شایستۀ نیایش است. 43 آنان «ستویس« را در میان زمین و آسمان به گردش در آورند تا دادخواهی دادخواهان را بشنود و باران بباراند. باران بباراند و نگاهداری گاو و مردمان را، نگاهداری سرزمینهای ایرانی را، نگاهداری جانوران پنجگانه را و یاری رساندن به اشون مردان را گیاهان برویاند. 44 ستویس زیبای درخشان پر فروغ ، در میان زمین و آسمان بگردد و دادخواهی دادخواهان را بشنود و باران بباراند. باران بباراند ونگاهداری گاو و مردمان را، نگاهداری سرزمینهای ایرانی را، نگاهداری جانوران پنجگانه را و یاری رساندن به اشون مردان را گیاهان برویاند. کرده دوازدهم 45 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که با خود وسپر و رزم افزار از فلز ساخته در پهنۀ درخشان رزم، می جنگند؛ که نابودی هزاران دیو را خنجر آخته اند. 46 اگر بادی وزیدن گیرد و بوی رزم آوران را به میان آنان آورد، آنان به سوی رزم آورانی روی آورند که پیروزی سرنوشت آنهاست؛ بدان سویی که رزم آوران پیش از برکشیدن شمشیر و برآوردن بازوان، برای آنان – آن فروشی های نیک توانای پاک اشونان – نیاز آورند. 47 هر یک از دو گروه رزم آوران که نخست به درست باوری و راست اندیشی آنان را نماز برند، فروشی های نیک توانای پاک اشونان ، همراه مهر و رشن و دامویش اوپن و باد پیروز، بدان گروه روی آورند.

48 آنان سرزمینهای [ی دشمن] را – به سود رزم آورانی که فروشی های نیک توانای پاک اشونان، همراه مهر ورشن ودامویش اوپمن و باد پیروز بدیشان روی آورده اند – به یک زخم براندازند: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزارها، ده هزارها صدهزارها. کرده سیردهم 49 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که هنگام «همسپتمدم» از آرامگاههای خویش به بیرون شتابند و ده شب پیاپی آگاهی یافتن را در اینجا بسر برند: 50 -کدامین کس ما را بستاید؟ کدامین کس سرود ستایش ما را بخواند و ما را خشنود کند؟ کدامین کس ما را با دست بخشندگی، با شیر و پوشاک و با نیازهایی که بخشش آنها، بخشنده را به [دهش] اشه تواند رساند، پذیرا شود؟ نام کدام یک از ما را بستاید؟ روان کدام یک از ما را بستاید؟ به کدام یک از ما این نیازها را پیشکش کند تا اورا خوراک نکاستنی جاودانی بخشند؟ 51 کسی که آنان را با دست بخشندگی، با شیر و پوشاک و با نیازهایی که بخشش آنها، بخشناده را به [دهش] اشه تواند رساند ، بستاید، فروشی های نیک توانای پاک اشونان – اگر رنجیده و آزرده و نا خشنود نباشند – اورا خواستار شوند: 52 این خانه از انبوه ستوران و مردان بهره مند باد! این خانه از اسب تیزتک وگردونۀ استوار بهره ور باد! این خانه از مرد پایدار انجمنی برخوردار باد! مردی که هماره ما را با دست بخشندگی، با شیر و پوشاک و با نیازهایی می ستاید که بخشش آنها ، بخشنده را به [دهش] اشه تواند رساند. کرده چهاردم 53 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که آبهای مزدا آفریده را به آبراهه های زیبا رهنمون شدند؛ [آبهایی] برجای ایستاده، کمه تا دیر زمانی پس از آفرینش روان نبودند. 54 اکنون آن آبها خشنودی اهوره مزدا و امشا سپندان را در آبراهه های مزد آفریده به سوی جاهای برگزیده فرشتگان، به سوی سرزمینها یی که در فرمان آمده است، روانند. کرده پانزدهم 55 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که گیاهان بارور را به باغهای زیبا رهنمون شدند؛ [گیاهانی] برجای مانده. که تا دیر زمانی پس از افرینش رویان نبودند. 56 اکنون آن گیاهان، خشنود اهوره مزدا و امشا سپندان را در راههای مزدا آفریده درجاهای برگزیده فرشتگان، به هنگامی که در فرمان آمده است، رویانند. کرده شانزدهم 57 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که ستارگان و ماه وخورشید و انیران را به راههایی پاک رهنمون شدند .آنها را این پیش، دیرزمانی از بیم ستیزه و تاخت و تاز دیوان ، برجای مانده بودند و جنبشی نداشتند. 58 اکنون آنها به پایان راه گرایند تا به واپسین پایگاه گردش خویش -0 به روزگار نیک نوشدن گیتی – رسند. کرده هفدهم 59 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که 99999 تا از آنان دریای درخشان فراخ کرت را نگاهبانی می کنند. کرده هیجدهم 60 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که 999999 تا از آنان،ستاره هفتورتگ رانگاهبانی می کنند.

کرده نوزدهم 61 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که 999999 تا از آنان، پیکر سام گرشاسپ گیسور و گرز بردار را نگاهبانی می کنند. کرده بیستم 62 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که 999999 تا از آنان تخمه سپیتمان زرتشت پاک را نگاهبانی می کند. کرده بیست و یکم 63 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم که اگر سالار جنگاوران اشون باشد و آنان از او خشمگین و ناخشنود و آزرده و رنجیده نباشد ، در سوی راست او می جنگند. کرده بیست و دوم 64

فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم . آنان بزرگتر، توانمندتر ، دلیرتر، نیرومندتر، پیروزمندتر ، درمان بخش تر وکار آمد تر از آنند که در سخن بگنجد. دهها هزار تن از آنان در میان نیاز آورندگان فرود می ایند. 65 ای سپیتمان زرتشت! هنگامی که آبها با فر مزدا آفریده از دریای فراخ کرت سرازیر شود، فروشی های توانای پاک اشونان بپاخیزند: چندین چندین صدها، چندین چندین هزارها، چندین چندین ده هزارها.... 66 تا هریک، خانواده و روستا و کشور و سرزمین خویش را در پی بدست آوردن آب براید واینچنین گوید: -آیا سرزمین ما باید خشک و ویران شود؟ 67 [فروشی ها] در پهنه رزم، برای خانه و سرزمین خویش می جنگند؛ برای آن جا که خانه و کاشانه داشته اند؛ آنچنان که گویی دلیر مردی رزم افزار بر میان بربسته، دارایی فراهم آوردۀ خویش را پاس می دارد. 68 هر یک [از فروشی ها] که در رساندن آب به خانواده و روستا و کشور و سرزمین خویش کامیاب شود، اینچنین گوید: -سرزمین ما باید خرم و سرسبز شودو ببالد. 69 هنگامی که شهریار توانای کشور از دشمن کینه ور به هراس افتد، فروشی های توانا را به یاری می خواند. 70 فروشی های توانای اشونان – اگر از او خشمگین و ناخشنود و آزرده و رنجیده نباشند – به سوی او پرواز می کنند، چنان که گویی مرغی نیک شهپر به پرواز در می آید. 71 آنان، او را در ستیز با دیوان پنهان و «ورن»های فریفتار و «کیذ» ی تباهکار و اهریمن مرگ آفرین نا پاک، همچون رزم افزار و سپر و زره بکار آیند؛ چنان که گویی به یک صد و به یک هزار و به ده هزار سنگر، زخم فرود آمده باشد. 72 بدین سان، نه تیغ خوب آخته، نه گرز خوب نشانه گر فته ، نه تیر خوب رها شده، نه نیزۀ خوب پرتاب شده و نه سنگهای فلاخن با نیروی بازوان انداخته، بدو رسد. 73 آنان – فروشی های آرام گزیدۀ نیک توانای پاک اشونان – پدیدار شوند؛ خود را نمایان کنند و آمادۀ آن شوند که آگاهی یابند: ..............................................................................................................................................................................

74 منشهای آفریده را می ستاییم. «دین» سوشیانتها را می ستاییم . [روانهای] جانوران زمینی را می¬ستاییم. [روانهای] جانوران آبزی را می¬ستاییم. [روانهای] خزندگان را می¬ستاییم. [روانهای] پرندگان را می¬ستاییم. [روانهای] چرندگان را می¬ستاییم. فروشی ها[ی همّ این جانوران] را می¬ستاییم. 75 فروشی های را می¬ستاییم. راد مردان را می¬ستاییم. دلیران را می¬ستاییم. دلیرترینان را می¬ستاییم. اشونان را می¬ستاییم. اشون ترینان را می¬ستاییم. نیرومندان را می¬ستاییم. نیرومندترینان را می¬ستاییم. استواران را می¬ستاییم. پیروزمندان را می¬ستاییم. زورمندان را می¬ستاییم. زورمندترینان را می¬ستاییم. چالاکان را می¬ستاییم. چالاک ترینان را می¬ستاییم. تخشایان را می¬ستاییم. تخشاترینان را می¬ستاییم. 76 فروشی های نیک توانای پاک اشونان، تخشاترین آفریدگان دو مینویند که از این پیش، هنگام آفرینش آن دو – سپندمینو و انگرمینو – با شور و جنبش بپا خاستند. 77 هنگامی که انگر مینو به پتیارگی با آفرینش نیک اشه سر برآورد، بهمن وآذرگام پیش نهادند. 78 آنان پتیارگی انگرمینوی تباهکار را چنان بی اثر کردند که نتوانست آبها را از رفتن و گیاهان را از رستن باز دارد. آبهای نیرومند آفریدگار توانا و شهریار یگانه اهوره مزدا، بی درنگ روان شدند و گیاهان رستن آغاز کردند. 79 همه آبها را می ستاییم . همه گیاهان را می¬ستاییم. همه فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می¬ستاییم. آبها را نام می بریم و می¬ستاییم. گیاهان را نام می بریم و می¬ستاییم. فروشی های توانای پاک اشونان را نام می بریم و می¬ستاییم.

80 اینک در میان همه فروشی های ازلی، فروشی اهوره مزدا را می ستاییم که بزرگترین و بهترین و زیباترین و استوارترین و هوشیارترین و برزمندترین و در اشه بلند پایگاه ترین [مینویان] است.... 81 .... که روان سپید روشن درخشانش، «منثره» است و پیکرهایی که او می پذیرد، زیباترین و بزرگترین پیکرهای امشا سپندان است. خورشید تیز اسب را می ستاییم. کرده بیست و سوم 82 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می¬ستاییم. امشا سپندان، شهریاران تیز بین بلند بالای بسیار زورمنددلیر آهورایی را می ستاییم که ورجاوندان جاودانه اند.... .83 ... که هر هفت یکسان اندیشند، که هر هفت یکسان سخن گویند؛ که هر هفت، کرداری یکسان دارند؛ که در اندیشه و گفتار وکردار یکسانند و همه را یک پدر و یک سرور است: اهوره مزدا. 84 هر یک از آنان روان دیگری را تواند نگریست که به اندیشه نیک وگفتار نیک و کردار نیک و به گرزمان اندیشد. راه آنان – هنگمی که به سوی نیاز زور پرواز می کنند – تابناک است. کرده بیست وچهارم 85 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می¬ستاییم. فروشی آذر «اور واز یشت» ی پاک انجمنی، فروشی سروش پارسای دلیر «تن- منثره» سخت رزم افزار اهورایی و فروشی نریوسنگ را می¬ستاییم. 86 فروشی رشن راست ترین، فروشی مهر فراخ چراگاه، فروشی «منثره ی ورجاوند» فروشی آسمان، فروشی آب ، فروشی زمین ، فروشی گیاه، فروشی گاو، فروشی «گیه» و فروشی دوجهان اشون را می¬ستاییم. 87 فروشی گیومرت اشون را می¬ستاییم، نخستین کسی که به گفتار و آموزش اهوره مزدا گوش فرا داد و از او خانوادۀ سرزمین های ایرانی و نژاد ایرانیان پدید آمد. اینک بخشایش و فروشی زرتشت سپیتمان اشون را می¬ستاییم.... 88 .... نخستین کسی که نیک اندیشید، نخستین کسی که نیک سخن گفت، نخستین کسی که نیک رفتار کرد. نخستین آتربان، نخستین ارتشتاد، نخستین برزیگر ستور پرور، نخستین کسی که بیاموخت، نخستین کسی که بیاموزاند، نخستین کسی که ستور را ، اشه را،«منثره ی ورجاوند» را، فرمانبرداری از «منثره ورجاوند» را، شهریاری مینوی را و همۀ نهادهای نیک مزدا آفریده را که از آن اشه است؛ برای خود پذیرفت و دریافت. 89 نخستین اتربان، نخستین ارتشتار، نخستین برزیگر ستور پرور، نخستین کسی که از دیو روی گردانید و مردمان را بپرورد. نخستین کسی که در جهان استومند، [نماز] «اشم وهو....» خواند؛ دیوان را نفرین کرد و خستو شد که مزدا پرست، زرتشتی، دیو سیتز و اهورایی کیش است. 90 اوست نخستین کسی که در جهان استومند، سخنی را که در دین اهوره به زبان دیوان است، برخواند. اوست نخستین کسی که در جهان استومند، سخنی را که در دین اهوره به زبان دیوان است، نوید داد. اوست نخستین کسی که در جهان استومند، سخنی را که در دین اهوره به زبان دیوان است، ناستودنی و ناسزاوار برای نیایش خواند. اوست پهلوان سراسر زندگی خوش و نخستین آموزگار سرزمینها. 91 به دستیاری او، همۀ «منثره ی ورجاوند» که در سرود «اشم وهو....»ست، آشکار شد. اوست رد جهانی و رد مینوی گیتی. اوست ستایشگر اشه که بزرگترین و بهترین و نیکوترین نهاد است. اوست پیام آور دینی که بهترین همه دینهاست. 92 اوست که همۀ امشا سپندان – همکام به خورشید - به خواست خویش و به خشنودی درون و درست باوری، او را رد جهانی و رد مینوی گیتی خواستند و ستایشگر اشه که بزرگترین و بهترین و نیکوترین نهاد است و پیام آوردینی که بهترین همۀ دینهاست ، خواندند. 93 هنگام زدان و بالیدنش، آبها وگیاهان شادمان شدند. هنگام زدان و بالیدنش، آبها وگیاهان بالیدند. هنگام زدان و بالیدنش، همۀ آفریدگان سپند مینو به خود مژدۀ رستگاری دارند: 94 -خوشابه روزگار ما! اینک اتربانی زاده شد: سپیتمان زرتشت! از این پس، زرتشت ما را با نیاز زور و برسم گسترده بستاید. از این پس ، دین نیک مزدا در هفت کشور گسترده شود. 95 از این پس، مهر فراخ چراگاه، فرمانروایان کشور را نیرو بخشد و آشوبها را فرو نشاند. از این پس، اپام نپات توانا، فرمانروایان کشور را نیرو بخشند و سرکشان را لگام زند. اینک اشونی و فروشی «مدیو ماه» اشون، پسر «آراستی» را می ستاییم که نخستین بار، گفتار و آموزش زرتشت را گوش فرا داد. 96 ............................................................................................................................................................................... فروشی های اشون زنان سرزمینهای ایرانی را می¬ستاییم. کرده سی و یکم 143 فورشی های اشون مردان سرزمینهای ایرانی را می ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای ایرانی را می¬ستاییم. فروشی های اشون مردان سرزمینهای تورانی را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای تورانی را می¬ستاییم. فروشی های اشون مردان سرزمینهای سیریم را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای سیریم را می¬ستاییم. 144 فروشی های اشون زنان سرزمینهای ساینی را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای ساینی را می¬ستاییم. فروشی های اشون مردان سرزمینهای داهی را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان سرزمینهای داهی را می¬ستاییم.

145 فروشی های اشون مردان همه سرزمینها را می¬ستاییم. فروشی های اشون زنان همۀ سرزمینها را می¬ستاییم. همۀ فروشی های نیک توانای پاک اشونان را از گیومرت تا سوشیانت پیروزمند می ستاییم 146 بشود که فروشی های نیکان، بزودی در این جا به دیدار ما بشتابند. بشود که آنان به یاری ما آیند. بشود که مارا – هنگامی که به تنگنا افتاده ایم – با یاوری آشکار خویش، نگاهداری کنند؛ با پشتیبای مانند مزدا اهوره و سروش پارسای توانا و «منثرهی ورجاوند» دانا – آن پیک دشمن دیو که از مزدا اهوره ی دیو ستیز است – که زرتشت را به پناه بخشی جهان استومند فرستاد. 147 ای فروشی های اشونان! ای نیکان! ای آبها! ای گیاهان! شادمان وگرامی در این خانه فرود آیید و آرام گزینید و بمانید. ای توانایان ! ای تواناترینان! در این جا آتربانان کشور – که به اشه می اندیشند – دستها را در ستایش شما و به خواستاری یاری برای ما برآورده اند. 148 اینک فروشی همه اشون مردان و اشون زنان را می ستاییم که روانهایشان سزاوار ستایش و فروشی هایشان شایستۀ دادخواهی است. اینک فروشی همه اشون مردان و اشون زنان را می ستاییم فروشی های آنان که اهوره مزدای اشون، ستایشگرانشان را پاداش بخشد. ما از زرتشت شنیدیم که او خود ، نخستین و بهترین آموزگار دین اهورایی است. 149 اینک ما «جان» و «دین» و «بوی» و «روان» و«فروشی» نخستین آموزگاران ونخستین پیروان کیش، آن اشون مردان و اشون زنان را که انگیزۀ پیروزی اشه بوده¬اند، می ستاییم. اینک ما «جان» و «دین» و «بوی» و «روان» و«فروشی» پیام آوران دین، آن اشون مردان و اشون زنان را که انگیزه پیروزی اشه بوده اند ، می ستاییم. 150 آموزگاران کیش را که از این پیش در خانمانها، روستاها، شهرها وسرزمینها بوده اند، می ستاییم. آموزگاران کیش را که هم اکنون در خانمانها، روستاها، شهرها وسرزمینها بوده اند، می ستاییم. آموزگاران کیش را که از این پس در خانمانها، روستاها، شهرها وسرزمینها بوده اند، می ستاییم. آموزگاران کیش را که خانمانها، روستاها، شهرها وکشورها به بنیاد گذاری خانه و روستا و شهر و کشور کامیاب شدند، به اشه کامیاب شدند، به «منثره ی ورجاوند» کامیاب شدند؛ به رهایی روان کامیاب شدند و به برخورداری از همۀ خوشیها کامیاب شدند می ستاییم. 152 زرتشت رد جهانی و رد مینوی و نخستین آموزگار دینی سراسر جهان استومند را می ستاییم که نیک خواه ترین آفریدگان، بهترین شهریار آفریدگان، شکوهمندترین آفریدگان، فره مندترین آفریدگان، به ستایش برازنده ترین آفریدگان، به نیایش سزاوارترین آفریدگان، شایسته ترین آفریده ای که خشنودی وی خواسته شود، به آفرین شایسته ترین آفریدگان و نزد هریک از آفریدگان، براستی ستوده و برازندۀ ستایش و شایستۀ نیایش به آیین بهترین اشه خوانده شده است. 153 این زمین را می ستاییم. آن آسمان را می ستاییم. همۀ چیزهای خوب میان زمین و آسمان را می ستاییم. آنچه را برازندۀ ستایش و شایسته نیایش و درخورپرستش مردم اشون است، می ستاییم. 154 روانهای جانوران سودمند دشتی را می ستاییم. اینک روانهای اشون مردان و اشون زنان را – در هر جا که زاده شده باشند- [می ستاییم]؛ مردان وزنانی که با «دین» نیکشان برای پیروزی اشه کوشیده اند و می کوشند و خواهند کوشید. 155 «جان» و «دین» و «بوی» و «روان» و«فروشی» اشون مردان و اشون زنانی را که دین آگاه و پیروز بوده اند و هستند و خواهندبود، می ستاییم؛ آنان که برای اشه پیروزی بدست آوردند. «ینگهه هاتم ....» «یثه اهو ویریو....» 156 بشودکه فروشی های توانای بسیار نیرومند پیروز اشونان و فروشی های نخستین آموزگاران کیش و فروشی های پیام آوران، خشنود بدین خانه خرامند. 157 بشود که فروشی ها در این خانه خشنود شوند و ما را پاداش نیک و آمرزش سرشار خواهند. بشود که آنان از این خانه خشنود باز گردند. بشود که آنان سرودهای ورجاونند و آیینهای نیایش ما را به اهوره مزدا و امشا سپندان برسانند. مبادا که آنان گله مند از ما مزدا پرستان، از این خانه دور شوند. 158 «یثه اهو و یریو....» فروشی های توانای بسیار نیرومند اشونان و فروشی های نخستین آموزگاران کیش وفروشی های پیام آوران را درود می فرستم. «اشم و هو....» «اهمایی رئشچه....»

بهرام یشت

کرده یکم 1 «بهرام» اهوره افریده را می ستاییم. زرتشت را اهوره مزدا پرسید: ای اهوره مزدا! ای سپندترین مینو! یا دادار جهان استومند! ای اشون! -کدام یک از ایزدان مینوی، زیناوندتر است؟ آنگاه اهوره مزدا گفت: ای سپیتمان زرتشت! آن ایزد مینوی، بهرام اهوره آفریده است. 2 بهرام اهوره آفریده نخستین بار ، به کالبد باد شتابان زیبای مزدا آفریده ای به سوی او وزید وفر مزدا آفریده، فر نیک مزدا آفریده و درمان و نیرو آورد. 3 آنگاه بهرام اهوره آفریده بسیار نیرومند ، بدو گفت: من نیرومندترین، پیروزترین، فره مند ترین ، نیکترین، سودمندترین و درمان بخش ترین [آفریدگانـ]ـم. 4 من ستیهندگی را، ستیهندگی همۀ دشمنان را- چه جادوان و پریان، چه کوی های و کرپ های ستمار – در هم می شکنم. 5 برای فر و فروغش، من اورا – آن بهرام مزدا آفریده را – بانماز[ی به بانگ] بلند می ستایم. بهرام مزدا آفریده را- به شیوۀ نخستین آیین اهوره – با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره» با اندیشه و گفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا می ستاییم. «ینگهه هاتم ....» کردۀ دوم 6 ................................................................................................................................................................................. 7 بهرام اهوره آفریده، دومین بار به کالبد ورزای زیبای زرین شاخی به سوی او آمد. برفراز شاخهای او،«ام»ی نیک آفریدۀ برزمند هویدا بود. بهرام اهوره آفری، اینچنین پدیدار شد ................................................................................................................................................................................. کرده سوم 8 ................................................................................................................................................................................. بهرام اهوره آفریده، سومین بار به کالبداسب سپید زیبای زرد گوش و زرین لگامی به سوی او آمد. بر پیشانی او،«ام»ی نیک آفریده برزمند هویدا بود. بهرام اهوره آفرید، اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده چهارم 10 ................................................................................................................................................................................. 11 بهرام اهوره آفریده، چهارمین بار به کالبد اشتر سر مست گازگیر جست و خیز کنندۀ تیزتک رهسپاری – که پشمش جامۀ مردمان را بکار آید – به سوی او آمد... 12 ... [اشتری] که در میان نان جفت گیر – [هنگامیکه] به ماده اشتران روی آورد – دارای گرایش فراوانی است. (ماده اشترانی که در پناه اشتر نر سرمستی باشند، آسوده ترند.) [اشتری] که شانه هایش پر زور و کوهانهایش نیرومند است و چشمان و سری با هوش دارد؛ [اشتری] با شکوه و بلند و نیرومند .... 13 .....[اشتری] روشن رنگ که چشمان تیز بینش در شب تیره از دور می درخشد؛ که از سر ، کف سپید فرو پاشد؛ که برزانوان و پاهای خوب خویش ایستاده، همچون شهریار یگانه فرمانروایی گرداگرد خویش را می نگرد. [بهرام اهوره آفریده] اینچنین پدیدار شدو ................................................................................................................................................................................. کرده پنجم 14 ................................................................................................................................................................................. 15 بهرام اهوره آفریده، پنجمین بار به کالبد گراز نرینۀ تیز چنگال و تیز دندان و تکاوری به سوی او روی آورد.... .... [گرازی] که به یک زخم بکشد، [گراز] خشمگینی که بدو نزدیک نتوان شد؛ [گراز] دلیری با چهره خال خال که آمادۀ [جنگ] است و از هر سو بتازد. [بهرام اهوره آفریده،] اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده ششم 16 ................................................................................................................................................................................. 17 بهران اهوره آفریده، ششمین بار به کالبد مرد پانزده ساله تابناک روشن چشم زیبایی با پاشنه های کوچک، به سوی او خرامید. [بهرام اهوره آفریده] اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده هفتم 18 ................................................................................................................................................................................. 19 بهرام اهوره آفریده، هفتمین بار به کالبد «وارغن» که [شکار خود را ] با چنگالها بگیرد و با نوک پاره کند، به سوی او پرید... ... وارغن که در میان پرندگان، تندترین و در میان بلند پروازان، سبک پروازترین است.... 20 .... در میان جانداران، تنها اوست که خود را از تیر پران – اگر چه آن تیر، خوب پرتاب شده ودر پرواز باشد – تواند رهانید . اوست که سپیده دمان، شهپر آراسته به پرواز در آید و از بامدادان تا شامگاهان به جست وجوی خوراک برآید ... 21 ....اوست که در تنگه های کوهساران [شهپر] بپساود،که بر ستیغ کوهها [شهپر] بپساود، که در ژرفای دره ها و بستر رودها [شهپر] بپساود، که بر شاخساران درختان [شهپر] بپساود و به بانگ مرغان گوش فرا دهد. [بهرام اهوره آفریده] اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده هشتم 22 ................................................................................................................................................................................. 23 بهرام اهوره آفریده، هشتمین بار به کالبد قوچ دشتی زیبایی با شاخهای پیچ در پیچ به سوی او روان شد. [بهرام اهوره آفریدن] اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده نهم 24 ................................................................................................................................................................................. 25 بهرام اهوره آفریده، نهمین بار به کالبد برگشن دشتی زیبایی با شاخهای سر تیز به سوی او رهسپار شد. [بهرام اهوره آفریده] اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده دهم 26 ................................................................................................................................................................................. 27 بهرام اهوره آفریده، دهمین بار به کالبد مرد رایومند زیبای مزد آفریده ای که دشنه ای زرکوب وآراسته به گونه گون زیورها در برداشت، به سوی او گام برداشت. [بهرام اهوره آفریده] اینچنین پدیدار شد. ................................................................................................................................................................................. کرده یازدهم 28 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم که[مردان را ] دلیری بخشد؛ که [بدخواهان را] مرگ آورد؛ که [جهان را] نو کند ؛ که [مردمان را] آشتی نیک بخشد و بخوبی به کامیابی رساند. زرتشت اشون، پیروزی در اندیشه را، پیروزی در گفتار را ؛پیروزی در کردار ، پیروزی در پرسش و پاسخ را بدو نماز بدر. بهرام اهوره آفریده، او را تخمه بارور ، نیروی بازوان ، تندرستی و پایداری تن و آنچنان نیروی بینایی بخشید که ماهی «کر»در آب داراست که خیزابی همچند مویی را در رود «رتگها»ی دور کرانه، در ژرفای هزار بالای آدمی تواند دید. ................................................................................................................................................................................. کرده دوازدهم 30 ................................................................................................................................................................................. 31 بهرام اهوره آفریده، او را تخمه بارور ، نیروی بازوان، تندرستی و پایداری تن و آنچنان نیروی بینایی بخشید که اسب داراست که در شب تیره و بی ستاره و پوشیده از ابر، موی اسبی بر زمین افتاده را باز تواند شناخت که از یال یا دم اسب است. ................................................................................................................................................................................. کرده سیزدهم 32 ................................................................................................................................................................................ 33 بهرام اهوره آفریده، او را تخمه بارور ، نیروی بازوان، تندرستی و پایداری تن و آنچنان نیروی بینایی بخشید که کرکس زرین طوق دار است که پاره گوشتی همچنند مشتی را از دوری نه کشور باز تواند شناخت؛ اگر چه در بزرگی، چون تابش سر سوزنی درخشان بنماید. ................................................................................................................................................................................. کرده چهاردهم 34 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم. زرتشت از اهوره مزدا پرسید: ای اهور مزدا! ای سپندترین مینو ! ای دادار جهان استومند! ای اشون! اگر من از جادویی مردمان بسیار بدخواه آزرده شوم ، چاره آن چیست؟ 35 آنگاه اهوره مزدا گفت: پری از مرغ «وارغن» ی بزرگ شهپر بجوی و آن را بر تن خودبپسا و بدان پر، [جادویی] دشمن را ناچیز کن. 36 کسی که استخوانی یا پری از این مرغ دلیر با خود داشته باشد ، هیچ مردتوانایی او را از جای بدر نتواند بردو نتواند کشت. آن پر مرغکان مرغ بدان کس پناه دهد و بزرگواری و فر بسیار بخشد. 37 پس فرمانروا و سردار کشور – آن آدمی کش – بکشد؛ [اما] نه صد [تن] را. اوآنان را یکباره نکشد.او تنها یکی را بکشد و بگذرد. 38 آن کس رکه [این] پر با اوست، همگان از اوهراسانند؛ همان سان که همۀ دشمنان از من به تن خویش بیمناکند.همه دشمنان از نیرو و پیروزی که در خویشتن من هست ، ترسانند... 39 .... آن پیروزی که فرمانروایان آرزومند آنند؛ فرمانروازادگان آرزومندآنند ؛ ناموران ارزومند آنند؛ کاووس آرزومند آن بود. .... آن پیروزی که [نیروی] اسبی را در بر دارد؛ [نیروی] اشتر سرمستی را در بر دارد؛ [نیروی] آبی ناوتاک را در بر دارد... 40 .... آن پیروزی که فریدون دلیر داشت؛ کسی که اژدی دهاک را فرو کوفت؛ [آژی دهاک] سه پوزۀ سه کلۀ شش چشم را، آن دارندۀ هزار [گونه] چالاکی را، آن دیو بسیار زورمنددروج را، آن دروند آسیب رسان جهان را، آن زورمندترین دروجی را که اهریمن برای تباه کرده جهان اشه ، به پتیارگی درجهان استومند بیافرید. ................................................................................................................................................................................. کرده پانزدهم 41 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم. بشود که پیروزی و فر [بهرام] ، این خانه و گلۀ گاوان را فرا گیرد؛ همان سان که «سیمرغ» و ابر بارور کوهها را فرا می گیرند. ................................................................................................................................................................................. کرد شانزدهم 42 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم. زرتشت از اهوره مزدا پرسید: ای اهوره مزدا ! اتی سپندترین مینو! ای دادار جهان استومند!ای اشون! بهرام اهوره آفریده را در کجا باید نام برند، و به یاری خوانند؟ درکجا [باید اورا] بستایند و نیایش بگزارند؟ 43 آنگاه اهوره مزدا گفت: ای سپیتمان زرتشت! هنگامی که دو سپاه در برابر یکدیگر ایستند و ارایش رزم گیرند، اما پیشروان به پیروزی واپسین نرسند و شکست خوردگان به شکستی سخت ، دچار نشوند.... 44 ...چهار پر [وارغن] بر سر راه هر دو سپاه بیفشان هر یک از دو سپاه که نخستین بار «ام»ی نیک آفریده و برزمند و بهرام اهوره آفریده را نیاز پیشکش آورد، پیروزی از آن او شود. 45 ام وبهرام اهوره آفریده – هر دو پشتیبان، هر دو نگاهبان ، هر دو پاسدار – را آفرین می فرستم. هر دوان بدین جا و بدان جا پرواز کنند. هر دوان به بالا پرواز کنند. 46 ای زرتشت! این «منثره» [ی ورجاوند] را به هیچ کس جز به پدر یا برادر تنی یا به اتربان وابسته به گروههای سه گانه، میاموز. این سخنی است نیرومند واستوار؛ نیرومند و به گشاده زبانی باز گفته؛ نیرومند و چاره بخش. این سخنی است که سرپریشان را سامان بخشد و زخم فرود آمده را [به فرود آورنده] باز گرداند. .................................................................................................................................................................................

کرده هفدهم 47 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم که همگام با مهر و رشن، به میان رده های آرایش رزم گرفته جنگاوران رود و پرسد: -کدامین کس مهر دروج است؟ -کدامین کس از رشن روی برتابد؟ -کدامین کس را بیماری ومرگ بخشم، من که چنین توانم کرد؟ 48 پس اهورا مزدا گفت: اگر مردمان، بهرام اهوره آفریده را آنچنان که بشاید، نیاز پیشکش آورندو ستایش و نیایشی سزاوار و به آیین بهترین اشه بگزارند، هر آینه سیلاب و [بیماری] «گر» و «کبست» و گردونه های رزم آوران دشمن با درفشهای برافراشته به سرزمینهای ایرانی راه نیابند. 49 زرتشت از او پرسید: ای اهوره مزدا! -کدام است ستایش و نیایش برازندل بهرام اهوره آفریده به آیین بهترین اشه؟ 50 آنگاه اهوره مزدا گفت: مردان سرزمینهای ایرانی باید اورا گوسفندی یک رنگ- سپید یا سیاه یا رنگی دیگر – بریان کنند. 51 از آن نیاز، راهزن یا زن روسپی یا [نا]اشونی را که «گاهان» نمی سراید و بر هم زن زندگانی و پتیارۀ دین اهورایی زرتشت است، نباید بهره ای برسد. 52 اگر از آن نیاز، راهزن یا زن روسپی یا [نا] اشونی را که«گاهان» نمی سراید و بر هم زن زندگانی و پتیاره دین اهورایی زرتشت است، بهره ای برسد، هر آینه بهران اهوره آفریده چاره و درمان را برگیرد... 53 ... پس ناگاه سیلاب سرزمینهای ایرانی را فرا گیرد؛ به نگاه سپاه دشمن به سرزمینهای ایرانی در آید؛ به ناگاه سرزمینهای ایرانی در هم شکند: پنجاهها صدها، صدها هزارها، هزارها ده هزارها، ده هزارها صدهزارها. 54 پس آنگاه او بانگ برآورد: ای مردم! آیا در این هنگامه که دیوان «ویا مبور» و مردمان دیو پرست خون می ریزند و [سیل خون] روان می کنند، بهرام اهوره آفریده و گوشورون شایستۀ ستایش ونیایش نیستند؟

55 در این هنگامه که دیوان و یا مبور ومردمان دیو پرست، گیاه «هپرسی» و هیزم «نمدک» را در آتش می افگند. 56 در این هنگامه که دیوان و یامبور و مردمان دیو پرست، پشت [گاو] را خم می کنند و کمر[ش] را در هم می شکنند و اندامها [یش] را دراز می کنند؛ بدان گونه که گویی[اورا ] می کشند؛ اما نمی کشند.... در این هنگامه که دیوان و یا مبور و مردمان دیو پرست، گوشها [ی گاو]را می پیچانند و چشمها[یش] را بیرون می کشند. ................................................................................................................................................................................. کرده هیجدهم 57 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم هوم دور دارنده مرگ را در بر می گیرم. هوم پیروز را در بر می گیرم. نگاهبان خوب را در بر می¬گیرم. نگاهدار تن را در بر می¬گیرم. کسی که [شاخه¬ای] هوم با خود نگاه دارد، در جنگ از بند [دشمن] برهد. 58 تا من این سپاه را شکست دهم؛ تا من این سپاه را یکسره شکست دهم؛ تا من این سپاه را که از پی من می تازد؛ درهم شکنم. ................................................................................................................................................................................. کرده نوزدهم 59 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم سنگی را که به «سیغویر» وابسته است، فرمانروازاده ای در بر گیرد؛ ده هزار از فرمانروازادگان، آن نام آور به نیرومندی و پیروزی را در بر گیرند..... 60 ... تا من- چونان همۀ ایرانیان دیگر – از پیروزی بزرگ برخوردار شوم؛ تا من این سپاه را شکست دهم؛ تا من این سپاه را که از پی من می تازد، درهم شکنم. ................................................................................................................................................................................. کرده بیستم 61 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم. «یته اهو ویریو....» گیتی را نیرو باد! درود برگیتی ! نرم گفتاری گیتی را باد! پیروزی گیتی را باد! فراوانی گیتی را باد! آبادانی گیتی را باد! «باید برای [آبادانی] جهان کوشید و آن را بدرستی نگاهبانی کرد و به سوی روشنایی برد.» ................................................................................................................................................................................. کرده بیست و یکم 62 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم که رده های رزم [آوران] را از هم بپاشد؛ که رده های رزم [آوران] را از هم بدرد؛ که رده های رزم[آوران] را به تنگنا افگند، که رده های رزم[آوران] را پریشان کند؛ که رده های رزم[آوران]را یکسره از هم بپاشد؛ که رده های رزم[آوران]را یکسره از هم بدرد؛ که رده های رزم[آوران] را یکسره به تنگنا افگند؛ که رده های رزم[آوران] را یکسره پریشان کند. بهرام اهوره آفرید، [رده های رزم آوران] دیوان، مردمان [دیو پرست]، ورجاوند، کوی ها و کرپ های ستمکار را [چنین کند]. .................................................................................................................................................................................

کرده بیست و یکم 62 بهرام اهوره آفریده را می ستاییم بدان هنگام که بهرام اهوره آفریده در رده های برانگیخته زرم[آوران] روستاهای بهم پیوسته، دستهای مهر دروجان را از پشت ببندد؛ چشمهای آنان را بپوشاند وگوشهای آنان را کر کند؛ بدان سان که کسی نتواند پا فراپیش نهد وپایداری کند. ................................................................................................................................................................................. 64 «یثه اهو ویریو....» بهرام اهوره آفریده واو پرتات پیروز را درود می فرستم . «اشم و هو .....» «اهمایی رئشچه .....»

رام یشت

خشنودی اندروای زبر دست را که دیدبان دیگر آفریدگان است. * کرده یکم 1 من آب و «بغ» را می ستایم. من آشتی پیروز و پاداش – هر یک از این دو – را می ستایم. ما این اندروای را می ستاییم. ما این اندروای را[به یاری] می خونیم برای این خانه، برای خانه خدای این خانه و برای رادمردی که زور نیاز کند. .... ستور گفتار، تا دشمن را یکباره شکست دهیم. ما بهترین ایزد را می ستاییم. 2 آفریدگار اهوره مزدا در ایران ویج برکرانۀ [رود] دایتیای نیک بر تخت زرین، بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده، با دستان سرشار او را بستود .... 3 ... واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزای دار که آفرینش انگرمینو را در هم شکنم و آفرینش سپند مینو را پاس دارم. 4 اندروای زبر دست، این کامیابی را بدوارزانی داشت و آفریدگار اهوره مزدا کامروا شد. 5 اندروای اشون را می ستاییم، اندروای زبردست را می ستاییم. ای اندروای! آنچه از ترا که از آن سپند مینوست می ستاییم. اندروای نیرومندزبر دست رابرای فر و فروغش با نماز[ی به بانگ] بلندوبا زور می ستایم. اندروای زبر دست را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد، و«منثره»، با اندیشه و گفتار وگردار[نیک] ، با زور و با سخن رسا می ستایم. «ینگهه هاتم ....» کرده دوم 6 ............................................................................................................................................................................ 7 هوشنگ پیشدادی در پای کوه البرز به فلز پیوسته (؟)، برتخت زرین، بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده، با دستان سرشار اورا بستود..... 8 ... واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که دو سم از دیوان مزندری ودروندان ورن را برافگنم. 9 اندروای زبر دست، این کامیابی را بدو ارزانی داشت و هوشنگ پیشدادی کامروا شد. اندروای اشون را می ستاییم ......................................................................................................................... کردۀسوم 10 ............................................................................................................................................................................ 11 تهمورث زیناوند بر تخت زرین، بر بالش زرین، بر فرش زرین ، در برابر برسم گسترده، با دستان سرشار اورا بستود.... 12 .... و از وی خواستا رشد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که بر همه دیوان و مردمان [دروند]، برهمۀ جادوان و پیروز شوم؛ که اهریمن را به پیکراسبی در آورم و سی سال [سوار براو] تا دو کرانه زمین تاخت آورم. 13 اندروای زبر دست، این کامیابی را بدو ارزانی داشت و تهمورث کامروا شد. ............................................................................................................................................................................ کرده چهارم 14 ............................................................................................................................................................................ 15 جمشید خوب رمه در پای کوه بلند سراسر درخشان و زرین هکر،بر تخت زرین ،بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده با دستان سرشار اوار بستود.... 16 .....واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که فره مندترین مردمان باشم، که در میان مردمان هورچهر باشم، که به شهریاری خویش، جانوران و مردمان را بی مرگ و آبها و گیاهانی را نخشکیدنی و خوراکها رانکاستنی کنم. «شهریاری جم دلیر، نه سرما بود و نه گرما، نه پیری بود ، نه مرگ و ن رشک ودیو آفریده.» 17 اندروای زبر دست، این کامیانبی را بدو ارزانی داشت و جمشید کامروا شد. ............................................................................................................................................................................ کرده پنجم 18 ............................................................................................................................................................................ 19 اژی دهاک سه پوزه در «کویر ینت» ی سخت راه، بر تخت زرین ،بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده با دستان سرشار اوار بستود.... 20 .....واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که همۀ هفت کشور را از مردمان تهی کنم. 21 اندروای زبر دست ، این کامیابی را به ستایشگر ، به آرزومند و به ناجوانمرد نیاز کنندۀ زور ارزانی داشت. ............................................................................................................................................................................ کرده ششم 22 ............................................................................................................................................................................ 23 فریدون پسر آتبین از خاندان توانا ، درسرزمین چهار گوشه ورن، بر تخت زرین ،بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده با دستان سرشار اوار بستود.... 24 .....واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که من بر «اژی دهاک» - [اژی دهاک] سه پوزۀ سه کلۀ شش چشم، آن دارندل هزار [گونه] چالاکی ، آن دیو سیار زورمند دروج، آن دروند آسیب رسان جهان، آن زورمندترین دروجی که اهریمن برای تباه کردن جهان اشه به پتیارگی، در جهان استومند بیافرید – پیروز شوم و هر دو همسرش، سنگهوک و ارنوک را – که برازنده نگاهداری خاندان و شایستۀ افزایش دودمانند – از وی بربا 25 اندروای زبر دست ، این کامیابی را بدو ارزانی داشت و فریدون کامروا شد. ............................................................................................................................................................................ کرده هفتم 26 ............................................................................................................................................................................ 27 گرشاسپ دلیر در «گوذ»، آبشار رنگهای مزدا آفریده ، بر تخت زرین ،بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده با دستان سرشار اوار بستود.... 28 .....واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که بتوانم کین برادر خویش«اوراخشیه» را از «هیتاسپ» بخواهم و اورا بکشم و تن اورا به گردونۀ خود بکشم؛ همان سان که با «اشتی گفیه»ی سرور ، با «ائوگفیه»ی بزرگ وبا «گندرو» - که در آب می زیست – کردم. 29 اندروای زبر دست ، این کامیابی را بدو ارزانی داشت و گرشاسپ کامروا شد. ............................................................................................................................................................................ کرده هشتم 30 ............................................................................................................................................................................ 31 «اوروسار»ی بزرگ در جنگل سپید، در برابر جنگل سپید، در میان جنگل سپید، بر تخت زرین ،بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده با دستان سرشار اوار بستود.... 32 .....واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که پهلوان سرزمینهای ایرانی استوار دارندۀ کشور – [کیـ]ـخسرو ما رانکشد، که خویشتن را از چنگ کیخسرو بتوانم رهاند. کیخسرو اورا برافگند در همه جنگل ایرانیان. 33 اندروای زبر دست ، این کامیابی را بدو ارزانی داشت و کیخسرو کامروا شد. ............................................................................................................................................................................ کرده نهم 34 ........................................................................................................................................................................... 35 «هوتوسا» دارنده برادران بسیار از خاندان نوذر، ، بر تخت زرین ،بر بالش زرین، بر فرش زرین، در برابر برسم گسترده با دستان سرشار اوار بستود.... 36 .....واز وی خواستار شد: ای اندروای زبر دست! مرا این کامیابی ارزانی دار که در خانه کی گشتاسپ گرامی و دوست داشتنی و خوب پذیرفته باشم. کیخسرو اورا برافگند در همه جنگل ایرانیان. 37 اندروای زبر دست ، این کامیابی را بدو ارزانی داشت و هوتوسا کامروا شد. ............................................................................................................................................................................ کرده یازدهم 42 ........................................................................................................................................................................... سپند مینوی رایومند فره مند را می ستاییم 43 ای زرتشت اشون! براستی اندرو ای نام من است. از آن روی براستی اندروای نام من است که من هر دو آفرینش – آفرینش سپند مینو و آفرینش انگر مینو – را می رانم. ای زرتشت اشون! جوینده نام من است. از آن روی جوینده نام من است که من به هر دو آفرینش – آفرینش سپند مینو و آفرینش انگر مینو – می رسم. 44 ای زرتشت اشون! بر همه چیره شونده نام من است. از آن روی بر همه چیره شونده نام من است که من بر هر دو آفرینش – آفرینش سپند مینو و آفرینش انگر مینو – چیرگی می یابم. ای زرتشت اشون! نیک کردار نام من است. از آن روی نیک کردار نام من است که من، آفرید گار اهوره مزدا و امشا سپندان را نیکویی می ورزم. 45 پیش رونده نام من است. پس رونده نام من است... یابنده فر نام من است. 46 تند نام من است. تندترین نام من است. دلیرترین نام من است. سخت نام من است. سخت ترین نام من است. نیرومند نام من است. نیرومند ترین نام من است. ... نام من است. یکباره شکست دهنده نام من است. .... نام من است. دیو ستیز نام من است. .... نام من است. 47 ستیزه شکن نام من است. برستیهندگی چیره شونده نام من است. خیزاب آور نام من است. خیزاب برانگیز نام من است. خیزاب فرو ریز نام من است. زبانه کشنده نام من است .... «گرذ» نام من است... 48 نیزه سر تیز نام من است. دارنده نیزۀ سر تیز نام من است. نیزۀ پهن نام من است. دارندۀ تیز پهن نام من است. نیزۀ آخته نام من است. نیزه آزنده نام من است. فره مند نام من است. بسیار فره مند نام من است. 49 ای زرتشت! این نامهای مرا هنگامی که در میان سپاه دشمن تشنه به خون و در میان رزم آوران رده برکشیده و درمیان دو کشور درگیر درجنگ جای داشته باشی، برخوان. 50 ای زرتشت! این نامهای مرا هنگامی که آموزگار دروغین نا اشون، پوینده یا دونده یا سواره یا با گردونه تازنده، آزمنددهش و کامکاری به تو روی کند ، برخوان . 51 ای زرتشت! این نامهای مرا هنگامی که او در بند نگاه داشته شده یا فروبسته در بند بیرون کشیده شده با فرو بسته در بند، سواره بدر برده شده باشد، برخوان.... 52 اندروای که در همه جا اسبان و مردان را دچار ناباوری کند و در همه جا با دیوان در ستیز است؛ که درجاهای پست و پوشیده در هزار لایه تیرگی، نزدکسی رود که بدو گراییده باشد. 53 -با کدامین پیشکش ترا بستایم؟ -کدامین پیشکش را نیاز تو کنم؟ -با کدامین پیشکش، ایین ستایش ترا بر پای دارم؟ بشود که اندروای تند و کمر بر میان بسته با کمر استوار، با گام بلند، باسینۀ گشاده، با تهیگاه نیرومند، با چشمان نیالوده(؟) ، همچون شهریار کشوری، همچون شهریاری یگانه، بدین جا فرودآید. 54 ای زرتشت اشون! برسم برگیر....روشن و پر فروغ در روشنایی روز تا سپیده دمان ....(؟) 55 اگر مرا بستایی ، ترا ازمنثره ی مزدا آفریده فره مند درمان بخش، بیاگاهانم؛ بدان سان که نه اهریمن تبهکار بر تو چیره تواند شد ، نه جادوان و جادویی، نه دیوان و نه مردمان [دروند]. 56 اندروای چالاک را می¬ستاییم. اندروای چالاک ترین چالاکان را می¬ستاییم. اندروای دلیر را می¬ستاییم. اندروای دلیرترین دلیران را می¬ستاییم. اندروای زرین خود را می¬ستاییم. اندروای زرین تاج را می¬ستاییم. اندروای زرین طوق را می¬ستاییم. اندروای زرین گردونه را می¬ستاییم. اندروای زرین چرخ را می¬ستاییم. اندروای زرین رزم افزار را می¬ستاییم. اندروای زرین موزه را می¬ستاییم. اندروای زرین کمر را می¬ستاییم. اندروای اشون را می¬ستاییم. اندروای زبر دست را می¬ستاییم. ای اندروای اشون! آنچه از ترا که از آن سپندمینوست، می¬ستایمم. ................................................................................................................................................................................... 57 «یثه اهو و یریو....» اندروای زبر دست را که دیدبان دیگر آفریدگان است، درود می فرستم. ای اندروای اشون! آنچه از ترا که از آن سپند مینوست، می ستاییم. «اشم وهو.....: «اهمایی رئشچه.....»

دین یشت

خشنودی راست ترین دانش مزدا آفریده اشون را. * رده یکم 1 راست ترین دانش مزدا آفریده اشوان را می ستاییم که ما را به راه نیک رهنمون شود و به گذرگاه نیک برد و آنچه ما را آزوست ، به ما بخشد. دانش مزدا آفریده را می ستاییم که زور نیاز کننده، اشون، هنرمند، نامدار، تند کردار، تیز کنش، رساننده به سرانجام نیک و بخشنۀ گشایش نیک – دین نیک مزدابی – است. 2 زرتشت از جای برخاست و شتابان به بیرون از خانه روان شد و دانش را چنین ستود: ای راست ترین دانش مزدا آفریده اشون! اگر تو پیش از من می روی، چشم به راه من بمان. اگر تو از پی من می آیی، به من بپیوند. 3 بشئود که آشتی بهرۀ ما شود، چنان که راهها را پایانی خوش است؛ دکوهها گذرگاههای خوب توان یافت؛ از جنگلها آسان توان گذشت و رودهای ناوتاک را به خوشی توان پیمود. پاداش و آوازه ونیایش و توانایی از آن ما باد! 4 برای فر و فروغش، من اورا – راست ترین دانش مزدا آفریده اشون را- با نماز [ی به بانگ] بلند و با زور می ستایم. راست ترین دانش مزدا آفریده اشون را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، بازبان خرد و «منثره»، با اندیشه و گفتار و کردار [نیک]، با زورو با سخن رسا می ستاییم. «ینگهه هاتم ....» کرده دوم 5 .............................................................................................................................................................................. 6 زرتشت، نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کردار و آرزوی این کامیابی را بدو نماز برد.... 7 .... که راست ترین دانش مزدا آفریده اشون، او را نیرودر پاها، شنوایی در گوشها، توان در بازوان و تندرستی و پایداری تن بخشد وآنچنان نیروی بینایی که ماهی «کر» در آب داراست که خیزابی همچند مویی را در رود «رنگها» ی دورکرانه، در ژرفای هزار بالای آدمی تواند دید. ........................................................................................................................................................................... کرده سوم 8 ........................................................................................................................................................................... 9 زرتشت ، نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کرداری و آرزوی این کامیابی را بدو نماز برد.... 10 .... که راست ترین دانش مزدا آفریده اشون، او را نیرو در پاها، شنوایی در گوشها، توان در بازوان و تندرستی و پایداری تن بخشد وآنچنان نیروی بینایی که اسب داراست که در شب تیره – اگر چه باران ببارد و ژاله وتگرگ فرو ریزد – موی اسبی بر زمین افتاده را باز تواند شناخت که از یال یا دم اسب است. ........................................................................................................................................................................... کرده چهارم 11 ........................................................................................................................................................................... 12 زرتشت ، نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کرداری و آرزوی این کامیابی را بدو نماز برد.... 13 .... که راست ترین دانش مزدا آفریده اشون، او را نیرو در پاها، شنوایی در گوشها، توان در بازوان و تندرستی و پایداری تن بخشد وآنچنان نیروی بینایی که کرکس زرین طوق داراست که پاره گوشتی همچند مشتی را از دوری نه کشور باز تواند شناخت؛ اگر چه در بزرگی، چون تابش سرسوزنی درخشان بنماید. ........................................................................................................................................................................... کرده پنجم 14 ........................................................................................................................................................................... 15 «هووی» پاک و دانا که خواستار زرتشت بود ،او را بستود تا در زندگی با او بهروز شود ودینی بیندیشد، دینی سخن گوید و دینی رفتار کند. ........................................................................................................................................................................... کرده ششم 16 ........................................................................................................................................................................... 17 آتربان دور سفر کرده که خواستار توانایی به یاد داشتن [آموزشهای] دین و نیرومند ی تن خویش بود، او را بستود. ........................................................................................................................................................................... کرده هفتم 18 ........................................................................................................................................................................... 19 شهریار و فراوانی کشور که خواستار آشتی و سازش برای کشور و نیرومندی تن خویش بود، اورا بستود . ........................................................................................................................................................................... 20 «یثه اهو ویریو.....» راست ترین دانش مزدا آفریده اشون را درود می¬فرستم. «اشم وهو.....» «اهمایی رئشچه .....»

ارت یشت (اشی یشت)

خشنودی اشی نیک ، چیستای نیک، ارث ی نیک، رسستات نیک و فر [و] پاداش مزدا آفریده را. * کرده یکم 1 اشی نیک، شهریار بزرگوار برزمند خوب ستوده را می ستاییم که چرخها [ی گردونه اش] ، خروشان [است,؛ که نیرومند، پاداش بخش ، درمانگر، بسیار هوشمندو تواناست. 2 اشی دختر اهوره مزدا وخواهر امشا سپندان است .اوست که با خرد سوشیانتها فراز آید. کسی که اشی اورا کامروا کند، بدو خرد سرشتی بخشد. اشی کسی را به یاری آید که او را از نزدیک بخواند؛ که او را از دور بخواند. کسی که زورنیاز اشی کند،[بدان ماند که] زور نیاز مهر کرده باشد. 3 برای فر و فروغش، او را – اشی نیک را- با نماز خوب گزارده و با زور و بانماز [ی به بانگ] بلند می¬ستایم. اشی را با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره»، با اندیشه و گفتار و کردار [نیک] ، بازور و با سخن رسا می ستاییم. «ینگهه هاتم....» کرده دوم 4 ................................................................................................................................................................................ 5 درود به هوم، به منثره ی ورجاوند و به زرتشت اشون! براستی درود به هوم؛ زیرا همه می ها را خشم خونین درفش همراه است؛ اما می هوم رامش اشه در پی دارد. 6 ای اشی نیک! ای اشی زیبا! ای اشی درخشان! ای که با فروغ خویش شادمانی افشانی! ای اشی! ای آن که مردان همراه خویش را فر نیک بخشی! از خانمانی که اشی نیک، پای در آن فرو نهد، بوی خوش بر آید و اندیشۀ سازگاری و دوستی دیرپای، [بهرۀ آن خانمان شود] 7 ای اشی نیک! مردانی که تو یاورشان باشی، در کشوری با خوراکهای فراوان، فرمانروایی کنند؛ آن جا که خواربار انباشته، بویهای خوش برآمده، بسترها گسترده و دیگر دارایی های گرانبها فراهم آمده است. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باشی ای پردهش! ای نیرومند! 8 ای اشی نیک! خانه های کسانی که تو یاورشان باشی ، خوب ساخته، دیرپای ، از ستوران بهره مند و دیر زمانی استوار است. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باشی ای پردهش! ای نیرومند! 9 ای اشی نیک! تختهای آنان که تو یاورشان باشی، خوش ساخت، خوب گسترده و خوش بو، با بالشهای آراسته و پایه های زرین بر پاست. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باش ای پردهش! این نیرومند! 10 ای اشی نیک! زنان گرامی مردانی که تو یاورشان باشی، برتختهای زیبای زرین پایه، بر بالشهای آراسته، آرمیده و خود را با دست بند،گوشواره چهار گوشه به نمایش آویزان و طوق زرنشان آراسته اند [ و چنین گویند]: براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باش ای پردهش! این نیرومند! 11 ای اشی نیک! دوشیزگان آنان که تو یاورشان باشی، پای آورنجن در پای کرده، کمر بر میان بسته ، با انگشتان بلندو با تنی چنان زیبا که بیننده را شادی افزاید، نشسته اند. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باش ای پردهش! این نیرومند! 12 ای اشی نیک! اسبان کسانی که تو یاورشان باشی، اسبانی تند، هراس انگیز و تیزتک اند که گردونه تند را با دوال چرمین به گردش در آورند. سورد خوان دلیر دارنده نیزه سر تیز واسب چالاک، گردونه [خویش] را شتابان براند؛ [آن سرود خوان] که نیزه سرتیز بلند دسته و تیر تند پران خویش را از دور پرتاب کند و همستار را از پشت سر به خاک افگند و دشمن را از روبرو براندازد. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باش ای پردهش! این نیرومند! 13 ای اشی نیک! اشتران کسانی که تو یاورشان باشی، اشترانی هراس انگیز ، بلند کوهان بسیار گستاخند که از زیمن برخیزند و برافروخته با یکدگیر بستیزند. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باش ای پردهش! این نیرومند! 14 بازرگانان در سرای کسانی که تو یاورشان باشی، از سرزمینهای بیگانه، سیم و زر و جامه های خوش بافت آورند. براستی خوشا به [روزگار] کسی که تو یاورش باشی! همچنین یاور من باش ای پردهش! این نیرومند! 15 ای اشی بزرگوار نیک! ای آفریده خوب چهره! [ای آن که] به خواست خویش فرمان گزاری! ای به تن فره مند! به سوی من بنگر و بخشایش خویش، مرا ارزانی دار! اهوره مزدا – بزرگترین و بهترین ایزدان – پدر تست. سپندارمذ مادرتست. سروش نیک پارسا و رشن بزرگوار نیرومند و مهر فراخ چراگاه – [آن] هزار گوش ده هزار دیدبان – برادران تواند. دین مزدا پرستی خواهر تست. 17 اشی نیک بزرگوار – ستوده ترین ایزدان که از راه راست به کژی نگراید – در گردونۀ خویش، درنگ کرد و بدین سخنان لب بر گشود: -ای آن که آوازت از همۀ آنان که مرا می خوانند، به گوش من دلپذیرتر می آید! توکیستی که مرا می خوانی؟ 18 آنگاه او [به پاسخ] چنین گفت: منم سپیتمان زرتشت، نخستین آفریده ای که [نماز] «اشم وهو...» گزارد و اهوره مزدا و امشا سپندان را بستود. آن که به هنگام زادن و بالیدنش، آبها و گیاهان خشنود شدند. آن که به هنگام زادن و بالیدنش، آبها روان شدند و گیاهان رستن آغاز کردند.... 19 آن که به هنگام زادن و بالیدنش، اهریمن از این زمین پهناور گوی سان دور کرانه بگریخت. اهریمن زشت نهاد پر گزند چنین گفت: -همه ایزدان [باهم] نتوانستند با خواست من بستیزند و مرا [از پهنۀ آفرینش] برانند، اما زرتشت به تنهایی با خواست من ستیهید و مرا براند... 20 او با [نماز] «اهون ویریه....»- رزم افزاری که چون سنگی است همچند خانه ای – مرا بسوخت. او با [نماز] «اشم وهو....» - که همچون فلزی گداخته است- مرا بسوخت . او با من چنان کرد که گریختن از این زمین، مرا خوش تر باشد. او به تنهایی مرا براند، او، سپیتمان زرتشت. 21 آنگاه اشی نیک بزرگوار چنین گفت: ای سپیتمان راست کردار اشون! نزد من بیا و در گردونۀ من بیارام! سپیتمان زرتشت نزد او رفت و درگردونه اش بیارمید. 22 پس [اشی] با دست چپ و دست راست ، با دست راست و دست چپ، او را بپسود و اینچنین گفت: ای سپیتمان! تو نغز و نیک آفریده ای! ای سپیتمان خوش پای بلند بازوان! ای به تن فره مند به روان جاودانه بهروز! آنچه با تو می گویم راست است. .............................................................................................................................................................................. کرده سوم 23 .............................................................................................................................................................................. 24 هوشنگ پیشدادی در پای [کوه] البرز بلند زیبای مزدا آفریده ، اورا بستود.... 25 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار که بر همۀ دیوان مزندری چیره شوم، که من از بیم دیوان، هراسان وگریزان نشوم؛ که دیوان – ناگزیر – از من هراسان وگریزان شوند واز بیم به تاریکی روی نهند. 26 اشی نیک بزرگوار شتابان فرا رسید و هوشنگ پیشدادی را کامروا کرد. ..............................................................................................................................................................................

کرده چهارم 27 .............................................................................................................................................................................. 28 جمشید خوب رمه برفراز [کوه] البرز ، اورا بستود.... 29 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار که آفریدگان مزدا را گله ها بپرورم؛ که آفریدگان مزدا را جاودانگی بخشم .... 30 .... که گرسنگی و تشنکی را ازآفریدگار مزدا دور بدارم؛ که ناتوانی پیری و مرگ را از آفریدگان مزدا دور بدارم، که با د کرم و باد سرد را هزار سال از افریدگان مزدا دور بدارم. 31 اشی نیک بزرگوار، شتابان فرا رسید و جمشید خوب رمه را کامروا کرد. ..............................................................................................................................................................................

کرده پنجم 32 .............................................................................................................................................................................. 33 فریدون پسر اتبین از خاندان توانا در سرزمین چهار گوشه ورن، اورا بستود.... 34 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار .................................................................................................................... 35 اشی نیک بزرگوار، شتابان فرا رسید و فریدون پسر آتبین را کامروا کرد .............................................................................................................................................................................. کرده ششم 36 .............................................................................................................................................................................. 37 هوم نوشیدنی درمان بخش ، شهریار زیبای زرین، در پای بلندترین ستیغ [کوه] البرز، اورا بستود... 38 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار .................................................................................................................... 39 اشی نیک بزرگوار، شتابان فرا رسید و هوم درمان بخش ، شهریار زیبای زرین را کامروا کرد .............................................................................................................................................................................. کرده هفتم 40 .............................................................................................................................................................................. 41 [کیـ]ـخسرو، پهلوان سرزمینهای ایرانی و استوار دارنده کشر، اورا بستود ... 42 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار .................................................................................................................... 43 اشی نیک بزرگوار، شتابان فرا رسید و [کیـ]ـخسرو، پهلوان سرزمینهای ایرانی و استوار دارندۀ کشور را کامروا کرد .............................................................................................................................................................................. کرده هشتم 44 .............................................................................................................................................................................. 45 زرتشت اشون در ایران ویج بر کرانه رود دایتیای [نیک]، اورا بستود... 46 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار .................................................................................................................... 47 اشی نیک بزرگوار، شتابان فرا رسید و زرتشت را کامروا کرد .............................................................................................................................................................................. کرده نهم 48 .............................................................................................................................................................................. 49 کی گشتاسپ بزرگوار ، در کرانۀ آب دایتیا اورا بستود ....

51 - 50 ... و از وی خواستار شد: ای اشی نیک بزگوار! مرا این کامیابی ارزانی دار .................................................................................................................... 52 اشی نیک بزرگوار، شتابان فرا رسید و کی گشتاسپ بزرگوار را کامروا کرد .............................................................................................................................................................................. کرده دهم 53 .............................................................................................................................................................................. 54 اشی نیک بزرگوار گفت: از ان[نیاز] زوری که پیشکش من شود، نباید به مردان سترون، به زنان روسپی که دشتان نشوند، به کودکان نابرنا و به دوشیزگان شوی نا گزیده بهره ای برسد. 55 هنگامی که تورانیان و نوذریان تیزتک، از پی من بتاختند، من خود را در زیر پای ورزاوی [به نام] «برمایون» پنهان کردم . آنگاه کودکان نابرنا و دوشیزگان شوی نا گزیده، مرا براندند. 56 هنگامی که تورانیان و نوذریان تیزتک، از پی من بتاختند ، من خود را در زیر گلوی قوچی از گله ای دارای یکصد گوسفند ، پنهان کردم. آنگاه کودکان نابرنا و دوشیزگان شوی نا گزیده، مرا براندند. بدان هنگام که تورانیان و نوریان تیزتک، از پی من بتاختند. 57 اشی نیک بزرگوار، در نخستین گله گزاری خویش، از زنی که فرزند نزاید گله می کند: -به خانه او پای منه ودربستر او میاسای! با شما چه کنم؟ به آسمان فراروم! به زمین فرو روم! 58 اشی نیک بزرگواردر دومین گله گزاری خویش، از زنی که فرزند مردی بیگانه را به فرزند شوهر خویش وانمود کند ، گله می کند: با شما چه کنم؟ به آسمان فرا روم؟ به زمین فرو روم؟ 59 اشی نیک بزرگوار، در سومین گله گزاری خویش، چنین گله می کند: نزد من تندخویانه ترین کردار مردمان ستمکار، فریفتن دوشیزه ای شوی نا گزیده و آبستن کردن اوست. با شما چه کنم؟ به آسمان فرا روم؟ به زمین فرو روم؟ 60 آنگاه اهوره مزدا گفت: ای اشی زیبای آفریدۀ کردگار! به آسمان فرامرو! به زمین فرو مرو! همین جا در سرای زیبای خسروانه من بمان! 61 ای اشی زیبای آفریده کردگار! با این نیاز، ترا درود گویم. با این نیاز، ترا نیایش بگزارم، بدان سان که گشتاسپ در کرانه آب دایتیا ترا بستود. [زوت در برابر برسم گسترده می ایستد و به آواز بلند می گوید:] ای اشی زیبای آفریدۀ کردگار! با این نیاز، ترا درود گویم. با این نیاز، ترا نیایش بگزارم. 62 «یثه اهو و یریو.....» اشی نیک، چیستای نیک، ارث ی نیک، رسستات نیک و فر[و] پاداش مزدا آفریده را درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه.....»

اشتاد یشت

خشنودی فر ایرانی مزدا آفریده را. * 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت گفت: من فر ایرانی را بیافریدم که از ستور برخوردار، خوب مه، توانگر و فره مند است؛ خرد نیک آفریده ودارایی خوب فراهم آمده بخشد؛ آز را در هم شکند و دشمن را فروکوبد. 2 فر ایرانی، اهریمن پر گزند را شکست دهد؛ خشم خونین درفش را شکست دهد؛ بوشاسپ خواب آلوده را شکست دهد؛ یخ [بندان] در هم افسرده را شکست دهد؛اپوش دیو را شکست دهد؛ سرزمینهای انیران را شکست دهد. 3 من اشی نیک بزرگوار را بیافریدم که به سرای زیبای خسروانۀ [من] در آید 4 اشی بخشنده خوشی بسیار، یاور آن مردی شود که اشه را خشنود کند. اشی به سرای زیبای خسروانه [من] درایدو همهرمه، همه پیروزی، همه خرد و همه فر را ارزانی دارد. اگر اشی نیک بزرگوار در سرای زیبای خسروانه [من] پای فرو نهد.... 5 .... هزار اسب و هزار رمه آورد. فرزندان کار آزموده آورد. ستاره تشتر به جنبش در آید. سراسر باد زبردست و سراسر فر ایرانی [به جنبش درآیند]. 6 آنان ستیغ همه کوهها را بهره دهند، ژرفای همۀ [دره های] رودها و همه گیاهان نودمیده زیبای سبز رنگ را توان رویش و بالش بخشند، یخ [بندان] در هم افسرده واپوش دیو را نابود کنند. 7 درود به ستاره تشتر رایومندفره مند. درود به باد زبر دست مزدا آفریده. درود به فر ایرانی. «یثه اهو ویریو....» «اشم وهو.....» 8 [نماز] اهون ویریه....» را می ستاییم. اردیبهشت، زیباترین امشا سپند را می ستاییم. گفتار راست پیروز درمان بخش را می ستاییم. گفتار درمان بخش پیروز راست را می ستاییم. منثره ی ورجاوند و دین مزدا پرستی خواستار هوم را می ستاییم. «ینگهه هاتم ....» 9 «یثه اهو و یریو....» فر ایرانی مزدا آفریده را درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه......»

19 زامیاد یشت (کیان یشت)

خشنودی کوه مزدا آفریده بخشنده آسایش اشه،«اوشیدرن، فر کیانی مزدا آفریده و فر مزدا آفریده ناگرفتنی را. * 1 ای سپیتمان زرتشت! نخستین کوهی که از این زمین برکشیده شد، «البرز» بلند است که همۀ سرزمینهای باختری و خاوری را فرا گرفته است. دومین کوه «زر ذز» است که از آن سوی «منوش» نیز همه سرزمینهای باختری و خاوری را فرا گرفته است. 2 از این کوهها، «اوشیدم»، «اوشیدرن» و رشته کوه «ارزیفیه» سر برزد. ششمین کوه «ار زور»، هفتمین «بومیه» ، هشتمین «زوذیت»، نهمین «مزیشونت»، دهمین «انتردنگهو»، یازدهمین «ارزیش»، دوازدهمین «وایتی گئس».... 3 .... و «آدرن» و «بین» و «ایشکت اوپایری سئن» ( که پوشیده از برف است و تنها اندکی از برف آن آب می شود) . دو رشته کوه «همنکون»، هشت رشته کوه «وشن»، هشت ستیغ «اورونت» و چهار کوه «ویذون». 4 «ائزخ»، «مئنخ»، «واخذریک»، «اسیه»، «توذسک»، «ویشو»، «دروشیشونت»، «سایریونت»، «ننگهوشمنت»، «ککهیو» و «انتر کنگهه». 5 «سیچیدو»، «اهورن»، «رئمن»، «اش ستمبن»، «اورونیووایذیمیذک»، «اسنونت»، «اوشم»، «اوشت خوارنه»، «سیامک»، «وفریه»، «واوروش».6 «یهمیه جتره»، «اذوقو»، «سپیت ورنه»، «سپتودات»، «کذرواسپ»، «کوایرس»، ستیغ «بروسرین»، «برن»، کوه «فرا پیه»، «اودریه»، «رئونت» و کوههای دیگر که از این پیش،؛ مردمان بدانها نام دادند، از آنها گذشتند و اندیشیدند. 7 ای سپیتمان زرتشت! پس اینچنین، دو هزار و دویست و چهل و چهار کوه است. 8 هراندازه که این کوهها زمین را فرا گرفته است، به همان اندازه، آفریدگار، اتربانان ، ارتشتاران و برزیگران ستور پرور را از آنها بهره بخشید. کرده یکم 9 فر کیانی نیرومند مزدا آفریده را می ستاییم؛ [آنفر] بسیار ستوده، زبر دست ، پرهیزگار، کارآمد و چالاک را که برتر از دیگر آفریدگان است.... 10 .... که از آن اهوره مزدا ست، که اهوره مزدا بدان،آفریدگان را پدید آرد: فراوان وخوب، فراوان و زیبا ؛ فراوان و دلپذیر، فراوان و کار آمد، فراوان و درخشان... 11 ... تا آنان گیتی را نو کنند: [گیتی] پیرنشدنی، نامیرا، تباهی ناپذیر، ناپژمردنی، جاودان زنده ، جاودان بالنده وکامروا. در آن هنگام که مردان دیگر باره بر خیزند و بی مرگی به زندگان روی آورد، «سوشیانت» پدیدار شود و جهان را به خواست خویش نو کند. 12 پس جهان پیرواشه، نیستی نا پذیر شود ودروج دیگر باره بدان جایی رانده شود که از آن جا،آسیب رسانی به اشونان و تبار وهستی آنان را آمده است. تباهکار و فریفتار نابود شوند. «اثار توش اشات چیت هچا....»

13 برای فر و فروغش، من اورا – فر کیانی نیرومند مزدا آفریده را – بانماز [ی به بانگ] بلندو با زور می ستایم. فر کیانی نیرومند مزدا آفریده را می ستاییم با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و«منثره»، با اندیشه و گفتار وکردار [نیک]، با زور و با سخن رسا. «ینگهه هاتم .....» کرده دوم 14 ................................................................................................................................................................................. ... که از آن امشا سپندان است: شهریاران تیز بین بزرگوار بسیار توانای دلیر آهورایی که ورجاوندان جاودانه اند ..... 17 -16 .... که هر هفت تن............................................................................................................................................... 18 ... که آفرینش اهوره مزدای دادار چهره نگار سازنده نگاهبان را یاور و پناهند. 20-19 ................................................................................................................................................................................. ................................................................................................................................................................................. کرده سوم 21 ................................................................................................................................................................................. 22 ... که از آن ایزدان مینوی و جهانی و سوشیانهای زاده و نزاده – نو کنندگان گیتی – است. 24 – 23 ................................................................................................................................................................................. کرده چهارم 25 ................................................................................................................................................................................. 26 ... که دیر زمانی از آن هوشنگ پیشدادی بود؛ چنان که بر هفت کشور شهریاری کرد و بردیوان و مردمان [دروند] و جاودان و پریان و کوی های ستمکار و کرپ ها چیره شد و دوسو از توان مزندری دروندان ورن را برانداخت. ................................................................................................................................................................................. کرده پنجم 27 ................................................................................................................................................................................. 28 ... که از آن تهمورث زیناوند بود؛ چنان که بر هفت کشور شهریاری کرد و بر دیوان و مردمان [دروند] وجادوان وپریان و کوی های ستمکار وکرپ ها چیره شد. 29 ... چنان که بر همه دیوان و مردمان [دروند] وجادوان و پریان چیره شد و اهریمن را به پیکر اسبی در آورد وسی سال سوار بر او به دو کرانۀ زمین همی تاخت. ................................................................................................................................................................................. کرده ششم 30 ................................................................................................................................................................................. 31 ... که دیرزمانی از آن جمشید خوب رمه بود؛ چنان که بر هفت کشور شهریاری کرد و بردیوان و مردمان [دروند] وجادوان و پریان و گوی های ستمکار و کرپ ها چیره شد. 32 آن که دارایی و سود – هر دو – را از دیوان برگرفت. فراوانی و گله – هر دو – را از دیوان برگرفت. خشنودی و سرافرازی – هر دو- را از دیوان برگرفت. به شهریاری او، خوردنی و آشامیدنی نکاستنی، جانوران و مردمان – هر دو – بی مرگ و آبها و گیاهان – هر دو – نخشکیدنی بودند. 33 به شهریاری او ؛ نه سرما بود ؛ نه گرما؛ نه پیری ؛ نه مرگ و نه رشک دیو آفریده. اینچنین بود پیش از آن که او دروغ گوید؛ پیش از آن که او دهان به سخن دروغ بیالاند. 34 پس از آن که او به سخن نادرست دروغ دهان بیالود، فر آشکار را به کالبد مرغی از او به بیرون شتافت. هنگمی که جمشید خوب رمه دید که فر از وی بگسست، افسرده وسرگشته همی گشت و در برابر دشمنی [دیوان]، فرو ماهند و به زمین پنهان شد. 35 نخستین بار فر بگسست، آن فر جمشید، فر جم پسر ویونگهان به کالبد مرغ وارغن به بیرون شتافت. این فر [از جم گسسته] را مهر فراخ چراگاه – [آن] هزار گوش ده هزار چشم – برگرفت. مهر شهریار همۀ سرزمینها را می ستاییم که اهورامزدا او ار فره مندترین ایزدان مینوی بیافرید. 36 دومین بار فر بگسست، آن فر جمشید، فر جم پسر ویونگهان به پیکر مرغ وارغن به بیرون شتافت. این فر [ازجم گسسته] را فریدون پسر خاندان آتبین برگرفت که – بجز زرتشت – پیروزترین مردمان بود. 37 آن که اژی دهاک را فرو کوفت؛ [اژی دهاک] سه پوزه سه کله شش چشم را، آن دارندۀ هزار [گونه] چالاکی را، آن دیو بسیار زورمند دروج را، آن دروند آسیب رسان جهان را، آن زورمندترین دروجی را که اهریمن برای تباه کردن جهان اشه به پتیارگی در جهان استومند بیافرید. 38 سومین بار فر بگسست، آن فر جمشید، فرجم پسر ویونگهان به کالبد مرغ وارغن به بیرون شتافت. این فر [از جم گسسته] را گرشاسپ نریمان برگرفت که – بجز زرتشت – در دلیری و مردانگی، زورمندترین مردمان بود.... 39 ... که زور و دلیری مردانه بدو پیوست. ما آن دیری بر پای ایستاده، ناخفته، در بستر آرمیده وبیدار، آن دلیری به گرشاسپ پیوسته را می ستاییم. 40 آن که اژدهای شاخدار را بکشت؛ آن اسب او بار مرد اوبار، آن زهر آلود زرد رنگ را که زهر زرد گونش به بلندای نیزه ای روان بود. هنگام نیمروز گرشاسپ در آوندی آهنین بر پشت آن [اژدها] خوراک می پخت، آن تباهکار، از گرما خوی ریزان، ناگهان از زیر [آن آوند] آهنین فراز آمد و آب جوشان را بپراگند. گرشاسپ نریمان، هراسن به کناری شتافت. 41 آن که «گندرو»ی زرین پاشنه را کشت که پوزه گشاهد، به تباه کردن جهان استومند اشه برخاسته بود. آن که نه پسر «پثنیه» وپسران «نیویک» و پسران «داشتیانی» را کشت؛ که «هیتاسپ» زرین تاج و «ورشو» از خاندان «دانی» و «پیتون»ی پری دوست را کشت.... 42 ... آن که «ارزوشمن»ی دارندۀ دلیری مردانه را کشت ..... 43 ... آن که «سناویذک» را کشت؛ آن شاخدار سنگین دست را که در انجمن می گفت: -من هنوز نابرنایم.بدان هنگام که برنا شوم، زمین را چرخ و آسمان را گردونه [خویش] کنم.... 44 ...اگر گرشاسپ دلیر مرا نکشد؛ من سپندمینو را از گر زمان درخشان فروکشم و انگرمینو را از دوزخ تیره برآورم تا آن دو – سپند مینو وانگر مینو –گردونۀ مرا بکشند. گرشاسپ دلیر اورا بکشت و جانش را بگرفت و نیروی زندگانی اش را نابود کرد. کرده هفتم 45 ................................................................................................................................................................................. 46 سپند مینو انگر مینو، به چنگ آوردن این فرناگرفتنی را کوشیدند و هریک از آن دو، چالاک ترین پیک های خویش را در پی آن فرستاد. سپند مینو؛ پیک های خویش بهمن و اردیبهشت و آذر مزدا اهوره را گسیل داشت و انگر مینو پیک های خود «اک من» و خشم خونین درفش و اژی دهاک و «سپیتیور» - آن که تن جحم را به اره دونیم کرد- روانه داشت. 47 پس آنگاه، آدر مزدا اهوره، اینچنین اندیشه کنان به پیش خرامید: -«من برای فرنا گرفتنی را به چنگ آورم.» اما اژی دهاک سه پوزه زشت نهاد، اینچنین پرخاش کنان از پی او بشتافت: 48 ای آذر مزدا اهوره! واپس رو که اگر تو این فرنا گرفتنی را به چنگ آوری، هر آینه من ترا یکباره نابودکنم، بدان سان که نتوانی زمین آهوره آفریده را روشنایی بخشی. آنگاه آذر، اندیشناک از بیم [تباهی] زندگی و برای نگاهداشت جهان اشه، دستها را واپس کشید، چه، اژی دهاک سهمگین بود. 49 پس از آن، اژی دهاک سه پوزه زشت نهاد، اینچنین اندیشه کنان بشتافت. -«من این فر ناگرفتنی را به چنگ آورم.» اما آذر مزدا اهوره اینچنین پرخاش کنان از پی او شتافت. 50 ای اژی دهاک سه پوزه! واپس رو که اگر تو این فرنا گرفتنی را به چنگ آوری، هر آینه من ترا از پی بسوزانم و بر پوزه های تو آتش برافروزم؛ بدان سان که نتوانی تباه کردن جهان اشه را بر زمین اهوره آفریده، گام نهی آنگاه اژی دهاک، اندیشناک از بیم [تباهی] زندگی، دستها را واپس کشید؛ چه، آذر سهمگین بود. 51 فر به دریای فراخ کرت جست. آنگاه اپام نپات تیز اسب؛ دریافت و آرزو کرد که آن را به چنگ آورد: -من این فرنا گرفتنی را به چنگ آورم از تک دریای ژرف ، از تک دریاهای ژرف. 52 رد بزرگوار، شهریار شیدور، اپام نپات تیز اسب، آن دلیر دادرس دادخواهان را می ستاییم. آفریدگار را می ستاییم که مردمان را بیافرید. ایزد آب را می ستاییم که هرگاه اورا بستایند، می شنود. 53 اهوره مزدا چنین گفت: ای زرتشت اشون! بر هریک از شما مردمان است که خواستار به چنگ آوردن فرنا گرفتنی باشد. چنین کسی از بخشش پاداش درخشان آتربانی بهره مند شود؛ از بخشش پاداش فراوان اتربانی بهره مندشود؛ از بخشش آتربان بهره مندشود... 54 .... از بخشش اشی آسایش بخش برخوردار شود که ستور وگیاه ارزانی دارد. پیروزی همه روزه از آن او شود و دشمن را به نیرومندی شکست دهد و بیش از سالی به درازا نکشد که برخوردار از این پیروزی بر سپاه خونخوار دشمن چیره شود و همه دشمنان را شکست دهد. برای فرو فروغش، من اورا – فر مزدا آفریده ناگرفتنی را – با نماز [ی به بانگ] بلند و با زور می ستایم. فر نیرومندمزدا آفریده ناگرفتنی را می ستاییم با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خرد و «منثره، با اندیشه و گفتار و کردار [نیک]، با زور و با سخن رسا. «ینگهه هاتم ....» کرده هشتم 55 ................................................................................................................................................................................. 56 افراسیاب تورانی تباهکار به آرزوی ربودن فرنا گرفتنی- [فری] که هم اکنون و از این پس، از آن تیره های ایرانی و زرتشت اشون است- جامه از تن برگرفت و برهنه به دریای فراخ کرت جست و شناکنان در پی فر شتافت. فر تاختین گرفت و[از دستری او] بدر رفت. از آن جاست که شاخا به ای به نام «دریاچه خسرو» از دریای فراخ کرت پدید آمد. 57 ای سپیتمان زرتشت! آنگاه افراسیاب تورانی بسیار زورمند، ناسزاگویان از دریای فراخ کرت برآمد: -«ایث، ایث، یثن، اهمایی!» -«من نتوانستم این فر را- [فری را ] که هم اکنون و از این پس، از آن تیرهای ایرانی و زرتشت اشون است – بربایم... 58 ... اینک همۀ تر و خشک وبزرگ و نیک و زیبا را بهم در آمیزم تا اهوره مزدا به تنگنا افتد!» ای سپیتمان زرتشت! آنگاه افراسیاب تورانی بسیار زورمند، [دیگر باره] خود را به دریای فراخ کرت افگند. 59 پس دومین بار، افراسیاب به آرزوی ربودن فرناگرفتنی – [فری] که هم اکنون و از آن تیره های ایرانی وزرتشت اشون است- جامه از تن برگرفت و برهنه به دریای فراخ کرت جست و شنا کنان در پی فر شتافت. فرتاختن گرفتن و [از دسترس او] بدر رفت. از آن جاست که شاخابه ای به نام «دریاچه ونگهزداه» از دریای فراخ کرت پدید آمد. 60 ای سپیتمان زرتشت! آنگاه افراسیاب تورانی بسیار زورمند، ناسزاگویان از دریای فراخ کرت برآمد: _«رایث، رایث، یثن، اهمایی ، اویث ، ایث ،یثن، کهمایی!» -«من نتوانستم این فر را – [فری را] که هم اکنون و از این پس، از آن تیره های ایرانی و زرتشت اشون است – بربایم... 61 ... اینک همه تر و خشک و بزرگ و نیک و زیبا را بهم در آمیزم تا اهوره مزدا به تنگنا افتد!» 62 پس سومین بار ، افراسیاب به آرزوی ربودن فرنا گرفتنی – [فری] که هم اکنون و از این پس، از آن تیره های ایرانی و زرتشت اشون است – جامه از تن برگرفت و برهنه به دریای فراخ کرت جست و شنا کنان در پی فرشتافت. فرتاختن گرفتن و[از دسترس او] بدر رفت. از آن جاست که شاخابه ای به نام «اوژدان ون» از دریای فراخ کرت پدید آمد. 63 ای سپیتمار زرتشت! آنگاه افراسیاب تورانی بسیار زورمند، ناسزا گویان از دریای فراخ کرت برآمد: -«ایث ایث، یثن، اهمایی، اوث ایث نثن، اهمایی، آویه ایث ، ایثن، اهمایی!» 64 او نتوانست این فر را – [فری را] که هم اکنون و از این پس، از آن تیره های ایرانی و زرتشت اشون است – برباید. برای فر و فروغش ، من او را – فر مزد آفریده ناگرفتنی را – با نماز[ی به بانگ] بلندو با زور می ستایم. فر نیرومند مزدا آفریدل ناگرفتنی را می ستاییم با هوم آمیخته به شیر، با برسم، با زبان خردو «منثره»، با اندیشه و گفتار وکردار [تنیک]، با زور و با سخن رسا. «ینگهه هاتم ....» کرده نهم 65 ................................................................................................................................................................................

66 ... [فری] که از آن کسی است که خاستگاه شهریاری وی، جای فرو ریختن رود «هیرمند» به دریاچه «کیانسیه» است؛ آن جا که کوه «اوشیدم» سر برکشیده است و از کوهها گردا گرد آن، آب فراوان فراهم آید و سرازیر شود. 67 رودهای «خواسترا»، «هوسپل»، «فردنا»، «خوار ننگهیتی»، زیبا ، «اوشتویتی»، توانا، «اوروذا»ی دارای چراگاههای فراوان، «ارزی»، «زرنومیتی» به سوی دریاچۀ کیانسیه روان شود و بدان فروریزد. هیرمند رایومند فره مند – که خیزابهای سپید برانگیزد و سرکشی کند – به سوی آن روان شود و بدان فرو ریزد.... 68 ... نیروی اسبی از آن است. نیروی اشتری از آن اوست، نیروی مردی از آن اوست. فرکیانی از آن اوست. ای زرتشت اشون! چندان فر کیانی در اوست که می تواند همۀ سرزمینهای انیران را برکند و د رخود فرو برد. 69 پس آنگاه در آن جا، آنان (انیران) سرگشته شوند و گرسنگی و تشنگی و سرما و گرما را دریابند. اینچنین، فر کیانی پناه تیره های ایرانی و جانوران پنجنگانه و یاری رسان اشون مردان و دین مزدا

پرستی است. ................................................................................................................................................................................ کرده دهم 70 ................................................................................................................................................................................ 71 ... [فری] که به «کی قباد» پیوست؛ که از آن «کی اپیوه»، «کاووس»، «کی آرش»، «کی پشین»، «کی بیارش» و «کی سیاوش» بود... 72 ... بدان سان که همه آنان – کیانیان – چالاک ؛ همه پهلوان، همه پرهیزگار، همه بزرگ منش، همه چست و همه بی باک شدند. ................................................................................................................................................................................ کرده یازدهم 73 ................................................................................................................................................................................ 74 ....[فری] که از آن کیخسرو بود، نیروی خب بهم پیوسته اش را ، پیروزی اهوره افریده اش رابرتریش در پیروزی را ، فرمان خوب روا شده اش را، فران دگرگون ناشدنیش را ، فرمان چیرگی ناپذیرش را ، شکست بی درنگ دشمنانش را...

75 .... نیروی سرشار و فر مزدا آفریده و تندرستی را ، فرزندان نیک باهوش را ، [فرزندان] توانای دانای زبان آور را، [فرزندان] دلاور از نیاز رهاننده روشن چشم را، آگاهی درست از آینده و بهترین زندگی بی گمان را... 76 ... شهریاری درخشان را، زندگانی دیرپای را ، همه بهروزیها را، همه درمانها را .... 77 ... بدان سان که کیخسرو بر دشمن نابکار پیره شد و در درازنای آوردگاه – هنگامی که دشمن تباهکار نیرنگ باز، سواره با او می جنگند- به نهانگاه گرفتار نیامد. کیخسرو سرور پیروز، پسر خوانخواه سیاوش دلیر- که ناجوانمردانه کشته شد – و کین خواه اغریرث دلیر، افراسیاب تباهکار و برادرش گرسیوز را به بند در کشید. ................................................................................................................................................................................ کرده دوازدهم 78 ................................................................................................................................................................................ 79 ... [فری] که از آن زرتشت اشون بود که دینی اندیشید؛ که دینی سخن گفت؛ که دینی رفتار کرد؛ که در سراسر جهان استومند در اشه، اشون ترین، در شهریاری بهترین شهریار، در رایومندی، رایومندترین، در فره مندی، فره مندترین ودر پیروزی، پیروز ترین بود.

80 پیش از او، دیوان آشکارا بر این زمین در گردش بودند؛ آشکارا کامروا می شدند؛ آشکارا زنان را از مردان می ربودند وزاری کنندگان را می آزردند. 81 آنگاه از یک«اهون ویریه....» که زرتشت اشون چهار بار با درنگی درخور و در دومین نیمه به آوازی بلندتر بسرود، همه دیوان به هراس افتادند، بدان گونه که آن [نابکاران] ناشایسته برای ستایش و ناسزاوار برای نیایش، در زیر زمین پنهان شدند. 82 افراسیاب تورانی تباهکار، در همۀ هفت کشور زمین به جست و جوی فر [زرتشت] بود. افراسیاب تباهکار، در آرزوی فر زرتشت، همه هفت کشور را بپیمود. افراسیاب به سوی فر شتافت .... [اما زرتشت و فر] – هر دو – خود را واپس کشیدندو چنان که خواست من – اهوره مزدا – ودین مزدا پرستی بود ، به کام خواستار [ان شایسته] درآمدند. ................................................................................................................................................................................ کرده سیزدهم 83 ................................................................................................................................................................................ 84 ...[فری] که از آن کی گشتاسپ بود که دینی اندیشید، که دینی سخن گفت؛ که دینی رفتار کرد. بدان سان که او این دین را بستود، دیوان دشمن [خوی] رااز اشونان براند.

85 اوست که با گرز سخت[خویش] اشه را راه رهایی جست. اوست که با گرز سخت[خویش] اشه را راه رهایی یافت. اوست که بازو و پناه این دین اهورایی زرتشت بود. 86 اوست که این [دین] دربندبسته را از بند برهانید و پایدار کرد و در میان نهاد و [این دین] فرمان گزار بزرگ لغزش ناپذیر پاک که از ستور وچراگاه برخوردار است ؛ که با ستور و چراگاه آراسته است. 87 کی گشتاسپ دلیر بر «تثریا ونت» دردین و «پشن»ی دیون پرست و «ارجاسپ» دروند و دیگر «خیون»های تبهکار بد کنش چیره شد. ................................................................................................................................................................................ کرده چهاردهم 88 ................................................................................................................................................................................ 89 ... [فری] که از آن سوشیانت پیروزمند و دیگریاران اوست، بدان هنگام که گیتی را نو کنند.... 90 ................................................................................................................................................................................ کرده پانزدهم 91 ................................................................................................................................................................................ 92 بدان هنگام که «استوت ارت» پیک مزدا اهوره – پسر «ویسپ تورویری» - از آب کیانسیه براید ، گرزی پیروزی بخش برآورد؛ [همان گرزی] که فریدون دلیر، هنگام کشتن «اژی دهاک» داشت. 93 ... [همان گرزی] که افراسیاب تورانی، هنگام کشتن «زین گاو»دروند داشت؛ که کیخسرو، هنگام کشتن افراسیاب داشت؛ که کی گشتاسپ ، آموزگار اشه برای سپاهش داشت. او بدن [گرز] دروج را از این جا – از جهان اشه – بیرون خواهد راند. 94 او همۀ آفریدگان را با دیدگان خرد بنگرد. ... آنچه زشت نژاد است. او سراسر جهان استومند را با دیدگان بخشایش بنگرد و نگاهش ، سراسر جهان را جاودانگی بخشد. 95 یاران «استوت ارت» پیروزمند بدر آیند: آنان نیک اندیش، نیک گفتار، نیک کردار و نیک دین اند و هرگز سخن دروغ بر زبان نیاورند. خشم خونین درفش نافره مند، از برابر آنان بگریزد و اشه بر دروج زشت تیره بد نژاد، چیره شود. 96 منش بد شکست یابد و منش نیک بر آن چیره شود. [سخن] دروغ گفته شکست یابد و سخن راست گفته بر آن چیره شود. خرداد و امرداد، گرسنگی و تشنگی – هر دو – را شکست دهند. خرداد وامرداد؛ گرسنگی و تشنگی زشت را شکست دهند. اهریمن ناتوان بد کنش، رو در گریز نهد. ................................................................................................................................................................................ «یثه اهو ویریو.....» کوه مزدا آفریده بخشنده آسایش اشه، «اوشیدرن»، فر کیانی مزدا آفریده و فر مزدا آفریده نا گرفتنی را درود می فرستم. «اشم وهو.....» «اهمایی رئشچه....»

هوم یشت

خشنودی هوم افزاینده اشه را. * 1 هوم زرین برزمند را می¬ستاییم. هوم، نوشیدنی گیتی افزای را می¬ستاییم. هوم دور دارنده مرگ را می¬ستاییم. ............................................................................................................................................................................. 2 هوم زرین برزمند را می¬ستاییم. هوم نوشیدنی گیتی افزای را می¬ستاییم. هوم دور دارنده مرگ را می¬ستاییم. همه هومها را می¬ستاییم. اینک پاداش و فروشی زرتش سپیتمان اشون را می¬ستاییم. «ینگهه هاتم ....» «یثه اهو ویریو....» هوم افزاینده اشه را درود می فرستم. «اشم و هو....» «اهمایی رئشچه.....»

21 ونند یشت

خشنودی «ونند»، ستاره مزدا آفریده را. * 1 ونند، ستاره مزدا آفریده اشون، رد اشه را می¬ستاییم. ونند درمان بخش و سزاوار بلند آوازگی را می¬ستاییم؛ پایداری در برابر «خرفستران» راندنی زشت – [آفریدگان] اهریمنی – را که یکسره باید راند[شان]. 2 ونند، ستاره مزدا آفرید را درود می فرستم. «اشم وهو....» «اهمایی رئشچه.....»

«هادخت نسک» (پیوست یشتها)

................................................................................................................................................................................ * فرگرد دوم 1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید: ای اهوره مزدا ! ای سپندترین مینو! ای دادار جهان استومند! این اشون! هنگامی که که اشونی از جهان درگذرد، روانش در نخستین شب، در کجا آرام گیرد؟ 2 آنگاه اهوره مزدا گفت: [روان اشون] بر سر بالین وی جای گزیند و «اشتوداه» سرایان ، اینچنین خواستار آمرزش شود: -«آمرزش باد بر او ! آمرزش باد بر آن کسی که اهوره مزدا به خواست خویش، اورا آمرزش فرستد!» در این شب، روان [اشون] همچند همه زندگی این جهانی، خوشی دریابد. 3 -در دومین شب، روانش در کجا آرام گیرد؟ 4 آنگاه اهورمزدا گفت: [روان اشون] بر سر بالین وی جای گزیند و«اشتتودگاه» سرایان، اینچنین خواستار آمرزش شود: -«آمرزش باد بر او! آمرزش باد بر آن کسی که اهوره مزدا به خواست خویش، او را آمرزش فرستد!» در این شب، روان [اشون] همچند همه زندگی این جهان خوشی دریابد. 5 -در سومین شب، روانش در کجا آرام گیرد؟ 6 آنگاه اهوره مزدا گفت: [روان اشون] بر سر بالین وی جا گزیند و «اشتتود گاه» سرایان، اینچنین خواستار آمرزش شود: -«آمرزش باد بر او! آمرزش باد بر آن کسی که اهوره مزدا به خواست خویش، اورا آمرزش فرستد!» در این شب؛ روان [اشون] همچند همه زندگی این جهانی، خنشی دریابد. 7 پس از سپری شدن شب سوم، سپیده دمان روان اشون مرد را چنین می نماید که خود را در میان گیاهان و بوهای خوش می یابد و او را پنین می نماید که باد خوش بویی از سرزمینهای نیمروزی به سوی وی می وزد؛ [بادی] خوش بوی تر از همه دیگر بادها. 8 اشون مرد را چنین می نماید که این باد خوش بوی را به بینی خویش دریافه است.[آنگاه با خود چنین گوید:] -این باد، این خوش بوی ترین بادی که هرگز مانند آن را به بینی خویش دریافته است.[آنگاه با خود چنین گوید:] -این باد، این خوش بوی ترین بادی که هرگز مانند آن را به بینی خود در نیافته بودم ، از کجا می وزد؟ 9 در وزش این باد، «دین» وی به پیکر دوشیزه ای بر او نمایان می شود: دوشیزه ای زیبا ، درخشان ، سپید بازو ، نیرومند، خوش چهره، برزمند، با پستانهای برآمده، نیکوتن، آزاده و نژاده که پانزده ساله می نماید وپیکرش همچند همه زیباترین آفریدگان، زیباست.

10 آنگاه زوان اشون مرد، روی بدو کند و از وی بپرسد: کیستی ای دوشیزۀ جوان ! ای خوش اندام ترین دوشیزه ای که من دیده ام؟ 11 پس آنگاه «دین» وی، بدو پاسخ دهد: ای جوانمرد نیک اندیش، نیک گفتار، نیک کردار و نیک دین! من«دین» توام. [اشون بپرسد:] پس کجاست آن که ترا دوست داشت برای بزرگی و نیکی وزیبایی و خوش بویی و نیروی پیروز و توانایی [تو] در چیرگی بر دشمن، آنچنان که تو در چشم من می نمایی؟ 12 [دوشیزه پاسخ دهد:] ای جوانمرد نیک اندیش، نیک گفتار، نیک کردار و نیک دین! این تویی که مرا دوست داشتی برای بزرگی و نیکی و زیبایی و خوش بویی را نیروی پیروزمند وتوانایی [من] در چیرگی بر دشمن، آنچنان که من در چشم تو می نمایم. 13 هنگامی که تو می دیدی که دیگری مردار می سوزاند و بتان را می پرسند و ستم می ورزد و درختان را می برد، می نشستی و«گاهان» می سرودی و آبهای نیک و آذر اهوره مزدا را می ستودی واشون مرد را که از نزدیک یا دور می رسید، خشنود می کردی.

14 دوست داشتنی [بودم] ، تو مرا دوست داشتنی تر کردی. زیبا [بودم] تو مرا زیباتر کردی. دل پسند [بودم]، تو مرا دل پسندتر کردی. بلند پایگاه بودم ، تو مرا بلند پایگاه تر کردی. از این پس، مردمان مرا – اهوره مزدای همیشه ستوده و پناه بخش را – می ستایند. 15 آنگاه روان اشون مرد نخستین گام را بردارد و به [پایگاه] اندیشۀ نیک در آید. پس دومین گام را بردار و به [پایگاه] گفتار نیک در آید. سپس سومین گام را بردارد و به [پایگاه] کردار نیک در آید و سرانجام، چهارمین گام را بردارد و به «آنیران» ([سرای ]فروغ بی پایان) در آید. 16 آنگاه اشون مردی که پیش از او زندگانی را بدرود گفته است، روی بدو آورد و از وی بپرسد: ای اشون! چگونه زندگی را بدورد گفتی؟ ای اشون! چگونه از خانه های پر از ستور جهان خواهش و آرزو رهایی یافتی؟ چگونه از جهان استومند به جهان مینوی رسیدی؟ چگونه از جهان پرآسیب به جهان جاودانه در آمدی؟ [این]بهروزی دیر پای، ترا چگونه می نماید؟ 17 آنگاه اهورمزدا گوید: از او – از کسی که راه پر هراس و سهمگین و تباه را پیموده و درد جدایی روان از تن را کشیده است – چیزی مپرس. 18 پس؛ اورا خوشی از روغن «زرمیه» آورند. چنین خوشی است جوانمرد نیک اندیش، نیک گفتار، نیک کردار و نیک دین را پس از مرگ. چنین خورشی [است] اشون زن جوان بسیار نیک اندیش، بسیار نیک گفتار، بسیار نیک کردار و خوب آموختۀ فرمانبردار شوی را. فرگرد سوم زرتشت از اهوره مزدا چگونگی کار روان دروند را در نخستین سه شب پس از مرگ می پرسد. اهوره مزدا در پاسخ می گوید که روان وی در آن سه شب، سرگشته و پریشان برگرد پیکر او بسر می بردو این پاره از «گاهان» را می سراید: «ای مزدا اهوره! به کدام مرز و بوم روی آورم؟ به کجا بروم؟» پس از سپری شدن شب سوم، سپیده دمان روان مرد دروند را چنین می نماید که در میان برف و یخ بندان است و بوهای گند و ناخوشی را در می یابد. اورا چنین می نماید. که بادی گندآگین از سرزمینهای اپاختری به سوی وی می زد.از خود می پرسد: -«از کجاست این باد که بد بوتر از آن را هرگز به بینی خویش در نیافته ام؟» آنگاه در وزش این باد، «دین» خودرا می بیند که به پیکر زنی پتیاره، زشت،چرکین، خمیده زانو، همچون پلیدترین خرفستران و گندیده تر از همه آفریدگان گندیده بد و روی می آورد. روان دروند از او می پرسد: -«کیستی تو که هرگز زشت تر از ترا ندیده ام؟» زن در پاسخ وی می گوید: «ای زشت اندیشه زشت گفتار زشت کردار! من کردار زشت توام.از آز و بد کرداری تست که من چنین زشت و تباه و بزه کار و رنجور و پوسیده وگندیده و درمانده و در هم شکسته ام. هنگامی که تو می دید کسی ستایش و نیایش ایزدان را می گزارد وآب و آتش وگیاه و ایگر آفریدگان نیک را پاس می دارد، تو اهریمن ودیوان را خشنود می کردی. هنگامی که تو میدیدی کسی به دیگران یاری می رساند و اشونان از نزدیک یا دور رسیده را چنان که باید، در پناه می گیرد و میهمان نوازی می کند، تو تنگ چشمی می کرد ودر به روی مردم می بستی. ناپسند بودم، تو ناپسندترم کردی. هراس انگیز بودم، تو هراس انگیزترم کردی. نکوهیده بودم ، تو نکوهیده ترم کردی. من در آپاختر جای داشتم، تو با اندیشه و گفتار و کردار بد خویش، مرا بیش از پیش به سوی آپاختر راندی. گمراه شدگان – بدان روی که چندی فرمانبردار اهریمن بودند – هماره مرا نفرین فرستند.» * آنگاه روان مرد دروند در نخستین گام به پایگاه اندیشۀ بد در آید. پس در دومین گام به پایگاه گفتار بد در آید.سپس در سومین گام به پایگاه کردار بد در آید وسرانجام در چهارمین گام به سرای تیرگی بی پایان (دوزخ) رسد. آنگاه در وند مردی که پیش از او زندگانی را بدرود گفته است، از او می پرسد: «ای دروند! چگونه از جهان پر آسیب به جهان جاودانه در آمدی؟ این شکنجه دیر پای، ترا چگونه می نماید؟» آنگاه اهریمن گوید: «از کسی که راه پرهراس و سهمگین وتباه را پیموده و درد جدایی، روان از تن را کشیده است، چیزی مپرس.» پس، اورا خورشی زهرآگین آورند؛ چه، بد اندیش بد گفتار بد کردار بد دین را جز آن خورش نشاید. زن دروند، بسیار بدانیش بد گفتار بد کردار نا پاک بد آموخته نافرمانبردار از شوی را نیز چنین خورشی دهند.

دفتر چهارم ویسپرد

کرده یک

1 [زوت:] نوید [ستایش] می دهم وستایش بجای می آورم ردان مینوی و جهانی را: ردان جانوران آبزی را ، ردان جانوران زمینی را، ردان پرندگان را، ردان جانوران دشتی را، ردان چرندگان را، اشونان و ردان اشونی را. 2 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «گهنبارها» ردان اشونی را: «میدیوزرم»(شیردهندۀ) اشون، رداشونی را. «میدیوشم» اشون، رد اشونی (هنگام درویدن گیاهان ) را، «پتیه شهیم» اشون، رد اشونی (هنگام خرمن برداری ) را، «ایاسرم» اشون، رداشونی ( هنگام گشن گیری رمه) را، «میدیارم» اشون ، رد اشونی (هنگام سرما)را، «همسپتدم» اشون ، رد اشونی (هنگام ستایش ونیایش ) را. 3 نوید [ستایش] می¬دهم و ستایش بجای می¬آورم جهان بارور اشون ، رد اشونی را که فرزندانی می زاید. نوید [ستایش] می¬دهم و ستایش بجای می¬آورم بخشهای به نیکی ستوده «ستوت یسنیه»ی اشون ، رد اشونی را . نوید ستایش می¬دهم و ستایش بجای می¬آورم بخشهای به نیکی ستودل «یسنیه»، «میزد» های اشون ، رد اشونی مردان و اشون زنان را. 4 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم [ایزدان] سال، ردان اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم سرایش «اهون و یریه....»ی اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم درود گویی بر «اشه و هیشت» (اشم وهو)ی اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «ینگهه هاتم ....» اشون به نیکی ستوده ، رد اشونی را . 5 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «اهونودگاه« اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم زنان مزدا آفریده اشون، دارندگان فرزندان اشون بیار ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «اهومند» و «رتومند» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «هفت هات» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم آب اشون بی آلایش - «اردوی» - رد اشونی را. 6 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «اشتودگاه» اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم کوههای رامش دهنده بسیار آسایش بخش مزدا آفریدۀ اشون، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «سپنمتد گاه» اشون رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «بهرام» اهوره افریده و «اوپرتات» اشون پیروز، ردان اشونی را. 7 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «وهوخشترگاه»اشون ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «مهر» فراخ چراگاه و «رام» بخشندۀ چراگاههای خوب ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «وهیشتوایشت گاه» اشون ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم آفرین نیک اشون و اشون مرد پاک، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «دامویش او پمن» ، ایزد چیره دست دلیر اشون ، رد اشونی را. 8 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «ایریمن ایشیه»ی اشون ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «فشوشومنثره»ی اشون ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم رد بزرگوار «هادخت»اشون ، رد اشونی را. 9 نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم پرسش اهورایی اشون، دین اهورایی اشون، سرزمین اهورایی اشون ، زرتشتوم اهورایی اشون ، رد اشونی را. نوید [ستایش] می دهم و ستایش بجای می آورم «هدیش» دارنده کشتزار را که به چار پای خوب کنش ، چراگاه بخشد واشون مرد را که چارپای بپرورد.

کرده دوم

1 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان مینوی را . با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان جهانی را . با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان جانوران آبزی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان جانواپران زمینی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان پرندگان را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان جانوران دشتی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ردان چرندگان را. 2 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم گهنبارهای اشون ، رد ان اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم میدیوزرم ( شیردهنده)اشون ، رد ان اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم یدویوشم اشون، رد اشونی (هنگام درویدن گیاهان) را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم پتیه شهیم اشون، رد اشونی (هنگام گشن گیری رمه ) را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم میدیارم اشون، رد اشونی ( هنگام سرما) را با این زور وبرسم، خواستار ستایشم همسپتمدم اشون ، رد اشونی (هنگام ستایش ونیایش ) را.

3 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم جهان بارور اشون، رد اشونی را که فرزندانی می زاید. با این زور و برسم، خواستار ستایشم همه ردان را: آنان که اهوره مزدا به زرتشت آگاهی داد که به آیین بهترین اشه سزاوار ستایش و نیایشند. 4 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم میدیارم اشون، رد اشونی ( هنگام سرما) را 5 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم که ردان را همی خواند، آن اشون مردی که اندیشه وگفتار وکردا نیک را به یاد دارد؛ آن که به سپندارمذ اشون و به سخن سوشیانت پایدار است و «باکنش خود، جهان را به سوی اشه پیش می برد.» 6 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم [ایزدان] اشون سال و ردان اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم سرایش «اهون و یریه ....» ی اشون، رد اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم نیایش « اشه وهیشت....» (اشم و هو ....) ی اشون ، رد اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم «ینگهه هاتم ....» اشون به نیکی ستوده ، رداشونی را. 7 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم اهونود گاه اشون ، رد اشونی را. خواستار ستایشم زنان نیک بختنژاده برزمند را . با این زور وبرسم، خواستار ستایشم آن اهومند و رتومنداشون ، آن اهو و رتو، آن اهوره مزدای اشون ، رداشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم یسنه ی توانا: هفت هات اشون، رد اشونی را. خواستار ستایشم اردو یسور اناهیتای اشون، رد اشونی را. 8 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم اشتتود گاه اشون ، رد اشونی را. خواستار شتایشم کوههای رامش دهنده بسیار آسایش بخش مزدا آفریده اشون، ردان اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم سپنتمد گاه اشون ، رد اشونی را. خواستار ستایشم بهرام اهوره آفریده و او پرتاب پیروز، ردان اشونی را. 9 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم و هو خشترگاه اشون، رد اشونی را. خواستار ستایشم مهر فراخ چراگاه ورام بخشندۀ چراگاههای خوب ، ردان اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم وهیشتو یشت گاو اشون، رد اشونی را. خواستار ستایشم آفرین نیک اشون و اشون مرد پاک و دامویش اوپمن، ایزد چیره دست دلیر اشون، رد اشونی را. 10 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم ایریمن ایشیه ی اشون ، رد اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم فشو شو منثره ی اشون، رد اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم رد بزرگوارهادخت اشون ، رد اشونی را. 11 با این زور وبرسم، خواستار ستایشم پرسش اهورایی اشون ، رد اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم دین اهورایی اشون، رد اشونی را. با این زور وبرسم، خواستار ستایشم سرزمین اهورایی اشون و زرتشتوم اهورایی اشون ، ردان اشونی را . با این زور وبرسم، خواستار ستایشم هدیش دارندۀ کشتزار را که به چار پای خوب کنش، چراگاه بخشد واشون مرد را که چار پای بپرورد.

ویسپرد

کرده سوم : [زوت:] هاونن را ایستاده خواهم . راسپی : من آماد ...

کرده چهارم : هان می ستاییم اندیشه و اندیشیده را، آدا ی نیک ، ...

کرده پنجم : ای امشا سپندان ! آماده م که شما را زوت ، ستاینده ...

کرده ششم : زوت و راسپی : با آموزش زوت و با درود و رامش و زور ...

کرده هفتم : ...

کرده هشتم : ...

کرده نهم : ...

کرده دهم : ...

کرده یازدهم : ...

کرده دوازدهم

کرده دوازدهم : ...

کرده سیزدهم : زوت : اهوره مزدای اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم ...

کرده چهاردهم : اوره مزدای اَشون .. . «سرآغاز کرده 13» ...

کرده پانزدهم : ...

کرده شانزدهم : .................................................. ...

کرده هفدهم : « آشم وهو . . . » ما اندیشه های نیک ، گفتارهای ن ...

کرده هجدهم : .................................................. ...

کرده نوزدهم : .................................................. ...

کرده بیستم : .................................................. ...

کرده بیست و یکم : « اَشم وُهو . . . » « مزدا اهورا کسانی را که . . ...

کرده بیست و دوم : ...

کرده یبست و سوم : زوت : اهوره مزدای . . . ( سرآغاز کرده 13) وَهیش ...

کرده بیست و چهارم : « اهوره مزدای . . . » ( سر اغاز کرده 13) اَیریمن ...

کرده سوم : [زوت:] هاونن را ایستاده خواهم . راسپی : من آماد ...

کرده چهارم : هان می ستاییم اندیشه و اندیشیده را، آدا ی نیک ، ...

کرده پنجم : ای امشا سپندان ! آماده م که شما را زوت ، ستاینده ...

کرده ششم : زوت و راسپی : با آموزش زوت و با درود و رامش و زور ...

کرده هفتم : ...

کرده هشتم : ...

کرده نهم : ...

کرده دهم : ...

کرده یازدهم : ...

کرده دوازدهم

کرده سیزدهم : زوت : اهوره مزدای اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم ...

کرده چهاردهم : اوره مزدای اَشون .. . «سرآغاز کرده 13» ...

کرده پانزدهم : ...

کرده شانزدهم : .................................................. ...

کرده سوم

کرده سوم

[زوت:] هاونن را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : آتروخش را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت: فر بر تر را ایستاده خواهم راسپی : من آماده ام . زوت : آبرت را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : آسنتر را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : راسپی را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : سرشاورز ، آن فرزانه آگاه از«منثره» را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . «یثه آهو و یریو . . .» که زوت مرا بگوید . زوت : «آثار توش آشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید . زوت و راسپی : آتربان را ایستاده خواهم. ارتشتار را ایستاده خواهم. برزیگر ستور پرور را ایستاده خواهم. خانه خدای را ایستاده خواهم . دهخدا را ایستاده خواهم . شهربان را ایستاده خواهم . شهریار سرزمین را ایستاده خواهم . جوان نیک اندیش ، نیک گفتار و نیک کردار بهدین را ایستاده خواهم. جوان سخن گوی را ایستاده خواهم . کسی را که خویشاوندی پیوندی کند، ایستاده خواهم. [آتروبان] اَشونی را که در کشور است ، ایستاده خواهم . [آتروبان] فرخنده ای را که [بیرون از کشور] در گردش است ، ایستاده خواهم . کدبانو را ایستاده خواهم .

ای اهوره مزدا ! زنی را ایستاده خواهم که در اندیشه و گفتار و کردار نیک ، سرآمد و خوب آموخته و فرمانبردار شوهر و [رد ] اشون[ چون ] سپندارمز و [چون] زنانی است که از آن تواند. اشون مردی را ایستاده خواهم که در اندیشه و گفتار و کردار نیک ،سرآمد و از «خستویی» آگاه و با «کیذ» بیگانه است و«با کنش خود، جهان را به سوی اشه پیش می برد.»

اینک ، هر یک از شما مزدا پرستان را رد همی خوانم و رد به شمار آورم: امشا سپندان و سوشیانتها را که داناتر ، راست گفتار تر ، یاری کننده تر و خردمند ترند. بیشترین نیروی دین مزداپرستی را آتربان و ارتشتار و برزیگر ستور پرور همی خوانم .

زوت : « یثه هو و یریو . . . » که آتروخش مرا بگوید . راسپی: «اثار توش اشات چیت هچا . . . »که پارسادمرد دانا بگوید . « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : «اثار توش اشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید . راسپی : ای آتروبان ! تویی زوت ما. زوت : « یثه آهو و یر یو . . . » که اترو خش مرا بگوید . راسپی : «اثار توش اشات چیت هچا. . . .» که پارسا مرد دانا بگوید . زوت : من - زوت - آماده ام که «ستوت بسنیه » را فرا خوانم و باژ گیرم وبسرایم و بستایم .

کرده چهارم

هان می ستاییم اندیشه و اندیشیده را، آدا ی نیک ، اشی نیک ، چیستی نیک و ذروتات نیک را ، آن که به ردان وبه ردیها درود همی گوید .

2 رستگاری جهانیان را خستو باشیم که ما - مزدا پرستان زرتشتی - میزد ردی و نماز ردی رد پسند را بدو نوید همی دهیم . سراسر آفرینش اشه ، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین خوانی ما را بشنوند . سروش پارسا ، رد بزرگوار را می ستاییم . اهوره مزدا را می ستاییم که در اشونی برترین ، که در اشونی سرآمد است . همه سروده های زرتشتی و همه ی کنش های نیک ورزیده را می ستاییم : آنچه را که شده است وآنچه را که خواهد شد . «ینگهه هاتم . . . »

کرده پنجم

ای امشا سپندان ! آماده م که شما را زوت ، ستاینده ، خواننده ، پرستنده ، چاووش و سرود خوان باشم . اینک ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ، شما - امشاسپندان - را باد ! اینک ، بهروزی و خشنودی رد و اشونی و پیروزی و خوشی روان ،سوشیانتهای ما را باد!

2 ای امشا سپندان ! ای شهریاران نیک خوب کنش ! جان و تن و همه ی توان خویش ، شما را پیش کش می کنیم .

3 ای اهوره مزدا ی اشون ! نزد تو خستوییم بدین کیش .خستوییم که مزا پرست ، زرتشتی ، دشمن دیوان و پیرو دین اهورایی هستیم . هونی اشون ، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . ساونگهی و ویسیه ی اشون ، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین . ردان زوت وگهها وماه گهنبارها و سال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . زوت: «یثه آهو و یریو . . » که زوت مرا بگوید . راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : «اَثار توش اَ شات چیت هچا . . . .» که پارسا مرد دان بگوید .

کرده ششم

زوت و راسپی : با آموزش زوت و با درود و رامش و زورها ی ویثوش و سخنان درسته گفته ، امشا سپندان نیک را به نام های زیبایشان همی خوانم. امشا سپنان نیک را به نام های نیک اَشه همی ستایم ؛ به دین نیک اَشون؛ به دین نیک مزدا پرستی . مزدا اهوره کسانی را که در پرتو اَشه بهترین پرستشها را بجای می آورند ف می شناسد . من نیز چنین کسای را که بوده اند و هستند، به نام می ستایم با درود بدانان نزدیک می شوم . شهریاری مینوی نیک تو - شایان ترین بخشش آرمانی در پرتو اَشه - از آن کسی شود که با شور دل ، بهترین کردارها را بجای آورد . بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را - تواناترین اَشونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد، در آغاز همچنان که در انجام . ایدون بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را - تواا ترین اَشونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد .

کرده هفتم

1 سخنان درست گفنه را می ستاییم . سروش پارسا را می ستاییم . اَشی نیک را می ستاییم . نریو سنگ را می ستاییم . آشتی پیروز را می ستاییم . نیفتادنی و نلغزیدنی را می ستاییم . فروشی های اَشونان را می ستاییم . چینودپل را می ستاییم . گرزمان اهوره مزدار را می ستاییم . بهترین زندگی (بهشت ) ، روشنایی همه گونه آسایش بخش را می ستاییم .

2 بهترین راه به سوی بهترین زندگی (بهشت ) را می ستاییم . اَرشتاد نیک گیتی افزای و جهان پرور وپاداش بخش را می ستاییم . دین مزدا پرستی را می ستاییم . رشن راست ترین را می ستاییم . مهر فراخ چراگه را می ستاییم . پارندی چست را می ستاییم : آن چست در میان چست اندیشان ،آن چست در میان چست گفتاران ، آن چست در میان چست کرداران را ؛آن که تن را چستی بخشد .

3 دلیری مردانه را می ستاییم که مردان را گشایش بخشد ، که هو مردان را گشایش بخشد ؛ که تند تر از تند و دلیر تر از دلیر است ؛ که همچون پاداش ایزدی به مرد رسد؛ که در هنگام گرفتاری ، تن مردان را برهاند . خواب مزدا آفریده ی مایه ی شادمانی جانوران و مردمن را می ستاییم .

4 آفریدگان اَشون نخست آفریده «ایزدان مینوی که پیش از آسمان و آب و زمین و گیاه و جانور آفریه شدند .» - پیش از آفرینش آسمان و آب و زمین و گیاه و جانور خوب کنش - را می ستاییم . دریای فراخ کرت را می ستاییم . باد چالاک مزدا آفریده را می ستاییم . آسمان درخشان نخست آفریده «آسمان پیش از دیگر بخشهای گیهان و جهان اَستومند آفریده شد .» - پیش از آفرینش جهان اَستومند - را می ستاییم .

5 ای آذر اهوره مزدا! ای اَشون ! ای رد اَشونی! ترا می ستاییم . زور و کشتی برسم اَشون به آیین اَشه گسترده ، ردان اَشونی را می ستاییم . اَپام نپات را می ستاییم . نریو سنگ را می ستاییم . . . راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : «اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .

کرده هشتم

1 راسپی : ای تهوره مزدای اَشون ! از این گفتار خشنود باش. این گفتار را تو و ایزدان اَشون - آن ور جاوندان جاودانه ، شهریاران نیک خوب کنش که پنجه و صد و هزار و ده هزار و افزون تر و بیرون از شمارند - بپذیرند .

2 براستی شهریاری را از آن کسی شمریم و از آن کسی دانیم و برای کسی خواستاریم که بهتر شهریاری کند: «مزدا اهوره و اردیبهشت . »

کرده نهم

1 هوم های آماده شده و زور های فراهم شده - آنچه فراهم شده است و آنچه فراهم خواهد شد - پیروز مندان آزار شکن اند که از درمان اَشی برخوردارند؛که از درمان چیستی برخوردارند ؛که از در مان مزا برخور دارند ؛ که از درمان زرتشت برخوردارند ؛ که از درمان زرتشتوم برخوردارند .

2

درمانی که اَشون فرخنده ،آتربان فرخنده گردش کننده « در بیرون از کشور» ، دین نیک مزداپ رستی ، آفرین اَشونی نیک ، پیمان شناسی اَشونی نیک و بی آزاری اَشونی از آن برخوردارند .

3

نوید می دهیم و می آگاهانیم و درهم می فشریم و فرو می نهیم و می ستاییم و از بر می خوانیم : هوم های توانای اَشون ، بی آلایشند ؛ به آیین اَشه فراهم آورده شده اند و به آیین اَشه فراهم آورده خواهند شد؛ به آیین اَشه از آن ها آگاهی داده شده است و به آیین اَشه از آنها آگاهی داده خواهد شد ؛ به آیین اَشه فشرده شده اند و با آیین اَشه فشرده خواهند شد .

4 نیروی نیرومند را، پیروزی نیرومند را ، اِرث ی نیرومند را ، اَشی نیرومند را ، چیستی نیرومند را ، پروتات نیرومند را ، اَوپرتات نیرومند را، ایزدان نیرومند را ، اِمشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده و جاودان پاداش بخش را که با منش نیکبسر می برند و امشا سپندان بانوان را .

5 خرداد و امرداد و گوش و تَشَن و گو شو روَن وآذر به نام خوانده شده وهَدیش برخوردار از اَشونی ، خوراک ، آسایش و آمرزش را .

2 درمانی که اَشون فرخنده ،آتربان فرخنده گردش کننده « در بیرون از کشور» ، دین نیک مزداپ رستی ، آفرین اَشونی نیک ، پیمان شناسی اَشونی نیک و بی آزاری اَشونی از آن برخوردارند .

3 نوید می دهیم و می آگاهانیم و درهم می فشریم و فرو می نهیم و می ستاییم و از بر می خوانیم : هوم های توانای اَشون ، بی آلایشند ؛ به آیین اَشه فراهم آورده شده اند و به آیین اَشه فراهم آورده خواهند شد؛ به آیین اَشه از آن ها آگاهی داده شده است و به آیین اَشه از آنها آگاهی داده خواهد شد ؛ به آیین اَشه فشرده شده اند و با آیین اَشه فشرده خواهند شد .

4 نیروی نیرومند را، پیروزی نیرومند را ، اِرث ی نیرومند را ، اَشی نیرومند را ، چیستی نیرومند را ، پروتات نیرومند را ، اَوپرتات نیرومند را، ایزدان نیرومند را ، اِمشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده و جاودان پاداش بخش را که با منش نیکبسر می برند و امشا سپندان بانوان را .

5 خرداد و امرداد و گوش و تَشَن و گو شو روَن وآذر به نام خوانده شده وهَدیش برخوردار از اَشونی ، خوراک ، آسایش و آمرزش را .

6 سرود های ستایش و نیایشو آفرین خوانی اهوره مزدا و امشا سپندان ، ردان اَشون بزرگواررا ، ستایش و نیایش برترین رد را ، اَشی سرآمد و نماز رد پسند سرآمد را .

7 منثره را ، دین مزدا پرستی را ، ستوت بسنیه را ، همۀ ردان را ، همۀ نماز های رد پسند را . سراسر آفرینش اَشه ، ستایشو نیایش و خشنودی و آفرین خوانی ما را بشنوند ؛ در اغاز ، همچنان که در انجام . زوت : «یثه اهو و یَریو . . . »که آتوخش مرا بگوید . راسپی : «اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید . « ینگهه هاتم . . . »

کرده دهم

1 زوت : خواستار ستایم کشورهای اَرزهی ، سَوهی ، فرد ذَفشو ، ویدَ ذفشو ، وُاور جرشتی و این کشور خشونیَرثَ را .

2 خواستار ستایشم هاون سنگین ، هاون آهنین تشت زور، ورس هوم پالای وترا، ای به رسم با آیین اَشه گسترده . خواستار ستایشم اَهون و یریه . . . و پایدار مزداپرستی را . خواستار ستایشم فروشی های نیرومند پیروز اَشونان را . خواستار ستایشم فَروَشی های نخستین آموزگاران کیش ، فروَشی های نیکان و فَروَشی روان خویش را . خواستار ستایشم همه رَدان اَشونی ، همۀنیکی دهندگان - ایزدان اَشون مینوی و جهانی - را که به آیین بهترین اَشه برازنده ستایش و سزاوار نیایشند . من خَستویم ساونگهی و ویسیه ی اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! ردان روز و گاههاو ماه و گهنبارها و سال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! زوت : « یثه اهو ویریو . . . » که روت مرا بگوید . راسپی : « یثه اهو یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثار توش اَشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .

کرده یازدهم

1 این هوم را به اهوره مزدا پیشکش میکنیم . این هوم های آماده شده را به تواناترین پیروز مندان گیتی پرور، به شهریاران نیک اَشون ، به شهریار ردان اَشون پیشکش می کنیم . این هوم را به امشا سپندان پیشکش می کنیم . این هوم را به آبهای نیک پیشکش می کنیم . این هوم را به روان خویش پیشکش می کنیم . این هوم را به همه آفرینش اششه پیشکش می کنیم .

2 این هوم، این جام هوم ، این برسم های گسترده ، این میزدها، این آسمان نخست آفریده ، این هاون سنگین که بدین جا آورده شده است ، این هوم زرِّین ، این اَفشره ی هوم ، این به رسم به آیین اششه گسترده . . . .

3 . . . این پیکر و این توش و توان ، این زور های بکار افتاده ، این هوم اَشون ، این گاو خوب کنش ، این اَشون مرد و منشهی کارآمد سوشیانتها، این شیر روان و این گیاه هذا یپتای به آیین اَشه نهاده . . .

4 با آبهای نیک ، این زورهای آمیخته به هوم ، آمیخته به شیر ، آمیخته به هذانیپتای به آیین اَشه نهاده وبا آیهای نیک ، آبهای هوم و هاون سنگین و هاو آهنین . . .

5 . . . این گیاه برسم و پیوستگی به خشنودی رد، آموختن و کاربندی دین نیک مزداپرستی و سرودن گاهن و خشنودی رد اَشون ورد اَشونی را . این هیزم و این بخور ، ترا ای آذر ، پسر اهوره مزدا و همه مزداآفریدگان نیک را پیشکش می کنیم . اینک این همه را پیشکش می کنیم . . .

6 . . . به اهوره مزدا ، به سروش پارسا ، به رَشن راست ترین ، به مهر فراخ چراگاه ، به امشاسپندان ، به فشروَشی های اَشونان و روانهای پرهیزگاران ، به آذراهوره مزدا رد بزرگوار، به رد میزد ، به رد نماز رد پسند و به سراسر آفرینش اَشه ، ستایشو نیایشو خشنودی و آفرین را .

7 اینک این همه را با ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین پیشکش می کنیم و فروشی زرتشت سپیتمان اَشون که در دو جهان خواستار اَشه شد و فروشی های همه ی اَشونان : اَشونانی که در گذشته اند ، اَشونانی که زنده اند وآن مردانی که هنوز زاده نشده اند و سوشیانتهای نو کننده گیتی اند .

8-11 این هوم این جام هوم . . . « بندهای 5-2 همین کرده »

12 امشا سپندان ، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده وجاودان پاداش بخش ، آن نیکان و نیکی دهندگان ، آنان که با منش نیک بسر می برند ؛ آری با منش نیک بسر می برند . آن امشا سپندان ، شهریاران نیک خوب کنشکه از منش نیک ، پیمان هستی گرفته اند .

13 اینک این همه را پیشکش می کنیم افزایش این خانمان را ، پاداش این خانمان را ، بالیدن این خانمان را، رهایی این خانمان را از تنگنای نیاز ، چیرگی این خانمان را بر ستیزه ، ستوران و مردمان اَشونی را که از این پیش زاده شده اند ویا از این پس زاده خواهند شد ؛ آنان را که از این خانمان بوده اند و آنان را که از این خانمان باشند و خود را که از این خانمانیم وسوشیانتهای کشور را.

14 خانه ای که مردان نیک کردار، زنان نیک کردار ، مردان خویشکار و زنان خویشکار در آن بسر برند .

15 اینک این همه را چنین پیشکش می کنیم به فروَشی های نیک توانای پیروز اَشونان تا اَشونان را یاوری کنند .

16 اینک این همه را پیشکش می کنیم به سروش پارسا، به اَشی اَشون ، به نریو سنگ و به آشتی پیروز به آذر اهورا مزدا رد بزرگوار وبه همهی آفریدگان اَشون ، خشنودی و ستایش و نیایش و آفرین را . اینک این همه را پیش کش می کنیم به گوش تشن ، به گوشورون ، به آذر اهوره مزدا وبه تخشا ترین امشا سپندان . اینک این همه را پیش کش می کنیم به دادار اهوره مزدای رایومند فرِّه مند ، به مینویان و به امشا سپندان ، ستایش و نیایش و خشنودی آفرین را . اینک این همه را پیشکش می کنیم به ساونگهی و ویسیه ی اَشون . . . اینک این همه را پیش کش می کنیم به اهوره مزدای رایومند فرّه مند ، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین را . . .

17-18 اینک این همه را پیشکش می کنیم به کشورهای. . . « بندهای 1و2 کرده 10»

19 همه آنچه نوید داده شده و پیشکش شده است ، آنچنان است که اهوره مزدای اَشون پیش کش کرد؛ آنچنان است که زرتشت اَشون پیشکش کرد ؛ آنچنان است که من -زوت- پیشکش می کنم ؛ من که از این ستایش و نیایش آگاهم ؛ من که از پیشکشی بایسته آگاهم ؛ من که از پیشکشی به هنگام آگاهم .

20 شما امشاسپندان را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . سوشیانتهای ما را زندگی خوش و خشنودی رد اَشونی و پیروزی و آسایش روان .

21 اینک آن بزرگتر از همه ، آن اَهو و رتو را استوار می دارم ؛ آن اَهوره مزدا را، برای ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . . ....................................................................................................................................« یس . 4بندهای 25-24 »

کرده دوازدهم

کرده دوازدهم

1 کسی که رد بزرگوار اهوره مزدا و زرتشت سپیتمان را هوم پالوده است و خواهد پالود ، از گله و رمه ی فراوان برومند، برخوردار باد ! سروش نیک و اَشی گنجور ، باید هماره در اینجا کوشا با شند !

2 ما می اموزیم اَهون و یریه ی فرخنده ی . . . «یس . 27 بند 7 » به آیین اَشه سروده و رودنی را ، هاون به آیین اَشه بکار انداخته و درهم فشارنده ی هوم را ، « ستوت بسینه » و دین مزداپرستی را با اندیشه و گفتار و کردار.

3

4 اینچنین همهی آنها فرخنده تر شوند . فرخنده برشماریم ،فرخنده دانیم ، فرخنده اندیشیم آفریدگانی را - که اهوره مزدای اششون بیافرید ؛ به میانجی بهمن بپرورانید وبه میانجی اردیبهشت ببالانید . بشود که ما در میان آفریدگان سپند مینو - آن آفریدگانی که آنان به فرخندگی و کامیابی رهنمونیم - فرخنده تر و کامیاب تر شویم .

5 ای هاون سنگین ! ای هاون آهنین ! که بدین خانه و روستا و شهر و کشور آورده شده و بکار انداخته شده اید ، فرخنده باشید ما را در این روستا و شهرو کشور ؛ فرخنده باشید ما مزداپرستان را که ستایش بجا می آوریم با هیزم و بخور و نماز رد پسند ! اینچنین آنها فرخنده تر شوند . زوت : « یثه اهو یریو . . . » که آترو خش مرا بگوید . راسپی : «یثه آهو یریو . . . » که زوت مرابگوید . زوت : « اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید . اَشم وهو . . .

کرده سیزدهم

زوت : اهوره مزدای اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . زرتشت اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . فروشی زرتشت را می ستاییم . امشاسپندان اَشون را می ستاییم . فروشی های نیک توانای پاک اَشونان جهانی و مینوی را می ستاییم . کارآمد ترین رد ، چالاک ترین ایزد که در مین ردان اَشونی فرارسنده تر و به تایش سزاوارتر است ، می ستاییم . خشنودی رد اَشون و رد اَشونی را که کامکارتر ات می ستاییم .

1 براستی اهوره مزدا را می ستاییم . براستی اماسپندان را می ستاییم . براستی سراسر منثره را می ستاییم . براستی زرتشت آراسته به منثره را می ستاییم . پاداش اششونان را می ستاییم . آرزوی اَمشاسپندان را می ستاییم . نخستین آن سه گانه «نخستین سه هات گاهان » را که به هیچ درگ و لغزشی سروده شود، می ستاییم .

2 براستی . . . «6سطر اول بند 1 همین کرده» دو گانه پیشین از این سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود می ستاییم .

3 براستی. . . «6سطر اول بند1 همین کرده » نخستین آن سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود می ستاییم . دو گانه پیشین از آن سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروه شود می ستاییم . هریک از آ ن سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود می ستاییم . هاتها ، پتمان ها ، واژ ه ها و بند های هر یک از آن سه گانه پیشین را که بی درنگ و لغزشی سروده شود - چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده می ستاییم ای آذر اهوره مزدا ! ای اَشون! ای رد اَشونی! ترا می ستاییم . . . «بند5 کرده 7»

کرده چهاردهم

اوره مزدای اَشون .. . «سرآغاز کرده 13» اشهو نود گاه ، رداَشونی را می ستاییم .

1 یسنه (هفت هات پیروزمند اَشون ) ،رد اَشونی را می ستاییم ، با پتمان ها، با بند ها، با زند(گزارش) ، با پرسشها، با پاسخها، با دوبار سرودن ، با خوب خوانن از بر خوانده و با ستایش خوب ستوده .

2 به دانش خویش ، به بینش خویش ، به شهریاری خویش ، به ردی خویش ، به خواست و کامکاری خویش ، اشهوره مزدا. . . « در متن به جای نقطه چین هفت واژه آمده که معنی کلی و پیوند آنها با جمله روشن نیست »

3 اهون و یریه ی اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . اهومند و رتومند اَشون ( اهوره مزدا) ، رد اششونی را می ستاییم .

4 اهو نود گاه را می ستاییم هات ها، پتمان ها، واژه ها و بندهای اهو نود گه را - چه خوانده ، چه باز گرفته ، چه سروده ، چه ستوده - می ستاییم . .............................................................................................................................................................« بند 5 کرده 7» ینگهه هاتم . . . . اَشم وهو . . . مزدا اهوره کسانی را که . . . « گاه . یس . 51 بند 22»

کرده پانزدهم

1 راسپی : ای مزدا پرست زرتشتی ! پاها و دست ها و هوش خویش را به نیک کرداری داد و درستی و پرهیز از کارهای زشت کرداری بیداد و نادرستی نگاه دار . برزیگری خوب باید در اینجا ورزیده شود تا نا رسا، رسا شود .

2 بشود که در اینجا برای ستایش اهوره مزدا - تواناترین اششونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد ؛ در آغاز همچنان که در انجام . از برخوندن ، باز خواندن ، به یاد سپردن ، در دل گرفتن ، بر شمردن و سرودن «یسنه » ( هفت هات پیروز مند اَشون) را بی هیچ درنگ و لغزشی .

3 سرود های ستایش . . . « بند های 7-6 کرده 9» .......................................................................................« بندهای 3-1 همین کرده » سرو ش پارسا ، رد بزرگوار را می ستاییم . اهوره مزدا را می ستاییم که در اششونی برترین ، که در اَشونی سرآمد است . همهی سروده ای زرتشتی را می ستاییم . همهی کنش های نیک ورزیده را می ستاییم ؛ آنچه را که شده است و آنچه را که خواهد شد .

کرده شانزدهم

...................................................................................................................................................« سر آغاز کرده 13 وبندهای 1و2 کرده 14»

1 اینک آذر پسر اهوره مزدا را می ستاییم . ایزدان آذر نژاد را می ستاییم . درست کرداران آذر نژاد را می ستاییم . فروشی های اَشونن را می ستاییم . سروش پیروزمند را می ستاییم . سراسر آفرینش اششه را می ستاییم .

2 اینک پاداش و فروشی زرتشت سپتمان اَشون را می ستاییم . اینک پاداش و فروشی همهی اششنان را می ستاییم . فروشی همه ی اَشونان را می ستاییم . فروشی اشونانی را که در کشورند می ستاییم . فروشی اشونانی را که در بیرون از کشورند می ستاییم . فروشی های اشون مردان را می ستاییم . فروشی های اششون زنان را می ستاییم .

3 زرتشت برما - که اهوره مزدای اششون ، از ستایش نیکمان آگاهی دارد - اَهو رتو است . آنچه را که از این مرز و بوم است - آبها و زمین ها وگیاهان - می ستاییم . ...............................................................................................« بند های 3-1 همین کرده »

4 .............................................................................................« بند4 کرده 14» بنگهه هاتم . . .

کرده هفدهم

« آشم وهو . . . » ما اندیشه های نیک ، گفتارهای نیک و کردارهای نیک «یسنه» ( هفت هات )را می پذیریم . ما «اَشم وهو . . . .» را می پذیریم .« این کرده کوتاه را در نیایش ها سه بار می خوانند »

کرده هجدهم

..........................................................................................................................................................................................« سرآغاز کرده 13» اَشتود گاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم با . . . « دنباله مانند بند های3-1 کرده 14»

1 اهوره مزدا را به نیکویی می ستاییم . امشاسپندان را به نیکویی می ستاییم . اَون مرد را به نیکویی می ستاییم . آفرینش داداراَشون را به نیکویی می ستاییم . اُشتودگاه را برای خشنودی اَشون مرد می ستاییم .

2 کامروایی جاودانه اششون را می ستاییم که رنج دُروند است . کامروایی بی کرانه را می ستاییم . با اُشتودگاه می ستاییم هر آن اَشون مردی را که بوده است و هست و خواهد یود « از آغار بند 1 تا اینجا بار دیگر خوانده می شود»

3 اشتودگاه را می ستاییم . ما می ستایم هات ها، پتمان ها ، واژه ها و بند های اشتودگاه را چه خوانده ،چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده . «ینگهه هاتم . . . »

کرده نوزدهم

...............................................................................................................................................« سر آغاز کرده 13» سپتمد گاه رد اششونی را می ستاییم با. . . « دنباله مانند بند 1کرده 14» به دانش . . . « دنباله متنند بند2 کرده 14»

1 اهوره مزدای اَشون را می ستاییم . امشاسپندان اَشون را می ستاییم . اششون مرد را می ستاییم . پیش اندیشی اششونانه را می ستاییم . سپندار مز اَشون را می ستاییم . آفریدگان اَشون آفریدگار اَشون را می ستایم . از میان آفریدگان اَشون ، نخست اندیش را می ستاییم( در سنت ایرانیان نخست اندیش گیومرث اراده شده است) اهوره مزدا ، خرد از همه چیز آگاه را می ستاییم .

2 روشنایی خورشید را می ستاییم . خور شید در میان بلندها ، بلند ترین را می ستاییم . خورشید و امشا سپندان را می ستاییم . فرمان ایزدی نیک ورزیده را می ستاییم . گرزمان در خشان را می ستاییم . فرِّ اهورای را می ستاییم . گله و رمه داده آذر را می ستاییم . هر چیز پاک وسود بخش را می ستاییم . سپندار مز بخشنده را می ستاییم که دهش او را و اَشه از نخستین آفریدگان اَشون است . سپنتمد گاه را می ستاییم . هات ها ، پتمان ها، واژه هاو بند های سپنتمد گاه را - چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده - می ستاییم . «ینگهه هاتم . . . »

کرده بیستم

............................................................................................................................................................« سر آغز کرده 13» وُهو خشترگاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم با پتمان ها . . . « دنباله جمله مانند بند 1 کرده 14» به دانش خویش. . . « دنباله جمله مانند بند 2 کرده 14»

1 وُهو خشتر را می ستاییم . شهریور را می ستاییم . فلزّ را می ستاییم . گفتار راست گفته پیروزمند دیو افگن را می ستاییم . این پاداش را می ستاییم . این درستی را می ستاییم . این درمان را می ستاییم . این فزایند گی را می ستایی . این بالندگی را می ستاییم .

2 این پیروزی را می ستاییم که آنچه در میان وُهو خشترگاه وَهیشتوایشت گاه آمده گویای اندیشه نیک ، گفتار نیک و کردار نیک است ؛ ستیهیدن با اندیشه بد ، گفتار ید و کرداربد؛ جبران اندیشه ی نادرست ، گفتار نادرست و کردار نادرست را .

3 وُهوخشترگاه را می ستاییم . ما می ستاییم هات ها، پتمان ها، واژه ها و بند های وُهو خشترگاه را ، چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده . «ینگهه هاتم . . . »

کرده بیست و یکم

« اَشم وُهو . . . » « مزدا اهورا کسانی را که . . . » ( گاه . یس. 51، بند 22 .) « بشود که در اینجا. . . » (یس. 15 بند 3) راسپی : ای مزد پرست . . . (بند های 5-1 کرده 15 در این نقل ، به جای هفت ات ها هفت هات پسین می اید و مقصود ار آن هات 52 یسنه است .) اَشم وُهو . . . خشنودی یسنه ( هفت هات پسین ) را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . زوت : « یثه آهو و یریو . . . » که آترو خش مرا بگوید . راسپی : « اَثار توش اَشات چیت هچا .. . م که پارسا مرد دانا بگوید . زوت : اهوره مزدای اَشون ، رد اَشونی را م یستاییم . ........................................................................................................................................« هفت هات یسنه( از هات 35 تا پایان هات 41) در اینجا تکرار شود. یسنه (هفت هات پسین ) پیروز مند اَشون را می ستاییم . « ینگهه هاتم . . . » .............................................................................................................................................................( تمام هات 42 یسنه از آغاز تا پایان بند 6 در اینجا تکرار می شود ) زوت : اهوره مزدای اَشون . . . ( سر آغاز کرده 13) یسنه ( هفت هات پسین ) پیروز مند اَشون . . . ( دنباله بند 1 کرده 14) به دانش خویش. . . ( بند 2 کرده 14)

1 آبهای نیک و گیاهان بارور و فرورشی های اَشونان را ستایش و نیایش می پذیرم . همه ی نیکیها : آن آبها و آن گیاهان وآن فروشی های اَونان را ستایش و نیایش می پذیرم .

2 گاو (نخستین جانور) ، گیه ( کیومرث ) و منثره ور جاوند بی آلایش کار آمد را ستایش و نیایش می پذیرم . ای اهوره مزدا! ترا ستایش و نیایش می پذیرم . ای زرتشت ! ترا ستایش و نیایش می پذیرم . ای رد بزرگوار! ترا ستایش و نیایش می پذیرم . ای امشا سپندان ! شما را ستایش و نیایش می پذیرم .

3 نیوشایی و آمرزش را می ستاییم . نیوشایی و آمرزش نیایشگر را می ستاییم . رادی و دهشی را که در میان همکیشان است را می ستاییم . نماز نیک بی فریب و آزار را می ستاییم . یسنه ( هفت هات پسین ) را میستاییم . ستایش یسنه هفت هات پسین را می ستاییم . ما می ستاییم هات ها، پتمان ها، واژه هاو بند های یسنه (هفت هات پسین ) را چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده .

کرده بیست و دوم

1 زوت و راسپی : «اَشم وُهو . . . » با این ستایش و با این درود به امشاسپندان و سوشیانتهای اَشون ، از پی پاداش پسین ، بهترین کنش را همی گوییم به دانایان و نادانان ، به فرمانروایان فرمانبران که جهان را ابادان کنند و رامش بخشند .(بخشی از این بند از بند 4 یس. 35 گرفته شده است .)

2 آنچه را اشون مرد از بهترین اَشه می داند ، آ ن نا اَشون مرد نمی داند . چنین مباد که ما از او پیروی کنیم ؛ نه در اندیشه ، نه در گفتار و نه در کردار . او راه خویش را در پیش گیرد ؛ چنین مباد که ما هیچ گاه بدو رسیم . « اَشم وُهو . . . » ( تمام این دو بند دوباره تکرار می شود )

کرده یبست و سوم

زوت : اهوره مزدای . . . ( سرآغاز کرده 13) وَهیشتوایشت گاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم با پتمان ها ، با بند ها، با زند ، با پرسشها ، با پاسخها ، با دوبار سرودن ] با خوب خواندن از بر خوانده ، با ستایش خوب ستوده .

1 اهوره مزدای بهتر را می ستاییم . امشا سپندان بهتر را می ستاییم . اَشون مرد بهتر را می ستاییم . بهترین اششه را می ستاییم . بهترین پیدایش ستوت یسنه را می ستاییم . خواسته ی( دارایی ، ثروت )بهترین اَشه را می ستاییم . اششونان و روشنایی همه گونه آسایش بخش را می ستاییم . بهترین راه به سوی بهترین زندگی ( بهشت ) را می ستاییم .

2 وَهشتوایشت گاه را می ستاییم . ما می ستاییم هات ها، پتمان ها، واژه هاو بندهای وَهشتوایشت گاه را چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ] چه ستوده . ینگهه هاتم . . . »

کرده بیست و چهارم

« اهوره مزدای . . . » ( سر اغاز کرده 13) اَیریمن َشون ، رد اَشونی را می ستاییم با پتمان ها ، با بند ها ، با زند ، با پرسشها ، با پاسخها ، با دوبار سرودن ، با خوب خواندن از بر خوانده ، با ستایش خوب ستوده . « به دانش خویش . . . » ( بند 2 کرده 14) « اینک آذر. . . » ( بند های 3-1 کرده 16)

1 این پاداش را می ستاییم . این درستی را می ستاییم . این در مان را می ستاییم . این فزایندگی را می ستاییم . این بالندگی را می ستاییم . این پیروزی را می ستاییم که آنچه در میان « اَهونَود گاه » و اَیریمن ایشیه ( از آنچه در میان اَهونود گاه < ایریمن ایشیه آمده منظور سراسر پنج گاهان است ) آمده ، گویای اندیشه نیک ، گفتار نیک و کردار نیک است ؛ ستیهیدن با اندیشه ی بد ، گفتار بد و کردار بد را ؛ جبران اندیشه نادرست ، گفتار نادرست و کردار نادرست را.

2 بخش ایریمن ایشیه را می ستاییم . ما می ستاییم هات ها ، پتمان ها، واژ] ها و بند های ایریمن ایشیه را چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده . « ینگهه هاتم . . . »

3 من نماز اَشه می گزارم. « اَشم وُ هو . . . » دیوان را نکوهش می کنم . من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ،دیو ستیز و اهورایی کیشم . . . ( بند 1 یس . 13) راه یکی است وآن راه اَشه است ؛ همه ی دیگر راهها بیراهه است (یس .72 بند 11زیر.)

کرده سوم

[زوت:] هاونن را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : آتروخش را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت: فر بر تر را ایستاده خواهم راسپی : من آماده ام . زوت : آبرت را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : آسنتر را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : راسپی را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . زوت : سرشاورز ، آن فرزانه آگاه از«منثره» را ایستاده خواهم . راسپی : من آماده ام . «یثه آهو و یریو . . .» که زوت مرا بگوید . زوت : «آثار توش آشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید . زوت و راسپی : آتربان را ایستاده خواهم. ارتشتار را ایستاده خواهم. برزیگر ستور پرور را ایستاده خواهم. خانه خدای را ایستاده خواهم . دهخدا را ایستاده خواهم . شهربان را ایستاده خواهم . شهریار سرزمین را ایستاده خواهم . جوان نیک اندیش ، نیک گفتار و نیک کردار بهدین را ایستاده خواهم. جوان سخن گوی را ایستاده خواهم . کسی را که خویشاوندی پیوندی کند، ایستاده خواهم. [آتروبان] اَشونی را که در کشور است ، ایستاده خواهم . [آتروبان] فرخنده ای را که [بیرون از کشور] در گردش است ، ایستاده خواهم . کدبانو را ایستاده خواهم .

ای اهوره مزدا ! زنی را ایستاده خواهم که در اندیشه و گفتار و کردار نیک ، سرآمد و خوب آموخته و فرمانبردار شوهر و [رد ] اشون[ چون ] سپندارمز و [چون] زنانی است که از آن تواند. اشون مردی را ایستاده خواهم که در اندیشه و گفتار و کردار نیک ،سرآمد و از «خستویی» آگاه و با «کیذ» بیگانه است و«با کنش خود، جهان را به سوی اشه پیش می برد.»

اینک ، هر یک از شما مزدا پرستان را رد همی خوانم و رد به شمار آورم: امشا سپندان و سوشیانتها را که داناتر ، راست گفتار تر ، یاری کننده تر و خردمند ترند. بیشترین نیروی دین مزداپرستی را آتربان و ارتشتار و برزیگر ستور پرور همی خوانم .

زوت : « یثه هو و یریو . . . » که آتروخش مرا بگوید . راسپی: «اثار توش اشات چیت هچا . . . »که پارسادمرد دانا بگوید . « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : «اثار توش اشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید . راسپی : ای آتروبان ! تویی زوت ما. زوت : « یثه آهو و یر یو . . . » که اترو خش مرا بگوید . راسپی : «اثار توش اشات چیت هچا. . . .» که پارسا مرد دانا بگوید . زوت : من - زوت - آماده ام که «ستوت بسنیه » را فرا خوانم و باژ گیرم وبسرایم و بستایم .

کرده چهارم

هان می ستاییم اندیشه و اندیشیده را، آدا ی نیک ، اشی نیک ، چیستی نیک و ذروتات نیک را ، آن که به ردان وبه ردیها درود همی گوید .

2 رستگاری جهانیان را خستو باشیم که ما - مزدا پرستان زرتشتی - میزد ردی و نماز ردی رد پسند را بدو نوید همی دهیم . سراسر آفرینش اشه ، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین خوانی ما را بشنوند . سروش پارسا ، رد بزرگوار را می ستاییم . اهوره مزدا را می ستاییم که در اشونی برترین ، که در اشونی سرآمد است . همه سروده های زرتشتی و همه ی کنش های نیک ورزیده را می ستاییم : آنچه را که شده است وآنچه را که خواهد شد . «ینگهه هاتم . . . »

کرده پنجم

ای امشا سپندان ! آماده م که شما را زوت ، ستاینده ، خواننده ، پرستنده ، چاووش و سرود خوان باشم . اینک ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ، شما - امشاسپندان - را باد ! اینک ، بهروزی و خشنودی رد و اشونی و پیروزی و خوشی روان ،سوشیانتهای ما را باد!

2 ای امشا سپندان ! ای شهریاران نیک خوب کنش ! جان و تن و همه ی توان خویش ، شما را پیش کش می کنیم .

3 ای اهوره مزدا ی اشون ! نزد تو خستوییم بدین کیش .خستوییم که مزا پرست ، زرتشتی ، دشمن دیوان و پیرو دین اهورایی هستیم . هونی اشون ، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . ساونگهی و ویسیه ی اشون ، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین . ردان زوت وگهها وماه گهنبارها و سال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . زوت: «یثه آهو و یریو . . » که زوت مرا بگوید . راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : «اَثار توش اَ شات چیت هچا . . . .» که پارسا مرد دان بگوید .

کرده ششم

زوت و راسپی : با آموزش زوت و با درود و رامش و زورها ی ویثوش و سخنان درسته گفته ، امشا سپندان نیک را به نام های زیبایشان همی خوانم. امشا سپنان نیک را به نام های نیک اَشه همی ستایم ؛ به دین نیک اَشون؛ به دین نیک مزدا پرستی . مزدا اهوره کسانی را که در پرتو اَشه بهترین پرستشها را بجای می آورند ف می شناسد . من نیز چنین کسای را که بوده اند و هستند، به نام می ستایم با درود بدانان نزدیک می شوم . شهریاری مینوی نیک تو - شایان ترین بخشش آرمانی در پرتو اَشه - از آن کسی شود که با شور دل ، بهترین کردارها را بجای آورد . بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را - تواناترین اَشونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد، در آغاز همچنان که در انجام . ایدون بشود که در این جا ستایش اهوره مزدا را - تواا ترین اَشونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد .

کرده هفتم

1 سخا درست گفنه را می ستاییم . سروش پارسا را می ستاییم . اَشی نیک را می ستاییم . نریو سنگ را می ستاییم . آشتی پیروز را می ستاییم . نیفتادنی و نلغزیدنی را می ستاییم . فروشی های اَشونان را می ستاییم . چینودپل را می ستاییم . گرزمان اهوره مزدار را می ستاییم . بهترین زندگی (بهشت ) ، روشنایی همه گونه آسایش بخش را می ستاییم .

2 بهترین راه به سوی بهترین زندگی (بهشت ) را می ستاییم . اَرشتاد نیک گیتی افزای و جهان پرور وپاداش بخش را می ستاییم . دین مزدا پرستی را می ستاییم . رشن راست ترین را می ستاییم . مهر فراخ چراگه را می ستاییم . پارندی چست را می ستاییم : آن چست در میان چست اندیشان ،آن چست در میان چست گفتاران ، آن چست در میان چست کرداران را ؛آن که تن را چستی بخشد .

3 دلیری مردانه را می ستاییم که مردان را گشایش بخشد ، که هو مردان را گشایش بخشد ؛ که تند تر از تند و دلیر تر از دلیر است ؛ که همچون پاداش ایزدی به مرد رسد؛ که در هنگام گرفتاری ، تن مردان را برهاند . خواب مزدا آفریده ی مایه ی شادمانی جانوران و مردمن را می ستاییم .

4 آفریدگان اَشون نخست آفریده «ایزدان مینوی که پیش از آسمان و آب و زمین و گیاه و جانور آفریه شدند .» - پیش از آفرینش آسمان و آب و زمین و گیاه و جانور خوب کنش - را می ستاییم . دریای فراخ کرت را می ستاییم . باد چالاک مزدا آفریده را می ستاییم . آسمان درخشان نخست آفریده «آسمان پیش از دیگر بخشهای گیهان و جهان اَستومند آفریده شد .» - پیش از آفرینش جهان اَستومند - را می ستاییم .

5 ای آذر اهوره مزدا! ای اَشون ! ای رد اَشونی! ترا می ستاییم . زور و کشتی برسم اَشون به آیین اَشه گسترده ، ردان اَشونی را می ستاییم . اَپام نپات را می ستاییم . نریو سنگ را می ستاییم . . . راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : «اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .

کرده هشتم

1 راسپی : ای تهوره مزدای اَشون ! از این گفتار خشنود باش. این گفتار را تو و ایزدان اَشون - آن ور جاوندان جاودانه ، شهریاران نیک خوب کنش که پنجه و صد و هزار و ده هزار و افزون تر و بیرون از شمارند - بپذیرند .

2 براستی شهریاری را از آن کسی شمریم و از آن کسی دانیم و برای کسی خواستاریم که بهتر شهریاری کند: «مزدا اهوره و اردیبهشت . »

کرده نهم

1 هوم های آماده شده و زور های فراهم شده - آنچه فراهم شده است و آنچه فراهم خواهد شد - پیروز مندان آزار شکن اند که از درمان اَشی برخوردارند؛که از درمان چیستی برخوردارند ؛که از در مان مزا برخور دارند ؛ که از درمان زرتشت برخوردارند ؛ که از درمان زرتشتوم برخوردارند .

2 درمانی که اَشون فرخنده ،آتربان فرخنده گردش کننده « در بیرون از کشور» ، دین نیک مزداپ رستی ، آفرین اَشونی نیک ، پیمان شناسی اَشونی نیک و بی آذاری اَشونی اذ آن برخوردارند .

3 نوید می دهیم و می آگاهانیم و درهم می فشریم و فرو می نهیم و می ستاییم و از بر می خوانیم : هوم های توانای اَشون ، بی آلایشند ؛ به آیین اَشه فراهم آورده شده اند و به آیین اَشه فراهم آورده خواهند شد؛ به آیین اَشه از آن ها آگاهی داده شده است و به آیین اَشه از آنها آگاهی داده خواهد شد ؛ به آیین اَشه فشرده شده اند و با آیین اَشه فشرده خواهند شد .

4 نیروی نیرومند را، پیروزی نیرومند را ، اِرث ی نیرومند را ، اَشی نیرومند را ، چیستی نیرومند را ، پروتات نیرومند را ، اَوپرتات نیرومند را، ایزدان نیرومند را ، اِمشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده و جاودان پاداش بخش را که با منش نیکبسر می برند و امشا سپندان بانوان را .

5 خرداد و امرداد و گوش و تَشَن و گو شو روَن وآذر به نام خوانده شده وهَدیش برخوردار از اَشونی ، خوراک ، آسایش و آمرزش را .

6 سرود های ستایش و نیایشو آفرین خوانی اهوره مزدا و امشا سپندان ، ردان اَشون بزرگواررا ، ستایش و نیایش برترین رد را ، اَشی سرآمد و نماز رد پسند سرآمد را .

7 منثره را ، دین مزدا پرستی را ، ستوت بسنیه را ، همۀ ردان را ، همۀ نماز های رد پسند را . سراسر آفرینش اَشه ، ستایشو نیایش و خشنودی و آفرین خوانی ما را بشنوند ؛ در اغاز ، همچنان که در انجام . زوت : «یثه اهو و یَریو . . . »که آتوخش مرا بگوید . راسپی : «اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید . « ینگهه هاتم . . . »

کرده دهم

1 زوت : خواستار ستایم کشورهای اَرزهی ، سَوهی ، فرد ذَفشو ، ویدَ ذفشو ، وُاور جرشتی و این کشور خشونیَرثَ را .

2 خواستار ستایشم هاون سنگین ، هاون آهنین تشت زور، ورس هوم پالای وترا، ای به رسم با آیین اَشه گسترده . خواستار ستایشم اَهون و یریه . . . و پایدار مزداپرستی را . خواستار ستایشم فروشی های نیرومند پیروز اَشونان را . خواستار ستایشم فَروَشی های نخستین آموزگاران کیش ، فروَشی های نیکان و فَروَشی روان خویش را . خواستار ستایشم همه رَدان اَشونی ، همۀنیکی دهندگان - ایزدان اَشون مینوی و جهانی - را که به آیین بهترین اَشه برازنده ستایش و سزاوار نیایشند . من خَستویم ساونگهی و ویسیه ی اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! ردان روز و گاههاو ماه و گهنبارها و سال را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! زوت : « یثه اهو ویریو . . . » که روت مرا بگوید . راسپی : « یثه اهو یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثار توش اَشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .

کرده یازدهم

1 این هوم را به اهوره مزدا پیشکش میکنیم . این هوم های آماده شده را به تواناترین پیروز مندان گیتی پرور، به شهریاران نیک اَشون ، به شهریار ردان اَشون پیشکش می کنیم . این هوم را به امشا سپندان پیشکش می کنیم . این هوم را به آبهای نیک پیشکش می کنیم . این هوم را به روان خویش پیشکش می کنیم . این هوم را به همه آفرینش اششه پیشکش می کنیم .

2 این هوم، این جام هوم ، این برسم های گسترده ، این میزدها، این آسمان نخست آفریده ، این هاون سنگین که بدین جا آورده شده است ، این هوم زرِّین ، این اَفشره ی هوم ، این به رسم به آیین اششه گسترده . . . .

3 . . . این پیکر و این توش و توان ، این زور های بکار افتاده ، این هوم اَشون ، این گاو خوب کنش ، این اَشون مرد و منشهی کارآمد سوشیانتها، این شیر روان و این گیاه هذا یپتای به آیین اَشه نهاده . . .

4 با آبهای نیک ، این زورهای آمیخته به هوم ، آمیخته به شیر ، آمیخته به هذانیپتای به آیین اَشه نهاده وبا آیهای نیک ، آبهای هوم و هاون سنگین و هاو آهنین . . .

5 . . . این گیاه برسم و پیوستگی به خشنودی رد، آموختن و کاربندی دین نیک مزداپرستی و سرودن گاهن و خشنودی رد اَشون ورد اَشونی را . این هیزم و این بخور ، ترا ای آذر ، پسر اهوره مزدا و همه مزداآفریدگان نیک را پیشکش می کنیم . اینک این همه را پیشکش می کنیم . . .

6 . . . به اهوره مزدا ، به سروش پارسا ، به رَشن راست ترین ، به مهر فراخ چراگاه ، به امشاسپندان ، به فشروَشی های اَشونان و روانهای پرهیزگاران ، به آذراهوره مزدا رد بزرگوار، به رد میزد ، به رد نماز رد پسند و به سراسر آفرینش اَشه ، ستایشو نیایشو خشنودی و آفرین را .

7 اینک این همه را با ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین پیشکش می کنیم و فروشی زرتشت سپیتمان اَشون که در دو جهان خواستار اَشه شد و فروشی های همه ی اَشونان : اَشونانی که در گذشته اند ، اَشونانی که زنده اند وآن مردانی که هنوز زاده نشده اند و سوشیانتهای نو کننده گیتی اند .

8-11 این هوم این جام هوم . . . « بندهای 5-2 همین کرده »

12 امشا سپندان ، شهریاران نیک خوب کنش جاودان زنده وجاودان پاداش بخش ، آن نیکان و نیکی دهندگان ، آنان که با منش نیک بسر می برند ؛ آری با منش نیک بسر می برند . آن امشا سپندان ، شهریاران نیک خوب کنشکه از منش نیک ، پیمان هستی گرفته اند .

13 اینک این همه را پیشکش می کنیم افزایش این خانمان را ، پاداش این خانمان را ، بالیدن این خانمان را، رهایی این خانمان را از تنگنای نیاز ، چیرگی این خانمان را بر ستیزه ، ستوران و مردمان اَشونی را که از این پیش زاده شده اند ویا از این پس زاده خواهند شد ؛ آنان را که از این خانمان بوده اند و آنان را که از این خانمان باشند و خود را که از این خانمانیم وسوشیانتهای کشور را.

14 خانه ای که مردان نیک کردار، زنان نیک کردار ، مردان خویشکار و زنان خویشکار در آن بسر برند .

15 اینک این همه را چنین پیشکش می کنیم به فروَشی های نیک توانای پیروز اَشونان تا اَشونان را یاوری کنند .

16 اینک این همه را پیشکش می کنیم به سروش پارسا، به اَشی اَشون ، به نریو سنگ و به آشتی پیروز به آذر اهورا مزدا رد بزرگوار وبه همهی آفریدگان اَشون ، خشنودی و ستایش و نیایش و آفرین را . اینک این همه را پیش کش می کنیم به گوش تشن ، به گوشورون ، به آذر اهوره مزدا وبه تخشا ترین امشا سپندان . اینک این همه را پیش کش می کنیم به دادار اهوره مزدای رایومند فرِّه مند ، به مینویان و به امشا سپندان ، ستایش و نیایش و خشنودی آفرین را . اینک این همه را پیشکش می کنیم به ساونگهی و ویسیه ی اَشون . . . اینک این همه را پیش کش می کنیم به اهوره مزدای رایومند فرّه مند ، ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین را . . .

17-18 اینک این همه را پیشکش می کنیم به کشورهای. . . « بندهای 1و2 کرده 10»

19 همه آنچه نوید داده شده و پیشکش شده است ، آنچنان است که اهوره مزدای اَشون پیش کش کرد؛ آنچنان است که زرتشت اَشون پیشکش کرد ؛ آنچنان است که من -زوت- پیشکش می کنم ؛ من که از این ستایش و نیایش آگاهم ؛ من که از پیشکشی بایسته آگاهم ؛ من که از پیشکشی به هنگام آگاهم .

20 شما امشاسپندان را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . سوشیانتهای ما را زندگی خوش و خشنودی رد اَشونی و پیروزی و آسایش روان .

21 اینک آن بزرگتر از همه ، آن اَهو و رتو را استوار می دارم ؛ آن اَهوره مزدا را، برای ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . . ....................................................................................................................................« یس . 4بندهای 25-24 »

کرده دوازدهم

کرده سیزدهم

زوت : اهوره مزدای اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . زرتشت اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . فروشی زرتشت را می ستاییم . امشاسپندان اَشون را می ستاییم . فروشی های نیک توانای پاک اَشونان جهانی و مینوی را می ستاییم . کارآمد ترین رد ، چالاک ترین ایزد که در مین ردان اَشونی فرارسنده تر و به تایش سزاوارتر است ، می ستاییم . خشنودی رد اَشون و رد اَشونی را که کامکارتر ات می ستاییم .

1 براستی اهوره مزدا را می ستاییم . براستی اماسپندان را می ستاییم . براستی سراسر منثره را می ستاییم . براستی زرتشت آراسته به منثره را می ستاییم . پاداش اششونان را می ستاییم . آرزوی اَمشاسپندان را می ستاییم . نخستین آن سه گانه «نخستین سه هات گاهان » را که به هیچ درگ و لغزشی سروده شود، می ستاییم .

2 براستی . . . «6سطر اول بند 1 همین کرده» دو گانه پیشین از این سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود می ستاییم .

3 براستی. . . «6سطر اول بند1 همین کرده » نخستین آن سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود می ستاییم . دو گانه پیشین از آن سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروه شود می ستاییم . هریک از آ ن سه گانه را که بی هیچ درنگ و لغزشی سروده شود می ستاییم . هاتها ، پتمان ها ، واژ ه ها و بند های هر یک از آن سه گانه پیشین را که بی درنگ و لغزشی سروده شود - چه خوانده ، چه باژ گرفته ، چه سروده ، چه ستوده می ستاییم ای آذر اهوره مزدا ! ای اَشون! ای رد اَشونی! ترا می ستاییم . . . «بند5 کرده 7»

کرده چهاردهم

اوره مزدای اَشون .. . «سرآغاز کرده 13» اشهو نود گاه ، رداَشونی را می ستاییم .

1 یسنه (هفت هات پیروزمند اَشون ) ،رد اَشونی را می ستاییم ، با پتمان ها، با بند ها، با زند(گزارش) ، با پرسشها، با پاسخها، با دوبار سرودن ، با خوب خوانن از بر خوانده و با ستایش خوب ستوده .

2 به دانش خویش ، به بینش خویش ، به شهریاری خویش ، به ردی خویش ، به خواست و کامکاری خویش ، اشهوره مزدا. . . « در متن به جای نقطه چین هفت واژه آمده که معنی کلی و پیوند آنها با جمله روشن نیست »

3 اهون و یریه ی اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . اهومند و رتومند اَشون ( اهوره مزدا) ، رد اششونی را می ستاییم .

4 اهو نود گاه را می ستاییم هات ها، پتمان ها، واژه ها و بندهای اهو نود گه را - چه خوانده ، چه باز گرفته ، چه سروده ، چه ستوده - می ستاییم . .............................................................................................................................................................« بند 5 کرده 7» ینگهه هاتم . . . . اَشم وهو . . . مزدا اهوره کسانی را که . . . « گاه . یس . 51 بند 22»

کرده پانزدهم

1 راسپی : ای مزدا پرست زرتشتی ! پاها و دست ها و هوش خویش را به نیک کرداری داد و درستی و پرهیز از کارهای زشت کرداری بیداد و نادرستی نگاه دار . برزیگری خوب باید در اینجا ورزیده شود تا نا رسا، رسا شود .

2 بشود که در اینجا برای ستایش اهوره مزدا - تواناترین اششونی که او را می پرستیم - فرمانبرداری باشد ؛ در آغاز همچنان که در انجام . از برخوندن ، باز خواندن ، به یاد سپردن ، در دل گرفتن ، بر شمردن و سرودن «یسنه » ( هفت هات پیروز مند اَشون) را بی هیچ درنگ و لغزشی .

3 سرود های ستایش . . . « بند های 7-6 کرده 9» .......................................................................................« بندهای 3-1 همین کرده » سرو ش پارسا ، رد بزرگوار را می ستاییم . اهوره مزدا را می ستاییم که در اششونی برترین ، که در اَشونی سرآمد است . همهی سروده ای زرتشتی را می ستاییم . همهی کنش های نیک ورزیده را می ستاییم ؛ آنچه را که شده است و آنچه را که خواهد شد .

کرده شانزدهم

...................................................................................................................................................« سر آغاز کرده 13 وبندهای 1و2 کرده 14»

1 اینک آذر پسر اهوره مزدا را می ستاییم . ایزدان آذر نژاد را می ستاییم . درست کرداران آذر نژاد را می ستاییم . فروشی های اَشونن را می ستاییم . سروش پیروزمند را می ستاییم . سراسر آفرینش اششه را می ستاییم .

2 اینک پاداش و فروشی زرتشت سپتمان اَشون را می ستاییم . اینک پاداش و فروشی همهی اششنان را می ستاییم . فروشی همه ی اَشونان را می ستاییم . فروشی اشونانی را که در کشورند می ستاییم . فروشی اشونانی را که در بیرون از کشورند می ستاییم . فروشی های اشون مردان را می ستاییم . فروشی های اششون زنان را می ستاییم .

3 زرتشت برما - که اهوره مزدای اششون ، از ستایش نیکمان آگاهی دارد - اَهو رتو است . آنچه را که از این مرز و بوم است - آبها و زمین ها وگیاهان - می ستاییم . ...............................................................................................« بند های 3-1 همین کرده »

کرده سوم

خرده اوستا

سه نیایش آغازین : « اَشم وُهو . . . »( این نیایش و دو نیایش پس از آن ...

نیرنگ کشتی بستن : پازند : ای هرمزد خدای! اهریمن اتوان و دور رانده ...

سرو ش با ژ : پازند : به نام یزدان هُورمزد خدای افزونی ، بزرگی ...

هوشبام : ...

پنج نیایش 1 . خورشید نیایش : پازند : به نام یزدان می ستایم و به یاری می خوانم ...

مهر نیایش : پازند : به نام یزدان ، هر مزد خدای افزونی ، بزر ...

ماه نیایش : پازند : به نام هرمزد خدای افزونی ، بزرگی و فرّ بی ...

اردویسور بانو نمایش ( آبان نیایش) ( این نیایش را آب زور نیایش نیز خوانده اند)

آتش بهرام نیایش : پازند : به نام هرمزد خدای افزونی بزرگی و فّر بیفز ...

پنج گاه 1. هاونگاه : ...

2 . رپیثوینگاه : خشنودی اهوره مزدا را « اَشم وهو . . . » من خستویم ...

3 . ازیرینگاه : ...

4 . اویسروثریمگاه : ...

5. اشهینگاه : ...

سی روزه ی کوچک : 1 . [روز] هرمزد رایومند فرّ ه مند و امشاسپندان ...

سی روزه ی بزرگ : 1 . هرمز رایومند فرّه مند را می ستاییم . امشاسپندا ...

آفرینگان دهمان : ...

افرینگان گاهان : ...

آفرینگان گهنبار : ...

آفرینگان رپیثوین : ...

سه نیایش آغازین

« اَشم وُهو . . . »( این نیایش و دو نیایش پس از آن ، از مهم ترین و مشهورترین نیایشهای مزداپرستان است که در بیشتر بخش های اوستا آمده است و در غالب آیین های دینی خوانده می شود . نیایش دوم را در اوستا اَهون و یریه . . . و در پهلوی « اَهونور »و « هُونور» نیز خوانده اند .) اَشه بهترین نیکی و متیه ی بهروزی است . بهروزی از آن کسی است که درست کردار و خواستار بهترین اَشه است .

«یثه اَهو یریو . . . » همان گونه که او رد برگزیده و آرمانی جهان اَهو ست ، رد مینوی رَتو و بنیاد گذار کردارها و اندیشه های نیک زندگانی در راه مزداست .

شهریاری از آن اهوره است . اَهوره است که او را ( زرتشت را ) به نگاهبانی درویشان برگماشت . « ینگهه هاتم . . . » مزدا اَهوره کسانی را که در پرتو اَشه بهترین پرسشها را بجای می آورند ، می شناسد . من نیز چنین کسانی را که بوده اند و هستند ، به نام می ستایم و با درود بدانان نزدیک می شوم (گاه . یس . 51 بند 22)

نیرنگ کشتی بستن

پازند : ای هرمزد خدای! اهریمن اتوان و دور رانده و زده و شکسته باد !( نیرنگ نیایشهای کوتاه دینی را گویند . « نیرنگ کشتن بستن » ، نیایش ویژه کشتی بستن و پوشاندن سُدره بر تن نوجوان زرتشتی است و آنچه در این بخش می آید ، نیایشی است که موبد برگزلر کننده آیین می خواند و نوجوان با او همخوانی می کند.) اهریمن ، دیو ، دُروج، جادو ، دُروند ، کوی ، کرپ، ستمگر، گناهکار، اَشموغ ، دشمن و پری ، زده و شکسته باد! شهریار بد ناتوان باد ! دشمن ستوه باد ! دشمن ناتوان باد!

ای هور مزد خدای! من از همه گناهان پشیمانم و پتت می کنم . من از هر گونه ادیشه بد ، گفتار بد و کردار بد که در جهان اندیشیده و گفته کرده ام یا از من سرزده یا در ژرفای نهاد من بوده است ، پشیمانم . من از گناهانی که در منش و گویش و کنش ، با تن یا روان خویش کرده ام - چه جهانی و چه مینوی - اندوهگین و پشیمانم . من از این سه : اندیشه ی بد ، گفتار بد و کردار بد ، پشیمانم و پتت می کنم . اوستا خشنودی اهوره مزدا و شکستن اهریمن را ، آنچه با خواسته اهوره سازگار تراست آشکر شود . من نماز اششه می گزارم : « اَشم وُهو . . . یثه اَهو . . . » « اَشم وُهو. . . »

ای مزدا ! به یاری من بیا . من مزدا پرستم . من خستویم که مزداپرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اَهورایی کیشم . من اندیشه ی نیک اندیشیده را باور دارم . من گفتار نیک گفته را باور دارم . من کردار نیک ورزیده را باور دارم . من دین مزداپرستی را باور دارم که جنگ را براندازد و رزم افزار را به کنار بگذارد و خویشاوند پیوندی را فرمان دهد؛ دین پاکی که در میان همه ی دین های کنونی وآینده ،بزرگترین و بهترین و زیباترین دین است : دین َهورایی زرتشتی . همه ی چیزهای نیک را سزاوار اهوره مزدا می دانم . چنین است باور و خستویی به دین مزداپرستی . «اَشم وُهو . . .»

سرو ش با ژ

پازند : به نام یزدان هُورمزد خدای افزونی ، بزرگی و فرّ بیفزایاد! سروش پلرسای دلیر « تن - منثره » ی سخت رزم افزار ، آن رزم افزار سالار آفریدگان هُرمزد ، به یاری برساد. از همهی گناهان پشیمانم و پتت می کنم . . . . ( جمله ی همانند آن در نیر . اوستا : « یثه اَهو یریو . . . » « اَشم وُهو . . . »

1 من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . « اُشهینگاه » اَشون ، رد اَشونی را ستایشو نیایش و خشنودی و آفرین . « برجیه » و « نمانیه » ی اَشون ، ردان اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین . سروش پارسای دلیر « تن - منثره » ی سخت رزم افزار اهورایی را ستایش و نیایش وخشنودی و آفرین . راسپی : « یثه اَهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثار توش اششات چیت هچا. . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

2 سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . « اَهون و یریه . . . »نگاهدار تن است . « یثه اَهو و یریو . . . » « ای مزدا ! بدان هنگام که دُروند آزردن مرا کمر می نددد ، جز آذر و منش نیک تو - که اَشه از کردارشان کارآمد می شود - چه کس مرا پناه خواهد بخید ؟ ای اهوره ! « دین » مرا از این فرمان بیا گاهان » « ای اهوره ! . . . کیست آن پیروز مندی که در پرتو آموزشهای تو ، هَستان را پناه می بخشد؟» « ای مزدا! مرا آشکارا از بر گماشتن آن رد درمان بخش زندگی بیا گاهان و بگذار سروش و منش نیک بدو و به هر کس که و خود او را خواستاری ، روی آورند . »

3 ای مزدا! ای سپندارمذ! ما را از کین توزی دشمنان نگاه دارید . ای دروج دیو خوی !نابود شو !. . . نماز و پارسایی و کوشش . « اَشم وُهو . . . یثه اَهو و یریو . . . »

4 ستایش و نیایش و نیرو و توان آرزومندم سروش پارسای دلیر « تن - منثره » ی سخت رزم افزار اهورایی را . « اَشم وُهو . . . »

5 ...........................................................................................................................................................( یس . 68 بند 11 و یس . 72 بند 9) بشود که چنان پیش آید ؛ چنان که من آرزومندم . ( این جمله که در بسیاری از جاهای اوستا پس از نیایشها آمده ،همانند است با آمین عبری که در دینهای یهودی ، مسیحی و اسام پس از دعاها گویند . در پازند فارسی به جای این جمله ، ایدون باد هم آمده است .» « اَشم وُهو. . . » هزار درمان برساد . . . ( یس 68 بند 15 و یس . 72 بند 9 و هرمزد بند 27) « اَشم وُهو . . . » ای مزدا! به یاری من بیا . « اَم» ی نیک آفریده ی برزمند را می ستاییم . بهرام اهوره آفرید و او پرتات پیروز و رام بخشنده چراگاه خوب و اَندار وای زبردست ، دیدبان دیگر آفریدگاه را می ستاییم . آنچه را از تو - ای اَندار وای اَشون !- از سپند مینوست می ستاییم . ثواش جاودانه و زروان بی کرانه وزمانه ی جاودانی را می ستاییم . « اَشم وهو . . . » پازند : برای مزد کرفه ( کار نیک ، ثواب)گناه را رها می کنم . دوستی را به پاکی روان . مزد کرفه همه ی نیکن هفت کشور زمین ، به پهنای زمین و درازای رود و بلندای خورشد بی کاستی برساد ! پاک باش و دیر زی . بشود که چنان پیش آید ؛ چنان که من آرزومندم . « اَشم و هو . . . »

هوشبام

1 بر توست که این پیو زمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بوانی . بر تست که اَهون و یریه را پنج بار بسرایی . . . ( وند .فر 11 . بند 3)

2 درود بر تو ای هوشبام ! .............................................................................................................................................................( یس . 27 بند 1) شکست باد اهریمن زشت منش ! بر تو صد هزار نفرین باد !

3 ...........................................................................................................................................................(یس . 27 بند 2) « یثه اَهو و یریو . . . »

4 ...........................................................................................................................................................( یس . 52 بند های 4-1 و دو سطر آغاز بند 6 یس . 45 و بند های 7-5 یس. 8)

5 ..........................................................................................................................................................( یس .68 بند های 18-16) « اَشم وهو . . .» ( سه بار ) ..........................................................................................................................................................( بند 5 باژ)

پنج نیایش 1 . خورشید نیایش

پازند : به نام یزدان می ستایم و به یاری می خوانم دادار هرمزد رایومند فرّ ه مند از همه چیز آگاه ، کرد گار جهان ، شهریاران شهریار ، آفریدگارو نگاهدار آفریدگان ، روزی دهنده ی توانای نیرومند ازلی، بخشاینده بخشایشگر مهربان ، پروردگار توانا و دانا و پاک، شهریار داد گر نیست نا پذیر را . هر مزد خدای ، بزرگی و فرّ بیفزایاد ! خورشید جاودانه رایومند تیز اسب به یاری برساد ! از همه گناهان پشیمانم و پتت می کنم . . . ( جمله همانند آن در نیر .)

1 اوستا ای اهوره مزدا! ترا سه بار( نریو سنگ در ترجمه سنسکریت اوستا ، مقصود از این سه بار را ، نماز با اندیشه و گفتار و کردار نیک دانسته است .) ای امشا سپندان ! پیش از آفریدگان دیگر، همه ی شما را که با خورشید همکامید نماز می گزارم . بشود که این نماز به اهوره مزدا برسد ! بشود که این نماز به امشاسپندان برسد ! بشود که این نماز به فروشی های اَشونان برسد ! بشود که این نماز به اندروای جاودانی برسد !

2 خشنودی اهوره مزدا و شکست اهریمن را ، آنچه با خواست اهوره سازگارتر ست ، آشکار شود . من نماز اَشه می گزارم . « اَشم وهو . . . یثه آهو و یریو . . . » « اَشم وهو . . .»

3-4 ......................................................................................................................................................( یس. 11، بند های 18-17)

5 درود بر اهوره مزدا! درود بر امشا سپندان ! درود بر مهر فراخ چراگاه ! درود بر خورشید تیز اسب ، چشم اهوره مزدا! درود بر گوش ! درود بر گیومرث! درود بر فروشی زرتشت سپیتمان ! درود بر سراسر آفرینش اَشه که بود و هست و خواهد بود! هاونگاه : به دستیاری بهمن و شهریور و اردیبهشت ، ما را رستگاری بیفزای . « اَم وهو . . . » رپیثوینگاه : ......................................................................................................................................................( یس . 36 بند 6) « اَم وهو . . . » ازیرینگاه : ای مزدا. . . ( گه . یس. 43 ، بند 6) « اَشم وهو . . . » ( سه بار)

6 خورشید جاودانه رایومند تیز اسب را می ستاییم . ................................................................................................................................................( مهر . بند 7)

7 مهر شهریار همهی سرزمینها را می ستاییم که اهوره مزدا او را فرّه مند ترین ایزدان مینوی بیافریند . بشود که آن بزرگواران - مهر و اهوره مزدا - هر دو به یاری ما آیند . خورشید جاودانه رایوند تیز اسب را می ستاییم .

8 تشتر تیز بین را می ستاییم . تشتر را می ستاییم . تیشتر ییی را می ستاییم تشتر رایومند فرّه مند را می ستاییم . ونند ستاره مزدا آفریده را می ستاییم . تشتر ستاره ی رایوند فرّه مند را می ستاییم . ثواش جاودانه را می ستاییم . زروان بی کرانه را می ستاییم . زروان جاودانه را می ستاییم . باد اَشون نیک کنش را می ستاییم . چیستا، راست ترین دانش مزداآفریده اششون را می ستاییم . دین نیک مزدا چرستی را می ستاییم . راهی را که به رستگاری رساند ، را می ستاییم . دریاچه ی زرنومنت را می ستاییم . کوه ساوکنت مزدا آفریده را می ستاییم .

9 هریک از ایزدان اشون مینوی را می ستاییم . هریک ارز ایزدان اششون جهانی را می ستاییم . روان خود را می ستاییم . فروشی خود را می ستاییم . ای مزدا! به یاری من بیا . فروشی های نیک توانای پاک اَشونان را می ستاییم . خورشید جاودانه ی رایومند تیز اسب را می ستاییم . « اَشم وهو . . .»

10 من خستویم که مزداپرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . هاونگاه : هاونی اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین . ساونگهی و ویسیه ی اَشون ، ردان اَونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . رپیثونگاه : رپیثوین اشون، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . فرادت فشو و زنتوم اَشون ، ردان اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . ازیرینگاه : اُزیرین اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . فرادت ویر و دخیوم اَشون ، ردان اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین . خورشید جاودنه ی رایومند تیز اسب و نیایش و خشنودی و آفرین . راسپی : « یثه آهو یریو . . .» که زوت مرا بگوید . زوت : اَثار توش اَشات چیت هچا . . . که پارسا مرد دانا بگوید .

11-16 ............................................................................................................................................................................( خور . بند های 7-1)

17 پازند : ای هور مزد خدای افزونی بخش مردمان ( همهی گونه های مردمان و نیکان ) ! بشود که دینمزدا پرستی مرا آگاهی و هوشیاری بخشد ! اوستا : « یثه آهو یریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم خورشید خورشید جاودانه ی رایومند تیز اسب را .

18 « اَشم وهو . . . » کسی که آبهای اهورایی را با بهترین ز.ر ، با زیباترین زور - زوری که اَونی آن را پالوده باشد - بستاید ، فروغ و فرّاز آن اوست ؛ تندرستی و پایداری تن از آن اوست ؛ خواسته ی بسیار اسای بخش از آن اوست ؛ فرزند کار آمد و زندگی دیر پای از آن اوست ؛ بهترین هستی اَشونان و روشنایی بخشنده ی همه گونه آسایش از آن اوست « اَشم وهو . . . » هزار درمان برساد ! ده هزار درمان برساد! ای مزدا! به یاری من بیا . پازند : برای مزد کرفه ( بخش پازند پایان باژ) « اَشم وهو . . . » روز . . . ماه . . . گاه . . . ( در اینجا نام روز و ماه و هنگامی از روز را که نیایش در آن برگزار می شود ، بر زبان می آورند .)

19 درود بر آفریدگار همه ی آفریدگان جهان ! اوستا : خشنودی اهوره مزدا و شکست اهریمن را ، آنچه با خواست اهوره سازگار تر است ، آشکار شود . من نماز اَشه می گزارم : « اَشم وهو . . . » پازند : بزرگی و فرّ بیفزایاد ! خورشید جاودانه رایومند تیز اسب دلیر پیروز را زورمندی و پیروزی باد ! دین نیک مزدا پرستان را در همه ی هفت کشور زمین ، آگاهی و روایی و آفرین باد ! ایدون باد ! من باید به سرایدیگر ( جهان پسین )بروم . « اَشم وهو . . . » آفریدگار جهان ، دین مزدا پرستی ، دا زرتشتی . اوستا : ای اَردو یسور آناهیتای اَشون ! سودمند ترین اَشون ! درود بر تو ! درود بر گیاهان اَشون مزدا آفریده ! « اَشم وهو . . . » خورشید جاودانه ایومند تیز اسب را می ستاییم . « اَشم وهو . . . » پازند : خورشید جاودانه رایومند تیز اسب ، بزرگی و فرّ بیفزایاد ! بشود که به یاری ما برسد! « اَشم وهو . . . »

مهر نیایش

پازند : به نام یزدان ، هر مزد خدای افزونی ، بزرگی و فرّ بیفزایاد 1 مهر فراخ چراگاه ، آن داور راست ، به یاری رساد ! از همه گناهان پشیمانم و پتت می کنم . . . ( جمله همانند آن در نیر .)

1-9 اوستا : .......................................................................................................................................( بند های 9-1 نیا )

10 هاونی اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! ساونگهی و ویسیه ی اششون ، ردان اششونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! مهر فراخ چراگاه ، آن هزار گوش ده هزار چشم ، آن ایزد نامبردار و رام بخشنده ی چراگاه خوب را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! راسپی : «یثه آهو و یریو . . . » زوت : « اَثار توش اَشات چیت هچا . .. » که پارسا مرد دانا بگوید .

11-12 ..............................................................................................................................( بند های 145-144 مهر .)

13-15 ..............................................................................................................................(بند های 6-4 مهر .) «ینگهه هاتم . . . » ( دنباله جمله با بند 16 نیا )

16 ای هرمزد خدای . . . ( جمله های همانند در بند های 17-11 نیا ) « یثه اهو و یریو.. . » ستایش و نیایش و نیروز و زور خواستارم مهر فراخ چراگاه ، آن هزار گوش ده هزار چشم ، آن ایزد نامبردار و رام بخشنده ی چراگاه خوب را .

17 .............................................................................................................................(بند های 19-18 نیا . با تبدیل خورشی به مهر)

ماه نیایش

پازند : به نام هرمزد خدای افزونی ، بزرگی و فرّ بیفزایاد ! ماه رننده به یاری برساد! از همه گناهان پشیمانم و پتت می کنم . . . ( جمله مانند آن در نیر .)

1 اوستا : درود بر . . . ( بند 1 ما )

2 خشنودی اهوره مزدا . . . ( بند 2 نیا.) من خستویم . . . ( دنباله برابر است با جمله هماند آن در بند 10 نیا ) ماه در بردارنده تخمه گاو ، گاو یگانه آفریده و چار پایان گوناگون را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثار توش اَشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3-9 .....................................................................................................................................................................( بند های 7-1 ماه )

10

زور و پیروزی دهید . گله و رمه را افزونی کنید . فرزندان دلیر را افزونی بخشید ؛ از آن دلیران پایدار انجمنی پیروز شکست ناپذیر که همستاران را به یک زخم از پای در آورند ؛ که دشمنان را به یک زخم شکست دهند و رنج و ناکامی رسانند و پیمان شناسان را اشکار شاد کامی و رامش بخشند .

11 ای ایزدان فرّ ه مند 1 ای ایزدان همه گونه درمان بخش ! شما که فرا واننده خویش را یاری می رسانید ، بزرگواریتان پایدار باد ! ای آبها! فرّ خویش را بدان کس که ستایشگر شماست ، نشان دهید .

12 « اَشم وهو . . . » .................................................................................................................................( بند های 19-18 نیا . جز آنکه به جای خورشید ، اه در بردارنده ی تخمه گاو می اید .)

اردویسور بانو نمایش ( آبان نیایش) ( این نیایش را آب زور نیایش نیز خوانده اند)

پازند : به نام هرمزد خدای افزونی ، بزرگی و فرّ بیفزایاد ! اردو یسور بانو به یاری برساد! از همه گناهان پشیمانم و پتت می کنم . . . ( جمله مانند آن در نیر .)

1-7 اوستا : ..................................................................................................................................................................( بند های 2 و 10 نیا ) آبهای نیک مزدا آفریده ، آبهای اردویسور آماهیتای اَشون ، همه ی آبهای مزدا آفریده و گیاهان مزداآفریده را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! .............................................................................................................................................( بند های 6-1 آب . )

8 اینک من ستوت یسینه را می سرایم ؛ یثه آهو و یریو را می سرایم ؛ اَشم وهو . . . را می سرایم و با این گفتار گاهان ، آبهای نیک را ازآلایش می پا لایم : « زدی که زرتشت به مگوان نوید داده ، درآمدن به گرزمان است؛ آن جا که از آغاز سرای مزدا بوده است . . . » ( در این جمله از بند 15 یس .51 بر گرفته شده است .)

9 فروغ و فرّ اردویسور بانو را با نماز ی به بانگ بلند می ستایم . من او را با نیایشی خوب می ستایم . بشود که توای اردویسور آناهیتای اَشون ، اینچنین از پی بانگ دادخواهی ما فرا رسی! بشود که تو اردویسور آناهیتای اَشون اینچنین بهتر سروده شوی ! اردویسور آناهیتای اَشون را با آب زور می ستاییم . اردویسور آناهیتای ، اَشون رد اششونی را با هوم آمیخته به شیر ، با برسم ، با زبان خرد و منثره ، با اندیشه و گفتار و کردار نیک ، با زور و سخن رسا می ستایم . « ینگهه هاتم »

10 پازند : . . . ای هرمزد خدای . . . ( جمله همانند آن در بند های 17-11 نیا) اوستا : « یثه آهو و یریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم آبهای نیک مزدا آفریده ، آبهای اردویسور آناهیتای اَشون و همهی آبها و همه ی گیاهان مزدا آفریده را . « اَشم و هو . . . » .............................................................................................................................................( بند 18 نیا )

11 .........................................................................................................................................( بند 19 نیا . جز آنکه به جای خورشید ، اردویسور آناهیتای اَشون می آید .)

آتش بهرام نیایش

پازند : به نام هرمزد خدای افزونی بزرگی و فّر بیفزایاد! آتش بهرام ، آذر فرن بغ به یاری برساد! از همه ی گناهان پشیمانم و پتت می کنم . . . ( جمله همانند آن در نیر)

1-3 اوستا : ..................................................................................................................................( بند های 14-12 یس . 33)

4 به خشنودی اهوره مزدا تو را ای اذر اهوره مزدا ای مهترین ایزد خوب کنش نماز می گزارم . « اَشم وهو . . . » من خستویم که . . . ( جمله همانند آن در بند 10 نیا ) درود بر آذر اهوره مزد ا! ترا ای آذر اهوره مزدا درود !

5 ای آذر اهوره مزدا!فرّ و پاداش مزدا آفریده ، فرّ ایرانی مزدا آفریده ، فرّ کیانی نزدا آفریده ، آ ذراهوره مزدا، کیخسرو ، دریاچه ی خسرو ، کوه اسنونت مزدا آفریده ، دریاچه چیچیست مزدا آفریده ، فرّ کیانی مزدا آفریده . . .

زوت : اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . که پارسا مرد دانا بگوید .

7-16 ....................................................................................................................................................................( بند های 10-1 یس. 62)

17 پازند: ای هرمزد خدای ( جمله همانند آن در بند های 17-11 نیا ) اوستا : یثه آهو یریو . . . ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم آذر اهوره مزدا را ! ترا درود ای آذر اهوره مزدا ! ...................................................................................................................................( بند های 6-5 همین نیایش) اَشم وهو . . .

18 ................................................................................................................................................( بند 4 یس 34)

19 ...............................................................................................................................................( بند 18 نیا )

20 درود بر آفریدگار همهی آفریدگن جهان ! خشنودی اهوره مزدا و شکست اهریمن را آنجه با خواست اهوره سازگارتر است ، آشکار شود . ای آذر اهوره مزدا ! ای مهترین ایزد خوب کنش ! ترا نماز می گزارم . اَشم وهو . . . پازند :

آتش بهرام ، آذران شهریار پیروز : آذر گشنسب ، آذر فرنبغ ، آذر برزین مهر ، و دیگر آذران را که به دادگاه نشانده شده اند ، بزرگی و فرّ بیفزایاد ! آتش مینوی دلیر و پیروز « کرکوی » را بزرگی و فرّ بیفزایاد ! اوستا : آشم وهو . . . به خشنودی اهوره مزدا ، را ای آذر مزدا اهوره ، ای مهترین ایزد خوب کنش ، نماز می گزارم . اَشم وهو . . .

پنج گاه 1. هاونگاه

1 خشنودی اهوره مزدا را : « اَشم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . هاونگاه اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! ساونگهی و ویسیه ی اششون ، ردان اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین !

2 مهر فراخ چراگاه ، آن هزار گوش ده هزار چشم ، آن ایزد نامبردار ورام بخشنده ی چراگاه خوب را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! راسپی : « یثه آهو یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثار توش اَشات چیت هچا . . .» که پارسا مرد دانا بگوید .

3-4 ..........................................................................................................................( بند های 3-2 یس . 71)

5 هاونی اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . خرداد اششون ، رد اشونی را می ستاییم . امرداد اَشون ، رد اَونی را می ستاییم . پرسش اَون پرسیده از اهوره ، آن رد اَشونی را می ستاییم کیش اَشون اهورایی ، رد اَشونی را می ستاییم . هفت هات توانای اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم .

6 ساونگهی و ویسیه ی اَشون ، ردان آشونی را می ستاییم . اَیریمن ایشیه ی اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم ؛ نیرومند پیروزی که فرونشاندن آزار و ستیزه را برانگیخته شده است ؛ که ستیهند گان را شکست دهد و ستیهندگی را براندازد ؛ که - بجز منثره ی ور جاوند : پنج گاهان - نخستین ومیانین و پسین سخن بر زبان راندنی است .

7 مهر فراخ چراگاه را می ستاییم . رام بخشنده ی چراگاه خوب را می ستاییم ؛ ستایش و نیایش ویسیه ی رد را . ویسیه ی اشون ، رد اَشونی را می ستاییم .

8 مهر فراخ چراگاه آن هزار گوش ده هزار چشم ، آن ایزد نامبردار رامی ستاییم . رام بخشنده ی چراگاه خوب را می ستاییم .

9 ای آذر اهوره مزدا ! ای اَشون ! ای رد اَشونی ! ترا می ستاییم . زور و کشتی برسم پاک به آیین اششه گسترده ، ردان اَشونی را می ستاییم . اَپام نپات را می ستاییم . نریو سنگ را می ستاییم . ایزد دامویش او پمن دلیر را می ستاییم . روانهای درگذشتگان را می ستاییم فروشی های اَشونان را می ستاییم . رد بزرگوار ، اهوره مزدا را می ستاییم که در اشونی برترین است ؛ که در اَونی سرآمد است . همه ی گفتارهای زرتشتی را می ستاییم همه ی گفتارهای نیک ورزیده را می ستاییم . همه ی کردارهای نیکی را که ورزیده خواهد شد ، می ستاییم . « ینگهه هاتم . . . »

10 « یثه آهو ویریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم مهر فراخ چراگاه ، آن هزار گوش ده هزار چشم ،آن ایزد نامبردار ورام بخشنده ی چراگاه خوب را . « اَشم وهو . . .» ................................................................................................................................................................( بند 18 نیا.)

2 . رپیثوینگاه

خشنودی اهوره مزدا را « اَشم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . رپیثوین اَشون ، رد اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! فرادت فشو و زنتوم اَشون ، ردان اَشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین !

2 اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! راسپی : « یثه اهو یریو . . . »که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثار توش اَشات چیت هچا . . . »که پارسا مرد دانا بگوید .

3-4 ..........................................................................................................................................( بند های 3-2 یس . 71)

5 رپیثوین اشون ، رد اَشونی را می ستاییم . اهونود گاه اَشون ، رد اشونی را می ساییم . اُشتودگاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . سپنتمد گاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . وهو خشترگاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم . وهیشتوایشت گاه اَشون ، رد اَشونی را می ستاییم .

6 فرادت فشو و زنتوم اَشون ، ردان اَشونی را می ستاییم . فشو شو منثره را می ستاییم . گفتار راست گفته ، گفتار راست گفته ی براندازنده ی دیوان رامی ستاییم . ابها و زمینها و گیاهان را می ستاییم . ایزدان اَشون مینوی ، بهترین بخشایندگان را می ستاییم . امشا سپندان اشون را می ستاییم .

7 فروشی های نیک پاک توانای اشونان را می ستاییم . سرآمدان بهترین اشه را می ستاییم که در گفتار و کردار و پیمان شناسی و خویشکاری و گسترش دین مزدا پرستی ، مهترند .

8 آن سرای انجمنی را که امشاسپندان بر فراز آسمان ، به ستایش و نیایش زنتوم رد ، زنتوم اشون ، رد اشونی ، بدان درایند ، می ستاییم .

9 اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را می ستاییم .

10-11 ....................................................................................................................(بند 9 ها .)

12 « یثه آهو و یریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را . « اَشم وهو . . . » ..........................................................................................................................( بند 18 نیا )

3 . ازیرینگاه

1 خشودی اوره مزدا را :« اَشم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی و ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . فرادت ویر و دخوم اشون ، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین !

2 رد بزرگ نپات اپام و آب مزدا افریده را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! راسپی : « یثه اهو یریو . . . » زوت : « اَثارتو ش اشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3-4 اهوره مزدای اشون رد اشونی را می ساییم . . . ( بند های 3-2 یس . 71)

5 اُزیرین اشون ، رد اشونی را می ستاییم . زوت اشون ، رد شونی را می ستاییم . هاونن اشون ، رد اشونی را می ستاییم . اترو خش اشون ، رد اشونی را می ستاییم. فربرتر اشون ،رد اشونی را می ستاییم . آبرت اشون ، رد اشونی را می ستاییم . آسنتر اشون ، رد اشونی را می ستاییم . راسپی اشون ، رد اشونی را ی ستاییم . سرور شاورز اشون ، رد اشونی را می ستاییم .

6 فرادت ویر و دخیوم اشون ، ردان اشونی را می ستاییم ستاره و ماه و خورشید و فروغای آسمانی را می ستاییم . انیران را می ستاییم . کامروایی جاودانه ی ، اشون را می ستاییم که رنج دروند است .

7 اشون خویشکار ، رد اشونی را می ستاییم . کیش واپسین را می ستاییم . آفرینش اشون اهورایی را که خویشکاری ورزد ، روز و شب با زور در خور پیشکش می ستاییم . ستایش و نیایش و دخیوم رد را . دخیوم اشون ، رد اشونی را می ستاییم .

8 رد بزرگوار ، شهریار شیدور ، اپام نپات تیز اسب را می ستاییم . آب اشون مزدا افریده را می ستاییم .

9-10 ..........................................................................................................................................................( بند 9 ها .)

11 « یثه آهو ویریو . . . » ستایش ونیایش و نیرو و زور خواستارم رد بزرگوار ، اپام نپات وآب مزدا افریده را . « اَشم وهو . . . » ..........................................................................................................................................................( بند 18 نیا .)

4 . اویسروثریمگاه

1 خشنودی اهوره مزدا را :« اشم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . اویسرو ثریم آیبی گییه ی اشون ، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! فرادت ویسپم هو جیایتی (صفتی است برای فرادت ویسپم یعنی بخشنده زندگی خوب )وزرتشتوم اشون ف ردان اشونی را ستایش و یایش و خشنودی و افرین !

2 فروشی های اشونان و زنان و گروه فرزندانشان و ام ی نیک افریده ی برزمند و بهرام اهوره افریده و او پرتات پیروز را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثارتوش اشات چیت هچا. . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3-4 ................................................................................................................................( بند های 3-2 یس. 71)

5 اویسرو ثرویم اشون ، رد اشونی را می ستاییم . آیبی گیه ی اشون ، رد اشونی را می ستاییم . ای اذر اهوره مزدا! ای اشو ! اد رد اشونی ، ترا می ستاییم . هاون سنگین ، رد اشونی را می ستاییم هاون آهنین ، رد اشونی را می ستاییم . ای زور و کشتی برسم اشون به ایین اشه گسترده ردان اشونی می ستاییم . اب و گیاه را می ستاییم . روان دلیران اشون ، ردان اشونی را می ستاییم .

6 فرادت ویسپم هو جیایی اشون رد اشونی را می ستاییم . زرتشت اشون ، رد اشونی را می ستاییم . گوشور ون اشون ، رد اشونی را می ستاییم . زرتشتوم اشون ، رد اشونی را می ستاییم . زرتشت اشون رد اشونی را می ستاییم .

7 آتربان اشون ، رد اشونی را می ستاییم . ارتشتار اشون ، رد اشونی را می ستاییم . برزیگر ستورپرور اشون ، رد اشونی را می ستاییم . خانه خای اشون ،رد اشونی خانواده را می ستاییم . دهخدای اشون ، رد اشونی روستا را می ستاییم . شهربان اشون رد اشونی شهر را می ستاییم . شهریار اشون ، رد اشونی کشور را می ستاییم .

8 جوان نیک اندیش ، نیک گفتار ، نیک کردار و اَشون پاک ، رد پاکی را می ستاییم . جوان سخن گوی اشون ، رد اشونی را می ستاییم . اَشون پیوند گزین با خویشاوندان ، رد اشونی را می ستاییم . اتربان اشون ، رد اشونی را که در درون کشور است ، می ستاییم . آتربان فرخنده ی اشون ، رد اشونی را که بیرون از کشور در گردش است ، می ستاییم . کدبانوی اَشون ، رد اشونی خانواده را می ستاییم .

9 اَشون بانوی بسیار نیک اندیش ، بسیار نیک گفتارف بسیار نیک رفتار و نیک آموخته و فرمانبردار شوی را می ستاییم . ای اهوره مزدا ! اَشونی همچون سپندارمز و زن و مرد اشونی را که ز آن تواند می ستاییم ؛ انان که بسیار نیک اندیشند ، بسیار نیک گفتارند ، بسیار نبک کردارند ؛ آنان که از خستویی آگاه و با کیذ بیگانه اند ؛ آنان که با کنش خویش ، جهن را به سوی اشه پیش می برند ( گاه . یس . 43 بند 6) ستایش و نیایش زرتشتوم رد را ! زرتشتوم اشون ، رد اشونی را می ستاییم .

10 فروشی های نیک توانای پاک اشونان را می ستاییم . زنان و گروه فرزندانشان را می ستاییم . یایریه هوشیتی را می ستاییم . ام ی نیک افریده ی برزمند را می ستاییم . بهرام اهوره افریده را می ستاییم . او پرتات پیروز را می ستاییم .

11-12 ....................................................................................................................................................( بند 9 ها .)

13 « یثه آهو و یریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم فروشی های اشونان و زنان و گروه فرزندانشان را و یایریه هوشیتی و ام ی نیک آفریده ی برزمند و بهرام اهوره آفریده و اوپرتات پیروز را . « اَشم وهو . . . » ...................................................................................................................................................( بند 18 نیا .)

5. اشهینگاه

1 خشنودی هوره مزدا را : « اَشم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . اُشهین اَشون ،رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! برجیه ی و نمانیه ی اَشون ، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خqشنودی و آفرین !

2 سروش پارسا پاداش بخش پیروز گیتی افزای و رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را ستایش و نیایش و خشنودی آفرین ! راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثارتوش اَشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3-4 ...............................................................................................................................................( بند های 3-2 یس .71)

5 اشهین اَشون ، رد اشونی را می ستاییم . اوشه ی زیبا را می ستاییم . سپیده دمان را می ستاییم ؛ شیدوری که به چالاکی اسب بتازد که مردان را بپرورد ؛ که هوش مردان را بپرورد ؛ بهروزی که با نمانیه بسر برد . سپیده دمان چالاک را می ستاییم که به چالاکی اسب بتازد و به هفت کشور زمین درآید . سپیده دمان را می ستاییم . اهوره مزدای اششو ، رد اَشئنی را می ستاییم . بهمن را می ستاییم . اردیبهشت را می ستاییم . شهریور را می ستاییم . سپندارمز نیک را می ستاییم .

6 برجیه ی اشون ، رد اشونی را می ستاییم . برسم به ایین اشه گسترده ف برسم دین نیک مزدا پرستی را می ستاییم . ستایش و نیایش و نمانیه ی رد را . نمانیه ی اشون ، رد اشونی را می ستاییم .

7 سروش پارسای برزمند گیتی افزای ، رد اششونی را می ستاییم . رشن راست ترین را می ستاییم . ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را می ستاییم .

8-9 .........................................................................................................................................................( بند 9 ها.)

10 « یثه آهو یریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم سروش پارسای پاداش بخش پیروز گیتی افزای را رشن راست ترین را و ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور را ! « اشم وهو . . . » .........................................................................................................................................................( بند 18 نیا .)

سی روزه ی کوچک

1 . [روز] هرمزد رایومند فرّ ه مند و امشاسپندان 2 . [ روز ] بهمن ، آشتی پیروز که دیدبان دیگر آفریدگان است . دانش سرشتی مزدا آفریده . دانش آموزشی مزدا داده . 3 . [ رو ز] اردیبهشت ، زیباترین امشاسپندان ، نماز ایریمن ایشیه ی توانای مزدا آفرید ه و سو ک ی نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریده ی اشون . 4 . [ رو ز] شهریور ، فلز گداخته وآموزشی که درویشان را پناه بخشد . 5 . [ روز] سپندارمذ نیک . راتای نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریده ی اشون . 6 . [ روز] خرداد رد . یاریه هوشیتی ، ایزدان سال و روان ردان اَشه . 7 . [ روز] آمرداد رد . گله های پرواری ، خرمن سود بخش ، گو کرن ی زور مند مزدا آفریده . [هاونگاه ] مهر فراخ چراگاه و رام بخشنده ی چراگاه خوب [ رپیثوینگاه ] اردیبهشت و آذر اهوره مزدا . [ ازیرینگاه ] رد بزرگوار نپات اپام وآب مزدا آفریده . [ اویسرو ثریمگاه ] فروشی های اشونان و زنان و گروه فرزندانشان . یایریه هوشیتی و ام ی نیک آفریده ی برزمند و بهرام اهوره افریده و اوپرتات پیروز . [اشهینگاه ] سروش پارسای پاداش بخش پیروز گیتی افزای و رشن راست ترین وارشتاد گیتی افزای . 8 . [روز ] دادار ( دی به آذر) . اهوره مزدای رایومند فرّ ه مند و امشاسپندان . 9 . [ روز ] آذر اهوره مزدا . فرّ و پاداش مزدا آفریده ، فرّ ایرانی مزدا آفریده ، فرّ کیانی مزدا آفریده و آذر اهوره مزدا . . . ( دنباله جمله مانند بند های 5 و 6 آتش. است .) 10 .[روز] آبان نیک مزدا آفریده . آب اردویسور آناهیتا ی اَشون ، همهی آبهای مزدا آفریده وهمه ی گیاهان مزداآفریده . 11. [روز] . خورشید جاودانه رایومند تیز اسب . 12 . [ روز] ماه دربردارنده تخمه ی گاو ، گاو یگانه آفریده و چارپایان گوناگون. 13 .[ روز] تیر ستاره رایوند فرّ ه مند و ستویس توانای مزداآفریده : فراز آورنده ی آب و ستارگان در بردارنده ی تخمه آب و تخمه ی زمین و تخمه ی گیاه ، ستاره ی ونند مزدا آفریده ، ستاره ی هفتورنگ مزدا آفریده ی فرّ ه مند درمان بخش . 14 .[ روز] گوش . گِوش تشن ، گوشورون ، درواسپ ، توانای مزدا آفریده ی اشون 15 . [ روز] دادار ( دی به مهر) . اهوره مزدای رایوند فرّه مند و امشاسپندان . 16 . [ روز] مهر فراخ چراگاه ، آن هزار گوش ده هزار چشم ، آن ایزد نامبردار و رام بخشنده ی چراگاه خوب . 17 .[ روز] سروش پارسای دلیر « تن - منثره » ی سخت رزم افزار اهورایی . 18 .[ روز] رشن راست ترین و ارشتاد گیتی افزای و جهان پرور و گفتار راست گیتی افزای . 19 . [ روز] فروردین . فروشی های نیروند پیروز اَشونان . 20 . [ روز] بهرام اهوره آفریده ، ام ی نیک آفریده ی برزمند و اوپرتات پیروز . 21 . [ روز] رام بخشنده چراگاه خوب ، اندروای زبردست ، دیدبان دیگر آفریدگان . آنچه را ازتو - ای اندر وای اَشون - که از آن سپند مینوست . ثواش جاودانه ، زروان بی کرانه و زمانه ی جاودانی . 22 .[ روز] باد نیک کنش زیرین ، زبرین ،پیشین و پسین . دلیری مردانه . 23 . [ روز] دادار ( دی به دین ) . اهوره مزدای رایوند فرّ ه مند و امشاسپندان . 24 . [ روز] دین نیک مزدا پرستی . چیستای راست ترین مزدا آفریده اشون . 25 . [ روز] ارد نیک ، چیستی نیک ، ارث ی نیک رسستات نیک ، فرّ و پاداش مزدا آفریده ، پارندی سبک گردونه ، فرّ ایرانی مزدا آفریده ، فرّ کیانی مزدا آفریده ، فرّ نا گرفتنی مزدا آفریده و فرّ مزدا آفریده ی زرتشت . 26 .[ روز] اشتاد گیتی افزای و کوه اوشیدرن مزدا آفریده ی بخشنده ی آسایش اَشه . 27 . [ روز] اسمان بلند توانا . بهترین سرای بهشت اشونان ، بخشنده روشنی سراسر خوشی . 28 .[ روز] زامیاد ایزد نیک کنش ، این جاها ، این روستاها ، کوه اوشیدرن مزدا آفریده ی بخشنده ی آسایش اشه ، همه ی کوهها ی بخشنده آسایش اشه مزدا آفریده ، فرّ کیانی مزدا آفریده و فرّ نا گرفتنی مزدا آفریده . 29 . [ روز] ماراسپند ( منثره ی سپنت) اشون کارآمد ، داد دیو ستیز ، داد زرتشتی ، روش دیرین ، دین نیک مزدا پرستی ، باور داشتن به منثره ، هوش دریافت دین مزدا پرستی ، آگاهی از منثره ، دانش سرشتی مزدا آفریده و دانش آموزشی مزدا داده . 30 . [ روز] انیران جاودانی ، گرزمان روشن ، همستکان جاودانی ، چینود پل مزدا آفریده ، رد بزرگوارنپات اپام ، آب مزدا آفریده ، هوم اشون سرشت ، دهمان آفرین نیک ، دامویش اوپمن چیره دست ، همه ی ایزدان اشون مینوی و جهانی ، فروشی های نیروند پیروز اشونان ، فروشی های نخستین آموزگاران کیش ف فروشی های نیا کان و ایزدان نامبردار.

سی روزه ی بزرگ

1 . هرمز رایومند فرّه مند را می ستاییم . امشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم . 2 . بهمن . امشاسپندان را می ستاییم . اشتی پیروز ، دیده بان دیگر افریدگان را می ستاییم . دانش سرشتی مزدا آفریده را می ستاییم .دانش آموزشی مزدا داده را می ستاییم . 3 . اردیبهشت زیباترین امشاسپندان را می ستاییم . نماز ایریمن ایشیه ی توانای مزدا آفریده را می ستاییم . سوک ی نیک فراخ دیدگاه مزدا آفریده ی اشون را می ستاییم . 4 . شهریور امشاسپندان را می ستاییم . فلزّ گداخته را می ستاییم .آمرزگار پناه بخش درویشان را می ستاییم . 5 . سپندارمذ نیک را می ستاییم . راتای نیک فراخ دیدگاه مزدا افریده ی اشون را را می ستاییم . 6 . خرداد امشاسپندان را می ستاییم . یاریه هو شیتی را می ستاییم و ایزدان اشون سال و روان ردان اشه را می ستاییم . 7 . امرداد امشا سپندان را می ستاییم . گله های پرواری را می ساییم . خرمن سود بخش را می ستاییم . گو کرن ی نیرومند مزدا آفریده را می ستاییم . هاونگاه : مهر فراخ چراگاه را می ستاییم . رام بخشنده ی چراگاه خوب را می ستاییم . رپیثوینگاه : اردیبهشت و آذر اهوره مزدا را می ستاییم . ازیرینگاه : رد بزرگوار شهریار شیدور اپام نپات تیز اسب را می ستاییم . آب مزدا آفریده را می ستاییم . تویسروثریمگاه : فروشی های نیک وانای پاک اشونان را می ستاییم . زنان و گروه فرزندانشان را می ستاییم . یاریه هوشیتی و ام ی نیک آفریده ی برزمند را می ستاییم . بهرام اهوره آفرید را می ستاییم . اوپرتات پیروز را می ستاییم . اُشهینگاه : سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای اشون ، رد آشونی را می ستاییم . رشن راست ترین را می ستایم . ارشتاد گیتی افزای جهان پرور را می ستاییم . 8 . دادار ( دی به آذر) ، اهوره مزدای رایوند فرّه مند را می ستاییم امشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم . 9 . آذر اهوره مزدا را می ستاییم . . . ( دنباله جمله برابر است به بند های 5 و 6 آتش) 10 . ابان نیک مزدا آفریده ی اشون را می ستاییم . اردویسور اناهیتا ی اشون را می ستاییم .همه ی آبهای اشون مزدا آفریده را می ستاییم . همه ی گیاهان اشون مزدا آفریده را می ستاییم . 1 1 .خورشید جاودانه رایوند تیز اسب را می ستاییم . 12 . ماه در بردارنده تخمه ی گاو را می ستاییم فروشی های گوشورون یگانه آفریده را می ستاییم . فروشی های روان چارپایان گوناگون را می ستاییم . 13 . تیر ( تشتر) ستاره رایوند فرّ ه مند را می ستاییم . ستویس توانای مزدا آفریده ، فراز آورنده اب را می ستاییم . همه ی ستارگان در بردارنده تخمه ی آب را می ستاییم . همهی ستارگان در بردارنده تخمه ی زمین را می ستاییم . همه ی ستارگان در بردارنده تخمه گیاه را می ستاییم . ونند ستاره مزدا آفریده را می ستاییم . هفتورنگ مزدا افریده ی فرّ ه مند درمان بخش را می ستاییم ؛ پایداری در برابر جاودان پریان را . 14 . گوش ( گوشور ون ) نیک کنش را می ستاییم . درواسپ توانای مزدا آفریده ی اشون را می ستاییم . 15 . دادار ( دی به مهر) ، اهوره مزدای رایومند فرّ ه مند را می ستاییم . امشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم . 16 . مهر فراخ چراگاه آن هزار گوش ده هزار چشم ، آن ایزد نامبردار را می ستاییم . رام بخشنده چراگاه خوب را می ستاییم . 17 . سروش پارسای برزمند پیروز گیتی افزای رد اشونی را می ستاییم . 18 . رشن راست ترین را می ستاییم . ارشتاد گیتی افزای جهان پرور را می ستاییم . گفتار راست ترین گیتی افزای را می ستاییم . 19 . فروردین ( فروشی های) پاک نیک تواای اشونان را می ستاییم . 20 . بهرام اهوره آفریده را می ستاییم . ام ی نیک آفریده ی برزمند را می ستاییم . او پرتات پیروز را می ستاییم . 21 . رام بخشنده ی چراگاه خوب را می ستاییم . اندروای اشون را می ستاییم . اندروای زبردست ، دیدبان دیگر آفریدگان را می ستاییم . آنچه از ترا - ای اندر وای اشون ! - که از سپند مینوست ، می ستاییم . ثواش جاودانه را می ستاییم . زروان بی کرانه را می ستاییم . زمانه جاودانی را می ستاییم . 22 . باد اشون نیک کنش را می ستاییم . با زیرین را می ستاییم . با د زبرین را می ستاییم . با د پیشین را می ستاییم . باد پسین را می ستاییم . دلیری مردانه را می ستاییم . 23 . دادار ( دی به دین ) اهوره مزدای رایوند فرّ مند را ی ستاییم امشاسپندان شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم . 24 . دین نیک مزدا پرستی را می ستاییم راست ترین چیستا ی مزدا آفریده ی اشون رامی ستاییم . 25 . ارد ( ارت ، اشی ) نیک ، شیدور بزرگوار نیرومند برزمند بخشایشگر را می ستاییم . فرّ مزدا آفریده را می ستاییم . پاداش مزدا آفریده را می ستاییم . پارندی سبک گردونه را می ستاییم . فرّ ایرانی مزدا آفریده را می ستاییم . فر ا گرفتنی نیرومند مزدا آفریده را می ستاییم . فر مزدا آفریده ی زرتشت را می ستاییم . 26 . اشتاد ارشتاد گیتی افزای را می ستاییم . کوه اوشیدرن مزدا آفریده ی بخشنده ی آسایش اشه را می ستاییم . 27. آسمان درخشان را می ستاییم . بهترین سرای اشونان ( بهشت) بخشنده روشنی سراسر خوشی را می ستاییم . 28 . زامیاد ایزد نیک کنش را می ستاییم . کوه اوشیدرن مزدا افریده ی بخشنده ی اسایش اشه را می ستاییم . همه یکوههای مزدا آفریده ی اشون بخشنده ی اسایش اشه ، ردان اشونی را می ستاییم . فرّ کیانی نیرومند مزدا آفریده را می ستاییم . فرّ ناگرفتنی نیروند مزدا آفریده را می ستاییم . 29 . ماراسپند ( منثره ی سپنت ) بسیار فرّ ه مند را می ستاییم . داد دیو ستیز را می ستاییم . داد زرتشتی را می ستاییم . دین نیک مزدا پرستی را می ستاییم . باور داشتن به منثره ی را می ستاییم . هوش دریافت دین مزدا پرستی را می ستاییم آگاهی از منثره را می ستاییم . دانش سرشتی مزدا آفریده را می ستاییم . دانش آموزش مزدا داده را می ستاییم . 30 . انیران جاودانه را می ستاییم . گرزمان روشن را می ستاییم .همستکان جاودانه را می ستاییم .چینود پل مزداآفریده اشون را می ستایی . رد بزرگوار ، هریار شیدور ، اپام نپات تیز اسب را می ستاییم .آب مزداآفریده اشون را می ستاییم هوم زرّین بلند را می ستاییم . هوم گیتی افزای را می ستاییم . هوم دور دارنده ی مرگ را می ستاییم . دهمان آفرین نیک را می ستاییم . دامویش اوپمن دلیر ایزد چیره دست را می ستاییم . همهی ایزدان اشون مینوی را می ستاییم . همهی ایزدان اشون جهانی را می ستاییم .

آفرینگان دهمان

1 « یثه آهو و یریو . . . » اششم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . دهم افرینی ( دهمان آفرین ) نیک و دامویش اوپتمن چیره دست را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! راسپی: « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : آثارتوش اَشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

2-7 ........................................................................................................................................( بند های 7-2 یس . 60)

8 راسپی : اهوره مزدای رایومند فرّ مند . زوت و راسپی : شهریاری شهریار را ارزومند نیرو و پیروزی برترم . شهریاری دیر پای شهریار و زندگی دیرپای جان و فرمانبرداری و تندرستی همگان را آرزومندم .

9 من آرزومند نیروی نیک افریده و خوب پرورده ، پیروزی اهوره افرید ه وبرتری شکست دهنده ام تا من و همگنانم بتوانیم بد خواه را از دور دیدبانی کنیم و دشمن را برانیم و همستار بد خواه کینه ور را به یک زخم ، از پای درآوریم .

10 ن آرزومندم که در پیکار با هر بد خواه کینه ور ، هر بد خواه زشت بد اندیش بد گفتار بد کرداری ، براو چیرگی یابم و پیروز شوم .

11 من آرزومندم که در نیک اندیشی و نیک گفتاری و نیک کرداری کامیاب شوم و همه ی دشمنان ودیو پرستان را نابود کنم تا به پاداش نیک و نام نیک دست یابم و روانم از بهروزی جاودانه برخوردارشود .

12 من ارزومندم که برای یاری اشونان و چیرگی بربد کرداران دیر زمانی زنده مانم و کامیاب زندگی کنم . بهترین سرای اَشونان (بهشت) بخشنده ی روشنی سراسر خوشی را خواستارم . بشود که چنان پیش اید ؛ که من آرزومندم . اندیشه و گفتار و کردار نیکی را که در این جا و در هر جای دیگر ورزیده شده است و ورزیده خواهد شد ، درود می گوییم و خود نیز با جان و دل به نیکی همی کوشیم .( یس . 35 بند 2)

13 « یثه آهو و یریو . . . » ستایش و نیایش و نیرو و زور خواستارم دهم آفرینی پاک نیک و دامویش اوپمن چیره دست را . « اَشم وهو . . . » بشود که چنان پیش آید ؛ چنان که من آرزومندم .

افرینگان گاهان

1 «یثه آهو و یریو . . . » «اَشم وهو . . .» من خستویم که مزداپرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . اهوره مزدای رایومند فرّ ه مند را ، امشاسپندان را و گاهان اشون ، سرآمد شهریاران و اششونان : اهونود گاه ، اشتود گاه ، سپنتمد گاه ، وهوخشترگاه ، وهیشتوایشت گاه را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین !

2 فروشی های نیرومند پیروز نخستین آموزگاران کیش و فروشی های نیاکان را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » زوت : « اثارتوش اشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3 اهوره مزدای رایومند فرّ ه مند را می ستاییم . امشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش را می ستاییم . گاهان اششون ، سرآمد شهریاران و اَشونان را می ستاییم . اهونود گاه اشون ، رد اشونی را می ستاییم . اشتودگاه اشون، رد اشونی را می ستاییم . سپنتمد گاه اشون ، رد اشونی را می ستاییم . وهوخشترگاه اشون ، رد اشونی را می ساییم . وهیشتوایشت گاه اشون رد اشونی را می ستاییم .

4-5 ..........................................................................................................................( بند های 52-49 فرور . و بند های 12-8 دهمان)

6 « یثه آهو یریو . . .» ستایش و نیایش و وزور خواستارم اهره مزدای رایومند فرّ ه مند را ، امشاسپندان را و گاهان اشون را ؛ شهریاران و اشونان : اهونودگاه ، اشتودگاه ، سپنتمد گاه ، وهوخشترگاه ، وهیشتوایشت گاه را . اهوره مزدای رایومند . . . ( بند های 2-1 همین آفرینگان تا پیش از راسپی .) « اشم وهو . . . » بشود که چنان پیش آید . . . ( بند 12 دهمان ) « یثه اهو ویریو . . . » اشم وهو . . . » ........................................................................................................................( بند 18 نیا )

آفرینگان گهنبار

1 « یثه آهو ویریو . . . » « اَشم وهو . . . » من خستویم که مزدا پرست زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . هاونگاه : ردان روز و گاهها و ماه وسال و جشنهای سال ( گهنبار ها) را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین ! خشنودی ردان بزرگوار اشونی ، ردان روز و گاهها و ماه و سال و جشنهای سال گهنبارها را که در میان همه ی ردان اشونی ، مهترین ردانند .

2 رد مید یوزرم ، رد مید یوشم ، رد پتیه شهیم ، رد ایاسرم ، رد مید یارم و رد همسپتمدم را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اثارتوش اشات چیت هچا. . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3 ای مزدا پرستان ! اگر بتوانید ، این رد ( میدیوزرم ) را بره ی خردسالی که شیر خوار نباشد ، میزد بدهید . و اگر کسی نتواند . . .

4 . . . به اندازه ی بسنده هورا بد هد وآن را به نیکان و فرمان گزارانی بنوشاند که بهتر از دیگران از منثره ی آگاهند و در آشه ، اشون ترینند و در شهریاری بهترین شهریارانند . . . ( در این جا چند واژه نامفهوم است ) و درویشان را دلسوزترین و دادرس ترین و رامش بخش ترین یاورند . و اگر کسی نتواند . . .

5 . . . بار بزرگی از هیزم خشک برگزیده به خانه ی این رد ( رد یا موبدی که ایین نیایش رابرگزار می کند) بیاورد . و اگر کسی نتواند یا بتواند ، پس همچند پشته ای یا همچند بغلی یا همچند دسته ای هیزم خشک برگزیده به خانه رد بیاورد . . .

6 . . . آنگاه شهریاری را از آن اهوره مزدا - که بهتر از هر کس شهریاری کند - بداند : براستی شهریاری را از آن کسی شمریم و از آن کسی دانیم و برای کسی خواستاریم که بهتر شهریاری کند : مزدا اهوره و اردیبهشت این است میزد ی که پیشکش آورد و مایه ی خشنودی رد شود .

7 از آغاز سال تا مید یوزرم در ماه اردیبهشت در روز دادار( دی به مهر) ، چهل و پنج روز است . کسی که نخستین میزد را بدهد ، پاداش او در جهان دیگر ، همچند پاداش کسی است که در این جهان ، هزار سر میش با برّ ه به آیین اشه و نیکی ، آمرزش روان خویش را به اشون مردان ( مهرورزان اردیبهشت ) بخشیده باشد . ای سپیتمان زرتشت ! ردی که نخستین میزد را داده باشد ، بهدینی را که میزد نداده است ، در میان مزدا پرستان در خور بند گی نخواند .

8 از مید یوزرم تا مید یوشم در ماه تیر در روز دادار ( دی به مهر) ، شصت روز است . کسی که دومین میزد را بدهد ، پاداش او در جهان دیگر ، همچند پاداش کسی است که در این جهان ، هزار سر ماده گاو با گوساله به ایین اشه و نیکی ، آمرزش روان خویش را به اشون مردان ( مهرورزان به اردیبهشت ) بخشیده باشد . ای سپیتمان زرتشت! ردی که دومین میزد را داده باشد ، بهدینی که میزد را نداده است ، در میان مزدا پرستان پیمان شناس نخواند .

9 از مید یوشم تا پتیه شهیم در ماه شهریور در روز انیران ، هفتاد و پنج روز است . کسی که سومین میزد را بدهد ، پاداش او در جهان دیگر ، همچند پاداش کسی است که در این جهان ، هزار سر مادیان با کرّه به ایین اشه و نیکی ،آمرزش روان خویش را به اشون مردان ( مهرورزان به اردیبهشت ) بخشیده باشد . ردی که سومین میزد را داده باشد ، بهدینی را که میزد نداده است ، در میان مزداپرستان شایسته ی درآمدن به ورگرم نخواند .

10 از پتیه شهیم تا ایا سرم در ماه مهر در روز انیران ، سی روز است . کسی که چهارمین میزد را بدهد ، پاداش او در جهان دیگر ، همچند پاداش کسی است که در این جهان ، هزار نفر ماده اشتر با کرّه به ایین اشه و نیکی ، آمرزش روان خویش را به اشون مردان ( مهرورزان به اردیبهشت ) بخشیده باشد . ای سپیتمان زرتشت ردی که چهارمین میزد را داده باشد بهدینی را که میزد نداده است ، در میان مزداپرستان از ستور برگزیده اش ، بی بهره کند .

11 ازایاسرم تا مید یارم در ماه دی در روز بهرام ، هشتاد روز است ، کسی که پنجمین میزد را بدهد ، پاداش او در جهان دیگر همچند پاداش کسی که در این جهان ، هزار سر از هریک از ستوران به ایین اشه و نیکی ، آمرزش روان خویش را به اشون مردان ( مهرورزان به اردیبهشت ) بخشیده باشد ای سپیتمان زرتشت ! ردی که پنجمین میزد را داده باشد ، کسی را که میزد نداده است ، در میان مزداپرستان از هرگونه دارایی جهان بی بهره کند .

12 از مید یارم تا همسپتدم در روز وهیشتوایشت گاه هفتاد و پنج روز است . کسی که ششمین میزد را بدهد ، پاداش او در جهان دیگر ، همچند پاداش کسی است که در این جهان ، هرآن خشک و تری را که درآن بزرگ و خوبی و زیبایی هست ، به آیین اشه و نیکی ، آمزش روان خویش را به اشون مردان ( مهرورزان به اردیبهشت ) بخشیده باشد . ای سپیتمان زرتشت ! ردی که ششمی میزد را را داده باشد ، بهدینی را که میزد نداده است ، از دین زرتشتی بی بهره کند .

13 پس بی آن که گناهی دیگر از او سر زده باشد، رواست که بر او بخوروشند و او را همچون کسی که به گناه نارشنی آلوده شده باشد ، برانند . پس بی آن که گناهی دیگر از او سر زده باشد ، رواست که با او همچون آلوده به گناه نارشنی رفتار کنند . رد بهدین چنین کند ، چنان که بهدین با رد . « اشم وهو . . . »

14-18 .........................................................................................................................................( بند های 12-8 دهمان )

19 ..........................................................................................................................................( بند های 2-1 همین آفرینگان تا پیش از راسپی) « اشم وهو . . . » بشود که چان پیش اید . . . ( دنباله جمله ، بند 12 دهمان) « یثه آهو ویریو . . . » « اشم وهو . . . » ........................................................................................................................................( بند 18 نیا)

آفرینگان رپیثوین

1 « یثه هو وبربو . . . » « اشم وهو . . . » من خستویم که مزداپرست ، زرتشتی ، دیو ستیز و اهورایی کیشم . رپیثوین اشون ، رد اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! فرادت فشو ، و زنتوم اشون ، ردان اشونی را ستایش و نیایش و خشنودی وآفرین !

2 اهوره مزدای رایومند فرّ ه مند ، امشاسپندان ، اردیبهشت وآإر اهوره مزدا ، همه ی ایزدان اشون مینوی و جهانی ، فروشی های نیرومند پیروز اشونان ، فروشی های نخستین آموزگاران کیش و فروشی های نیاکان را ستایش و نیایش و خشنودی و آفرین ! راسپی : « یثه آهو و یریو . . . » که زوت مرا بگوید . زوت : « اَثارتوش اشات چیت هچا . . . » که پارسا مرد دانا بگوید .

3 چنین گفت اهوره مزدابه سپیتمان زرتشت سخنی را که برای ردّ رپیثوین فرو فرستاده شده است : اینک بپرس از ما بدان سان که می خواهی ، ما را بیازمای ؛ چرا که پرسش و آزمون تو ، رهبران را نیرومندی و برتری می بخشد .

4 چنین پرسید زرتشت از اهوره مزدا : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون پاداش و مزد مردمان در زندگانی چه اندازه است ؟

5 . . . کسی که خشنودی رد رپثوین را به وی رود همی گوید : کسی که با دستان شسته ، باهاون شسته ، با برسم گسترده ، با هوم فرو گذاشته ، با آتش فروزان ، با اَهون و یریه . . . ی سروده ، به هنگامی که زبانش از افشره ی هوم تر شده و به تن به منثره پیوسته ، نیاز نزد رد رپثوین برد ، پاداش و مد وی چه اندازه است ؟

6 چنین پاسخ داد اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت : ای سپیتمان زرتشت ! چنین کسانی در زندگانی آنچنان پاداش و مزد یابد که وزش باد نیمروزی سراسر جهان استومند را برویاند و بپرورد و بهره رساند و شادی آورد .

7 . . . کسی که خشنودی رد رپثوین را . . . ( بند 5 همین رپثوین بدون پرسش آخر)

8 چنین گفت اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت سخنی را که برای رد رپثوین فرو فرستاده شده است .

9-10 .................................................................................................................................................( بند های 19-14 آفرینگان گهنبار)

وندیدا

پیشگفتار : وندیدا یکی از بخش های پسین اوستای نو است که برخی ا ...

فرگرد یکم : ...

فرگرد دوم بخش یکم : ...

فرگرد سوم بخش یکم

فرگرد چهارم : ...

فرگرد پنجم : ...

فرگرد ششم : ...

فرگرد هفتم : ...

فرگرد هشتم : ...

فرگرد نهم : ...

فرگرد دهم : این است آن بخش هایی از گاهان که باید دو بار خوانده ...

فرگرد یازدهم : ...

فرگرد دوازدهم : ...

فرگرد سیزدهم : ...

فرگرد چهاردهم : ...

فرگرد پانزدهم : ...

فرگرد شانزدهم : ...

فرگرد هفدهم : ...

فرگرد هجدهم : ...

فرگرد نوزدهم : ...

فرگرد بیستم : ...

فرگرد بیست و یکم : ...

فرگرد بیست و دوم : ...

پیشگفتار

وندیدا یکی از بخش های پسین اوستای نو است که برخی از پژو هشگران ، آن را بکلّی جدا و متمایز از دیگر بخشها و نماینده ی آیینها و داد گزاریهای مغان بتختری یا مادی می دانند . از این بخش - بجز فرگرد دوم آن ( داستان جم) - تا کنون ترجه فارسی رسایی که هم از حیث زبان و هم از نظر یادداشتها و توضیحها و درک و دریافت دشواریهای فراوان متن ، امروزی و علمی باشد و بتواند پرسشها خواننده ی پژو هنده ی کنونی را پاسخ گوید ، انتشار نیافته است .( برای اشنایی با چگونگی این امر مقاله دکتر بهرام فره وشی در ماهنامه راهنمای کتاب ، سال 6 شماره ی 8 آبان 1342. در گزارش اوستای پورداود نیز جای وندیدا خالی ماند . استاد گزارش این بخش را در سالهای اوج کار و کوشش پژوهشی خود به انجام رساده است ، اما ویرایش و تدوین نهایی آن را موکول به پایان یافتن کار انتشار دیگر بخشهای گزارش خود کرده بود . وی در پاسخ این پرسش نگارنده که چرا اقدام به انتشار آن نمی کند ، چنین استدلال می کرد که این گزارش ، چند ده سال پیش صورت پذیرفته و نیازمند بررسی و مقاله دوباره با متن و منابع مربوط بدان و ویرایشی سرتاسری است که در سالهای پیری و ناتوانی ، دیگر از وی بر نمی آید و انتشار آن به همان صورتی که هست نیز روا نمی داند و امید وار است که روزی یکی از همکاران و دوستان جوان وی این کار را به نحو شاسته ای به سرانجام برساند .( گفتنی است که در طی گزارش اوستای پور داود ، بارها به نوشته های وندیدا استناد شده و پاره هایی از آن گزارش گم شده ، آمده است .) دست نویس سالخورده ی گزارش وندیدا تا واپسین روزهای زندگی استاد، روی میز کار او بود ؛ اما متأسفانه پس از در گذشت وی ، دقّت کافی، در حفظ میراث پژوهی او بعمل نیامده وآن دست نویس نیز در میان کاغذها و یادداشتها ی دیگر وی پراکنده شد و در نقل و انتقالهای خانوادگی از میان رفت و بدین سان ، کار انتشارگزارش فارسی وندیدا پور داود بکلّی منتفی شد . نگارنده ی این گفتار که در دو دهه ی اخیر ف دست اندر کار گزارش سرتاسری همه ی نوشتارهای اوستایی بوده ، بر این باور است که در یک پژو هش اوستا شناختی جامع این بخش از نامه ی کهن را به هر کدام از شاخه های دین زرتشتی که منسوب شمرده شود و نسبت سازگاری یا ناسازگاری مضمون و محتوای آن با دیگر بخشها اوستا ، به هر اندازه که باشد - نمی توان و نباید نادیده انگاشت . از این رو ترجمه ی این بخش را نیز در کنار دیگر بخشها برعهده گرفت و اینک گزارش کامل همه فرگردها ی بیست و دو گانه ی آن را در این مجموعه عرضه می دارد تا خواننده و پژوهنده میراث فرهنگی و فکری ایرانیان با ستان ، فرصت مطالعه و برسی همه ی بخش ها را در کنار هم داشته باشد .

نام این بخش از نامه ی کهن دینی ایرانیان ، یعنی وندیدا ، صورت تحریف شده و غلط مشهوری است از شکل اصلی اوستایی آن وی ديو دات . این نام ترکیبی ، سه جزء دارد جزء نخست آن وی پیشوندی است که برسر بسیاری از نامها یا ریشه ی فعلهای اوستایی آمده و معنی دوری و جدایی بدانها می دهد و در فارسی به صورت « گُ» در بسیاری از واژه ها ، از جمله در گریختن و گسستن باقی مانده است . جزء دوم آن ديو همان است که در فارسی به صورت دیو به تنهایی و در ترکیبهایی چند ، دیده می شود . جزء سوم آن دات به معنی سامان و نظم و قانون است که در فارسی داد و ترکیبهای آن را از همین ریشه داریم . وی دیو دات بر روی هم به معنی داد دور دارنده دیو یا به تعبیر گسترده تر، داد دیو ستیز است . بنا برنوشته های دنی زرتشتیان ، این بخش از اوستای نو ، نوزدهمین نسک ( دفتر) از نسک های بیست و یک گانه ی اوستای روزگار ساسانیان بوده و به شش نسک گم شده ی دیگر ، نسک های داتیک را تشکیل می داده که موضوع آن ها دانش و داد و کار جهانی بود و گذشته از گاهان - تنها نسکی از اوستا که به همان صورت کهن برجا مانده است . « کریستن سن » تاریخ نگارش و تدوین وندیدا را دوره ی اشکانیان می داند هر چند همهی اوستا شناسان با این نظر همداستان نیستند ؛ اما بیشتر پژو هشگران با توجه به سبک و شیوه نگارش این بخش که در سنجش با یشتها برخی نادرستیها ی دستوری دارد و در پاره ای از موردها تقلیدی است از بخش های کهن تر اوستا و با در نظر گرفتن چگونگی محتوای ان ، تاریخ نگارش و تدوین ، آن را بسیار جدید تر از روزگار انشاء دیگر بخش های اوستا دانسته وآن را منسوب به شاخه ی با ختری دین مزدا پرسی و چکیده ی باورها و برداشتها ی مغان مادی شمرده اند . در هر حال هیچ یک از اوستا شناسان ، در پیوند وندیدا با مجموعه پیکره ی اوستا تردیدی روا نداشته است . برخی از پژوهندگان ، وندیدا را برآیند نفوذ گسترده مغان مادی در دربار خشایارشاو هماهنگی آن دربار با روحانیت زرتشتی می دانند .

دو فرگرد نخستین و چار فرگرد واپسین وندیدا، سبک نگارش و حتوایی متفاوت با دیگر فرگرد ها دارد و احتمالا بازمانده ای است از اساطیر کهن آریایی که می دانیم به چه علّت با فرگرد های سوم تا هیجدهم همراه و در یک جموعه آمده ست . در فرگرد نخست ، سخن از شانزده سرزمینی می رود که اهوره مزدا آنها را آفرید و آسیبهایی که اهریمن با پتیاره آفرینی های خود ، بر هریک از این سرزمیها وارد آورد . می توان این فرگرد را کهن ترین نوشته ایرانی دانست که گزارشی جغرافیای از جهان کهن ـ هر چند به شکل اساطیری ـ به دست می دهد . فرگرد دوم ( داستان جم ) منظومه ای است تمام عیار از یکی از دیرینه ترین اسطوره های آریایی که نه تنها ریشه های بسیار کهن آن در اساطیر باستانی هند و ایرانی و در سرودهای وداها و حماسه ی مهابهاراتا می یابیم ، بلکه بازتابها و تأثیرگذاریهای بعدی آن را در اسطوره ها و افسانه ها ی اقوام سامی و اقوام کهن ساکن سرزمینهای میان رودان نیز می بینیم . فرگرد نوزدهم ، گزارش و بیان اسطوره ای است کهن که در آن ، زرتشت و اهریمن در تقابل با یکدیگر قرار می گیرند و هر چند به نظر نمی رسد که در روزگار زرتشت یا دوره ها نزدیک بدو به نگارش در آمده باشد ، نشانه های آشکاری از ادبیّات گاهانی و سرودهای اساطیریـ حماسی یشتها و حتی برتر از آن ، ساطیر هند و ایرانی در آن به چشم می خورد . دار مستتر مضمون این فرگرد با رویارویی ادیپوس و ابوالهول می سنجد . فرگرد بیستم چهره ی اساطیری ثریت نخستین پزشک جهان و چگونگی برخورد ایرانیان با دانش پزشکی و درمان بیماریها ی گوناگون را به ما می شناساند . در فرگرد بیستو یکم ، سخن از گاو پاک یا گاو نخستین در میان است که نمونه نوعی ستوران به شمار می آید وباز هم دورنمایی اساطیری از کو ششهای ایرانیان برای دست یابی بر محیط زیستی پاک وبی الایش و بدور از گزندها و ناخوشیها را در بابر چشم مامی گذارد و سرانجام فرگرد بیست و دوم ـ هر چند نا تمام می نماید ـ به گونه ای دنباله دو فرگرد پیش از ان است و محتوای آن را سخن از نوعی دیگر از درمان و تلاش برای دور راندن بیماری و مرگتشکیل می دهد که می توان آن را نثره ی درمانی ( و به تعبیر امروزی گفتار درمانی یا روان درمانی ) نامید . در فرگردهای سوم تا هیجدهم با مجموعه ی مدوّ ن و منظم ومشروحی از قانون نگاریها و داد گزاریها ی ایرانیان کهن در مورد حقوق فردی و اجتماعی انسان و مناسبات گوناگون میان افراد و حتی رعایت حقوقی ویژه برای جانوران اهلی و نیز اداب و آیین های پلایش تن و روان و دوری از آلودگی و گند و لاشه مردار( نسو) و تعیین دستمزد پزشکان و پاک کنند گان و مسائل دیگری از این دست بر می خوریم که هر فصل آن ، سزاوار پژوهشی ژرف است و در زمینه مباحث جامعه شناختی ایران سندی به شمار می اید . بیشترین بخش مباحث حقوقی و فقهی وندیدا ( یعنی اصول جزا و فرمانهای تطهیر ) را در گتابهای پهلوی مانند دینکرد ،بند هشن ، گزیده های زاد اسپرم ، ارداویراف نامه ، شایست ـ نشایست و کتابهای روایات نیز به همان صورت یا با اندک دگرگونی می بینیم و از این لحاظ ، مطالعه ی کامل این بخش از اوستا در ضمن فرصت مناسبی است برای سنجش محتوای آن با ادبیات دینی پارسی میانه . دقت فرهنگی و نگرش جامعه شناختی در محتوای وندیدا نشان می دهد که این بخش از نامه ی دینی کهن یرانیان ـ به رغم ظاهر خشک و قهر امیز پاره هایی از ان و ناخوشایند نمودن بری از آداب و رسوم بیان شده در آن ـ گنج شایگانی است از ریشه دارترین و بنیادی ترین بن مایه های اساطیر و فرهنگ ایرانیان . در پژوهش های امروزی می توان از بن مایه ها بهره گرفت و محتوای آن ها در عرصه ادبیات ، اسطوره شناسی ، حقوقق ف جامعه شناسی ، مردم شناسی و یزدان شناخت سنجشی ، با دستاوردهای دیگر قوم ها و دینهای پیشین و پسین سنجیده و موقعیّت فکری و فرهنگی ایرانیان را در پهنه ی گسترده تری باز شناخت . برّرسی و شناخت داد گذاریها و فرمانهای وندیدا بخشی از مطله ی سراسری اوستا است . نمی توان گاهان شور انگیز زرتشت را خواند وبا آن همه نیایش و نماز و اسطوره و ایین و حماسه در یسنه و یشت ها و ویسپرد و خرده اوستا اشنا شد ؛ اما از مطالعه جدّی و اصولی وندیدا چشم پوشید و پژوهش در کار کرد اندیشه و فرهنگ ایرانیان دوران باستان را کامل دانست . اینها همه جنبه ها ونمودهای گوناگون یک پدیدارند . پژو هندگان پارسی ( رستم ج . ج . مدی ) در گفتاری به نام ( تحول قانون ایرانی ) به معرفی و تحلیل وندیدا پرداخته و نوشته است : وندیدا که از گذشته باستانی بسیار دور به طورکامل به دست ما رسیده ف تنها کتاب دینی مزداپرستان است که محتوای عده آن را قانون جزایی ایران باستان تشکیل می دهد . وجود چنین قانونی در ایران کهن ، نشان می دهد که ایرانیان ان روزگار ان ف چندان از معیار وملاک تمدّ نجدید دور نبوده اند . . . گوهر دین زرتشتی این است که جهان برای برخورداری همگان آفریده شده است ، نه برای سود جویی این یا آن شخص بخصوص . . . پژوهش در فرمانهای وندیدا ، نشان می دهد که ایرانیان تا چه اندازه به ازادی و حقوق فردی انسان احترام می گذاشته اند . در این فرمان ها می بینیم که وارد آوردن کم ترین گزندی به تن آدمی ، به شدّت نا روا شمرده شده است . . . هرگاه جریان تاریخ را سه هزارسال به عقب برگرداندیم ، در ترکیب قانون و سازمنها ونهادهای ایران باستان ، بسیاری چیزهای شگفتی اور و ستایش انگیز می یابیم . مهرداد بهار نیز در باره اهمیت وندیدا گفته است : . . . این اثر، علاوه بر داشتن مطالبی جغرافیای و تاریخی ( هر چند افسانه ای ) دارای مطالب بسیار حقوقی وایینی هست که آن را از نظر جامعه شاسی و تاریخی و ارتباط فرهنگی و اجتماعی مردم نجد ایران با بین النهرین و غرب آسیا شایان اهمیت بسیار می سازد . . . . مطالب یاد شده در فصل های اول ودوم این کتاب که دارای اصلی اوستایی است ف باید محتملا بسیار کهن و مربوط به اعصار پیش از تاریخ گسترش و سپس سکونت اقوام هند و ایرانی در اسیای میانه دره ی سند و نجد ایران باشد .( و. ب . هنینگ ) نظریه ای دیگری دربره وندیدا دارد وان را نمونه بارز وضع مغان در دوران ناتوانی و ر زیر سلطه یونانیان می شمارد . روی هم رفته می توان گفت وندیدا در کنار دیگر بخش ها ی کهن مجموعه کهن سال اوستا ف گویاترین نمایشگاه فرهنگ باستانی ماست که هر کس در هر عصر و به دلیلی چیزی در ان به یادگار گذاشته است و ما امروز همه ی آن رابا وجود ناهمگونیهایی که در میان پاره ها و بخش های ان به چشم می خورد در برابر دیدگان خود داریم .برماست که این مرده ریگ قرون و اعصار و این کهن سال ترین یادمان نیاکانمان را با حوصله و دقّت وبردباری و آزاد منشی و بدور از هرگونه پیش داری و یکسونگری مطالعه کنیم و در آن به پژوهش بپردازیم و هر گز از یاد نبریم کهبه گفته پورداود : داستانها و فرهنگهای کهن ما هرچه هست ، زاییده زندگی قوم ما و پرورده سرزمین ما ونمودار سرشت نیاکان ما و راست ترین گاه ید و خوب پدران ماست . اگربد بودند یا خوب اگر تندگدل و تنگدست بودند یا رادمرد و گشاده دست ، اگر پهلوان و دلیر بودند یا ترسو و بز دل اگر بزرگ منش وآزاده بودند یا گدا منش و درویش ، همه ی این زشت و زیباها از همین داستانها هویداست و بهتر و روشن تر و بی طرف تر تز تاریخ واقعی ایران و مردم این کشور است .»

وظیفه خود می دانم که در این فرصت ف از یکایک دوستان و سروران دانش پژوه و فرهنگ دوستی که در کار گزارش وندیدا مشوّق من بوده اند و مرا دلگرمی بخشیده ان و در مواردی راهنمایی کرده اند و برخی از ماخذ نایاب را بزرگوارانه در اختیار من گذاشتند و بویژه از آقایان دکتر بهرام فره وشی و دکتر احمد تفضّلی که هر دو از رهروان دیرین این راهند و بر اهمیّت و ضرورت این ار در زمینه ایران شناسی تأکید ورزیده اند ، سپاسگزاری کنم . ج . دوستخواه اصفهان ـ مهرورز مهر ماه ( مهرگان) 1364

فرگرد یکم

1 اهوره مزدا با سپیتمان زرتشت همپرسگی کرد و چین گفت :

2 من هر سرزمینی را چنان آفریدم که ـ هرچند بس رامش بخش نباشد ـ به چشم مردمانش خوش اید ، همهی مردمان به یران ویج روی می آورند.

3 نخستین سرزمین وکشور نیکی که من ـ اوره مزدا افریدم ـ ، ایران ویج بود بر کرانه رود دایتیا ی نیک . پس آنگاه هریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ادها را در رود دایتیا بیافرید و زمستان دیو افریده را بر جهان هستی بخش چیرگی بخشید .

4 در انجا ده ماه زمستان است و دو ماه تابستان و در آن دو ماه نیز ،هوا برای آب و خاک و درختان سرد است .( دکتر محمد معین نوشته است در زمانی بسیار کهن فصل سرما شامل ده ماه و فصل گرما شامل دو ماه بود چنان که در وندیدا فرگرد اول آمده است .) زمستان بدترین اسیب ها را در آنجا فرود می آورد .

5 دومین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزداـ آفریدم ، جلگه سغد بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، خرفستری به نام سکیتیه را بیافرید که مرگ در گلّه گاوان افکند .

6 سومین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا افریدم ، مرو نیرومند و پاک بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، خواهشهای گناه آلود را بیافرید .

7 چهارمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ افریدم ، بلخ زیبای افراشته درفش بود . پس انگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، برور را بیافرید .

8 پنجمین سرزمین وکشور نیکی که من ـ اهوره مزداـ آفریدم ، نسایه در میان مرو و بلخ بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، گناه سست باوری را بیافرید .

9 ششمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا آفریدم ، هرات و دریاچه اش بود .( در متن هریو آمده که دار مستتر در گزارش خویش ، آن را ناحیه ی هریوه یا سرزمینهای آبخور هری رود یا هرات دانسته و در مفهوم دریاچه هایش شک کرده است .) پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد به پتیارگی« سرشک و آبگونه پرمایه» (این دو واژه برگردان سرسک و دریویک اوستایی است . دار مستتر به جای انها پشه ی آلوده آورده و هیچ گونه توضیحی در این باره نداده است . نیبرگ به پیروی از زند وندیدا ، آنها را بهشیون و مویه رگردانده که در دین مزدا پرستی کاری نکوهیده و اهریمنی و بیلی واژه دوم را به معنی مایع غلیظ گرفته است .) را بیافرید

10 هفنمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم وئه کرته ی بد سایه بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، پری « خنثی تی» را بیافرید که به گرشاسپ پیوست .

11 هشتمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، « اورو » ی دارای چراگاههای سرشار بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، گناه خود کامگی و فریفتاری را بیافرید .

12 نهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، « خننت » در گرگان بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، گناه نابخشودنی « کون مرزی» را بیافرید .

13 دهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، « هرهویتی » زیبا بود . پس انگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، گناه نا بخشودنی « خاک سپاری مردگان » ( بندهای 36 تا 39 فر . 3) را بیافرید .

14 یازدهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، « هیرمند» رایومند فرّ ه مند بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، جادویی زیانبار جاودان را بیافرید .

15 ـ و سرشت جادو بدین گونه پدیدارشو د : از راه نگاه افسونی . پس هر گاه جادو گام پیش نهد و به افسون شیون برکشد ، بیشتر کارهای کشنده ی جادویی پیش رود . ( جادو از راه چشم یا گوش بکار اید )

16 دوازدهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، ری بود که سه رد در آن فرمانروایند .( یس . 19 بند 18) پس انگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد به پتیارگی ، گناه برانگیختن سست باوری ( آنان که خود سست باورند و انگیزه سست باوری دیگر مردمان می شوند .) را بیافرید .

17 سیزدهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، «چخری » ی نیرومند و پاک بود . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، گناه نابخشودنی « مردار سوزان » را بیافرید .

18 چهاردهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، « ورن » ی چهار گوشه بود که فریدون ـ فرو کوبنده ی اژی دهاک ـ در آن زاده شد . پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد به پتیارگی ، دشتان نابهنجار زنان و بیدادگری فرمانروایان بیگانه را بیافرید .

19 پانزدهمین کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، هفت رود بود. پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، دشتان نابهنجار زنان ( آشکار نیست که چرا دشتان نابهنجار زنان را اهریمن دوبار می آفریند . نیبرگ در هر دو بند 18 و 19 به جای ان نشان شناسی سرکش آورده که هم تکراری و هم مبهم است )

20 شانزدهمین سرزمین و کشور نیکی که من ـ اهوره مزدا ـ آفریدم ، سرزمین گرداگرد سرچشمه رود رنگها بود، جایی که مردمان بی سرزندگی می کنند .( دار مستر با اشاره به گپ . سرزمین آبخور رود رنگها را با ناحیه ی میان رودان یکی دانسته است . در گپ درباره ی مردمان بی سر امده است : مردمی که هیچ فرمانروایی را به سالاری خویش نمی پذیرند . ) پس آنگاه اهریمن همه تن مرگ بیامد و به پتیارگی ، زمستان دیو آفریده را برجهان چیرگی بخشید .

21 سرزمینها و کشورهای زیبا و بس رامش بخش و د رخشان و بالنده ی دیگری نیز هست که من آنها را آفریدم .

فرگرد دوم بخش یکم

1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! تو ـ که اهوره مزدایی ـ جز من _ که زرتشتم ـ نخست با کدام یک از مردمان همپرسگی کردی؟ کدامین کس بود که تو دین آهوره و زرتشت را بدو فراز نمودی ؟

2 اهوره مزدا پاسخ گفت : ای زرتشت اشون ! جم هور چهر خوب رمه ، نخستین کسی از مردمان بود که پیش از تو ـ زرتشت ـ من ـ اهوره مزدا ـ با او همپرسگی کردم و آنگاه دین اهوره و زرتشت را بدو فراز نمودم .

3 ای زرتشت ! پس من ـ که اهوره مزدایم ـ او را گفتم : هان ای جم هور چهر ، پسر ویو نگهان ! تو دین آگاه و دین بردار من در جهان باش . ای زرتشت ! آنگاه جم هور چهر ، مرا پاسخ گفت : من زاده و آموخته نشده ام که دین آگاه و دین بردار تو در جهان باشم .

4 ای زرتشت ان گاه من_که اهوره مزدایم او را گفتم : ای جم ! اگر دین آگاهی و دین برداری را از من نپذیری ، پس جهان مرا فرخی بخش ؛ پس جهان مرا ببالان وبه نگاهداری جهانیان سالار و نگاهبان باش .

5 ای زرتشت ! آنگاه جم هور چهر مراپاسخ گفت : من جهان ترا فراخی بخشم . من جان تراببالانم و به نگاهداری جهانیان سالار و نگاهبان باشم . به شهریاری من ف نهباد سرد باشد ، نه گرم ، نه بیماری ، نه مرگ .

6 پس من ـ که اهوره مزدایم ـ او را دو زین بخشیدم : سوورا ی زرّین و اَشترای زرنشان .

7 اینک جم ، برنده ی شهریاری است !

8 آنگاه به شهریاری جم ، سیصد زمستان بسر آمد و این زمین پرشد از رمه ها و ستوران و مردمان و سگان و پرندگان و اتشان سرخ سوزان ؛ و رمه ها و ستوران و مردمان ، بر این زمین جای نیافتادند .

9 پس من به جم هور چهر اگاهی دارم : ای جم هور چهر پسر ویونگهان ! این زمین پرشد وبرهم آمد از رمه ها و ستوران و مردمان و سگانو پرندگان و آتشان سرخ سوزان . و رمه ها و ستوران و مردمان ، بر این زمین جای نیابند .

10 آنگاه جم به روشنی ف به سوی نیمروز ( جنوب) به راه خورشید فراز رفت . او این زمین را به سوورا ی زرّین برسفت و به اشترا بشفت و چنین گفت : ای سپندارمذ ! به مهربانی فراز رو و بیش فراخ شو که رمه ها و ستوران و مردمان را برتابی ( سپنت آرمیتی یا سپندارمذ که در گاهان ، یکی از فروزه های مزدا اهوره به شمار می اید ، در اوستای نو امشاسپندان بانوی نماد و نگهبان زمین است وبا زمین ، این همانی دارد و در این جا جم او را با زمین یکی می شمرد و آنچه را می خواهد در زمین بشود ، از این امشاسپند بانو خواستار می شود )

11 پس جم این زمین را یک سوم بیش از آنچه بود ، فراخی بخشید و بدان جا رمه ها و ستوران و مردمان فراز رفتند ، به خواست وکام خویش ، چونان که کام هر کس بود .

12 آنگاه به شهریاری جم ، ششصد زمستان بسر آمد و این زمین پرشد از رمه ها و ستوران و مردمان وسگان و پرند گان و آتشان سرخ سوزان ، و رمه ها و ستوران ومردمان ، بر این زمین جای نیافتند .

13 پس آنگاه من به جم هور چهر اگاهی دادم : ای جم هور چهر پسر ویو نگهان ! این زمین پرشد و برهم آمد از رمه ها و ستوران و مردمان و سگان و پرندگان وآتشان سرخ سوزان . و رمه ها و ستوران و مردمان ، براین زمین جای نیابند .

14 آنگاه جم به روشنی ، به سوی نیمروز ، به راه خورشید فراز رفت . او این زمین را به سوورا ی زرّین برسفت و به اشترا برشفت و چنین گفت : ای سپندارمذ ! به مهربانی فراز رو و بیش فراخ شو که رمه ها و ستوران و مردمان رابرتابی .

15 پس جم این زمین را دو سوم بیش از آنچه پیشتر بود ، فراخی بخشید و بدان جا رمه ها و ستوران و مردمان فراز رفتند ، به خواست و کا م خویش ، چونان که کام هر کس بود .

16 آنگاه به شهریاری جم ، نهصد زمستان بسر آمد و این زمین پرشد از رمه ها و ستوران و مردمان و سگان و پرندگان و آتشان سرخ سوزان ؛ و رمه ها و ستوران و مردمان ، بر این زمین جای نیافتند .

17 پس من به جم هور چهر آگاهی دادم : ای جم هورچهر پسر ویونگهان ! این زمین پرشد و بر هم آمد از رمه ها و ستوران و مردمان و سگان و پرندگان و آتشان سرخ سوزان . ورمه ها و ستران و مردمان بر این زمین جای نیابند .

18 آنگاه جم به روشنی ، به سوی نیمروز ، به راه خورشید فراز رفت . او این زمین را به سو ورا ی زرّین برسفت و به اشترا بشفت و چنین گفت : به مهربانی فراز رو و بیش فراخ شو که رمه ها و ستوران و مردمان رابرتابی .

19 پس جم این زمین را سه سوم بیش ازآنچه پیشتر بود فراخی بخشید و بدان جا رمه ها و ستوران و مردمان فراز رفتند ، به خواست و کام خویش، چونان که هر کس بود .

20 . . . و بدان جا رمه ها و ستوران و مردمان فراز رفتند ، به خواست و کام خویش ، چونان که کام هرکس بود .

بخش دوم 21 دادار اهوره مزدا برکرانه رود دایتیای نیک در ایران ویج نامی ، با ایزدان مینوی انجمن فراز بود . جشید خوب رمه بر کرانه رود دایتیای نیک در ایران ویج نامی ف با برترین مردمان انجمن فراز برد . دادار اهوره مزدا بر کرانه رود دایتیای نیک در ایران ویج نامی با ایزدان مینوی بدان انجمن در آمد . جمشید خوب رمه بر کرانه ی رود دایتیای نیک در ایران ویج امی همگام با مردمان گرانمایه بدان انجمن درآمد .

22 آنگاه اهوره مزدا به جم گفت : ای جم هور چهر پسر ویو نگهان ! بد ترین زمستان برجهان استومند فرود آید که در آن زمستانی سخت مرگ اور است . آن بدترین زمستان برجهان استومند فرود آید که پر برف است . برفها بارد بر بلندترین کوهها به بلندای اَردوی .

23 ای جم ! از سه جای ایدرگو سپندان برسند : آنها که در بیم گین ترین جاهایند ؛ آنها که برفراز کوههایند و آنها که در ژرفای روستاهایند بدان کنده مانها .

24 ای جم ! پیش از آن زمستان در پی تازش آب این سرزمینها بارآور گیاهان باشند ؛ اما در پی زمستان و از آن پس که برفها بگدازند اگر ایدر جای پای رمه در جهان استومند دیده می شود ، شگفتی انگیزد .

25 پس تو ای جم آن ور ( ور نام پناهگاه زیر زمینی است که جم به رهنمونی اهوره مزدا برای مردمان و ستوران ساخت ) را بساز ، هریک از چهار برش به درازای اسپریسی و تخمه های رمه ها و ستوران و مردمان و سگان و پرندگان و آتش سرخ سوزان را بدان جا ببر . پس تو ای جم آن ور بساز ، هر یک از چهار برش به درازای اسپریسی برای زیستگاه مردمان ؛ هریک از چهار برش به درازای اسپریسی برای استبل گاوان و گوسفندان .

26 . . . و بدان جا آبها فراز تازان در آبراهه هایی به درازای یک هاسر . . . . و بدان جا مرغها برویان همیشه سبز و خرم ؛ همیشه خوردنی و نکاستنی . . . . و بدان جا خانه ها برپای دار ؛ خانه هایی فراز اَشکوب ، فروار و پیرامون فروار .

27 . . . وبدان جا بزرگترین و برترین و نیکوترین تخمه ها ی نرینگان و مادینگان روی زمین را فراز بر . . . . و بدان جا بزرگترین و برترین و نیکوترین تخمه های چهارپایان گوناگون روی زمین را فراز بر .

28 . . . و بدان جا تخم همهی رستنیهایی را که بر زمین بلند ترین و خوشبو ی ترینند ، فراز بر . . . . و بدان جا تخمه ی همه ی خوردنیها یی را که بر این زمین خوردنی ترین و خوش بوی ترینند ف فراز بر . . . . و آنها را برای ایشان جفت جفت کن و از میان نارفتنی ؛ برای ایشان که مردمان ماندگار در آن ور اند .

29 مباد که گوژ پشت ، گوژ سینه ، بی پشت ، خل ، دریوک ، دیوک ، کسویش ، و یزباریش ، تباه دندان ، پیس جدا کرده تن و هیچ یک از دیگر داغ خوردگان اهریمن ، بدان جا راه یابند .

30 بدان فراز ترین جای نه گذرگاه کن ، بدان میان شش و بدان فروردین سه . هزار تخمه ی نرینگان و مادینگان را به گذرگاههای فراز ترین جای ، ششصد تا را بدان میانه و سیصد تا را بدان فروردین ، فراز بر .

31 آنگاه جم با خود اندیشید : ـ چگونه من این ور را بسازم که اهوره مزدا به من گفت ؟ پس اهوره مزدا به جم گفت : ای جم هور چهر ، پسر ویونگهان ! این زمین را به چاشنه بسپر و به دست بورز ؛ بدان گونه که اکنون مردمان خاک شفته را نرم کنند .

32 آنگاه جم چنان کرد که اهوره مزدا خواست : این زمین را به پاشنه بسپرد و به دست بورزید ؛ بدان گونه که مردمان اکنون خاک شفته را نرم کنند .

33 آنگاه جم آن ور را بساخت ، هر یک از چهاربرش به درازای اسپریسی و تخمه ی رمه ها و ستوران و مردمان و سگان و پرندگان و آتشان سرخ سوزان را بدان فراز برد . آنگاه جم آن ور را بساخت ، هریک از چهاربرش به درازای اسپریسی برای زیستگاه مردمان ؛ هریک از چهار برش به درازای اسپریسی برای استبل گاوان و گوسفندان .

34 پس بدان جا آبها فراز تازاند در آبراهه هایی به درازای یک هاسر . . . . و بدان جا مرغ ها برویانید همیشه سبز و خرّم ؛ همیشه خوردنی و نکاستنی . . . . وبدان جا خانه ها برپای داشت ؛ خانه هایی فراز اَشکوب ، فروار و پیرامون فروار .

35 . . . وبدان جا بزرگترین و برترین و نیکوترین تخمه های نرینگان و مادیگان روی زمین را فراز برد . . . . و بدان جا بزرگترین و برترین و نیکوترین تخمه های چهارپایان گوناگون روی زمین را فراز برد .

36 . . . و بدان جا تخم همه ی رستنیها یی را که بر این زمین ، بلند ترین و خوشبو ترینند ، فراز برد . . . . و بدان جا تخمه ی همه ی خوردنیها یی را که بر این زمین ، خوردنی ترین و خوش بوی ترینند ، فراز برد . . . . وآنها را برای ایشان جفت جفت کرد و از میان نارفتنی ؛ برای ایشان که مردمان ماندگار در آن ور اند .

37 . . . و بدان جا راه نیافتند گوژ پشت ، گوژ سینه ، بی پشت ، خل ، دریوک ، دیوک ،کسویش ، و یزباریش ، تباه دندان ، پیس جدا کرده تن و هیچ یک از دیگر داغ خوردگان اهریمن .

38 بدان فراز ترین جای نه گذرگاه کرد ، بدان میان شش و بدان فروردین سه . هزار تخمه ی نرینگان و مادینگان را به گذرگاههای فرازترین جای ف ششصد تا را بدان میانه و سیصد تا را بدان فرودین ، فراز برد . آنها را به سو ورا ی زرّین ، بدان ور براند و بدان ور دری و روزنی خود روشن از درون بنشاند .

39 زرتشت پرسید : ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! پس ان رو شنیها از چه اند ـ ای اهوره مزدای اشون ـ که چنین در آن خانه های ور جمکرد پرتو می افشانند؟

40 آنگاه اهوره مزدا گفت : روشنیهای خود آفریده و هستی افریده . بدان جا پدیدار و پنهان شدن ستارگان وماه و خورشید یک بار در سال دیده می شود .

41 و ایشان ( ساکنان ور) روز را چون سالی می پندارند . وبدان جا از آمیزش جفت مادینه و نرینه به چهل زمستان ، نرینه ای و مادینه ای زاده شود ، همچنین است از ستوران گونه گون . و این مردمان در آن خانه های ور جمکرد ، نیک زیست ترین زندگانند .

42 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چه کسی دین مزدا پرستی را بدان جا ، بدان خانه های ور جمکرد برد ؟ آنگاه اهوره مزدا گفت : ای سپیتمان زرتشت ! کرشفت مرغ ( کرشفت نام پرنده ای است اساطیری)

43 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! چه کسی ایشان را مهتر و رد است ؟ آنگاه اهوره مزدا گفت : ای زرتشت ! او روتت نر ( نام پسر زرتشت ) و تو که زرتشتی .

فرگرد سوم بخش یکم

1 ای دادار جهان استومند ! ای اَشون ! کجاست نخستین جایی که زمین در آنجا بیشتر از همه جا شادکام شود . اهوره مزداپاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! چنین جایی ، انجاست که اَشونی بر آن گام پیش نهد ؛ هیزم پاک در دست ، برسم در دست ، هاون در دست ، شیر پیشکشی در دست ، به درست باوری در کار آیین گزاری و به آوای بلند ، مهر فراخ چراگاه و رام بخشنده ی چراگاههای خوب را نیایش کنان .

2 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست دومین جایی که زمین در آنجا بیشتر از همه جا شادکام شود ؟

3 اهوره مزدا پاسخ داد : چنین جایی ، آن جاست که اَشونی خانه ای برپای دارد با موبدی در آن ؛ با گله ای گاو ، کد بانویی ، فرزندانی و رمه هایی خوب در آن . خانه ای که در آن ، گله ی گاوان بخوبی پرورده شود ؛ اشونی افزونی گیرد ؛ خوراک ستوران فراوان باشد ؛ سگ خوب پرورش یابد ؛ کدبانو کامیاب شود ؛ فرزندان ببالند ؛ آتش فروزان بماند و هریک از نیایشهای نیک زندگی بخوبی برخوانده شود .

4 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست سومین جایی که زمین در آن جا بیشتر از همه شادکام شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد: ای سپیتمان زرتشت ! چنین جایی ، انجاست که اشونی هرچه بیشتر گندم و گیاه و درختان میوه بکارد ؛ جایی که چنین کسی زمینهای خشک را ابیاری و زمینهای تر را زه کشی کند .

5 ای دادار جهان استومند ، ای اَشون ! کجاست چهارمین جایی که زمین در آنجا بیشتر از همه جا شادکام شود؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ چنین جایی آنجاست که هر چه بیشتر رمه ها و ستوران را درآن بپرورند .

6 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست پنجمین جایی که زمین در انجا بیشتر از همه جا شادکام شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد: چنین جایی ، آن جاست که رمه ها و ستوران ، کود فراوان برجای نهند .

بخش دوم 7 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست جایی که در آن زمین به تلخ ترین اندوه دچار شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد: چنین جایی ، گردنه ی آرزو ر است که بر فراز آن گروههای دیوان از کنام دروج (دوزخ ) به پیش تازند .

8 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست دومین جایی که زمین در آنجا به تلخ ترین اندوه دچار شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد؟ چنین جایی ، انجاست که مردارهای بسیاری از مردمان و سگان را به خاک سپارند .

9 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست سومین جایی که زمین در آنجا به تلخ ترین اندوه دچار شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد؟ چنین جایی ، آن جاست که در آن دخمه های بسیار برپا کنند و مردارهای مردمان را در آنها بینبارند ( دخمه هایی که دیر زمانی برپای می ماند و مردارهای بسیاری ر آنها انباشته می شود وزمین را می آلاید .)

10 ای دادار جهان استومند ! ای اَشون ! کجاست پنجمین جایی که زمین در آنجا به تلخ ترین اندوه دچار شود؟ اهوره مزداپاسخ داد؟ ای سپیتمان زرتشت ! چنین جایی ، آن جاست که زن و فرزندان اَشون مردی را در راهی خشک و گردآلود ، به بندگی برده باشند و آنان شیون برآورند .

بخش سوم 12 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! کیست نخستین کسی که زمین را بیشتر از همه شادکام کند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ کسی است که هرچه بیشتر مردارهای مردمان وسگان را از خاک برآورد .

13 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کیست دومین کسی که زمین را بیشتر از همه شادکام کند ؟ اهوره مزداپاسخ داد : کسی است که دخمه های انباشته از مردار را فرو ریزد .

14 هیچ یک از مردمان نباید خود به تنهایی ، مرده ی را به دخمه برد . هرگاه کسی خود به تنهایی مرده ای را به دخمه برد ، نسو بر او می تازد تا او را از راه بینی و چشم و زبان و آرواره ها و اندام نرینگی یا مادینگی و پشت مرده ، آلوده کند و به پلیدی بیالاید . این دروج ، این نسو بر او فرو افتد و او را تا بن ناخنها بیالاید واو از آن پس همواره ناپاک ماند .

15 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کجاست جای کسی که خود به تنهایی ، مرده ای را به دخمه برد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : جای چنین کسی ، بی آب و گیاه ترین و تهی ترین و خشک ترین جای این زمین است که رمه ها و گله ها کمتر از آن بگذرند ؛ که آتش ـ پسراهوره مزدا ـ در ان« کمتر برافروخته شود ؛ که دسته های برسم ویژه ی آیین کمتر بدان جا برده شود؛ که مردم اَشون کمتر از آن جا بگذرند .

16 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! چه اندازه دور از آتش ؟ چه اندازه دور از آب؟ چه اندازه دور از دسته های برسم ویژه ی آیین ؟ چه انداازه دور از مردم اشون؟

17 اهوره مزدا پاسخ داد : سی گام دور از آتش . سی گام دور از آب . سه گام دور از دسته های برسم ویژه آیین . سه گام دور از مردم اَشون .

18 مزدا پرستان باید گرداگرد آنجا چینه ای برآورندد ( چنین جایی را ارمشتگاه یعنی جای شخص ناپاک می خوانند .) و در درون آن ، او را خوراک و جامه دهند : ناگوارترین خوراک و فرسوده ترین جامه ؛ خوراکی ناچیز و تن پوشی اندک مایه .

19 آنگاه او را در آنجا رها کنند که بزید تا روزگار پیری یا فرسودگی یا فرتوتی برسد .

20 هنگامی که به روزگار پیری یا فرسودگی یا فرتوتی رسید ، مزداپرستان باید مردی توانا و زورمند و چیره دست را فرمان دهند تا بر سرکوه ، پوست از تن وی برکشد و سر از تن او برگیرد .آنگاه مردار او را نزد آزمند ترین آفریدگان مردارخوار آهوره مزدا ، نزد غرابان آزمند بیفگند و این سخنان را برخوانند :

21 « مردی در این جاست ، از همه ی اندیشه ها و گفتارها و کردارهای اهریمنی خویش پشیمان شده است . اگر کردار اهریمنی دیگری از او سر زده باشد ، در آیین پتت ویژه ی او بخشوده شده است ؛ اما اگر هیچ کردار اهریمنی دیگری از او سر نزده باشد ، بدین پشیمانی خویش ، جاودانه بخشوده و آمرزیده است »

22 ای دادار جهان استومند! ای اشون ! کیست سومین کسی که زمین را بیشتر از همه شادکام کند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کسی است که هر چه بیشتر لانه های آفریدگان اهریمن را بینبارد .

23 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کیست چهارمین کسی که بیشتر از همه زمین را شادکام کند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کسی است که هرچه بیشتر گندم و گیاه و درختان میوه بکارد ؛ کسی است که زمینهای خشک را آبیاری و زمین های تر را زه کشی کند .

24 زمینی که دیر زمانی کشت نشده بماند و بذری برآن نیفشانند ، ناشادکام است و برزیگری را آرزو کند ؛ همچون دوشیزه ای خوش اندام که دیر زمانی بی فرزند مانده باشد و شوهری خوب آرزو کند .

25 ای سپیتمان زرتشت ! کسی که زمین را با دست چپ و دست راست ، با دست راست و دست چپ کشت کند ، زمین بدو فراوانر بخشد ؛ همچون دوشیزه ی تازه به خانه شوی رفته که در بستر خویش ، شوهر را فرزندانی بزاید ، زمین نیز میوه های فراوان ببار آورد .

26 ای سپیتمان زرتشت ! کسی که زمین را با دست چپ و دست راست ، با دست راست و دست چپ کشت کند ، زمین بدو چنین گوید :

27 ای مرد ای آنکه مرا با دست چپ و دست راست ،با دست راست و دست چپ کشت کردی ! مردم همیشه بدین جا درآیند و خواستار نان شوند . در این جا من همواره بار آورم و همه گونه خوراک و گندم فراوان بهره تو شود ( نخستین بار دانه های خوراکی را برای تو می آورم . هنگامی که چیز خوبی بروید ، نخستین بار برای تو می روید .)

28 ای سپیتمان زرتشت ! کسی که زمین را با دست چپ و دست راست ، بادست راست و دست چپ کشت نکند ، زمین بدو چنین گوید :

29 ای مرد ! ای آنکه مرا با دست چپ و دست راست ، با دست راست و دست چپ کشت نکردی ! همواره بر در بیگانگان و در میان خواستاران نان بایستی ؛ همواره در آنجا چشم به راه مانی تا تو را ازدر برانند ( آنان چیزهای خوب به خود بر می دارند و چیزهای بد را برای تو می فرستند ) چنین است پاسخی که توانگران به تو دهند .

30 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است خوراکی که دین مزدا را سیر کند ؟( کدام است کارهای نیکی که دین مزدا را روایی بخشد وآن را چون خوراکی بپرورد ؟) اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! کشت گندم است دیگر باره و دیگر باره .

31 کسی که غلّه بکارد ، اَشه می کارد . او دین مزدا را برتر و برتر می رویاند ؛ او دین مزدا را چندان نیرومند می کند که با صد نیایش توان کرد .

32 هنگامی که جو ببا رآید ، دیوان از جا بر می جهند . هنگامی که گندم فراوان بروید ، دل دیوان از هراس می لرزد . هنگامی که گندم آرد شود ، دیوان ناله برمی آورند . هنگامی که گندم خرمن شود ، دیوان نابود می شوند . در خانه ای که گندم اینچنین به ببار آید ، دیوان بیش نمی پایند . از خانه ای که گندم اینچنین ببار آید ، دیوان دور رانده می شوند . هنگامی که در خانه ای انباری از گندم باشد ، چنان است که آهن سرخ گدازان در گلو گاه دیوان به گردش آید .

33 بشود که موبد این منثره ورجاوند را به مردمان بیاموزد : « هیچ کس بی خوراک ، توان آن ندارد که به آیین اشه رفتار کند ؛ توان آن ندارد که برزیگری کند ؛ توان آن ندارد ه فرزندانی پدید آورد » هریک از آفریدگت جهان استومند با خوردن زنده ماند و از نخوردن بمیرد .

34 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کیست پنجمین کسی که زمین را بیشتر از همه شادکام کند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! کسی است که زمین را بخوبی کشت کند و آن را به اشونی بسپارد .

35 ای سپیتمان زرتشت ! کسی که زمین را کشت کند و آن را به مهربانب و پرهیزگاری ، به اشونی نسپارد ، سپندارمذ او را در تاریکی زمین ، در جهان اندوه و پریشانی ، در سرزمین شور بختی و تباهی ، در کنام دروج ( دوزخ ) فرا افگند .

بخش چهارم 36 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که مردار مردمان یا سگان را به خاک سپارد و تا شش ماه از خاک برنیاورد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پانصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه باسرو شو ـ چرن .

37 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که مردار مردمان یا سگان را به خاک سپارد و تا یک سال از خاک برنیاورد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هزار ازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه باسرو شو ـ چرن .

38 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که مردار مردمان یا سگان را به خاک سپارد و تا دو سال از خاک برنیاورد ، پاد افره گناهش چیست و تاوان گاهکاری او کدام است و چگونه می تواند خود را از آلودگی بدان گناه پاک کند ؟

39 اهوره مزدا پاسخ داد : چنین گناهی را هیچ پاد افره و تاوانی نیست . چنین گناهکاری را هیچ چاره ای نتوان اندیشید . این داد شکنی است و هیچ پاد افره و تاوانی ، گاه آن را پاک نتواند کرد .

40 در چه هنگام چنین است ؟ هنگامی چنین است که گناهکار ، آموزگار دین مزدا یادین آگاه باشد (موبد یا دستور باشد ) هر گاه گناهکار آموزگار دین مزدا یا دین آگاه نباشد و به گناه خویش خستو شود و پیمان بندد که دیگر هرگز چنین کردار اروایی از او سر نزند ، مزدا گناهش را می بخشاید .

41 ای سپیتمان زرتشت ! براستی دین مزدا کسی را که به این دین درآید ، از بندهای گناهانش رهایی می بخشد . دین مزدا گناه نادرستکاری را می بخشاید .( او می داند که دزدی نارواست ؛ اما می پندارد که ربودن دارایی توانگر و بخشیدن آن به بینوایان کرداری اشونانه است) دین مزدا گناه کشتن یکی از اشونان را می بخشاید (د او می داند که کشتن کرگ ارزان رواست ؛ اما نمی داند که چنین کاری را نمی توان بی فرمان داور کرد ) دین مزدا گناه خاک سپاری مردار را می بخشاید ( او می داند که خاک سپاری مردار نارواست ؛اما می پندارد که اگر او چنین کند تا سگان یا روباهان نتواند آن مرد را برگیرند و به آتش یا آب درافگنند ، او کردار اشونانه داشته است .) دین مزدا گناه کردارهایی را که هیچ تاوانی برای آنها نیست ، می بخشاید . دین مزدا پاد افره ی سنگین ترین گناه را می بخشاید . دین مزدا هر گناهی را که مردمان می توانند به آن دست بیالایند ، می بخشاید .

42 ای سپیتمان زرتشت ! دین مزدا اشون را از هرگونه اندیشه و گفتار و کردار بد پاک می کند ؛ همچون بادی پرتوان و شتابان که دشت را ای سپیتمان زرتشت ! بشود که از این پس ، همه ی کردارهای تو نیک باشد . دین مزدا گناه ترا تاوانی گران داده است .

فرگرد چهارم

بخش یکم کسی که از باز گرداندن سپرده ای به دارنده اش ، خود داری کند ، کردارش بدان ماند که آن سپرده را از آن دارنده اش دزدیده باشد . تا هنگامی که آن سپرده را در خانه ی خویش نگاه دارد ، هر روز و هر شب که بدان دست زند و آن را از آن خویش بشمارد ، بدان ماند که دیگر بار آن را دزدیده باشد .

بخش دوم ( الف) 2 ای دادار جهان استومند ! ای اهوره مزدا ! ای اشون ! شمار پیمانهای تو چند است ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : شمار پیمانهای من شش است : نخست گفتار ـ پیمان دوم دست ـ پیمان سوم گوسفند ـ پیمان چهارم گاو ـ پیمان پنجم مردم ـ پیمان ششم کشتزار ـ پیمان ؛ کشتزاری در زمینی خوب ، کشتزاری آباد و بار آور.

بخش دوم (ب) 3 کسی که گفتار ـ پیمان را تنها گفتاری بینگارد ، باید آن را به دست ـ پیمان دگرگون کند و بهای دست ـ پیمان را بدهد .

4 دست ـ پیمان باید به گوسفند ـ پیمان دگرگون شود و بهای گوشفند ـ پیمان را به جای آن بدهد . گوسفند ـ پیمان باید به گاو ـ پیمان دگرگون شود و بهای گاو ـ پیمان را به جای آن بدهد . گاو ـ پیمان باید به مردم ـ پیمان تبدیل شود و بهای مردم ـ پیمان را به جای آن بدهد . مردم ـ پیمان باید به کشتزار ـ پیمان دگرگون شود و بهای کشتزار ـ پیمان را به جای آن بدهد .

بخش دوم ( پ) 5 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که گفتار ـ پیمان را بشکند ، تا چه اندازه گرفتار گناه خویش شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ گناه وی ، نزدیکترین و خویشاوندانش را بدهکارتاوانی سیصد برابر بهای آن پیمان کند .

6 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دست ـ پیمان را بشکند ، تا چه اندازه گرفتار گناه خویش شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه وی ، نزدیکترین و خویشاوندانش را بدهکار تاوانی ششصد برابر بهای آن پیمان کند .

7 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که گوسفند ـ پیمان را بشکند ، تا چه اندازه گرفتار گناه خویش شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه وی ، نزدیکترین و خویشاوندانش را بدهکار تاوانی هفتصد برابر بهای آن پیمان کند .

8 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که گاو ـ پیمان را بشکند ، تا چه اندازه گرفتار گناه خویش شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه وی ، نزدیکترین و خویشاوندانش را بدهکار تاوانی هشتصد برابر بهای آن پیمان کند .

9 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که مردم ـ پیمان را بشکند ، تا چه اندازه گرفتار گناه خویش شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه وی ، نزدیکترین و خویشاوندانش را بدهکار تاوانی نهصد برابر بهای آن پیمان کند .

10 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که کشتزار ـ پیمان را بشکند ، تا چه اندازه گرفتار گناه خویش شود ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه وی ، نزدیکترین و خویشاوندانش را بدهکار تاوانی هزار برابر بهای آن پیمان کند

بخش دوم ( ت) 11 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که گفتار ـ پیمان را بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : سیصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سیصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

12 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دست ـ پیمان را بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : ششصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، ششصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

13 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که گوسفند ـ پیمان را بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هفصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

14 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که گاو ـ پیمان را بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هشتصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هشتصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

15 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که مردم ـ پیمان را بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : نهصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نهصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

16 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که کشتزار ـ پیمان را بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هزار تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه با سرو شو ـ چرن .

بخش سوم ( الف) 17 کسی که به آهنگ زدن دیگری برخیزد ، گناهش آگرپت است . کسی که بر سر دیگری فرود آید تا او را بزند ، گناهش او ایریشت است . کسی که بد خواهانه آغاز به زدن دیگری کند ، گناهش اردوش است . هر گاه پنج بار دیگر به این کار دست زند ، پشوتنو شود .

18 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به گاه اگرپت آلوده شود ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پنج تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنج تازیانه با سرو شو ـ چرن . دومین بار ده تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، ده تازیانه با سرو شو ـ چرن سومین بار پانزده تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پانزده تازیانه با سرو شو ـ چرن .

19 چهارمین بار سی تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سی تازیانه با سرو شو ـ چرن . پنجمین بار پنجاه نازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن . ششمین با رشصت تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، شصت تازیانه با سرو شو ـ چرن . هفتمین بار نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا نود تازیانه با سرو شو ـ چرن .

20 کسی که هشتمین بار به گناه آگرپت آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پاد افره ی گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

21 کسی که به گناه آگرپت آلوده شود و از دادن تاوان آن سر باز زند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه یا اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

22 ای دادار جهان استومند! ای اشون ! کسی که به گناه او ایریشت آلوده شود ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد: ده تازیانه با اسپهه اشترا ، ده ازیانه با سرو شو ـ چرن . دومین بار پانزده تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پانزده تازیانه با سرو شو ـ چرن .

23 سومین بار سی تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سی تازیانه با سرو شو ـ چرن . چهارمین بارپنجاه تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن . پنجمین بار هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن . ششمین بار نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن .

24 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که هفتمین بار به گناه (او اُیریشت )آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

25 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که هفتمین بار به گناه (او اُیریشت )آلوده شود و از دادن تاوان آن سر باز زند پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، شصت تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

26 ای دادار جهان استومند کسی که به گناه ( اردوش ) آلوده شود ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پانزده تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پانزده تازیانه با سرو شو ـ چرن .

27 دومین بار سی تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سی تازیانه با سرو شو ـ چرن . سومین بارپنجاه تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن . چهارمین بار هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن . پنجمین بار نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن .

28 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که ششمین بار به گناه (اردوش )آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، شصت تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

29 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به گناه (اردوش )آلوده شود و از دادن تاوان آن سر باز زند پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

30 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را بزند و آسیب سختی بدو برساند ، پاد افره گناهش چیست ؟

31 اهوره مزدا پاسخ داد : سی تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سی تازیانه با سرو شو ـ چرن . دومین بار پنجاه تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن . سومین بار هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن . چهارمین بار نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن .

32 کسی که پنجمین بار بدین گناه آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

33 کسی که بدین گناه آلوده شود و از دادن تاوان آن سر باز زند پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

34 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را چنان بزند که خون وی را بریزد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ پنجاه تازیانه با اسپهه اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن . دومین بار هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن . سومین بار نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن .

35 کسی که چهارمین بار بدین گناه آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

36 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را چنان بزند که خون وی روان شود ، و از دادن تاوان آن سرباز زند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

37 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را چنان بزند که استخوان وی بشکند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن . دومین بار نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن

38 کسی که سومین بار بدین گناه آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

39 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را چنان بزند که استخوانی از وی بشکند ، و از دادن تاوان آن سرباز زند پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، شصت تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

40 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را چنان بزند که وی بیهوش شود ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، شصت تازیانه با سرو شو ـ چرن

41 کسی که دیگر بار بدین گناه آلوده شود ـ بی آنکه تاوان بارهای پیشین را داده باشد ـ پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

42 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که دیگری را چنان بزند که وی بیهوش شود و از دادن تاوان این گناه سر باز زند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد ؟ کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

43 . . . و اینان لز آن پس در زندگی شان اشون و پیرو منثره ی ور جاوند و دین اهورایی اند . ( یعنی این گناهکاران ، پس از آنکه تاوان گناه خویش را دادند و پاد افره ی آن را پذیرفتند ، مانند دیگر مزداپرستان می توانند در آیین های دینی شرکت کنند .)

بخش دوم (ث) 44 هرگاه دوتن خواه همدین ، خواه برادر ، خواه دوست ـ با یکدیگر پیمانی بندند تا یکی کالایی ( پیمان برسر کالا) را از دیگری بگیرد یا زنی ( زن نیز مانند گله گاو یا کشتزار موضوع پیمان واقع می شود وپیمان درباره وی در شمار پنجمین گونه پیمانهاست و ارزش آن پیمان بیش از از پیمان برسر گله گاو و کمتر از پیمان برسر کشتزار است .) از خاندان او را به همسری برگزیند یا دانشی را از وی بیاموزد ( پیمان میان شاگرد و آموزگار نیز دز همان رده پنجم جای می گیرد ) آن کس که کالایی را خواستار است باید آن را بدو بدهد ؛ آن کس که زنی را به همسرس برزیده است باید همسرش را بدو بسپارند تا با او زناشویی کند و آن کس که خواستار دانش دینی است باید منثره ورجاوند را بدو بیاموزند . . .

45 . . . او باید بتواند در نخستین و واپسین بخش روز ، در نخستین و واپسین بخش شب ، آموزش یابد تا اندیشه اش سرشار از دانش شود و در اشونی به چنان پایگاهی برسد که بتواند در انجمنی بنشیند و سپاس و نیایش پیشکش ایزدان کند ، که بتواند دانش خویش را پیوسته بیفزاید . . . . او باید در بخش میانی روز و بخش میانی شب بیاساید و از آن پس آموزش خویش را چندان پی گیرد که بتواند همه ی گفتارهای هیر بدان پیشین را بیاموزد و بر زبان راند .

بخش سوم (ب) 46 ای سپیتمان زرتشت ! بشود که در برابر آب و آتش فروزان ( آب و آتش فروزان که در بربر آن ، آیین سوگند خوردن بر گزار شود ) کسی گستاخی نورزد و گرفتن ورزاو یا پوشاکی را که همسایه ای بدو سپرده است ، دروغ نخواند .

47 ای سپیتمان زرتشت ! مردی که همسری دارد ، برتر از کسی است که همسری ندارد و پسرانی پدید نمی آورد . کسی که خانه ای دارد برتر از کسی است که خانه ای ندارد . کسی که دارایی دارد ، بسی برتر از کسی است که هیچ ندارد .

48 . . . و از میان دو کس ، آن یک که خود را با گوشت سیر کند ، بیش از آن یک که چنین نکند ، از منش نیک سرشار شود .( کسانی هستند که روزی را با خوردن چیزی می گذرانند و از لی زدن به گوشت خودداری ی کنند ما نیز پرهیز می کنیم ؛ اما از هر گناهی در اندیشه و گفتار و کردار . دینهای دیگر مردمان از خوراک روزه می گیرند اما در دین ما از گناه (صد در، 83) . گرسنه ، مرده ای بیش نیست . سیر به ارزش یک اسپرن ، به ارزش یک گوسفند ، به ارزش یک ورزاو ، به ارزش یک آدمی بر گرسنه برتری دارد .

49 ( الف) . . . سیر می تواند در برابر تاخت و تازهای « استو ویذتو » به ستیزه در ایستد . هموست که می تواند در برابر « ایشوش هواثخت » به ستیزه در ایستد . هموست که می تواند نازک ترین جامه در برابر دیو زمستان به ستیزه در ایستد . هموست که می تواند در برابرفرمانروای خود کامه و تبهکار به ستیزه در ایستد و او را به سر فرو کوبد . هموست که می تواند در برابر آشموغ ناپارسا که چیزی نمی خورد ، به ستیزه در ایستد . . . ( از بند 47 تا اینجا میان بندهای 46 و 49 و بند 49 در واقع دنباله بند 46 است )

49 ( ب) . . . در همان نخستین باری که بدین گناه آلوده شود ( همان گناه سو گند خوردن در برابر آب و آتش فروزان را می گوید که در بند 46 از آن یاد شد .) بی آنکه چشم به راه دومین بار باشند .

50 پاد افره چنین گناهی در دوزخ سخت تر از هر درد و آزاری در این جهان است . این پاد افره از بریدن اندامهای تن آدمی با کاردهای مفرغین نیز هراس انگیز تر است .

51 پاد افره چنین گناهی در دوزخ سخت تر از هر درد و آزاری در این جهان است . این پاد افره از میخ کوب کردن اندامهای تن آدمی با میخ های مفرغین نیز هراس انگیز تر است .

52 پاد افره چنین گناهی در دوزخ ، سخت تر از هر درد وآزاری در این جهان است . این پاد افره از سرنگون افکندن کسی از بلندای یک صد بالای آدمی به درون پرتگاهی نیز هراس انگیز تر است .

53 پاد افره چنین گاهی در دوزخ ، سخت تر از هر درد و آزاری در این جهان است . این پاد افره از بردار کشیدن تن آدمی هراس انگیز تر است .

54 در دوزخ پاد افره چنین گناهی ـ گناه کسی که آگاهانه در برابر گوگرد زرّین و آب باز شناسنده ی اشه از دروج ، رشن را گواه گیرد و مهر دروج باشد ـ سخت تر از هر درد وآزاری در این جهان است .

55 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آگاهانه در برابر گو گرد زرّین و آب باز شناسنده ی اشه از دروج رشن را گواه گیرد و مهر دروج باشد ، پاد افره گناهش ر این جهان چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هفتصد تازیانه بااسپهه ـ اشترا ، شصت تازیانه باسرو شو ـ چرن .

فرگرد پنجم

بخش یکم ( الف) 1 هرگاه مردی در ته درّه ای مرده باشد و مرغی از فراز کوه بدانجا فرود آید و پاره ای از آن مردار را بخورد و به بالای کوه باز گردد و بر درختی سخت چوب یا نرم چوب بنشیند و بر آ« درخت قی کند یا پیخال بیندازد یا پاره هایی از مردار را فرو ریزد . . .

2 . . . پس آنگاه مردی از ته درّه به بالای کوه برآید و از ان درخت هیزم برگیرد و بشکند و تکّه تکّه کند وآن را در آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ بسوزاند ، پاد افره گناهش چیست ؟

3 اهوره مزدا پاسخ داد : مرداری که پرنده یا سگ یا گرگ یا باد یا مگس بیاورد ، کسی را گناهکار نمی کند . . .

4 . . . چه ، اگر مرداری که پرنده یا سگ یا گرگ یا باد یا مگس بیاورد ، کسی را گناهکار کند ، بزودی این جهان استومند من ـ با فراوانی آفریدگانی که بر زمین می میرند ـ تنها جای پشو تنو ها می شود که به ناپاکی آلوده اند و روان آن بانگ و شیون برمی اورد .

بخش یکم ( ب) 5 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! مردی کشتزاری را آبیاری می کند . آب را به سوی کشتزار روان می کند . دیگر باره روان می کند . سومین با روان می کند . چهارمین با روان می کند . . . . . . هر گاه سگی یا روباهی یا گرگی ، مرداری را به بستر جوی بیاورد ، پاد افره گناه آن مرد چیست ؟

6 اهوره مزدا پاسخ داد : .......................................................................................................................................( بند های 6 و7 برابر است با بندهای 3 و 4 همین فر)

7 ......................................................................................................................................( فر19 بند 29)

بخش دوم (الف) 8 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا آب کشنده است ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : آب هیچ کس را نمی کشد . « استو ویذتو» است که آدمی را به بند می افگند و « بدوای» او را چنین فرو بسته می برد .آنگاه سیلاب او را فرا می برد ؛ فرو می برد و بر کرانه می افگند . پس آنگاه پرندگان پیکر او را می خورند تا بخت ، او را بدین جا یا بدان جا بکشاند .

بخش دوم (ب) 9 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا آتش کشنده است ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : آتش هیچ کس را نمی کشد . « استو ویذتو» است که آدمی را به بند می افگند و « بدوای» او را چنین فرو بسته می برد .آنگاه آتش تن و جان وی را می سوزاند تا بخت ، او را بدین جا یا بدان جا بکشاند .

بخش سوم 10 ای دادار جهان استومند !ای اشون ! چون تابستان سپری شود و زمستان فرا رسد ، مزداپرستان چه باید بکنند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد؟ در هرخانه ای و هرکویی باید سه « کده» برای نگاهداری مردگان بسازند .

11 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! بزرگی این کده های مردگان چه اندازه باید باشد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد؟ چندان بزرگ که سر برافراشته ، پاهای کشیده و دستهای گشوده را نیازارد . چنین باید باشد کده های مردگان برابر دستور دین .

12 باید مرده را دو شب یا سه شب یا یک ماه در آن جا نگاه دارند تا بدان هنگام که پرندگان به پرواز درآیند ، گیاهان بویند ، سیلابها روان شوند و باد بهاری آبهای روی زمین را بخشکاند .

13 پس همین که پرندگان به پرواز درآمدند ، گیاهان رسند ، سیلابها روان شدند و باد بهاری آبهای روی زمین را خشکاند ، مزداپرستان باید تن مرده را در دخمه در آفتاب بگذارند .

14 هرگاه مزداپرستان تا یک سال ، تن مرده را در دخمه در آفتاب نگذارند ، همان پاد افره کسی که اشونی را بکشد ، سزاوار آنان خواهد بود . پیکر مرده باید چندان بماند که باران برآن و برهمه ی دخمه فرو بارد ، بازمانده های چرکین را فرو شوید و پرندگان مردار را بخورند .

بخش چهارم 15 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا این راست است که تو آب را با ابرهاو باد ، از دریای « فراخ کرت » روان می کنی ؟

16 . . . که تو ـ ای اهوره مزدا ! ـ آبها را بر مردارها و دخمه هاا و بازمانده های چرکین و استخوانها روان می کنی و آنگاه آنها را پنهانی باز می گردانی؟ . . . که تو ـ ای اهوره مزدا ! ـ آن آبها را به دریای پوتیک باز می گردانی ؟

17 اهوره مزدا پاسخ داد : آری ای زرتشت ! پنین است که تو گفتی . من ـ اهوره مزدا ـ آبها را با ابرها و بادها از دریای فراخ کرت روان می کنم .

18 من ـ اهوره مزدا ـ آبها را بر مردارها و دخمه ها و بازماندهای چرکین و استخوانها روان می کنم . آنگاه من ـ اهوره مزدا ـ آبها را پنهانی باز می گردانم من ـ اهوره مزدا ـ آبها را به دریای پوتیک باز می گردانم .

19 در ان جا آبها به جوش و خروش در می آیند . در دل دریای پوتیک به جوش و خروش در می آیند و هنگامی که آلایش پالوده شوندد ، دیگر باره به دریای فراخ کرت روی می اورند و به سوی درخت ویسپوبیش پیش می روند . در ان جا بذر هر یک از گونه های گیاهان من می روید : صدها ، هزارها، صدها ، هزارها . . .

20 بذر گیاهی که من ـ اهوره مزدا ـ باران بر آنها فرو می بارم تا مردم اشون و گاو افزونی بخش را خوراک و گیاه پدیدآورند؛ تا مردم مرا خوراک آماده کنند و گاو افزونی بخش را گیاهانی برویانند که مایه ی زندگی انها شود .

بخش پنجم 21 این است بهترین کارها ( پاک و بی آلایش کردن زمین ها) این است زیباترین کارها ؛ همان گونه که تو ـ ای زرتشت نیک کردار! ـ گفتی . اهوره مزدای اشون بدین سخنان ، به جان زرتشت پاک رامش بخشید .( هنگامی که زرتشت دریافت که مردمان می توانند با کردار نیک خویش از آلایش گناه رهایی یابند ، شادمان شد ) « ای ارمیتی ! پاکی از هنگام زادن ، بهترین کار در زندگی است . باید برای آبادانی جهان کوشید وآن را بدرستی نگاهبانی کرد و به سوی روشنایی برد)

22 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! این داد این داد دیو ستیز زرتشت تا چه پایه مهتر و بهتر و زیباتر از دیگر دنیاهاست ؟

23 اهوره مزدا پاسخ داد : این داد ، این داد دیو ستیز زرتشت در مهی و بهی و زیبایی چندان از دیگر دینها برتر است که دریای فراخ کرت از دیگر آبها .

24 این داد ، این داد دیو ستیز زرتشت در مهی و بهی و زیبایی در برابر دیگر دینها چنان است که آبی کلان ، آبی خرد را در خود فرو برد . این داد ، این داد دیو ستیز زرتشت در مهی و بهی و زیبایی در برابر دیگر دینها چنان است که درختی تناور ، گیاهان خرد را در سایه سار خویش بپوشاند .

25-26 این داد ، این داد دیو ستیز مزدا در مهی و بهی و زیبایی در برابر دیگر دینها چنان است که آسمان گرداگرد زمین را فرا گیرد . هنگامی که از رد ( موبدان موبد ) یا سروشا ـ ورز خواستار برگذاری آیین شوند ـ خواه آن آیین درون باشد که باید برگذار شود یا آن که نباید برگذارشود ، خواه آن درون باشد که باید بخش شود یا آن که نباید بخش شود ـ موبدان موبد می تواند یک سوم از پادافره گناهکار را ببخشاید .( هنگامی که موبدان موبد یک سوم از پادافره گناهکار را ببخشاید ، آن اهوره مزدا همه ی آن را می بخشاید .) اگر کردار اهریمنی دیگری از او سرزده شود ، در ایین پتت ویژه ی او بخشوده شده است ؛ اما اگر هیچ کردار اهریمنی دیگری از او سر نزده باشد ، بدین پشیمانی خویش ، جاودانه بخشوده و آمرزیده است .

بخش ششم 27 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه گروهی از مردمان در یک جا برفرشهای پیوسته و بالینهای نزدیک به هم غنوده باشند ؛ دو تن نزدیک به یکدیگر یا پنج یا پنجاه یا صد تن تنگاتنگ و از آن گروه ناگهان یکی بمیرد ، دروج نسو چند تن از آنان را به گند و پلیدی می آلاید ؟

28 اهوره زدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده آتربانی شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . بر یازدهمین تن فرود می اید و ده تن را می آلاید .( این پاسخ با این فرض داده شده است که یازده تن در جایی خفته باشند و یکی از آنان بمیرد .روا. برداشت دیگری از این پاسخ داده است که هرگاه گروهی در جایی خفته باشند و یکی از آنان بمیرد ، از هر سوی آن مرده تا یازده تن آلوده می شوند .) ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده ارتشتاری باشد ، دروج نسو تاخت می آورد بردهمین تن فرود می آید و نه تن را می الاید . ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده برزیگری باشد ، دروج نسو تاخت می آورد ؛ بر نهمین تن فرود می اید و هشت تن را می آلاید .

29 ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سگ چوپانی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . بر هشتمین تن فرود می اید و هفت تن را می آلاید ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سگی خانگی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . بر هفتمین تن فرود می اید و شش تن را می آلاید .

30 ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سگ چوپانی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . بر هشتمین تن فرود می اید و هفت تن را می آلاید ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده توله سگی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . برپنجمین تن فرود می اید و چهار تن را می آلاید .

31 ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سیاه گوشی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . بر چهارمین تن فرود می اید و سه تن را می آلاید ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سگ « جژو» یی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . برسومین تن فرود می اید و دو تن را می آلاید .

32 ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سگ « ایو یزوه » با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . بر دومین تن فرود می اید و دیگری تن را می آلاید ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه مرده سگ « ویژو» یی با شد ، دروج «نسو » ؛ تاخت می آورد . برنزدیکترین کس فرود می اید و او را می آلاید .( درباره نام های این سگان ... فر . 13 بند 16 و یاد )

33 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه مرده سگی « اوروپی» باشد ، چند تن از آفریدگان سپند مینو را اشکارا یا پنهانی می آلاید ؟

34 اهوره مزدا پاسخ داد : سگ « اوروپی » هرگز ـ آشکارا یا پنهانی ـ هیچ یک از آفریدگان سپند مینو را نمی آلاید ، مگر کسی که او را بزند یا بکشد که آلوده می شود و همواره آلوده می ماند .

35 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه مرد تبهکار یا هرزه ای دوپا یا اشموغ ناپارسایی باشد ، چند تن از آفریدگان سپند مینو را اشکار یا پنهانی می آلاید ؟

36 اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! به اندازه وزغی که افزون برسالی از مرگ او گذشته و زهر او خشکیده باشد .( وزغ یا قورباغه آفریده اهریمن و یکی از زشت ترین آفریدگان به شمار می آید ؛ زیرا در دریای فراخ کرت برگرد درخت هوم سفید شنا می کند تا آن را بجود اما ماهی خدا گونه (کر) هر جا که وزغ بلغزد آن را نگاهبانی می کند ) آن تبهکار یا هرزه دوپا یا اشموغ ناپارسایی و درازنای زندگی خویش ، آفریدگان سپند مینو را اشکارا یا پنهانی می آلاید

37 او در درازنای زندگی خویش ، آب را می آلاید؛ آتش را خاموش می کند و ستوران را میرباید و می کشد . او در درازنای زندگی خویش ، اشون رابا مشتی کشنده چنان می زند که جان از تن وی جدا می شود .او پس از مرگ دیگر چنین نمی کند .

38 ای سپیتمان زرتشت ! براستی آن تبهکار یا هرزه دو پا یا ( اشموغ ) ناپارسا در زندگی خویش ، هرگز از بی بهره ساختن اشون از خوراکش ، جامه اش ، خانه اش ، بسترش و آوندهایش باز نمی ایستد. او پس از مرگ دیگر چنین نمی کند

بخش هفتم 39 ای دادار جهان استومند ! ای اهوره مزدا! ای اشون ! هنگامی که ما اینجا ، در خانه هامان آتش و برسم و جام و وهوم و هاون فراهم آورده ایم ، اگر مردی یا سگی از این جا بگذرد وناگهان بمیرد ، ما مرداپرستان چه باید بکنیم ؟

40 اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! باید آتش و برسم و جام و هوم و هاون را ازخانه بیرون برید . باید مرده ای را به دخمه ـ به جایی که به دستور دین ، پیکر مردگان را باید بدان جا برد ـ برید تا در آن جا دریده و خورده شود .

41 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! در چه هنگامی می توان آتش را به خانه ای که کسی در آن مرده است ، باز آورد ؟

42 اهوره مزدا پاسخ داد : در زمستان نه شب و در تابستان یک ماه باید درنگ کرد و از آن پس آتش را به خانه ای که کسی در آن مرده است ، باز توان آورد .

43 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه کسانی در میان آن نه شب (در زمستان ) یا یک ماه ( در تابستان ) آتش را به خانه ای که کسی در آ« کرده است باز آورند ، پاد افره گناهش چیست ؟

44 اهوره مزدا پاسخ داد : کردار آنان کردار پشو تنو است و پاد افره ی گناهشان دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

بخش هشتم 45 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه در خانه ی مزداپرستان زن آبستنی پس از بارداری یک یا دو یا سه یا چهار یا پنج یاشش یا هفت یا هشت یا نه یا ده ماهه ، کودکی مرده بزداید ، مزداپرستان آن زن را به کجا باید ببرند؟

46 اهوره مزدا پاسخ داد : به جایی در ان خانه زرتشتی که زمین ان بی اب و گیاه ترین جا باشد ؛ گله های گاوان و گوسفندان کمتر از آن بگذرند ؛ آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ کمتر در آن برافروخته شود ؛ دسته های برسم و یژه ی آیین کمتر بدان برده شود و مردم اشون کمتر از ان بگذرند .

47 ای دادار جهان استومند !ای اشون ! چه اندازه دور از آتش ؟ چه اندازه دور از اب؟ چه اندازه دور از دسته های برسم ویژه آیین ؟ چه اندازه دور از مردم اشون ؟

48 اهوره مزدا پاسخ داد : سی گام دور از آتش . سی گام دور از اب . سی گام دور از دسته های برسم ویژه ی آیین . سه گام دور از مردم اشون .

49 مزداپرستان باید گرداگرد آن جا چینه ای برآورند و در درون آن ، او را خوراک و جامه دهند .

50 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! نخستین خوراکی که بدان زن باید داده شود چیست ؟

51 اهوره مزدا پاسخ داد : باید سه شش یا نه جام گمیزآمیخته با خاکستر بیاشامد تا گور درون زهدان وی شسته شود ( گمیز : پیشاب یا شاش گاو نر) را چنین زنی باید بنوشد تا نسو در زهدان وی از میان برود . در گپ . آمده است که خاکستر نیز ـ اگر از آتش بهرام برگرفته شده باشد ـ همین کار پاک کردن زهدان را می کند .)

52 پس آنگاه می تواند شیر گرم مادیان یا گاو یا میش یا بز یا گوشت پخته و نان و شراب بیاشامد و بخورد ؛ اما نوشیدن آب بر او روا نیست .

53 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چنین زنی تا چه هنگام باید بدین سان بماند و تا چه هنگام باید تنها با این گونه گوشت و نان و شراب زندگی کند و از نوشیدن آب بپرهیزد ؟

54 اهوره مزدا پاسخ داد : باید تا سه شب بدین سان بماند . باید تا سه شب با این گونه گوشت و نان وشراب زندگی کند و از نوشیدن اب بپرهیزد . پس هنگامی که این سه شب سپری شد ، تن و جامه ی خویش را با گمیز و آب در کنار نه گودال بشوید و بدین سان پاک شود .

55 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چنین زنی تا چه هنگام باید بدین سان بماند ؟ پس از سپری شدن آن سه شب ، تا چه هنگام باید تنها بماند و جدا از دیگری زندگی کند و جا و خوراک و جامه اش جدا باشد ؟

56 اهوره مزداپاسخ داد : باید تا نه شب بدین سان بماند باید تا نه شب پس از سپری شدن آن سه شب تنها بماند و جدا از دیگر مزداپرستان زندگی کند و جا و خوراک و جامه ی او جدا باشد . پس هنگامی که این نه شب سپری شد ، تن و جامه ی خویش را با گمیز و آب بشوید و پاک کند .( روش جدید به گونه ای دیگر است هرگاه زنی پس از آبستنی یک تا ده ماهه ، نوزادی مرده به جهان آورد نخستین خوراک وی « نیرنگ» (=گمیز) . . . آتش و خاکستر خواهد بود و تا چهار روز روا نمی دارند آب یا نمک یا هر خوراک دیگری که با آب یا نمک پخته شده باشد ، بخورد . در چهارمین روز به وی نیرنگ می دهند و او می تواند خود و جامه ی خویش را بدان بشوید و پاک کند وروا نمی دارند که خود و جامه اش را در نخستین چهل روز با آب بشوید .)

57 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا هنگامی که آن جامه ها یک بار شسته و پاکیزه شد ، زوت یا هاونن یا آتروخش یا فربرتریا آبرت یا آسنتر یا راسپی یا سرو شاورز یا آتربان و ارتشتار و برزیگردیگری می تواند آنها را بپوشد ؟

58 اهوره مزدا پاسخ داد : هیچ زوت یا هاونن یا آتروخش یا فربرتر یا آبرت یا آسنتر یا راسپی یا سرشاورز یا آتربان و ارتشتار و برزیگری نمی تواند آن جامه ها را ـ هرچند شسته و پاکیزه شده باشد ـ بپوشد .

59 . . . اما هرگاه در خانه ی مزداپرستان زنی بیمار یا مردی آرمشت باشد ( ارمشت کسی که شکسته و از کار افتاده باشد وباید گفت کسی که ناپاک است در دوره ی ناپاکی (فر9 بند 33) و هنگامیکه همه ی کارها بر او نارواست .ارمیشتگاه جایی است که ارمشت در ایندوره در آن بسر می برد ) که باید در ارمشتگاه بماند ، می توان آن جامه ها را تا هنگامی که بتواند دستهایش را آزادانه به کار گیرد برای پوشاک یا بستر وی داد .( ناپاک تا هنگامی که پاک نشده است ، باید دستهایش را در تکّه کتانی کهنه بپیچد تا مبادا به چیزی پاک دست بزند و آن را بیالاید)

60 براستی اهوره مزدا روا نمی دارد که ما هیچ ارزشمندی را که می توانیم از آن بهره گیریم ، تباه کنیم ؛ هر چند همچند ریسمانی به سنگینی یک اسپرن باشد؛ هر چند همچند ریسمانی باشد که دختری هنگام نخ ریسی به دور می اندازد .

61 کسی که جامه ای را پیگر مرده ای بیفکند ـ هر چند ارزش آن جامه به اندازه ی ریسمانی باشد که دختری هنگام نخ ریسی به دور می اندازد ـ تا هنگامی که زنده است مردی اشون به شمار نمی اید و هنگامی که بمیرد ، به سرزمین بهروزی ( بهشت ) راه نمی یابد.

62 . . . او به جهان دیوان ، بدان جهان تاریک می رود ( جایی که تاریکی را می توان با دست گرفت ) که از تاریکی ساخته شده است ؛ که زاده ی تاریکی است ( درگپ آمده است : جای انانکه از تاریکی بارور شده اند . دروج که از تخم گناهکار بارور می شود از آن جا می آید) ای گناهکاران ! شما با کردارها و روانهایتان بدان جهان ، بدان سرزمین اندوه و پریشانی در می آیید .

فرگرد ششم

بخش یکم 1 زمینی که سگان یا مردمان بر آن مرده باشند ، تا کی باید کشت ناشده رها شود ؟ اهوره مزداپاسخ داد : ای زرتشت اشون ! زمینی که سگان یا مردمان بر آن مرده باشند ، باید تا یک سال کشت ناشده رها شود .

2 تا یک سال ، هیچ مزدا پرستی نباید بر آن بخش از زمین که سگان یا مردمان بر آن مرده باشند ، بذر بیفشاند یا اب روان کند . او می تواند بر دیگر بخشهای زمین بذر بیفشاند و آب روان کند .

3 کسی که تا یک سال بر زمینی که سگان یا مردمان بر آن مرده باشند ، بذر بیفشاند یا آب وان کند ، گناهش برابر گناه کسی است که مردار در آب یا خاک یا در پای گیاهان بیندازد .

4 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مزداپرستان تا یک سال بر زمینی که سگان یا مردمان بر آن مرده باشند ، بذر بیفشانند یا اب روان کنند ، پاد افره گناهش چیست ؟

5 اهوره مزدا پاسخ داد : آنان پشو تنو هستند و پاد افره گاهشان دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .( اگر شخم بزنند و بذر بیفشانند ، اوان گناهشان یک تنافوهر و اگر آب بر زمین روان کنند ، یک تنافوهر و اگر شخم بزنند و بذر بیفشانند و آب بر آن روان کنند ، دو تنافوهر است )

6 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مزداپرستان بخواهند زمین را دیگر باره آماده کشت کنند ، آن را شخم زنند و بر آن بذر بیفشانند و آب روان کنند ، چه باید بکنند ؟

7 اهوره مزدا پاسخ داد : آنان باید در پی استخوان ، وی ، گوشت ، سرگین یا خونی که شاید در آنجا بازمانده باشد ، بر ان زمین به جست و جو بپردازند .

8 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر آنان در پی استخوان ، موی ، گوشت ، سرگین یا خونی که شاید در آنجا باز مانده باشد ، برآن زمین به جست و جو نپردازند ، پاد افره گاهشان چیست ؟

9 اهوره مزدا پاسخ داد : آنان پشو تنو هستند و پاد افره گناهشان دویست تازیانه با اسپه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

بخش دوم 10 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان مرده ـ همچند بند سر انگشت کوچک ـ برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

11 اهوره مزدا پاسخ داد : سی تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سی تازیانه با سرو شو ـ چرن .

12 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان یا مردمان مرده ـ همچند بند سر انگشت اشاره ـ برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

13 اهوره مزدا پاسخ داد : پنجاه تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن .

14 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان یا مردمان مرده ـ همچند بند سر انگشت میانی ـ برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

15 اهوره مزدا پاسخ داد : هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن

16 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان یا مردمان مرده ـ همچند انگشتی یا دنده ای ـ برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

17 اهوره مزدا پاسخ داد : نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن

18 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان یا مردمان مرده ـ همچند دوانگشت یا دودنده ـ برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

19 اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست ازیانه با سرو شو ـ چرن است .

20 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان یا مردمان مرده ـ همچند استخوان بازو یا استخوان ران ـ برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

21 اهوره مزدا پاسخ داد : چهارصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ،چهارصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

22 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی استخوانی از سگان یا مردمان مرده ـ همچند کاسه ی سر ـ را برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

23 اهوره مزدا پاسخ داد : ششصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ،ششصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

24 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی تمام پیکر سگ یا ادمی مرده را برزمین بیندازد و چربی یا مغز آن استخوان در زمین فرو نشیند ، پاد افره گاهش چیست ؟

25 اهوره مزدا پاسخ داد : هزار تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه با سرو شو ـ چرن .

بخش سوم 26 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه مزداپرستی پوینده یا دونده یا سواره یا ارابه رانان به مرداری در آب روان برخورد ، چه باید بکند ؟

27 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت ! بر اوست که کفش و جامه از تن برگیرد و به درون اب رود و مردار را از آب برآورد . بر اوست که در اب تا قوزک پا ، تازانو ، تا کمر یا تا بالای ادمی فرو رود تا بدان مردار برسد .

28 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! اگر آن مرداردر کار پوسیدن و از هم پاشیدن باشد ، آن مزداپرست چه باید بکند ؟

29 اهوره مزدا پاسخ اد : بر اوست که هرچه بیشتر بتواند تکّه های مردار را با دو دست خویش بگیرد ، از آب بیرون آورد و بر زمین خشک بگذارد . از ان پس استخوان ، وی ، چربی ، گوشت ، یا سرگین یا خونی که شاید از آن مردار در آب بازمانده باشد ، هیچ گناهی بر گردن وی نگذارد .

30 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! دروج نسو تا چه اندازه از آب استخری را به گند و پلیدی و ناپاکی می آلاید ؟

31 اهوره مزدا پاسخ داد : شش گام درهریک از چهارسوی . تا هنگامی که مردار را از آب برنگیرند ، آن آب پاک و آشامیدنی نیست . پس باید مردار را از استخر بیرون کشند و بر زمین خشک فرو گذارند . . .

32 . . . و از آب استخر ، نیمی یا یک سوم یا یک چهارم یا یک پنجم را ـ به فراخور توانایی ـ بیرون کشند . پس از آن که مردار از آب گرفته شد وآب را بیرون کشیدند ، بازمانده ی آب پاک است و ستورانو مردمان می توانند مانند پیشتر از آن بیاشامند .

33 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! دروج نسو تا چه اندازه از آب چاهی را به گند و پلیدی و اپاکی می آلاید ؟

34 اهوره مزدا پاسخ داد : تا هنگامی که مردار را از آب چاه برنیاورند ، آب آن پاک و آشامیدنی نیست . پس باید مردار را از چاه برآورند و بر زمین خشک فرو گذارند . . .

35 . . . وآب چاه ،نیمی یا یک سوم یا یک چهارم یایک پنجم را ـ به فراخور توانایی ـ بیرون کشند . پس از آن که مردار از آب گرفته شد و اب را بیرون کشیدند ، بازمانده آب پاک است و ستوران و مردمان می توانند مانند پیشتر ، از آن آب بیاشامند .

36 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! دروج نسو تا چه اندازه از یک لایه ی برف یا تگرگ را به گند و پلیدی و ناپاکی می آلاید؟

37 اهوره مزدا پاسخ داد : سه گام از هریک از چهارسوی . تا هنگامی که مردار را از برف یا تگرگ برنگیرند ، آب آن پاک . اشامیدنی نیست . پس باید مردار را از برف یا تگرگ برگیرند و بر زمین خشک فرو گذارند . . .

38 . . . پس از آنکه مردار برگرفته شد ، آب آن برف یا تگرگ پاک است و توران و مردمان می توانند مانند پیشتر ، از آن آب بیاشامند .

39 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! دروج نسو تا چه اندازه از آبی روان را به گند و پلیدی و ناپاکی می آلاید ؟

40 اهوره مزدا پاسخ داد : سه گام از پایین دست آب ، نه گام از بالا دست آب و شش گام از پهنای آب . تا هنگامی که مردار را از آب برنگیرند ، آن آب پاک و آشامیدنی نیست . پس باید مردار را از آب بیرون کشند و بر زمین خشک فرو گذارند . . .

41 . . . پس از آنکه مردار بر گرفته شد و آب سه بار گذشت ( هنگامی که سه بار گذشته باشد ) ، آن آب پاک است و ستوران و مردمان می توانند مانند پیشتر، از آن آب بیاشامند .

بخش چهارم 42 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا هوم را هرگاه با مردار سگان یا مردمان برخورد یابد ، می توان دیگر باره پاک کرد ؟

43 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! هیچ مرداری نمی تواند نوشابه ی هوم ر که برای آیین پیشکش آماده شده باشد ، به تباهی یا مرگ بیالاید . اگر هوم برای ایین پیشکش فشرده نشده باشد، شاخه آن در برخورد با مردار به درازای چهار اگشت آلوده می شود . پس سزاوار است که آن اندازه از درازای شاخه را در میان خانه به خاک سپارند و تا یک سال بر جای بگذارند و از آن پس ، هر اشونی می تواند نوشابه برگرفته از آن را بیاشامد .

بخش پنجم 44 ای دادار جهان استومند! ای اشون ! پیکر مردگان را به کجا باید برد و در کجا باید گذاشت ؟

45 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! بر فراز کوه ها ، در جایی که همیشه سگان و پرندگان مردار خوار سر می برند .

46 مزداپرسان باید پاها و موهای مرده را با مفرغ و سنگ و سرب در زمین استوار کنند ؛ مبادا که سگان و پرندگان مردارخوار ، استخوانها را برگیرند و در اب یا در پای درختان بیندازند .

47 هرگاه آنان پیکر مرده ای را در زمین استوار نکنند و سگان و پرندگان مردار خوار ، استخوانها رابرگیرند و در آب یا در پای درختان بیندازند ، پاد افره گناهشان چیست ؟

48 اهوره مزداپاسخ داد ؟ کردار آان کردار پشو تنو است وپاد افره گناهشان دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

49 ای دادارجهان استومند ! ای اشون ! استخوانهای مردگان را به کجا باید برد و در کجا باید گذاشت ؟

50 اهوره مزدا پاسخ داد : مزدا پرستان باید استودانی بسازند در جایی که اب باران نایستد ؛ درجایی دور از گذر سگ و روباه و گرگ .

51 آنان باید اگربتوانند استودانی با سنگ و ساروج و خاک برپا کنند و اگر نتواند بایدپیکر مرده را زیر تابش ستارگان و ماه و خورشید ، برهنه روی فرش و بالشی که از آن او بوده است ، بر زمین بگذارند .

فرگرد هفتم

بخش یکم 1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند !ای اشون ! چون کسی بمیرد در چه هنگامی دروج نسو بر او می تازد ؟

2 اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! بی درنگ پس از مرگ ، همین که جان ز تن جدا شود ، دروج نسو به پیکر مگسی وزوز کنان با زانوان از پیش و دم از پس برآمده ، همه تن آلوده به آلایشها ، همچون پلیدترین خرفستران از سرزمینهای ـ اپاختر می آید و بر تن مرده می تازد .

3 او بر تن مرده درنگ می کند تا هنگامی که سگ برآن بنگرد یا آن را بخورد یا پرندگان مردار خوار به سوی آن پرواز کنند . هنگامی که سگ برآن بنگرد یا آن را بخورد یاپرندگان مردار خوار به سوی آن پرواز کنند ، دروج نسو به پیکر مگسی وز وزکنان با زانوان از پیش و دم از پس برآمده ، همه تن آلوده به آلایشها ، همچون پلید ترین خرفستران به سرزمین اپاختر ، واپس می گریزد .

4 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مرده راسگی یا گرگی دریده باشد یا به جادویی یا به کین توزی یا در پی فرو افتادن از پرتگاهی یا به داوری داوران یا در یک درگیری کشته شده یا خود را کشته باشد ، در چه هنگامی پس از مرگ دروج نسو بر او می تازد ؟

5 اهوره مزدا پاسخ داد: پاسی پس از مرگ ، دروج نسو به پیکر مگسی . . ...............................................................( دنباله جمله مانند بند 2 همین فر)

بخش دوم 6-9 ................................................................................................................................( بندهای 30-27 فر 5)

بخش سوم 10 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! دروج نسو کدام بخش از بستر و بالش مرده را به گند و پلیدی و ناپاکی می آلاید ؟

11 اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو لایه ی رویی بستر مرده و جامه ی زیر پوش وی را به گند و پلیدی و ناپاکی می آلاید .

12 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا چنین جامه ای را ـ جامه ای که با مردار سگ یا آدمی برخورد داشته است ـ می توان پاک کرد ؟

13 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! آری می توان پاک کرد . چگونه چنین کاری را می توان کرد ؟ اگر آن جامه با منی یا خوی یا قی آلوده شده باشد ، مزداپرستان بایدآ« را پاره پاره کنند و در زیر خاک فرو برند.

14 . . . اما اگر آن جامه با منی یا خوی یا چرک یا قی آلوده نشده باشد ، مزداپرستان بایدآن را باگمیز بشویند .

15 . . . اگر آن جامه چرمی باشد ، آنان بایدآن را سه بار با گمیز بشویند ، سه بار خاک مال کنند ؛ سه باربا آب بشویند . و از آن پس تا سه ماه در هوای آزاد در کنار پنجره خانه بگذارند . اگر آن جامه بافته باشد ، آنان باید آن راشش بار با گمیز بشویند ، شش بار خاکمال کنند ، شش بار با آب بشویند و از آن پس تا شش ماه در هوای ازاد در کنار پنجره خانه بگذارند .

16 ای زرتشت اشون ! آبی که چشمه اردویسور نام دارد ، تخمه را در تن مردان ، کودک را در زهدان زنان و شیر را در پستان مادران پاک می کند .

17-22 ..............................................................................................................................................................................( بندهای 57-62فر 5)

بخش چهارم 23 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! آیا کسی که مردار سگ یا آدمی را خورده باشد ، می تواند دیگر باره پاک شود ؟

24 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! نه! نمی تواند ! لانه ی او آلونکی می شود ( چون چنین کسی که به مردار خواری آزمند همانند شده ، خانه او هم لانه خوانده شده است) .زندگی او از هم دریده می شود . چشمان روشن او از چشمخانه بیرون می آید . دروج نسو بر او فرو می افتد و پیکرش را تا بن ناخنها بسختی می گیرد و از آن پس تاابد ناپاک می ماند .

25 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! آیا کسی که مردار چرکینی را در آب یا آتش بیفگند و ه یک از آن دو را بیالاید ، می تواند دیگر باره پاک شود ؟

26 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! نه! نمی تواند ! او از دوزخیان است . او از آن مردمانی است که به نسو دگرگون می شوند و پشه ها و ملخ ها را افزونی می بخشند . او از تباهکاران است . او از آن مردمانی است که به نسو دگرگون می شوند و خشکسالی نابود کننده ی گیاهان را افزونی می بخشند .

27 او از دوزخیان است . او از آن مردمانی است که به نسو دگرگون می شوند و نیروی زمستان را افزونی می بخشند ؛ زمستانی دیو آفریده ؛ زمستانی که گله گاوان را نابود می کند ؛ برفها می بارد ستبر ؛ سیلابها روان می کند و خشمگین و پر گزند در همه جا راه می یابد . دروج نسو بر او فرومی افتد و پیکرش را تا بن ناخنها بسختی می گیرد و از آن پس تا ابد ناپاک می ماند .

بخش ششم 28 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! ای اهوره مزدا ! آیا هیزمی را که مردار سگان یا مردمان برآن افتاده باشد می توان پاک کرد ؟

29 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! آریمی توان پاک کرد . چگونه چنین توان کرد ؟ اگر هنوز سگان یا پرندگان مردارخوار نسو را نزده باشند مزداپرستان باید هیزم را هرگاه خشک باشد به درازای یک ویتستی و هرگاه تر باشد به درازای یک « فراراثنی» گرداگرد مردار بر زمین بگذارند ویک بار بر آن آب بپاشند و آن هیزم از آن پس ، پاک باشد .

30 . . . اما اگر سگان یا پرندگان مردار خوار نسو را زده باشند ، باید هیزم را هرگاه خشک باشد به درازای یک فرا راثنی و هرگاه تر باشد به درازای یک فرابازو گرداگرد مردار بر زمین بگذارند و یک بار برآن آب بپاشد و آن هیزم از آن پس ، پاک باشد .

31 این است آن اندازه ای از هیزم خشک یا تر ، سخت یا نرم گرداگرد مردار که باید بر زمین گذاشت ، یک بار برآن آب بپاشد وآن هیزم از آن پس پاک باشد .

32 ای دادار جهان استومند ! ای اهوره مزدا ! ای اشون ! آیا دانه های خوراکی و گیاهان خوراک ستوران را که با مردار برخود یابد ، می توان پاک کرد ؟

33 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! می توان چنین کرد . چگونه چنین توان کرد ؟ اگر سگان یا پرندگان مردارخوار هنوز نسو را نزده باشند ، باید دانه های خوراکی و گیاهان خوراک ستوران را هرگاه خشک باشد به درازای یک فرارثنی و هرگاه تر باشد به درازای یک فرابازو گرداگرد مردار بر زمین فرو گذارند ویک بار بر آنها آب بپاشند و آن دانه ها و گیاهاناز آن پس پاک باشد .

34 . . . اما اگر سگان یا پرندگان مردارخوار نسو را زده باشند ، باید دانه های خوراکی و گیاهان خوراک ستوران را هرگاه خشک باشد به درازای یک فرا بازو و هرگاه تر باشد به درازای یک وی بازو گرداگرد مردار بر زمین فرو بگذارند ویک بار بر آنها آب بپاشند و آن دانه ها و گیاهان از آن پس پاک باشند . . . .

35 این است آن اندازه ای از دانه های خوراکی و گیاهان خوراک ستوران ـ خشک یا تر ، کاشته یاخود رو ، درو شده یا درو نشده ، انباشته یا نینباشته ، سرشته یا ناسرشته ـ گردا گرد مردار که باید بر زمین فرو گذاشت و یک بار بر آنها آب پاشید و آن دانه ها وگیاهان از آن پس پاک باشد .

بخش هفتم ( الف) 36 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! اگر مزداپرستی بخواهد پزشکی کند ، نخستین بار کارآموزدگی و چیره دستی خویش را بر چه کسی باید بیازماید ؟ برمزداپرستان یا بردیو پرستان ؟

37 اهوره مزدا پاسخ داد : بهتر آن است که نخستین بار ، کار آزمودگی و چیره دستی خویش را بر دیو پرستان بیازماید تا بر مزداپرستان . اگر سه بار هنگام درمان دیو پرستان با کارد ، بیمار بمیرد ، آن مزداپرست همواره پزشکی ناشایسته است .

38 . . . از آن پس هیچ گاه نباید بگذارند او به درمان مزداپرستان دست زند . هیچ گاه نباید بگذارند مزداپرستی را با کارددرمان کند وتن وی را بخراشد . اگر او به درمان مزداپرستان دست زند یا مزداپرستان رابا کارد درمان کند ، پاد افره گناه کشتن آگاهانه بر او رواست .

39 اگر او سه بار دیو پرستان را با کارد درمان کند و بیمار تندرستی خویش را بازیابد ، از آن پس همواره پزشکی شایسته است .

40 او می تواند هر گونه بخواهد به درمان مزداپرستان دست زند . او می تواند مزداپرستان را با کارد درمان کند و بهبود بخشد .

بخش هفتم (ب) 41 پزشک باید موبد را در برابر آفرین و آمرزش خواهی وی ، خانه خدا را به ارزش ورزاو کم بهایی ، دهخدا را به ارزش ورزاو میانه بهایی ، شهربان را به ارزش ورزاو پر بهایی و شهریار را به ارزش گردونه ای چهار اسبه درمان کند . ( به ارزش هفتاد ستیر)

42 . . بانوی خانواده را به ارزش ماده خری ، همسر دهخدا را به ارزش ماده گاوی ، همسر شهربان را به ارزش مادیانی و شهربانو را به ارزش ماده اشتری درمان کند .

43 . . . پسر دهخدا را به ارزش ورزاو پر بهایی ، ورزاو پر بها را به ارزش ورزاو میانه بهایی ، ورزاو میانه بها را به ارزش ورزاو کم بهایی ، ورزاو کم بها را به ارزش گوسفندی و گوسفند را به ارزش یک خوراک گوشت درمان کند .

44 ای سپیتمان زرتشت ! اگر پزشکان چندی با یکدیگر به درمان بیمار بپردازند ، یک یبا کارد پزشکی ، دیگری با گیاه درمانی و آن دیگری با منثره درمانی ، این سومین است که بهتر از همه بیماری را از تن اشون دور می کند .( منثره گفتار ایزدی است و منثره درمانی درمان بیمار از راه برخواندن گفتار ایزدی است .)

بخش هشتم 45 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چه هنگام پس از آن که مردار آدمی در افتاب بر زمین فرو افتد ، زمین دیگر باره پاکی نخستین خویش را باز می یابد ؟

46 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! یک سال پس از آن مردار آدمی در آفتاب بر زمین فرو افتد ، زمین دیگر باره پاکی نخستین خویش را باز می یابد .( فر 6 بند 1)

47 ای دادار جهان استومند! ای اشون ! چه هنگام پس از خاکسپاری مردار آدمی ، زمین دیگر باره پاکی نخستین خویش را باز می یابد ؟

48 اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! پنجاه سال پس از خاکسپاری مردارآدمی ، زمین دیگر باره پاکی نخستین خویش را باز می یابد .

49 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چه هنگام پس از آنکه مردار آدمی را در دخمه فرو گذارند ، زمینی که دخمه بر آن برپای شده است ، دیگر باره پاکی نخستین خویش را باز می یابد ؟

50 اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! هنگامی که خاک مردار با خاک زمین در آمیزد ( فاصله زمانی که پنجاه سال برآورد می شود) ای سپیتمان زرتشت ! همگان را در جهان استومند به فرو ریختن دخمه ها وادار. ( فر3 بند 9 و 13)

51 کسی که دخمه ها را هر چند به اندازه تن خویش فرو ریزد ، گناهانی که در اندیشه و گفتار و کردار از او سر زده است ، آمرزیده می شود و تاوان آن گناهان بر گردن او نمی ماند ؛ همچون کسی که در آیین پتت بخشوده می شود .( یک گناه تنافوهر از این راه بخشوده شود)

52-54 دو مینو برای دست یابی بر روان وی ستیزه نمی کنند و هنگامی که به سرای بهروزی ابدی گام نهد ، ستارگان وماه و خورشید به دیدار او شادمانی می کنند و من ـ اهوره مزدا ـ به دیدار او شادمان می شوم و چنین می گویم : « درود بر تو ای آفریده ی من ! تو آنی که هم اکنون از جهان پر آسیب به سرای جاودانگی شتافته ای .»

55 ای دادار جهان اسومند ! ای اشون ! جای دیوان کجاست ؟ جای دیو پرستان کجاست ؟ کجاست آن جایی که گروه های دیوان از آن جا همگام تاخت می اورند. کجاست آن جایی که گروه های دیوان از آن جا تاخت کنان در می آیند . کجاست آن جایی که گره های دیوان از آن جا همگام تاخت می آورند تا پنجاهها صدها، صدها هزارها ، هزارها ده هزارها، ده هزارها ده هزارها ده هزارها تن را بکشند ؟

56 اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! آن جا که دخمه هایی روی زمین برپا داشته شده است و مردارها را در آن جا فرو نهاده اند . آن جاست جای دیوان . آن جاست که گروههای دیوان از آن جا همگام تاخت می آورند . آن جاست که گروه های دیوان از آن جا تاخت کنان در می آیند . آن جاست که گروه های دیوان از آن جا همگام تاخت می آورند تا پنجاهها ، صدها هزارها ، هزارها ده هزارها، ده هزارها ده هزارها ده هزارها تن را بکشند .

57 ای سپیتمان زرتشت ! در آن دخمه ها ، دیوان خوراک می خورند وآنچه را خورده اند از گلو برمی آورند .آنان خوراک می خورند ؛ همان گونه که شما مردمان در جهان استومند ، خوراک و گوشت پخته می خورید . ای مردمان ! این بوی خوراک آنهاست که شما در آن جا می شنوید .

58 تا هنگامی که گند مایه در آن دخمه ها برجاست ، دیوان در آنجا شادمانی می کنند . گند بیماریهای گر ، تب ، آبگونه های چرکین ،ناتوانی ، نرم استخوانی و سپید مویی نابهنگام از دخمه ها برآید . در آن جا از شامگاهان تا بامدادان ، مرگ بیشترین زورمندی و چیرگی را بر مردمان دارد .

59 اگر دیو پرستانی در آن جا باشند که به جست و جوی مینوی بهتر برنیایند ، جینی آن بیماری را در پاها و دستها و گیسوان آنان به اندازه ی یک سوم نیرومند تر می کند .

بخش نهم 60-69 .....................................................................................................................................................................( بندهای 54-45 فر 5)

70 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! اگر تن ناپاک آن زن دچار تب لرزه شود یا آسیبهای دوگانه ی گرسنگی و تشنگی بدو روی آورد ، آیا رواست که آب بنوشد؟

71 اهوره مزدا پاسخ داد : رواست که اب بنوشندد ؛ زیرا نخستین خویشکاری او رهایی زندگی خویش است . اما اگر پیش از آن که مردی پاک و اشون و دین آگاه این کار را روا بداند ، خود به دلخواه آب بنوشد ، بر شما مزداپرستان است که پاد افره گناهش را به گردن گیرید . از موبدان موبد یا سرشاورز دادخواهی کنید تا به پادافره ی گناهتان داوری کند .

بخش دهم 73 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا آوندهایی را که مردمان در آنها خوراک می خورند ، هرگاه با مردارسگان یا مردمان برخورد یابد می توان پاک کرد ؟

74 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! چگونه چنین می توان کرد ؟ آوندهای زرّین را باید یک بار با گمیز بشویند ؛ یک بار خاکمال کنند و یک بار با آب بشویند ؛ آنگاه پاک شود . آوندهای سیمین را باید دوبار با گمیز بشویند ؛ دوبار خاکمال کنند و دو بار با آب بشویند ؛ آنگاه پاک شود .

75 آوندهای برنجین را باید سه بار با گمیز بشویند ؛ سه بار خاکمال کنند و سه بار با آب بشویند ؛ آنگاه پاک شود . آوندهای آهنین را باید چهار بار با گمیز بشویند ؛ چهار بار خاکمال کنند و چهار بار با آب بشویند ؛ آنگاه پاک شود . آوند های سنگی را باید شش بار با گمیز بشویند، شش بار خاکمال کنند ، وشش بار با آب بشویند ؛ آنگاه پاک شود . آوندهای گلین یا چوبین یا سفالین ، همواره ناپاک می ماند .

بخش یازدهم 76 ای دادار جهان استومند ! ای اشون! آیا اده گاوی که مردار سگان یا مردمان را خورده باشد ، می تواند پاک شود ؟

77 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! آری می تواند ؛ اما تا یک سال موبد نباید از آن گاو شیرو پنیر برای آیین برسم و گوشت برای آیین زور برگیرد . پس از سپری شدن یک سال ،مرد پارسا می تواند همچون پیشتر ، از آن گاو خوراک بدست آورد .

بخش دوازدهم 78 ای اهوره مزدای اشون ! آن کیست که در اندیشه اشونی است ؛ در آرزوی اشونی است ؛ اما از راه اشونی گمراه می شود ؟ آن کیست که در اندیشه اشونی است ؛ اما به راه دروج گام می نهد ؟

79 اهوره مزدا پاسخ داد : آن که دراندیشه اشونی است ؛ در آرزوی اشونی است ؛ اما از راه اشونی گمراه می شود ، آن که در اندیشه ی اشونی است ، اما به راه دروج گام می نهد ، کسی است که آب آلوده به مردار را به آیین پیش کش آورد ؛ کسی است که پس از فرو رفتن و پیش از برآمدن خورشید ، زور نیاز آورد .

فرگرد هشتم

بخش یکم 1 اگر سگی یا آدمی در خانه ای چوبین یا کلبه ای جگن پوش بمیرد ، مزداپرستان چه باید بکنند؟

2 اهوره مزدا پاسخ داد : آنان باید به جست و جوی دخمه ای برآیند . آنان باید همه ی گرداگردخود را در پی یافتن دخمه ای جست و جو کنند . اگر بردن مرده از خانه برای ایشان اسان تر از جابجا شدن باشد ، باید مرده را از خانه بیرون برند و خانه را بگذارند برپا بماند و آن رابا اورواسنی یا وهو ـ گون یا وهو کرتی یا هذا ـ نئپتا یا هرگیاه خوشبوی دیگری ، خوشبو کنند .

3 اگر جا به جا شدن از آن خانه آسان تر از بیرون بردن مرده باشد ، بایداز ان خانه دور شود و مرده رابگذارند در همان جا بماند و خانه او را با اورواسنی یا وهو ـ گون یا وهو ـ کرتی یا هذا ـ نئپتا یا هرگیاه خوشبوی دیگری خوشبو کنند .

بخش دوم 4 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر در خانه ی مزداپرستان ناگهان سگی یا آدمی بمیرد و در همان هنگام باران یا برف ببارد یا باد بوزد یا تاریکی در کار فرا رسیدن باشد ( هنگامی که گله ها و مردمان راه خویش را گم می کنند ) مزداپرستان چه باید بکنند ؟ 5-7 ................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 17-15 فر 3 و بندهای 48-46 فر 5)

8 آنان باید در آنجا گوری بکنند ( اگر زمین سخت باشد ، به گودی نیم گام و اگر نرم باشد به گودی نیمی از بالای آدمی ) و بر کف آن گور ، خاکستر یا تپاله ی گاو بریزند و سر ان رابا تکّه ای آجر یا سنگ یا کلوخ بپوشانند .

9 آنان باید مردار را دو شب یاسه شب یا یک ماه در آن جا بگذارند تا هنگامی که پرندگان به پرواز در آیند و گیاهان بویند و سیلابها روان شوند و باد ، آبهای روی زمین را بخشکاند .

10 هنگامی که پرندگان به پرواز درآمدند و گیاهان روییدند وسیلابها روان شدند و باد ، آبهای روی زمین را خشکاند ، مزداپرستان باید شکافی در دیوار خانه پدید آورند و دو مرد چیره دست و نیرومند را فرا خوانند وآنان باید جامه های خویش را از تن بدر آورند و مردار را برگیرند و به ساختمانی که از سنگ و ساروج و خاک ساخه شده است در جایی که همیشه سگان و پرندگان مردارخوار هستند ، ببرند .

11 پس از آن ، نسو کشان در سه گامی مرده بنشیند و آنگاه موبد رو به مزداپرستان چنین بانگ برآورد : ای مزداپرستان ! بدین جا پیشاب بیاورید تا نسو کشان گیسو وتن خویش را بدان بشویند .

12 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! پیشابی که نسو کشان باید گیسو وتن خویش را بدان بشویند ، کدام است ؟ پیشاب گوسفند یا گاو نر؟ پیشاب مرد یا زن ؟

13 اهوره مزدا پاسخ داد : پیشاب گوسفند یا گاو نر، اما نه پیشاب مرد و نه پیشاب زن ، مگر آن که مرد یا زن ، نزدیکترین خویشاوند مرده باشند . مزداپرستان باید پیشاب آماده کنند تا نسو کشان گیسو و تن خویش را بدان بشویند

بخش سوم 14 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا گله های گوسفدان و گاوان و گروه های مردان و زنان و آتش ـ پسر اهوره مزدا و دسته های برسم ویژه ی آیین و مردم اشون می توانند بار دیگر از راهی که مردار سگان و مردمان از آن برده شده است بگذرند ؟

15 اهوره مزدا پاسخ داد : نه گله های گوسفندان و گاوان ، نه گروههای مردان وزنان ، نه آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ نه دسته های برسم ویژه آیین و نه مردم اشون می توانند از آن اه بگذرند .

16 شما باید سگ زرد چهار چشم یا سگ سفید زرد گوشی را سه بار از درازای آن راه بگذرانید . هنگامی که سگ زرد چهار چشم یا سگ سفید زرد گوش بدان جا آورده شود، دروج نسو به پیکر مگسی وزوز کنان با زانوان از پیش و دم از پس برآمده ، همه تن آلوده ب لایش ها ، همچون پلیدترین خرفستران به سرزمینهای اپاختر ، واپس می گریزد .

17

هرگاه سگ با بیزاری از آن راه بگذرد ، باید سگ زرد چهار چشم یا سگ سفید زرد گوشی را شش بار از درازای آن راه بگذرانید . هنگامی که سک زرد چهار چشم یا سگ سفید زرد گوش بدان جا آورده شود ، دروج سو به پیکر مگسی ...............................................................................( دنباله جمله مانند بند 16 است )

18

هر گاه سگ با بیزاری از آن راه بگذرد ، باید سگ زرد چهار چشم یا سگ سفید زرد گوش را نهبار از درازای آن راه بگذرانید . هنگامی که سگ زرد چهار چشم یا سگ سفید زرد گوش بدان جا آورده شود ، دروج نسو به پیکر مگسی .............................................................................(دنباله جمله مانند بند 16 است )

19 باید موبدی پیشاپیش از درازای آن راه بگذرد و این پیروزمندترین و چاره بخش ترین باژ را از بر خواند : « یثه آهو و یریو »

20 .............................................................................................................................................................................................................(گاه . یس . 46 بند 7 و یس . 44 بند 16)

21 ای مزدا ! ای سپندارمد! ما را زا کین توزی دشمنان نگاه دارید . ای دروج دیو خوی ! نابود شو . ای دیو زادگان ! ابود شوید . ای دروج ! دور شو وبمیر. ای دروج ! از این جا بگریز و دور شو . به سرزمین های اپاختر دور شو و بمیر. مباد که تو جهان استومند سپند مینو را نابودکنی .

22 پس آنگاه مزداپرستان می توانند گوسفندو گاو و مرد و زن و آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ و دسته های برسم ویژه آیین و مردم اشون را از آن راه بگذرانند . از آن پس مزداپرستان می توانند در آ ن خانه ، خوراک گوشتی و شراب داشته باشند . آن خانه پاک می شود و همچون پیشتر ف زندگی در آنجا گناهی ندارد .

بخش چهارم

23 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی جامه چرمی یابافته را به اندازه ای که تا قوزک پاها را بپوشاند ، بر پیکر مرده بیندازد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : چهار صد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، چهار صد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

24 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی جامه چرمی یابافته را به اندازه ای که هر دو ساق پاها را بپوشاند ، بر پیکر مرده بیندازد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : ششصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، ششصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

25 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی جامه چرمی یابافته را به اندازه ای که همه ی تن را بپوشاند ، بر پیکر مرده بیندازد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هزار تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه با سرو شو ـ چرن .

بخش پنجم

26 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مردی به زور با مرد دیگری کون مرزی کند ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : هشتصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هشتصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

27-30 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مردی به سازش با مرد دیگری کون مرزی کند ، پاد افره گناهش چیست وتاوان آن کدام است و چگونه چنین کسی می تواند از این گناه و آلودگی پاک شود اهوره مزدا پاسخ داد : چنین گناهی را هیچ تاوان وپادافرهی نیست ......................................................................................................( بندهای 39 تا 42 فر 3)

31 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! دیو کیست ؟ دیو پرست کیست ؟ همخوابه ی نرینه دیوان کیست ؟ همخوابه ی مادینه دیوان کیست ؟ ماه دیو کیست ؟ کیست که در اندرون خویش همسان دیو است ؟ کیست که در همه هستی خویش همسان دیو است ؟ کیست که پش از مرگ همسان دیو است و پس از مرگ یکی از دیوان ا پیداشود .

32 اهوره مزدا پاسخ داد : مردی که با مردی کون مرزی کند یا مردی که بگذارد مردی با او کون مرزی کند ، دیو است . اوست که دیو پرست است . اوست که همخوابه ی نرینه دیوان است . اوست که همخوابه ی مادینه دیوان است . است که ماده دیو است . اوست که در اندرون خویش همسان دیو است . اوست که در همه هستی خویش همسان دیو است . اوست که پیش از مرگ همسان دیو استت و پس از مرگ یکی از دیوان ناپیدا شود . چنین است مردی که با مردی کون مرزی کند یا مردی که بگذارد با او کون مرزی کند .

بخش ششم

33 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا کسی که به تن خشکیده ی مرده ای ـ که بیش از سالی از مرگش گذشته باشد ـ دست زند ، پاک است ؟

34 اهوره مزدا پسخ داد : چنین کسی پاک است ؛ زیرا خشک با خشک در نمی آمیزد . هرگاه خشک با خشک در امیزد با فراوانی آفریدگانی که روی زمین می میرند ـ بزودی این جهان استومند ، من ، تنها جای پشوتنوها می شود که به ناپاکی آلوده اند و روان آنان بانگ و شیون برمی اورد .

بخش هفتم

35 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! آیا کسی که به مردار سگان یا مردمان دست زند می تواند پاک شود ؟

36 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! چنین کسی می تواند پاک شود . چگونه چنین تواند شد ؟ هر گاه سگان یا پرندگان مردار خوار نسو را زده باشند ، او باید تن خویش رابا گمیز و اب بشوید و از آن پس پاک شود .

37

اما اگر سگان یا پرندگان مردار خوار هنوز نسو را نزده باشند ، مزداپرستان باید سه گودال در زمین بکنند و ناپاک بر سر ان گودال هاتن خویش رابا گمیز ـ ونه آب ـ بشوید . آنگاه سگ مرا برخیزانند و در برابر آن ناپاک بیاورند .( بایدچنین کنند و نه جز این .)

38

مزداپرستان باید سه گودال دیگر در زمین بکنند و ناپاک بر سر آن گودال ها تن خویش رابا گمیز ـ ونه آب ـ بشوید .

آنگاه سگ مرا برخیزانند و در برابر آن ناپاک بیاورند . پس چندان درنگ کنند که تن او تا واپسین موی تارک سرش خشک شود .

39 پس سه گودال دیگر در زمین بکنند و ناپاک بر سر آن گودال ها تن خویش رابا گمیز ـ ونه آب ـ بشوید .

40

نخست باید دستهایش را بشویند . اگر دستهایش نخست شسته نشود ، همه تن خویش راناپاک کند . هنگامی که دستهایش را سه بار با آب شستند ، بایدبر تارک سر او آب بریزند .

41

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک بر تارک سر وی برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پیش ، به میان ابروان می گریزد .

42

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به میان ابروان برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پشت سر می گریزد .

43

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پشت سر برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پیش به گونه ها می گریزد .

44 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پیش به گونه ها برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به گوش راست می گریزد .

45 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به گوش راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به گوش چپ می گریزد .

46

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به گوش چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به شانه راست می گریزد .

47

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به شانه راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به شانه چپ می گریزد

48

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به شانه چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به زیر بغل راست می گریزد

49

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به زیر بغل راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به زیر بغل چپ می گریزد .

50

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به زیر بغل چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به بالای سینه می گریزد

51

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به بالای سینه برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پشت می گریزد

52

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پشت برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به سرپستان راست می گریزد .

53

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به سر پستان برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به سر پستان چپ می گریزد

54

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به سر پستان چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پهلوی راست می گریزد

55

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پهلوی راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پهلوی چپ می گریزد .

56

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پهلوی چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به سرین راست می گریزد .

57

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به سرین راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به سرین چپ می گریزد .

58

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به سرین چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به اندام نرینگی یا مادینگی می گریزد .( اگر ناپاک ، مرد باشد نخست باید به پشت وی آب بپاشند و پس از آن پیش ؛ اما اگر زن باشد ، نخست باید به پیش وی آب بپاشند و پس از آن به پشت ) .

59

hی دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به اندام نرینگی یا مادینگی برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به ران راست می گریزد .

60

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به ران راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به ران چپ می گریزد .

61

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به ران چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به زانوی راست می گریزد .

62

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به زانوی راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به زانوی چپ می گریزد .

63

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به زانوی چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به ساق راست می گریزد .

64

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به ساق راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به ساق چپ می گریزد .

65

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به ساق چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به قوزک راست می گریزد .

66

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به قوزک برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به قوزک چپ می گریزد .

67

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به قوزک چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پاشنه ی راست می گریزد .

68

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پاشنه ی راست برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به پاشنه ی چپ می گریزد .

69

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هنگامی که آب پاک به پاشنه ی چپ برسد ، دروج نسو به کجا می گریزد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو به کف پای راست می گریزد (و در ان جا آنچه از او به چشم می اید ، همان بال مگسی است ).

70

پس باید ناپاک ، انگشتان هر دو پا بر زمین بیفشارد و پاشنه ها رابالا بگیرد تا بر کف پای راست او آب بریزند . آنگاه دروج نسو به کف پای چپ او می گریزد . پس باید بر کف پای چپ او آب بریزند . سپس دروج نسو به سر انگشتان پای راست می گریزد ( و در آنجا آنچه از او به چشم می آید ، همان بال مگسی است ) .

71

پس بلید پاشنه ها بر زمین بیفشارد و سر انگشتن را بالا گیرد و بر انگشتان پای راست او آب بریزند . آنگاه دروج نسو به سر انگشتان پای چپ می گریزد . پس باید به سر انگشتان پای چپ او آب بریزند . سپس دروج نسو به پیکر مگسی ......................................................................................(دنباله جمله مانند بند 16 همین فر)

72

. . . پس بر توست که پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی : ..............................................................................................................................( بند های 19و 20 و 21 همین فر)

بخش هشتم

73

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مزداپرستان پوینده یا دونده یا سواره یا ارابه رانان به آتشی برسند که مرداری را در آن می پزند یا می سوزانند ، چه باید بکنند ؟

74

اهوره مزدا پاسخ دادد : آنان باید کسی را که مردار می سوزاند ، بکشند . باید مردار سوز را بی چون و چرا بکشند . آنگاه باید دیگ و سه پایه را از جای بر کنند و سرنگون بیفگنند .

75

آنگاه همه ی هیزمی را که در آن جاست ـ خواه هیزم درختانی که تخمه آتش در آنهاست ، خواه بسته هیزم هایی که برای همان آتش آماده شده است ـ بدان آتش برافروزند . پس آنها را از هم بپاشند و بپراگنند تا آتش هرچه زودتر خاموش شود .

76

باید نخستین بسته را روی زمین ، یک ویتستی دور از آتش مردار سوز بگذارند و از هم بپاشند و بپراگنند تا آتش هرچه زودتر خاموش شود .

77

باید دومین بسته را ..................................................( این جمله و شش جمله ی دیگر که پس از آن که تا باید هشتمین ادامه می یابد ، مانند بند 76 دنبال می شود )

78

باید نهمین بسته را ............................................................................................................................................( این جمله نیز مانند بند 76 تمام می شود .)

79-80

ای سپیتمان زرتشت ! هرگاه کسی اشونانه از چوب او رواسنی یا وهو ـ گون یا وهو کرتی یا هذا ـ نئپتا یا هر چوب خوشبوی دیگری ، هیزم برای آتش بیاورد ، از هر سویی که باد ، بوی خوش آن آتش ببرد ، هزار تن از دیوان ناپیدا ، هزاران تن از دیوان ـ زادگان تاریکی ـ هزاران جفت از جادوان و پریان در آن آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ می افتند و کشته می شوند .

بخش نهم

81

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش مردار سوز را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ف پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، ده هزار پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

82

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش سر گین سوز را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، هزار پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

83

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش تپاله سوز را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، پانصد پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

84

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش کوره آجر پزی را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، چهارصد پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

85

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش کوره ی سفالگری را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، به شمار سفالینه هایی که در آن آتش پخته شده است ، پاره های آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

86

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش کوره ی گاو آهن سازی را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، به شماره ی گیاهانی که در پی کار با گاو آهنهای ساخت آن کوره در کشتزار روییده است ، پاره های آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

87

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش بوته ی زرگری را را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، یکصد پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

88

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش بوته ی سیم گدازی را را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، نود پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

89

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش بوته ی برنج گدازی را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، هشتاد پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

90

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش کوره ی آهنگری را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، هفتاد پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

91

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش تنور نانوایی را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، شصت پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

92

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش زیر دیگ را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، پنجاه پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

93

ای دادا ر جهان استومند ! ای اشون ! کسی که آتش اردوگاهی را به آتش دادگاه باز گرداند ، پس از جدا شدن جان از تن او ، پاداش وی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاداش وی همان پاداش کسی است که در این جهان استومند ، چهل پاره آتش را به آتش دادگاه برده باشد .

`123+/

فرگرد نهم

بخش یکم (الف) 1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که بخواهد تن آلوده به مرداری را پاک کند ، به کدام کس باید روی آورد ؟

2

اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت! به اشون مردی که راست سخن بگوید ؛ منثره ی ورجاوند را آموخته باشد و روشهای آلایش زدایی را ـ آنگونه که در دین مزدا آمده است ـ به نیکوترین شیوه بداند . چنین مردی باید گیاهان را از روی زمین چهار گوشه ای به گستردگی نه وی بازو برکند .

3

این چهار گوشه باید در آن بخش از زمین باشند که در آن کمترین ..........................................................................................................( دنباله جمله مانند بند 15 فر 3 است )

4-5

................................................................................................................................................................................................( بندهای 16 و 17 فر3)

6

پس گودالی بکنند اگر تابستان باشد به گودی دو انگشت و اگر زمستان و یخ بندان باشد به گودی چهار انگشت . . .

7

. . . و گودال های دوم و سوم و چهارم و پنجم و ششم را نیز همان گونه بکنند غ اگر تابستان باشد به گودی دو انگشت و اگر زمستان و یخ بندان باشد به گودی چهار انگشت . ( در این شش گودال که باید به ترتیب از اپاختر به نیمروز کنده شود گمیز می ریزند )

8

این گودال ها چه اندازه باید از یکدیگر دور باشد ؟ یک گام . یک گام چه اندازه است ؟ به اندازه ی سه پا .( شاید منظور از پا در اینجا ، درازای کف پای یک شخص معمولی بزرگسال باشد که سه برابر آن یک گام شمرده می شود .)

9

آنگاه سه گودال دیگر بکنند ؛ اگر تابستان باشد به گودی دو انگشت و اگر زمستان و یخ بندان باشد به گودی چهار انگشت . چه اندازه دور از شش گودال پیشین ؟ سه گام . گامهایی به چه اندازه ؟ بدان اندازه که هنگام راه رفتن برداشته شود . چنین گامهای سه گانه ای چه اندازه است ؟ به اندازه نه پا .

10

پس با کاردی فلزی گرداگرد این زمین شیاری بکشند . چه اندازه دور از گودال ها ؟ سه گام . گامهایی به چه اندازه ؟ بدان اندازه که هنگام راه رفتن برداشته شود چنین گامهای سه گانه ی چه اندازه است ؟ به اندازه ی نه پا .

11

باید دوازده شیار بکنند : سه شیارگرداگرد نخستین سه گودال ، سه شیار گردا گرد نخستین شش گودال ، سه شیار گرداگرد آخرین سه گودال و سه شیار گرداگرد همه ی نه گودال . باید در هریک از فاصله های نه پایی سنگها یا سفالینه ها یا کنده های درخت یا کلوخها یا هر چیز سخت دیگری را همچون پلّه ای برسرگودالهل بگذارند .

بخش یکم

(ب) 12

آنگاه باید ناپاک به سوی گودالها گام بردارد و تو ـ ای زرتشت ! ـ در کنار شیار بایست و بر خوان : « ای مزدا ! ای شهریار برزگ ! منش نیک و روان اشونان و نیایش آرمیتی و شور دل ، همه را به سرای تو می آورم تا تو به نیروی پایدار خویش نها را جاودانه نگاهدار باشی .» . . . و ناپاک این گفتار رابرخواند : « ای مزدا ! ای شهریار بزرگ ! منش نیک .............................................................................................................................................. ( همان بند 10 یس. 49 تکرار می شود )

13

بر زبان راندن هریک از واژگان این نیایش ، اهریمن را فرو کوبد، دیو خشم خونین درفش را فرو افگند ، دیوان مزندری را درهم شکند ، همهی دیوان را به ستوه آورد و دروج را ناتوان و ناتوان تر کند .

14

ای سپیتمان زرتشت ! چوبی نه گره بجوی و چمچه ای برنجین یا سربین را بر سر آن چوب ببند و با آن بر تن ناپاک گمیز بریز .

15

نخست باید دستهایش را بشویند . اگر دستهایش نخست شسته نشود ، همه ی تن خویش را ناپاک می کند . هنگامی که دستهایش را سه بار شستند ، باید بر سر او گمیز بریزند . آنگاه دروج نسو به پیش ، به میان ابروان وی می گریزد .

16-27

....................................................................................................................................................................................................( بندهای 40-71 فر 8 با اندک دگرگونی )

28

بر سر نخستین گودال ، ناپاک از نسو آزادتر شود . پس تو باید این سخنان دیو افگن و بسیار درمان بخش را به بانگ بلند برخوانی : «یثه آهو ویریو .. . » ( بندهای 19-21 فر 8) برسر دومین گودال . . . ( سه سطر آغاز همین بند ) برسر سومین گودال . . . ( سه سطر آغاز همین بند ) برسر چهارمین گودال . . . ( سه سطر آغاز همین بند ) برسر پنجمین گودال . . . ( سه سطر اغاز همین بند ) برسر ششمین گودال . . . ( سه سطر آغاز همین بند )

29

پس از آن ناپاک باید در درون شیارها ، چهار انگشت بیرون از شیارهای شش گودال نخستین بنشیند در آنجا باید تن خویش را با مشتهای پر از خاک بمالد .

30 باید پانزده بار از زمین برای او خاک برگیرند تاتن خویش را با آن خاک بمالد . پس چندان درنگ کنند که تنوی تا واپسین موی تارک سرش خشک شود .

31 هنگامی که تن او خشک شود باید بر سر گودال های آب بایستد بر سر نخستین گودال باید تن خود را یک بار باآب بشوید . بر سر دومین گودال باید تن خود را دو بار باآب بشوید . بر سر سومین گودال باید تن خود را سه بار باآب بشوید .

32

پس باید تن خویش را با خوشبو هایی چون او رواسنی یا وهو ـ گون یه وهو ـ کرتی یا هذا نئپتا یا هر گیاه خوشبوی دیگری ، خوشبو کند و پس از آن می تواند جامه هایش را بپوشد وبه خانه اش باز گردد .

33

او باید در درون خانه در جای ناپاکان و جدا از دیگر مزداپرستان بماند . او نباید به آتش و آب و خاک و پارپایان و درختان و اشونان ـ خواه مرد ، خواه زن نزدیک شود . و بدین سان سه شب را سپری کند . پس از گذشتن سه شب ، تن خویش را بشوید و پوشاک خود را با گمیز و اب بشوید و پاک کند .

34

پس دیگر باره در درون خانه در جای ناپاکان و جدا از دیگر ........................................................................................( مانند بند 33 است با دگرگونی سه شب به شش شب )

35

پس دیگر باره در درون خانه در جای ناپاکان و جدا از دیگر ........................................................................................( مانند بند 33 است با دگرگونی سه شب به نه شب )

36

از آن پس ، او می تواند به آتش و آب و خاک و چارپایان و درختان و اشونان ـ خواه مرد ، خواه زن ـ نزدیک شود .

بخش دوم

37

پاک کننده باید موبد را در برابر آفرین و آمرزش خواهی وی ، شهریار را به ارزش اشتر نر پر بهایی ، شهربان را به ارزش نریانی ، دهخدا را به ارزش ورزاوی و خانه خدا را به ارزش ماده گاو سه ساله ای پاک کند .

38

پاک کننده باید بانوی خانواده را به ارزش ماده گاو شخم زنی ، کنیز خانواده را به ارزش ماده گاو بار کشی و کوچک ترین فرزند خانواده را به ارزش بّر ه ای پاک کند .

39

چنین است نامهای چارپایان گونه گونی که مزداپرستان ـ اگر بتوانند ـ باید به پاک کننده بدهند . اما اگر نتوانند این دستمزد را بدهند ، باید هرگونه پاداش دیگری که می توانند ، بدو بدهند تا آن مرد پاک کننده خشنود و بی رنجش از خانه شان بیرون رود . . .

40

. . . زیرا اگر پاک کننده ای ناخشنود و رنجیده خانه شان را پشت سر گذارد ، دروج نسو از راه بینی و چشم ها و زبان و آرواره ها و اندامهای نرینگی و مادینگی و پشت ، تن آنان را می آلاید .

41

دروج نسو بر آنان فرود می اید و تابن ناخنهاشان را می گیرد و از آن پس ، همواره ناپاک می مانند . ای سپیتمان زرتشت ! براستی خورشید و ماه و ستارگان از تابش برآلودگان به مردار اندوهناک می شوند .

42

ای سپیتمان زرتشت ! کسی که پاک کننده را خشنود کند ، آتش را خشنود می کند ؛ آب را خشنود می کند ؛ خاک را خشنودمی کند ؛ درختان را خشنود می کند ؛ اَشون مردان و اشون زنان خشنود می کند .

43

زرتشت از اهوره مزداپرسید : ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! پاداش کسی که آلوده به مرداری را از نسو پاک کند، پس از جداشدن جان از تن وی چیست ؟

44

اهوره مزداپاسخ داد : تو می توانی او را نوید دهی که در جهان دیگر ، آسایش و خوشی پایدار بهشت ، پاداش اوست .

45

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چگونه با دروج نسو که از پیکر مرده به تن می تازد نبرد کنم ؟ چگونه با نسو که از پیکر مرده بر می آید و زنده را می آلاید ، بستیزم .

46

اهوره مزدا پاسخ داد : آن بخشهایی از گاهان را که باید دوبار خوانده شود ، به بانگ بلند بر خوان . آن بخشهایی از گاهان را که باید سه بار خوانده شود ، به بانگ بلند بر خوان . آن بخشهایی از گاهان را که باید چهاربار خوانده شود ، به بانگ بلند بر خوان . دروج همچون تیر خود پر، همچون فرش زمین ـ هنگام پایان سال ـ همچون جامه زمین ـ که موسی بیش نپاید ـ دور و ناپدید شود ( فرش زمین و جامه زمین هر دو کنایه از سبزه و گیاه است )

بخش سوم

47

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر کسی شیوه های پاک کردن آلودگان ـ آنگونه که در دین مزدا آمده است ـ نیاموخته باشد و بخواهد ناپاکی را پاک کند ، مزداپرستان چه باید بکنند ؟ چگونه با دروج نسو که از پیکر مرده به تن می تازد ، نبرد کنیم . چگونه با نسو که از پیکر مرده برمی آید و زنده را می آلاید ، بستیزم ؟

48

اهوره مزدا پاسخ داد : دروج نسو نیرومند تر از آن می شود که پیش از آن بود . نسو نیرومند تر از آن می شود و از آن پس ، بیماری و مرگ و تباهی دیو آفریده بیش از پیش بر مردمان چیرگی می یابد .

49

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! پاد افره گناه چنین کسی چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : مزداپرستان باید او را به بند درکشند ؛ نخست دست هایش را ببندند ؛ آنگاه جامه هایش را از تن بر گیرند ؛ پس آنگاه پوستش را از تن بر کشند و سرش را ازتن ببرند و مردارش را نزد آزمند ترین پرندگان آفریده ی سپند مینو ، نزد پرندگان مردار خوار ، نزد غرابان بیندازند و چنین بگویند : مردی که در این جاست ، از همه ی اندیشه ها و گفتارها و کردارهای اهریمنی خویش پشیمان شده است . . .

50

. . . اگر کردار اهریمنی ............................................................................................................................( بند 21 فر 3)

51

ای اهوره مزدا! آن کیست که هراس به دلها می افگند ؟ آن کیست که فراوانی و افزونی را از جهان بر می گیرد و بیماری و مرگ می آورد ؟

52

ای سپیتمان زرتشت ! چنین کسی اشموغ نا اشونی است که در این جهان استومند بخواهد ناپاکی را پاک کند ، بی آنکه شیوه های پاک کردن آلودگان را به روش دین مزداآموخته باشد .

53

ای سپیتمان زرتشت ! از آن پس ، آسایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی ورویش و بالیدن گندم و گیاه از آن سرزمین و از آن کشتزار ها دور می شود .( بند 52فر13 )

54

ای دادار جهان استومند ! ای اشون !

کی اسایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه ، دیگر باره بدان سرزمین و بدان کشتزارها باز می گردد ؟

55-56

اهوره مزدا پاسخ داد : آسایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه هرگز بدان سرزمین و بدان کشتزارها باز نمی گرد د تا آن اشموغ نا اشون را بکشند و در انجا سه شبانروز در برابر آتش فروزان و برسم دسته بسته ، هوم بر دست گیرند و سروش پارسا را بستایند و نیاز پیشکش آورند .

57

پس آنگاه سایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه دیگر باره بدان سرزمین و بدان کشتزارها باز می گردد.

فرگرد دهم

این است آن بخش هایی از گاهان که باید دو بار خوانده شود .

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چگونه با دروج نسو که از پیکر مرده به تن زنده می تازد نبرد کنم ؟ چگونه با نسو که از پیکر مرده بر می اید و تن زنده را می آلاید بستیزم ؟

2

اهوره مزدا پاسخ داد : آن بخشهایی از گاهان را .......................................................................................................................................................................................( بند 46فر ، 9 )

3 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است آن بخشهایی از گاهان که باید دو بار خوانده شود ؟

4

اهوره مزدا پاسخ داد : این است آن بخشهایی از گاهان که باید دو بار بر خوانده شود و تو باید آنها را به بانگ بلند برخوانی : .........................................( یس .28 بند 1 ؛ یس . 41 بند 5 ؛ یس 35 بند 2 ؛ یس 43 بند 1 ؛ یس 35 بند 8 ؛ یس 47 بند 1 ؛ یس 39 بند 4 ؛ یس 51 بند 1 ؛ یس 41 بند 3 ؛ یس 51 بند 1 )

5 پس از آن که دو بار این بخ های گاهان را بر خواندی ، بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی : « من اهریمن را از این خانه ، از این روستا ، از این شهر ، از این کشور ، از پیکر مرده به مردار آلوده ، از پیکر زن به مردار آلوده ، از خانه خدا ، از دهخدا ، از شهربان ، از شهریار و از همه ی جهان پاک اهورایی دور می رانم . . .

6

. . . من نسو را دور می رانم . من آلایش آشکار و پنهان را از این خانه . . . ( دنباله جمله مانند بند 5 است )

7

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است آن بخشهایی از گاهان که باید سه بار برخوانده شود ؟

8

اهوره مدا پاسخ داد : این است آن بخش هایی از گاهان که باید سه بار برخوانده شود و تو باید سه بار آنها را به بانگ بلند برخوانی : ...................................................................................................................................................................................( یس 27 بند 14 ؛ یس 33 بند 11 ؛ یس 35 بند 5 ؛ یس 53 بند 9 )

9

پس از آن که سه بار این بخش های گاهان را برخواندی ، برتست که این پیروزمندترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی : « من ایندر ، ورو و نانگ هیثیه دیو را از این خانه ، از این روستا ، از این شهر ، از این کشور ، از پیکر مرده آلوده به مردار ، از پیکر زن آلوده به مردار ، از خانه خدا ، از دهخدا ، از شهربان ، از شهریار و از همه ی جهان اهورایی دور می رانم . . .

10

. . . من توروی و زیریچ را از خانه ...........................................................................................................................................( دنباله جمله مانند بند 9 است )

11

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است آن بخش هایی از گاهان که باید چهار بار بر خوانده شود ؟

12

اهوره مزدا پاسخ داد : این است آن بخش هایی از گاهان که باید چهار بار برخوانده شود و تو باید چهار بار آنها را به بانگ بلند برخوانی : ....................................................................................................................................................................................................................( یس 27 بند 13 ؛ یس 34 بند 15 ؛ یس 54 بند )

13

پس از آنکه چهار بار این بخش های گاهان را بر خواندی ، بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی : « من دیو خشم خونین درفش و اکتش را از این خانه ، از این روستا ، از این شهر ازاین کشور ، از پیکر مرد آلوده به مردار ، ا زخانه خدا ، از دهخدا ، از شهربان ، از شهریار و از همه ی جهان اهورایی دور می رانم .

14

. . . من دیوان ورن و دیو وات را از این خانه ..........................................................................................................................................................................................................( دنباله جمله مانند بند 13 است )

15

این است آن بخش هایی از گاهان که باید دو بار خوانده شود . این است آن بخش هایی از گاهان که باید سه بار خوانده شود . این است آن بخش هایی از گاهان که باید چهار بار خوانده شود .

16

این است سخنانی که اهریمن را فرو می کوبد . این است سخنانی که دیو خشم خونین درفش را فرو می کوبد . این است سخنانی که دیوان مازندری را فرو می کوبد . این است سخنانی که همه دیوان را فرو می کوبد .

17

این است سخنانی که در همستاری با دروج نسو بکار آید ؛ دروج نسو که از پیکر مرده به تن زنده می تازد ؛ که از پیکر مرده بر می آید و تن زنده را می آلاید .

18

پس تو ای زرتشت ! باید در بی اب و گیاه ترین بخش زمین ، در تهی ترین و خشک ترین جای این زمین نه گودال بکنی ؛ زیرا پاکی در زندگی این جهانی ، بزرگترین نیکی برای مردمان است : آن پاکی که مردمان از دین مزدا در یابند تا خویشتن را با اندیشه و گفتار و کردار نیک پاک کنند .

19

ای مرد اشون ! خویشتن راپاک بدار ! هرکس در این جهان زیرین می تواند پاکی را برای خویشتن بدست آورد : خود را با اندیشه و گفتار و کردار نیک پاک کند .

20

.....................................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 19-21 فر 8)

فرگرد یازدهم

1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چگونه خانه را ، آتش را ، آب را ، خاک را ، ستوران را ، گیاهان را ، اشون مرد را ، اشون زن را ، ستارگان را ، ماه را ، خورشید را ، روشنی بی پایان را و همه ی آفریدگان نیک مزدا ـ زادگان سپند مینو ـ را پاک کنم ؟

2

اهوره مزدا پاسخ داد : تو نیایشهای ویژه پاک کردن آلودگان را برخوان ، آنگاه خانه ، آتش ، آب ، خاک ، ستوران ، گیاهان ، اشون مرد ، اشون زن ، ستارگان ، ماه ، خورشید ، روشنی بی پایان و همه ی آفریدگان نیک مزدا ـ زادگان سپند مینو ـ پاک می شوند .

3

بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی . بر تست که اهون و یریه را پنج بار بسرایی : .....................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 19-20 فر 8)

4

چون بخواهی خانه را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 49 بند 1) چون بخواهی آتش را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 36 بند 1)

5

چون بخواهی آب را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 38 بند 3) چون بخواهی خاک را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 38 بند 1 )

6

چون بخواهی ستوران را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 35 بند 4 )

چون بخواهی گیاهان را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 48 بند 6 )

7

چون بخواهی اشون مرد یا اشون زن را پاک کنی ، این نیایش را به بانگ بلند بر خوان : ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 54 بند 1 )

8

پس بر تست که این پیروزمند ترین و جاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی . برتست که تو اهون و یریه . . . را هشت بار بسرایی : ......................................................................................................................................................................................................................................................................................(بند های 19-20 فر 8)

9

من «خشم» را دور می رانم . من « نسو » را دور می رانم . من «آلایش اشکار »را دور می رانم . من «آلایش پنهان » را دور می رانم . من «خرو »را دور می رانم . من «خرو یغنی » را دور می رانم . من «بویذی » را دور می رانم . من «بویذیژا » را دور می رانم . من «کوندی» را دور می رانم . من «کوندیز» را دور می رانم . من «بوشاسپ» زرد را دور می رانم . من «بوشاسپ » دراز دست را دور می رانم . من «مویذی » را دور می رانم . من «کبست » را دور می رانم . من آن پری را که بر اتش و آب و خاک و ستور و گیاه فرودآید ، دور می رانم . من آن دیو ناپاکی را که بر آتش و آب و خاک و ستور و گیاه فرود آید ، دور می رانم .

10

ای اهریمن تبهکار ! من تو را از آتش و آب و خاک و ستور و گیاه و اشون مرد و اشون زن ، از ستارگان و ماه و خورشید و فروغ بی اغاز و از همه ی افریدگان نیک مزدا ـ زادگان سپند مینو ـ دور می رانم .

11

پس بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی . بر تست که اهون و یریه . . . را چهار بار بسرایی : ..................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 19 - 20 فر 8 )

12

خشم دور رانده شود . . . ( همه ی نامهای بند 9 به ترتیب با دور رانده شود . تکرار می شود )

13

ای اهریمن تبهکار ! تو آتش و اب و خاک و ستور و گیاه و اشون مرد و اشون زن و ستارگان و ماه و خورشید و روشنی بی پایان و همه ی آفریدگان نیک مزدا ـ زادگان سپند مینو ـ دور رانده شوی .

14

پس بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی . بر تست که این نیایش را چهار بار بسرایی : ..................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 34 بند 15 )

15-16

.............................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 9 و 10همین فر)

17

پس بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی . بر تست که نیایش « ایریمن یشه » را چهار بار بسرایی : ..................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 54 بند 1 )

18-19

.........................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 12 و 13 همین فر )

20

پس بر تست که این پیروزمند ترین و چاره بخش ترین باژ را از بر بخوانی . بر تست که نیایش « اهون یریه . . . » را چهار بار بسرایی : ..................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 19 و 20 فر 8)

فرگرد دوازدهم

1

هر گاه پدر یا ادر کسی بمیرد ، تا کی ـ پسر برای پدر و دختر برای مادر ـ باید در« اپه مان »باشد ؟ ( رهنمودهای پاک کردن الودگان به مردار در فرگردهای پیشین ، جنبه ی همگانی دارد و به خویشاوندی با شخص درگذشته پیوند نمی یابد . اما آنچه در این فرگرد می اید ، تنها به خویشاوندان نزدیک مرده اختصاص می یابد . موضوع بندهای این فرگرد ، مدت ماندن در « اپه مان » برای خویشاوندان گوناگون است . درباره اپه مان و موضوع این فرگرد ........یاد .) تاکی برای نیکوکار و تا کی برای گناهکار ؟( تاکی اگر شخص مرده در وضعیّت پاکی و تقدّس باشد و تا کی اگر وی در حالت پشو تنو باشد؟) اهوره مزدا پاسخ داد : برای نیکوکار سی روز و برای گناهکار شصت روز باید در اپه مان باشد .

2

ای دادار جهان استومند ! ی اشون ! چگونه خاک را پاک کنیم ؟ چگونه خانه را دیگر باره پاک توان کرد ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : با سه بار شستن تن . با سه بار شستن جامه ها . با سه بار برخواندن گاهان . با پیشکش بردننیازی نزد آتش من . با پیشکش بردن برسم دسته بسته و با نیاز بردن اشامیدنی نزد آب نیک . ای سپیتمان زرتشت ! پس ان خانه پاک شود و آب و آتش و امشاسپندان بدان خانه درآیند .

3

هرگاه پسر یا دختر کسی بمیرد ، تا کی پدر برای پسر ومادر برای دختر ـ باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای نیکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا . . . (دنباله بند 1)

4

ای دادار . . . ( بند 2)

5

هرگاه برادر یا خواهر کسی بمیرد ، تا کی ـ برادر برای برادر و خاهر برای خواهر ـ باید در اپه ماباشند ؟ تا کی برای نیکوکار و تا کی برای گناهکار؟ اهوره مزدا . . . ( دنباله بند 1)

6

ای دادار . . . ( بند 2)

7

هرگاه خانه خدای یا بانوی خانه بمیرد ، تا کی باید در اپه ماباشند ؟تا کی برای نیکوکار و تا کی برای گناهکار؟ اهورهمزدا پاسخ داد : برای نیکوکار شش ماه و برای گناهکار یک سال باید در اپه مان باشند .

8

ای دادار . . . ( بند 2)

9

هرگاه پدر بزرگ یا مادر بزرگ کسی بمیرد ، تا کی ـ نبیره ی نرینه برای پدر بزرگ و نبیره ی مادینه برای مادر بزرگ ـ باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای یکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : برای نیکوکار بیست و پنج روز و برای گناهکار پنجاه روز باید در اپه مان باشد .

10

ای دادار . . . ( بند 2)

11

هرگاه نبیره ی نرینه یا نبیره ی مادینه کسی بمیرد ، تا کی ـ پدر بزرگ برای نبیره ی نرینه و مادر بزرگ برای نبیره ی مادینه ـ باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای یکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا . . . بند 2

12

ای دادار . . . ( بند 2)

13

هرگاه عمو یا عمه یا خاله یا دایی کسی بمیرد ، تا کی برادر زاده یا خواهر زاده نرینه برای عمو یا دایی و برادر زاده یا خواهر زاده مادینه برای عمه یا خاله ـ باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای نیکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : برای نیکوکار بیست روز و برای گناهکار چهل روز باید در اپه مان باشد .

14

ای دادار . . . ( بند 2)

15

هرگاه عمو زاده یا عمه زاده یا خاله زاده یا دایی زاده کسی بمیرد ، تا کی باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای نیکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : برای نیکوکار پانزده روز و برای گناهکار سی روز باید در اپه مان باشد .

16

ای دادار . . . ( بند 2)

17

هرگاه نبیره ی عمو یا عمه یا خاله یا دایی کسی بمیرد ، تا کی باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای نیکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : برای نیکوکار ده روز و برای گناهکار بیست روز باید در اپه مان باشد .

18

ای دادار . . . ( بند 2)

19

هرگاه نبیره ی عمو زاده یا عمه زاده یا خاله زاده یا دایی زاده کسی بمیرد ، تا کی باید در اپه مان باشد ؟ تا کی برای نیکوکار و تاکی برای گناهکار ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : برای نیکوکار پنج روز و برای گناهکار ده روز باید در اپه مان باشد .

20

ای دادار . . . ( بند 2)

21

هرگاه بیگانه ای که پیرو دین راستی نباشد ، بمیرد ، چند تن از آفریدگان سپند مینو را آشگارا یا پنهانی می آلاید ؟

22-24

....................................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 36 -38 فر 5 )

فرگرد سیزدهم

بخش یکم ( الف) 1

کدام است آن افریده نیک در میان افریدگان سپند مینو که از نیمه شب تا دمیدن خورشید ، هزاران آفیده ی اهریمن را می کشد ؟

2

اهوره مزدا پاسخ داد : سگ خار پشت بلند و باریک پوزه ، سگ ونگهاپره که مردم بد زبان دوژاک می نامندش . این است این آفریده نیک در میان آفریدگان سپندمینو که از نیمه شب تا دمیدن خورشید ، هزاران آفریده ی اهریمن را می کشد .

3

ای زرتشت ! هرکس سگ خار پشت بلند و باریک پوزه ، سگ ونگهاپره که مردم بد زبان دوژاک می نامندش بکشد ، روان خویش را تا نه پشت می کشد و اگر تاوان گناه خود را در زندگانی این جهانی با پیشکش بردن نیازی نزد سروش ندهد ، راهی به چینودپل نباید .

4

ای دادار جهان استومند ! ای اشون !

هرکس سگ خار پشت بلند و باریک پوزه ، سگ ونگهاپره که مردم بد زبان دوژاک می نامندش بکشد پاد افره گناهش چیست ؟ اهورمزدا پاسخ داد : هزارتازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه باسرو شو ـ چرن .

بخش یکم (ب)

5

کدام است آن آفریده ی بد در میان آفریدگان اهریمن که ز نیمه شب تا دمیدن خورشید ، هزاران آفریده ی سپند مینو را می کشد ؟

6

اهوره مزدا پاسخ داد : دیوی که « زیری مینگوره » نام دارد و مردم بد زبان « زیری میاک » می نامندش . این است آن آفریده ی بد در میان آفریدگان اهریمن که از نیمه شب تا دمیدن خورشید ، هزاران آفریده ی سپند مینو را بکشد .

7

ای زرتشت ! هر کس دیوی که « زیری مینگوره » نام دارد و مردم بد زبان « زیری میاک » می نامندش ـ بکشد ، گناهانش در اندیشه و گفتار و کردار ـ بدان گونه که آیین پتت را بجای آورده باشد ـ بخشوده شود و تاوان آن داده شود .

بخش دو م 8

هر کس سگ گله ، سگ خانگی یا سگ ولگرد یا سگ پرورده ای را بزند و بکشد ، روان او هنگام رفتن به جهان دیگر ، با شیونی بلند تر از شیون گوسفندی که گرگی در جنگلی بزرگ بدون شبیخون زده باشد ، پرواز کند .

9

. . . هیچ روانی در جهان دیگر با روان از تن جدا شده ی او دیدار نکند و در برابر زوزه و شبیخون دیوان ، به وی یاری نرساند . سگ نگهبان چینود پل در برابر زوزه و شبیخون دیوان ، به وی یاری نرساند .

10

هر گاه کسی سگ گله ای را چنان بزند که از کار بیفتد و یا گوش و یا چنگالش را ببرد و دزد یا گرگی به گلّه دستبرد زند و گوسفندی را برباید و سگ نتواند هیچ گونه هشداری بدهد ، او باید تاوان گوسفند ربوده را بدهد و برا زخمی که بر سگ زده است ، پاد افره گناه زخمی کردن آگاهانه بر او رواست .

11

هر گاه کسی سگ خانگی را چنان بزند که از کار بیفتد و یا گوش و یا چنگالش را ببرد و دزد یا گرگی به خانه دستبرد زند و کالایی را برباید و سگ نتواند هیچ گونه هشداری بدهد ، او باید تاوان کالایی که ربوده را بدهد و برا زخمی که بر سگ زده است ، پاد افره گناه زخمی کردن آگاهانه بر او رواست .

12

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه کسی سگ گلّه ای را چنان بزند که از هوش برود و جان بدهد ، پاد افره گناهش چیست : اهوره مزدا پاسخ داد : هشتصد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هشتصد تازیانه با سرو شو ـ چرن .

13

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه کسی سگی خانگی را . . . ( بند 12 با شماره ی هفتصد به جای هشتصد )

14

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه کسی سگی ولگرد را . . . ( بند 12 با شماره ی ششصد به جای هشتصد )

15

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! هرگاه کسی توله سگی را . . . ( بند 12 با شماره ی پانصد به جای هشتصد )

16

همین پادافره ، کیفرش کشتن سگ « جژو » ، سگ «ویژو » ، سیاه گوش ، سگ اوروپی تیز دندان و روباه تند رو است . همین پادافره ، کیفر کشتن هرگونه سگی جز سگ آبی است .

بخش سوم

17

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است سگی که باید آن را سگ گله خواند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : سگی است که تا یک یو جیستی گرداگرد گله می گردد و آن را از گرگ و دزداسداری می کند .

18

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است سگی که باید آن را سگ خانگی خواند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : سگی است که تا یک هاسر گرداگرد گله می گردد و آن را از گرگ و دزد پاسداری می کند .

19

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است سگی که باید آن را سگ ولگرد خواند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : سگی است که هیچ یک از تواناییهای گان دیگر را نشان نمی دهد و تنها در پی تن پروری است .

بخش چهارم

20

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به سگ گله خوراک بد دهد گناه او چه اندازه است ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه او همچند گناه کسی است که به سرور بزرگترین خانواده خوراک بد بدهد .

21

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به سگ خانگی خوراک بد دهد گناه او چه اندازه است ؟ اهورهمزدا پاسخ داد : گناه او همچند گناه کسی است که به سرور خانواده میان مایه خوراک بد بدهد .

22

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به سگ ولگرد خوراک بد دهد گناه او چه اندازه است ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه او همچند گناه کسی است که به آتربانی اشون که به خانه اش بیاید خوراک بد بدهد .

23

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به توله سگی خوراک بد دهد گناه او چه اندازه است ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : گناه او همچند گناه کسی است که به نوجوانی اشون زاده و به پانزده سالگی رسیده ، خوراک بد بدهد .

24

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به سگ گله ای خوراک بد دهد پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره اش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

25

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به سگ خانگی خوراک بد دهد پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاد افره گناهش نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

26

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به سگی ولگرد خوراک بد دهد پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاد افره گناهش هفتاد تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هفتاد تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

27

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که به توله سگی خوراک بد دهد پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : پاد افره گناهش پنجاه تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، پنجاه تازیانه با سرو شو ـ چرن است .

28

در میان آفریدگان سپند مینو ، این سگ است که اگر بدو خوراک ندهند و همواره سرگرم به کار پاسداری از چیزهایی باشد که بهره ای از آنها بدو نمی رسد ، زودتر از همه پیر و ناتوان می شود . پس او را شیر و چربی و گوشت بیاور که خوراک بایسته اوست .

بخش پنجم 29

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر در خانه ی مزداپرستی ، سگی هار یا سگی ناگاه گیر باشد ، مزداپرستان چه باید بکنند ؟

30

اهوره مزدا پاسخ داد : آنان باید چنبری چوبین به استبری یک اشتی ـ از چوب سخت ـ و یا به ستبری دو اشتی ـ از چوب نرم ـ برگردن او بگذارند و او را از دو سوی آن چنبر به جایی ببندند .

31

. . . اگر چنین نکنند و سگ هار یا سگ ناگاه گیر ، تن گوسفندی را به دندان بگزد یا کسی را زخمی کند ، پاد افره ی گناه خونریزی آگاهانه بر آن سگ رواست .

32

اگر سگی ، گوسفندی را به دندان بگزد یا کسی را زخمی کند ، نخستین با باید گوش راستش را ببرند و دومین بار گوش چپش را . . .

33

. . . سومین بار پای راستش را و چهارمین بار پای چپش را . . .

34

. . . و پنجمین بار دمش را . بنابراین باید چنین سگی را از دو سوی چنبری که بر گردنش می گذارند ، به جایی ببندند . اگر چنین نکنند . . .

35

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر در خانه ی مزداپرستی سگی نابویا یا سگی هار باشد ، مزداپرستان چه باید بکنند ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : باید از او نگاهداری کنند و به درمانش بکوشند ؛ همان گونه که درباره ی یکی از پرهیزگاران می کنند .

36

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر آنان به درمان آن سگ بکوشند و با ناکامی روبرو شوند چه باید بکنند ؟

37

اهوره مزدا پاسخ داد : آنان باید . . . (بند 30)

38

اگر چنین نکنند و سگ نابو در گودال یا چاه یا پرتگاه یا رودخانه یا جویی بیفتد و زخمی شود و سپس بمیرد ، آنان پشو تنو می شوند .

بخش ششم

39

ای سپیتمان زرتشت ! من ـ اهوره مزدا ـ آن دارنده جامه و پای پوش بر تن پیوسته ، آن نگاهبان شب زنده دار و تیز دندان را آفریدم که زاده شده است تا خوراک خویش را از مردمان بگیرد و کالا و دارایی آنان را نگاهبانی کند . من ـ اهوره مزدا ـ سگ را با تنی نیرومند و هوشی سرشار برای نبرد با بدکاران و نگاهبانی از کالا و دارایی تو آفریدم .

40

هر آن کس که به بانگ او بیدار شود ، نه دزد و نه گرگ می تواند بی آگاهی او چیزی از خانه وی برباید . گرگ با تن زخم خورده و پاره پاره از خانه ی او دور رانده و گریزان می شود .

بخش هفتم

41

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام یک از دو گونه گرگ ـ گرگی که زاده سگی نرینه و گرگی مادینه یا گرگی زاده از گرگی نرینه وسگی مادینه ـ بیشتر تبهکاری می کند و سزاوارتر است کشته شود ؟ اهوره مزداپاسخ داد ؟ از این دو گونه ی گرگ ، آن که از سگی نرینه و گرگی مادینه است بیشتر تبهکاری می کند واز آن یک که از گرگی نرینه و سگی مادینه زاده شده ، سزاوارتر است که کشته شود .

42

این گونه سگان زاده از سگی نرینه و گرگی مادینه ، به سگ گله ، سگ خانگی ، سگ ولگرد ، وسگ پرورده بتازند و گله ها را تباه کنند . چنین سگانی برای گله ها خونریزتر و زیانبارتر و ویرانگرتر از همه ی دیگر سگانند .

43

این گونه گرگان زاده از سگی نرینه و گرگی مادینه ، به سگ گله ، سگ خانگی ، سگ ولگرد ، وسگ پرورده بتازند و گله ها را تباه کنند . چنین گرگانی برای گله ها خونریزتر و زیانبارتر و ویرانگرتر از همه ی دیگر گرگانند .

بخش هشتم

44

هر سگی سرشت هشت گونه از مردم را دارد : سرشت آتربان ، ارتشتار ، برزیگر ، خنیاگر آواره ، دزد ، جانور درنده ، روسپی و کودک .

45

همچون آتربان ریزه خوار خوان دیگران است . همچون اتربان سپاسگزار است . همچون آتربان به اسانی خورسند می شود . همچون آتربان تنها خواستار نانپاره است . همچون ارتشتار پیشگام است . همچون ارتشتار به نگاهبانی از بهترین چارپایان نبرد می کند . همچون ارتشتار نخستین کسی است که از خانه بیرون می رود .

46

همچون برزیگر هوشیار و کم خواب است . همچون برزیگر نخستین کسی است که از خانه بیرون می رود . همچون برزیگر واپسین کسی است که به خانه باز می گردد . همچون خنیاگر آواره آوازه خوان است . همچون خنیاگر آواره میهمان ناخوانده است همچون خنیاگر آواره نزار است . همچون خنیاگر آواره بینواست .

47

همچون دزد تاریکی را دوست دارد . همچون دزد در تاریکی پرسه می زند . همچون دزد بی پروا خوراک می خورد . همچون دزد نگاهدارنده ای سست پیمان است . همچون جانور درنده تاریکی را دوست دارد . همچون جانور درنده در تاریکی پرسه می زند . همچون جانور درنده بی پروا خوراک می خورد . همچون جانور درنده نگاهدارنده ای سست پیمان است .

48

همچون روسپی نغمه سرایی می کند . همچون روسپی میهمان ناخوانده است . همچون روسپی در گذرگاهها پرسه می زند . همچون روسپی نزار است . همچون روسپی بینواست . همچون کودک پر خواب است . همچون کودک رمنده است . همچون کودک زبان دراز است . همچون کودک چهار دست و چا راه می رود .

بخش نهم

49

اگر آن دو سگ من ـ سگ گله و سگ خانگی ـ گذارشان به خانه ی هریک از مردم اشون من افتد ، هرگز نباید آنها را بیرون رانند ؛ زیرا هیچ خانه ی اهوره افریده ای روی زمین جز با بودن آن دو سگ من ـ سگ گله و سگ خانگی ـ ماندگار نیست .

بخش دهم

50

ای دادار جهان استومند ! ای شون ! هنگامی که سگی با مغز استخوان تباه شده و تخمه ی خشکیده بمیرد ، روان او به کجا می رود؟

51

اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! روانش به سرچشمه ی آبها می رود و در آن جا از هر هزار سگ نرینه و ه هزار سگ مادینه دو سگ آبی ـ یک سگ آبی نرینه و یک سگ ابی مادینه ـ پدید می آید .

52

ای سپیتمان زرتشت ! کسی که سگ آبی را بکشد ، چنان خشکسالی پدید می آورد که چراگاهها را می خشکاند و از آن پس اسایش و باروری و ندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه ، از آن سرزمسن و از آن کشتزار دور می شود .

53

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کی اسایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه ، دیگر باره بدان سرزمین و بدان کشتزار ها باز می گردد ؟

54-55

آسایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه ، هرگز بدان سرزمین و بدان کشتزار ها باز نمی گردد ؛ مگر آن که کشنده ی سگ آبی را بکشد و سه شبانروز در برابر آتش فرروزان و برسم دسته بسته ف هوم بر دست گیرند و روان پاک آن سگ را نیاز پیشکش آورند .

56

پس آن گاه آسایش و باروری و تندرستی و درمان و فراوانی و افزونی و رویش و بالیدن گندم و گیاه ، دیگر باره بدان سرزمین و بدان کشتزار ها باز می گردد.

فرگرد چهاردهم

1

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند تین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که سگ ابی را ـ سگی که از هزار سگ نرینه و هزار سگ مادینه زاده شده است ـ چنان بزند که جان از تن وی جدا شود پاد افره گناهش چیست ؟

2

اهوره مزدا پاسخ داد : باید ده هزار تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، ده هزار تازیانه با سرو شو ـ چرن بدو بزنند . او باید اشونانه و پرهیزگارانه ده هزار بسته هیزم سخت و خشک و پاک را چون تاوانی به روان سگ آبی ، به آتش اهوره مزدا بیاورد .

3

او باید اشونانه و پرهیزگارانه ده هزار بسته هیزم نرم و خشک و پاک از چوب ( اوراسنی ) یا (وهو ـ گون ) یا ( وهو ـ کرتی ) یا ( هذا نئپتا) یا هر گیاه خوشبوی دیگری را چون تاوانی به روان سگ آبی ف به آتش اهوره مزدا بیاورد .

4

او باید اشونانه و پرهیزگارانه ده هزار بسته برسم را ویژه ی آیین کند . او باید ده هزار زور با هوم وشیر پاک به چاکیزگی آماده وبه خوبی وارسی شدهرا ( که اشونی آن را به پاکیزگی اماده و بخوبی وارسی کرده باشد ) چون تاوانی به روان سگ آبی ، پیشکش ایزد بانوی آبها کند .

5

او باید ده هزار مار بر شکم خزنده رابکشد . او باید ده هزار مار سگ نمای را بکشد . او باید ده هزارسنگ پشت را بکشد . او باید ده هزار از قورباغگتنی را که در خشکی می زیند ف بکشد . او باید ده هزار مور دانه کش را بکشد . او باید ده هزار مور گزنده و گودال کن و آسیب رسان را بکشد .

6

او باید ده هزار کرم خاکی را بکشد . او باید ده هزارمگش چندش انگیز را بکشد . او باید ده هزار گودال ناپاک را بینبارد . او باید اشونانه و پرهیزگارانه چهارده دست افزارهای آتش را چون تاوانی به روان سگ آبی ف به اشون مردان بدهد . این افزارها چنین است :

7

دو بار سوخت ویژه آتش ، جاروب ، انبر ، دم آتش افروزی ته پهن و سر باریک ، تبری تیز تیغه با دسته ای نوک تیز ، و تیشه ای تیز تیغه با دسته ای نوک تیز که مزداپرستان بتوانند بدانها برای آتش اهوره مزدا هیزم بشکنند .

8

او باید اشونانه و پرهیزگارانه دستی از افزارهای ایین نیایش را که موبدان بکار گیرند چون تاوانی به روان سگ آبی ، به اشون مردان بدهد . این افزارها چنین است : اشترا ، شیر دان ، پنام ، خرفستر غن ، سرو شو ـ چرن ، آوند میزد ، جامهای شیره ی گیاه ، جامهای هوم ، برسم و هاونی برای کوبیدن گیاه هوم .

9

او باید اشونانه و پرهیزگارانه دستی رزم افزار را که ارتشتارا بکار گیرند ، چون تاوانی به روان سگ آبی ، به اشون مردان بدهد . این افزارها چنین است : نخست زوبین ، دوم خنجر ، سوم گرز ، چهارم کمان ، پنجم ترکشی با شانه بند و سی چوبه تیر برنجین پیکان ، ششم فلاخنی با بندبازو آویز و سی سنگ فلاخن ، هفتم زره ، هشتم زره گردن پوش ، نهم پنام ، دهم خود ، یازدهم کمربند ، دوازدهم جفتی ساق پوش .

10

او باید اشونانه و پرهیزگارانه دستی از افزاهای کار برزیگران را چون تاوانی به روان سگ آبی ، به اشون مردان بدهد ، این افزارها چنین است : گاو آهنی با چارپای خویش زن ( گاو یا اسب ) و یوغ ، تازیانه و گوازه ، هاونی سنگی ، دست اسی برای آرد کردن گندم . . .

11

. . . بیلی برای کندن و کاشتن زمین ، پیمانه سیم پیمایی و پیمانه زر پیمایی . ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چه اندازه سیم ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : به بهای نریانی ای دادار جهان استومند! ای اشون ! چه اندازه زر ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : به بهای اشتری.

12

او باید اشونانه و پرهیزگارانه جوی آبی را چون تاوانی به روان سگ آبی ، برای برزیگری اشون آماده کند . ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! جویی به چه اندازه ؟ اهوره مزا پاسخ داد : به گودی و پهنایی برابر بالای سگی .

13

او باید اشونانه و پرهیزگارانه زمینی بارآور را چون تاوانی به روان سگ آبی ، به اشون مردان بدهد . ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! زمینی به چه اندازه ؟ اهوره مزداپاسخ داد : بدان اندازه که بتوان آن را با دو جوی ـ آنچنان که گفته شد ـ آبیاری کرد .

14

او باید اشونانه و پرهیزگارانه خانه ای با آغلی به درازای نه هاسر با نه نمت را چون تاوانی به روان سگ ابی ، برای اشون مردان بسازد. ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! خانه ای به چه اندازه ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : به اندازه ای که در بالای آن دوازده و در میان آن نه و در پایین آن شش گذرگاه باشد . او باید اشونانه و پرهیزگارانه بستر هایی نیکو با زیر انداز و رو انداز و بالش را چون تاوانی به روان سگ آبی ، به اشون مردان بدهد .

15

او باید اشونانه و پرهیزگارانه دختر دوشیزه ی مرد نادیده ای را چون تاوانی به روان سگ ابی ، به اشون مردی بدهد . ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چگونه دختری ؟ یکی از خواهران یا دختران جوان وی که از مرز پانزده سالگی گذشته و گوشواره هایی در گوشها داشته باشد .

16

او باید اشونانه و پرهیزگارانه چهارده سر ستور کوچک را چون تاوانی به روان سگ ابی به اشن مردان بدهد . او باید چهارده توله سگ را بپرورد و چهارده پل بر آبهای روان ببندد .

17

او باید هجده استبل ویران شده را بازسازی کند و هیجده سگ را از ابگونه هی چرکین ،موی چرکین ، کک و شپش و هه ی ناخوشیهایی که به تن سگ روی می آورد ، پاک کند و درمان بخشد . او باید هیجده اشون مرد را به خوراکی سیر از گوشت و نان و هورا و شراب مهمان کند .

18

چنین است پاد افره ای که او باید تاوان او را بر دوش کشد تا از گناه کردار ناروای خویش ف پاک شود . اگر او این تاوان و پاد افره را بپذیرد ، به جهان اشونان درآید ، اما اگر نپذیرد ، به جهان دوروندان ، بدان جهان تاریک که از تاریکی ساخته شده و زاده ی تاریکی است فرو افتد .

فرگرد پانزدهم

بخش یکم 1

گناهانی که اگر مردمان بدانها دست بیالایند ، پشو تنو می شوند و پشیمانی و دادن تاوان آنان را رهایی نمی بخشد چند تاست ؟

2

اهوره مزدا پاسخ داد : شمار چنین گناهانی پنج است : نخست آن که کسی کیش و ایینی بیگانه و نادرست را با دانش و آگاهی از گناه این کار ، به یکی از اشونان بیاموزد . این گناهی است که او را پشو تنو می کند .

3

دوم آن که کسی استخوانی بسیار سخت و ناجویدنی یا خوراکی بسیار داغ به سگ گله یا سگ خانگی بدهد .

4

اگر آن استخوان چنان درمیان ددانهای سگ فرو رود یا در گلوی اوگیر کند یا آن خوراک داغ چنان دهان و زبانش را بسوزاند که اسیبی ماندگار بدو برسد و بمیرد . این گناهی است که دهنده استخوان یا خوراک را پشو تنو می کند .

5

سوم آن که کسی ماده سگی ابستن را بزند یا با دویدن از پی وی یا با فریاد زدن یا بهم کوفتن دستها بترساندش .

6

اگر ماده سگ در گودالی یا چاهی یا پرتگاهی یا رودخانه ای یاجویی بیفتد و اسیبی ماندگار بدو برسد و بمیرد ، این گناهی است که زننده یا ترساننده ی سگ را پشو تنو می کند .

7

چهارم ان که مردی با زن دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ دشتان مرزی کند . این گناهی است که آن مرد را پشو تنو می کند .

8

پنجم آن که مردی با زنی که جنبش دشتک را در زهدان خویش در می یابد ـ خواه شیر در پستانش آمده باشد ، خواه نه ـ در آمیزد . اگر آسیبی ماندگار بدان زن برسد و بمیرد ، این گناهی است که آن مرد را پشو تنو می کند .

بخش دوم

9

اگر مردی با دختری دوشیزه یا بانویی جوان ـ خواه آن دختر یابانو وابسته به سالار خانواده باشد یا نه ، خواه به شوهر داده شده باشد یا نه ـ همخوابگی کند و آن دختر یا بانو از او آبستن شود ، نباید از شرم مردم با آب و گیاه در خود دشتان نابهنجار پدید آورد .

10

اگر آن دختر یا بانو از شرم مردم با اب و گیاه در خود دشتان نابهنجار پدید آورد ، گناهی برگردن اوست .

11

اگر مردی با دختری دوشیزه یا بانویی جوان ـ خواه آن دختر یابانو وابسته به سالار خانواده باشد یا نه ، خواه به شوهر داده شده باشد یا نه ـ همخوابگی کند و آن دختر یا بانو از او آبستن شود ، نباید از شرم مردم میوه ی زندگی را که در زهدان خویش دارد ، نابود کند .

12

اگر آن زن از شرم مردم میوه زندگی را در زهدان خویش نابود کند ، گناه کشتن فرزند بر گردن او و پدر اوست وپادافره گناه کشتن آگاهانه بر هردوان رواست .

13

اگر مردی با دختری . . . ( دنباله جمله مانند بند 9 تا دختر یابانو ) از او آبستن شود و بگوید « تو مرا ابستن کرده ای » و مرد پاسخ دهد « به جست و جوی پیرزنی برآی و از او بخواه که دشتک تو را بیندازد »

14

. . . و زن نزد پیر زن برود و از او بخواهد که دشتک را بیندازد و پیرزن بنگ یا شئت یا غنان یا فرسپات یا داروهای دیگری که دشتک را می اندازد ف بدو بدهد و مرد بگوید : میوهی زندگی خود را دور بینداز و او میوه ی زندگی خویش را دور بیندازد ، گناه این کار یکسان بر گردن سه تن است : مرد ، زن ، وپیرزن .

بخش سوم

15

اگر مردی با دختر ی . . . ( مانند بند 9 تا دختر یابانو ) از او ابستن شود ، باید تا هنگامی که کودک زاده شود ، از آن زن نگاهداری کند .

16

اگر او آنچنان که سزاوار است از زن نگاهداری نکند و گزندی به کودک برسد ، برای سرباز زدن از نگاهداری شایسته ، پاد افره گناه کشتن آگاهانه بر او رواست .

17

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان آن زن فرا رسد و در گذرگاهی بزاید ، کدام مزداپرستی باید از او نگاهداری کند ؟

18

اهوره مزدا پاسخ داد : ..................................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند 15)

19

اگر او از زن نگاهداری نکند . . . ( جمله ناتمام رها شده است . اسفندیاری جی ان را مانند بند 16 تمام کرده است .چنین می نماید که بندهای 17 و 18 بخشی از متن اصلی نبوده است . بند 17 تکرار بند 20 است که به اشتباه در این قسمت داخل شده است و اشاره به زایمان زن دارد و بند 18 تکرار بند 15 است که به عنوان پاسخی بدان آمده است .) این خویشکاری هر اشون مردی است که هر مادینه ای بارداری را ـ خواه دو پا ، خواه چارپا ، خواه زن ، خواه ماده سگ ـ نگهدار باشد .

20

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان ماده سگی فر رسد و در گذر گاهی بزاید ، کدام مزدا پرستی باید از او نگاهداری کند ؟

21

اهوره مزدا پاسخ داد : کسی که خانه اش به زایشگاه سگ نزدیک تر است باید انچه را برای نگهداری از وی بایسته است ، فراهم اورد و تا هنگام زادن و بالیدن توله سگ ها ا زان نگهداری کند .

22

اگر او آنچنانکه سزاوار است از ماده سگ نگهداری نکند و به توله ها گزندی برسد ، برای سر باز زدن از نگهداری شایسته ، پادافره گناه کشتن آگاهنه بر او رواست .

23

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان ماده سگی فرا رسد و در اشتر خانی زاید کدام مزدا پرستی باید از او نگهداری کند.

24

اهوره مزدا پاسخ داد آن کس که اشتر خان را ساخته است یا کسی که آن را در دست دارد باید انچه را . . . ( دنباله مانند بند 1)

25

اگر او آنچنان . . . ( دنباله ماند بند 22)

26

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان . . . ( دنبله مانند بند 22) با آخور اسبی به جای اشترخانی

27

اهوره مزدا پاسخ داد : آن کس که آخور اسب را . . . ( دنباله ماند بند 24)

28

اگر او انچنان . . . ( دنباله مانند بند 22)

29

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان . . . ( دنبله مانند بند 23 با آخور گاوی به جای اشتر خوانی )

30

اهوره مزدا پاسخ داد : آن کس که آخور گاو را . . . ( دنباله مانند بند 24 )

31

اگر او انچنان . . . ( دنباله مانند بند22)

32

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان . . . ( دنباله مانند بند 23 با آغل گوسفندی به جای اشتر خوانی )

33

اهوره مزدا پاسخ داد : آن کس که اغل گوسفند را . . . ( دنباله مانند بند 24 )

34

اگر او آنچنان . . . ( دنباله مانند بند 22)

35

ای دادار جان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان . . . ( دنباله مانند بند 23 با برسر دیوار خانه ای به جای اشترخوانی )

36

اهوره مزدا پاسخ داد : آن کس که دیوار را برکشیده است یا. . . ( دنبله مانند بند 24)

37

اگر او آنچنان . . . ( دنباله مانند بند 22)

38

ای دادار جهان استومند! ای اشون ! اگر زمان زایمان . . . ( دنباله مانند بند 23 با کنده ای به جای اشتر خوانی )

39

اهوره مزدا پاسخ داد : آن کس که کنده را کنده است یا . . . ( دنباله مانند بند 24 )

40

اگر او آنچنان . . . ( دنباله مانند بند 22)

41

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر زمان زایمان . . . ( دنباله مانند بند 23 با میان چراگاه یا کشتزاری به جای اشتر خوانی )

42

اهوره مزدا پاسخ داد : آن کس که چراگاه یا کشتزار را کشت کرده است یا . . . (د دنباله مانند بند 24)

43

او باید به مهربانی و نیک خواهی سگ را روی شاخ و برگ درختان بر تخته پهنی جای دهد تا بیاساید . او باید از ماده سگ نگهداری کند تا هنگامی که توله هایش بتواند زندگی خودرا بگذرانند و از خود پدافند کنند

44

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کی سگها می توانند زندگی خودرا بگذرانند و از خودپدافند کنند ؟

45

اهوره مزدا پاسخ داد : هنگامی که بتوانند گرداگرد چهارده خانه بدوند ، می توان آن ها را به خود واگذاشت ؛ خواه زمستان باشد ، خواه تابستان . توله سگ ها را تا شش ماه و کودکان آدمی را تا هفت سال باید بپرورند . آذر ـ پسر اهوره مزدا ـ همان گونه که نگهبان یک زن است ، از ماده سگ آبستن نیز نگهبانی می کند .

بخش چهارم

46

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مزداپرستان بخواهند ماده سگی را به گشن گیری ببرند تا توله ای نیرومند بزاید ،چه باید بکنند ؟

47

اهوره مزدا پاسخ داد : باید گودالی در زمین میان اغل گوسفندان بکنند در زمین سخت به گودی تا زانو و در زمین نرم به گودی تا کمر .

48

آنگاه در اغاز ، ماده سگ را از کودکان و از آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ دور نگاه دارند و او را بایند تا سگی نرینه از جایی بیاید و بدو نزدیک شود . پس بگذارند سگ نرینه دیگری بدو نزدیک شود و سرانجام سومین سگ نرینه را بگذارند بدو نزدیک شود هریک از سگان را از دیگری جدا نگاهدارند تا مبادا به یکدیگر بپرند .

49

ماده سگی که بدین گونه سه سگ نرینه بدو نزدیک شده اند آبستن می شود و شیر در پستانش می آید و توله ای که از سه سگ نرینه پدید آمده است می زاید .

50

کسی که چنین ماده سگی را بزند ـ ماده سگ ابستن را از سه سگ نرینه ـ شیر در پستان آورده و توله سگ پدید آمده از سه سگ نرینه زاده است ـ پادافره گناهش چیست ؟

51

اهوره مزدا پاسخ داد : هفتصد تازیانه با اسپهه ـ اشتر ا ، هفتصد تازیانه باسرو شو ـ چرن .

فرگرد شانزدهم

بخش یکم

1

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر در خانه ی مزداپرستان ، زنی باشد که خون دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ از وی روان شود ، مزداپرستان چه باید بکنند ؟ 2 اهوره مزدا پاسخ داد : باید راه او را از هرگونه گل و بوته ای پاک کنند و در جایی که او باید بماند ، خاک خشک برزمین بپاشند و برای او ساختمانی بر پای دارند که همچند یک دوم یا یک سوم یا یک چهارم یا یک پنجم بلندی خانه ، از خانه بلندتر باشد تا مبادا نگاه او بر آتش بیفتد . 3 ای دادار جهان استومند 1 ای اشون ! چه انداه دور از آتش ؟ چه اندازه دور از آب ؟ چه اندازه دور از دسته های برسم ویژه آیین ؟ چه اندازه دور از مردم اشون ؟ 4 اهوره مزداپاسخ داد : پانزده گام دور از آتش . پانزده گام دور از اب . پانزده گام دور از دسته های برسم ویژه ایین . سه گام دور از مردم اشون . 5 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کسی که برای زن دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ خوراک می برد ، چه اندازه باید از او دور بایستد ؟ 6 اهوره مزدا پاسخ داد : کسی که برای زن دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ خوراک می برد ، باید سه گام از او دور بایستد . در چه گونه آوندهایی باید برای او خورش ببرند ؟ در چه گونه آوندهایی باید برای او نان ببرند ؟ در آوندهای برنجین یا سربین یا هر آوندی فلزی کم بها ی دیگر . 7 چه اندازه خوراک و چه اندازه نان باید برای او ببرند ؟ تنها به اندازه ی دو دینار نان و به اندازه ی یک دینار شیر با ت مبادا نیرو بگیرد. اگر کودکی با وی برخورد یافته باشد ، باید نخست دستها و پس از آن ، تن کودک را بشویند . 8 اگر زن دشتان پس از گذشت سه شبانروز ، باز هم خون ببیند ، باید تاپایان روز چهارم در دشتانستان بماند . اگر زن دشتان پس پس از گذشت شبانروز چهارم بازهم خون ببیند باید تاپایان شبانروز پنجم در دشتانستان بماند . 9-10 اگر زن دشتان . . . (همان جمله که دو بار در بند 8 آمد ، چهار بار دیگر در بندهای 9 و 10 تکرار می شود و شماره ها به ترتیب در چهار جمله ( پنج و شش ) ، ( شش و هفتم ) ، ( هفت و هشتم ) و ( هشت و نهم ) است .) 11 اگر زن دشتان پس از گذشت نه شبانروز باز هم خون ببیند ، این کاری است که کارگزاران دیوان برای پرستش و ستایش آنان کرده اند . بخش دوم مزداپرستان باید راه را از هر گونه گل و بوته ای پاک کنند . 12 آنان باید سه گودال در زمین بکنند و بر سر دو گودال زن دشتان را با گمیز و بر سر گودال با آب بشویند . آنان با ید خرفستران را بدین شمار بکشند : اگر تابستان باشد ، دویست مور دانه کش و اگر زمستان باشد ، دویست خرفستر از گونه های دیگر که اهریمن آنها را آفریده است . بخش سوم

13 اگر مزدا پرستی ، خون زن دشتان را ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ بند آورد ، پاد افره گناهش چیست ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : کردار او کردار پشو تنو است و پاد افره گناهش دویست تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، دویست تازیانه با سروشو ـ چرن است . 14 ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! اگر مردی بارها آگاهانه با زن دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ دشتان مرزی کند ، چنان که دشتان بهنجار و نابهنجار آن زن جابجاشود ، پاد افره گناه آن مرد چیست ؟ 15 اهوره مزدا پاسخ داد : نخستین بار که او با زن دشتان مرزی کند ، سی تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، سی تازیانه با سرو شو ـ چرن . دومین بار ( مانند نخستین بار با شماره ی 20 به جای 30) سومین بار ( مانند نخستین بار با شماره ی 70 به جای 30) 16 چهارمین بار که او با زن دشتان ، دشتان مرزی کند ، اگر تن را از زیر جامه بفشارد ، اگر ران ناپاک او را ـ بی آن که با او در آمیزد ـ بفشارد ، پادافره گناهش چیست ؟ اهوره مزداپاسخ داد : نود تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، نود تازیانه باسرو شو ـ چرن پادافره ی گناه اوست . 17 کسی که با زن دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ به کامجویی در آمیزد ، کردار او بهتر از کردار کسی نیست که تن مرده ی پسر خویش را ـ که از خون خود او زاده شده و به ناخوشی نئزه مرده است ـ بسوزاند و چربی تن وی را در آتش بریزد . 18 همه ی این گونه گناهکاران که دروج به پیکرشان راه یافته است ، خوارشمارندگان «داد» ند و همه ی خوارشمارندگان «داد» ، سرکشان در برابر آفریدگارند و همه ی سرکشان در برابر آفریدگار ند و همه ی سرکشان در برابر آفریدگار ، نااشونند و پادافره ی هر نا اشونی مرگ است .

فرگرد هفدهم

بخش یکم 1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپندترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کدام است مرگ آور ترین کردار مردمان که نیروی رنج اور دیوان را تا بدان پایه می افزاید که آیین پرستش و نیاز آوری برای آنان برگذار شده باشد ؟ 2 اهوره مزدا پاسخ داد : چنین کرداری آن است که کسی موی خویش را شانه زند یا بتراشد یا ناخنهای خود را بگیرد و موی و ناخن از تن جداشده را در گودال یا شکافی بریزد . 3 آنگاه در پی بیپروایی به برگذاری آیینهای دینی ، دیوان در زمین پدیدار می شوند . انگاه در پی بی پروایی به برگذاری ایین های دینی ، آن خرفستران که مردمان شپش می خوانند شان و آنها که در کشتزارها گندم را می خورند وآنان که در جامه خانه ها جامه ها را می جوند ، در زمین پدیدار می شوند . 4 ای زرتشت ! هرگاه موی خویش را شانه زدی یا تراشیدی یا ناخنخویش را گرفتی ف موی و ناخن جداشده از تن را ده گام از مردم اشون ، بیست گام از اتش ، سی گام از آب و پنجاه گام از برسم دسته بسته دورتر ببر . 5 پس انگاه گودالی به ژرفای ده انگشت در زمین سخت به ژرفای دوازده انگشت در زمین نرم بکن و آن موی و ناخن را در آن جا فرو بگذار و این پیروزمندترین و چاره بخش ترین باژ را از بربخوان : .............................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 48 ، بند 6) 6 سپس با کاردی فلزّی سه یا شش یا نه شیار گرداگرد آن گودال بکش و نیایش « اهون و یریه » را سه یا شش یا نه بار برخوان . بخش دوم 7 بیرون از خانه گودالی بکن به ژرفای نخستین بند انگشت کوچک و تراشه های ناخن را در آن فرو ریز و این پیروزمندترین و چاره خش ترین باژ را از بر بخوان : ..............................................................................................................................................................................................................................................................................................( یس 33 بند 7) 8 ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند 6 همین فر) 9 آنگاه این گفتار بر زبان آور : ای پرنده اشو زوشت :! بدین جا بنگر . در ان جا ناخن هایی است که از آن تست بشود که آنها ترا نبرد یا دیوان مزندری ، نیزه ها و خنجرها و کمانها و تیرهای به پر شاهین نشانده و سنگهای فلاخن باشد. 10 اگر ناخنها به پرنده اشو زوشت پیشکش نشود ، نیزه ها و خنجرها و کمان ها و تیرهای به پرشاهین نشانده و سنگهای فلاخن می شود و در دست دیوان مزندری جای می گیرد . 11 ..............................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند 18 فر 16)

فرگرد هجدهم

بخش یکم 1 چنین گفت اهوره مزدا : ای زرتشت اشون ! کسی که پنام بر دهان بندد ، اما کمر بهنگاهبانی دین نبسته باشد هرگاه بگوید « من آتربانم» دروغ می گوید . ای زرتشت اشون ! تو او را آتربان مخوان . چنین گفت اهوره مزدا . 3 کسی که دسته های برسم بر دست گیرد ف اما کمر به ایین نبسته باشد ، هر گاه بگوید : « من آتربانم » دروغ می گوید . ای زرتشت اشون ! تو او را آتربان مخوان . چنین گفت اهوره مزدا . 4 کسی که « اشترا ـ میریه » را بکار گیرد ، اما . . . ( دنباله مانند بند 3) 5 کسی که درازنای شب بخوابد ، « یسنه » و « گاهان » نسراید ، در گفتار و کردار پریستار نباشد ، هرگز نیاموزد و نیاموزاند و آرزوی زندگی جاودانه داشته باشد ف هرگاه بگوید . . . ( دنباله مانند بند 3) 6 ای زرتشت اشون ! تو کسی را اتربان بخوان که در درازنای شب بنشیند و جویای خواست خداوندی شود که : آدمی چگونه می تواند از نگرانی رهایی یابد و بادلی گشاده وسری پر امید ، به سرچینود پل برسد و از جهان دیگر ـ جهان اشه ، جهان شکوهمند ، بهترین جهان ( بهشت ) برخوردارشود ؟ 7 ای زرتشت ! ای نیکوکار 1 از من بخواه ؛ از من که آفریدگارم ، که بهتر از همه ی افریدگانم ، که داناترینم ، کهبهترین پاسخ گوینده ام هر پرسشی را که از من شود . از من بخواه که ترا بهتر است ؛ که ترا شادی بخش تر است . 8 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چیست انچه نیروی مرشون ـ آن سج روان نهان ـ را می افزاید ؟ 9 اهوره مزداپاسخ داد : کردار کسی است که کیش نادرست را بیاموزد و کسی را گمراه کند . کردار کسی است که سه سال را کشتی نابسته و گاهان ناسروده سپری کند و بی ستایش ایزد بانوی ابها بگذراند . 10 کردار کسی که ان گرفتار در زندان را ازاد کند ، بهتر از کردار کسی نیست که مردی را زنده پوستکند و سر ببرد . 11 آفرین گویی بر یک تن اشموغ نا اشون تباهکار ، از دهان آفرین گوی فراتر نمی رود . آفرین گویی بر دو تن اشموغ نا اشون تباهکار ، از زبان آفرین گوی فراتر نمی رود . آفرین گویی بر سه تن ناسودمند است . افرین گویی بر چهار تن ، نفرینی بر افرین گوی است . 12 کسی که اشموغ نااشون تباهکار را شیره ی هوم یا پاره ای از میزد آفرین برآن برخوانده بدهد ، کردارش بهتر از کردار آن نیست که با هزار اسب به شهرهای مزداپرستان بتازد و مردمان را از دم تیغ بگذراند و گله ای گاوانرا به تاراج برد . بخش دوم 13

ای زرتشت . . . ( بند 7 همین فر) 14 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : کیست سرشاورز فرمانبر سرزش پارسای نیرومند تن ـ منثره ی سخت رزم افزار ، خداوند برتر منش ؟ 15 اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت اشون ! مرغی است به نام پرو درش ـ که مردم بد زبان ، او را کهر کتاس می خوانند ـ مرغی که هنگام بامداد پگاه بانگ برمی دارد : 16 ای مردمان ! بپاخیزید و بهترین اشه را بستایید که دیوان را فرو افگند . اینک بو شاسپ دراز دست برفراز سر شما آید و همه ی آفریدگان را که در همان دم بیدار شده اند ، دیگر باره به خواب فرو برد . بوشاسپ دیو ، هر یک از مردمان را چنین گوید : بخواب ! در خواب بمان ! هنوز هنگام بیداری فرا نرسیده است . 17 باز خروس گوید : هرگز در سه کار نیک ، سستی روا مدار : اندیشه نیک ، گفتار نیک و کردار نیک . همواره ا سه کار بد روی گردان باش : اندیشه ی بد ، گفتار بد وکردار بد . 18 در نخستین پاس شب آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ خانهد خدا را به یاری همی خواند و گوید : 19 ای خانه خدا ! از جای برخیز . کشتی برمیان بند . جامه بر تن کن . دستان خویش را بشوی و هیزم برگیر و نزد من آور. پیش از انکه آزی دیو آفریده بدین جا آید و با مایه ی هستی من بستیزد و مرا نابود کند ، مرا باهیزم پاک و با دستان پاک شسته ، برافروز . 20 در دومین پاس شب ، آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ برزیگری را به یاری همی خواند و گوید : 21 ای برزیگر ! از جای برخیز . . . (بند19 همین فر ) 22 در سومین پاس شب ، آتش ـ پسر اهوره مزدا ـ سروش پارسا را به یاری همی خواند و گوید : ای سروش پارسای برزمند ! به یاری من بشتاب تا یکی از مردمان ـ پیش از آن که آزی دیو افریده بدین جا اید و با مایه ی هستی من بستیزد و مرا نابود کند ـ با دستان پاک شسته ف هیزم پاک نزد من آورد . 23 پس انگاه ، سروش پارسا ، مرغی را که پرودرش نام دارد ـ و مردم بد زبان او را کهر کتاس می خوانند ـ بیدار کند و مرغ ، بانگ بر می آورد و دمیدن بامداد رانوید می دهد . 24-25 .............................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 16 و 17 همین فر) 26 آنگاه همبستران به یکدیگر می گویند: برخیز . این خروس است که مرا می خواند . هریک ا ز آن دو که نخست از جای برخیزد ، نخست به بهشت رود . هر یک از آن دو که نخست با دستان پاک شسته ف هیزم پاک نزد تش ـ پسر اهوره مزدا ـ برد ،آتش از او خشنود شود و بر او خشم نگیرد و آنچه را که نیاز دارد ، بدو بخشد وبرای او چنین خواستار افزونی شود : 27 بشود که گله های گاوان تو افزون شود و از پسران بسیار بهرمند شوی . بشود که اندیشه و زیرکی تو افزایش یابد . بشود که روان تو در تکاپو باشد . بشود که همه ی شب های زندگی را با شادکامی و روان خوشی بسر آوری . چنین است که افزونی خواهی اتش ، آورنده ی هیزم خشک را ، هیزمی که اشونانه در ورشنایی روز وارسی و پاکیزه شده باشد . 28 کسی که به مهربانی و پرهیزگاری جفتی از این مرغ من پرودرش ـ نرینه ای و مادیه ای ـ به اشون مرد بدهد ، چنان است که خانه ای با صد ستون و هزار تیره و ده هزار پنجره ی بزرگ و ده زار دریچه بدو داده شده باشد . 29 کسی که همچند مرغ من پرودرش گوشت به اشون مرد بدهد ، من ـ اهور مزدا ـ نیازی نمی بیم که از او پرسشی دیگر باره کنم . او یکراست به بهشت خواهد رفت . بخش سوم

30 سروش پارسا ، گرز آخته در دست ، از دروج پرسید : ای دروج تیره روز و تبهکار ! آیا تو در جهان استومند ! به تنهایی و بی آن که نرینه ای به تو نزدیک شود ، بارور می شوی ؟ 31 پس دورج دیو نیرنگ باز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! چنین نیست . من در جهان استومند ، به تنهایی و بی آنکه نرینه ای به من نزدیک شود ، بارور نمی شوم . 32 چهار نرینه اند که از آن منند. آن همان گونه مرا ابستن فرزندان می کند که دیگر نرینگان ، مادینگان خویش را . 33

سروش پارسا ، گرز آخته در دست ، از دروج پرسید : ای دروج تیره روز و تبهکار ! کیست نخستین تن از نرینگان تو ؟ 34

پس دروج دیو نیرنگ باز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! نخستین نرینه ی من کسی است که اشونی به خانمان وی در آید و او از گنجینه ی گرانبهای خویش ، چیزی ـ هر چه اندک مایه ـ به وی ندهد .( فر 3 ، بند 34) 35

چنین کسی همان گونه مرا آبستن فرزندان می کند که دیگر نرینگان مادگان خویش را . 36

سروش پارسا گرز آخته در دست ، از دروج پرسید : ای دروج تیره روزگار و تبهکار ! چه چیزی می تواند اوان این کردار باشد ؟

37

پس دروج دیو نیرنگ با ز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! چنین چیزی آن است که آن مرد به مهربانی به پرهیزگاری و بی آن که از او خواسته باشند ، از گنجینه ی گرانبهای خویش ، چیزی ـ هر چند اندک مایه ـ به یکی از اشونان بدهد .

38

او بدین کار خویش ، فرزندان مرا در زهدان چنان از میان می برد که گرگی چارپای ، کودکی را از زهدان مادری بیرون کشد و بر درد . 39

سروش پارسا ، گرز آخته در دست ، از دروج پرسید : ای دروج تیره روز و تبهکار ! کیست دومین تن از نرینگان تو ؟ 40

پس دروج دیو نیرنگ باز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! دومین نرینه ی من کسی است که بر همه ی روی پای خویش بشاشد .

41 -42 ............................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 35 و 36 همین فر)

43

پس دروج دیونیرنگ باز پاسخ داد: ای سروش پارسای برزمند ! چنین چیزی آن است که آن مرد پس از برخاستن از شاشیدن و سه گام دور رفتن از آن جا ، سه بار نیایش « اهون و یریه . . . » ، دوبار نیایش « هومتنم . . . » ، سه بار نیایش « هوخشثروتمام » و بار دیگر نیایش « اهون و یریه . . .» و یک بار نیایش « ینگهه هاتم . . . » را برخواند . 44 او بدین . . . ( بند 38 همین فر) 45 سروش پارسا . . . ( بند 39 همین فر با دگرگونی شماره به سومین ) 46 پس دروج . . . ( بند 40 همین فر) سومین نرینه من کسی است که هنگام خواب منی فرو ریزد . 47-48 ...........................................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 35 و 36) 49 پس دروج دیو نیرنگ باز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! چنین چیزی آن است که آن مرد ، هنگام برخاستن از خواب ، سه بار نیایش . . . ( دنباله مانند بند43 همین فر) 50

او بدین . . .( یس 35 بند 2 ، فر10 بند 4 )

51

پس آنگاه ، آن مرد ( منی در خواب فرو ریخته ) امشاسپند سپندارمذ را بگوید : ای سپندارمذ ! من این مرد را به تو می سپارم . تو این مرد را در روز بزرگ رستاخیز به من باز پس ده . او را بسان مردی شناسای گاهان و یسنه ، مردی دین آگاه و پاسخ گوی رازهای دین ، مردی خردمند و زیرک و تن منثره به من باز پس ده .

52

پس او را به نام آتش داد یا آتش تبار یا آتش زاد یا آتش بوم یا هر نام دیگری که با آتش پیوند یافته باشد بخوان .

53

سروش پارسا ، گرز آخته در دست ، از دروج پرسید : ای دروج تیره روز و تبهکار ! کیست چهارمین تن از نرینگان تو ؟ 54

پس دروج دیو نیرنگ باز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! چهارمین نرینه من کسی است ـ خواه مرد ، خواه زن ـ که پس از پانزده سالگی کشتی برتن نبندد و سدره نپوشد .

55 در چهارمین گام ما دیوان ، بی درنگ زبان و مغز او را تباه می کنیم و او از آن پس با نیرومندی گام در راه ویران کردن جهان سپند مینو گذارد و همچون جادوان و زندیکان به تباهی جهان کمر بندد .

56 سروش پارسا ، گرز آخته در دست ، از دروج پرسید : ای دروج تیره روز تبهکار ! چه چیزمی تواند تاوان این کردار باشد؟

57 پس دروج دیو نیرنگ باز پاسخ داد : ای سروش پارسای برزمند ! چنین گناهی را هیچ تاوانی نیست .

58 هنگامی که مردی پس از پانزده سالگی کشتی نابسته یا سدره نپوشیده ، گام بردارد . . .

59 در چهارمین گام . . . ( بند 55 همین فر )

بخش چهارم 60 ای زرتشت ! . . .0 بند 7 همین فر )

61

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : کیست که ترا به تلخ ترین اندوه دچار می کند ؟ کیست که ترا با تلخ ترین درد ، دردمند می کند ؟

62

اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! چنین کسی جهی است که به روسپیگری در پی اشون و نااشون ، مزداپرست ودیو پرست و نیکوکار می رود .

63

نگاه او یک سوم از سیلابهای روان کوهساران را می خشکاند . نگاه او یک سوم از گیاهان رویان زیبای زرّین فام را می پژمراند .

64

نگاه او یک سوم از رستنیهایی را که پوشش زمین است می پژمراند . نزدیک شد بدو یک سوم از اندیشه نیک ، گفتار نیک و کردار نیک و یک سوم از نیرومندی و توان اشون مرد را می کاهد .

65

ای سپیتمان زرتشت ! براستی من ـ اهوره مزدا ـ می گویم : چنین آفریدگانی بیش از ماران شیبا ، بیش از گرگان زوره کش ، بیش از ماه گرگی درنده که بر گله شبیخون زند ، بیش از ماده غوکی که با هزار گله از تخم هایش بر آبها فرود آید ، سزاوار کشتن اند .

66

ای زرتشت ! . . .

67-68

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : اگر مردی دانسته و آگاهانه با زنی دشتان ـ خواه دشتان بهنجار ، خواه دشتان نابهنجار ـ دشتان مرزی کندو آن زن به سازگاری و دانسته و آگاهانه بدین دشتان مرزی تن در دهد ، تاوان و پادافره ی آن مرد برای گناهی که او و آن زن کرده اند ، چیست ؟

69

اهوره مزداپاسخ داد : اگر مردی . . . ( مانند 67-68 از اگر مردی تا تن در دهد )

70

آن مرد باید اشونانه و پرهیزگارانه هزار سر ستور کوچک را بکشد و اندرونه ی آنها را همراه با زور به آتش پیشکش کند . او باید استخوانهای شانه را به ایزد بانوی آبها پیشکش کند .

71

او باید اشونانه و پرهیزگارانه هزار بسته هیزم از چوب نرم اوراسنی یا «وهو ـگون » یا « وهو ـ کرتی » یا « هذا ـ نئپا» یا هرگیاه خوشبوی دیگری نزد آتش ببرد

72

او باید هزار دسته برسم را ببندد و ویژه آیین نیایش کند او باید اشونانه و پرهیزگارانه هزار زور همراه با هوم و شیر به پاکیزگی آماده شده ـ که اشون مردی آنها را از آلایش پالوده باشد ـ همراه با ریشه ی گیاه هذا ـ نئپا پیشکش ایزد بانوی آبها کند .

73

او باید هزار مار بر شکم خزنده و دو هزار از گونه هی دیگر ماران را بکشد . او باید هزار تا از قورباغگانی را که در خشکی می زیند و دو هزارتا از قورباغگان ابزی را بکشد . او باید هزار مور دانه کش و دو هزار از گونه های دیگر موران را بکشد . 74

او باید هزار پل بر آبرهه بسازد . او باید هزار تازیانه با اسپهه ـ اشترا ، هزار تازیانه با سرو شو ـ چرن را برتابد . 75

چنین است تاوان و پاد افره ای که او باید بار آن را بر دوش کشد تا از گناه کردار ناروای خویش پاک شود .

76

اگر او این تاوان و پاد افره را بپذیرد ، به جهان اشونان در می آید ؛ اما اگر آن را نپذیرد ، به جهان دروندان ، بدان جهان تاریک که از تاریکی ساخته شده و زاده ی تاریکی است ، فرو می افتد.

فرگرد نوزدهم

بخش یکم 1 اهریمن مرگ آفرین ، سلار دیوان از سرزمین اپاختر ، از سرزمینهای اپاختر پیش تاخت . اهریمن مر آفرین نیرنگ باز تبهکار چنین گفت : ای دروج ! به سوی زرتشت اشون بتاز و او را تباه کن . دروج و بویتی و مرشون ـ آن سج نهان روان ، آن دوزخ زاده ـ تاخت کنان بیامدند . 2 زرتشت اشون « اهون و یریه . . . » را به بانگ بلند برخواند : ...................................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند 19 فر) پس آنگاه نیایشی دیگر برخواند ؛ آبهای نیک رود دایتیا ی نیک را بستود و به پیروی از داد مزداپرستان خستو شد . دروج و بویتی و مرشون ـ آن سج روان ، آن دوزخ زاده ـ هراسان رو در گریز نهادند .

3

دروج نیرنگ باز ، اهریمن را چنین گفت : ای اهریمن تباهکار ! فرّ زرتشت چنان بزرگ است که من کشتن وی را هیچ راهی نمی یابم . زرتشت در نهاد خویش ، دیوان دروند ان تباهکار را دید و با خوداندیشید . آنان کشتن مرا به هم سخنی نشسته اند .

4

زرتشت از جای برخاست و بی هیچ لرزشی از بیم اهریمن و دشواری چیستانهای بدخواهانه ی او ، سنگی ـ همچند خانه ای ـ را که از آفریدگار اهوره مزدا گرفته بود ، در دستهای خویش به چرخش درآورد . اهریمن پرسید : تو که بر فراز کوهی در کرانه ی رود درجا در خانه ی پورو شسب ایستاده ای ، این سنگ را از کجای این زمین پهناور گوی سان دور کرانه برگرفته و برای چه آن را به چرخش درآورده ای ؟ 5

زرتشت به اهریمن پاسخ داد : ای اهریمن تباهکار ! من آفرینش دیو را فرو می کوبم . من نسوی دیو آفریده را فرو می کوبم . من پری خنثی تی دیو آفریده را فرو می کوبم . تا بدان هنگام که سوشیانت پیروز و دیو افگن از دریای کیانسیه ، از سرزمین نیمروز ، از سرزمینهای نیمروز پا به پهنه ی زندگی بگذارد .

6 اهریمن نیرنگ باز ، آفریدگار جهان بدی ، دیگر باره بدو گفت : ای زرتشت اشون ! آفریدگار مرا نابود مکن . تو پسر پورو شسبی و از مادر خویش زاده شده ای . از دین نیک مزداپرستان روی برتاب تا از آن کامروایی که آن کشنده ی مردمان ـ فرمانروای جهان ـ از آن بخوردار بود ، بهره مند شوی .

7

سپیتمان زرتشت در پاسخ به اهریمن چنین گفت : نه من هرگز از دین نیک مزداپرستی روی برنتابم ؛ اگرچه تن و جان و روانم از هم بگسلد .

8

اهریمن نیرنگ باز ، آفریدگار جهان بدی دیگر باره بدو گفت : با کدامین گفتا بر من چیره می شوی و مرا از خود می رانی ؟ آفریدگان نیک با کدام رزم افزا بر آفریدگان من ـ که اهریمنم ـ چیره می شوند و آنان را از خود می رانند ؟

9

سپیتمان زرتشت در پاسخ به اهریمن چنین گفت :

هاون پاک ، تشت پاک ، هوم و منثره ورجاوند که مزدا مرا اموخته است ، اینهاست رزم افزارهای من ؛ بهترین رزم افزارهای من . ای اهریمن تباهکار! با این منثره ی ورجاوند اهورایی ، من بر تو چیره می شوم و تو را از خود می رانم . آفریدگان نیک ، با این رزم افزار بر تو چیره می شوند و تو را از خود می رانند . این رزم افزار را سپند مینو د رزمان بی کرانه به من داد . این رزم افزار را امشاسپندان ، شهریاران نیک خوب کنش ، به من دادند .

10

زرتشت نیایش « اهون و یریه . . . » را به بانگ بلند برخواند . زرتشت اشون به بانگ بلند چنین گفت : ای اهوره ! این را از تو می پرسم ؛ مرا بدرستی پاسخ گوی : چگونه باید شد نیایش فروتنانه ی دلدادگان تو ؟ ای مزدا ! بگذار کسی همچون تو ، آن را به دوستی چون من بیاموزد . پس در پرتو تو اشه ی گرامی ، ما را یاری بخش تا منش نیک به سوی ما آید .

بخش دوم 11

بخش دوم 11

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! زرتشت بر فراز کوهی در کرانه رود درجا نشسته ، نیایش کنان و پرستش به بارگاه اهوره مزدا ، به امشاسپندان نیک ـ بهمن و اردیبهشت و شهریور و سپندارمذ ـ برده بود .

12

چگونه جهان را از گزند دروج و از آسیب اهریمن تبهکار رهایی بخشم ؟ چگونه آلایش آشکار ونهان را از جهان دور کنم ؟ چگونه نسو را از خانمانمزداپرستان بیرون رانم؟ چگونه اشون مرد را از الایش پاک کنم ؟ چگونه اشون زن را از آلایش پاک کنم ؟

13

اهوره مزدا پاسخ داد : ای زرتشت ! دین نیک مزدا پرستی را بستای . ای زرتشت ! امشاسپندان ، شهریاران هفت کشور روی زمین را بستای . ای زرتشت ! آسمان زبرین و زمان بی کرانه و ویو ایزد زبردست را بستای . ای زرتشت ! باد نیرومند مزدا آفریده و سپندارمذ ـ دختر زیبای اهوره مزدا ـ رابستای .

14

ای زرتشت ! فروشی مرا ـ که اهورهمزدایم ـ بستای . فروشی مرا ـ که بزرگترین ، بهترین ، زیباترین ، استوارترین ، هوشیارترین ، برزمند ترین و دراشه بلند پایگاه ترین مینویان ام و همه ی روانم منثره ی ورجاوند است ـ بستای . ای زرتشت ! سراسر افرینش مرا ـ که اهوره مزدایم ـ بستای .

15

اهوره مزدا چنین گفت : زرتشت گفتار مرا پذیرفت و پیرو شد و گفت : سراسر افرینش پاک اهوره مزدا را می ستایم . مهر فراخ چراگاه ، آن ایزد در بردارنده ی بهترین و شکوهمند ترین و دیو افگن ترین رزم افزارها را می ستایم . سروش پارسای برزمند را می ستایم که گرزی را برای فرو کوفتن برسر دیوان در دستهای خویش می گرداند .

16

منثره ی ورجاوند فرّ ه مند را می ستایم . آسمان زبرین و زمان بی کرانه و ویو ایزد زبردست را می ستایم . باد نیرومند مزدا آفریده و سپندارمذ ـ دختر زیبای اهوره مزدا ـ را می ستایم . داد نیک مزداپرستی ،داد دیو ستیز زرتشتی را می ستایم .

17

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای دادار جهان نیکی ! ای اهوره مزدا ! با کدامین نیایش ، آفرینش اهوره مزدا را بستایم و بدان یاری رسان ؟

18

اهوره مزدا پاسخ داد : ای سپیتمان زرتشت ! به سوی آن درخت زیبا ـ آن درخت فرا روییده و نیرومند در میان درختان فرا روییده ـ برو و این سخنان را برگو : درود بر تو ای درخت شون مزدا آفریده ! « اشم وهو . . . »

19

اشونی بای تا ترکه ی برسم را به درازای گاو آهن و به ستبری دانه جو ، از ان درخت ببرد ؛ آن را به دست چپ خویش برگیرد و هنگام نیایش اهورهمزدا و امشاسپندان و هوم زرّین بازنذه ی زیبا و بهمن و راتا ی نیک اشون مزدا افریده ی والا ، چشم از آن برنگیرد .

20

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای دانای دانایان ! ای همیشه بیدار ! ای هماره هشیار ! اشون نیک منش ، آشکارا و پنهان دچار الایش می شود . دیوانی که در تن مردگان راه یافتهاند ، او را می الایند . اشون نیک منش ، چگونه می تواند تن و جامه ی خویش را از این آلایش رهایی بخشد و پاک کند ؟

21

اهوره مزدا پاسخ داد : گمیز ورزاو اخته ناشده ای را ـ بدان سان که روش آیین است ـ برگیر و اشون آلوده را به دشت مزدا آفریده ببر تا برگرد خویش ، شیار بکشد .

22

پس نیایش « اشم وهو . . . » را یکصد بار برخواند . آنگاه نیایش « اهون و یریه . . . » را دویست بار برخواند . سپس تن و جامه ی الوده خویش را چهار بار با گمیز و دو بار با آب آفریده ی بغ بشوید .

23 بدین سان تن و جامه ی اشون نیک منش پاک شود . پس انگاه جامه ی خویش را با دست چپ و دست راست ، با دست راست و دست چپ برگیرد و آن را در زیر آسمان بلند ، در پرتو اختران آفریده ی بغ بگذارد تا نه شب سپری شود.

24

هنگامی که نه شب سپری شد ، زور به آتش نیاز کند ، هیزم سخت چوب به آتش برد ، بخور وهو ـ گون به اتش برد و تن و جامه را بدان خوشبو کند .

25

بدین سان تن و جامه ی اشون نیک منش پاک شود . آنگاه جامه ی خویش را با دست چپ و دست راست و دست راست و دست چپ برگیرد و به آوای بلند ، چنین بخواند : شکوه از آن اهوره مزدا باد ! شکوه از ان امشاسپندان باد ! شکوه از آن همه ی دیگر اشونان باد !

26

زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای دانای دانایان ! آیا اشون مرد و اشون زن را به دین تو فراخوانم ؟ آیا دیو پرست تبهکار را که زمین مزدا آفریده به آب روان و گندم سرسبز و همه ی دیگر چیزهای گرانبهای خویش را بیهوده و بی بهر ه گیری رها می کند ، به کار نیک اهورایی وادارم ؟ اهوره مزدا پاسخ داد : چنین کن این خویشکاری تست که چنین کنی .

27

ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! کردارهای یک به کجا می روند و در کجا فراهم می ایند ! کردارهای نیکی را که مردمان در زندگانی استومند برای آمرزش روانهای خویش به جا آورده اند ، در کجا با می یابند .

28

اهوره مزدا پاسخ داد : بدان هنگام که روزگار زندگی کسی سپری شود و بمیرد ، دیوان بدکار دوزخی بر او می تازند . چون سومین شب بگذر د بامداد پگاه پدیدار شود و روشنایی برآید و ایزد مهر ، دارنده ی بهتری رزم افزارها ، کوهساران سراسر شادی بخش را سرشار کند و خورشید سر برزند .

29

. . . یوی که او را « ویزرش» خوانند ، روانهای دروندان تبهکار در گناه زیسته را فرو بسته می برد . روان دروندان تبهکار و نیکوکار ، هر دو از راه زمان اخته که به چینودپل می پیوندد ، می گذرند . برسر چینود پل ـ پل اهورایی مزدا آفریده ـ آنان پاداش کردارهای نیک جهانی را که پیش از آن برای جان و روان خویش به جای آورده اند می جویند .

30 پس آنگاه دوشیزه ای خوش اندام ، نیرومند ، بلند بالا ، باز شناسنده ، آراسته و برازنده ، کارآمد و چیره دست و بسیار زیرک ، باسگانی در دو سوی او فرا می رسد . او روان نیکوکار را از فراز البرز کوه و از چینودپل می گذراند و در برابر ایزدان مینوی جای می دهد .

31

بهمن از سریز زرّین خویش برمی خیزد و بانگ بر می آورد : ای اشون ! چگونه از آن جهان پر آیب بدین جهان جاودانه درآمده ای و به سوی ما می ایی ؟

32

روانهای نیکوکاران به شادکامی به نزدیک اورنگ زرّین اهوره مزدا ، به نزدیک تختهای زرّین امشاسپندان ، به گرزمان ، به سرای اهوره مزدا ، به سرای امشاسپندان ، به سرای همه ی دیگر مینویان اشون می رسند .

33

دیوان تبهکار بدکردار پس از مرگ اشون مردی که خود را از آلایش پالوده باشد ، چنان از بوی خوش روان او می هراسند که گوسفندی گرگ زده .

34 روانهای نیکوکاران در آنجا با ایزد نریو سنگ دوست مزدا اهوره همنشینی می کنند . ای زرتشت ! تو خود این جهان آفریده اهوره مزدا را بستای .

35

زرتشت آن گفتار اهوره مزدا را پذیرفت : جهان اشون آفریده ی اهوره مزدا را می ستایم . زمین و آب مزدا آفریده و درختان اشون را می ستایم . دریای فراخ کرت را می ستایم . اسمان درخشان را می ستایم . گیهان زبرین و درخشان و جاودانه را می ستایم .

36

سرای روشن و پر فروغ و سرشار از کامروایی اشونان را می ستایم . گرزمان ، سرای اهوره مزدا ، سرای امشاسپندان ، سرای همه ی دیگر مینویان اشون را می ستایم . سرای کامروایی جاودانه و چینود پل مزدا آفریده را می ستایم .

37

سوک ی نیک فراخ دیدگاه اشون را می ستایم . فروشی های توانای نیکوکاران را می ستایم . همه ی آفرینش نیک را می ستایم . ایزد بهرام اهوره آفریده ، دارنده ی فرّ مزدا آفریده را می ستایم . تشتر ستاره ی روشن و درخشان را که به پیکر گاوی زرّین شاخ در آید ، می ستایم .

38

گاهان اشون نیک ، شهریاران همه ی ردان را می ستایم . اهونود گاه را می ستایم . اُشتودگاه را می ستایم . سپنتمد گاه را می ستایم . وهوخشترگاه را می ستایم . وهیشتوایشت گاه را می ستایم .

39

کشورهای ارزهی وسوهی را می ستایم . کشورهای فردذفشو ویدذفشو را می ستایم . کشورهای وارو و برشتی و وارو و جرشتی را می ستایم . خونیرث درخشان را می ستایم . هیرمند درخشان و فرّه مند را می ستایم . اشی نیک را می ستایم . چیستی نیک را می ستایم . بهترین چیستی را می ستایم . فر سرزمینهای ایرانی را می ستایم . فرّ جم خوب رمه را می ستایم .

40

سروش پارسای برزمند دیو افگن را چون پرستش ونیایش کنند ، شادمان شود و آن پرستش و نیایش را بپذیرد . زور و هیزم سخت چوب به آتش ببر . بخور وهو ـ گون به آتش ببر . اتش وازیشت ، فرو افگننده ی سپنجغر دیو را پرستش و نیایش کن و گوشت پخته و شیرجوشان نزد وی ببر.

41 سروش پارسا را پرستش و نیایش کن که کوند دیو بی می مست را فرو افگند ؛ دیوی که بر دروج مردان سست ، بردیو پرستان تبهکار در گناه زیسته فرو افتد .

42

کرماهی را می ستایم که در ژرفای دریاچه ها ، در زیر آبها می زید . کهکشان زبرین و کهن بزرگترین آوردگاه دو مینو را می ستایم . هفتورنگ درخشان را با فرزندان و گله هاشان می ستایم .

بخش سوم 43

اهریمن مرگ آفرین ، سالار دیوان ، ایندر دیو سور و دیو ، نانگ هیثیه دیو ، تو روی دیو ، زیریچ دیو ، دیو خشم خونین درفش ، اکتش دیو ، زاورون دیو کشنده ی پدران ، بویتی دیو ، دریوی دیو ، دیوی دیو ، کسوی دیو ، پیتی شه دیو و مرشون دیو آساترین همه ی دیوان ، نگران و اندیشناک بدین سوی و آن سوی می رفتند .

44

اهریمن نیرنگ باز تبهکار مرگ آفرین ، چنین گفت : چرا درنگ کرده ایم ؟ دیوان تبهکار بد سرشت برفراز ارزور گرد آیند .

45

دیوان تبهکار بد سرشت دویدند و گریختند . دیوان تبهکار بد سرشت دویدند و به بد چشمی نگریستند . دیوان تبهکار بد سرشت دویدند و بانگ برآوردند : برفراز ارزو گرد آییم . . .

46

. . . هم اکنون زرتشت اشون در خانه ی پورو شسب زاده شد . چگونه کشتن او را دست به کار زنیم ؟ هستی او ، خود رزم افزاری است دیو افگن . اوست که با دیوان و دروجان و دیو پرستان و نسوی دیو آفریده بستیزد و دروغ دروغ گویان را نچیز کند .

47

دیوان تبهکار بدسرشت دویدند و گریختند . دیوان تبهکار بد سرشت به ژرفای تاریکی ، به دوزخ سهمناک گریختند . « اشم وهو . . . »

فرگرد بیستم

1 زرتشت از اهوره مزدا پرسید : ای اهوره مزدا ! ای سپند ترین مینو ! ای دادار جهان استومند ! ای اشون ! چه کسی بود نخستین پزشک خردمند ، فرخنده ، توانگر ، فرّ ه مند ، رویین تن و پیشداد ؟ چه کسی بود که بیماری را به بیماری باز گرداند؟ چه کسی بود که مرگ را به مرگ باز گرداند ؟ چه کسی بود که نخستین بار نوک دشنه و آتش تب را از تن مردمان دور راند ؟

2 اهوره مزدا پاسخ داد : ثریت بود نخستین پزشک خردمند ، فرخنده ، توانگر ، فره مند ، رویین تن ، و پیشداد که بیماری را به بیماری باز گرداند ، که مرگ به مرگ باز گرداند ، که نخستین بار نوک دشنه و آتش تب را از تن مردمان دور راند . 3 او بود که به جست و جوی داروها و شیوه های درمان برآمد و امشاسپند ( شهریور ) برای پایداری در برابر بیماری در برابر مرگ ، در برابر درد و تب ، در برابر ناخوشی و پوسیدگی و گندیدگی ـ که اهریمن به پتیارگی خویش برای گزند رسانی به تن مردمان آفرید ـ داروها و شیوه های درمان را بدو بخشید و آموخت . . .

4 . . . ومن ـ که اهوره مزدایم ـ گیاهان دارویی را ـ که صدها و هزارها و ده هزار ها ، گرداگرد درخت گوکرن روییده است ـ بدو فرو فرستادیم . 5 همه ی این گیاهان دارویی را با بزرگداشت و آفرین و نیایش برای درمان تن مردمان فرا می خوانیم . . . 6 . . . پایداری در برابر بیماری ، مرگ ، درد ، تب ، سر درد ، تب لرزه ، بیماری ، ( اژن) ؟ ، بیماری ( اژهو ) ؟ ، خوره ، مارگزیدگی ، بیماری ( دروک ) ؟ ، بیماری همه گیر ، بد چشمی ، پوسیدگی و گندیدگی را که اهریمن به پتیارگی خویش برای گزند رسانی به تن مردمان آفرید . 7 من می گویم : ای بیماری دور شو . من می گویم : ای مرگ دور شو . من می گویم : ای درد دور شو . من می گویم : ای تب دور شو . من می گویم : ای ناخوشی دور شو . 8

به نیروی گیاهان دارویی ( دروج ) را فرو می کوبیم . به نیروی آن ها می توان دروج را فرو کوفت . ای اهوره ! آنها می توانند ما را نیرو و توان بخشند . 9

من بیماری را دور می رانم . من مرگ را دور می رانم . من تب را دور می رانم . من پوسیدگی و گندیدگی را ـ که اهریمن به پتیارگی خویش برای گزند رسانی به تن مردمان آفرید ـ دور می رانم .

10 من همه گونه های بیماریها و مرگها را دور می رانم . من همه ی جادوان و پیران و همه ی ( جینی ) های تبهکار را دور می رانم .

11

بشود که ( ایریمن ) گرامی بدین جا آید ، شادمانی مردان و زنان زرتشتی را ؛ شادمانی اشون را با پادشاهی سزاوار که پیروی از دین اهورایی پدید آورد ؛ با بخشش پسندیده اشه که اهوره مزدا ارزانی داد .

12 بشود که ایریمن گرامی همه گونه های بیماری ها و مرگ ها را ، همه ی جادوان و پریان را و همه ی جینی های تبهکار را فرو کوبد . 13-14 ............................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 19 و 20 و 21 فر 8)

فرگرد بیست و یکم

بخش یکم 1 درود بر گاو پاک . درود بر تو ای گاو نیکوکار . درود بر تو که افزونی می بخشی . درود بر تو که می رویانی . درود بر تو که بهترین اشون و اشون هنوز نازاده را بهروزی می بخشی . درود بر تو که جهی و اشموغ نا اشون و فروانروای ستمگر را نابود می کنی .

بخش دوم

2 ای ابر بیا ! شتابان بیا ! در درازنای آسمان ، از میان هوا به سوی زمین ، هزار دانه ، ده هزار دانه باران فرو بار ! ای زرتشت اشون ! چنین بگوی تا همه ی بیماریها را یکباره نابود کنی ؛ تا مرگ را یکباره نابود کنی ؛ تا همه ی بیماریهای پدید آورده ی جینی را یکباره نابود کنی ؛ تا مرگ پدید آورده ی جینی را یکباره نابود کنی ؛ تا گذ و اپه گذ را یکباره نابود کنی .

3 اگر بیماری مرگ زای شامگاهان فراز آید ، درمان ان بامدادان برسد . اگر بیماری مرگ زای بامدادان فراز آید ، درمان ان شامگاهان برسد . اگر بیماری مرگ زای شب هنگام فراز آید ، درمان ان بامدادان برسد . بشود که باران ، آبهای تازه فروبارد ؛ خاک را نو کند ؛ درختان را سرسبز کند و تندرستی نو و توانایی تازه در کار درمان پدید آورد .

بخش سوم ( الف ) 4 ای ابر ! دریای فراخ کرت جای گرد آمدن همهی ابهاست . تو نی برآی و به راه اهورایی فراز رو و به زمین فرود آی . و به راه هوایی فراز رو . ای آن که اهوره مزدا راه هوایی را برای برآمدن و بالیدن تو پدید آورده است ! برآی و به چرخش درآی . 5 ای خورشید تیز اسب ! برای ! از فراز البرز برای و در درازنای اسمان به چرخش درای و بر جهان فروغ بیفشان . در درازنای راه مزدا آفریده ، در درازنای راهی که ایزدان ساخته اند ، راهی آبی که آنان گشوده اند . 6 تو بدین نیایش ورجاوند ، از گزند اهریمن آسوده خواهی ماند . ای کودک ! من ترا در زادن و بالیدن پاک می کنم . ای زن ! من نیرو و تن ترا بی آلایش می کنم . من من ترا زنی پر فرزند و پر شیر می کنم . 7

. . . زنی پر تخمه ، پر شیر ، پرچربی ، پر مغز استخوان و پرفرزند . من ترا هزار چشمه ی جوشان و روان به سوی کشتزارها پدید آورم که فرزندان خوراک دهند .

بخش سوم ( ب ) 8

ای ابر . . . ( بند 4 همین فر)

9

ای ماه دربرگیرنده ی تخمه گاو ! برآی از فراز البرز . . . ( بند 5 همین فر )

10-11

..............................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 6 و 7 همین فر )

بخش سوم ( پ)

12 ای ابر . . . ( بند 4 همین فر)

13 ای ستارگان در برگیرنده ی تخمه ی آبها برآیید ! از فراز البرز . . . ( بند 5 همین فر )

14-16

............................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 6 و 7 و 4 همین فر)

17

ای خورشید ! ای ماه ! ای ستارگان ! برآیید با خروش ! دور راندن کخوؤی را ، دور راندن ایهی را ، دور راندن جهی به جادویی خو گرفته را .

بخش چهارم 18-23 ...................................................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 9-4 فر 20 )

فرگرد بیست و دوم

بخش یکم 1 اهوره مزدا به سپیتمان زرتشت چنین گفت : من ـ اهوره مزدا ، دادار آفرینش نیک ـ بدان هنگام که این سرای را ساختم ، چنان کردم که چشم اندازی زیبا و درخشان داشته باشد . 2 پس ، آن نا اشون هرزه در من نگریست . اهریمن ناشون هرزه ، آن مرگ آفرین ، به پتیارگی خویش بیماری پدید آورد . ای منثره ی ورجاوند ! فرّه مندترین مینویان ! تو مرا به درمان بخشی یاور باش. 3 من به پاداش این درمان بخشی ، ترا هزار توسن تیز تک بادپای می بخشم . من این بادپایان را پیشکش سوک ی نیک اشون مزدا آفریده می کنم . من به پاداش این درمان بخشی ، ترا هزار اشتر بلند کوهان تیز تک بادپای می بخشم . من این بادپایان را پیشکش سوک ی نیک اشون مزداآفریده می کنم .

4 من به پاداش این درمان بخشی ، ترا هزار گاو نیرومند جوان خرمایی رنگ می بخشم . من این گاوان را پیشکش سوک ی نیک اشون مدا آفریده می کنم . من به پاداش این درمان بخشی ، ترا هزار سر از همه ی گونه های ستوران کوچک می بخشم . من این ستوران را پیشکش سوک ی نیک اشون مزدا آفریده می کنم . 5

من با نیایش نیک ورجاوند ترا آفرین می گویم ؛ نیایشی دوستانه و ورجاوند که نیازمندان را بی نیاز و بی نیازان را بی نیاز تر می کند ؛ نیایشی که بیماران را به یاری می آید و تندرستی دیگر باره می بخشد .

6 منثره ی ورجاوند ـ فرّه مندترین مینویان ـ در پاسخ به من گفت : چگونه ترا به درمان بخشی یاور باشم ؟ چگونه بیماری را از تو دور کنم ؟ بخش دوم 7 دادار اهوره مزدا ایزد نریو سنگ را فرا خواند و بدو گفت : ای نریو سنگ ! ای پیک ایزدی ! شتابان به سرای ایریمن رو و او را چنین بگوی : 8 چنین گفت ترا اهوره مزدای اشون : من ـ اهوره مزدا ، آفریدگار آفرینش نیک ـ . . . ( بند 1) 9 پس ، آن ناشون هرزه در من نگریست . اهریمن نا اشون هرزه ، آن مرگ آفرین ، به پتیارگی خویش بیماری پدید آورد . ای ایریمن بسیار پسندیده ! تو مرا به درمان بخشی یاور باش . 10-12 ..............................................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 3-5) بخش سوم 13 نریو سنگ ، پیک ایزدی ، فرمانبرداری گفتار اهوره مزدا را شتابان به سرای ایریمن رفت و او را چنین گفت : 14-18 ............................................................................................................................................................................................................................................................................( بند های 8 و 9 و 3 و 4 و 5 ) بخش چهارم 19 ایریمن بسیار پسندیده بی درنگ ، شتابان و آرزومندانه به سوی کوه پرسشهای ایزدی ، به سوی جنگل های پرسش ایزدی رفت . 20 ایریمن بسیار پسندیده ، نه نریان با خود برد . ایریمن بسیار پسندیده ، نه اشتر با خود برد . ایریمن بسیار پسندیده ، نه گاو با خود برد . ایریمن بسیار پسندیده ، نه ستور کوچک با خود برد . ایریمن بسیار پسندیده ، نه شاخه چوب با خود برد و نه شیار بر زمین کشید . 21-25 ........................................................................................................................................................................................................................................................( بندهای 9-14 فر 20 و بندهای 19-23 فر 21 )

جلد دوم کتاب اوستا

ویسپرد

خرده اوستا

وندیدا

زرتشت

جلد اول کتاب اوستا - کهن ترین سرودهای ایرانیان

جلد دوم کتاب اوستا